agathias-scholasticus.historiae 2.23
κγ΄ . Ὡδε γὰρ τὰ ἐς τὴν ταφὴν οἱ Πέροαι νομίζουσι , ταύτῃ τε τῶν σαρκῶν ἀφαιρουμένων , γυμνὰ δὴ τὰ ὀστᾶ πύθεται σποράδην ἀνὰ τὰ πεδία περιεῤῥιμμένα . θήκῃ γάρ τινι ἢ λάρνακι τούς τεθνεῶτας , ἢ καὶ τῇ γῇ καταχωννύναι ἥκιστα θέμις αὐτοῖς . ἐφ’ ὅτῳ δὲ ἂν σώματι μὴ θᾶττον καταμὴ πταῖεν οἱ ὄρνις , ἤ οἱ κύνες οὐκ αὐτίκα ἐπιφοιτῶντες διασπαράξαιεν , τοῦτον δὴ ἡγοῦνται τὸν ἄνθρωπον βέβηλον γεγονέναι τοὺς τρόπους , καὶ τὴν ψυχὴν ἄδικον καὶ βαραθρώδη , καὶ τῷ κακῷ δαίμονι ἀνειμένην . τότε δὴ οὖν καὶ μᾶλλον οἱ ἐπιτήδειοι τὸν κείμενον ὀλοφύρονται , ὡς τελεώτατα τεθνηκότα , καὶ οὐ μετὸν αὐτῷ τῆς κρείττονος μοίρας . ὃς δὲ ἂν τάχιστα καταβρωθείη , μακαρίζουσι τῆς εὐδαιμονίας , καὶ τὴν ψυχὴν ὑπεράγανται ὡς λίαν ἀρίστην καὶ θεοείκελον καὶ ἐς τὸν τοῦ ἀγα - θοῦ χῶρον ἀναβησομένην . οἱ δὲ πολλοὶ καὶ ἀσημότεροι εἴ που ἐν στρατοπέδῳ τύχοιεν νόσῳ τινι δυσκολωτάτῃ πεπιεσμένοι , ἔμπνοι ἔτι ἄγονται καὶ νηφάλιοι . ἐπειδὰν δέ τις οὕτως ἐκτεθείη , ἄρτου τρύφος αὐτῷ καὶ ὕδωρ καὶ βακτήρια ξυμπαράκεινται · καὶ μέχρι μὲν οἷός τε εἴη τῆς ἐδωδῆς ἀπογεύεσθαι , ναί τι δυνάμεως αὐτῷ ὑπολείποιτο , ὁ δὲ ἀμύνεται ταύτῃ δὴ τῇ βακτηρίᾳ τὰ ἐπιόντα τῶν ζώων , καὶ ἀΠοσοβεῖ τοὺς δαιτυμόνας . εἰ δὲ οὔπω μὲν πάμπαν διαφθαρείη , νικῴη δὲ ὅμως τὰ τῆς νόσου ὡς μηκέτι κινεῖσθαι τὼ χεῖρε , τότε δὴ τὸν δείλαιον ἡμιθνῆτα καὶ ἄρτι ψυχοῤῥαγεῖν ἀρχόμενον κατεσθίουσι , καὶ προαφαιροῦνται τὴν ἐλπίδα τοῦ ἴσως ἂν καὶ περιέσεσθαι πολλοὶ γὰρ ἤδη ἀναρρωσθέντες ἀπενόστησαν ἐς τὰ οἰκεῖα , καθάπερ ἐν σκηνῇ καὶ τραγῳδίᾳ ἐκ τῶν σκότου πυλῶν ἀφιγμένοι , ἴσχνω τινες καὶ ἑτερόχρωτες καὶ οἶοι δεδίττεσθαι τοὺς ἐντυγ - χάνοντας . εἰ δέ τις οὕτως ἐπανήξει , ἐκτρέπονταί γε αὐτὸν ἅπαντες , καὶ ἀποφεύγουσιν ὡς ἐναγέστατον , καὶ ὑπὸ τοὺς χθονίους ἔτι τελοῦντα , καὶ οὐ πρότερόν οἱ ἐφεῖται τῶν ξυνηθῶν μεταλαχεῖν διαιτημάτων , πρὶν ὑπὸ τῶν μάγων ἀποκαθαρθείη τὸ μίασμα δῆθεν τοῦ ἐλπισθέντος θανάτου , καὶ οἷον ἀνταπολάβοι τὸ αὖθις βιῶναι . καἰ εὔδηλον μὲν ὅτι δὴ τῶν ἀνθρωπείων ἐθνῶν ὡς ἕκαστο , εἰ γε ὁτῳδηοῦν νόμῳ ἐκ πλείστου νενικηκότι ἐμβιοτεύσαιεν , τοῦτον δὴ ἄριστον ἡγοῦνται καὶ θεσπέσιον , καὶ εἴπου τι παρ’ ἐκεῖνον πράττοιτο , φευκτόν τε αὐτοῖς εἶναι δοκεῖ καὶ καταγέλαστον καὶ ὁποῖον ἤδη καὶ ἀπιστεῖσθαι . ἐξεύρηνται δὲ ὅμως αἰτίαι τοῖς ἀνθρώποις καὶ λόγοι τῶν οἰκείων πέρι νόμων ἄλλοθι ἄλλοι , τυχὸν μὲν ἀληθεῖς , τυχὸν δὲ κὼ ἐς τὸ πιθανώτερον ἐσκευασμένοι . καὶ οὐδὲν οἶμαι θαυμαστὸν , εἰ καὶ πέρσαι τὰ παρὰ σφισιν αὐτοῖς ἔθη αἰτιολογοῦντες , ἀμείνονα πειρῶνται τῶν ἑκασταχοῦ ἀποφαίνειν · ἐκεῖνο δὲ καὶ λίαν θαυμάσαιμι ἂν , ὅτι δὴ οἱ παλαίτατοι τῆς χώρας οἰκήτορες , εἶεν δ’ ἂν οὗτοι Ἀσσύριοι τε καὶ Χαλδαῖοι καί Μῆδοι , ἀλλ’ ἐκείνοις γε οὐ ταὐτὰ ἐδόκει . καὶ γὰρ ἀμφὶ Νίνον τὴν πόλιν καὶ ἀνὰ τὴν Βαβυλωνίαν χώραν καὶ πρός γε ἐν τῇ Μηδικῇ τύμβοι τε καὶ θῆκαι τῶν πάλαι τεθνεώτων ἵδρυντο , οὐκ ἄλλον τινὰ ἡ τὸν ἡμέτερον ἀποσώζουσαι τρόπον , καὶ εἶτε σώματα , εἴτε κόνις ἦν τὸ κρυπτόμενον , ὡς δὴ πείνων τὸν παρ’ Ἕλλησι νόμον πυρποληθέντων , οὐδαμῶς ὅμοια γε ταῦτα τοῖς νῦν γιγνομένοις ἐτύγχανον ὄντα .
Lemmas: κγ΄ . ὧδε γάρ ὁ εἰς ὁ ταφή ὁ Πέρος νομίζω , οὗτος τε ὁ σάρξ ἀφαιρέω , γυμνός δή ὁ ὀστέον πύθω σποράδην ἀνά ὁ πεδίον περιρρίπτω . θήκη γάρ τις ἢ λάρναξ ὁ θνῄσκω , ἢ καί ὁ γῆ καταχώννυμι ἥκιστος θέμις αὐτός . ἐπί ὅστις δέ εἄν σῶμα μή ταχύς καταμὴ πέτομαι ὁ ὄρνις , ἤ ὁ κύω οὐ αὐτίκα ἐπιφοιτάω διασπαράσσω , οὗτος δή ἡγέομαι ὁ ἄνθρωπος βέβηλος γίγνομαι ὁ τρόπος , καί ὁ ψυχή ἄδικος καί βαραθρώδης , καί ὁ κακός δαίμων ἀνίημι . τότε δή οὖν καί μᾶλλον ὁ ἐπιτήδειος ὁ κεῖμαι ὀλοφύρομαι , ὡς τέλειος θνῄσκω , καί οὖον μέτειμι αὐτός ὁ ἀγαθός μοῖρα . ὅς δέ εἄν ταχύς καταβιβρώσκω , μακαρίζω ὁ εὐδαιμονία , καί ὁ ψυχή ὑπεράγω ὡς λίαν ἀγαθός καί θεοείκελος καί εἰς ὁ ὁ ἀγα - τίθημι χῶρος ἀναβαίνω . ὁ δέ πολύς καί ἄσημος εἰμί ποῦ ἐν στρατόπεδον τυγχάνω νόσος τις δυσκόλος πιέζω , ἔμπνους ἔτι ἄγω καί νηφάλιος . ἐπειδάν δέ τις οὕτως ἐκτίθημι , ἄρτος τρύφος αὐτός καί ὕδωρ καί βακτηρία συμπαράκειμαι · καί μέχρι μέν οἷος τε εἰμί ὁ ἐδωδή ἀπογεύω , ναί τίς δύναμις αὐτός ὑπολείπω , ὁ δέ ἀμύνω οὗτος δή ὁ βακτηρία ὁ ἔπειμι ὁ ζῷον , καί ἀποσοβέω ὁ δαιτυμών . εἰμί δέ οὔπω μέν πάμπαν διαφθείρω , νικάω δέ ὅμως ὁ ὁ νόσος ὡς μηκέτι κινέω ὁ χείρ , τότε δή ὁ δείλαιος ἡμιθνής καί ἄρτι ψυχορραγέω ἄρχω κατεσθίω , καί προαφαιρέω ὁ ἐλπίς ὁ ἴσως εἄν καί περίειμι πολύς γάρ ἤδη ἀναρρώννυμι ἀπονοστέω εἰς ὁ οἰκεῖος , καθάπερ ἐν σκηνή καί τραγῳδία ἐκ ὁ σκότος πύλη ἀφίζω , ἰσχνός τις καί ετεροχρως καί οἶος δειδίσσομαι ὁ ἐντυγ - χάνω . εἰμί δέ τις οὕτως ἐπανήκω , ἐκτρέπω γε αὐτός ἅπας , καί ἀποφεύγω ὡς ἐναγής , καί ὑπό ὁ χθόνιος ἔτι τελέω , καί οὖον πρότερος ὁ ἐφίημι ὁ συνήθης μεταλαγχάνω διαίτημα , πρίν ὑπό ὁ μάγος ἀποκαθαίρω ὁ μίασμα δῆθεν ὁ ἐλπίζω θάνατος , καί οἷος ἀνταπολαμβάνω ὁ αὖθις βιόω . καίω εὔδηλος μέν ὅτι δή ὁ ἀνθρώπειος ἔθνος ὡς έκαστος , εἰμί γε ὁτῳδηοῦν νόμος ἐκ πλεῖστος νικάω ἐμβιοτεύω , οὗτος δή ἀγαθός ἡγέομαι καί θεσπέσιος , καί εἶπον τίς παρά ἐκεῖνος πράσσω , φευκτός τε αὐτός εἰμί δοκέω καί καταγέλαστος καί ὁποῖος ἤδη καί ἀπιστέω . ἐξευρίσκω δέ ὅμως αἰτία ὁ ἄνθρωπος καί λόγος ὁ οἰκέω περί νόμος ἄλλοθι ἄλλος , τυγχάνω μέν ἀληθής , τυγχάνω δέ Κῶς εἰς ὁ πιθανός σκευάζω . καί οὐδείς οἴομαι θαυμαστός , εἰμί καί Πέρσης ὁ παρά σφεῖς αὐτός ἔθος αἰτιολογέω , ἀγαθός πειράω ὁ ἑκασταχοῦ ἀποφαίνω · ἐκεῖνος δέ καί λίαν θαυμάζω εἄν , ὅτι δή ὁ παλαιός ὁ χώρα οἰκήτωρ , ἄγω δέ εἄν οὗτος Ἀσσύριος τε καί Χαλδαῖος καί Μῆδος , ἀλλά ἐκεῖνος γε οὖον αὐτός δοκέω . καί γάρ ἀμφί Νίνος ὁ πόλις καί ἀνά ὁ Βαβυλώνιος χώρα καί πρός γε ἐν ὁ Μηδικός τύμβος τε καί θήκη ὁ πάλαι θνῄσκω ἱδρύω , οὐ ἄλλος τις ὁ ὁ ἡμέτερος ἀποσῴζω τρόπος , καί ἄγω σῶμα , εἴτε κόνις εἰμί ὁ κρύπτω , ὡς δή πεινάω ὁ παρά Ἕλλην νόμος πυρπολώ , οὐδαμῶς ὅμοιος γε οὗτος ὁ νῦν γίγνομαι τυγχάνω εἰμί .