aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-r-hma-twn 34.6
εὐλόγωϲ τὰ ἀπαρέμφατα τοῦ ἐνεργηκικοῦ παρακειμένου καὶ ὑπερϲυντελικοῦ καὶ τοῦ μέϲου παρακειμένου εἰϲ ναι ἐϲτίν , ἐπειδὴ καὶ ἡ μετοχὴ αὐτῶν εἰϲ ϲ μετ᾿ ὀξείαϲ τάϲεώϲ ἐϲτιν οἷον τετυφώϲ , πεποιηκώϲ , δεδουπάϲ · τὰ δὲ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ μετ’ ὀξείαϲ τάϲεωϲ εἰϲ ναι ἔχει τὸ ἀπαρέμφατον οἶον τυφθείϲ τυφθῆναι , τυπείϲ τυπῆναι , ἱϲτάϲ ἱϲτάναι , διδούϲ διδόναι , ζευγνύϲ ζευγνύναι · οὕτωϲ οὖν καὶ τετυφώϲ τετυφέναι καὶ τετυπώϲ τετυπέναι . τὰ δὲ λοιπὰ τὰ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ μετ᾿ ὀξείαϲ τάϲεωϲ κανονίζεται τοῦτον τὸν τρόπον · τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῶν πληθυντικῶν τρέπον τὴν μεν ϲυλλαβὴν εἰϲ ναι καὶ ἀποβάλλον τὴν ἐν ἀρχαῖϲ κλιτικὴν ἔκταϲιν τὸ ἀπαρέμφατον ποιεῖ μετὰ τοῦ φυλάττεϲθαι , δηλονότι ἐν τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ , τὴν παραλήγουϲαν τοῦ πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντικῶν ἐξ οὖ κανονίζεται οἶον τυφθείϲἐτύφθημεν τυφθῆναι , τυπείϲ ἐτύπημεν τυπῆναι , τιθείϲ τίθεμεν τιθέναι , ἱϲτάϲ ἵϲταμεν ἱϲτάναι , διδούϲ δίδομεν διδόναι , ζευγνύϲ ζεύγνυμεν ζευγνύναι , ϲτάϲ ἔϲτημεν ϲτῆναι , γνούϲ ἔγνωμεν γνῶναι , βιούϲ ἐβίωμεν βιῶναι , ἁλούϲ ἥλωμεν ἁλῶναι · ϲεϲημείωται τὸ δοῦναι , θεῖναι , εἷναι · ταῦτα γὰρ ἀπαρέμφατα ὄντα δευτέρου ἀορίϲτουἐνεργητικοῦ οὐκ ἐφύλαξε τὴν παραλήγουϲαν τοῦ πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντικῶν , ἐξ οὗ κανονίζετοι · ἔδομεν γὰρ καὶ ἔθεμεν καὶ ἕμεν ἐϲτὶ τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῶν πληθυντικῶν · οὐ μόνον δὲ κατὰ τοῦτο ϲεϲημείωται τὸ δοῦναι , θεῖναι , εἶναι , ἀλλὰ καὶ κατὰ ἄλλο τὰ γὰρ εἰϲ ναι ἀπαρέμφατα ἔχοντα τὸ κλιτικὸν οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι οἶον τυφθῆναι τυπῆναι τετυφέναι . πρόϲκειται « ἔχοντα τὸ ν κλιτικὸν » διὰ τὸ μεῖναι · τοῦτο γὰρ διφθόγγῳ παραλήγεται , ἀλλ᾿ οὐκ ἔχει τὸ ν κλιτικὸν ἀλλὰ θεματικόν · ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ ἔχει αὐτό · μένω γάρ ἐϲτιν ὁ ἐνεϲτὼϲ καὶ ἔχει τὸ ν παράλογα οὖν ἐϲτι ταῦτα , φημὶ δὴ τὸ θεῖναι , δοῦναι , εἶναι , ὡϲ διφθόγγῳ παραληγόμενα