albinus.epitome-doctrinae-platonicae-sive-didaskaliko-s 29
Θείου δὲ χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης , αὐτὴ μέν ἐστι διάθεσις ψυχῆς τελεία καὶ βελτίστη , εὐσχήμονα καὶ σύμφωνον καὶ βέβαιον παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν καὶ πράττειν καθ᾽ ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλλους · τὰ δὲ εἴδη αὐτῆς λογικαί , αἱ δὲ περὶ τὸ ἄλογον ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι , οἷον ἀνδρία καὶ σωφροσύνη , περὶ μὲν τὸ θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμ́νης , περὶ δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης . ἑτέρου γὰρ ὄντος τοῦ τε θυμικοῦ καὶ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ καὶ τοῦ λογιστικοῦ , διάφορος ἂν εἴη καὶ ἡ ἑκάστου τελειότης · τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστιν ἡ φρόνησις , τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία , τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη . ἡ μὲν δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων , ἡ δὲ σωφροσύνη τάξις περὶ τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς τὸ ἡγεμονικόν , τοῦτο δὲ εἴη ἂν τὸ λογιστικόν · ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι καὶ εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην , τοιοῦτόν τι παρίσταμεν , ὅτι δύναμίς τίς ἐστι , καθ᾽ ἣν τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν , τουτέστι τὸ λογιστικόν . ἡ δὲ ἀνδρία ἐστὶ δόγματος ἐννόμου σωτηρία περὶ τοῦ δεινοῦ τε καὶ μὴ δεινοῦ , τουτέστι διασωστικὴ δύναμις δόγματος ἐννόμου . ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία τις τούτων πρὸς ἄλληλα , δύναμις οὖσα , καθ᾽ ἣν ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ τρία μέρη τῆς ψυχῆς καὶ ἕκαστον πρὸς τῷ οἰκείῳ γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι κατ᾽ ἀξίαν , ὡς ἂν παντέλειά τις οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν , φρονήσεως , ἀνδρίας , σωφροσύνης · ἄρχοντος μὲν τοῦ λογισμοῦ , τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς κατ᾽ οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων , ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον τὰς ἀρετάς . ἡ γὰρ ἀνδρία δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική ἐστι , τὸ γὰρ ἔννομον δόγμα ὀρθός τίς ἐστι λόγος · ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται , καὶ μὴν καὶ ἡ φρόνησις μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται · ἐπιστήμη γάρ ἐστιν ἀγαθῶν · οὐδεὶς δὲ δύναται τὸ ἀγαθὸν ὁρᾷν ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος καὶ τῶν συναολουούντων τῇ δειλίᾳ παθῶν , παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται εἶναι , καὶ καθόλου ἐάν τις διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους ποιῇ τι παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον , ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν ὁ Πλάτων · ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό τις φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός . ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ τέλειαι .
Lemmas: Θείας δέ χρῆμα ὁ ἀρετή ὑπάρχω , αὐτός μέν εἰμί διάθεσις Ψυχή τέλειος καί ἀγαθός , εὐσχήμων καί σύμφωνος καί βέβαιος παρέχω ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ λέγω καί πράσσω κατά ἑαυτοῦ καί πρός ἄλλος · ὁ δέ εἶδος αὐτός λογικός , ὁ δέ περί ὁ ἄλογος Ψυχή μέρος συνίστημι , οἷος Ἀνδρία καί σωφροσύνη , περί μέν ὁ θυμικός ὁ Ἀνδρίας συνίστημι , περί δέ ὁ ἐπιθυμητικός ὁ σωφροσύνη . ἕτερος γάρ εἰμί ὁ τε θυμικός καί ὁ ἐπιθυμητικός καί ὁ λογιστικός , διάφορος εἄν εἰμί καί ὁ ἕκαστος τελειότης · ὁ μέν δή λογιστικός μέρος τελειότης εἰμί ὁ φρόνησις , ὁ δέ θυμικός ὁ Ἀνδρία , ὁ δέ ἐπιθυμητικός ὁ σωφροσύνη . ὁ μέν δή φρόνησις εἰμί ἐπιστήμη ἀγαθός καί κακός καί οὐδέτερος , ὁ δέ σωφροσύνη τάξις περί ὁ ἐπιθυμία καί ὁ ὄρεξις καί ὁ εὐπείθεια αὐτός πρός ὁ ἡγεμονικός , οὗτος δέ εἰμί εἄν ὁ λογιστικός · ὅταν δέ φημί τάξις τις εἰμί καί εὐπείθεια ὁ σωφροσύνη , τοιοῦτος τίς παρίστημι , ὅτι δύναμις τίς εἰμί , κατά ὅς τεταγμένως καί εὐπειθῶς ἔχω ὁ ὄρεξις πρός ὁ φύσις δεσποτικός , τουτέστι ὁ λογιστικός . ὁ δέ Ἀνδρία εἰμί δόγμα ἔννομος σωτηρία περί ὁ δεινός τε καί μή δεινός , τουτέστι διασωστικός δύναμις δόγμα ἔννομος . ὁ δέ δικαιοσύνη εἰμί συμφωνία τις οὗτος πρός ἀλλήλων , δύναμις εἰμί , κατά ὅς ὁμολογέω καί συμφωνέω πρός ἀλλήλων ὁ τρεῖς μέρος ὁ Ψυχή καί ἕκαστος πρός ὁ οἰκεῖος γίγνομαι καί ἐπιβάλλω κατά ἄξιος , ὡς εἄν παντέλεια τις εἰμί ὁ τρεῖς ἀρετή , φρόνησις , Ἀνδρίας , σωφροσύνη · ἄρχω μέν ὁ λογισμός , ὁ δέ λοιπός μέρος ὁ Ψυχή κατά οἰκεῖος ἰδιότης καταστέλλω ὑπό ὁ λογισμός καί πειθήνιος αὐτός γίγνομαι , ὅθεν καί ἀντακολουθέω ἡγητέον ὁ ἀρετή . ὁ γάρ Ἀνδρία δόγμα ἔννομος διασωστικός ὑπάρχω λόγος ὀρθός διασωστικός εἰμί , ὁ γάρ ἔννομος δόγμα ὀρθός τίς εἰμί λόγος · ὁ δέ ὀρθός λόγος ἀπό φρόνησις γίγνομαι , καί μήv καί ὁ φρόνησις μετά Ἀνδρίας ὑφίστημι · ἐπιστήμη γάρ εἰμί ἀγαθός · οὐδείς δέ δύναμαι ὁ ἀγαθός ὁράω ὑπό δειλία ἐπισκοτέω καί ὁ συναολουεω ὁ δειλία πάθος , παραπλήσιος οὐδέ μετά ἀκολασία φρόνιμος τις δύναμαι εἰμί , καί καθόλου ἐάν τις διά ὁ ἡσσάομαι ὑπό πάθος ποιέω τίς παρά ὁ ὀρθός λόγος , ὑπό ἀμαθία καί ἀφροσύνη οὗτος πάσχω φημί αὐτός ὁ Πλάτων · ὥστε οὐ εἄν δύναμαι τις φρόνησις ἔχω Ἀκόλαστος εἰμί καί δειλός . ἀχώριστος οὖν εἰμί ὁ ἀρετή ἀλλήλων ὁ τέλειος .