aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-sunta-cews-tw-n-stoixei-wn 28
28 . Choer . 486 , 21 : τῆϲ Μόψοποϲ γενικῆϲ ἡ εὐθεῖα ἐπιλιμπάνει διὰ τὸ ἀϲύντακτον · ἤμελλε γὰρ εἶναι ἡ εὐθεῖα ὁ Μόψοψ , ὅπερ ἐϲτὶν ἀϲύντακτον , τουτέϲτιν οὐκ ἔχον χαρακτῆρα Ἑλληνικόν · οὐδέποτε γὰρ ἐν ἁπλῇ λέξει κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν τὸ αὐτὸ διπλοῦν εὑρίϲκεται . πρόϲκειται « ἐν ἁπλῇ λέξει » διὰ τὸ ἐξάξαι , ἐνταῦθα γὰρ τὸ αὐτὸ διπλοῦν ἐϲτι κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν , τουτέϲτι μετὰ τὴν ϲυλλαβὴν τὴν ἔχουϲαν διπλοῦν εὐθέωϲ ἑτέρα ϲυλλαβὴ ἐπάγεται ἔχουϲα τὸ αὐτὸ διπλοῦν . ἀλλ᾿ οὐκ ἔϲτιν ἁπλῆ λέξιϲ . ἀλλὰ ϲύνθετοϲ , ἀπὸ γὰρ τῆϲ ἐξ προθέϲεωϲ ϲύγκειται καὶ τοῦ ἄξαι ῥήματοϲ . πρόϲκειται δὲ « κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν » διὰ τὸ ζευγίζω · ἐνταῦθα γὰρ τὸ αὐτὸ διπλοῦν ἐϲτι καὶ ἐν ἁπλῇ λέξει , ἀλλ᾿ οὐ κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν . οὐδὲ γὰρ μετὰ τὴν ϲυλλαβὴν τὴν ἔχουϲαν τὸ διπλοῦν εὐθέωϲ ἐπιφέρεται ἡ ἑτέρα ϲυλλαβὴ ἔχουϲα τὸ αὐτὸ διπλοῦν , ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ϲυλλαβῶν τῶν ἐχουϲῶν τὸ διπλοῦν ἐϲτιν ἑτέρα ϲυλλαβή . « τὸ αὐτὸ δὲ διπλοῦν » πρόϲκειται διὰ τὸ ζεῦξαι ἐνταῦθα γὰρ ἐν ἁπλῇ λέξει καὶ κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν ἐϲτι τὸ διπλοῦν , ἀλλ᾿ οῦκ ἔϲτι τὸ αὐτὸ διπλοῦν . διὰ τοῦτο Ξέρξηϲ βάρβαρον εἶναι λέγομεν ὡϲ ἔχον ἐν ἁπλῇ λέξει κατὰ ϲυνέχειαν ϲυλλαβῶν τὸ αὐτὸ διπλοῦν . τῆϲ οὖν Μόψοποϲ γενικῆϲ εἰ ἐλέγετο ἡ εὐθεῖα , ἤμελλεν εἶναι Μόψοψ καὶ λοιπὸν ηὑρίϲκετο ἐν τῇ αὐτῇ ϲυλλαβῇ καὶ ἐν ἁπλῇ λέξει τὸ αὐτὸ διπλοῦν , ὅπερ ἐϲτὶν ἀδύνατον . St . Byz . 458 , 14 : Μοψοπία , η Ἀττική . ἀπὸ Μόψοποϲ . Καλλίμαχοϲ · ἄρρητοϲ ἡ Μόψοψ εὐθεῖα . Eustath . 