aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-r-hma-twn 9.1
εἰ ὁ ἐνεϲτὼϲ διὰ δύο ἀμεταβόλων , διὰ τοῦ πρώτου ἀμεταβόλου ἐκφέρεται ὁ παρακείμενοϲ ὁ μέϲοϲ οἷον τέμνω τέτομα , κάμνω κέκαμα . ἐκ τούτου πιθανεύονταί τινεϲ καὶ λέγουϲιν , ὅτι ἐν τῷ τίλλω τέτιλα καὶ πάλλω πέπαλα καὶ ϲτέλλω ἔϲτολα καὶ ἐν τοῖϲ ὁμοίοιϲ τὸ δεύτερον λ ἀπεβλήθη καὶ τὸ πρῶτον ἐφυλάχθη · ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ οὐ βούλεται τοῦτο , ἀλλὰ λέγει , ὅτι τὸ πρῶτον λ ἀπεβλήθη καὶ τὸ δεῦ τερον ἐφυλάχθη · φηϲὶ γάρ , ὅτι πρῶτον μὲν ἐν τῷ τέμνω τέτομα καὶ κάμνω κέκαμα τὸ ν ἀπὸ πλεοναϲμοῦ ἐϲτι · κάμω γὰρ καὶ τέμω ἦν · καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ν γέγονε κάμνω καὶ τέμνω , καὶ λοιπὸν τὸ ν τὸ πλεονάϲαν κατὰ τὸν ἐνεϲτῶτα ἀπεβλήθη κατὰ τὸν μέϲον παρακείμενον · δεύτερον δὲ δυνάμεθα αὐτὰ λέγειν , λέγω δὲ τὸ κέκαμα καὶ τέτομα , ὡϲ ἀπὸ περιϲπωμένων θεμάτων ἐϲτὶν οἷον ὡϲ ἀπὸ τοῦ κάμω καὶ τεμῶ · τρίτον δέ , ὥϲπερ τὸ τέρπω καὶ πέρθω οὐ λέγομεν πέμπτηϲ εἶναι ϲυζυγίαϲ διὰ τὸ ρ τὸ ἐν τῇ παραληγούϲῃ , ἀλλὰ τὸ μὲν τέρπω πρώτηϲ διὰ τὸ π ἐν τῇ παραληγούϲῃ , τὸ δὲ πέρθω τρίτηϲ διὰ τὸ θ τὸ ἐν τῇ ληγούϲῃ . οὕτωϲ καὶ τὸ τίλλω καὶ τὸ πάλλω καὶ τὸ ϲτέλλω καὶ τὰ ὅμοια λέγομεν εἶναι πέμπτηϲ ϲυζυγίαϲ , οὐ διὰ τὸ λ τὸ ἐν τῇ παραληγούϲῃ , ἀλλὰ τὸ λ τὸ ἐν τῇ ληγούϲῃ · τὰ δὲ χαρακτηριϲτικὰ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ θέλει εἶναι καὶ ἐν τῷ μέϲῳ παρακειμένῳ χαρακτηριϲτικὰ οἷον πείθω πέποιθα , λέγω λέλογα , δηλονότι διὰ τοῦ δευτέρου λ ἐξηνέχθη ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ ἐν τῷ τέτιλα καὶ πέπαλα καὶ ἔϲτολα καὶ τοῖϲ ὁμοίοιϲ , ἐπειδὴ αὐτό ἐϲτιν , ὡϲ εἴρηται , τὸ χαρακτηριϲτικὸν τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ . εἰ δὲ ὁ ἐνεϲτὼϲ διὰ καθαροῦ τοῦ ω ἐκφέρεται , ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ διὰ καθαροῦ τοῦ α ἐκφέρεται οἷον ἀκούω ἤκουα καὶ ἀκήκοα ὁ Ἀττικόϲ , δείω δέδια καὶ δείδια κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι , δαίω ( τὸ ϲημαῖνον τὸ καίω ) δέδηα καὶ καίω κέκηα · εἴω ( ϲημαίνει δὲ τὸ πορεύομαι ) ὡϲ παρὰ Ϲώφρονι « ἐγκίκρα , ὡϲ εἴω » , τουτέϲτι κέραϲον ἵνα πορευθῶ , καὶ ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ εἶα διὰ καθαροῦ α καὶ κατὰ ἔκταϲιν Ἀττικὴν τοῦ ε εἰϲ η ᾖα διὰ τοῦ η καὶ ι ὥϲπερ εἰκάζω εἴκαζον καὶ ᾔκαζον καὶ πάλιν εἴδειν ᾔδειν , καὶ κατὰ διάλυϲιν τοῦ ι ἤϊα , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( δ 433 ) ἤια , πολλὰ θεοὺϲ γουνούμενοϲ , ἀντὶ τοῦ ἐπορευόμην , οὗ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἦϊε , ἃ δ’ ἤϊε νυκτὶ ἐοικώϲ ( Α 47 ) . τοῦτο τὸ ἤϊα διὰ τοῦ η καὶ ι τρέπει τὸ α εἰϲ ειν , καὶ ποιεῖ τὸ ὑπερϲυντελικὸν ἠΐειν κατὰ τὴν ἄρχουϲαν διὰ τοῦ η καὶ ι καὶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κατὰ τὴν λήγουϲαν , ἐξ οὗ τὸ παρῄειν καὶ ἐξῄειν καὶ ἀπῄειν , ὡϲ παρὰ Μενάνδρῳ ἀπῄειν τῶν τόκων ἔχων τόκουϲ .
