agathias-scholasticus.historiae 5.4
δ΄ . Ἤδη δὲ ἡμέρας ἐπιφανείσης , ἀσμενέστατα ἐθεῶντο ἀλλήλους ὑπαντιάζοντες οἱ φίλτατοι καὶ ξυνήθεις , καὶ σὺν ὀλοφυρμῷ ἐμπλεκόμενοι ἠσπάζοντο σφᾶς ὡς ἕκαστοι , ἡδόμενοί τε ἅμα καὶ ἀπιστοῦντες . ἐπὶ δὲ Ἀνατόλιος νεκρὸς ἐφέρετο , καὶ ἐπὶ τὴν ταφὴν ἀπεχώρει , τότε δὴ ἔνιοι τοῦ ὁμίλου διεθρύλλουν , ὡς ἄρα ἐνδικώτατα εἴη ἀνῃρημένος , ἄδικός τε ἐς τὰ μάλιστα γεγονὼς καὶ πολλοὺς πολλὰ ὅσα τῶν οἰκείων ἀφῃρημένος , ὅτι τε αἱ γραπταί σανίδες ἐκεῖναι καὶ τὰ ῥάκη τὰ ὑποπόρφυρα ἐκ τόδε αὐτῷ ἀπετελεύτησαν , ἅ δὴ πολλὰ τοῖς τῶν εὐδαιμόνων οἴκοις θαμὰ ἐπάβαλλε , τὴν εἰς βασιλέα εὔνοιαν προϊσχόμενος , καὶ ταύτῃ ἅπαντα ἐσφετερίζετο , βιαζόμενος μὲν ἀναίδην καὶ ἀναῤῥηγνὺς τὰ βουλεύματα τῶν ἀποιχομένων , χαίρειν δὲ πολλὰ λέγων τοῖς νόμοις , οἵ δὴ τοὺς παῖθας κληρονμεῖν ἐθέλουσι τῆς τῶν φυσάντων περιυσίας . τοιαῦτα μὲν οὖν ἐν τοῖς πλήθεσιν ἐψιθυρίζετο , καὶ ἐδόκει διαφανῶς ἡ αἰτία τοῦ ξυνενεχθέντος εὑρῆσθαι . ἐγὼ δὲ ἀμφὶ ταῦτα λίαν διαπορῶ , καὶ οὐκ ἔχω ἀπισχυρίσαθαι , ὅτῳ δὴ τρéπῳ συμβαίνει . 77 γὰρ ἂν εὐκτόν τι χρῆμα ἦν ὁ σεισμὸς καὶ πολλοῦ ανξιος ἐπαίνου , εἴγε διακρίνειν ἠπίστατο τοὺς μοχθηροὺς ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν , καὶ τοὺς μὲν ἀνῄρει κακῶς , τοῖς δὲ ἐσπένδετο καὶ ’S,vv£ytoQ£t . καίτοι εἰ καὶ ἄδικον ὡς ἀληθῶς δοίημεν ἐκεῖνον γεγονέναι , ἀλλ’ ἦσαν καὶ ἄλλοι πλεἴοτοι ἀνὰ τὴν πόλιν παραπλήσιοι , μᾶλλον μὲν οὖν καὶ ἀδικώτεροι · πλὴν ἀλλ’ ’6 μὲν ἀνήρπαστο ἐξαπίνης , οἱ δὲ ἀπαθεῖς μεμενήκασιν . ουνκουν , οἶμαι , δῆλον οὐδὲ ῥᾴδιον διαγνωσθἴναι , ἀνθ’ ὅτου μόνος ἔξ ἁπάντων Ἀνατόλιος ἀπεβίω · ἔπει καὶ ὁ Πλάτωνος λόγος ἀθλίους κατὰ τὸ μᾶλλον ἄναί φησι καί κακοδαιμ́ονας τοὺς , ὅσοι κάκιστα βιοῦντες μὴ ἐνταῦθα δίκας ἀποτίσαιεν τῶν ἡμαρτημένων , ἢ ὀλέθρῳ βιαίῳ ἄh λῶς πως τετιμωρημένοι , ἀλλ’ οὕτως ἀπέλθοιεν καθάπερ οἱ στιγματίαι τῶν οἰκετῶν τοῖς ἀδικήμασι πεπελιδνωμένοι , καὶ τὸ μὴ ἐκ · κεκαθάρθαι ἀπον̣εὸδάναντες · ὥστε εἰ τοῦτο θπέον , εὐτυχέστερος ἄρα ἦν ἐν αὐτοῖς ὁ πεπονθὼς τοῦ σεσωσμένου . ἀλλ’ ἐκείνην μὲν προσεῖναι τὴν δόξαν ταῖς τῶν ἀνθρώπων ψυχαῖς καὶ ἐμπεπηγέναι ὡς μάλιστα ἐατέον . ἴσως γὰρ ἂν ἔνιοι τῶν πονηρῶν , δέει γοῦν τοῦ κακῶς ἀπολεῖσθαι , μπαβάλλοιντο ἐπὶ τὰ μέτρια . εὔδηλον δὲ , ὡς οὔτε εἰ περιῇ τις ἐπιπολὺ Ναὶ ἀδεῶς εύημεροίη , ἀπόχρη τοῦτο εἰς ἀπόδειξιν δικαιοσύνης , οὔτε πάντως τὸ τεθνάναι , εἰ καὶ ὠμότατα , ἒλεγχος ἂν ὄη τοῦ πλέον ἀδίκου · ἀλλὰ τὴν ἀληθεστάτην βάσανόν τε καὶ ἀντίδοσιν τῶν ἐνταῦθα βεβιωμένων , ἥτις ποτέ ἐστιν , ἐκεῖσε ἐλθόντες εἰσόμεθα . λεγόντων μὶν οὖν περὶ τούτων ἂλλοι , τυχὸν μὲν ταῦτα τυχὸν δὲ ἕτερα , ὢσπη ἐκάστῳ ᾖ βουλομένῳ · ἐμοὶ δὲ τοῦ προτέρου λόγου μεταληπτέον .
