aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-r-hma-twn 2.4
Ὅτε δὲ ὁ παρατατικὸϲ ἄρχεται ἀπὸ μακρᾶϲ φύϲει ὡϲ ἐπὶ τῶν ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχομένων , ἀπὸ τῆϲ αὐτῆϲ ἄρχεται καὶ ὁ παρακείμενοϲ ἠγόραζον ἠγόρακα , ὠνόμανοπολῶ ὦνόμακα . ὅτε δὲ ἄρχεται ἀπὸ μακρᾶϲ θέϲει ὡϲ ἐπί τῶν ἀπὸ δύο ϲυμφώνων ἀρχομένων , ἀπὸ τῆϲ αὐτῆϲ ἄρχεται καὶ ὁ παρακείμενοϲ οἷον ἔφθειρονἔφθαρκα , ἔϲπειρον ἔϲπαρκα . ὅτε δὲ ὁ παρατατικὸϲ ἄρχεται ἀπὸ βραχείαϲ ἢ κοινῆϲ , ὡϲ ἐπὶ τῶν ἀπὸ ϲυμφώνου ἀρχομένων , ἀναδιπλαϲιάζεται ὁ παρακείμενοϲ διὰ τοῦ αὐτοῦ πρώτου ϲυμφώνου τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ μετὰ τοῦ ε , ἔτυπτον τέτυφα , ἔλεγον λέλεχα , ἔγραφον γέγραφα , ἔπλυνον πέπλυκα . χωρὶϲ τῶν ἀρχομένων ἀπὸ γν γνωρίζω ἐγνώριζονἐγνώρικα — τὸ ἐγλυμμένοι καὶ ἐβλαϲτηκότεϲ παρ’Εὐπόλιδι παράλογά ἐϲτιν καὶ πλὴν τῶν ἀρχομένων ἀπὸ ρ , ῥαπίζω ἐρράπικα . διπλοῦν δὲ τὸ ρ ἐν τούτοιϲ παρὰ τοῖϲ ῤήτορϲι . παρὰ ποιηταῖϲ δὲ πολλάκιϲ διὰ τὸ μέτρον ἐκβάλλεται τὸ ἓν ἐν τοῖϲ παρῳχημένοιϲ « ἄλλοϲ δ’ ἄλλῳ ἔρεζε θεῷ » ( Β 400 ) καὶ « μνήϲομαι ὥϲ μ’ ἀϲύφηλον ἐν Ἀργείοιϲιν ἔρεξεν » ( I 648 ) . τὸ δὲ « ῥερυπωμένα » ( ζ 59 ) ἀντὶ ἐρρυπωμένα , ῥεραπιϲμένῳ νώτῳ » παρὰ Ἀνακρέοντι καὶ « ῥερῖφθαι ἔποϲ » παρὰ Πινδάρῳ κατὰ τὴν ποιητικὴν ἐξουϲίαν οὕτω γέγονε — καὶ πλὴν τῶν ἀρχομένων ἀπὸ διπλῶν ψ ζῶ ἔζηκα , ψάλλω ἔψαλκα , ξηραίνω ἐξήραγκα . τὰ δὲ ἀπὸ δαϲέων θ φ χ ἀρχόμενα ἀναδιπλαϲιάζεται μέν , τρέπεται δὲ τὰ δαϲέα εἰϲ τὰ ἀντιϲτοιχοῦντα ψιλά , θεωρῶ τεθεώρηκα , φωνῶ πεφώνηκα , χωνεύω κεχώνευκα . ὅτε δὲ ὁ ἐνεϲτὼϲ ἄρχεται ἀπὸ τοῦ λ μ , οἱ Ἀττικοῖ ποιοῦϲι ἵδιον παρακείμενον ἐκβολῇ τοῦ πρώτου ἀμεταβόλου καὶ προϲλήψει τοῦ ι λήθω λήψω λέληφα κοινῶϲ καὶ εἴληφα Ἀττικῶϲ , λήχω λήξω λέληχα καὶ εἴληχα , μείρομαι μεροῦμαι μέμαρμαι καὶ εἵμαρμαι , ὅθεν καὶ εἱμαρμένη . ὅτε δὲ ὁ παρακείμενοϲ ἄρχεται ἀπὸ ϲυμφώνου , μετὰ τοῦ ἀναδιπλαϲιαϲμοῦ βραχεῖαν ἔχει τὴν ἄρχουϲαν τέτυφα ἢ κοινὴν δύο ϲυμφώνων ἑπομένων , ὦν τὸ μὲν πρῶτον ἄφωνον , τὸ δὲ δεύτερον ἀμετάβολον γέγραφα , πέπληγα . ϲεϲημείωται τὸ μέμνημαι , κέκτημαι — καὶ ἔκτημαι εὕρηται « Ἴλιον ἐκτῆϲθαι»(I 402 ) — πέπταμαι πέπτωκα , καὶ περὶ μὲν τοῦ μέμνημαι ἔϲτιν εἰπεῖν ταύτην τὴν ἀπολογίαν · οὐδέποτε ἀμετάβολον ἀμεταβόλου προηγεῖται κατὰ ϲύλληψιν οἷον ἀρνόϲ , ἅρμα ,, ἕρνοϲ , ἅλμη , εἰ μὴ μόνον τὸ μ τοῦ ν ὡϲ μνήμη , μημεῖον , μνῆμα , μνᾶ . τὸ γὰρ προηγεῖϲθαι τῶν ἀμεταβόλων κατὰ ϲύλληψιν ἴδιον τῶν ἀφώνων ἐϲτὶν οἶον κλέοϲ , ἀγρόϲ , ἀκμὴ , πνεῦϲαι , θνήϲκω , πρῶτοϲ . ἐπειδὴ οὖν τὸ μ ϲύνταξιν ἀφώνου ἀνεδέξατο καὶ προηγήϲατο τοῦ ν τοῦ ἀμεταβόλου , ἀνεδιπλαϲιάϲθη τὸ μέμνημαι · ἄλλωϲ τε δὲ καὶ πολλάκιϲ εὑρίϲκεται καὶ ἐν μέτρῳ τὸ μν ἀποτελοῦν κοινὴν ϲυλλαβὴν οἶον ὡϲ παρὰ Καλλιμάχῳ , τὼϲ μὲν ὁ Μνηϲάρχειοϲ ἔφη ξένοϲ καὶ παρὰ Κρατίνῳ « ἀλλοτριογνώμοιϲ ἐπιλήϲμοϲι μνημονικοῖϲιν » . τὸ δὲ κέκτημαι , πέπταμαι καὶ πέπτωκα κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ κ καὶ π γέγονε Αἰολικῶϲ . οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ εἰώθαϲι προϲτιθέναι ϲύμφωνον ὥϲπερ τὸ ἐπτερύγωμαι πεπτερύγωμαι .
Lemmas: ὅτε δέ ὁ παρατατικός ἄρχω ἀπό μακρός φύσις ὡς ἐπί ὁ ἀπό φωνήεις ἄρχω , ἀπό ὁ αὐτός ἄρχω καί ὁ παράκειμαι ἀγοράζω ἀγοράζω , ωνομανοπολος ὀνομάζω . ὅτε δέ ἄρχω ἀπό μακρός θέσις ὡς ἐπί ὁ ἀπό δύο σύμφωνος ἄρχω , ἀπό ὁ αὐτός ἄρχω καί ὁ παράκειμαι οἷος φθείρω , σπείρω σπείρω . ὅτε δέ ὁ παρατατικός ἄρχω ἀπό βραχύς ἢ κοινός , ὡς ἐπί ὁ ἀπό σύμφωνος ἄρχω , αναδιπλασιάζω ὁ παράκειμαι διά ὁ αὐτός πρῶτος σύμφωνος ὁ ἐνίστημι μετά ὁ ε , τύπτω τύπτω , λέγω λέγω , γράφω γράφω , πλύνω πλύνω . Χωρὶς ὁ ἄρχω ἀπό ΓΝ γνωρίζω γνωρίζω — ὁ γλυμμένος καί βλαστάνω παρ’Εὐπόλιδι παράλογος εἰμί καί πλήν ὁ ἄρχω ἀπό ρ , ῥαπίζω ῥαπίζω . διπλόος δέ ὁ ρ ἐν οὗτος παρά ὁ ῥήτωρ . παρά ποιητής δέ πολλάκις διά ὁ μέτρον ἐκβάλλω ὁ εἷς ἐν ὁ παροίχομαι « ἄλλος δέ ἄλλος ῥέζω θεός » ( Β 400 ) καί « μιμνήσκω ὅς εἷς ἀσύφηλος ἐν Ἀργεῖος ῥέζω » ( I 648 ) . ὁ δέ « ῥυπόομαι » ( ζ 59 ) ἀντί ῥύπτω , ῥαπίζω νῶτον » παρά Ἀνακρέων καί « ῥίπτω ἔπος » παρά Πίνδαρος κατά ὁ ποιητικός ἐξουσία οὗτος γίγνομαι — καί πλήν ὁ ἄρχω ἀπό διπλόος ψ ζῶ ζῶ , ψάλλω ψάλλω , ξηραίνω ἐξεράω . ὁ δέ ἀπό δάσος θ φ χ ἄρχω αναδιπλασιάζω μέν , τρέπω δέ ὁ δασύς εἰς ὁ ἀντιστοιχέω ψιλός , θεωρέω θεωρέω , φωνέω φωνέω , χωνεύω χωνεύω . ὅτε δέ ὁ ἐνίστημι ἄρχω ἀπό ὁ λ μ , ὁ Ἀττικός ποιέω ἴδιος παράκειμαι ἐκβολή ὁ πρῶτος ἀμετάβολος καί πρόσληψις ὁ ι λανθάνω λαμβάνω λαμβάνω κοινῶς καί λαμβάνω Ἀττικός , λαγχάνω λήγω λαγχάνω καί λαγχάνω , μείρομαι μερέω μείρομαι καί μείρομαι , ὅθεν καί μείρομαι . ὅτε δέ ὁ παράκειμαι ἄρχω ἀπό σύμφωνος , μετά ὁ αναδιπλασιασμός βραχύς ἔχω ὁ ἄρχω τύπτω ἢ κοινός δύο σύμφωνος ἕπομαι , οὖν ὁ μέν πρῶτος ἄφωνος , ὁ δέ δύο ἀμετάβολος γράφω , πλήσσω . σημειόω ὁ μιμνήσκω , κτάομαι — καί κτάομαι εὑρίσκω « Ἴλιον ἐκτείνω 402 ) — πετάννυμι πίπτω , καί περί μέν ὁ μιμνήσκω εἰμί εἶπον οὗτος ὁ ἀπολογία · οὐδέποτε ἀμετάβολος ἀμετάβολος προηγέομαι κατά σύλληψις οἷος ἀμνός , ἅρμα ,, ἔρνος , ἅλμη , εἰμί μή μόνος ὁ μ ὁ Ν ὡς μνήμη , μημεῖον , μνῆμα , μνᾶ . ὁ γάρ προηγέομαι ὁ ἀμετάβολος κατά σύλληψις ἴδιος ὁ ἄφωνος εἰμί οἶος κλέος , ἀγρός , ἀκμή , πνέω , θνήσκω , πρῶτος . ἐπεί οὖν ὁ μ σύνταξις ἄφωνος ἀναδέχομαι καί προηγέομαι ὁ Ν ὁ ἀμετάβολος , ἀναδιπλασιάζω ὁ μιμνήσκω · ἄλλως τε δέ καί πολλάκις εὑρίσκω καί ἐν μέτρον ὁ μν ἀποτελέω κοινός συλλαβή οἶος ὡς παρά Καλλίμαχος , ὁ μέν ὁ Μνησάρχειος φημί ξένος καί παρά Κρατῖνος « ἀλλοτριόγνωμος ἐπιλήσμων μνημονικός » . ὁ δέ κτάομαι , πετάννυμι καί πίπτω κατά πλεονασμός ὁ Κ καί π γίγνομαι Αἰολικός . ὁ γάρ Αἰολεύς εἴωθα προστίθημι σύμφωνος ὥσπερ ὁ πτερυγόω πτερυγόω .