aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-r-hma-twn 30.5
Τὰ δὲ εἰϲ μι λήγοντα ῥήματα τροπῇ τῆϲ μι εἰϲ μαι τὸ παθητικὸν ποιεῖ οἷον τίθημι τίθεμαι , καὶ ϲυϲτέλλει τὴν παραλήγουϲαν · καὶ εἰ μὲν ἔχει ἡ πρώτη ϲυζυγία τὴν εἰϲ μι , ϲυϲτέλλει τὴν παραλήγουϲαν εἰϲ τὸ ε οἷον τίθημι τίθεμαι , ἵημι ἵεμαι · ἡ δὲ δευτέρα εἰϲ τὸ α ϲυϲτέλλει τὴν παραλήγουϲαν οἷον ἵϲτημι ἵϲταμαι · ἡ δὲ τρίτη εἰϲ τὸ ο ϲυϲτέλλει τὴν παραλήγουϲαν οἶον δίδωμι δίδομαι · ἡ δὲ τετάρτη τὸ δίχρονον μόνον οἷον πήγνυμι πήγνυμαι , ὄλλυμι ὄλλυμαι , ζεύγνυμι ζεύγνυμαι . τούτων οὕτωϲ ἐχόντων , τὸ ἧμαι τὸ ϲημαῖνον κάθημαι καὶ τὸ κεῖμαι δοκεῖ μήτε ἀπὸ τῶν εἰϲ ω εἶναι μήτε ἀπὸ τῶν εἰϲ μι · καὶ ἀπὸ τῶν εἰϲ ω δοκεῖ μὴ εἶναι , ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ω ἢ τῷ ο παραλήγεται ἐν τῷ εἰϲ μαι παθητικῷ ἐνεϲτῶτι οἷον τύπτομαι , λέγομαι , ἢ τῷ ω οἷον βοῶμαι περῶμαι , ἢ τῇ ου διφθόγγῳ οἶον ποιοῦμαι , φανοῦμαι , χρυϲοῦμαι · ἐπάν οὖν ταῦτα οὐδενὶ ἐκ τούτων παραλήγεται , ἄρα οὐκ ἔϲτιν ἐκ τῶν εἰϲ ω ἀλλ’ οὕτε ἀπὸ τῶν εἰϲ μι ἐϲτί τὰ γὰρ εἰϲ μι ἢ τῷ ε παραλήγεται ἐν τοῖϲ παθητικοῖϲ οἶον τίθεμαι , ἢ τῷ α ϲυνεϲταλμένῳ οἶον ἵϲταμαι , ἢ τῷ ο οἷον δίδομαι , ἢ διχρόνῳ ϲυνεϲταλμένῳ οἷον ζεύγνυμαι · ταῦτα δὲ οὐδενὶ ἐϲ τούτων παραλήγεται , ἄρα οὐκ ἔϲτιν οὕτε παρὰ τῶν εἰϲ μι . τί οὖν ἔϲτιν εἰπεῖν ; λέγομεν ὅτι ἀπὸ τῶν εἰϲ μι ἐϲτίν ἐλέγχεται γὰρ ταῦτα ἀπὸ τῶν δευτέρων προϲώπων ὄντα ἀπὸ τῶν εἰϲ μι , λέγω δὴ ἀπὸ τοῦ ἦμαι ἦϲαι καὶ ἀπὸ τοῦ κεῖϲαι οἷον ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( Υ 389 ) κεῖϲαι Ὀτρυντείδη πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν , πᾶϲ γὰρ ἐνεϲτὼϲ εἰϲ μαι λῆγον καὶ ἔχων εἰϲ αι τὸ δεύτερον πρόϲωπον ἀπὸ τῶν εἰϲ μι ἐϲτὶν οἷον τίθεμαι τίθεϲαι , ἵϲταμαι ἵϲταϲαι , δίδομαι δίδοϲαι , ζεύγνυμαι ζεύγνυϲαι . εἰ οὖν ἐϲτι τὸ δεύτερον πρόϲωπον ἧϲαι καὶ κεῖϲαι , δηλονότι ἀπὸ τῶν εἰϲ μι ἐϲτίν .
Lemmas: ὁ δέ εἰς μι λήγω ῥῆμα τροπή ὁ μι εἰς μής ὁ παθητικός ποιέω οἷος τίθημι τίθημι , καί συστέλλω ὁ παραλήγω · καί εἰμί μέν ἔχω ὁ πρῶτος συζυγία ὁ εἰς μι , συστέλλω ὁ παραλήγω εἰς ὁ ε οἷος τίθημι τίθημι , ἵημι ἵημι · ὁ δέ δύο εἰς ὁ ὅς συστέλλω ὁ παραλήγω οἷος ἵστημι ἵστημι · ὁ δέ τρίτος εἰς ὁ ὁ συστέλλω ὁ παραλήγω οἶος δίδωμι δίδωμι · ὁ δέ τέταρτος ὁ δίχρονος μόνος οἷος πήγνυμι πήγνυμι , ὄλλυμι ὄλλυμι , ζεύγνυμι ζεύγνυμι . οὗτος οὕτως ἔχω , ὁ ἧμαι ὁ σημαίνω κάθημαι καί ὁ κεῖμαι δοκέω μήτε ἀπό ὁ εἰς εἰμί εἰμί μήτε ἀπό ὁ εἰς μι · καί ἀπό ὁ εἰς εἰμί δοκέω μή εἰμί , ἐπεί ὁ ἀπό ὁ εἰς εἰμί ἢ ὁ ὁ παραλήγω ἐν ὁ εἰς μής παθητικός ἐνίστημι οἷος τύπτω , λέγω , ἢ ὁ εἰμί οἷος βοάω περάω , ἢ ὁ ου δίφθογγος οἶος ποιέω , φαίνω , χρυσόω · ἐπήν οὖν οὗτος οὐδείς ἐκ οὗτος παραλήγω , ἄρα οὐ εἰμί ἐκ ὁ εἰς εἰμί ἀλλά ἵημι ἀπό ὁ εἰς μι εἰμί ὁ γάρ εἰς μι ἢ ὁ ε παραλήγω ἐν ὁ παθητικός οἶος τίθημι , ἢ ὁ ὅς συστέλλω οἶος ἵστημι , ἢ ὁ ὁ οἷος δίδωμι , ἢ διχρονέω συστέλλω οἷος ζεύγνυμι · οὗτος δέ οὐδείς εἰς οὗτος παραλήγω , ἄρα οὐ εἰμί ἵημι παρά ὁ εἰς μι . τίς οὖν εἰμί εἶπον ; λέγω ὅτι ἀπό ὁ εἰς μι εἰμί ἐλέγχω γάρ οὗτος ἀπό ὁ δύο πρόσωπον εἰμί ἀπό ὁ εἰς μι , λέγω δή ἀπό ὁ ἧμαι ἀείδω καί ἀπό ὁ κεῖμαι οἷος ὡς παρά ὁ ποιητής ( Υ 389 ) κεῖμαι Ὀτρυντείδης πᾶς ἐκπαγλότατ’ ἀνήρ , πᾶς γάρ ἐνίστημι εἰς μής λήγω καί ἔχω εἰς ὁ ὁ δύο πρόσωπον ἀπό ὁ εἰς μι εἰμί οἷος τίθημι τίθημι , ἵστημι ἵστημι , δίδωμι δίδωμι , ζεύγνυμι ζεύγνυμι . εἰμί οὖν εἰμί ὁ δύο πρόσωπον ἧμαι καί κεῖμαι , δηλονότι ἀπό ὁ εἰς μι εἰμί .