agatharchides-geography.de-mari-erythraeo-excerpta 5.49
49 . Ὅτι τῆς ζωῆς ἡμῶν ἡμῖν ἐφεστώσης ἔν τε τοῖς περιττοῖς καὶ τοῖς ἀναγκαίοις , τὰ εἰρημένα γένη τῶν Ἰχθυοφάγων τὰ μὲν ἄχρηστα περιγεγράφασιν ἅπαντα , φησί , τῶν δὲ καθηκόντων οὐδὲν ἐλλείπουσι , τῇ θείᾳ πρὸς τὸ ζῆν ὁδῷ βραβευόμενοι πάντες , οὐ τῇ παρασοφιζομένῃ ταῖς δόξαις τὴν φύσιν · οὐ γὰρ ἀρχῆς ἱμειρόμενοι τυχεῖν ἀγωνίᾳ φιλονείκῳ καὶ δυστυχεῖ συνέχονται οὐδὲ πλεονεξίας ἐρῶντες πολλὰ μὲν ἄλλους δρῶσι , πολλὰ δὲ πάσχουσι τῶν οὐκ ἀναγκαίων · οὐδʼ ἔχθρας ἐνιστάμενοι μείζους ἐπὶ βλάβη σώματος πολεμίου σφάλλονται ἐν ἀτυχίαις οἰκείων , οὐδὲ ναυτιλλόμενοι , κέρδους ἕνεκα τὸ ζῆν ὑπερτείναντες , προσπταίσμασι τοῦ βίου μετροῦσι τὴν λύπην · ἀλλὰ μικρῶν δεόμενοι μικρὰ καὶ πενθοῦσι , τὸ μὲν ἀρκοῦν κτώμενοι , τὸ δὲ πλέον οὐ ζητοῦντες . Ἐνοχλεῖ δʼ ἕκαστον οὐ τὸ ἀγνοούμενον , εἰ μὴ πάρεστιν , ἀλλὰ τὸ βουλητὸν , ὅταν ὑστερίζῃ τοῦ καιροῦ τῆς ἐπιθυμίας σπευδούσης . Οὐκοῦν ἐκεῖνος πάντʼ ἔχων ἃ θέλει , εὐτυχήσει κατὰ τὸν τῆς φύσεως λογισμὸν , οὐ κατὰ τὸν τῆς δόξης . Νόμοις δὲ οὐ δικαιοῦνται · τί γὰρ δεῖ προστάγματι δουλεύειν τὸν χωρὶς γράμματος εὐγνωμονεῖν δυνάμενον ; 49 a . Ἡ δὲ κατὰ τὴν Βαβυλωνίαν παράλιος συνάπτει μὲν ἡμέρῳ καὶ καταφύτῳ χώρα , τοσοῦτο δὲ πλῆθός ἐστι τῶν ἰχθύων τοῖς ἐγχωρίοις , ὥστε τοὺς ἀναλίσκοντας μή δύνασθαι ῥᾳδίως περιγενέσθαι τῆς δαψιλείας . Παρὰ γὰρ τοὺς αἰγιαλοὺς ἱστᾶσι καλάμους πυκνοὺς καὶ πρὸς ἀλλήλους διαπεπλεγμένους , ὥστε τὴν πρόσοψιν ὁμοίαν εἶναι δικτύῳ παρὰ θάλατταν ἑστηκότι . Κατὰ δὲ πᾶν τὸ ἔργον ὑπάρχουσι πυκναὶ θύραι , τῇ μὲν πλοκῇ ταρσώδεις , τὰς στροφὰς δʼ ἔχουσαι πρὸς τὰς εἰς ἑκάτερα τὰ μέρη κινήσεις εὐλύτους . Ταύτας ὁ κλύ δων φερόμενος μὲν εἰς τὴν γῆν κατὰ τὸν τῆς πλημμυ - ρίδος καιρὸν ἀνοίγει , παλισσυτῶν δὲ κατὰ τὴν ἄμπωτιν ἀποκλείει . Διόπερ συμβαίνει καθʼ ἑκάστην ἡμέραν πλημμυρούσης μὲν τῆς θαλάττης ἐκ βυθοῦ τοὺς ἰχθῦς συνεκφερομένους διὰ τῶν θυρῶν παρεισπίπτειν , ἀναχωρούσης δὲ μὴ δύνασθαι τοῖς ὑγροῖς συνδιαρρεῖν διὰ τῆς τῶν καλάμων πλοκῆς . Διὸ καὶ παρὰ τὸν λκεανὸν ἐνίοτε σωροὺς ἰχθύων σπαιρόντων ὁρᾶν ἔσιι γινομένους , οὓς ἀναλεγόμενοι συνεχῶς οἱ πρὸς τούτοις τεταγμένοι δαψιλεῖς ἀπολαύσεις ἔχουσι καὶ μεγάλας προσόδους . Ἔνιοι δὲ τῶν περὶ τοὺς τόπους διατριβόντων , πεδιάδος τε καὶ ταπεινῆς τῆς χώρας ὑπαρχούσης , τάφρους ὀρύττουσιν ἀπὸ θαλάττης εὐρείας ἐπὶ πολλοὺς σταδίους μέχρι τῶν ἰδίων ἐπαύλεων · ῥαβδωτὰς δὲ θύρας ἐπ᾿ ἄκρας αὐτὰς ἐπιστήσαντες , ἀναβαινούσης μὲν τῆς πλημμυρίδος ἀνοίγουσιν , εἰς δὲ τοὐναντίον μεταπιπτούσης κλείουσιν · εἶτα τῆς μὲν θαλάττης διὰ τῶν τῆς θύρας ἀραιωμάτων ἀπορρεούσης , τῶν δʼ ἰχθύων ἀποληφθέντων ἐν ταῖς τάφροις , ταμιεύονται καὶ λαμβάνουσιν ὅσους ἂν προαιρῶνται καὶ καθʼ ὃν ἂν χρόνον βούλωνται .
