agathias-scholasticus.historiae 3.19
ιθ' . Ὁ δὲ , ἐπειδὴ τῆσδε διήμαρτεν τῆς πείρας , αὐτίκα ᾤχετο ἐπὶ τὴν Νῆσον , καὶ ἀγχοῦ που τῶν ῾Ρωμαίων στρατοπεδευσάμενος , προὐκαλεῖτο ἐς λόγους ἀφικέσθαι οἱ τὸν Μαρτῖνον . καὶ παραγενομένῳ , „ σὺ δὲ ” ἔφη „ ὠ στρατηγὲ , ἐς τοσοῦτον ἀγχινούστατός γε ὢν καὶ φρενήρης , καὶ τῶν παρὰ ῾Ρωμαίοις δυνατωτάτων , εἶτα οὐκ ἐθελήσεις ἀποπαῦσαι πόνου τε καὶ δυσμενείας ἄμφω τὼ Βασιλέε , ἀλλὰ μεθῆκας αὐτοὺς οὕτω δὴ ἐπιπλεῖστον τὴν ἀλλήλων ἐπιλυμαινομένους . εἰ δὴ οὖν νῦν γοῦν ἐστί σοι βουλομένῳ διαλλαγὰς ποιήσασθαι καὶ ξυνθήκας , ἄγε ὅπως αὐτὸς μὲν ἐς Τραπεζοῦντα τὴν πόλιν τὴν Ποντικὴν ἅμα τῷ στρατῷ μεταβήσῃ , ἐνθάδε δὲ ἡμεῖς μενοῦμεν οἱ Πέρσαι · οὕτω τε τὰ τῆς ἐκεχειρίας σχολαίτερον διαλεξόμεθα , πιστοῖς χρώμενοι ἀγγελιαφόροις . εἰ γὰρ μὴ ἑκὼν εἶναι ἀπάξεις ἐνθένδε τὸ στράτευμα , ἴσθι , ὦ γενναῖε , ὡς πρὸς ἀνάγκης ἀπελαθήσῃ . βεβαιότατα γὰρ ἐγὼ τὴν νίκην ἔχω , καὶ περιβέβλημαι οὐ χαλεπώτερον ἢ τόδε τὸ κτῆμα . ” καὶ ἅμα λέγων , τὸν δακτύλιον ἐπεδείκνυεν ὃν ἐπεφέρετο . πρὸς ταῦτα δὲ ὑπολαβών · „ ἄλλ’ ἔμοηε’’ ὁ Μαρτῖνος „ εὐκτὸν μὲν ἡ εἰρήνη δοκεῖ καὶ τιμιώτατον , καὶ συλλήψομαι σοι προσαγομένῳ τε αὐτὴν καὶ καθιστῶντι · ἄμεινον δὲ , οἶμαι , ταῦτα δράσοιμεν ὄν , εἴγε σὺ μὲν ὡς τάχιστα ἐς Ἰβηρίαν μεταχωρήσεις , ἐγὼ δὲ ἐλεύσομαι ἐς Μουχείρισιν . οὕτω τε τὰ ἐν ποσὶ διασκεψόμεθα . τῆς δὲ νίκης πέρι σοὶ μὲν ἐξέστω μεγαλαυχεῖν τῷ λόγῳ καὶ αὐθαδιάζεσθαι , καὶ τῶν ἀγοραίων αὐτὴν καὶ αὐθαιρέτων ἡγεῖσθαι πημάτων · ἐγὼ δὲ καὶ τοῦτό φημι τῇ τοῦ κρείττονος ταλαντεύεσθαι γνώμῃ , καὶ οὐ παρὰ τοὺς μέγα βρενθυομένους ἰέναι , ἀλλ’ ἐφ’ οὑς ἂν ὁ πάντων προαγωγὸς ἐπινεὐσῃ.’’ οὕτω δὲ τοῦ Μαρτίνου ἀνδρειότατά τε καὶ μάλα ὁσίως ἀποκριναμένου , καὶ τῇ τοῦ βαρβάρου νεμεσήσαντος ἀλαζονείᾳ , οὐδὲν δὲ ὁτιοῦν προελθὸν εἰρηναῖον , διεκρίθησαν ἀπ’ ἀλλήλων . καὶ ὁ μὲν ἐς τὸ στρατόπεδον ἐπανῆκε , Μαρτῖνος δὲ ἐς τὴν Νῆσον . τῷ δὲ Ναχοραγὰν μενετέα μὲν αὐτοῦ ἥκιστα ἐδόκει , ἐς δὲ τὸν Φάσιν τὴν πόλιν ἰέναι διενοεῖτο , ἐκεῖσέ τε μᾶλλον ἐκκαλέσασθαι τοὺς Ῥωμαίους . ἐπιμαχώτατον γὰρ τὸ ἐκείνη ἔρυμα εἶναι ἐπέπυστο , ἅτε δὴ ξύλοις ἅπαν ἐσκευασμένον , καὶ τὰ ἐχόμενα πέδια εὐόμαλά τε καὶ ἀγαθὰ ἐνοτρατοπεδεύσασθαι . ἤδη δὲ ἡ πόλις ὁ Φάσις , ἅπασιν , οἶμαι , διαδηλότατον , ὡς ἐκ τοῦ ποταμοῦ εἴληφε τὴν ἐπωνυμίαν , πλησιαίτατα ὑποῤῥέοντος , καὶ ἀμφ’ αὐτὴν ἐς τὸν Εὔξεινον πόντον ἀπερευγομένου . πρὸς γὰρ τῷ αἰγιαλῷ καὶ ταῖς ἐκβολαῖς τὸ πόλισμα ἵδρυται · ἀφέστηκε δὲ τῆς Νήσου ἓξ μάλιστα παρασάγγαις ἔπι δυόμενον ἥλιον .