Lemmas: Δ΄ . ἤδη δέ ἡμέρα ἐπιφαίνω , ἀσμενής θεάομαι ἀλλήλων ὑπαντιάζω ὁ φίλος καί συνήθης , καί σύν ὀλοφυρμός ἐμπλέκω ἀσπάζομαι σφεῖς ὡς ἕκαστος , ἥδομαι τε ἅμα καί ἀπιστέω . ἐπί δέ Ἀνατόλιος νεκρός φέρω , καί ἐπί ὁ ταφή ἀποχωρέω , τότε δή ἔνιοι ὁ ὅμιλος διαθρυλέω , ὡς ἄρα ἔνδικος εἰμί ἀναιρέω , ἄδικος τε εἰς ὁ μάλιστα γίγνομαι καί πολύς πολύς ὅσος ὁ οἰκέω ἀφαιρέω , ὅτι τε ὁ γραπτός σανίς ἐκεῖνος καί ὁ ῥάκος ὁ ὑποπόρφυρος ἐκ ὅδε αὐτός ἀποτελευτάω , ὅς δή πολύς ὁ ὁ εὐδαίμων οἶκος θαμά ἐπιβάλλω , ὁ εἰς βασιλεύς εὔνοια προΐσχω , καί οὗτος ἅπας σφετερίζω , βιάζομαι μέν ἀναίδην καί ἀναρρήγνυμι ὁ βούλευμα ὁ ἀποίχομαι , χαίρω δέ πολύς λέγω ὁ νόμος , ὁ δή ὁ παῖθας κληρονομέω ἐθέλω ὁ ὁ φύω περιυσιαι . τοιοῦτος μέν οὖν ἐν ὁ πλῆθος ψιθυρίζω , καί δοκέω διαφανής ὁ αἰτία ὁ συμφέρω εὑρίσκω . ἐγώ δέ ἀμφί οὗτος λίαν διαπορέω , καί οὐ ἔχω ἀπισχυρίζομαι , ὅστις δή τρéπῳ συμβαίνω . 77 γάρ εἄν εὐκτός τίς χρῆμα εἰμί ὁ σεισμός καί πολύς ανξιος ἔπαινος , εἰ διακρίνω ἐπίσταμαι ὁ μοχθηρός ἀπό ὁ ἀγαθός , καί ὁ μέν ἀναιρέω κακῶς , ὁ δέ σπένδω καί ’S,vv£ytoQ£t . καίτοι εἰμί καί ἄδικος ὡς ἀληθής δήω ἐκεῖνος γίγνομαι , ἀλλά εἰμί καί ἄλλος πλέω ἀνά ὁ πόλις παραπλήσιος , μᾶλλον μέν οὖν καί ἄδικος · πλήν ἀλλά ’6 μέν ἀναρπάζω ἐξαπίνης , ὁ δέ ἀπαθής μένω . ουνκουν , οἴομαι , δῆλος οὐδέ ῥᾴδιος διαγιγνώσκω , ἀντί ὅστις μόνος ἐκ ἅπας Ἀνατόλιος ἀποβιόω · ἔπος καί ὁ Πλάτων λόγος ἄθλιος κατά ὁ μᾶλλον ἄνα φημί καί κακοδαίμων ὁ , ὅσος κακός βία μή ἐνταῦθα δίκη ἀποτίνω ὁ ἁμαρτάνω , ἢ ὄλεθρος βίαιος ἄh Λῶς πως τιμωρέω , ἀλλά οὕτως ἀπέρχομαι καθάπερ ὁ στιγματίας ὁ οἰκέτης ὁ ἀδίκημα πεπελιδνωμένοι , καί ὁ μή ἐκ · καθαίρω ἀπον̣εὸδάναντες · ὥστε εἰμί οὗτος θείνω , εὐτυχής ἄρα εἰμί ἐν αὐτός ὁ πάσχω ὁ σωσμένος . ἀλλά ἐκεῖνος μέν πρόσειμι ὁ δόξα ὁ ὁ ἄνθρωπος Ψυχή καί ἐμπήγνυμι ὡς μάλιστα ἐατέος . ἴσως γάρ εἄν ἔνιοι ὁ πονηρός , δήω γοῦν ὁ κακῶς ἀπόλλυμι , μπαβάλλοιντο ἐπί ὁ μέτριος . εὔδηλος δέ , ὡς οὔτε εἰμί περίειμι1 τις ἐπιπολύ Ναίς ἀδεῶς εὐημερέω , ἀποχράω οὗτος εἰς ἀπόδειξις δικαιοσύνη , οὔτε πάντως ὁ θνήσκω , εἰμί καί ὠμός , ἔλεγχος εἄν ὄα ὁ πλέω ἄδικος · ἀλλά ὁ ἀληθής βάσανος τε καί ἀντίδοσις ὁ ἐνταῦθα βιόω , ὅστις ποτός εἰμί , ἐκεῖσε ἔρχομαι εἶμι . λέγω μιν οὖν περί οὗτος ἄλλος , τυγχάνω μέν οὗτος τυγχάνω δέ ἕτερος , ἕπω ἕκαστος εἰμί βούλομαι · ἐγώ δέ ὁ πρότερος λόγος μεταληπτέον .