aelius-theon.progymnasmata 3
Μῦθός ἐστι λόγος ψευδὴς εἰκονίζων ἀλήθειαν , εἰδέναι δὲ χρή , ὅτι μὴ περὶ παντὸς μύθου τὰ νῦν ἡ σκέψις ἐστίν , ἀλλʼ οἷς μετὰ τὴν ἔκθεσιν ἐπιλέγομεν τὸν λόγον , ὅτου εἰκών ἐστιν ἔσθʼ ὅτε μέντοι τὸν λόγον εἰπόντες ἐπεισφέρομεν τοὺς μύθους . καλοῦνται δὲ Αἰσώπειοι καὶ Λιβυστικοὶ ἢ Συβαριτικοί τε καὶ Φρύγιοι καὶ Κιλίκιοι καὶ Καρικοὶ Αἰγύπτιοι καὶ Κύπριοι · τούτων δὲ πάντων μία ἐστὶ πρὸς ἀλλήλους διαφορά , τὸ προσκείμενον αὐτῶν ἑκάστου ἴδιον γένος , οἷον Αἴσωπος εἶπεν , ἢ Λίβυς ἀνήρ , ἢ Συβαρίτης , ἢ Κυπρία γυνή , καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπὶ τῶν ἄλλων ἐὰν δὲ μηδεμία ὑπάρχῃ προσθήκη σημαίνουσα τὸ γένος , κοινοτέρως τὸν τοιοῦτον Αἰσώπειον καλοῦμέν . οἱ δὲ λέγοντες τούς μὲν ἐπὶ τοῖς ἀλόγοις ζώοις συγκειμένους τοιούσδε εἶναι , τούς δὲ ἐπʼ ἀνθρώποις τοιούσδε , τοὺς μὲν ἀδυνάτους τοιούσδε , τοὺς δὲ δυνατῶν ἐχομένους τοιούσδε , εὐήθως μοι ὑπολαμβάνειν δοκοῦσιν ἐν πᾶσι γὰρ τοῖς προειρημένοις εἰσὶν ἅπασαι αἱ ἰδέαι . Αἰσώπειοι δὲ ὀνομάζονται ὡς ἐπίπαν , οὐχ ὅτι Αἴσωπος πρῶτος εὑρετὴς τῶν μύθων ἐγένετο , ( Ὅμηρος γὰρ καὶ Ἡσίοδος καὶ Ἀρχίλοχος καὶ ἄλλοι τινὲς πρεσβύτεροι γεγονότες αὐτοῦ φαίνονται ἐπιστάμενοι , καὶ δὴ καὶ Κόννις ὁ Κίλιξ , καὶ Θοῦρος ὁ Συβαρίτης , καὶ Κυβισσὸς ἐκ Λιβύης , μνημονεύονται ὑπό τινων ὡς μυθοποιοί ) ἀλλ’ ὅτι Αἴσωπος αὐτοῖς μᾶλλον κατακόρως καὶ δεξιῶς ἐχρήσατο · ὥσπερ Ἀριστοφάνειόν τι μέτρον καὶ Σαπφικὸν καὶ Ἀλκαϊκὸν καὶ ἄλλο ἀπʼ ἄλλου λέγεται , οὐχ ὡς τούτων τῶν ποιητῶν μόνων ἢ πρώτων ἐξευρηκότων τὰ μέτρα , ἀλλ᾿ ὅτι αὐτοῖς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐχρήσαντο . προσαγορεύουσι δὲ αὐτοὺς τῶν μὲν παλαιῶν οἱ ποιηταὶ μᾶλλον αἴνους , οἱ δὲ μύθους · πλεονάζουσι δὲ μάλιστα οἱ καταλογάδην συγγεγραφότες τὸ λόγους ἀλλὰ μὴ μύθους καλεῖν , ὅθεν λέγουσι καὶ τὸν Αἴσωπον λογοποιόν . Πλάτων δὲ ἐν διαλόγῳ τῷ περὶ ψυχῆς πῆ μὲν μῦθον , πῆ δὲ λόγον ὀνομάζει εἴρηται δὲ μῦθος οἷον λόγος τις ὤν , ἐπεὶ καὶ μυθεῖσθαι τὸ λέγειν ἐκάλουν οἱ παλαιοί αἶνος δὲ ὅτι καὶ παραίνεσίν τινα περιέχει · ἀναφέρεται γὰρ ὅλον τὸ πρᾶγμα εἰς χρησίμην ὑποθήκην νῦν μέντοι καὶ τὰ αἰνίγματα αἴνους τινὲς καλοῦσι . καὶ τοῦτο τὸ γύμνασμα · καὶ γὰρ ἀπαγγέλλομεν τὸν μῦθον καὶ κλίνομεν καὶ συμπλέκομεν αὐτὸν διηγήματι , καὶ ἐπεκτείνομεν καὶ συστέλλομεν , ἔστι δὲ καὶ ἐπιλέγειν αὐτῷ τινὰ λόγον , καὶ οὖ λόγου τινὸς προτεθέντος , μῦθον ἐοικότα αὐτῷ συμπλάσασθαι ἔτι δὲ πρὸς τούτοις ἀνασκευάζομεν καὶ κατασκευάζομεν . τὴν μὲν ἀπαγγελίαν ἥτις ἐστί , καὶ ἐν τῷ περὶ τῆς χρείας δεδηλώκαμεν , ἐν δὲ τοῖς μύθοις ἁπλουστέραν τὴν ἑρμηνείαν εἶναι δεῖ καὶ προσρυῇ , καὶ ὡς δυνατόν , ἀκατάσκευόν τε καὶ σαφῆ · διὸ καὶ προεκμανθάνειν δεῖ , ὅσους καὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἐστιν εὑρεῖν οὕτως ἀπηγγελμένους · χρήσιμον δὲ καὶ τὸ ὁλοκλήρου τινὸς εἰρημένου μύθου ἐθισθῆναι τὸν μανθάνοντα χαριέντως ἐκ τῶν μύθων ἄρξασθαι , ὥσπερ Ἡσίοδος ὧδʼ ἵρηξ προσέειπεν ἀηδόνα ποικιλόδειρον · ἐκ μὲν γὰρ τῶν ἐπενεχθέντων , ἄφρων δʼ ὅς κʼ ἐθέλῃ πρὸς κρείσσονας ἀντιφερίζειν , δηλοῦται , ὅτι ἄρα ἤριζεν ἀηδὼν πρὸς ἱέρακα · κἄπειτα ἀγανακτήσας ὁ ἱέραξ καὶ συναρπάσας αὐτὴν οὕτω τάδε εἶπε . κλιτέον δὲ τούς μύθους καὶ τὴν χρείαν εἰς τε τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰς πλαγίας πτώσεις , μάλιστα δὲ ἐμμελετητέον ταῖς αἰτιατικαῖς , ὅτι καὶ οἱ παλαιοὶ τούς πλείστους τῶν μύθων οὕτως ἀπήγγειλαν , καὶ μάλα ὀρθῶς , ὥς φησιν Ἀριστοτέλης · οὐ γὰρ ἐκ τοῦ αὑτῶν προσώπου λέγουσιν , ἀλλʼ ἐπὶ τὸ ἀρχαῖον ἀναφέρουσιν , ἵνα παραμυθήσωνται τὸ δοκεῖν ἀδύνατα λέγειν . οὐκ ἀεὶ δὲ χρὴ καθάπερ ἠναγκασμένῳ τινὶ ἕπεσθαι νόμῳ τῇ τῆς προκειμένης πτώσεως ἀκολουθίᾳ , ἀλλʼ ἔνια προσακτέον , καὶ μικτῷ τρόπῳ χρῆσθαι , ὡς προκεῖσθαι μὲν ἄλλην τινὰ πτῶσιν , μεταβεβληκέναι δὲ ἐν τοῖς ἐξῆς εἰς ἑτέραν ἐπιτερπέστερον γὰρ τούτου τὸ καὶ ποικίλον · ὁποῖός ἐστι καὶ παρὰ τῷ Σωκρατικῷ Φαίδωνι μῦθος ἐν τῷ Ζωπύρῳ · τὴν μὲν γὰρ ἀρχὴν ἀπὸ τῆς αἰτιατικῆς ἔχει . φασὶ τοίνυν , ὦ Σώκρατες , τὸν νεώτατον βασιλέως υἱὸν χαρίσασθαί τινι λέοντος σκύμνον · μικρὸν δὲ ὑποβὰς μετέβαλεν εἰς τὴν εὐθεῖαν οὕτω · καί μοι δοκεῖ ὁ λέων σύντροφος ὢν τῷ παιδὶ νεανίσκῳ ἤδη ὄντι ἀκολουθεῖν ὅ που βαδίζοι , ὥστε οἵ γε Πέρσαι ἐρᾶν ἔφασαν τοῦ παιδὸς αὐτόν , καὶ τὰ ἑξῆς . συμπλέκομεν δὲ ὧδε ἐκθέμενοι τὸν μῦθον ἐπιφέρομεν διήγημα , ὡς ἔοικε , ἢ ἀνάπαλιν τὸ μὲν διήγημα πρότερον , ὕστερον δὲ τὸν μῦθον , οἷον πεπλασμένον , ὅτι κάμηλος ἐπιθυμήσασα κεράτων καὶ τῶν ὤτων ἐστερήθη · τοῦτο προειπόντες ἐποίσομεν τὸ διήγημα τοῦτον τὸν τρόπον · παραπλήσιόν μοι δοκεῖ τι παθεῖν τῇ καμήλῳ ταύτῃ καὶ Κροῖσος ὁ Λυδός , καὶ ὅλον ἐφεξῆς τὸ διήγημα τὸ περὶ αὐτόν . ἐπεκτείνομεν δὲ τὰς ἐν τῷ μύθῳ προσωποποιΐας μηκύνοντες , καὶ ποταμὸν ἢ τι τῶν τοιούτων ἐκφράζοντες · τὸ ἐναντίον δὲ ποιοῦντες συστέλλομεν . ἐπιλέγομεν δὲ ὧδε , ὅταν μύθου ῥηθέντος ἐοικότα τινὰ γνωμικὸν αὐτῷ λόγον ἐπιχειρῶμεν κομίζειν , οἷον κύων παρὰ ποταμόν τινα φέρων κρέας , καὶ κατὰ τοῦ ὕδατος τὴν αὐτοῦ σκιὰν θεασάμενος , οἰηθεὶς ἕτερον εἶναι κύνα μεῖζον κρέας ἔχοντα , ὅ μὲν εἶχεν ἀπέβαλεν , ἁλόμενος δὲ εἰς τὸν ποταμὸν ὡς ἁρπάσων , ὑποβρύχιος ἐγένετο . τὸν λόγον δὲ οὕτως ἐποίσομεν ὅτι ἄρα πολλάκις οἱ τῶν μειζόνων ὀρεγόμενοι καὶ ἑαυτούς πρὸς αὐτοῖς τοῖς ὑπάρχουσιν ἀπολλύουσιν . γένοιντο δʼ ἂν καὶ ἑνὸς μύθου πλείονες ἐπίλογοι , ἐξ ἑκάστου τῶν ἐν τῷ μύθῳ πραγμάτων τὰς ἀφορμὰς ἡμῶν λαμβανόντων , καὶ ἀνάπαλιν ἑνὸς ἐπιλόγου πάμπολλοι μῦθοι ἀπεικασμένοι αὐτῷ . τὴν γὰρ τοῦ ἐπιλόγου δύναμιν ἁπλῆν προτείναντες προστάξομεν τοῖς νέοις μῦθόν τινα πλάσαι τῷ προτεθέντι πράγματι οἰκεῖον · προχείρως δὲ τοῦτο ποιεῖν δυνήσονται πολλῶν ἐμπλησθέντες μύθων , τοὺς μὲν ἐκ τῶν παλαιῶν συγγραμμάτων ἀνειληφότες , τούς δὲ καὶ αὐτοὶ μόνον ἀκούσαντες , τοὺς δὲ καὶ παρʼ ἑαυτῶν ἀναπλάσαντες . ἀνασκευάσομεν δὲ καὶ κατασκευάσομεν τοῦτον τὸν τρόπον ἐπεὶ γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ μυθοποιὸς ὁμολογεῖ καὶ ψευδῆ καὶ ἀδύνατα συγγράφειν , πιθανὰ δὲ καὶ ὠφέλιμα , ἀνασκευαστέον μὲν δεικνύντας , ὅτι ἀπίθανα καὶ ἀσύμφορα λέγει · κατασκευαστέον δὲ ἐκ τῶν ἐναντίων · ταῦτα γάρ ἐστι τὰ ἀνωτάτω κεφάλαια , εἰς ἃ τὰ κατὰ μέρος ἐμπίπτει . τὸ μὲν οὖν προοίμιον πρόσφορον εἶναι δεῖ τῷ μύθῳ · μετὰ δὲ τὸ προοίμιον ἐκθέσθαι δεῖ τὸν μῦθον , ἐνίοτε δὲ καὶ παρατίθεσθαι , ὅπερ ἐν ὑποθέσει οὐκ ἀναγκαῖον ἀεὶ διηγεῖσθαι ἔπειτα δὲ μεταβαίνειν ἐπὶ τὴν ἐπιχείρησιν καὶ ἀνασκευάζειν τῶν εἰρημένων ἕκαστον ἐν μέρει , ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρξαμένους , καὶ πρὸς ἕκαστον μέρος τοῦ μύθου ἐφʼ ἑκάστου τόπου λόγων εὐπορεῖν πειρωμένους · ληπτέον δὲ τὰ ἐπιχειρήματα ἐκ τόπων τῶνδε , ἐκ τοῦ ἀσαφοῦς , ἐκ τοῦ ἀπιθάνου , ἐκ τοῦ ἀπρεποῦς , ἐκ τοῦ ἐλλιποῦς , ἐκ τοῦ πλεονάζοντος , ἐκ τοῦ ἀσυνήθους , ἐκ τοῦ μαχομένου , ἐκ τῆς τάξεως , ἐκ τοῦ ἀσυμφόρου , ἐκ τοῦ ἀνομοίου , ἐκ τοῦ ψευδοῦς . ἀσάφεια μὲν οὖν γίνεται ἤτοι διʼ ἓν ὄνομα ἢ καὶ πλείονα διʼ ἒν μὲν ὅταν τις ὀνόμασι χρήσηται ἢ παρὰ τὰ εἰωθότα ἢ ὁμωνύμως , διὰ πλείω δὲ ὅταν δυνατὸν μηδενὸς μήτε προστιθεμένου μήτε ἀφαιροῦντος πολλαχῶς ἐκδέχεσθαι τὸ εἰρημένον , οἷον ἐγώ σʼ ἔθηκα δοῦλον ὄντʼ ἐλεύθερον . οὐ γὰρ σαφές , πότερον ἐλεύθερον ἔθηκεν ἀντὶ δούλου , ἢ δοῦλον ἀντʼ ἐλευθέρου . ἀκριβέστερον δὲ μικρὸν ὕστερον περὶ τῆς σαφηνείας ἐν τῷ περὶ διηγήματος ῥηθήσεται . τὸ δὲ ἀπίθανόν ἐστι τὸ δυνατὸν μὲν γενέσθαι ἢ λελέχθαι , ἀπιστούμενον δὲ εἰ γέγονεν ἢ εἴρηται ἤτοι διὰ πρόσωπον , ἐφʼ ὃ ἡ πρᾶξις ὁ λόγος ἀναφέρεται , ἢ διὰ τὸν τόπον , ἐν λέγεται γενέσθαι τι ἢ εἰρῆσθαι , ἢ διὰ τὸν χρόνον , καθʼ ὃν λέγεταί τι γενέσθαι ἢ λελέχθαι , ἢ διὰ τὸν τρόπον τῆς πράξεως ἢ τοῦ λόγου , ἢ διὰ τὴν αἰτίαν τῶν αὐτῶν τούτων λεγόντων ἡμῶν ὅτι οὐκ εἰκός ἐστι τῷ τοιούτῳ τόδε τι πρᾶξαι ἢ τόδε τι εἰπεῖν , ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ , ἢ κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον , ἢ τοῦτον τὸν τρόπον , ἢ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν . ὁ αὐτὸς δὲ λόγος ἐστὶ καὶ περὶ τοῦ ἀπρεποῦς . τὸ δʼ ἐλλιπὲς τὸ πλεονάζον ἐστίν , ὅταν τι τῶν ῥηθήσεσθαι δυναμένων παραλίπῃ , ἢ εἴπῃ τι μηδὲν ὄν , οἷον ἢ πρόσωπον ἢ πρᾶγμα ἢ χρόνον ἢ τρόπον ἢ τόπον ἢ αἰτίαν ἢ τι τῶν τοιούτων . τὸ δὲ ἀσυνηθές ἐστι τὸ παρὰ τὴν πεπιστευμένην ἱστορίαν , ἢ τὸ παρὰ τὰς κοινὰς ὑπολήψεις λεγόμενον , οἶον εἵ τις τοὺς ἀνθρώπους μὴ πεπλάσθαι εἴποι ὑπὸ τοῦ Προμηθέως , ἀλλʼ ὑπʼ ἄλλου τινὸς τῶν θεῶν , ἢ τὸν ὄνον φρόνιμον εἴποι , ἤ ἀνόητον τὴν ἀλώπεκα . ὁ δὲ ἐκ τοῦ μαχομένου τόπος τοιοῦτός ἐστιν , ὅταν δείξωμεν αὐτὸν ἑαυτῷ μαχόμενον τὸν μυθογράφον · τούτῳ δὲ χρηστέον οὐκ ἐν ἀρχῇ , ἀλλʼ ὅταν τι τῶν μέσων ἢ τελευταίων ἀνασκευάζωμεν , ἔπειτα καὶ ἐναντίον αὐτὸ δεικνύωμεν τοῖς προειρημένοις . ἀπό γε μὴν τῆς τάξεως ἐπιχειρήσομεν ἐλέγχοντες , ἃ μὲν ἔδει πρῶτον ἐν τῷ μύθῳ ῥηθῆναι , οὐκ ἐν πρώτοις ἀπηγγελμένα ἃ δὲ ἐπὶ τελευτῆς , ἀλλαχοῦ προκείμενα · καὶ ὅλως ἕκαστον ὡς ἄν δυναίμεθα , οὐ κατὰ τὴν προσήκουσαν τάξιν εἰρημένον . καὶ μὴν καὶ ὁ ἐκ τοῦ ἀσυμφόρου τόπος σαφής ἐστιν , ᾧ καὶ μᾶλλον χρησόμεθα εἰς ἀνασκευὴν τοῦ ἐπιλόγου . οἱ δὲ ἐκ τοῦ ἀνομοίου καὶ τοῦ ψευδοῦς μόνον εἰσὶ τοῦ ἐπιλόγου ἀνασκευαστικοί · ἐκ μὲν οὖν τοῦ ἀνομοίου , ἐπειδὰν τὰ ἐν τῷ μύθῳ κατὰ μηδὲν ἤ μὴ πάντη τῷ ἐπιλόγῳ προσεοικότα ὑπάρχῃ · ἐκ δὲ τοῦ ψευδοῦς , ὅταν