albinus.epitome-doctrinae-platonicae-sive-didaskaliko-s 25
Τὴν δὲ ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν τὸν τρόπον . ἡ ψυχὴ ὅτῳ ἂν προσγένηται , ἐπιφέρει τούτῳ τὸ ζῇν ὡς σύμφυτον ὑπάρχον ἑαυτῇ · τὸ δὲ ἐπιφέρον τινὶ τὸ ζῇν ἀνπίδεκτόν ἐστι θανάτου · τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον . εἰ δὲ ἀθάνατον ἡ ψυχή , καὶ ἀνώλεθρον ἂν εἴη · ἀσώματος γάρ ἐστινοὐσια , ἀμετάβλητος κατὰ τὴν ὑπόστασιν καὶ νοητὴ καὶ ἀειδὴς καὶ μονοειδής · οὐκοῦν ἀσύνθετος , ἀδιάλυτος , ἀσκέδαστος · τὸ δὲ σῶμα πᾶν τοὐναντίον αἰσθητόν , ὁρατόν , σκεδαστόν , σύνθετον , πολυειδές . καὶ γὰρ δὴ καὶ ἡ ψυχὴ διὰ μὲν τοῦ σώματος πρὸς τῷ αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ τε καὶ ταράττεται καὶ οἷον μεθύει , πρὸς δὲ τῷ νοητῷ αὐτὴ καθ᾽ αὑτὴν γινομένη καθίσταται καὶ ἠρεμεῖ · πρὸς ᾧ δὴ γινομένη ταράττεται , τούτῳ οὐκ ἔοικεν · ὥστε μᾶλλον τῷ νοητῷ ἔοικε , τὸ δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει καὶ ἀνώλεθρον . καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει · τὸ δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν · ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ ἄφθαρτος . τά τε ἄμεσα ἐναντία καὶ μὴ καθ᾽ αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι · ἐναντίον δὲ τοῦτο , ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ζῇν , τῷ τεθνάναι · ὡς οὖν ὁ θάνατος διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος , οὕτω καὶ ἡ ζωὴ σύνοδος ψυχῆς , οὔσης δηλονότι πρόσθεν , καὶ σώματος · εἰ δὲ καὶ ἔσται μετὰ θάνατον καὶ ἦν πρὸ τοῦ περιπεσεῖν σώματι , πιθανώτατον ἀΐδιον αὐτὴν εἶναι , οὐ γὰρ οἷόν τε τὸ φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι . εἴ γε μὴν αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν , ἀθάνατος ἂν εἴη ἡ ψυχή · ὅτι δὲ αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις , τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον · οὐ γὰρ ἂν ἄλλως μάθησις ὑποσταίη , ἢ κατὰ ἀνάμνησιν τῶν πάλαι γνωσθέντων . εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας , πῶς ἂν τὰ κατὰ μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα , ἢ πῶς ἀπ᾽ ὀλίγων ; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν , οἷον φέρε κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον ζῶον εἶναι · ἢ πῶς ἂν τὸ ἀρχικὸν εἶεν αἱ ἔννοια ; ἀναμνησκῶς οὖν νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων , ἀπό τινων κατὰ μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι ἐγνωσμένων , ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες . ἔτι δὲ ἡ ψυχὴ οὐ φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας , οὐδὲ ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ᾽ ἄν , οὐδ᾽ ἁπλῶς ὑπ᾽ ἄλλου , οὕτω δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν εἴη . τό γε μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον , τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον·αυτοκίνητον δὲ ἡ ψυχή , τὸ δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης κινήσεως καὶ γενέσεως , ἀρχὴ δὲ ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον · ὥστε ἥ τε τῶν ὅλων ψυχὴ τοιαύτη ἂν εἴη καὶ ἡ ἀνθρωπίνη , τοῦ αὐτοῦ γε κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι . αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν ψύην , ὅτι σύμφυτον ἔχει τὴν ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ᾽ αὑτήν . ὅτι μὲν οὖν αἱ λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν ἄνδρα τοῦτον , βεβαιώσαιτ᾽ ἄν τις · εἰ δὲ καὶ αἱ ἄλογοι , τοῦτο τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει . πιθανὸν γὰρ τὰς ἀλόγους ψυχάς , ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας , οὔτε θεωρήμασι καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε αθολικαῖς διαλήψεσι , παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους οὔσας καὶ τῆς νοητῆς φύσεως , μήτε τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς , θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν . τῷ δὲ ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς σώμασι , παρμφυομένας ταῖς τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι , καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ ἀνθρώπινα καὶ οὐκ ἀνθρώπινα , ἢ ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν ἢ δι᾽ ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν · ἔχει δέ πως οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα σῶμα καὶ ψυχή , ὡς πῦρ καὶ ἄσφαλτος . καὶ ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ τό τε κριτικόν , ὃ καὶ γνωστικὸν ἂν καλοῖτο , καὶ μὴν τὸ ὁρμητικόν τε , ὃ καὶ παραστατικὸν ἄν τις ὀνομάσειε , καὶ τὸ οἰκειωτικόν · αἵτινες δυνάμεις οὖσαι καὶ ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν , ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν , ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές .
Lemmas: ὁ δέ ψυχή ἀθάνατος ἀποφαίνω οὗτος ἐπέρχομαι ὁ τρόπος . ὁ ψυχή ὅστις εἄν προσγίγνομαι , ἐπιφέρω οὗτος ὁ ζάω ὡς συμφύω ὑπάρχω ἑαυτοῦ · ὁ δέ ἐπιφέρω τις ὁ ζάω ἀνπίδεκτόν εἰμί θάνατος · ὁ δέ τοιοῦτος ἀθάνατος . εἰμί δέ ἀθάνατος ὁ ψυχή , καί ἀνώλεθρος εἄν εἰμί · ἀσώματος γάρ εστινουθεος , ἀμετάβλητος κατά ὁ ὑπόστασις καί νοητός καί ἀειδής καί μονοειδής · οὐκοῦν ἀσύνθετος , ἀδιάλυτος , ἀσκέδαστος · ὁ δέ σῶμα πᾶς ἐναντίος αἰσθητός , ὁρατός , σκεδαστός , συντίθημι , πολυειδής . καί γάρ δή καί ὁ ψυχή διά μέν ὁ σῶμα πρός ὁ αἰσθητός γίγνομαι ἰλιγγιάω τε καί ταράσσω καί οἷος μεθύω , πρός δέ ὁ νοητός αὐτός κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι καθίστημι καί ἠρεμέω · πρός ὅς δή γίγνομαι ταράσσω , οὗτος οὐ ἔοικα · ὥστε μᾶλλον ὁ νοητός ἔοικα , ὁ δέ νοητός ἀσκέδαστος ὁ φύσις καί ἀνώλεθρος . καί μήv ἡγεμονεύω ὁ ψυχή φύσις · ὁ δέ ὁ φύσις ἡγεμονικός ὁ θεῖον ἔοικα · ὥστε ψυχή ὁ θεῖον ἔοικα ἀνώλεθρος εἄν εἰμί καί ἄφθαρτος . ὁ τε ἄμεσος ἐναντίος καί μή κατά ἑαυτοῦ ἀλλά κατά συμβαίνω φύω ἐκ ἀλλήλων γίγνομαι · ἐναντίος δέ οὗτος , ὅς καλέω ὁ ἄνθρωπος ζάω , ὁ θνήσκω · ὡς οὖν ὁ θάνατος διάκρισις Ψυχή ἀπό σῶμα , οὗτος καί ὁ ζωή σύνοδος Ψυχή , εἰμί δηλονότι πρόσθεν , καί σῶμα · εἰμί δέ καί εἰμί μετά θάνατος καί εἰμί πρό ὁ περιπίπτω σῶμα , πιθανός ἀΐδιος αὐτός εἰμί , οὖον γάρ οἷος τε ὁ φθείρω αὐτός νοέω . εἰμί γε μήv ὁ μανθάνω ἀναμιμνήσκω εἰμί , ἀθάνατος εἄν εἰμί ὁ ψυχή · ὅτι δέ ὁ μανθάνω ἀναμιμνήσκω , οὗτος εἄν ἐπάγω ὁ τρόπος · οὖον γάρ εἄν ἄλλως μάθησις ὑφίστημι , ἢ κατά ἀνάμνησις ὁ πάλαι γιγνώσκω . εἰμί γάρ ἀπό ὁ κατά μέρος ἐννοέω ὁ κοινότης , πῶς εἄν ὁ κατά μέρος διοδεύω ἤπειρος ὑπάρχω , ἢ πῶς ἀπό ὀλίγος ; διαψεύδω γάρ ἄν , οἷος φέρω κρίνω ὁ ἀναπνοή χράω μόνος ζῷον εἰμί · ἢ πῶς εἄν ὁ ἀρχικός ἄγω ὁ ἔννοια ; ἀναμιμνήσκω οὖν νοέω ἀπό μικρός αἴθυγμα , ἀπό τίνω κατά μέρος ὑποπίπτω ἀναμιμνήσκω ὁ πάλαι γιγνώσκω , ὅς λήθη λαμβάνω ἐνσωματόω . ἔτι δέ ὁ ψυχή οὖον φθείρω ὑπό ὁ ἴδιος κακία , οὐδέ ὑπό ὁ ἄλλος φθείρω ἄν , οὐδέ ἁπλόος ὑπό ἄλλος , οὗτος δέ ἔχω ἄφθαρτος εἄν εἰμί . ὁ γε μήv αὐτοκίνητον ἀρχικός ἀεικίνητος , ὁ δέ τοιοῦτος αθανατον·αυτοκινεω δέ ὁ ψυχή , ὁ δέ αὐτοκίνητον ἀρχή πᾶς κίνησις καί γένεσις , ἀρχή δέ ἀγένητος καί ἀνώλεθρος · ὥστε ὅς τε ὁ ὅλος ψυχή τοιοῦτος εἄν εἰμί καί ὁ ἀνθρώπινος , ὁ αὐτός γε κρᾶμα ἀμφότερος μεταλαμβάνω . αὐτοκίνητον δέ φημί ὁ ψύην , ὅτι συμφύω ἔχω ὁ ζωή ἀεί ἐνεργέω κατά ἑαυτοῦ . ὅτι μέν οὖν ὁ λογικός ψυχή ἀθάνατος ὑπάρχω κατά ὁ ἀνήρ οὗτος , βεβαιόω ἄν τις · εἰμί δέ καί ὁ ἄλογος , οὗτος ὁ ἀμφισβητέω ὑπάρχω . πιθανός γάρ ὁ ἄλογος Ψυχή , ψιλός τε φαντασία ἐλαύνω καί οὔτε λογισμός οὔτε κρίσις χράω , οὔτε θεώρημα καί ὁ οὗτος συναγωγή οὔτε αθολικαῖς διάληψις , παντελῶς δέ ἀνεννόητος εἰμί καί ὁ νοητός φύσις , μήτε ὁ αὐτός οὐσία εἰμί ὁ λογικός , θνητός τε καί φθαρτός ὑπάρχω . ὁ δέ ἀθάνατος εἰμί ὁ ψυχή λόγος ἀκολουθέω ὁ εἰσκρίνω αὐτός ὁ σῶμα , παρμφυομεναι ὁ ὁ ἔμβρυον διαπλαστικός φύσις , καί διαμείβω πολύς σῶμα καί ἀνθρώπινος καί οὐ ἀνθρώπινος , ἢ ἀριθμός Μένων ἢ βούλομαι θεός ἢ διά ἀκολασία ἢ διά φιλοσωματία · ἔχω δέ πως οἰκειότης πρός ἀλλήλων σῶμα καί ψυχή , ὡς πῦρ καί ἄσφαλτος . καί ὁ θεός δέ ψυχή κτάομαι καί αὐτός ὁ τε κριτικός , ὅς καί γνωστικός εἄν καλέω , καί μήv ὁ ὁρμητικός τε , ὅς καί παραστατικός ἄν τις ὀνομάζω , καί ὁ οἰκειωτικός · ὅστις δύναμις εἰμί καί ἐν ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή μετά ὁ ἐνσωματόω οἷος μεταβολή λαμβάνω , ὁ μέν οἰκειωτικός εἰς ὁ ἐπιθυμητικός , ὁ δέ ὁρμητικός εἰς ὁ θυμοειδής .