agathias-scholasticus.historiae 4.18
ιη' . Ὁ μὲν οὖν Ἰλλοῦς προπορευόμενος ἡγεῖτο τῶν ἀνδρῶν ἐς τὴν ἀνάβασιν , ὡς ἤδη αὐτῷ τῇ πείρᾳ καὶ διεγνωσμένην . εἵπετο δὲ εὐθὺς Ζίπερ ὁ Μαρκελλίνου δορυφόρος , καὶ μετ' ἐκεῖνον Λεόντιος ὁ Δαβραγέζου , καὶ ἐπ' αὐτῷ Θεόδωρος ὁ τῶν Τζάννων ταξίαρχος · καὶ οὕτως ἑξῆς ἅπαντες οἱ ἄλλοι ἀνήγοντο στοιχηδὸν ἀλλήλοις παρομαρτοῦντες . ἤδη δὲ αὐτῶν ὑπὲρ τὸ μεσαίτατον ἐληλυθότων , ἑώρων μάλα σαφῶς οἱ προτεταγμένοι τήν τε πυρὰν τῶν φρουρῶν ἀναπτομένην , καὶ αὐτοὺς ὡς πλησιαίτατα κατακεκλιμένους · καὶ οἱ μὲν ἑπτὰ περιφανῶς ἐκάθευδον , καὶ ὑπορέγχοντες ἔκειντο . εἷς δέ γε μόνος ἐπ' ἀγκῶνος ἐρηρεισμένος , ὥσπερ ἐγρηγορὼς διετέλει . ξυνείχετο γὰρ γὰρ καὶ ὃς τῷ ὕπνῳ καὶ ἐκαρηβάρει · οὔπω δῆλος ἦν ὅποι χωρήσει , ἐπινυστάζων θαμὰ καὶ ἀναπαλλόμενος . ἠν τούτῳ δὲ Λεόντιος ὁ Δαβραγέζου ὑπὲρ τέλματός τινος ὀλισθήσας καταπίπτει ἀθρόον καὶ ὑποφέρεται , καὶ περιῤῥήγνυσι τὴν ἀσπίδα . πατάγου δὲ ὥσπερ εἰκὸς μεγάλου ἀρθέντος , ἀνέθορον ἅπαντες οἱ φρουροὶ διεπτοημένοι καὶ ὑπὲρ τῆς εὐνῆς ἥμενοι , τά τε ξίφη ἐσπάσαντο , καὶ κατεσκόπουν ἁπανταχοῦ τοὺς αὐχένας περιδινοῦντες · υμβάλλειν δὲ οὐκ εἶχον , ὅτι ποτέ ἐστι τὸ γεγενημένον · τῷ τε γὰρ πυρὶ καταυγαζόμενοι , τοὺς ἐν τῷ σκότῳ ἑστῶτας διορᾷν οὐκ ἠδύναντο , καὶ ὁ κτύπος αὐτοῖς καθεύδουσι προσπεσὼν , οὐ μάλα ἐναργὴς ἦν , οὐδὲ ἀποκεκριμένος , οὐδὲ ὁποὶος ὅπλα παραδηλῶσαι κατεωεχθέντα · οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ἐς τὸ ἀκριβὲς ἕκαστα κατεθεῶντο . τοιγάρτοι τὸ βάδισμα ἐπισχόντες , ἀτρέμα ἐμενον , ὥσπερ τῇ γῇ ἐνεῤῥιζωμένοι , καὶ οὔτε φωνῆς ἦχος ἐψιθυρίζετο , οὔτε τοὺς πόδας μετρίως γοῦν μετεκίνουν , ἀλλ' οὕτως ὥσπερ εἶχον προσεπεπήγεσαν , πήγεσαν , εἴτε πέπρᾳ ὀξείᾳ τυχὸν , εἴτε θάμνῳ τινὶ ἐτύγχανο0ν ἐπιβεβηκότες . εἰ γὰρ μὴ οὕτως ἐποίουν , καί τις ξυναίσθησις τοῦ δρωμένου τοῖς φύλαξιν ἐγεγόνει , πάντως ἢν πέτραν τινὰ μεγάλην ἐπαφιέντες κατὰ τοῦ πρανοῦς ἐξεκύλιον , ὡς ἅπαντας ἐπιτρίψαι τοὺς ἐπερχομένους . τῷ τοι ἄρα ἐκεῖνοι ἄναυ - δοί τε εἱστήκεσαν καὶ ἀδόνητοι , καὶ αὐτὴν δὴ τὴν τοῦ πνεύματος φορὰν ξυστέλλοντες ἠρέμα καὶ ταμιευόμενοι . καὶ ἄγαμαί γε αὐτοὺς ἔγωγε τῆς εὐκοσμίας , ὅτι δὴ ἅπαντες ἅμα ὥσπερ ἐκ συνθήματος ἐν ἀκαρεῖ χρόνου τοῦ συνοίσοντος ἐστοχασμένοι , ἐνεκαρτέρουν τῇ τάξει , καὶ διενοοῦντο ἐν ἑαυτοῖς ὁπόσα φθέγγεσθαι ὁ καιρὸς οὐκ ἐδίδου . οἱ δὲ βάρβαροι , ἐπειδὴ αὐτοῖς μηδὲν ὁτιοῦν δεινὸν ὑπεφαίνετο , πάλιν εἰς τὸ προσφιλὲς ἐτράποντο , ἀσμενέστατα καταδαρθέντες .
