agathias-scholasticus.historiae 2.30
λ΄ . Τότε δὴ οὖν ὁ Οὐράνιος καίριον μὲν οὐδὲν ὁτιοῦν ἔλεγεν , οὐδέ γε τὴν ἀρχὴν διενοεῖτο · μόνῳ δὲ τῷ θρασύς τε εἶναι καἰ στωμυλώτατος , καθάπου φησιν ὁ ἐν Γοργίᾳ Σωκράτης „ οὐκ εἰδὼς ἐν οὐκ · εἰδόσιν ” ἐνίκα . οὕτω τε εἷλεν τὸν βασιλέα ὁ βώμαξ ἐκεῖνος καὶ ἔμπληκτος , ὡς χρημάτων τέ οἱ δω - ρήσασθαι πλἧθος , καὶ κοινῆς μεταδοῦναι τραπέζης , καὶ ἀπάρ - ξασθαι φιλοτησίας , οὔπω τοῦτο ἐπ᾿ ἄλλῳ τῳ γεγενημένον , ἐπόμνυσθαί τε πολλάκις ἦ μὴν οὐπώποτε τοιόνδε ἄνδρα ἑωρακέναι . καίτοι πρότερον ἀρίστους ὡς ἀληθῶς ἐτεθέατο φιλοσόφους , ἐνθένδε ὡς αὐτὸν ἀφικομένους . οὐ πολλῷ γὰρ ἔμπροσθεν Δαμάσκιος ὁ Σύρος καὶ Σιμπλίκιος ὁ Κίλιξ , Εὐλαιμιóς τε ὁ Φρὺξ , καὶ Πρισκιανὸς ὁ Λυδὸς , Ἑρμείας τε καὶ Διογένης οἱ ἐκ Φοινίκης , καὶ Ἰσίδωρος ὁ Γαζαῖος , οὗτοι δὴ οὖν ἅπαντες τες τὸ ἄκρον ἄωτον , κατὰ τὴν ποίησιν , τῶν ἐν τῷ καθ᾿ ἡμᾶς χρόνῳ φιλοσοφησάντων , ἐπειδὴ αὐτοὺς ἡ παρὰ Ῥωμαιοις κρατοῦσα ἐπὶ τῷ κρείττονι δόξα οὐκ ἤρεσκεν , ᾤοντό τε τὴν Περσικὴν πολιτείαν πολλῷ · εἷναι ἀμείνονα · τούτοις δὴ τοῖς ὑπὸ τῶν πολλῶν περιᾳδομένοις ἀναπεπεισμένοι , ὡς εἴη παρ᾿ ἐκείνοις δααιότατον μὲν τὸ ἄρχον , καὶ ὁποῖον εἶναι ὁ Πλάτωνος βούλπαι λόγος , φιλοσοφίας τε καὶ βασιλείας ἐς ταὐτὸ ξυνελθούσης , σῶφρον δὲ ἐς τὰ μάλιστα καὶ κόσμιον τὸ κατήκοον , καὶ οὔτε φῶρες χρημάτων , οὔτε ἅρπαγες ἀναφύονται , ἀτὰρ οὐδὲ τὴν ἄλλην μετιόντες ἀδαιαν , ἀλλ᾿ εἰ καί τι τῶν τιμίων κτημάτων ἐν ὁτῳδηοῦν χώρῳ ἐρημοτάτῳ καταλειφθείη , ἀφαιρεῖται ὅστις οὐδεὶς τῶν ἐντυγχανόντων , μένει δὲ οὕτως , εἰ καὶ ἀφύλακτον ᾖ , σωζόμενον τῷ λελοιπότι ἐστ᾿ ἂν ἐπανήκοι · τούτοις δὴ οὖν ὡς ἀληθέσιν ἀρθέντες , καὶ πρός γε ἀπειρημένον αὐτοῖς ἐκ τῶν νόμων ἀδεῶς ἐνταῦθα ἐμπολιτεύεσθαι , ὡς τῷ καθε - στῶτι οὐχ ἑπομένοις , οἱ δὲ αὐτίκα ἀπιόντες , ᾤχοντο ἐς ἀλλο - δαπὰ καὶ ἄμικτα ἤθη , ὡς ἐκεῖσε τολοιπὸν βιωσόμενοι . πρῶτον μὶν οὖν τοὺς ἐν τέλει ἀλαζόνας μάλα εὑρόντες καὶ πέρα τοῦ δέοντος ἔξωγκωμένους , ἐβδελύττοντό γε αὐτοὺς καὶ ἔπειτα δὲ ἰωρῶν , ὡς τοιχωρύχοι τε πολλοὶ καὶ λωποδύται , οἱ μὲν ἡλίσκοντο , οἱ δὲ καὶ διελάνθανον , ἅπαν δὲ εἶδος ἀδικίας ἡμαρτάνετο . καὶ γὰρ οἱ δυνατοὶ τοὺς ἐλάττονας λυμαίνονται , ὠμότητι τε πολλῇ χρῶνται κατ’ ἀλλήλων κὼ ἀπανθρωπίᾳ · καὶ τὸ δὴ πάντων παραλογώτερον · ἐξὸν γὰρ ἑκάστῳ μυρίας ὅσας ἄγεσθαι γαμετὰς , καὶ τοίνυν ἀγομένοις ἀλλὰ μοιχεῖαι γε ὅμως τολμῶνται . τούτων δὴ οἶν ἁπάντων ἕκατι οἱ φιλόσοφοι ἐδυσφόρουν καὶ σφᾶς αὐτοὺς ᾐτιῶντο τῆς μεταστασεως .