μὴ κατὰ πᾶν συμβαίνῃ , ὥς φησιν ὁ μυθογράφος , ὅτι οἱ τῶν πλειόνων ὀρεγόμενοι καὶ τῶν ὄντων στερίσκονται · οὐ γὰρ ἀεὶ τοῦτο ἀληθές ἐστιν . ἐκ δὲ τῶν ἐναντίων τόπων κατασκευάσομεν . ἀνακεφαλαιοῦσθαι δὲ χρή , ὅταν πολλαὶ καὶ ἰσχυραὶ ὦσιν ἀνασκευαὶ καὶ κατασκευαί , ἐπεὶ ὅταν ὀλίγαι καὶ ἀσθενεῖς , οὐ παραληπτέον τὴν ἀνακεφαλαίωσιν . χρησόμεθα δὲ ἐνταῦθα καὶ τῷ διασύρειν , καὶ αὐξήσεσιν ἢ μειώσεσιν , καὶ παρεκβάσεσι , καὶ ἤθεσι καὶ ἁπλῶς πάσαις ταῖς τῶν λόγων ἰδέαις · καθάπερ γὰρ εἴπομεν , σμικρὸν διαλλάττει τὸ γύμνασμα τοῦτο δικανικῆς ὑποθέσεως . οἱ δʼ αὐτοὶ τόποι χρήσιμοι καὶ πρὸς τὴν τῶν διηγημάτων ἀνασκευήν τε καὶ κατασκευήν .
Lemmas: Μῦθος εἰμί λόγος ψευδής εἰκονίζω ἀλήθεια , οἶδα δέ χρή , ὅτι μή περί πᾶς μῦθος ὁ νῦν ὁ σκέψις εἰμί , ἀλλά ὅς μετά ὁ ἔκθεσις ἐπιλέγω ὁ λόγος , ὅστις εἰκών εἰμί ἔστω ὅτε μέντοι ὁ λόγος εἶπον ἐπεισφέρω ὁ μῦθος . καλέω δέ Αἰσώπειος καί Λιβυστικός ἢ συβαριτικός τε καί φρύγιος καί Κίλιξ καί Καρικός Αἰγύπτιος καί Κύπριος · οὗτος δέ πᾶς εἷς εἰμί πρός ἀλλήλων διαφορά , ὁ πρόσκειμαι αὐτός ἕκαστος ἴδιος γένος , οἷος Αἴσωπος εἶπον , ἢ Λίβυς ἀνήρ , ἢ Συβαρίτης , ἢ Κύπριος γυνή , καί ὁ αὐτός τρόπος ἐπί ὁ ἄλλος ἐάν δέ μηδείς ὑπάρχω προσθήκη σημαίνω ὁ γένος , κοινός ὁ τοιοῦτος Αἰσώπειος καλέω . ὁ δέ λέγω ὁ μέν ἐπί ὁ ἄλογος ζῷον σύγκειμαι τοιόσδε εἰμί , ὁ δέ ἐπί ἄνθρωπος τοιόσδε , ὁ μέν ἀδύνατος τοιόσδε , ὁ δέ δυνατός ἔχω τοιόσδε , εὐήθως ἐγώ ὑπολαμβάνω δοκέω ἐν πᾶς γάρ ὁ προερέω εἰμί ἅπας ὁ ἰδέα . Αἰσώπειος δέ ὀνομάζω ὡς ἐπίπαν , οὐ ὅτι Αἴσωπος πρῶτος εὑρετής ὁ μῦθος γίγνομαι , ( Ὅμηρος γάρ καί Ἡσίοδος καί Ἀρχίλοχος καί ἄλλος τις πρέσβυς γίγνομαι αὐτός φαίνω ἐφίστημι , καί δή καί Κόννις ὁ Κίλιξ , καί θοῦρος ὁ Συβαρίτης , καί Κυβισσὸς ἐκ Λιβύη , μνημονεύω ὑπό τίνω ὡς μυθοποιός ) ἀλλά ὅτι Αἴσωπος αὐτός μᾶλλον κατάκορος καί δεξιός χράω · ὥσπερ Ἀριστοφάνειος τίς μέτρον καί Σαπφικός καί Ἀλκαικός καί ἄλλος ἀπό ἄλλος λέγω , οὐ ὡς οὗτος ὁ ποιητής μόνος ἢ πρῶτος ἐξευρίσκω ὁ μέτρον , ἀλλά ὅτι αὐτός ἐπί ὁ πλεῖστος χράω . προσαγορεύω δέ αὐτός ὁ μέν παλαιός ὁ ποιητής μᾶλλον αἶνος , ὁ δέ μῦθος · πλεονάζω δέ μάλιστα ὁ καταλογάδην συγγράφω ὁ λόγος ἀλλά μή μῦθος καλέω , ὅθεν λέγω καί ὁ Αἴσωπος λογοποιός . Πλάτων δέ ἐν διάλογος ὁ περί Ψυχή πῇ μέν μῦθος , πῇ δέ λόγος ὀνομάζω εἴρω δέ μῦθος