Lemmas: εὐθύς . ὁ δέ , ἐπεί ὅδε διαμαρτάνω ὁ πείρω , αὐτίκα οἴχομαι ἐπί ὁ Νῆσος , καί ἀγχοῦ ποῦ ὁ Ῥωμαῖος στρατοπεδεύω , προκαλέω εἰς λόγος ἀφικνέομαι ὁ ὁ Μαρτῖνος . καί παραγίγνομαι , „ σύ δέ ” φημί „ ᾠόν στρατηγός , εἰς τοσοῦτος αγχινουστερος γε εἰμί καί φρενήρης , καί ὁ παρά Ῥωμαῖος δυνατός , εἶτα οὐ ἐθέλω ἀποπαύω πόνος τε καί δυσμένεια ἄμφω ὁ Βασιλεύς , ἀλλά μεθίημι αὐτός οὗτος δή ἐπιπλεῖστον ὁ ἀλλήλων ἐπιλυμαίνομαι . εἰμί δή οὖν νῦν γοῦν εἰμί σύ βούλομαι διαλλαγή ποιέω καί συντίθημι , ἄγω ὅπως αὐτός μέν εἰς Τραπεζοῦς ὁ πόλις ὁ ποντικός ἅμα ὁ στρατός μεταβαίνω , ἐνθάδε δέ ἐγώ μένω ὁ Πέρσης · οὗτος τε ὁ ὁ ἐκεχειρία σχολαῖος διαλέγω , πιστός χράω ἀγγελιαφορέω . εἰμί γάρ μή ἑκών εἰμί ἀπάγω ἐνθένδε ὁ στράτευμα , εἰμί , εἰμί γενναῖος , ὡς πρός ἀνάγκη ἀπελαύνω . βέβαιος γάρ ἐγώ ὁ Νίκη ἔχω , καί περιβάλλω οὖον χαλεπός ἢ ὅδε ὁ κτῆμα . ” καί ἅμα λέγω , ὁ δακτύλιος ἐπιδείκνυμι ὅς ἐπιφέρω . πρός οὗτος δέ ὑπολαμβάνω · „ ἄλλος ἐμέω ὁ Μαρτῖνος „ εὐκτός μέν ὁ εἰρήνη δοκέω καί τίμιος , καί συλλαμβάνω σύ προσάγω τε αὐτός καί καθίστημι · ἀγαθός δέ , οἴομαι , οὗτος δράω εἰμί , εἰ σύ μέν ὡς ταχύς εἰς Ἰβηρία μεταχώρησις , ἐγώ δέ ἔρχομαι εἰς μουχειρις . οὗτος τε ὁ ἐν πούς διασκέπτομαι . ὁ δέ Νίκη περί σύ μέν ἐξίστημι μεγαλαυχέω ὁ λόγος καί αὐθαδιάζω , καί ὁ ἀγοραῖος αὐτός καί αὐθαίρετος ἡγέομαι πῆμα · ἐγώ δέ καί οὗτος φημί ὁ ὁ ἀγαθός ταλαντεύω γνώμη , καί οὖον παρά ὁ μέγας βρενθύω εἶμι , ἀλλά ἐπί οὖς εἄν ὁ πᾶς προαγωγός ἐπινέω οὗτος δέ ὁ Μαρτῖνος ἀνδρεῖος τε καί μάλα ὅσιος ἀποκρίνω , καί ὁ ὁ βάρβαρος νεμεσάω ἀλαζονεία , οὐδείς δέ ὁστισοῦν προέρχομαι εἰρηναῖος , διακρίνω ἀπό ἀλλήλων . καί ὁ μέν εἰς ὁ στρατόπεδον ἐπανίημι , Μαρτῖνος δέ εἰς ὁ Νῆσος . ὁ δέ Ναχοραγὰν Μενετέα μέν αὐτός ἥκιστος δοκέω , εἰς δέ ὁ Φᾶσις ὁ πόλις εἶμι διανοέομαι , ἐκεῖσε τε μᾶλλον ἐκκαλέω ὁ Ῥωμαῖος . ἐπίμαχος γάρ ὁ ἐκεῖνος ἔρυμα εἰμί πυνθάνομαι , ἅτε δή ξύλον ἅπας σκευάζω , καί ὁ ἔχω Πέδια εὐόμαλος τε καί ἀγαθός ενοτρατοπεδευσαω . ἤδη δέ ὁ πόλις ὁ Φᾶσις , ἅπας , οἴομαι , διάδηλος , ὡς ἐκ ὁ ποταμός λαμβάνω ὁ ἐπωνυμία , πλησίος ὑπολέγω , καί ἀμφι αὐτός εἰς ὁ Εὔξεινος πόντος ἀπερεύγομαι . πρός γάρ ὁ αἰγιαλός καί ὁ ἐκβολή ὁ πόλισμα ἱδρύω · ἀφίστημι δέ ὁ Νῆσος ἓξ μάλιστα παρασάγγης ἐπί δύο ἥλιος .