agathias-scholasticus.historiae 4.2
β΄ . Τότε ὸὲ Ῥούστικος τε καὶ Ἰωάννης , ἐκ τοῦ δεσμωτηριου ἠγμένω , ἀνὰ τὸ λαιὸν μέρος ὶστήκατον , οἷα δὴ φεύγοντε . ἐπὶ θάτερα δὲ παρῆσαν κατηγορησείοντες τῶν Κόλχων οἱ ἐμφρονέστατοι , καὶ ἤδη ἐκπλείστου τὴν Ἑλλάδα φωνὴν ἐκμεμαθηκότες . ἐδέοντο δὲ πρότερον τὴν παρὰ βασιλέως ἐπιστολὴν ἐν κοινῷ ἀνακηρύττεσθαι , ἥνπερ ἐτύγχανε πρότερον ὁ Ἰωάννης τούτων δὴ πέρι τοῖς στρατηγοῖς διακομώας ἀλλὰ γὰρ καὶ τῷ διαιτητῇ ξυνδοκοῦν , γεγωνότερόν τις αὐτὴν τῶν ἐς τοῦτο τεταγμένων διεξῄει , ὧδέ πως ἔχουσαν · „ ἄπιστον μὲν καὶ παράλογον τὸ πρὸς ὑμῶν ἀνηγγελμένον , ὡς ἄρα βουλομένῳ ἐστὶ τῷ Γουβάζη , τὰ πάτρια ἔθη καταπροεμένῳ καὶ τοὺς ἐν ἅπασιν ὁμόφρονας καὶ ἀνέκαθεν ἡγεμόνας , τοὺς Ῥωμαίους φαμὲν , ἐπὶ τοὺς ἐχθίστους τε καὶ ἀλλοτριωτάτους καὶ πρός γε τὰ ἐς θεὸν ἑτερογνωμονας μεταχωρῆσαι , καὶ ταῦτα οὐδὲν ὁτιοῦν ἐξ ἡμῶν ἄχαρι προπεπονθότι . πλὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ γιγνώσκομεν τὰ ἀνθρώπεια παλίμβολά τε καὶ ὀλισθηρὰ , καὶ τῇ ποικιλίᾳ τῶν παρεμπιπτόντων συμπεριάγεσθαι πεφυκότα , οὐ παντάπασιν ἀπιστεῖν ᾠήθημεν χρῆναι , οὐδὲ μεθεῖναι μὲν τὸ φυ - λάξασθαι τὰ παρ’ ἐκείνου εἴτε ἴσως διανοηθέντα μόνον ] εἴτε πάντως βεβουλευμένα , καταλιπεῖν δὲ έν ἡμῖν αὐτοῖς φροντίδα περιττὴν καὶ ἀμφιρρόπους ἐννοίας , ἐπ’ ἀδήλῳ ἔτι κειμένου τοῦ τέλους . καίτοι ἀλλόκοτόν τι καὶ ταραχῶδες τὸ μηδαμῶς ἐφ’ ὁτῳοῦν βεβαιότατα πεποιθέναι , ἀλλ’ ὑποψίας ἀεὶ καὶ δείματος εἶναι μεστὸν , καὶ ἐπ’ αὐτοῖς δήπου τοῖς ξυνηθεστάτοις . ὅμως ( ἐν ἅπασι γὰρ τοῦτο νικᾷ ) ἑπόμεθα καί ἡμεῖς τῇ φύσει , καὶ ἀπιστοῦμεν . ὡς ἂν δὲ μήτε προπετῶς ὠμόν τι καὶ ἀπηνὲς δράσοιμεν ἐπὶ Γουβάζῃ , μήτε τῷ οὐκ εἰκότι δῆθεν ἀναπεπεισμένοι μαλθακισθείημεν , ἀλλ’ ἐκφύγοιμεν τὰς ἑκατέρωθεν μεταμελείας , εὔβουλόν τι ἡμῖν κατεφάνη καὶ μέσως πως ἔχον , ἐνταῦθα τὸν ἄνδρα παραγενέσθαι . στέλλειν τοίνυν αὐτὸν τὴν ταχίστην , εἴτε βουλόμενον , εἴτε ἠναγκασμένον . εἰ δέ γε ὑμᾶς ταῦτα ἐθέλειν ἐγνωκὼς ἀντισταίη , καὶ ἀπαναίνοιτο τὴν πορείαν , ἐπιλαμβανομένων τε ὑμῶν καὶ ἑλκόντων , ( καὶ γὰρ τοῦτο ποιεῖν ὑμῖν τοὐντεῦθεν ἐξέσται , ) εἰ διωθοῖτο καὶ ἀντεπιφέροιτο , ναὶ ὅτῳ γοῦν τρόπῳ τὰς χεῖρας ἀντάροι , τότε δὴ ἵξομεν περιφανεῖς τοὺς ἐλέγχους τῶν μελετωμένων , καὶ τολοιπὸν ἐν τοῖς πολεμιωτάτοις τετάξεται , ὥστ᾿ , εἰ που τις αὐτὸν τοιαῦτα τολμῶντα καὶ ἀποκτείνοι , οὐδὲ δὲ τοῦτο ἡμῖν ἐσόμενον ἄπο τρόπου , οὐκοῦν οὐδὲ ποινὰς ὁ δράσας ὑφέξει τοῦ ἐγχειρήματος . οὐ γὰρ ὡς μιαιφόνον αὐτὸν κολαστέον , ἀλλ’ ὡς τυραννοκτόνον ἐπαινετέον . ” ἥ μὶν οὖν παρὰ βασιλέως ἐπιστολὴ τοιάδε ἄττα ἐγκελευσαμένη διέγνωστο .