οἷος λόγος τις εἰμί , ἐπεί καί μυθέομαι ὁ λέγω καλέω ὁ παλαιός αἶνος δέ ὅτι καί παραίνεσις τις περιέχω · ἀναφέρω γάρ ὅλος ὁ πρᾶγμα εἰς χρήσιμος ὑποθήκη νῦν μέντοι καί ὁ αἴνιγμα αἶνος τις καλέω . καί οὗτος ὁ γύμνασμα · καί γάρ ἀπαγγέλλω ὁ μῦθος καί κλίνω καί συμπλέκω αὐτός διήγημα , καί ἐπεκτείνω καί συστέλλω , εἰμί δέ καί ἐπιλέγω αὐτός τις λόγος , καί οὖον λόγος τις προτίθημι , μῦθος ἔοικα αὐτός συμπλάσσω ἔτι δέ πρός οὗτος ἀνασκευάζω καί κατασκευάζω . ὁ μέν ἀπαγγελία ὅστις εἰμί , καί ἐν ὁ περί ὁ χρεία δηλόω , ἐν δέ ὁ μῦθος ἁπλόος ὁ ἑρμηνεία εἰμί δεῖ καί προσρύω , καί ὡς δυνατός , ἀκατάσκευος τε καί σαφής · διό καί προεκμανθάνω δεῖ , ὅσος καί παρά ὁ παλαιός εἰμί εὑρίσκω οὕτως ἀπαγγέλλω · χρήσιμος δέ καί ὁ ὁλόκληρος τις εἴρω μῦθος ἐθίζω ὁ μανθάνω χαρίεις ἐκ ὁ μῦθος ἄρχω , ὥσπερ Ἡσίοδος ὧδε ἱέραξ προσεῖπον ἀηδών ποικιλόδειρος · ἐκ μέν γάρ ὁ ἐπιφέρω , ἄφρων δέ ὅς καί ἐθέλω πρός κρατύς ἀντιφερίζειν , δηλόω , ὅτι ἄρα ἐρίζω ἀηδών πρός ἱέραξ · ἔπειτα ἀγανακτέω ὁ ἱέραξ καί συναρπάζω αὐτός οὗτος ὅδε εἶπον . κλιτέον δέ ὁ μῦθος καί ὁ χρεία εἰς τε ὁ ἀριθμός καί ὁ πλάγιος πτῶσις , μάλιστα δέ ἐμμελετητέον ὁ αἰτιατικός , ὅτι καί ὁ παλαιός ὁ πλεῖστος ὁ μῦθος οὕτως ἀπαγγέλλω , καί μάλα ὀρθῶς , ὅς φημί Ἀριστοτέλης · οὖον γάρ ἐκ ὁ ἑαυτοῦ πρόσωπον λέγω , ἀλλά ἐπί ὁ ἀρχαῖος ἀναφέρω , ἵνα παραμυθέομαι ὁ δοκέω ἀδύνατος λέγω . οὐ ἀεί δέ χρή καθάπερ ἀναγκάζω τις ἕπω νόμος ὁ ὁ πρόκειμαι πτῶσις ἀκολουθία , ἀλλά ἔνιοι προσακτέος , καί μικτός τρόπος χράω , ὡς πρόκειμαι μέν ἄλλος τις πτῶσις , μεταβάλλω δέ ἐν ὁ ἑξῆς εἰς ἕτερος ἐπιτερπής γάρ οὗτος ὁ καί ποικίλος · ὁποῖος εἰμί καί παρά ὁ Σωκρατικός Φαίδων μῦθος ἐν ὁ Ζώπυρος · ὁ μέν γάρ ἀρχή ἀπό ὁ αἰτιατικός ἔχω . φημί τοίνυν , εἰμί Σωκράτης , ὁ νέος βασιλεύς υἱός χαρίζω τις λέων σκύμνος · μικρός δέ ὑποβαίνω μεταβάλλω εἰς ὁ εὐθύς οὗτος · καί ἐγώ δοκέω ὁ λέων σύντροφος εἰμί ὁ παῖς νεανίσκος ἤδη εἰμί ἀκολουθέω ὅς ποῦ βαδίζω , ὥστε ὁ γε Πέρσης ἐράω φημί ὁ παῖς αὐτός , καί ὁ ἑξῆς . συμπλέκω δέ ὧδε ἐκτίθημι ὁ μῦθος ἐπιφέρω διήγημα , ὡς ἔοικα , ἢ ἀνάπαλιν ὁ μέν διήγημα πρότερος , ὕστερος δέ ὁ μῦθος , οἷος πλάσσω , ὅτι κάμηλος ἐπιθυμέω κέρας καί ὁ οὖς στερέω · οὗτος προλέγω ἐπιφέρω ὁ διήγημα οὗτος ὁ τρόπος · παραπλήσιος ἐγώ δοκέω τίς πάσχω ὁ κάμηλος οὗτος καί Κροῖσος ὁ Λυδός , καί ὅλος ἐφεξῆς ὁ διήγημα ὁ περί αὐτός . ἐπεκτείνω δέ ὁ ἐν ὁ μῦθος προσωποποιία μηκύνω , καί ποταμός ἢ τίς ὁ τοιοῦτος ἐκφράζω · ὁ ἐναντίος δέ ποιέω συστέλλω . ἐπιλέγω δέ ὧδε , ὅταν μῦθος εἴρω ἔοικα τις γνωμικός αὐτός λόγος ἐπιχειρέω κομίζω , οἷος κύω παρά ποταμός τις φέρω κρέας , καί κατά ὁ ὕδωρ ὁ αὐτός σκιά θεάομαι , οἴομαι ἕτερος εἰμί κύω μείζων κρέας ἔχω , ὅς μέν ἔχω ἀποβάλλω , ἅλλομαι δέ εἰς ὁ ποταμός ὡς ἁρπάζω , ὑποβρύχιος γίγνομαι . ὁ λόγος δέ οὕτως ἐπιφέρω ὅτι ἄρα πολλάκις ὁ ὁ μείζων ὀρέγω καί ἑαυτοῦ πρός αὐτός ὁ ὑπάρχω ἀπόλλυμι . γίγνομαι δέ εἄν καί εἷς μῦθος πλείων ἐπίλογος , ἐκ ἕκαστος ὁ ἐν ὁ μῦθος πρᾶγμα ὁ ἀφορμή ἐγώ λαμβάνω , καί ἀνάπαλιν εἷς ἐπίλογος παμπολύς μῦθος ἀπεικάζω αὐτός . ὁ γάρ ὁ ἐπίλογος δύναμις ἁπλόος προτείνω προστάσσω ὁ νέος μῦθος τις πλάσσω ὁ προτίθημι πρᾶγμα οἰκέω · προχείρως δέ οὗτος ποιέω δύναμαι πολύς ἐμπίπλημι μῦθος , ὁ μέν ἐκ ὁ παλαιός σύγγραμμα ἀναλαμβάνω , ὁ δέ καί αὐτός μόνος ἀκούω , ὁ δέ καί παρά ἑαυτοῦ ἀναπολάζω . ἀνασκευάζω δέ καί κατασκευάζω οὗτος ὁ τρόπος ἐπεί γάρ καί αὐτός ὁ μυθοποιός ὁμολογέω καί ψευδής καί ἀδύνατος συγγράφω , πιθανός δέ καί ὠφέλιμος , ἀνασκευαστέον μέν δείκνυμι , ὅτι ἀπίθανος καί ἀσύμφορος λέγω · κατασκευαστέος δέ ἐκ ὁ ἐναντίος · οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἄνω2 κεφάλαιος , εἰς ὁ ὁ κατά μέρος ἐμπίπτω . ὁ μέν οὖν προοίμιον πρόσφορος εἰμί δεῖ ὁ μῦθος · μετά δέ ὁ προοίμιον ἐκτίθημι δεῖ ὁ μῦθος , ἐνίοτε δέ καί παρατίθημι , ὅσπερ ἐν ὑπόθεσις οὐ ἀναγκαῖος ἀεί διηγέομαι ἔπειτα δέ μεταβαίνω ἐπί ὁ ἐπιχείρησις καί ἀνασκευάζω ὁ εἴρω ἕκαστος ἐν μέρος , ἀπό ὁ πρῶτος ἄρχω , καί πρός ἕκαστος μέρος ὁ μῦθος ἐπί ἕκαστος τόπος λόγος εὐπορέω πειράω · ληπτέος δέ ὁ ἐπιχείρημα ἐκ τόπος ὅδε , ἐκ ὁ ἀσαφής , ἐκ ὁ ἀπίθανος , ἐκ ὁ ἀπρεπής , ἐκ ὁ ἐλλιπής , ἐκ ὁ πλεονάζω , ἐκ ὁ ἀσυνήθης , ἐκ ὁ μάχομαι , ἐκ ὁ τάξις , ἐκ ὁ ἀσύμφορος , ἐκ ὁ ἀνόμοιος , ἐκ ὁ ψευδής . ἀσάφεια μέν οὖν γίγνομαι ἤτοι διά εἷς ὄνομα ἢ καί πλείων διά ἐν μέν ὅταν τις ὄνομα χράω ἢ παρά ὁ εἴωθα ἢ ὁμώνυμος , διά πλείων δέ ὅταν δυνατός μηδείς μήτε προστίθημι μήτε ἀφαιρέω πολλαχῶς ἐκδέχομαι ὁ εἴρω , οἷος ἐγώ σός τίθημι δοῦλος εἰμί ἐλεύθερος . οὖον γάρ σαφής , πότερος ἐλεύθερος τίθημι ἀντί δοῦλος , ἢ δοῦλος ἀντί ἐλεύθερος . ἀκριβής δέ μικρός ὕστερος περί ὁ σαφήνεια ἐν ὁ περί διήγημα εἴρω . ὁ δέ ἀπίθανος εἰμί ὁ δυνατός μέν γίγνομαι ἢ λέγω , ἀπιστέω δέ εἰμί γίγνομαι ἢ εἴρω ἤτοι διά πρόσωπον , ἐπί ὅς ὁ πρᾶξις ὁ λόγος ἀναφέρω , ἢ διά ὁ τόπος , ἐν λέγω γίγνομαι τίς ἢ εἴρω , ἢ διά ὁ χρόνος , κατά ὅς λέγω3 τίς γίγνομαι ἢ λέγω , ἢ διά ὁ τρόπος ὁ πρᾶξις ἢ ὁ λόγος , ἢ διά ὁ αἴτιος ὁ αὐτός οὗτος λέγω ἐγώ ὅτι οὐ εἰκός εἰμί ὁ τοιοῦτος ὅδε τίς πράσσω ἢ ὅδε τίς εἶπον , ἐν οὗτος ὁ τόπος , ἢ κατά οὗτος ὁ χρόνος , ἢ οὗτος ὁ τρόπος , ἢ διά οὗτος ὁ αἴτιος . ὁ αὐτός δέ λόγος εἰμί καί περί ὁ ἀπρεπής . ὁ δέ ἐλλιπής ὁ πλεονάζω εἰμί , ὅταν τίς ὁ εἴρω δύναμαι παραλείπω , ἢ εἶπον τίς μηδείς εἰμί , οἷος ἢ πρόσωπον ἢ πρᾶγμα ἢ χρόνος ἢ τρόπος ἢ τόπος ἢ αἴτιος ἢ τίς ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ ασυνήθης εἰμί ὁ παρά ὁ πιστεύω ἱστορία , ἢ ὁ παρά ὁ κοινός ὑπόληψις λέγω , οἶος εἰ τις ὁ ἄνθρωπος μή πλάσσω εἶπον ὑπό ὁ Προμηθεύς , ἀλλά ὑπό ἄλλος τις ὁ θεός , ἢ ὁ ὄνος Φρόνιμον εἶπον , ἤ ἀνόητος ὁ ἀλώπηξ . ὁ δέ ἐκ ὁ μάχομαι τόπος τοιοῦτος εἰμί , ὅταν δείκνυμι αὐτός ἑαυτοῦ μάχομαι ὁ μυθογράφος · οὗτος δέ χρηστέον οὐ ἐν ἀρχή , ἀλλά ὅταν τίς ὁ μέσος ἢ τελευταῖος ἀνασκευάζω , ἔπειτα καί ἐναντίος αὐτός δείκνυμι ὁ προερέω . ἀπό γε μήv ὁ τάξις ἐπιχειρέω ἐλέγχω , ὁ μέν ἐσθίω πρῶτος ἐν ὁ μῦθος εἴρω , οὐ ἐν πρῶτος ἀπαγγέλλω ὁ δέ ἐπί τελευτή , ἀλλαχοῦ πρόκειμαι · καί ὅλως ἕκαστος ὡς ἄν δύναμαι , οὖον κατά ὁ προσήκω τάξις εἴρω . καί μήv καί ὁ ἐκ ὁ ἀσύμφορος τόπος σαφής εἰμί , ὅς καί μᾶλλον χράω εἰς ἀνασκευή ὁ ἐπίλογος . ὁ δέ ἐκ ὁ ἀνόμοιος καί ὁ ψευδής μόνος εἰμί ὁ ἐπίλογος ἀνασκευαστικός · ἐκ μέν οὖν ὁ ἀνόμοιος , ἐπειδάν ὁ ἐν ὁ μῦθος κατά μηδείς ἤ μή πάντῃ ὁ ἐπίλογος προσέοικα ὑπάρχω · ἐκ δέ ὁ ψευδής , ὅταν μή κατά πᾶς συμβαίνω , ὅς φημί ὁ μυθογράφος , ὅτι ὁ ὁ πλείων ὀρέγω καί ὁ εἰμί στερίσκω · οὖον γάρ ἀεί οὗτος ἀληθής εἰμί . ἐκ δέ ὁ ἐναντίος τόπος κατασκευάζω . ἀνακεφαλαιόομαι δέ χρή , ὅταν πολύς καί ἰσχυρός εἰμί ἀνασκευή καί κατασκευή , ἐπεί ὅταν ὀλίγος καί ἀσθενής , οὖον παραληπτέον ὁ ἀνακεφαλαίωσις . χράω δέ ἐνταῦθα καί ὁ διασύρω , καί αὔξησις ἢ μείωσις , καί παρέκβασις , καί ἦθος καί ἁπλόος πᾶς ὁ ὁ λόγος ἰδέα · καθάπερ γάρ εἶπον , μικρός διαλλάσσω ὁ γύμνασμα οὗτος δικανικός ὑπόθεσις . ὁ δέ αὐτός τόπος χρήσιμος καί πρός ὁ ὁ διήγημα ἀνασκευή τε καί κατασκευή .