ἔχοντα τὸ ν κλιτικόν . ἀλλ᾿ ἔϲτιν ἀπολογήϲαϲθαι περὶ αὐτῶν οὕτωϲ · ἰϲτέον ὅτι διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν ταῦτα διφθόγγῳ παραλήγεται · ἀπὸ τοῦ ἔδομεν γὰρ γέγονε δόναι καὶ ἀπὸ τοῦ ἔθεμεν θέναι καὶ ἀπὸ τοῦ ἕμεν ἕναι · καὶ ἐπεὶ τὰ εἰϲ ναι ἀπαρέμφατα ἀορίϲτου ὄντα μακρῷ θέλει παραλήγεϲθαι οἶον τυφθῆναι , τυπῆναι , ϲτῆναι , βῆναι , γνῶναι , βιῶναι , ἀναγνῶναι , δαρῆναι , νυγῆναι , ἀναγκάζεται καὶ ταῦτα μακρᾷ παραλήγεϲθαι , ὡϲ ἀορίϲτου ὄντα · καὶ ἐπειδὴ τὸ μὲν ο μεγεθυνόμενον διὰ τῆϲ προϲθήκηϲ τοῦ υ μεγεθύνεται οἷον τύπτοντεϲ τύπτουϲα , λέγοντεϲ λέγουϲα , τὸ διά τῆϲ προϲθήκηϲ τοῦ ῑ μεγεθύνεται οἷον τυφθέντοϲ τυφθεῖϲα , νυγέντοϲ νυγεῖϲα , τούτου χάριν τὸ μὲν δόναι ἐμεγεθύνθη διὰ τῆϲ προϲθήκηϲ τοῦ υ καὶ γέγονε δοῦναι , τὸ δὲ θέναι καὶ ἕναι διά τῆϲ προϲθήκηϲ τοῦ ῑ ἐμεγεθύνθη καὶ γέγονε θεῖναι καὶ εἶναι τούτου χάριν ταῦτα διφθόγγῳ παραλήγεται . πρόϲκειται δὲ ἀνωτέρω « τα εἰϲ ναι ἀπαρέμφατα » , ἐπειδὴ τὰ εἰϲ ϲαι ἀπαρέμφατα ἀορίϲτου ὄντα οὐ πάντωϲ μακρᾷ παραλήγεται οἶον τελέϲαι , ϲυρίϲαι , λεπίϲαι . πρόϲκειται δὲ ἐν τῷ κανόνι « ἀορίϲτου ὄντα » διὰ τὸ τετυφέναι , τετυπέναι , τιθέναι , διδόναι ταῦτα γὰρ εἰϲ ναι ἀπαρέμφατα ὄντα οὐ παραλήγεται μακρᾷ , ἀλλ᾿ οὐκ ἔϲτιν ἀορίϲτου χρόνου . ἄξιον δέ ἐϲτι ζητῆϲαι εἰ ἄρα τὸ θεῖναι καὶ δοῦναι καὶ εἶναι διὰ τοῦτο προϲέλαβε τὸ ῡ καὶ ῑ , ἐπειδὴ ἠναγκάζετο , ὡϲ εἴρηται , μακρᾷ παραλήγεϲθαι ὡϲ ἀορίϲτου ὄντα , διὰ τί μὴ μᾶλλον τὸ μὲν δόναι γέγονε δῶναι κατὰ ἔκταϲιν τοῦ ο εἰϲ ω , ὥϲπερ ὀμνύω ὤμνυον , τὸ δὲ θέναι καὶ ἕναι θῆναι καὶ ἧναι διὰ τοῦ η κατὰ ἔκταϲιν τοῦ ε εἰϲ τὸ η , ὥϲπερ ἐλέγχω ἤλεγχον οὕτω γὰρ εἰ ἐγένετο καὶ μακρῷ εὑρίϲκετο παραληγόμενα καὶ οὐκέτι παράλογα ὡϲ διφθόγγῳ παραληγόμενα . ἔϲτιν οὖν εἰπεῖν , ὅτι εἰ ἐγετο ταῦτα οὕτωϲ κατὰ ἔκταϲιν τῶν φωνηέντων , οὐδὲ ὅλωϲ ἐφυλάττετό τι τῆϲ παραληγούϲηϲ τοῦ α΄ προϲώπου τῶν πληθυντικῶν , φημὶ δὴ τοῦ ἔδομεν , ἔθεμεν , ἔμεν ( ὅπερ ϲημαίνει τὸ ἀπελύϲαμεν ) · τούτου οὕν χάριν τὸ μὲν δοῦναι τὸ υ προϲέλαβε , τὸ δὲ θεῖναι καὶ εἷναι τὸ ῑ , ἵνα εὑρεθῇ ἐν ταὐτῷ καὶ φυλάττοντα τὸ φωνῆεν τῆϲ παραληγούϲηϲ τοῦ πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντικῶν τοῦ ἰδίου ὁριϲτικοῦ , καὶ μακρὰν ποιοῦντα τὴν παραλήγουϲαν . τούτων οὕτωϲ ἐχόντων , ζητοῦμεν διὰ τί ὁ παρακείμενοϲ ὁ ἐνεργητικὸϲ καὶ ὁ μέϲοϲ ἔχοντεϲ τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ μετ’ ὀξείαϲ τάϲεωϲ οὐ φυλάττουϲι τὴν παραλήγουϲαν τοῦ ἰδίου πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντικῶν ἐν τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ · οὐδὲ γὰρ λέγομεν τετύφαμεν τετυφάναι καὶ τετύπαμεν τετυπάναι , ὥϲπερ ἐτύφθημεν τυφθῆναι , καὶ ἐτύπημεν τυπῆναι ἀλλὰ τετυφέναι καὶ τετυπέναι διὰ τοῦ ε . καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν τὴν ἀπολογίαν ταύτην τῷ λόγῳ τῆϲ παραληγούϲηϲ τοῦ α΄ προϲώπου τῶν πληθυντικῶν τοῦ παρακειμένου διὰ τοῦ πρώτου ( leg . ᾱ ) βραχέοϲ ὤφειλεν εἶναι τὸ ἀπαρέμφατον οἶον τετυφάναι , τετύφαμεν γάρ ἐϲτι τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῶν πληθυντικῶν τοῦ παρακειμένου , τῷ δὲ λόγῳ τῆϲ παραληγούϲηϲ τοῦ πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντικῶν τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ τετυφεῖναι ὤφειλεν εἶναι τὸ ἀπαρέμφατον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου , ἐτετύφειμεν γάρ ἐϲτι τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῶν πληθυντικῶν τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ · ἐπειδὴ δὲ ὁ παρακείμενοϲ καὶ ὁ ὑπερϲυντελικὸϲ ϲυνεζευγμένην ἔχουϲι τὴν μετοχήν , ἀναγκάζονται καὶ τὰ ἀπαρέμφατα ϲυνεζευγμένα ἔχειν , ὦν γὰρ αἱ μετοχαὶ ϲυνεζευγμέναι εἰϲί , τούτων καὶ τὰ ἀπαρέμφατα ϲυνεζευγμένα ἐϲτί · ϲυνεζευγμένου δὲ ὄντοϲ τοῦ ἀπαρεμφάτου τοῦ παρακειμένου καὶ ὑπερϲυντελικοῦ , οὐ δύναται τὰ ἀπαρέμφατα τὴν ει δίφθογγον ἔχειν κατὰ τὴν παραλήγουϲαν καὶ τὸ πρῶτον ϲυνεϲταλμένον . τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων καὶ τοῦ μὲν ἑνὸϲ ἀπαιτοῦντοϲ τὴν ει δίφθογγον , τοῦ δὲ ἑτέρου τὸ ᾱ ϲυνεϲταλμένον , τὰ τῆϲ ἀναλογίαϲ ἀνεμερίϲαντο , καὶ ὁ μὲν βραχὺϲ χρόνοϲ ἐφυλάχθη τοῦ παρακειμένου , καὶ γὰρ τὸ ε βραχύ ἐϲτιν ὁμοίωϲ τῷ ᾱ ϲυνεϲταλμένῳ , τὸ δὲ φωνῆεν τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ ἐφυλάχθη , λέγω δὴ τὸ ε , καὶ γὰρ ὁ ὑπερϲυντελικὸϲ τὴν ει δίφθογγον ἔχει . εἰ δέ τιϲ εἴποι , διὰ τί γὰρ μὴ ἐκ τοῦ ἐναντίου γέγονε τετυφᾶναι