aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-paqw-n 437.503
503 . Choer . 562 , 4 : ἔϲτιν εἰδῶ τούτου ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ εἴδα καὶ κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τοῦ ε εἰϲ ο οἶδα , ὁ ὑπερϲυντέλικοϲ εἴδειν . τούτου τοῦ ἔδειν τὸ ε ἐν τῇ ἀρχῇ Ἀττικῶϲ ἐξετάθη εἰϲ τὸ η ὡϲ ἐν τῷ ἔμελλον ἤμελλον , ἐβουλόμην ἠβουλόμην , ἐδυνάμην ἠδυνάμην , εἰκάζω ᾔκαζον καὶ ἔμεινε τὸ ι προϲγεγραμμένον τῷ η καὶ ἐγένετο δεῖν , τούτου τὸ δεύτερον ἤῇδειϲ , τὸ τρίτον ᾔδει . ταῦτα Ἰωνικῶϲ διαλύεται ῇδεα καὶ ῇδεε καὶ Ἀττικῶϲ κιρνῶνται καὶ ἀποτελεῖται τὸ ᾔδη ἐγώ ὥϲπερ Εὐριπίδηϲ ἐν Ἱππολύτῳ ( 405 ) τὸ δὲ ἔργον ᾔδη τὴν νόϲον τε δυϲκλεᾶ » καὶ ἤδη ἐκεῖνοϲ οἶον ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ « ὃϲ ᾔδη τά τ’ ἐόντα τά τ’ ἐϲϲόμενα πρό τ’ ἐόντα » ( Α 70 ) . ἀλλ’ ἡ τοιαύτη κρᾶϲιϲ ἡ διὰ τοῦ η κατὰ τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῆϲ νέαϲ Ἀτθίδοϲ ἐϲτὶν ἰδίωμα οἷον « ἐπεποιήκη ἐκεῖνοϲ » . ἐπειδὴ δὲ εὑρίϲκομεν παρὰ τῷ ποιητῇ χρήϲειϲ τοῦ τρίτου προϲώπου , λέγω δὴ ἤδη ἐκεῖνοϲ οἷον « ὃϲ ᾔδη τά τ’ ἐόντα τά τ’ ἐϲϲόμενα πρό τ’ ἐόντα » καὶ πάλιν « νήπιοϲ οὐδὲ τὰ ᾔδη ἅ ῥα Ζεὺϲ μήδετο ἔργα » ( B 38 ) , ὄντοϲ δὲ τοῦ ποιητοῦ τῆϲ παλαιᾶϲ Ἀτθίδοϲ , λέγομεν , ὅτι Ἀριϲτάρχειόν ἐϲτι τὸ ἁμάρτημα · ὁ γὰρ Ἀρίϲταρχοϲ εἰδὼϲ τοῦτο τὸ ἰδίωμα τῆϲ νέαϲ Ἀτθίδοϲ ὑπάρχον οὐκ ὤφειλεν ἐᾶϲαι αὐτὸ παρὰ τῷ ποιητῇ ὄντι τῆϲ παλαιᾶϲ Ἀτθίδοϲ . Choer . 600 , 35 : οἱ Ἴωνεϲ τὴν ει δίφθογγον τὴν οὖϲαν ἐν τῷ ὑπερϲυντελίκῳ διαλύουϲιν ἐν τῷ πρώτῳ προϲώπῳ εἰϲ α οἷον ἐτετύφειν ἐτετύφεα , ἐπεποιήκειν ἐπεποιήκεα τοῦ ν ἀποβληθέντοϲ . οἱ δὲ Ἀθηναῖοι τὸ διαλυθὲν ἐκ τῶν Ἰώνων ϲυναιροῦϲ καὶ ποιοῦϲιν εἰϲ η ἐπεποιήκη λέγοντεϲ , ὅθεν καὶ τὸ « ἐκεχήνη ἐγώ » παρ’ Ἀριϲτοφάνει ἐν Ἀχαρνεῦϲιν ( 10 ) « ὅτε δὴ ἐκεχήνη προϲδοκῶν τὸν Αἰϲχύλον » ὥϲπερ τείχεα τείχη . καὶ πάλιν τὸ ᾔδειν οἱ Ἵωνεϲ λέγουϲιν ᾔδεα κατὰ διάλυϲιν ὡϲ παρὰ Καλλιμάχῳ « ᾔδεα μᾶλλον ἔγωγε » ἀντὶ τοῦ ᾔδειν · καὶ λοιπὸν οἱ Ἀθηναῖοι κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ἕ καὶ α εἰϲ η ᾔδη · ὁμοίωϲ δὲ καὶ . τὸ « ἦν ἐγώ » ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον διαλύουϲιν οἱ Ἴωνεϲ εἰϲ ἔ καὶ α καὶ . λέγουϲιν ἔα ὡϲ παρ’ Ὁμήρῳ κε ζὼϲ ἀμενηνὸϲ ἔα χαλκοῖο τυπῇϲι » ( Ε 887 ) καὶ λοιπὸν οἱ Ἀθηναῖοι ϲυναιροῦϲι τὸ ἕ καὶ α εἰϲ η καὶ λέγουϲι χωρὶϲ τοῦ ν ἦ ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον ὡϲ παρ’ Ἀριϲτοφάνει ἐν Ὄρνιϲιν ( 97 ) « ἦ γὰρ ἐγὼ ὦ ξένοι ἄνθρωποϲ » καὶ παρὰ Πλάτωνι ἡ χρῆϲιϲ εὕρηται . καὶ ἄξιόν ἐϲτι ζητῆϲαι τοῦτο , εἰ εὐλόγωϲ ἐν