Lemmas: εἰμί ὁ ἐνίστημι διά δύο ἀμετάβολος , διά ὁ πρῶτος ἀμετάβολος ἐκφέρω ὁ παράκειμαι ὁ μέσος οἷος τέμνω τομή , κάμνω κάμνω . ἐκ οὗτος πιθανευμαι τις καί λέγω , ὅτι ἐν ὁ τίλλω τέτιλα καί πάλλω πάλλω καί στέλλω στολή καί ἐν ὁ ὅμοιος ὁ δύο λ ἀποβάλλω καί ὁ πρῶτος φυλάσσω · ὁ δέ Ἡρωδιανός οὖον βούλομαι οὗτος , ἀλλά λέγω , ὅτι ὁ πρῶτος λ ἀποβάλλω καί ὁ δήω τέρος φυλάσσω · φημί γάρ , ὅτι πρῶτος μέν ἐν ὁ τέμνω τομή καί κάμνω κάμνω ὁ Ν ἀπό πλεονασμός εἰμί · κάμνω γάρ καί τέμνω εἰμί · καί κατά πλεονασμός ὁ Ν γίγνομαι κάμνω καί τέμνω , καί λοιπός ὁ Ν ὁ πλεονάζω κατά ὁ ἐνίστημι ἀποβάλλω κατά ὁ μέσος παράκειμαι · δύο δέ δύναμαι αὐτός λέγω , λέγω δέ ὁ κάμνω καί τομή , ὡς ἀπό περισπάω θέμα εἰμί οἷος ὡς ἀπό ὁ κάμνω καί τέμνω · τρίτος δέ , ὥσπερ ὁ τέρπω καί πέρθω οὖον λέγω πέμπτος εἰμί συζυγία διά ὁ ρ ὁ ἐν ὁ παραλήγω , ἀλλά ὁ μέν τέρπω πρῶτος διά ὁ π ἐν ὁ παραλήγω , ὁ δέ πέρθω τρίτος διά ὁ θ ὁ ἐν ὁ λήγω . οὕτως καί ὁ τίλλω καί ὁ πάλλω καί ὁ στέλλω καί ὁ ὅμοιος λέγω εἰμί πέμπτος συζυγία , οὖον διά ὁ λ ὁ ἐν ὁ παραλήγω , ἀλλά ὁ λ ὁ ἐν ὁ λήγω · ὁ δέ χαρακτηριστικός ὁ ἐνίστημι ἐθέλω εἰμί καί ἐν ὁ μέσος παράκειμαι χαρακτηριστικός οἷος πείθω πείθω , λέγω λογάω , δηλονότι διά ὁ δύο λ ἐκφέρω ὁ μέσος παράκειμαι ἐν ὁ τέτιλα καί πάλλω καί στολή καί ὁ ὅμοιος , ἐπεί αὐτός εἰμί , ὡς εἴρω , ὁ χαρακτηριστικός ὁ ἐνίστημι . εἰμί δέ ὁ ἐνίστημι διά καθαρός ὁ εἰμί ἐκφέρω , ὁ μέσος παράκειμαι διά καθαρός ὁ ὅς ἐκφέρω οἷος ἀκούω ἀκουή καί ἀκούω ὁ Ἀττικός , δείδω δείδω καί δείδω κατά πλεονασμός ὁ ι , δαίω ( ὁ σημαίνω ὁ καίω ) δίειμι καί καίω καίω · ἐάω ( σημαίνω δέ ὁ πορεύω ) ὡς παρά Σώφρων « ἐγκίκρα , ὡς ἐάω » , τουτέστι κερασός ἵνα πορεύω , καί ὁ μέσος παράκειμαι εἶα διά καθαρός ὅς καί κατά ἔκτασις Ἀττική ὁ ε εἰς ὁ ἔρχομαι διά ὁ ὁ καί ι ὥσπερ εἰκάζω εἰκάζω καί εἰκάζω καί πάλιν εἰδώ οἶδα , καί κατά διάλυσις ὁ ι εἶμι , ὡς παρά ὁ ποιητής ( δ 433 ) εἶμι , πολύς θεός γουνόομαι , ἀντί ὁ πορεύω , ὅς ὁ τρίτος πρόσωπον εἶμι , ὁ δέ εἶμι νύξ ἔοικα ( Α 47 ) . οὗτος ὁ εἶμι διά ὁ ὁ καί ι τρέπω ὁ ὅς εἰς ἐν , καί ποιέω ὁ ὑπερσυντελικός εἴεω κατά ὁ ἄρχω διά ὁ ὁ καί ι καί διά ὁ ει δίφθογγος κατά ὁ λήγω , ἐκ ὅς ὁ πάρειμι καί ἔξειμι καί ἄπειμι , ὡς παρά Μένανδρος ἄπειμι ὁ τόκος ἔχω τόκος .