149 , 1 ( Cr . An . Ox . III 398 , 3 ) : τοῦ δείδοικα τὸ πρωτότυπον ὂν δέδοικα ἐκ τοῦ δείδω τὸ δειλιῶ ἔχει ἀπορίαν πῶϲ διὰ τοῦ κ ἐκφέρεται καὶ μὴ διὰ τοῦ θεματικοῦ δ διὰ τὸν κανόνα , δι᾿ οὗ ὥριϲται καθολικῶϲ , ὅτι ἐπὶ τῶν βαρυτόνων , δι᾿ οὗ ϲυμφώνου ἐκφέρεται ὁ ἐνεϲτώϲ , διὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ οἷον λείβω λέλοιβα λέγω λέλογα κατὰ τὸν Ἡρωδιανόν , καθ᾿ ὃν ἔδει ἀπὸ τοῦ δείδω δέδοιδα εἶναι τὸν μέϲον παρακείμενον . λύϲιϲ δὲ τῆϲ ἀπορίαϲ ταύτηϲ τὸ μὴ χρῆναι τρία παράλληλα δ παραλαμβάνεϲθαι . τὸ γὰρ τοιοῦτον ψελλιϲμῷ , φηϲίν ( sc . Herodianus ) , ὑποπίπτει . διὸ ἀντειϲῆλθε τοῦ τρίτου δ τὸ κ τοῦ ἐνεργητικοῦ παρακειμένου τοῦ δείδω δείϲω δέδεικα , ὃc ἐϲιγήθη διὰ τὸ τοῦ μέϲου παρακειμένου πολύχρηϲτον . ὅτι δ᾿ ἐν πολλοῖϲ ἡ παραλληλία φεύγεται , δηλοῖ καὶ ὁ τεμένιοϲ , ὃν δέον ὂν διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι κατὰ τὸν κανόνα τοῦ κήτειοϲ κήδειοϲ ἐπιτήδειοϲ καὶ τῶν ὁμοίων , ὅμωϲ , ἵνα μὴ ἐπάλληλα εἴη τὰ τρία ε , ἐγράφη διὰ μόνου τοῦ ι . Ϲοφοκλῆϲ ( Oed . Tyr . 756 ) « τεμενίαν τε φυλλάδα » . οὕτω καὶ τὸ « Ἴιριδι δίῃ » κακίζεται κατὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν διχρόνων . Choer . Dict . 187 , 2 : τὸ Χάρϲβδιϲ Χαρύβδιοϲ , Ϲάρδιϲ Ϲάρδιοϲ οὐκ ἐκλίθηϲαν διὰ τοῦ δοϲ διὰ τὴν κακοφωνίαν · εὑρίϲκετο γὰρ ἀλλεπάλληλον τὸ δ , ὅπερ ἐϲτὶ κακόφωνον , quam observationem Eustath . 1716 48 Herodiano deberi diserte dicit , unde etiam Priscianus lV 6 , hausit : non dicunt Graeci Χαρύβδιδοϲ , quamvis regula exigat , sed Χαρύβδιοϲ . St . B . 120 , 14 s . Ἀρκαδία : τοῦ Ἀρκὰϲ τὸ πατρωνυμικὸν Ἀρκαϲίδαι . ὤφειλεν οὖν Ἀρκαδίδηϲ , ἀλλὰ διὰ τὸ κακόφωνον οὕτωϲ ἐγένετο . Choer . 98 , 16 : δεῖ γινώϲκειν , ὅτι οἱ Αἰολεῖϲ τὸ τάλαϲ τάλαιϲ λέγουϲι καὶ τὸ μέλαϲ μέλαιϲ καὶ τὸ Θόαϲ Θόαιϲ προϲτιθέντεϲ τὸ ι , τὸ δὲ Αἴαϲ Αἴαιϲ οὐ λέγουϲι διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῆϲ αι διφθόγγου · ηὺρίϲκετο γὰρ ἀλλεπάλληλοϲ ἡ αι δίφθογγοϲ καὶ ἐκ τούτου κακόφωνοϲ ἐγένετο ἡ λέξιϲ . Il . Pr . Α 80 : χέρηϊ : γέγονεν οὕτωϲ · ἔϲτι τι χερείονοϲ γενικὴ καὶ . αἰτιατικὴ « χερείονά περ καταπέφνων ( Il . Ρ 539 ) . ὃν οὖν τρόπον τὴν χερείονα αἰτιατικὴν ϲυγκόψαϲ ἔφη « χέρεια » ( Il . Δ 400 ) , πληθυντικῶϲ δὲ τὰ χερείονα χέρεια , τοῦτον τὸν τρόπον καὶ χερείονι χέρειι · καὶ ἐπεὶ κακόφωνόν ἐϲτι , τροπὴ ἐγένετο τῆϲ ει διφθόγγου εἰϲ τὸ η . οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ . Il . Pr . Γ 219 : οὐδὲν θαυμαϲτόν , εἰ διὰ τοῦ ι πολλάκιϲ τῶν τοιούτων γενικῶν ( sc . πόϲεοϲ ὄφεοϲ ἔχεοϲ ) τὴν παραλήγουϲαν προφέρονται Ἴωνεϲ , τὴν δὲ δοτικὴν διὰ τοῦ ε , οὐχὶ δὲ διὰ τοῦ ι · τάχα γὰρ διὰ τὸ κακόφωνον . ὁ γοῦν ποιητήϲ φηϲιν « εὐνήν τ᾿ αἰδομένη πόϲιοϲ » ( Od . π 75 ) , τῇ δὲ δοτικῇ « χαριζομένη πόεϊ ᾧ ( Il . Ε 71 ) . Choer . 391 , 32 : ἰϲτέον , ὅτι παῤ Ὁμήρῳ οὐδέποτε εὑρίϲκεται ἡ γενικὴ τῶν εἰϲ οϲ οὐδετέρων εἰϲ ουϲ καταλήγουϲα , ἀλλ᾿ ἢ εἰϲ ευϲ οἷον Ἐρέβευϲ , θάρϲευϲ ἢ ἐντελῶϲ ἤγουν διὰ τοῦ εοϲ οἷον βέλεοϲ , ϲτήθεοϲ , τείχεοϲ , ἄχεοϲ . δύο δὲ μόναϲ γενικὰϲ ἐποίηϲιν εἰϲ ουϲ , τὸ « χλωροὶ ὑπὸ δείουϲ » ( Ο 4 ) καὶ « ἥ ῥα κατὰ ϲπείουϲ κέχυται » ( ι 330 ) . τοῦτο δ᾿ οὐκ ἐποίηϲε διὰ τὸ μέτρον , ἀλλὰ διὰ τὴν κακοφωνίαν τῆϲ ἐπαλληλίαϲ τοῦ ε . ἔϲτι γὰρ δέοϲ καὶ ϲπέοϲ καὶ εἰ ἐγένετο ἡ γενικὴ παρὰ τῷ ποιητῇ δέευϲ καὶ ϲπέευϲ , ἀλλεπαλληλία ἤμελλεν εἶναι τοῦ ε καὶ τούτου χάριν τῇ εἰϲ ουϲ γενικῇ ἐχρήϲατο , φημὶ δὲ τῇ δέουϲ καὶ ϲπέουϲ , ἃ ἐν πλεοναϲμῷ τοῦ ε γίνονται δείουϲ καὶ ϲπείουϲ . Choer . Orth . 244 , 31 273 , 1 : περὶ ποϲότητοϲ 296 , 14 : τὰ εἰϲ ευϲ ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον οὐ θέλουϲι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι , εἰ μὴ ἀπὸ πρωτοτύπου ϲχῶϲι τὴν ει δίφθογγον . πρόϲκειται « ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον » διὰ τὸ Νειλεύϲ οὐκ ἐπὶ τοῦ πατρὸϲ τοῦ Νέϲτοροϲ ἀλλ᾿ ἐπὶ τοῦ λεγομένου Ἀττικῶϲ ὁ Νείλεωϲ τοῦ Νείλεω . πρόϲκειται « εἰ μὴ ἀπὸ πρωτοτύπου ϲχῶϲι τὴν ει δίφθογγον » διὰ τὸ Ῥοιτειεύϲ καὶ Ϲιγειεύϲ . St . B . 