agathias-scholasticus.historiae 4.10
ι' . „ Μὴ τοίνυν , co δικαστὰ , τὴν ἐπιστολὴν μηδὲ κακιζόντων ἡμᾶς ὡς δὴ τοῖς ἐν αὐτῇ γεγραμμένοις οὐδμῶς ἠκολουθηκότας . τῷ γὰρ οὐ λίαν εὔδηλον , ὡς τὸ γῳῳφθαι , χρῆναι πρὸς τὴν βασιλέως αὐτὸν πόλιν ἰέναι , ἀπωι εἵ μὲν ὂν ὑπῆρχε καὶ βάσανος , εἶπερ αὐθαιρέτως ἔαν οἱ τοῖς προσταττομ́νοις , ὥστε δικαίως ἁρμόσασθαι ; γνωσθὲν τοίνυν ῥᾳδίως ἡμῖν τὸ ἀνήκουστον τῆς γνώμης καὶ ἁμιλλώμψον , δι᾿ ὃ τὸ ἔλαττον ἀπεσείσατο , πῶς ἐπὶ τὸ μεῖζον ἴδει wῳέπειν καὶ μὴ θᾶττον εἰς ἐκεῖνο τὸ πέρας ἐλθεῖν , εἰς ὅπερ , πολλῶν ἐν μέσῳ συμβεβηκότων δεινῶν , πρὸς ἀνάγκης καὶ ὣς πωιή - χθημεν ἂν , . οὐ γὰρ ἔνεστι τοὺς τὴν ἀκμὴν τοῦ καθήκοντος καιροῦ περιορῶντας καὶ μὴ τοῖς πρακτέοις ἁρμοζομένους , ἐν ὑστέρῳ τὸ παρειμένον ἀνακαλεῖσθαι . ἐλείπετο δὴ οὖν , ὡς ἔοι - κε , καθά φασιν οἱ κατήγοροι , δίκην τινὰ κινεῖν πρὸς Γουβάζην , ζην , καὶ ληρώδεις ἀγῶνας ἐγείρειν , καὶ τῆς τῶν πραγμάτων ἀσφαλείας ἀνθαιρεῖσθαι μᾶλλον τὴν ἐπὶ τοῖς λόγοις κομψείαν . ἀλλ’ οὐ συνεχώρουν , ὦ κακοδαίμονες , οἱ πέρσαι παρόντες καὶ τοῖς ἔργοις ἐγκείμενοι , καἰ τῆς Κολχικῆς χώρας ἁπάσης ταῖς τούτου βουλαῖς ἐπιλαμβάνεσθαι παρεσκευασμένοι . ἐπεὶ δὲ πανταχόθεν ὁ Γουβάζης ἀποδέδεικται πολέμιός τε καὶ δότης , καὶ πρὸς τυραννικὰς ἐλπίδας ἠρμένος , τι διαφέρειν οἴονται σφισιν οἱ Κόλχοι , εἴτε παρ’ ἡμῶν εἴτε παρ’ πέρων ἀνῄρηται ; ἧται ; οὐ γὰρ στρατηγοῖς μόνοις ἢ τοῖς ἄλλως δυνατωτάτοις ὁ τῆς ὁ τῆς εὐνοίας ἐθέλει σκοπὸς ἐμφύεσθαι καὶ προσιζάνειν · ἀλλὰ παντὶ τῷ βουλομένῳ βατὸν δήπου καἰ προσῆκον ἐν ᾗ τέτακται πολιτείας ὑπεραλγεῖν , καὶ τὸ κοινῇ συνοῖσον ἐς δύναμιν κατορθοῦν . οὐκοῦν εἰ καὶ βδελυροὶ κατ’ αὐτοὺς καὶ κατάπτυστοι καθεστήκαμεν , ἀλλὰ πιστότατοι βασιλεῖ καὶ φιλορώμαιοι , καὶ οἶοι τοῖς ἐπιβουλεύειν πειρωμένοις μὴ ἐφιέναι . εἰ δὲ δεῖ τι καὶ πλέον εἰπεῖν , ἴσθι σαφῶς , ὦ δικαστὰ , καλὸν μὲν ὡς ἀληθῶς καὶ δίκαιον τὸ παρ’ ἡμῶν ἐν δέοντι τολμηθὲν , οὐκ ἄνευ δὲ τῆς τοῦ Μαρτίνου γνώμης γεγενημένον . ”