Lemmas: ΙΗΥ . ὁ μέν οὖν Ἰλλοῦς προπορεύω ἡγέομαι ὁ ἀνήρ εἰς ὁ ἀνάβασις , ὡς ἤδη αὐτός ὁ πείρω καί διαγιγνώσκω . ἕπω δέ εὐθύς Ζίπερ ὁ Μαρκελλῖνος δορυφόρος , καί μετά ἐκεῖνος Λεόντιος ὁ Δαβραγέζου , καί ἐπί αὐτός Θεόδωρος ὁ ὁ Τζάννος ταξίαρχος · καί οὕτως ἑξῆς ἅπας ὁ ἄλλος ἀνάγω στοιχηδόν ἀλλήλων παρομαρτέω . ἤδη δέ αὐτός ὑπέρ ὁ μέσος ἔρχομαι , ὁράω μάλα σαφῶς ὁ προτάσσω ὁ τε πυρή ὁ φρουρά ἀνάπτω , καί αὐτός ὡς πλησίος κατακλίνω · καί ὁ μέν ἑπτά περιφανής καθεύδω , καί ὑπορέγχω κεῖμαι . εἷς δέ γε μόνος ἐπί ἀγκών ἐρείδω , ὥσπερ ἐγείρω διατελέω . συνέχω γάρ γάρ καί ὅς ὁ ὕπνος καί καρηβαρέω · οὔπω δῆλος εἰμί ὅποι χωρέω , ἐπινυστάζω θαμά καί ἀναπάλλω . ἐάν οὗτος δέ Λεόντιος ὁ Δαβραγέζου ὑπέρ τέλμα τις ὀλισθάνω καταπίπτω ἀθρόος καί ὑποφέρω , καί περιρρήγνυμι ὁ ἀσπίς . πάταγος δέ ὥσπερ εἰκός μέγας αἴρω , ἀναθρῴσκω ἅπας ὁ φρουρός διαπτοέω καί ὑπέρ ὁ εὐνή ἧμαι , ὁ τε ξίφος σπάω , καί κατασκοπέω ἁπανταχοῦ ὁ αὐχήν περιδινέω · υμβάλλειν δέ οὐ ἔχω , ὅτι ποτός εἰμί ὁ γίγνομαι · ὁ τε γάρ πῦρ καταυγάζω , ὁ ἐν ὁ σκότος ἵστημι διοράω οὐ δύναμαι , καί ὁ κτύπος αὐτός καθεύδω προσπίτνω , οὖον μάλα ἐναργής εἰμί , οὐδέ ἀποκρίνω , οὐδέ ὁποῖος ὅπλον παραδηλόω κατοικέω · ὁ δέ Ῥωμαῖος εἰς ὁ ἀκριβής ἕκαστος καταθεάομαι . τοιγάρ ὁ βάδισμα ἐπέχω , ἀτρέμας ἵημι , ὥσπερ ὁ γῆ ῥιζόω , καί οὔτε φωνή ἦχος ψιθυρίζω , οὔτε ὁ πούς μέτριος γοῦν μετακινέω , ἀλλά οὕτως ὥσπερ ἔχω προσπήγνυμι , πήγνυμι , εἴτε πίμπρημι ὀξύς τυγχάνω , εἴτε θάμνος τις τυγχάνω ἐπιβαίνω . εἰμί γάρ μή οὕτως ποιέω , καί τις συναίσθησις ὁ δράω ὁ φύλαξ γίγνομαι , πάντως εἄν πέτρα τις μέγας ἐπαφίημι κατά ὁ πρανής ἐκκυλίω , ὡς ἅπας ἐπιτρίβω ὁ ἐπέρχομαι . ὁ ὅς ἄρα ἐκεῖνος ἀναύω - δήω τε ἵστημι καί αδόνητος , καί αὐτός δή ὁ ὁ πνεῦμα φορά συστέλλω ἠρέμα καί ταμιεύω . καί ἄγαμαι γε αὐτός ἔγωγε ὁ εὐκοσμία , ὅτι δή ἅπας ἅμα ὥσπερ ἐκ σύνθημα ἐν ἀκαρής χρόνος ὁ συμφέρω στοχάζομαι , ἐγκαρτερέω ὁ τάξις , καί διανοέομαι ἐν ἑαυτοῦ ὁπόσος φθέγγομαι ὁ καιρός οὐ δίδωμι . ὁ δέ βάρβαρος , ἐπεί αὐτός μηδείς ὁστισοῦν δεινός ὑποφαίνω , πάλιν εἰς ὁ προσφιλής τρέπω , ἀσμενής καταδαρ́ͅζω .