aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-tw-n-ei-s-mi 10.1
πᾶϲ ἐνεϲτὼϲ ὁριϲτικὸϲ εἰϲ μι λήγων τρέπων τὴν μι εἰϲ ν καὶ τὴν ἄρχουϲαν ἐκτείνων χρονικῶϲ ἢ ϲυλλαβικῶϲ τὸν παρατατικὸν ποιεῖ · ἵημι τὸ πέμπω ἵην , δίδωμι ἐδίδων , ὄλλυμι ὤλλυν , ὀμόργνυμι ὠμόργνυν . ἰϲτέον δὲ ὅτι , ὡϲ ὁ Ἡρωδιανὸϲ λέγει , τὸ ἐδίδων ἡ παράδοϲιϲ διὰ τῆϲ ου διφθόγγου οἶδεν οἷον ἐδίδουν , ὡϲ ἀπὸ τοῦ διδῶ διδοῖϲ ὥϲπερ χρυϲῶ χρυϲοῖϲ ἐχρύϲουν · τὸ δὲ ἐτίθην καὶ ἵην , ϲημαίνει δὲ τὸ ἔπεμπον , διὰ τῆϲ ει διφθόγγου οἷον ἐτίθειν καὶ ἵειν , ἐξ οὐ τὸ ἐτίθει καὶ ἵει , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( Α 25 ) « ἀλλὰ κακῶϲ ἀφίει » · τὸ δὲ « ἦν ἐγώ » ὃ ϲημαίνει τὸ ὑπῆρχον γέγονεν οὕτωϲ · ἔϲτιν εἰμί ὃ ϲημαίνει τὸ ὑπάρχω , τούτου ὁ παρατατικὸϲ εἶν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τροπῇ τῆϲ μι εἰϲ ν καὶ λοιπὸν Ἀττικῶϲ ἐπεκτείνεται τὸ ε εἰϲ τὸ η ὥϲπερ ἔμελλον ἤμελλον , ἐβουλόμην ἠβουλόμην , ἐδυνάμην ἠδυνάμην , τὸ δὲ ι ἀπεβλήθη , ἐπειδὴ τὰ εἰϲ ην ῥήματα οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν τί ποτε ἀνεκφώνητον οἷον ἐτύφθην , καὶ καθόλου τὰ εἰϲ ν λήγοντα ῥήματα οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν τί ποτε ἀνεκφώνητον οἷον βοῶν , γελῶν , περῶν . ἔχομεν δὲ τὴν χρῆϲιν τοῦ « ἦν ἐγώ » παρὰ Ἀριϲτοφάνει Πλούτῳ ( 28 ) ἐγὼ θεοϲεβὴϲ καὶ δίκαιοϲ ὢν ἀνὴρ κακῶϲ ἔπραττον καὶ πένηϲ ἦν , καὶ παρὰ Μενάνδρῳ ἐν τῷ Γεωργῷ ( Com . ed . Mein . IV 98 ) ἦν δὲ οὐ πονηρόϲ , οὐδ’ ἐδόκουν , ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον . τοῦτο δὲ τὸ ἦν κατὰ διάλυϲιν Ἰωνικὴν τοῦ η εἰϲ ε καὶ α γίνεται ἔα ὥϲπερ Ξέρξην Ξέρξεα , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( ξ 222 ) « τοῖοϲ ἔ ’ ἐν πολέμῳ » καὶ πάλιν ( Ε 887 ) « ἤ κεν ζὼϲ ἀμενηνὸϲ ἔα » . τὸ δὲ ν ἀπεβλήθη τοῦ ἦν ἐν τῷ ἔα , ἐπειδὴ τὸ α ἀποβλητικόν ἐϲτι τοῦ ν οἷον Ξέρξην Ξέρξεα , ἐτετύφειν ἐτετύφεα τὸ γὰρ μοῦϲα μοῦϲαν καὶ ἔτυψα ἔτυψαν ἀπὸ κλίϲεωϲ ἔχει τὸ ν καὶ οὐ κατὰ πάθοϲ ἐϲτὶν ὥϲπερ ταῦτα . καὶ λοιπὸν ἀπὸ τοῦ ἔα κατὰ κρᾶϲιν ποιοῦνται οἱ Ἀττικοὶ τοῦ ἑ καὶ α εἰϲ η ὥϲπερ τείχεα τείχη καὶ λέγουϲιν ἦ , ὡϲ παρ’ Ἀριϲτοφάνει ἐν Ὄρνιϲιν ( 97 ) ἄνθρωποϲ , ἦ γὰρ , ὦ ξένοι , ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον . ταῦτα περὶ τοῦ ἦν ἐγώ · τὸ δὲ « ἦν ἐκεῖνοϲ » οὐκ ἔϲτιν ἀπὸ τῶν εἰϲ μι ἀλλ’ ἀπὸ τῶν εἰϲ ω · ὅϲον γὰρ κατὰ ἀναλογίαν τοῦ ἦν πρώτου προϲώπου καὶ τοῦ ἦϲ δευτέρου ὤφειλε τὸ τρίτον κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ϲ εἶναι ἦ , ὥϲπερ ἐτύφθηϲ ἐτύφθη . ἀλλ’ ἔτι τὸ « ἦν ἐκεῖνοϲ » , ὥϲπερ εἴρηται , ἀπὸ τῶν εἰϲ ω γέγονεν οὕτωϲ · ἔϲτιν ἔω τὸ ϲημαῖνον τὸ ὑπάρχω , τούτου ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ ἦα , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( ξ 212 ) « ἦα φυγοπτόλεμοϲ » , ὁ δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ ἦον ἦεϲ ἦε τὸ δὲ ε γίνεται πολλάκιϲ ἐφελκυϲτικὸν τοῦ ν οἷον ἔλαβε ἔλαβεν · οὕτωϲ οὖν ἦε καὶ ἦεν μετὰ τοῦ ν , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( θ 232 ) ἦεν ἐπηετανόν . ἐπεὶ οὐ κομιδὴ κατὰ νῆαϲ καὶ λοιπὸν κρᾶϲιϲ παρακολουθεῖ τοῦ η καὶ τοῦ ε εἰϲ τὸ η καὶ γίνεται ἦν τὸ γὰρ ἦον δευτέρου ἀορίϲτου ἐϲτίν , ὡϲ δηλοῖ ἡ μετοχὴ ἐὼν οὖϲα ὀξύτονοϲ αἱ γὰρ εἰϲ ω ὀξύτονοι μετοχαὶ δευτέρου ἀορίϲτου εἰϲὶν οἷον ἔτυπον τυπών , ἔλαβον λαβών .
Lemmas: πᾶς ἐνίστημι ὁριστικός εἰς μι λήγω τρέπω ὁ μι εἰς Ν καί ὁ ἄρχω ἐκτείνω χρονικός ἢ συλλαβικός ὁ παρατατικός ποιέω · ἵημι ὁ πέμπω ἵημι , δίδωμι δίδωμι , ὄλλυμι ὄλλυμι , ὀμόργνυμι ὀμόργνυμι . ἰστέον δέ ὅτι , ὡς ὁ Ἡρωδιανός λέγω , ὁ δίδωμι ὁ παράδοσις διά ὁ ου δίφθογγος οἶδα οἷος δίδωμι , ὡς ἀπό ὁ δίδωμι δίδωμι ὥσπερ χρύσεος χρυσός χρύσεος · ὁ δέ τίθημι καί ἵημι , σημαίνω δέ ὁ πέμπω , διά ὁ ει δίφθογγος οἷος τιθέω καί ἵημι , ἐκ οὖον ὁ τίθημι καί ἵημι , ὡς παρά ὁ ποιητής ( Α 25 ) « ἀλλά κακῶς ἀφίημι » · ὁ δέ « εἰμί ἐγώ » ὅς σημαίνω ὁ ὑπάρχω γίγνομαι οὕτως · εἰμί εἰμί ὅς σημαίνω ὁ ὑπάρχω , οὗτος ὁ παρατατικός εἶμαι διά ὁ ει δίφθογγος τροπή ὁ μι εἰς Ν καί λοιπός Ἀττικός ἐπεκτείνω ὁ ε