Lemmas: Λ΄ . τότε δή οὖν ὁ Οὐράνιος καίριος μέν οὐδείς ὁστισοῦν λέγω , οὐδέ γε ὁ ἀρχή διανοέομαι · μόνος δέ ὁ θρασύς τε εἰμί καίω στωμύλος , καθάπου φημί ὁ ἐν Γοργίας Σωκράτης „ οὐ εἰδοί ἐν οὐ · οἶδα ” νικάω . οὗτος τε αἱρέω ὁ βασιλεύς ὁ βώμαξ ἐκεῖνος καί ἔμπληκτος , ὡς χρῆμα τε ὁ δήω - ῥαίνω πλῆθος , καί κοινός μεταδίδωμι τράπεζα , καί ἀπαίρω - ξομαι φιλοτήσιος , οὔπω οὗτος ἐπί ἄλλος ὁ γίγνομαι , ἐπόμνυμι τε πολλάκις εἰμί μήv οὐπώποτε τοιόσδε ἀνήρ ὁράω . καίτοι πρότερος ἀγαθός ὡς ἀληθής θεάομαι φιλόσοφος , ἐνθένδε ὡς αὐτός ἀφικνέομαι . οὖον πολύς γάρ ἔμπροσθεν Δαμάσκιος ὁ Σύρος καί Σιμπλίκιος ὁ Κίλιξ , Εὐλαιμιóς τε ὁ Φρύξ , καί Πρισκιανός ὁ Λυδός , Ἑρμῆς τε καί Διογένης ὁ ἐκ Φοινίκη , καί Ἰσίδωρος ὁ Γαζαῖος , οὗτος δή οὖν ἅπας αἱρέω ὁ ἄκρος ἄωτον , κατά ὁ ποίησις , ὁ ἐν ὁ κατά ἐγώ χρόνος φιλοσοφέω , ἐπεί αὐτός ὁ παρά Ῥωμαιος κρατέω ἐπί ὁ ἀγαθός δόξα οὐ ἀρέσκω , οἴομαι τε ὁ Περσικός πολιτεία πολύς · ἵημι ἀγαθός · οὗτος δή ὁ ὑπό ὁ πολύς περιοράω ἀναπείθω , ὡς εἰμί παρά ἐκεῖνος δαίω μέν ὁ ἄρχω , καί ὁποῖος εἰμί ὁ Πλάτων βούλπη λόγος , φιλοσοφία τε καί βασίλεια εἰς αὐτός συνέρχομαι , σώφρων δέ εἰς ὁ μάλιστα καί κόσμιος ὁ κατήκοος , καί οὔτε φώρ χρῆμα , οὔτε ἅρπαξ ἀναφύω , ἀτάρ οὐδέ ὁ ἄλλος μετέρχομαι ἀδαιαν , ἀλλά εἰμί καί τίς ὁ τίμιος κτῆμα ἐν ὁτῳδηοῦν χῶρος ἐρῆμος καταλείπω , ἀφαιρέω ὅστις οὐδείς ὁ ἐντυγχάνω , μένω δέ οὕτως , εἰμί καί ἀφύλακτος εἰμί , σῴζω ὁ λείπω ἐστώ εἄν ἐπανήκω · οὗτος δή οὖν ὡς ἀληθής ἀραρίσκω , καί πρός γε ἀπεῖπον αὐτός ἐκ ὁ νόμος ἀδεῶς ἐνταῦθα ἐμπολιτεύω , ὡς ὁ κάθω - ἵστημι οὐ ἕπομαι , ὁ δέ αὐτίκα ἄπειμι , οἴχομαι εἰς ἀλλος - δαπα καί ἄμικτος ἦθος , ὡς ἐκεῖσε τολοιπος βιόω . πρῶτος μιν οὖν ὁ ἐν τέλος ἀλαζών μάλα εὑρίσκω καί πέρα ὁ δήω ἐξογκόω , βδελύσσομαι γε αὐτός καί ἔπειτα δέ ἰωρός , ὡς τοιχωρύχος τε πολύς καί λωποδύτης , ὁ μέν ἁλίσκομαι , ὁ δέ καί διαλανθάνω , ἅπας δέ εἶδος ἀδικία ἁμαρτάνω . καί γάρ ὁ δυνατός ὁ μικρός λυμαίνομαι , ὠμότης τε πολύς χράω κατά ἀλλήλων Κῶς ἀπανθρωπία · καί ὁ δή πᾶς παράλογος · ἔξεστι γάρ ἕκαστος μυρίος ὅσος ἄγω γαμετή , καί τοίνυν ἄγω ἀλλά μοιχεία γε ὅμως τολμάω . οὗτος δή οἶς ἅπας ἕκητι ὁ φιλόσοφος δυσφορέω καί σφεῖς αὐτός αἰτιάομαι ὁ μετάστασις .