Lemmas: 49 . ὅτι ὁ ζωή ἐγώ ἐγώ ἐφίστημι ἐν τε ὁ περισσός καί ὁ ἀναγκαῖος , ὁ λέγω γένος ὁ Ἰχθυοφάγοι ὁ μέν ἄχρηστος περιγράφω ἅπας , φημί , ὁ δέ καθήκω οὐδείς ἐλλείπω , ὁ θεῖος πρός ὁ ζάω ὁδός βραβεύω πᾶς , οὐ ὁ παρασοφίζομαι ὁ δόξα ὁ φύσις · οὐ γάρ ἀρχή ἱμείρω τυγχάνω ἀγωνία φιλόνικος καί δυστυχής συνέχω οὐδέ πλεονεξία ἐράω πολύς μέν ἄλλος δράω , πολύς δέ πάσχω ὁ οὐ ἀναγκαῖος · οὐδέ ἔχθρα ἐνίστημι μέγας ἐπί βλάβη σῶμα πολέμιος σφάλλω ἐν ἀτυχία οἰκεῖος , οὐδέ ναυτίλλομαι , κέρδος ἕνεκα ὁ ζάω ὑπερτείνω , πρόσπταισμα ὁ βίος μετρέω ὁ λύπη · ἀλλά μικρός δέω μικρός καί πενθέω , ὁ μέν ἀρκέω κτάομαι , ὁ δέ πολύς οὐ ζητέω . ἐνοχλέω δέ ἕκαστος οὐ ὁ ἀγνοέω , εἰ μή πάρειμι , ἀλλά ὁ βουλητός , ὅταν ὑστερίζω ὁ καιρός ὁ ἐπιθυμία σπεύδω . οὐκοῦν ἐκεῖνος πᾶς ἔχω ὅς ἐθέλω , εὐτυχέω κατά ὁ ὁ φύσις λογισμός , οὐ κατά ὁ ὁ δόξα . νόμος δέ οὐ δικαιόω · τίς γάρ δέω πρόσταγμα δουλεύω ὁ χωρίς γράμμα εὐγνωμονέω δύναμαι ; 49 a . ὁ δέ κατά ὁ Βαβυλωνία παράλιος συνάπτω μέν ἥμερος καί κατάφυτος χώρα , τοσοῦτος δέ πλῆθος εἰμί ὁ ἰχθῦς ὁ ἐγχώριος , ὥστε ὁ ἀναλίσκω μή δύναμαι ῥᾴδιος περιγίγνομαι ὁ δαψίλεια . παρά γάρ ὁ αἰγιαλός ἵστημι κάλαμος πυκνός καί πρός ἀλλήλων διαπλέκω , ὥστε ὁ πρόσοψις ὅμοιος εἰμί δίκτυον παρά θάλασσα ἵστημι . κατά δέ πᾶς ὁ ἔργον ὑπάρχω πυκνός θύρα , ὁ μέν πλοκή ταρσώδης , ὁ στροφή δέ ἔχω πρός ὁ εἰς ἑκάτερος ὁ μέρος κίνησις εὔλυτος . οὗτος ὁ κλὺ δων φέρω μέν εἰς ὁ γῆ κατά ὁ ὁ πλημμυ - ῥίς καιρός ἀνοίγνυμι , παλισσυτέω δέ κατά ὁ ἄμπωτις ἀποκλείω . διόπερ συμβαίνω κατά ἕκαστος ἡμέρα πλημμυρέω μέν ὁ θάλασσα ἐκ βυθός ὁ ἰχθῦς συνεκφέρω διά ὁ θύρα παρεισπίπτω , ἀναχωρέω δέ μή δύναμαι ὁ ὑγρός συνδιαρρέω διά ὁ ὁ κάλαμος πλοκή . διό καί παρά ὁ λκεανός ἐνίοτε σωρός ἰχθῦς σπαίρω ὁράω σίω γίγνομαι , ὅς ἀναλέγω συνεχής ὁ πρός οὗτος τάσσω δαψιλής ἀπόλαυσις ἔχω καί μέγας πρόσοδος . ἔνιοι δέ ὁ περί ὁ τόπος διατρίβω , πεδιάς τε καί ταπεινός ὁ χώρα ὑπάρχω , τάφρος ὀρύσσω ἀπό θάλασσα εὐρύς ἐπί πολύς στάδιον μέχρι ὁ ἴδιος ἔπαυλις · ῥαβδωτός δέ θύρα ἐπί ἄκρα αὐτός ἐφίστημι , ἀναβαίνω μέν ὁ πλημμυρίς ἀνοίγνυμι , εἰς δέ ἐναντίος μεταπίπτω κλείω · εἶτα ὁ μέν θάλασσα διά ὁ ὁ θύρα ἀραίωμα ἀπορρέω , ὁ δέ ἰχθῦς ἀπολαμβάνω ἐν ὁ τάφρος , ταμιεύω καί λαμβάνω ὅσος ἄν προαιρέω καί κατά ὅς ἄν χρόνος βούλομαι .