aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-tw-n-ei-s-mi 10.5
ἰϲτέον ὅτι ἐν τοῖϲ εἰϲ μι οὐκ ἔϲτι μέϲοϲ παρακείμενοϲ , καὶ ἡ αἰτία ἐϲτὶν αὕτη · ἡνίκα ὁ πρῶτοϲ ἀόριϲτοϲ ὁ ἐνεργητικὸϲ περιττοϲυλλαβεῖ τοῦ δευτέρου ἀορίϲτου τοῦ ἐνεργητικοῦ , τότε καὶ ὁ ἐνεργητικὸϲ παρακείμενοϲ περιττοϲυλλαβεῖ τοῦ μέϲου παρακειμένου οἶον κτυπῶ κτυπήϲω ἐκτύπηϲα ἔκτυπον ἐκτύπηκα ἔκτυπα , δουπῶ δουπήϲω ἐδούπηϲα ἔδουπον καὶ δεδούπηκα δέδουπα · ὅτε δὲ ὁ α΄ ἀόριϲτοϲ ὁ ἐνεργητικὸϲ ἰϲοϲυλλαβεῖ τῷ δευτέρῳ ἀορίϲτῳ τῷ ἐνεργητικῷ , τότε καὶ ὁ ἐνεργητικὸϲ παρακείμενοϲ ἰϲοϲυλλαβεῖ τῷ μέϲῳ παρακειμένῳ , ἔϲτειλα ἔϲταλον ἔϲταλκα ἔϲτολα . ἐνταῦθα οὖν ἐν τοῖϲ εἰϲ μι , ἐπειδὴ ἀεὶ περιττοϲυλλαβε ὁ πρῶτοϲ ἀόριϲτοϲ ὁ ἐνεργητικὸϲ τοῦ δευτέρου ἀορίϲτου τοῦ ἐνεργητικοῦ , ἔϲτηϲα γὰρ καὶ ἔϲτην , ἔδωκα ἔδων , ἔθηκα ἔθην , ἧκα ἧν , εἰ ἐγένετο ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ , ἤμελλε περιττοϲυλλαβεῖϲθαι ἐκ τοῦ ἐνεργητικοῦ παρακειμένου , τοῦ βέβηκα τοῦ δέδωκα καὶ τοῦ ἔγνωκα καὶ τοῦ ἕϲτακα τριϲυλλαβούντων , αὐτόϲ , φημὶ δὴ ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ , εἰϲ διϲυλλαβίαν περιπίπτων ὅπερ ἐϲτὶν ἀδύνατον οὐδέποτε γὰρ ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ διϲύλλαβοϲ εὑρίϲκεται ἐν χρήϲει , χωρὶϲ τοῦ οἷδα καὶ τοῦ εἶκα ὃ ϲημαίνει τὸ ὁμοιῶ , ὡϲ παρὰ Ἀλκμᾶνι εἶκαϲ μὲν ὡραίῳ λίνῳ ἀντὶ τοῦ ὡμοίωϲαι · καὶ χωρὶϲ τοῦ ᾖα , ὃ ϲημαίνει τὸ ἐπορευόμην , ὅπερ κατά διάλυϲιν γίνεται ἤϊα , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( δ 433 ) ἤϊα πολλὰ θεοὺϲ γουνούμενοϲ , ἀντὶ τοῦ ἐπορευόμην , ἐξ οὖ ὁ ὑπερϲυντελικὸϲ ἠΐειν διὰ τοῦ η καὶ ι κατὰ τὴν ἄρχουϲαν καὶ ἐν ϲυνθέϲει παρῄειν καὶ ἐξῄειν , ὡϲ παρὰ Μενάνδρῳ ( Con . ed . Meoin . IV 322 ) ἀπῄειν τῶν τόκων τόκουϲ ἔχων . τούτου οὖν χάριν ἐν τοῖϲ εἰϲ μι οὐκ ἔϲτι μέϲοϲ παρακείμενοϲ μέϲου δὲ παρακειμένου μὴ ὄντοϲ , εἰκότωϲ οὕτε μέϲοϲ ὑπερϲυντελικόϲ ἐϲτιν , ἐπειδὴ ἐκ τοῦ μέϲου παρακειμένου κανονίζεται ὁ μέϲοϲ ὑπερϲυντελικόϲ .
Lemmas: ἰστέον ὅτι ἐν ὁ εἰς μι οὐ εἰμί μέσος παράκειμαι , καί ὁ αἰτία εἰμί οὗτος · ἡνίκα ὁ πρῶτος ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός περιττοσυλλαβω ὁ δύο ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός , τότε καί ὁ ἐνεργητικός παράκειμαι περιττοσυλλαβω ὁ μέσος παράκειμαι οἶος κτυπέω κτυπέω κτυπέω κτυπέω κτυπέω ἔκτυπος , δουπέω δουπέω δουπέω δοῦπος καί δουπέω δουπέω · ὅτε δέ ὁ Α΄ ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός ἰσοσυλλαβέω ὁ δύο ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός , τότε καί ὁ ἐνεργητικός παράκειμαι ἰσοσυλλαβέω ὁ μέσος παράκειμαι , στέλλω σταλός στέλλω στολή . ἐνταῦθα οὖν ἐν ὁ εἰς μι , ἐπεί ἀεί περιττοσύλλαβος ὁ πρῶτος ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός ὁ δύο ἀόριστος ὁ ἐνεργητικός , ἵστημι γάρ καί ἵστημι , δίδωμι ἐσθίω , τίθημι ἔθος , ἵημι ἧμαι , εἰμί γίγνομαι ὁ μέσος παράκειμαι , μέλλω περιττοσυλλαβειεπομαι ἐκ ὁ ἐνεργητικός παράκειμαι , ὁ βαίνω ὁ δίδωμι καί ὁ γιγνώσκω καί ὁ ἵστημι τρισυλλαβέω , αὐτός , φημί δή ὁ μέσος παράκειμαι , εἰς δισυλλαβία περιπίπτω ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος οὐδέποτε γάρ ὁ μέσος παράκειμαι δισύλλαβος εὑρίσκω ἐν χρῆσις , Χωρὶς ὁ οἶδα καί ὁ εἶκα ὅς σημαίνω ὁ ὁμοιόω , ὡς παρά Ἀλκμάν ἵημι μέν ὡραῖος λίνον ἀντί ὁ ὁμοιόω · καί Χωρὶς ὁ ἔρχομαι , ὅς σημαίνω ὁ πορεύω , ὅσπερ κατά διάλυσις γίγνομαι εἶμι , ὡς παρά ὁ ποιητής ( δ 433 ) εἶμι πολύς θεός γουνόομαι , ἀντί ὁ πορεύω , ἐκ οὖον ὁ ὑπερσυντελικός εἴεω διά ὁ ὁ καί ι κατά ὁ ἄρχω καί ἐν σύνθεσις πάρειμι καί ἔξειμι , ὡς παρά Μένανδρος ( Con . ed . Meoin . IV 322 ) ἄπειμι ὁ τόκος τόκος ἔχω . οὗτος οὖν χάρις ἐν ὁ εἰς μι οὐ εἰμί μέσος παράκειμαι μέσος δέ παράκειμαι μή εἰμί , εἰκότως ἵημι μέσος ὑπερσυντελικός εἰμί , ἐπεί ἐκ ὁ μέσος παράκειμαι κανονίζω ὁ μέσος ὑπερσυντελικός .