Lemmas: εἷς . „ μή τοίνυν , co δικαστής , ὁ ἐπιστολή μηδέ κακίζω ἐγώ ὡς δή ὁ ἐν αὐτός γράφω οὐδμῶς ἀκολουθέω . ὁ γάρ οὖον λίαν εὔδηλος , ὡς ὁ γῳῳφθαι , χρή πρός ὁ βασιλεύς αὐτός πόλις εἶμι , ἄπειμι εἰ μέν εἰμί ὑπάρχω καί βάσανος , εἰ αὐθαίρετος ἐάω ὁ ὁ προσταττομ́νοις , ὥστε δικαίως ἁρμόζω ; γιγνώσκω τοίνυν ῥᾳδίως ἐγώ ὁ ἀνήκουστος ὁ γνώμη καί ἁμιλλώμψον , διά ὅς ὁ μικρός ἀποσείω , πῶς ἐπί ὁ μείζων ἶδος wῳέπειν καί μή ταχύς εἰς ἐκεῖνος ὁ πέρας ἔρχομαι , εἰς ὅσπερ , πολύς ἐν μέσος συμβεβηκός δεινός , πρός ἀνάγκη καί ὡς πῶυ - τίκτω εἄν , . οὖον γάρ ἔνειμι ὁ ὁ ἀκμή ὁ καθήκω καιρός περιοράω καί μή ὁ πρακτέος ἁρμόζω , ἐν ὕστερος ὁ παρίημι ἀνακαλέω . λείπω δή οὖν , ὡς εἰμί - κε , καθά φημί ὁ κατήγορος , δίκη τις κινέω πρός Γουβάζης , ζῶ , καί ληρώδης ἀγών ἐγείρω , καί ὁ ὁ πρᾶγμα ἀσφάλεια ἀνθαιρέομαι μᾶλλον ὁ ἐπί ὁ λόγος κομψεία . ἀλλά οὖον συγχωρέω , εἰμί κακοδαίμων , ὁ Πέρσης πάρειμι καί ὁ ἔργον ἔγκειμαι , καίω ὁ κόλχος χώρα ἅπας ὁ οὗτος βουλή ἐπιλαμβάνω παρασκευάζω . ἐπεί δέ πανταχόθεν ὁ Γουβάζης ἀποδείκνυμι πολέμιος τε καί δότης , καί πρός τυραννικός ἐλπίς ἀείρω , τίς διαφέρω οἴομαι σφεῖς ὁ Κόλχος , εἴτε παρά ἐγώ εἴτε παρά Πέρων ἀναιρέω ; ἵημι ; οὖον γάρ στρατηγός μόνος ἢ ὁ ἄλλως δυνατός ὁ ὁ ὁ ὁ εὔνοια ἐθέλω σκοπός ἐμφύω καί προσιζάνω · ἀλλά πᾶς ὁ βούλομαι βατός δήπου καίω προσήκω ἐν ὅς τάσσω πολιτεία ὑπεραλγέω , καί ὁ κοινός συμφέρω εἰς δύναμις κατορθόω . οὐκοῦν εἰμί καί βδελυρός κατά αὐτός καί κατάπτυστος καθίστημι , ἀλλά πιστός1 βασιλεύς καί φιλορώμαιος , καί οἶος ὁ ἐπιβουλεύω πειράω μή ἐφίημι . εἰμί δέ δεῖ τίς καί πλέω εἶπον , εἰμί σαφῶς , εἰμί δικαστής , καλός μέν ὡς ἀληθής καί Δίκαιος ὁ παρά ἐγώ ἐν δήω τολμάω , οὐ ἄνευ δέ ὁ ὁ Μαρτῖνος γνώμη γίγνομαι . ”