διὰ μακροῦ τοῦ ᾱ , ἵνα ἡ μὲν ποιότηϲ τῆϲ παραληγούϲηϲ τοῦ τετύφαμεν παρακειμένου φυλαχθῇ , τουτέϲτι τὸ ᾱ , ὁ δὲ χρόνοϲ τοῦ ἐτετύφειμεν ὑπερϲυντελικοῦ , τουτέϲτιν ὁ μακρόϲ , λέγομεν ὅτι εὐλόγωϲ μᾶλλον τῇ παραληγούϲῃ τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ ἀκολουθεῖ τὸ ἀπαρέμφατον τοῦ παρακειμένου καὶ ὑπερϲυντελικοῦ , καὶ δῆλον ἐκ τοῦ εἰδέναι ἀπαρεμφάτου παρακειμένου καὶ ὑπερϲυντελικοῦ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ γινώϲκειν , οὗ ἡ μετοχὴ ὁ εἰδώϲ . τοῦτο γάρ οὐ τῇ ἀρχούϲῃ τοῦ οἶδα μέϲου παρακειμένου ἠκολούθηϲεν , ἀλλὰ τῇ ἀρχούϲῃ τοῦ ἔδειν ὑπερϲυντελικοῦ , ὅϲτιϲ καὶ κατ᾿ ἔκταϲιν Ἀττικὴν διὰ τοῦ η καὶ ῑ γίνεται ᾔδειν .
Lemmas: εὔλογος ὁ ἀπαρέμφατος ὁ ενεργηκιπου παράκειμαι καί ὑπερσυντελικός καί ὁ μέσος παράκειμαι εἰς ναι εἰμί , ἐπεί καί ὁ μετοχή αὐτός εἰς Σ μετά ὀξύς τάσις εἰμί οἷος τύπτω , ποιέω , δουπέω · ὁ δέ ἔχω ὁ μετοχή εἰς Σ μετά ὀξύς τάσις εἰς ναι ἔχω ὁ ἀπαρέμφατος οἶος τύπτω τύπτω , τύπτω τύπτω , ἵστημι ἵστημι , δίδωμι δίδωμι , ζεύγνυμι ζεύγνυμι · οὕτως οὖν καί τύπτω τύπτω καί τύπτω τύπτω . ὁ δέ λοιπάς ὁ ἔχω ὁ μετοχή εἰς Σ μετά ὀξύς τάσις κανονίζω οὗτος ὁ τρόπος · ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός τρέπω ὁ μέν συλλαβή εἰς ναι καί ἀποβάλλω ὁ ἐν ἀρχή κλιτικός ἔκτασις ὁ ἀπαρέμφατος ποιέω μετά ὁ φυλάσσω , δηλονότι ἐν ὁ ἀπαρέμφατος , ὁ παραλήγω ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ἐκ οὖον κανονίζω οἶος τύπτω τύπτω , τύπτω τύπτω τύπτω , τίθημι τίθημι τίθημι , ἵστημι ἵστημι ἵστημι , δίδωμι δίδωμι δίδωμι , ζεύγνυμι ζεύγνυμι ζεύγνυμι , ἵστημι ἵστημι ἵστημι , γιγνώσκω γιγνώσκω γιγνώσκω , βιός βιόω βιόω , ἁλίσκομαι ἁλίσκομαι ἁλίσκομαι · σημειόω ὁ δίδωμι , τίθημι , ἵημι · οὗτος γάρ ἀπαρέμφατος εἰμί δύο αοριστουενεργητικος οὐ φυλάσσω ὁ παραλήγω ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός , ἐκ ὅς κανονίζω · δίδωμι γάρ καί τίθημι καί ἕμεν εἰμί ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός · οὖον μόνος δέ κατά οὗτος σημειόω ὁ δίδωμι , τίθημι , εἰμί , ἀλλά καί κατά ἄλλος ὁ γάρ εἰς ναι ἀπαρέμφατος ἔχω ὁ κλιτικός οὖον ἐθέλω δίφθογγος παραλήγω οἶος τύπτω τύπτω τύπτω . πρόσκειμαι « ἔχω ὁ Ν κλιτικός » διά ὁ μένω · οὗτος γάρ δίφθογγος παραλήγω , ἀλλά οὐ ἔχω ὁ Ν κλιτικός ἀλλά θεματικός · ἀπό γάρ ὁ ἐνίστημι ἔχω αὐτός · μένω γάρ εἰμί ὁ ἐνίστημι καί ἔχω ὁ Ν παράλογος οὖν εἰμί οὗτος , φημί δή ὁ τίθημι , δίδωμι , εἰμί , ὡς δίφθογγος παραλήγω ἔχω ὁ Ν κλιτικός . ἀλλά εἰμί ἀπολογέομαι περί αὐτός οὕτως · ἰστέον ὅτι διά ὁ τοιοῦτος αἴτιος οὗτος δίφθογγος παραλήγω · ἀπό ὁ δίδωμι γάρ γίγνομαι δόνη καί ἀπό ὁ τίθημι Θεναί καί ἀπό ὁ ἕμεν ἕνος · καί ἐπεί ὁ εἰς ναι ἀπαρέμφατος ἀόριστος εἰμί μακρός ἐθέλω παραλήγω οἶος τύπτω , τύπτω , ἵστημι , βαίνω , γιγνώσκω , βιόω , ἀναγιγνώσκω , δέρω , νύσσω , ἀναγκάζω καί οὗτος μακρός παραλήγω , ὡς ἀόριστος εἰμί · καί ἐπεί ὁ μέν ὁ μεγεθύνω διά ὁ προσθήκη ὁ υ μεγεθύνω οἷος τύπτω τύπτω , λέγω λέγω , ὁ διά ὁ προσθήκη ὁ Ι μεγεθύνω οἷος τύπτω τύπτω , νύσσω νύσσω , οὗτος χάρις ὁ μέν δόνη μεγεθύνω διά ὁ προσθήκη ὁ υ καί γίγνομαι δίδωμι , ὁ δέ Θεναί καί ἕνος διά ὁ προσθήκη ὁ Ι μεγεθύνω καί γίγνομαι τίθημι καί εἰμί οὗτος χάρις οὗτος δίφθογγος παραλήγω . πρόσκειμαι δέ ἀνωτέρω « ὁ εἰς ναι ἀπαρέμφατος » , ἐπεί ὁ εἰς σός ἀπαρέμφατος ἀόριστος εἰμί οὖον πάντως μακρός παραλήγω οἶος τελέω , συρίζω , λεπίζω . πρόσκειμαι δέ ἐν ὁ κανών « ἀόριστος εἰμί » διά ὁ τύπτω , τύπτω , τίθημι , δίδωμι οὗτος γάρ εἰς ναι ἀπαρέμφατος εἰμί οὖον παραλήγω μακρός , ἀλλά οὐ εἰμί ἀόριστος χρόνος . ἄξιος δέ εἰμί ζητέω εἰμί ἄρα ὁ τίθημι καί δίδωμι καί εἰμί διά οὗτος προσλαμβάνω ὁ υʹ καί Ι , ἐπεί ἀναγκάζω , ὡς εἴρω , μακρός παραλήγω ὡς ἀόριστος εἰμί , διά τίς μή μᾶλλον ὁ μέν δόνη γίγνομαι δίδωμι κατά ἔκτασις ὁ ὁ εἰς εἰμί , ὥσπερ ὄμνυμι ὄμνυμι , ὁ δέ Θεναί καί ἕνος θάω καί ἄνα διά ὁ ὁ κατά ἔκτασις ὁ ε εἰς ὁ ὁ , ὥσπερ ἐλέγχω ἐλέγχω οὗτος γάρ εἰμί γίγνομαι καί μακρός εὑρίσκω παραλήγω καί οὐκέτι παράλογος ὡς δίφθογγος παραλήγω . εἰμί οὖν εἶπον , ὅτι εἰμί γομαι οὗτος οὕτως κατά ἔκτασις ὁ φωνήεις , οὐδέ ὅλως φυλάσσω τίς ὁ παραλήγω ὁ Α΄ πρόσωπον ὁ πληθυντικός , φημί δή ὁ δίδωμι , τίθημι , εἰμί ( ὅσπερ σημαίνω ὁ ἀπολύω ) · οὗτος οὖν χάρις ὁ μέν δίδωμι ὁ υ προσλαμβάνω , ὁ δέ τίθημι καί ἵημι ὁ Ι , ἵνα εὑρίσκω ἐν αὐτός καί φυλάσσω ὁ φωνήεις ὁ παραλήγω ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ὁ ἴδιος ὁριστικός , καί μακράν ποιέω ὁ παραλήγω . οὗτος οὕτως ἔχω , ζητέω διά τίς ὁ παράκειμαι ὁ ἐνεργητικός καί ὁ μέσος ἔχω ὁ μετοχή εἰς Σ μετά ὀξύς τάσις οὖον φυλάσσω ὁ παραλήγω ὁ ἴδιος πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ἐν ὁ ἀπαρέμφατος · οὐδέ γάρ λέγω τύπτω τύφω καί τύπτω τετυπανης , ὥσπερ τύπτω τύπτω , καί τύπτω τύπτω ἀλλά τύπτω καί τύπτω διά ὁ ε . καί εἰμί εἶπον ὁ ἀπολογία οὗτος ὁ λόγος ὁ παραλήγω ὁ Α΄ πρόσωπον ὁ πληθυντικός ὁ παράκειμαι διά ὁ πρῶτος ( leg . ὅς ) βραχύς ὀφείλω εἰμί ὁ ἀπαρέμφατος οἶος τύφω , τύπτω γάρ εἰμί ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ὁ παράκειμαι , ὁ δέ λόγος ὁ παραλήγω ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ὁ ὑπερσυντελικός τύφω ὀφείλω εἰμί ὁ ἀπαρέμφατος διά ὁ ει δίφθογγος , τύφω γάρ εἰμί ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ πληθυντικός ὁ ὑπερσυντελικός · ἐπεί δέ ὁ παράκειμαι καί ὁ ὑπερσυντελικός συζεύγνυμι ἔχω ὁ μετοχή , ἀναγκάζω καί ὁ ἀπαρέμφατος συζεύγνυμι ἔχω , οὖν γάρ ὁ μετοχή συζεύγνυμι εἰμί , οὗτος καί ὁ ἀπαρέμφατος συζεύγνυμι εἰμί · συζεύγνυμι δέ εἰμί ὁ ἀπαρέμφατος ὁ παράκειμαι καί ὑπερσυντελικός , οὖον δύναμαι ὁ ἀπαρέμφατος ὁ ει δίφθογγος ἔχω κατά ὁ παραλήγω καί ὁ πρῶτος συστέλλω . ὁ οὖν δύο κανών μάχομαι καί ὁ μέν εἷς ἀπαιτέω ὁ ει δίφθογγος , ὁ δέ ἕτερος ὁ ὅς συστέλλω , ὁ ὁ ἀναλογία ἀναμερίζω , καί ὁ μέν βραχύς χρόνος φυλάσσω ὁ παράκειμαι , καί γάρ ὁ ε βραχύς εἰμί ὁμοίως ὁ ὅς συστέλλω , ὁ δέ φωνήεις ὁ ὑπερσυντελικός φυλάσσω , λέγω δή ὁ ε , καί γάρ ὁ ὑπερσυντελικός ὁ ει δίφθογγος ἔχω . εἰμί δέ τις εἶπον , διά τίς γάρ μή ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι τετυφαινω διά μακρός ὁ ὅς , ἵνα ὁ μέν ποιότης ὁ παραλήγω ὁ τύπτω παράκειμαι φυλάσσω , τουτέστι ὁ ὅς , ὁ δέ χρόνος ὁ τύφω ὑπερσυντελικός , τουτέστιν ὁ μακρός , λέγω ὅτι εὔλογος μᾶλλον ὁ παραλήγω ὁ ὑπερσυντελικός ἀκολουθέω ὁ ἀπαρέμφατος ὁ παράκειμαι καί ὑπερσυντελικός , καί δῆλος ἐκ ὁ οἶδα ἀπαρέμφατος παράκειμαι καί ὑπερσυντελικός ὁ σημαίνω ὁ γιγνώσκω , ὅς ὁ μετοχή ὁ οἶδα . οὗτος γάρ οὖον ὁ ἄρχω ὁ οἶδα μέσος παράκειμαι ἀκολουθέω , ἀλλά ὁ ἄρχω ὁ δήω ὑπερσυντελικός , ὅστις καί κατά ἔκτασις Ἀττική διά ὁ ὁ καί Ι γίγνομαι οἶδα .