aesopus-et-aesopica.fabulae 158
Πρόδικος ὁ σοφὸς ἐν τῷ συγγράμματι τῷ περὶ Ἡρακλέους ὧδε περὶ Ἀρετῆς ἀπεφαίνετο · φησὶ γὰρ Ἡρακλέα , ἐπεὶ ἐκ παίδων εἰς ἥβην ὡρμᾶτο , ἐν ᾗ οἱ νέοι ἤδη αὐτοκράτορες γιγνόμενοι δηλοῦσιν εἴτε τὴν διʼ ἀρετῆς ὁδὸν τρέψονται ἐπὶ τὸν βίον εἴτε τὴν διὰ κακίας , ἐξελθόντα εἰς ἡσυχίαν καθῆσθαι ἀποροῦντα ὁποτέραν τῶν ὁδῶν τράπηται · καὶ φανῆναι αὐτῷ δύο γυναῖκας προσιέναι μεγάλας , τὴν μὲν ἑτέραν εὐπρεπῆ τε ἰδεῖν καὶ ἐλευθέριον φύσει , κεκοσμημένην τὸ μὲν σῶμα καθαριότητι , τὰ δὲ ὄμματα αἰδοῖ , τὸ δὲ σχῆμα σωφροσύνῃ , ἐσθῆτι δὲ λευκῇ , τὴν δʼ ἑτέραν τεθραμμένην μὲν εἰς πολυσαρκίαν τε καὶ ἁπαλότητα , κεκαλλωπισμένην δὲ τὸ μὲν χρῶμα ὥστε λευκοτέραν τε καὶ ἐρυθροτέραν τοῦ ὄντος δοκεῖν φαίνεσθαι , τὸ δὲ σχῆμα ὥστε δοκεῖν ὀρθοτέραν τῆς φύσεως εἶναι , τὰ δὲ ὄμματα ἔχειν ἀναπεπταμένα , ἐσθῆτα δὲ ἐξ ἧς ἄν μάλιστα ἡ ὥρα διαλάμποι · κατασκοπεῖσθαι δὲ θαμὰ ἑαυτὴν , ἐπισκοπεῖν δὲ καὶ εἴ τις ἄλλος αὐτὴν θεᾶται , πολλάκις δὲ καὶ εἰς τὴν ἑαυτῆς σκιὰν ἀποβλέπειν . Ὡς δʼ ἐγένοντο πλησιαίτερον τοῦ Ἡρακλέους , τὴν μὲν πρόσθεν ῥηθεῖσαν ἰέναι τὸν αὐτὸν τρόπον , τὴν δʼ ἑτέραν φθάσαι βουλομένην προσδραμεῖν τῷ Ἡρακλεῖ καὶ εἰπεῖν · „ Ὁλρῶ σε , ὦ Ἡράκλεις , ἀποροῦντα ποίαν ὁδὸν ἐπὶ τὸν βίον τράπῃ . Ἐὰν οὖν ἐμὲ φίλην ποιήσῃ , ἐπὶ τὴν ἡδίστην τε καὶ ῥᾴστην ὀδὸν ἄξω σε , καὶ τῶν μὲν τερπνῶν οὐδενὸς ἂγευστος ἔσει , τῶν δὲ χαλεπῶν ἄπειρος διαβιώσει . Πρῶτον μὲν γὰρ οὐ πολέμων οὐδὲ πραγμάτων φροντιεῖς , ἀλλὰ σκοπούμενος διοίσει , τί ἄν κεχαρισμένον ἢ σιτίον ἢ ποτὸν εὕροις , ἢ τί ἄν ἰδών ἢ τί ἀκούσας τερφθείης , ἢ τίνων ὀσφραινόμενος ἢ ἁπτόμενος ἡσθείης , τίσι δὲ παιδικοῖς ὁμιλῶν μάλιστʼ ἂν εὐφρανθείης , καὶ πῶς ἄν μαλακώτατα καθεύδοις , καὶ πῶς ἄν ἀπονώτατα τούτων πάντων τυγχάνοις . Ἐὰν δέ ποτε γένηταί τις ὑποψία σπάνεως ἀφʼ ὧν ἔσται ταῦτα , οὐ φόβος μή σε ἀγάγω ἐπὶ τὸ πονοῦντα καὶ ταλαιπωροῦντα τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ ταῦτα πορίζεσθαι , ἀλλʼ οἷς ἂν οἱ ἄλλοι ἐργάζωνται , τούτοις σὺ χρήσει , οὐδενὸς ἀπεχόμενος ὅθεν ἂν δυνατὸν ᾖ τι κερδᾶναι · πανταχόθεν γὰρ ὠφελεῖσθαι τοῖς ἐμοὶ ξυνοῦσιν ἐξουσίαν ἐγὼ παρέχω . “ Καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἀκούσας ταῦτα ,, ὦ γύναι , “ ἔφη ,, ὄνομα δέ σοι τί ἐστιν ; “ δέ ,, οἱ μὲν ἐμοὶ φίλοι · “ ἔφη ,, καλοῦσί με Εὐδαιμονίαν , οἱ δὲ μισοῦντές με ὑποκοριζόμενοι ὀνομάζουσι Κακίαν . “ Καὶ ἐν τούτῳ ἡ ἑτέρα γυνὴ προσελθοῦσα εἶπε · ,, Καὶ ἐγὼ ἥκω πρὸς σὲ , ὦ Ἡράκλεις , εἰδυῖα τοὺς γεννήσαντάς σε καὶ τὴν φύσιν τὴν σὴν ἐν τῇ παιδείᾳ καταμαθοῦσα , ἐξ ὧν ἐλπίζω , εἰ τὴν πρὸς ἐμὲ ὁδὸν τράποιο , σφόδρʼ ἄν σε τῶν καλῶν καὶ σεμνῶν ἐργάτην ἀγαθὸν γενέσθαι , καὶ ἐμὲ ἔτι πολύ ἐντιμοτέραν καὶ ἐπʼ ἀγαθοῖς διαπρεπεστέραν φανῆναι . Οὐκ ἐξαπατήσω δέ σε προοιμίοις ἡδονῆς , ἀλλʼ ᾗπερ οἱ θεοὶ διέθεσαν τὰ ὄντα διηγήσομαι μετʼ ἀληθείας . Τῶν γὰρ ὄντων ἀγαθῶν καὶ καλῶν οὐδὲν ἄνευ πόνου καὶ ἐπιμελείας θεοὶ διδόασιν ἀνθρώποις , ἀλλʼ εἴτε τοὺς θεοὺς ἵλεως εἶναί σοι βούλει , θεραπευτέον τοὺς θεοὺς , εἴτε ὑπὸ φίλων ἐθέλεις ἀγαπᾶσθαι , τοὺς φίλους εὐεργετητέον , εἴτε ὑπό τινος πόλεως ἐπιθυμεῖς τιμᾶσθαι , τὴν πόλιν ὠφελητέον , εἴτε ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος πάσης ἀξιοῖς ἐπʼ ἀρετῇ θαυμάζεσθαι , τὴν Ἑλλάδα πειρατέον εὖ ποιεῖν , εἴτε γῆν βούλει σοι καρποὺς ἀφθόνους φέρειν , τὴν γῆν θεραπευτέον , εἴτε ἀπὸ βοσκημάτων οἴει δεῖν πλουτίζεσθαι , τῶν βοσκημάτων ἐπιμελητέον , εἴτε διὰ πολέμου ὁρμᾷς αὔξεσθαι καὶ βούλει δύνασθαι τούς τε φίλους ἐλευθεροῦν καὶ τοὺς ἐχθροὺς χειροῦσθαι , τὰς πολεμικὰς τέχνας αὐτάς τε παρὰ τῶν ἐπισταμένων μαθητέον καὶ ὅπως αὐταῖς δεῖ χρῆσθαι ἀσκητέον · εἰ δὲ καὶ τῷ σώματι βούλει δυνατὸς εἶναι , τῇ γνώμῃ ὑπηρετεῖν ἐθιστέον τὸ σῶμα καὶ γυμναστέον σὺν πόνοις καὶ ἱδρῶτι . “ Καὶ ἡ Κακία ὑπολαβοῦσα εἶπεν · ,, ἐννοεῖς , ὦ Ἡράκλεις , ὡς χαλεπὴν καὶ μακρὰν ὀδὸν ἐπὶ τὰς εὐφροσύνας ἡ γυνή σοι αὕτη διηγεῖται ; ἐγὼ δὲ ῥᾳδίαν καὶ βραχεῖαν ὁδὸν ἐπὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἄξω σε . “ Καὶ ἡ Ἀρετὴ εἶπεν · ,, ὦ τλῆμον , τί δὲ σὺ ἀγαθὸν ἔχεις ; ἢ τί ἡδὺ οἶσθα μηδὲν τούτων ἕνεκα πράττειν ἐθέλουσα ; ἥτις οὐδὲ τὴν τῶν ἡδέων ἐπιθυμίαν ἀναμένεις , ἀλλὰ πρὶν ἐπιθυμῆσαι πάντων ἐμπίπλασαι , πρὶν μὲν πεινῆν ἐσθίουσα , πρὶν δὲ διψῆν πίνουσα , ( καὶ ) ἵνα μὲν ἡδέως φάγῃς , ὁψοποιοὺς μηχανωμένη , ἵνα δὲ ἡδέως πίνῃς , οἴνους τε πολυτελεῖς παρασκευάζει καὶ τοῦ θέρους χιόνα περιθέουσα ζητεῖς , ἵνα δὲ καθυπνώσῃς ἡδέως , οὐ μόνον τὰς στρωμνὰς μαλακὰς , ἀλλὰ καὶ τὰς κλίνας καὶ τὰ ὑπόβαθρα ταῖς κλίναις παρασκευάζει · οὐ γὰρ διὰ τὸ πονεῖν , ἀλλὰ διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ὅ , τι ποιῇς ὕπνου ἐπιθυμεῖς . Τὰ δʼ ἀφροδίσια πρὸ τοῦ δεῖσθαι ἀναγκάζεις , πάντα μηχανωμένη , καὶ γυναιξὶ τοῖς ἀνδράσι χρωμένη · οὕτω γὰρ παιδεύεις τοὺς σεαυτῆς φίλους , τῆς μὲν νυκτὸς ὑβρίζουσα , τῆς δʼ ἡμέρας τὸ χρησιμώτατον κατακοιμίζουσα . Ἀθάνατος δὲ οὖσα ἐκ θεῶν μὲν ἀπέῤῥιψαι , ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων ἀγαθῶν ἀτιμάζει · τοῦ δὲ πάντων ἡδίστου ἀκούσματος , ἐπαίνου σεαυτῆς , ἀνήκοος εἶ , καὶ τοῦ πάντων ἡδίστου θεάματος ἀθέατος · οὐδὲν γὰρ πώποτε σεαυτῆς ἔργον καλὸν τεθέασαι . Τίς δʼ ἄν σοι λεγούσῃ τι πιστεύσειε ; τίς δʼ ἂν δεομένῃ τινὸς ἐπαρκέσειεν ; ἢ τίς ἂν εὖ φρονῶν τοῦ σοῦ θιάσου τολμήσειεν εἶναι ; οἳ νέοι μὲν ὄντες τοῖς σώμασιν ἀδύνατοί εἰσι , πρεσβύτεροι δὲ γενόμενοι ταῖς ψυχαῖς ἀνόητοι , ἀπόνως μὲν λιπαροὶ διὰ νεότητος φερόμενοι , ἐπιπόνως δὲ αὐχμηροὶ διὰ γήρως περῶντες , τοῖς μὲν πεπραγμένοις αἰσχυνόμενοι , τοῖς δὲ πραττομένοις βαρυνόμενοι , τὰ μὲν ἡδέα ἐν τῇ νεότητι διαδραμόντες , τὰ δὲ χαλεπὰ εἰς τὸ γῆρας ἀποθέμενοι . Ἐγὼ δὲ σύνειμι μὲν θεοῖς , σύνειμι δὲ ἀνθρώποις τοῖς ἀγαθοῖς · ἔργον δὲ καλὸν οὕτε θεῖον οὔτʼ ἀνθρώπινον χωρὶς ἐμοῦ γίγνεται · τιμῶμαι δὲ μάλιστα πάντων καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρʼ ἀνθρώποις οἷς προσήκει , ἀγαπητὴ μὲν συνεργὸς τεχνίταις , πιστὴ δὲ φύλαξ σἴκων δεσπόταις , εὐμενὴς δὲ παραστάτις οἰκέταις , ἀγαθὴ δὲ συλλήπτρια τῶν ἐν εἰρήνῃ πόνων , βεβαία δὲ τῶν ἐν πολέμῳ σύμμαχος ἔργων , ἀρίστη δὲ φιλίας κοινωνός . Ἔστι δὲ τοῖς μὲν ἐμοῖς φίλοις ἡδεῖα μὲν καὶ ἀπράγμων σίτων καὶ ποτῶν ἀπόλαυσις · ἀνέχονται γὰρ , ἕως ἂν ἐπιθυμήσωσιν αὐτῶν · ὕπνος δʼ αὐτοῖς πάρεστιν ἡδίων ἢ τοῖς ἀμόχθοις , καὶ οὔτε ἀπολείποντες αὐτὸν ἄχθονται οὔτε διὰ τοῦτον μεθιᾶσι τὰ δέοντα πράττειν . Καὶ οἱ μὲν νέοι τοῖς τῶν πρεσβυτέρων ἐπαίνοις χαίρουσιν , οἱ δὲ γεραίτεροι ταῖς τῶν νέων τιμαῖς ἀγάλλονται , καὶ ἡδέως μὲν τῶν παλαιῶν πράξεων μέμνηνται , εὖ δὲ τὰς παρούσας ἥδονται πράττοντες , διʼ ἐμὲ φίλοι μὲν θεοῖς ὄντες , ἀγαπητοὶ δὲ φίλοις , τίμιοι δὲ πατρίσιν . Ὅταν δʼ ἔλθῃ τὸ πεπρωμένον τέλος , οὐ μετὰ λήθης ἄτιμοι κεῖνται , ἀλλὰ μετὰ μνήμης τὸν ἀεὶ χρόνον ὑμνούμενοι θάλλουσι . Τοιαῦτά σοι , ὦ παῖ τοκέων ἀγαθῶν Ἡράκλεις , ἔξεστι διαπονησαμένῳ τὴν μακαριστοτάτην εὐδαιμονίαν κεκτῆσθαι . “ Οὕτω πως διώκει Πρόδικος τὴν ὑπʼ Ἀρετῆς Ἡρακλέους παίδευσιν · ἐκόσμησε μέντοι τὰς γνώμας ἔτι μεγαλειοτέροις ῥήμασιν ἢ ἐγὼ νῦν . Ὑμῖν δʼ οὖν ἄξιον , ὦ νέοι , τούτων ἐνθυμουμένοις πειρᾶσθαί τι καὶ τῶν εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον τοῦ βίου φροντίζειν .
Lemmas: Πρόδικος ὁ σοφός ἐν ὁ σύγγραμμα ὁ περί Ἡρακλῆς ὧδε περί Ἀρετῆς ἀποφαίνω · φημί γάρ Ἡρακλῆς , ἐπεί ἐκ παῖς εἰς ἥβη ὁρμάω , ἐν ὅς ὁ νέος ἤδη αὐτοκράτωρ γίγνομαι δηλόω εἴτε ὁ διά ἀρετή ὁδός τρέπω ἐπί ὁ βίος εἴτε ὁ διά κακία , ἐξέρχομαι εἰς ἡσυχία κάθημαι ἀπορέω ὁπότερος ὁ ὁδός τρέπω · καί φαίνω αὐτός δύο γυνή πρόσειμι μέγας , ὁ μέν ἕτερος εὐπρεπής τε ὁράω καί Ἐλευθέριον φύσις , κοσμέω ὁ μέν σῶμα καθαριότης , ὁ δέ ὄμμα αἰδώς , ὁ δέ σχῆμα σωφροσύνη , ἐσθής δέ λευκός , ὁ δέ ἕτερος τρέφω μέν εἰς πολυσαρκία τε καί ἁπαλότης , καλλωπίζω δέ ὁ μέν χρῶμα ὥστε λευκός τε καί ἐρυθρός ὁ εἰμί δοκέω φαίνω , ὁ δέ σχῆμα ὥστε δοκέω ὀρθός ὁ φύσις εἰμί , ὁ δέ ὄμμα ἔχω ἀναπετάννυμι , ἐσθής δέ ἐκ ὅς ἄν μάλιστα ὁ ὥρα διαλάμπω · κατασκοπέω δέ θαμά ἑαυτοῦ , ἐπισκοπέω δέ καί εἰμί τις ἄλλος αὐτός θεάομαι , πολλάκις δέ καί εἰς ὁ ἑαυτοῦ σκιά ἀποβλέπω . ὡς δέ γίγνομαι πλησίος ὁ Ἡρακλῆς , ὁ μέν πρόσθεν εἴρω εἶμι ὁ αὐτός τρόπος , ὁ δέ ἕτερος φθάνω βούλομαι προστρέχω ὁ Ἡρακλῆς καί εἶπον · „ Ὁλρῶ σύ , εἰμί Ἡρακλῆς , ἀπορέω ποῖος ὁδός ἐπί ὁ βίος τρέπω . ἐάν οὖν ἐγώ φίλος ποιέω , ἐπί ὁ ἡδύς τε καί ῥᾴδιος ὁδός ἄγω σύ , καί ὁ μέν τερπνός οὐδείς ἄγευστος εἰμί , ὁ δέ χαλεπός ἤπειρος διαβιόω . Πρῶτος μέν γάρ οὖον Πολέμων οὐδέ πρᾶγμα φροντίζω , ἀλλά σκοπέω διαφέρω , τίς ἄν χαρίζομαι ἢ σιτίον ἢ ποτόν εὑρίσκω , ἢ τίς ἄν ὁράω ἢ τίς ἀκούω τέρπω , ἢ τίνω ὀσφραίνομαι ἢ ἅπτω ἥδομαι , τίσις δέ παιδικός ὁμιλέω μάλιστα εἄν εὐφραίνω , καί πῶς ἄν μαλακός καθεύδω , καί πῶς ἄν ἄπονος οὗτος πᾶς τυγχάνω . ἐάν δέ ποτός γίγνομαι τις ὑποψία σπάνις ἀπό ὅς εἰμί οὗτος , οὖον φόβος μή σύ ἄγω ἐπί ὁ πονέω καί ταλαιπωρέω ὁ σῶμα καί ὁ Ψυχή οὗτος πορίζω , ἀλλά ὅς εἄν ὁ ἄλλος ἐργάζομαι , οὗτος σύ χρῆσις , οὐδείς ἀπέχω ὅθεν εἄν δυνατός εἰμί τίς κερδαίνω · πανταχόθεν γάρ ὠφελέω ὁ ἐγώ σύνειμι ἐξουσία ἐγώ παρέχω . “ καί ὁ Ἡρακλῆς ἀκούω οὗτος ,, εἰμί γυνή , “ φημί ,, ὄνομα δέ σύ τίς εἰμί ; “ δέ ,, ὁ μέν ἐγώ φίλος · “ φημί ,, καλέω ἐγώ Εὐδαιμονία , ὁ δέ μισέω ἐγώ ὑποκορίζομαι ὀνομάζω κακία . “ καί ἐν οὗτος ὁ ἕτερος γυνή προσέρχομαι εἶπον · ,, καί ἐγώ ἥκω πρός σύ , εἰμί Ἡρακλῆς , οἶδα ὁ γεννάω σύ καί ὁ φύσις ὁ σός ἐν ὁ παιδεία καταμανθάνω , ἐκ ὅς ἐλπίζω , εἰμί ὁ πρός ἐγώ ὁδός τρέπω , σφόδρα ἄν σύ ὁ καλός καί σεμνός ἐργάτης ἀγαθός γίγνομαι , καί