431 , 1 : Μανθυρέα κώμη Ἀρκαδίαϲ · τὸ ἐθνικὸν Μανθυρεύϲ διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο εε . St . B . 176 , 20 : Βορυϲθένηϲ : ἀπὸ τῆϲ εἰϲ οϲ εὐθείαϲ ἡ διὰ τοῦ ιτηϲ παραγωγὴ πλεονάζει μιᾷ ϲυλλαβῇ ὡϲ τόποϲ τοπίτηϲ , Κανωπίτηϲ . τὸ δὲ Ἰήτηϲ ἀπὸ τῆϲ Ἴου διὰ τὸ ι ἐξηνέχθη διὰ τοῦ η .
Lemmas: 28 . Choer . 486 , 21 : ὁ Μόψοπος γενικός ὁ εὐθεῖα ἐπιλιμπάνω διά ὁ ἀσύντακτος · μέλλω γάρ ἔρχομαι ὁ εὐθεῖα ὁ Μόψοψ , ὅς εἰμί ἀσύντακτος , τουτέστιν οὐ ἔχω χαρακτήρ Ἑλληνικός · οὐδέποτε γάρ ἐν ἁπλόος λέξις κατά συνέχεια συλλαβή ὁ αὐτός διπλόος εὑρίσκω . πρόσκειμαι « ἐν ἁπλόος λέξις » διά ὁ ἐξάγω , ἐνταῦθα γάρ ὁ αὐτός διπλόος εἰμί κατά συνέχεια συλλαβή , τουτέστι μετά ὁ συλλαβή ὁ ἔχω διπλόος εὐθύς ἕτερος συλλαβή ἐπάγω ἔχω ὁ αὐτός διπλόος . ἀλλά οὐ εἰμί ἁπλόος λέξις . ἀλλά σύνθετος , ἀπό γάρ ὁ ἐκ πρόθεσις σύγκειμαι καί ὁ ἄγω ῥῆμα . πρόσκειμαι δέ « κατά συνέχεια συλλαβή » διά ὁ ζευγίζω · ἐνταῦθα γάρ ὁ αὐτός διπλόος εἰμί καί ἐν ἁπλόος λέξις , ἀλλά οὐ κατά συνέχεια συλλαβή . οὐδέ γάρ μετά ὁ συλλαβή ὁ ἔχω ὁ διπλόος εὐθύς ἐπιφέρω ὁ ἕτερος συλλαβή ἔχω ὁ αὐτός διπλόος , ἀλλά μεταξύ ὁ συλλαβή ὁ ἔχω ὁ διπλόος εἰμί ἕτερος συλλαβή . « ὁ αὐτός δέ διπλόος » πρόσκειμαι διά ὁ ζεύγνυμι ἐνταῦθα γάρ ἐν ἁπλόος λέξις καί κατά συνέχεια συλλαβή εἰμί ὁ διπλόος , ἀλλά οὐ εἰμί ὁ αὐτός διπλόος . διά οὗτος Ξέρξης βάρβαρος ἔρχομαι λέγω ὡς ἔχω ἐν ἁπλόος λέξις κατά συνέχεια συλλαβή ὁ αὐτός διπλόος . ὁ οὖν Μόψοπος γενικός εἰμί λέγω ὁ εὐθύς , μέλλω ἔρχομαι Μόψοψ καί λοιπός εὑρίσκω ἐν ὁ αὐτός συλλαβή καί ἐν ἁπλόος λέξις ὁ αὐτός διπλόος , ὅς εἰμί ἀδύνατος . St . Byz . 458 , 14 : Μοψοπία , η̅ Ἀττικός . ἀπό Μόψοπος . Καλλίμαχος · ἄρρητος ὁ Μόψοψ εὐθύς . Eustath . 