Lemmas: Β΄ . τότε οεʹ Ῥούστικος τε καί Ἰωάννης , ἐκ ὁ δεσμωτήριον ἄγω , ἀνά ὁ λαιός μέρος ἵστημι , οἷος δή φεύγω . ἐπί ἕτερος δέ πάρειμι κατηγορέω ὁ Κόλχος ὁ ἐμφρονέστατοι , καί ἤδη ἐκπλέω ὁ Ἑλλάς φωνή ἐκμανθάνω . δήω δέ πρότερος ὁ παρά βασιλεύς ἐπιστολή ἐν κοινός ἀνακηρύσσω , ὅσπερ τυγχάνω πρότερος ὁ Ἰωάννης οὗτος δή περί ὁ στρατηγός διακομωαω ἀλλά γάρ καί ὁ διαιτητής συνδοκέω , γεγωνός τις αὐτός ὁ εἰς οὗτος τάσσω διέξειμι , ὧδε πως ἔχω · „ ἄπιστος μέν καί παράλογος ὁ πρός σύ ἀναγγέλλω , ὡς ἄρα βούλομαι εἰμί ὁ Γουβάζης , ὁ πάτριος ἔθος καταπροεμένῳ καί ὁ ἐν ἅπας ὁμόφρων καί ἀνέκαθεν ἡγεμών , ὁ Ῥωμαῖος φημί , ἐπί ὁ ἐχθρός τε καί ἀλλότριος καί πρός γε ὁ εἰς θεός ἑτερογνωμονέω μεταχωρέω , καί οὗτος οὐδείς ὁστισοῦν ἐκ ἐγώ ἄχαρις προπάσχω . πλήν ἀλλά ἐπεί γιγνώσκω ὁ ἀνθρώπειος παλίμβολος τε καί ὀλισθηρός , καί ὁ ποικιλίας ὁ παρεμπίπτω συμπεριάγω φύω , οὖον παντάπασι ἀπιστέω οἴομαι χρή , οὐδέ μεθίημι μέν ὁ φύω - λαγχάνω ὁ παρά ἐκεῖνος εἴτε ἴσως διανοέομαι μόνος ] εἴτε πάντως βουλεύω , καταλείπω δέ ἐν ἐγώ αὐτός φροντίς περισσός καί αμφίρροπος ἔννοια , ἐπί ἄδηλος ἔτι κεῖμαι ὁ τέλος . καίτοι ἀλλόκοτος τίς καί ταραχώδης ὁ μηδαμῶς ἐπί ὅστις βέβαιος πείθω , ἀλλά ὑποψία ἀεί καί δεῖμα εἰμί μεστός , καί ἐπί αὐτός δήπου ὁ συνήθης . ὅμως ( ἐν ἅπας γάρ οὗτος νικάω ) ἕπω καί ἐγώ ὁ φύσις , καί ἀπιστέω . ὡς εἄν δέ μήτε προπετῶς ὠμός τίς καί ἀπηνής δράω ἐπί Γουβάζης , μήτε ὁ οὐ εἰκός δῆθεν ἀναπείθω μαλθακίζω , ἀλλά ἐκφεύγω ὁ ἑκατέρωθεν μεταμέλεια , εὔβουλος τίς ἐγώ καταφαίνω καί μέσος πως ἔχω , ἐνταῦθα ὁ ἀνήρ παραγίγνομαι . στέλλω τοίνυν αὐτός ὁ ταχύς , εἴτε βούλομαι , εἴτε ἀναγκάζω . εἰμί δέ γε σύ οὗτος ἐθέλω γιγνώσκω ἀνθίστημι , καί ἀπαναίνομαι ὁ πορεία , ἐπιλαμβάνω τε σύ καί ἕλκω , ( καί γάρ οὗτος ποιέω σύ τοὐντεῦθεν ἔξεστι , ) εἰμί διωθέω καί ἀντεπιφέρω , ναί ὅστις γοῦν τρόπος ὁ χείρ ἀνταίρω , τότε δή ἵκω περιφανής ὁ ἔλεγχος ὁ μελετάω , καί τολοιπος ἐν ὁ πολέμιος τάσσω , ὥστε , εἰμί ποῦ τις αὐτός τοιοῦτος τολμάω καί ἀποκτείνω , οὐδέ δέ οὗτος ἐγώ εἰμί ἀπό τρόπος , οὐκοῦν οὐδέ ποινή ὁ δράω ὕφεξις ὁ ἐγχείρημα . οὖον γάρ ὡς μιαιφόνος αὐτός κολαστέος , ἀλλά ὡς τυραννοκτόνος ἐπαινετέον . ” ὅς μιν οὖν παρά βασιλεύς ἐπιστολή τοιόσδε τις ἐγκελεύω διαγιγνώσκω .