ἐγώ ἔτι πολύς ἔντιμος καί ἐπί ἀγαθός διαπρεπής φαίνω . οὐ ἐξαπατάω δέ σύ προοίμιον ἡδονή , ἀλλά ὅσπερ ὁ θεός διατίθημι ὁ εἰμί διηγέομαι μετά ἀλήθεια . ὁ γάρ εἰμί ἀγαθός καί καλός οὐδείς ἄνευ πόνος καί ἐπιμέλεια θεός δίδωμι ἄνθρωπος , ἀλλά εἴτε ὁ θεός ἵλαος εἰμί σύ βούλομαι , θεραπευτέον ὁ θεός , εἴτε ὑπό Φίλων ἐθέλω ἀγαπάω , ὁ φίλος εὐεργετητέον , εἴτε ὑπό τις πόλις ἐπιθυμέω τιμάω , ὁ πόλις ὠφελέω , εἴτε ὑπό ὁ Ἑλλάς πᾶς ἀξιόω ἐπί ἀρετή θαυμάζω , ὁ Ἑλλάς πειρατέον εὕω ποιέω , εἴτε γῆ βούλομαι σύ καρπός1 ἄφθονος φέρω , ὁ γῆ θεραπευτέον , εἴτε ἀπό βόσκημα οἴομαι δήω πλουτίζω , ὁ βόσκημα ἐπιμελητέον , εἴτε διά πόλεμος ὁρμάω αὐξάνω καί βούλομαι δύναμαι ὁ τε φίλος ἐλευθερόω καί ὁ ἐχθρός χειρόομαι , ὁ πολεμικός τέχνη αὐτός τε παρά ὁ ἐφίστημι μανθάνω καί ὅπως αὐτός δεῖ χράω ἀσκέω · εἰμί δέ καί ὁ σῶμα βούλομαι δυνατός εἰμί , ὁ γνώμη ὑπηρετέω ἐθιστέον ὁ σῶμα καί γυμναστέος σύν πόνος καί ἱδρώς . “ καί ὁ Κακία ὑπολαμβάνω εἶπον · ,, ἐννοέω , εἰμί Ἡρακλῆς , ὡς χαλεπός καί μακράν ὁδός ἐπί ὁ Εὐφρόσυνος ὁ γυνή σύ οὗτος διηγέομαι ; ἐγώ δέ ῥᾴδιος καί βραχύς ὁδός ἐπί ὁ εὐδαιμονία ἄγω σύ . “ καί ὁ Ἀρετή εἶπον · ,, εἰμί τλήμων , τίς δέ σύ ἀγαθός ἔχω ; ἢ τίς ἡδύς οἶδα μηδείς οὗτος ἕνεκα πράσσω ἐθέλω ; ὅστις οὐδέ ὁ ὁ ἡδύς ἐπιθυμία ἀναμένω , ἀλλά πρίν ἐπιθυμέω πᾶς ἐμπίμπλημι , πρίν μέν πεινάω ἐσθίω , πρίν δέ διψάω πίνω , ( καί ) ἵνα μέν ἡδύς ἐσθίω , ὁψοποιός μηχανάομαι , ἵνα δέ ἡδύς πίνω , οἶνος τε πολυτελής παρασκευάζω καί ὁ θέρος χιών περιθέω ζητέω , ἵνα δέ καθυπνόω ἡδύς , οὖον μόνος ὁ στρωμνή μαλακός , ἀλλά καί ὁ κλίνη καί ὁ ὑπόβαθρον ὁ κλίνη παρασκευάζω · οὖον γάρ διά ὁ πονέω , ἀλλά διά ὁ μηδείς ἔχω ὅς , τίς ποιέω ὕπνος ἐπιθυμέω . ὁ δέ Ἀφροδίσιος πρό ὁ δήω ἀναγκάζω , πᾶς μηχανάομαι , καί γυνή ὁ ἀνήρ χράω · οὗτος γάρ παιδεύω ὁ σεαυτοῦ φίλος , ὁ μέν νύξ ὑβρίζω , ὁ δέ ἡμέρα ὁ χρήσιμος κατακοιμίζω . ἀθάνατος δέ εἰμί ἐκ θεός μέν ἀπορρίπτω , ὑπό δέ ἄνθρωπος ἀγαθός ἀτιμάζω · ὁ δέ πᾶς ἡδύς ἄκουσμα , ἔπαινος σεαυτοῦ , ἀνήκοος εἰμί , καί ὁ πᾶς ἡδύς θέαμα ἀθέατος · οὐδείς γάρ πώποτε σεαυτοῦ ἔργον καλός θεάομαι . Τῖς δέ ἄν σύ λέγω τίς πιστεύω ; τίς δέ εἄν δήω τις ἐπαρκέω ; ἢ τίς εἄν εὕω φρονέω ὁ σύ θίασος τολμάω εἰμί ; ἕ νέος μέν εἰμί ὁ σῶμα ἀδύνατος εἰμί , πρέσβυς δέ γίγνομαι ὁ Ψυχή ἀνόητος , ἄπονος μέν λιπαρός διά νεότης φέρω , ἐπιπόνως δέ αὐχμηρός διά γῆρας περάω , ὁ μέν πράσσω αἰσχύνω , ὁ δέ πράσσω βαρύνω , ὁ μέν ἡδύς ἐν ὁ νεότης διατρέχω , ὁ δέ χαλεπός εἰς ὁ γῆρας ἀποτίθημι . ἐγώ δέ σύνειμι μέν θεός , σύνειμι δέ ἄνθρωπος ὁ ἀγαθός · ἔργον δέ καλός ἵημι θέω οὔτε ἀνθρώπινος Χωρὶς ἐγώ γίγνομαι · τιμάω δέ μάλιστα πᾶς καί παρά θεός καί παρά ἄνθρωπος ὅς προσήκω , ἀγαπητός μέν συνεργός τεχνίτης , πιστός δέ φύλαξ Σίκων δεσπότης , εὐμενής δέ παραστάτις οἰκέτης , ἀγαθός δέ συλλήπτωρ ὁ ἐν εἰρήνη πόνος , βέβαιος δέ ὁ ἐν πόλεμος σύμμαχος ἔργον , ἀγαθός δέ φίλιος κοινωνός . εἰμί δέ ὁ μέν ἐμέω φίλος ἡδύς μέν καί ἀπράγμων σῖτος καί ποτός ἀπόλαυσις · ἀνέχω γάρ , ἠώς εἄν ἐπιθυμέω αὐτός · ὕπνος δέ αὐτός πάρειμι ἡδύς ἢ ὁ ἄμοχθος , καί οὔτε ἀπολείπω αὐτός ἄχθομαι οὔτε διά οὗτος μεθιᾶσι ὁ δήω πράσσω . καί ὁ μέν νέος ὁ ὁ πρέσβυς ἔπαινος χαίρω , ὁ δέ γεραιός ὁ ὁ νέος τιμή ἀγάλλομαι , καί ἡδύς μέν ὁ παλαιός πρᾶξις μιμνήσκω , εὕω δέ ὁ πάρειμι ἥδομαι πράσσω , διά ἐγώ φίλος μέν θεός εἰμί , ἀγαπητός δέ φίλος , τίμιος δέ πατρίς . ὅταν δέ ἔρχομαι ὁ ἔπορον τέλος , οὖον μετά λήθη ἄτιμος κεῖμαι , ἀλλά μετά μνήμη ὁ ἀεί χρόνος ὑμνέω θάλλω . τοιοῦτος σύ , εἰμί παῖς τοκεύς ἀγαθός Ἡρακλῆς , ἔξεστι διαπονέω ὁ μακαριστός εὐδαιμονία κτάομαι . “ οὕτως πως διώκω Πρόδικος ὁ ὑπό Ἀρετῆς Ἡρακλῆς παίδευσις · κοσμέω μέντοι ὁ γνώμη ἔτι μεγαλεῖος ῥῆμα ἢ ἐγώ νῦν . ὑμῖν δέ οὖν ἄξιος , εἰμί νέος , οὗτος ἐνθυμέομαι πειράω τίς καί ὁ εἰς ὁ μέλλω χρόνος ὁ βίος φροντίζω .