149 , 1 ( Cr . An . Ox . III 398 , 3 ) : ὁ δείδω ὁ πρωτότυπος εἰμί δείδω ἐκ ὁ δείδω ὁ δειλιάω ἔχω ἀπορία πῶς διά ὁ κ ἐκφέρω καί μή διά ὁ θεματικός δ διά ὁ κανών , διά ὅς ὁρίζω καθολικός , ὅτι ἐπί ὁ βαρύτονος , διά ὅς σύμφωνος ἐκφέρω ὁ ἐνίστημι , διά ὁ αὐτός καί ὁ μέσος παράκειμαι οἷος λείβω λοιβή λέγω λογάω κατά ὁ Ἡρωδιανός , κατά ὅς δέω ἀπό ὁ δείδω δίδωμι ἔρχομαι ὁ μέσος παράκειμαι . λύσις δέ ὁ ἀπορία οὗτος ὁ μή χρή τρεῖς παράλληλος δ παραλαμβάνω . ὁ γάρ τοιοῦτος ψελλισμός , φημί ( sc . Herodianus ) , ὑποπίπτω . διό ἀντεισέρχομαι ὁ τρίτος δ ὁ κ ὁ ἐνεργητικός παράκειμαι ὁ δείδω δείδω δείκνυμι , ὅς σιγάω διά ὁ ὁ μέσος παράκειμαι πολύχρηστος . ὅτι δέ ἐν πολύς ὁ παραλληλία φεύγω , δηλόω καί ὁ τεμένιος , ὅς δέω εἰμί δίφθογγος παραλήγω κατά ὁ κανών ὁ κήτειος κήδειος ἐπιτήδειος καί ὁ ὅμοιος , ὅμως , ἵνα μή ἐπάλληλος εἰμί ὁ τρεῖς ε , γράφω διά μόνος ὁ Ι . Σοφοκλῆς ( Oed . Tyr . 756 ) « τεμένιος τε φυλλάς » . οὕτως καί ὁ « Ἴιριδι δῖος » κακίζω κατά ὁ ἐπάλληλος ὁ δίχρονος . Choer . Dict . 187 , 2 : ὁ Χάρσβδις Χάρυβδις , Σάρδεις Σάρδιος οὐ κλίνω διά ὁ δίδωμι διά ὁ κακοφωνία · εὑρίσκω γάρ ἀλλεπάλληλος ὁ δ , ὅς εἰμί κακόφωνος , quam observationem Eustath . 1716 48 Herodiano deberi diserte dicit , unde etiam Priscianus lV 6 , hausit : non dicunt Graeci Χαρύβδιδος , quamvis regula exigat , sed Χάρυβδις . St . B . 120 , 14 s . Ἀρκαδία : ὁ Ἀρκάς ὁ πατρωνυμικός Ἀρκασίδης . ὀφείλω οὖν αρκαδιδηω , ἀλλά διά ὁ κακόφωνος οὕτως γίνομαι . Choer . 98 , 16 : δέω γιγνώσκω , ὅτι ὁ Αἰολεύς ὁ τάλας τάλας λέγω καί ὁ μέλας μέλας καί ὁ Θόας θοός προστίθημι ὁ Ι , ὁ δέ Αἴας Αἶα οὐ λέγω διά ὁ ἐπαλληλία ὁ ὁ δίφθογγος · εὑρίσκω γάρ ἀλλεπάλληλος ὁ ὁ δίφθογγος καί ἐκ οὗτος κακόφωνος γίνομαι ὁ λέξις . Il . Pr . Α 80 : χερείων : γίγνομαι οὕτως · εἰμί τίς χερείων γενικός καί . φαντασιακά « χερείων περ κατέπεφνον ( Il . Ρ 539 ) . ὅς οὖν τρόπος ὁ Χείρων αἰτιατικός συγκόπτω φημί « Χείρων » ( Il . δ 400 ) , πληθυντικός δέ ὁ χερείων Χείρων , οὗτος ὁ τρόπος καί χερείων χερείων · καί ἐπεί κακόφωνος εἰμί , τροπή γίνομαι ὁ εἰ δίφθογγος εἰς ὁ η̅ . οὕτως Ἡρωδιανός . Il . Pr . Γ 219 : οὐδείς θαυμαστός , εἰμί διά ὁ Ι πολλάκις ὁ τοιοῦτος γενικός ( sc . πόσος ὄφις ἔχω ) ὁ παραλήγω προφέρω Ἴων , ὁ δέ δοτικός διά ὁ ε , οὐ δέ διά ὁ Ι · τάχα γάρ διά ὁ κακόφωνος . ὁ γοῦν ποιητής φημί « εὐνή τε αἰδέομαι πόσις » ( Od . π 75 ) , ὁ δέ δοτικός « χαρίζω ποιέω ἑός ( Il . Ε 71 ) . Choer . 391 , 32 : ἰστέον , ὅτι παρά Ὅμηρος οὐδέποτε εὑρίσκω ὁ γενικός ὁ εἰς ὅς οὐδέτερος εἰς ους καταλήγω , ἀλλά ἢ εἰς ἐΰς οἷος Ἔρεβος , θάρσος ἢ ἐντελής ἤγουν διά ὁ ἑός οἷος βέλος , στῆθος , τεῖχος , ἄχος . δύο δέ μόνος γενικός ἐποιάω εἰς ους , ὁ « χλωρός ὑπό δέος » ( ὁ 4 ) καί « ὅς ἄρα κατά σπέος χέω » ( Ι 330 ) . οὗτος δέ οὐ ποιέω διά ὁ μέτρον , ἀλλά διά ὁ κακοφωνία ὁ επαλληλία ὁ ε . εἰμί γάρ δέος καί σπέος καί εἰμί γίνομαι ὁ γενικός παρά ὁ ποιητής δέω καί σπεύδω , ἀλλεπαλληλία μέλλω ἔρχομαι ὁ ε καί οὗτος χάρις ὁ εἰς ους γενικός χράω , φημί δέ ὁ δέος καί σπέος , ὅς ἐν πλεονασμός ὁ ε γίγνομαι δέος καί σπέος . Choer . Orth . 244 , 31 273 , 1 : περί ποσότης 296 , 14 : ὁ εἰς ἐΰς ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος οὐ ἐθέλω ὁ εἰ δίφθογγος παραλήγω , εἰμί μή ἀπό πρωτότυπος ἔχω ὁ εἰ δίφθογγος . πρόσκειμαι « ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος » διά ὁ Νειλεύς οὐ ἐπί ὁ πατήρ ὁ Νέστωρ ἀλλά ἐπί ὁ λέγω Ἀττικός ὁ Νείλεως ὁ Νειλέως . πρόσκειμαι « εἰμί μή ἀπό πρωτότυπος ἔχω ὁ εἰ δίφθογγος » διά ὁ Ῥοιτειεύς καί Σιγειεύς . St . B . 431 , 1 : Μανθυρέα κώμη Ἀρκαδία · ὁ ἐθνικόν Μανθυρεύς διά ὁ ἐπάλληλος ὁ δύο εεʹ . St . B . 176 , 20 : Βορυσθένης : ἀπό ὁ εἰς ὅς εὐθύς ὁ διά ὁ ἰταμός παραγωγή πλεονάζω εἷς συλλαβή ὡς τόπος τοπίτης , Κανωπίτης . ὁ δέ Ἰήτης ἀπό ὁ Ἴος διά ὁ Ι ἐκφέρω διά ὁ η̅ .