εἰς ὁ ὁ ὥσπερ μέλλω μέλλω , βούλομαι βούλομαι , δύναμαι δύναμαι , ὁ δέ ι ἀποβάλλω , ἐπεί ὁ εἰς ἐάν ῥῆμα οὖον ἐθέλω ἔχω πρό ὁ Ν τίς ποτός ἀνακόπτω οἷος τύπτω , καί καθόλου ὁ εἰς Ν λήγω ῥῆμα οὖον ἐθέλω ἔχω πρό ὁ Ν τίς ποτός ἀνακόπτω οἷος βοῦς , γελάω , περάω . ἔχω δέ ὁ χρῆσις ὁ « εἰμί ἐγώ » παρά Ἀριστοφάνης Πλοῦτος ( 28 ) ἐγώ θεοσεβής καί δίκαιος εἰμί ἀνήρ κακῶς πράσσω καί πένης εἰμί , καί παρά Μένανδρος ἐν ὁ Γεωργός ( Com . ed . Mein . IV 98 ) εἰμί δέ οὖον πονηρός , οὐδέ δοκέω , ἀντί ὁ ὑπάρχω . οὗτος δέ ὁ εἰμί κατά διάλυσις ἰωνικός ὁ ὁ εἰς ε καί ὅς γίγνομαι ἐάω ὥσπερ Ξέρξης Ξέρξης , ὡς παρά ὁ ποιητής ( ξ 222 ) « τοῖος ἔ ’ ἐν πόλεμος » καί πάλιν ( Ε 887 ) « ἤ ἄν ζώς ἀμενηνός ἐάω » . ὁ δέ Ν ἀποβάλλω ὁ εἰμί ἐν ὁ ἐάω , ἐπεί ὁ ὅς ἀποβλητικός εἰμί ὁ Ν οἷος Ξέρξης Ξέρξης , τύπτω τύφω ὁ γάρ Μοῦσα Μοῦσα καί τύπτω τύπτω ἀπό κλίσις ἔχω ὁ Ν καί οὖον κατά πάθος εἰμί ὥσπερ οὗτος . καί λοιπός ἀπό ὁ ἐάω κατά κρᾶσις ποιέω ὁ ἀττικός ὁ ὅς καί ὅς εἰς ὁ ὥσπερ τεῖχος τεῖχος καί λέγω εἰμί , ὡς παρά Ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνις ( 97 ) ἄνθρωπος , εἰμί γάρ , εἰμί ξένος , ἀντί ὁ ὑπάρχω . οὗτος περί ὁ εἰμί ἐγώ · ὁ δέ « εἰμί ἐκεῖνος » οὐ εἰμί ἀπό ὁ εἰς μι ἀλλά ἀπό ὁ εἰς εἰμί · ὅσος γάρ κατά ἀναλογία ὁ εἰμί πρῶτος πρόσωπον καί ὁ εἰμί δύο ὀφείλω ὁ τρίτος κατά ἀποβολή ὁ Σ εἰμί εἰμί , ὥσπερ τύπτω τύπτω . ἀλλά ἔτι ὁ « εἰμί ἐκεῖνος » , ὥσπερ εἴρω , ἀπό ὁ εἰς εἰμί γίγνομαι οὕτως · εἰμί εἰμί ὁ σημαίνω ὁ ὑπάρχω , οὗτος ὁ μέσος παράκειμαι εἰμί , ὡς παρά ὁ ποιητής ( ξ 212 ) « εἰμί φυγοπτόλεμος » , ὁ δύο ἀόριστος εἶμι εἶμι εἰμί ὁ δέ ε γίγνομαι πολλάκις ἐφελκυστικός ὁ Ν οἷος λαμβάνω λαμβάνω · οὕτως οὖν εἰμί καί εἰμί μετά ὁ Ν , ὡς παρά ὁ ποιητής ( θ 232 ) εἰμί ἐπηετανός . ἐπεί οὖον κομιδή κατά ναῦς καί λοιπός κρᾶσις παρακολουθέω ὁ ὁ καί ὁ ε εἰς ὁ ὁ καί γίγνομαι εἰμί ὁ γάρ εἶμι δύο ἀόριστος εἰμί , ὡς δηλόω ὁ μετοχή εἰμί εἰμί ὀξύτονος ὁ γάρ εἰς εἰμί ὀξύτονος μετοχή δύο ἀόριστος εἰμί οἷος τύπτω τύπτω , λαμβάνω λαμβάνω .