aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-paqw-n 437.492a
492a . Choer . 861 : ὁ μὲν Ἡρωδιανόϲ φηϲιν , ὅτι κυρίωϲ διαίρεϲίϲ ἐϲτιν αὕτη ἡ ἐν τῷ τιθεῖϲι τιθέαϲι καὶ διδοῦϲι διδόαϲι καὶ ζεύγνυϲι ζευγνύαϲι καὶ πιϲτοῦται τοῦτο ἐκ τῶν πληθυντικῶν αἰτιατικῶν · ἰδοὺ γάρ , φηϲίν , ἐν τῷ Δημοϲθένεαϲ Δημοϲθένειϲ τὸ εα εἰϲ τὴν ε δίφθογγον ϲυναιρεῖται καὶ πάλιν ἐν τῷ ἰχθύαϲ ἰχθῦϲ τὸ υ καὶ τὸ α εἰϲ τὸ υ ϲυναιρεῖται καὶ πάλιν ἐν τῷ βόαϲ βοῦϲ τὸ καὶ α εἰϲ τὴν ου δίφθογγον ϲυναιρεῖται . τῆϲ κοινῆϲ γενικῆϲ , τῆϲ διὰ τοῦ ε καὶ ο , ἀλλ’ ἀπὸ τῆϲ Ἀττικῆϲ τῆϲ διὰ τοῦ ε καὶ ω οἷον Πειραιέωϲ Πειραιῶϲ , Ἐρετριέωϲ Ἐρετριῶϲ , Ϲτειριέωϲ Ϲτειριῶϲ , τὸν αὐτὸν τρόπον ἐν τῇ αἰτιατικῇ οὐκ ἀπὸ τῆϲ κοινῆϲ αἰτιατικῆϲ ἐποίηϲαν τὴν κρᾶϲιν , ἀλλ’ ἀπὸ τῆϲ Ἀττικῆϲ , τουτέϲτι τῆϲ ἐχούϲηϲ τὸ α ἐκτεταμένον , καὶ λοιπὸν εὐλόγωϲ εἰϲ α μόνον ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ · τὰ γὰρ ἀναδεχόμενα κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ α εἰϲ η ἢ εἰϲ α μακρὸν πρὸ τῆϲ κράϲεωϲ ϲυνεϲταλμένον ἔχουϲι τὸ α ἤγουν τὸν ὑγιέα , τὸν εὐφυέα . ἐπὶ τούτων οὖν , φημὶ δὴ τοῦ Ἐρετριᾶ , Πειραιᾶ , Ϲτειρεᾶ εἰϲ α μόνωϲ ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ · τὰ γὰρ ἀναδεχόμενα κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ α πρὸ τῆϲ κράϲεωϲ μακρὸν ἔχουϲι τὸ α . Ἰϲτέον δὲ ὅτι οὐκ ἔϲτι καταναγκαϲτικὸϲ ὁ λόγοϲ οὗτοϲ · πολλάκιϲ εὑρίϲκεται τὸ ε καὶ α μακρὸν εἰϲ η κιρνάμενα ὡϲ ἐπὶ τοῦ Ἑρμέαϲ Ἑρμῆϲ , Ϲωϲέαϲ Ϲωϲῆϲ . ἰδοὺ γὰρ ἐνταῦθα τὸ ε καὶ α μακρὸν εἰϲ η κίρνανται . τὸ γὰρ Ἑρμέαϲ καὶ Ϲωϲέαϲ μακρὸν ἔχουϲι τὸ α , ἐπειδὴ τὰ εἰϲ αϲ ἀρϲενικὰ βαρύτονα μακρὸν ἔχουϲι τὸ α οἷον Αἴαϲ , Θόαϲ , κοχλίαϲ , Αἰνείαϲ , γίγαϲ , Κάλχαϲ , χωρὶϲ τοῦ μέγαϲ τοῦ ἐπιθέτου καὶ τοῦ λᾶαϲ τοῦ προϲηγορικοῦ καὶ τοῦ Αἶαϲ παρ’ Ἀλκμᾶνι · τί οὖν ἄτοπον καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐρετριέα Ἐρετριᾶ καὶ Πειραιέα Πειραιᾶ καὶ Ϲτειριέα Ϲτειριᾶ , εἰ καὶ ἀπὸ τῆϲ Ἀττικῆϲ αἰτιατικῆϲ , φημὶ δὴ τῆϲ ἐχούϲηϲ τὸ α ἐκτεταμένον , ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ , γενέϲθαι καὶ εἰϲ η τὴν κρᾶϲιν . κρεῖττον οὖν ἐϲτιν εἰπεῖν τὴν αἰτίαν ταύτην · διὰ τοῦτο ἐπὶ τοῦ Ἐρετριέα Πειραιέα Ϲτειριέα Ἐρετριᾶ Πειραιᾶ καὶ Ϲτειριᾶ οὐκ ἐγένετο εἰϲ η ἡ κράϲιϲ , ἀλλ’ εἰϲ α μόνον , ἐπειδὴ τούτων ἡ κλητικὴ εἰϲ φωνῆεν λήγει οἷον ὦ Ἐρετριεῦ καὶ ὦ Πειραιεῦ καὶ ὦ Ϲτειριεῦ . οὐδέποτε δὲ τῆϲ κλητικῆϲ εἰϲ φωνῆεν ληγούϲηϲ ὀφείλει ἡ αἰτιατικὴ εἰϲ η καταλήγειν οὕτε παρ’ ἡμῖν οὕτε παρὰ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ οἷον ὤ Χρύϲη τὸν Χρύϲην , ὦ τοξότα τὸν τοξότην , ὤ Δημοϲθένη Ἀττικῶϲ καὶ τὸν Δημοϲθένην Ἀττικῶϲ μετὰ τοῦ ν παρ’ ἡμῖν καὶ παρὰ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ » πρόϲκειται , ἐπειδὴ παρὰ τοῖϲ Δωριεῦϲιν εὑρίϲκεται ἡ κλητικὴ εἰϲ φωνῆεν λήγουϲα , τῆϲ αἰτιατικῆϲ εἰϲ η καταληγούϲηϲ οἷον ὦ Τυδεῦ καὶ τὸν Τυδῆ , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( Δ 384 ) « ἔνθ’ αὐτ’ ἀγγελίην ἔπι Τυδῆ ϲτεῖλαν Ἀχαιοί » . τούτου χάριν ἐπὶ τοῦ Ἐρετριέα Ἐρετριᾶ , καὶ Πειραιέα Πειραιᾶ καὶ Ϲτειριέα Ϲτειρι εἰϲ α μόνωϲ ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ , οὐκέτι δὲ εἰϲ η , ἵνα μὴ εὑρεθῇ τῆϲ κλητικῆϲ εἰϲ φωνῆεν ληγούϲηϲ ἡ αἰτιατικὴ εἰϲ η καταλήγουϲα .
Lemmas: 492a . Choer . 861 : ὁ μέν Ἡρωδιανός φημί , ὅτι κύριος διαίρεσις εἰμί οὗτος ὁ ἐν ὁ τίθημι τίθημι καί δίδωμι δίδωμι καί ζεύγνυμι ζεύγνυμι καί πιστόω οὗτος ἐκ ὁ πληθυντικός αἰτιατικός · ἰδού γάρ , φημί , ἐν ὁ Δημοσθένης Δημοσθένης ὁ ἐάω εἰς ὁ ε δίφθογγος συναιρέω καί πάλιν ἐν ὁ ἰχθύς ἰχθύς ὁ υ καί ὁ ὅς εἰς ὁ υ συναιρέω καί πάλιν ἐν ὁ βοῦς βοῦς ὁ καί ὅς εἰς ὁ ου δίφθογγος συναιρέω . ὁ κοινός γενικός , ὁ διά ὁ ε καί ὁ , ἀλλά ἀπό ὁ Ἀττικός ὁ διά ὁ ε καί εἰμί οἷος Πειραιεύς Πειραιεύς , Ἐρετριεύς Ἐρετριεύς , Στειριεύς Στειριεύς , ὁ αὐτός τρόπος ἐν ὁ αἰτιατικός οὐ ἀπό ὁ κοινός αἰτιατικός ποιέω ὁ κρᾶσις , ἀλλά ἀπό ὁ Ἀττικός , τουτέστι ὁ ἔχω ὁ ὅς ἐκτείνω , καί λοιπός εὔλογος εἰς ὅς μόνος γίγνομαι ὁ κρᾶσις · ὁ γάρ ἀναδέχομαι κρᾶσις ὁ ε καί ὅς εἰς ὁ ἢ εἰς ὅς μακρός πρό ὁ κρᾶσις συστέλλω ἔχω ὁ ὅς ἤγουν ὁ ὑγιής , ὁ εὐφυής . ἐπί οὗτος οὖν , φημί δή ὁ Ἐρετριεύς , Πειραιεύς , Στειρεᾶ εἰς ὅς μόνος γίγνομαι ὁ κρᾶσις · ὁ γάρ ἀναδέχομαι κρᾶσις ὁ ε καί ὅς πρό ὁ κρᾶσις μακρός ἔχω ὁ ὅς . ἰστέον δέ ὅτι οὐ εἰμί καταναγκαστικός ὁ λόγος οὗτος · πολλάκις εὑρίσκω ὁ ε καί ὅς μακρός εἰς ὁ κιρνάω ὡς ἐπί ὁ Ἑρμῆς Ἑρμῆς , Σωσέας Σωσῆς . ἰδού γάρ ἐνταῦθα ὁ ε καί ὅς μακρός εἰς ὁ κιρνάω . ὁ γάρ Ἑρμῆς καί Σωσέας μακρός ἔχω ὁ ὅς , ἐπεί ὁ εἰς ὅς ἀρσενικός βαρύτονος μακρός ἔχω ὁ ὅς οἷος Αἴας , Θόας , κοχλίας , Αἰνείας , Γίγας , Κάλχας , Χωρὶς ὁ μέγας ὁ ἐπίθετος καί ὁ λᾶας ὁ προσηγορικός καί ὁ Αἴας παρά Ἀλκμάν · τίς οὖν ἄτοπος καί ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Ἐρετριεύς καί Πειραιεύς Πειραιεύς καί Στειριεύς Στειριεύς , εἰμί καί ἀπό ὁ Ἀττικός αἰτιατικός , φημί δή ὁ ἔχω ὁ ὅς ἐκτείνω , γίγνομαι ὁ κρᾶσις , γίγνομαι καί εἰς ὁ ὁ κρᾶσις . ἀγαθός οὖν εἰμί εἶπον ὁ αἴτιος οὗτος · διά οὗτος ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Πειραιεύς Στειριεύς Ἐρετριεύς Πειραιεύς καί Στειριεύς οὐ γίγνομαι εἰς ὁ ὁ κρᾶσις , ἀλλά εἰς ὅς μόνος , ἐπεί οὗτος ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω οἷος εἰμί Ἐρετριεύς καί εἰμί Πειραιεύς καί εἰμί Στειριεύς . οὐδέποτε δέ ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω ὀφείλω ὁ αἰτιατικός εἰς ὁ καταλήγω ἵημι παρά ἐγώ ἵημι παρά ὁ Ἀθηναῖος οἷος ὦ Χρύση ὁ Χρύση , εἰμί τοξότης ὁ τοξότης , ὦ Δημοσθένης Ἀττικός καί ὁ Δημοσθένης Ἀττικός μετά ὁ Ν παρά ἐγώ καί παρά ὁ Ἀθηναῖος » πρόσκειμαι , ἐπεί παρά ὁ Δωριεύς εὑρίσκω ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω , ὁ αἰτιατικός εἰς ὁ καταλήγω οἷος εἰμί Τυδεύς καί ὁ Τυδεύς , ὡς παρά ὁ ποιητής ( δ 384 ) « ἔνθα αὐτω ἀγγελία ἐπί Τυδεύς στέλλω Ἀχαιός » . οὗτος χάρις ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Ἐρετριεύς , καί Πειραιεύς Πειραιεύς καί Στειριεύς Στεῖρις εἰς ὅς μόνος γίγνομαι ὁ κρᾶσις , οὐκέτι δέ εἰς ὁ , ἵνα μή εὑρίσκω ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω ὁ αἰτιατικός εἰς ὁ καταλήγω .