τῷ πρώτῳ προϲώπῳ οἱ Ἀττικοὶ εἰϲ η ποιοῦϲι τὴν ϲυναίρεϲιν , ἐπειδὴ ἡ ἐντέλεια τὸ ἕ καὶ α ἔχει οἷον ἐκεχήνεα ἐκεχήνη , τὸ δὲ ε καὶ α εἰϲ η κιρνᾶται οἷον τείχεα τείχη , ἐν τῷ τρίτῳ προϲώπῳ τῆϲ ἐντελείαϲ διὰ τῶν δύο εε οὕϲηϲ , διατί εἰϲ η ἐποίηϲαν τὴν ϲυναίρεϲιν οἷον ἐκεχήνεε ἐκεχήνη ἐκεῖνοϲ καὶ μὴ εἰϲ τὴν ει δίφθογγον ὡϲ ἐπὶ τοῦ Πηλέεϲ Πηλεῖϲ ; ἔϲτιν οὖν εἰπεῖν , ὅτι καθόλου ἐπὶ τῶν παρῳχημένων τῶν ὁριϲτικῶν τὰ δεύτερα καὶ τρίτα πρόϲωπα τῶν ἑνικῶν τὰ ἴϲα φωνήεντα θέλουϲιν ἔχειν τῷ ἰδίῳ πρώτῳ κατὰ τὴν λήγουϲαν , ἡνίκα ἰϲοϲυλλαβοῦϲιν αὐτῷ οἷον ἔτυπτον ἔτυπτεϲἔτυπτε , τέτυφα τέτυφαϲ τέτυφε , ἐποίουν ἐποίειϲ ἐποίει , ἐβόων ἐβόαϲ ἐβόα , ἐχρύϲουν ἐχρύϲουϲ ἐχρύϲου · εἰ οὖν τὸ πρῶτον τὸ « ἐκεχήνη ἐγώ » δι’ ἑνὸϲ φωνήεντοϲ ἐκφέρεται κατὰ τὴν λήγουϲαν , πῶϲ δύναται τὸ τρίτον τὸ ἐκεχήνη ἐκεῖνοϲ διὰ δύο φωνηέντων ἐκφέρεϲθαι κατὰ τὴν λήγουϲαν ; ἀναγκαίωϲ οὖν καὶ ἐπὶ αὐτοῦ ἐποίηϲαν εἰϲ η τὴν ϲυναίρεϲιν .
Lemmas: 503 . Choer . 562 , 4 : εἰμί οἶδα οὗτος ὁ μέσος παράκειμαι βλέπω καί κατά τροπή Αἰολικός ὁ ε εἰς ὁ οἶδα , ὁ ὑπερσυντέλικος εἰδώ . οὗτος ὁ δήω ὁ ε ἐν ὁ ἀρχή Ἀττικός ἐκτείνω εἰς ὁ ὁ ὡς ἐν ὁ μέλλω μέλλω , βούλομαι βούλομαι , δύναμαι δύναμαι , εἰκάζω εἰκάζω καί μένω ὁ ι προσγράφω ὁ ὁ καί γίγνομαι δήω , οὗτος ὁ δύο ἀηδής , ὁ τρίτος οἶδα . οὗτος ἰωνικός διαλύω οἶδα καί οἶδα καί Ἀττικός κιρνάω καί ἀποτελέω ὁ οἶδα ἐγώ ὥσπερ Εὐριπίδης ἐν Ἱππόλυτος ( 405 ) ὁ δέ ἔργον οἶδα ὁ νόσος τε δυσκλεής » καί ἤδη ἐκεῖνος οἶος ὡς παρά ὁ ποιητής « ὅς οἶδα ὁ τε εἰμί ὁ τε εἰμί πρό τε εἰμί » ( Α 70 ) . ἀλλά ὁ τοιοῦτος κρᾶσις ὁ διά ὁ ὁ κατά ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ νέος Ἀτθίς εἰμί ἰδίωμα οἷος « ποιέω ἐκεῖνος » . ἐπεί δέ εὑρίσκω παρά ὁ ποιητής χρῆσις ὁ τρίτος πρόσωπον , λέγω δή ἤδη ἐκεῖνος οἷος « ὅς οἶδα ὁ τε εἰμί ὁ τε εἰμί πρό τε εἰμί » καί πάλιν « νήπιος οὐδέ ὁ οἶδα ὅς ἄρα Ζεύς μήδομαι ἔργον » ( B 38 ) , εἰμί δέ ὁ ποιητής ὁ παλαιός Ἀτθίς , λέγω , ὅτι Ἀριστάρχειος εἰμί ὁ ἁμάρτημα · ὁ γάρ Ἀρίσταρχος εἰδοί οὗτος ὁ ἰδίωμα ὁ νέος Ἀτθίς ὑπάρχω οὐ ὀφείλω ἐάω αὐτός παρά ὁ ποιητής εἰμί ὁ παλαιός Ἀτθίς . Choer . 600 , 35 : ὁ Ἴων ὁ ει δίφθογγος ὁ εἰμί ἐν ὁ ὑπερσυντελικός διαλύω ἐν ὁ πρῶτος πρόσωπον εἰς ὅς οἷος τύπτω τύφω , ποιέω ποιέω ὁ Ν ἀποβάλλω . ὁ δέ Ἀθηναῖος ὁ διαλύω ἐκ ὁ Ἴων συναιρέω καί ποιέω εἰς ὁ ποιέω λέγω , ὅθεν καί ὁ « χάσκω ἐγώ » παρά Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεύς ( 10 ) « ὅτε δή χάσκω προσδοκάω ὁ Αἰσχύλος » ὥσπερ τεῖχος τεῖχος . καί πάλιν ὁ οἶδα ὁ Ἴων λέγω οἶδα κατά διάλυσις ὡς παρά Καλλίμαχος « οἶδα μᾶλλον ἔγωγε » ἀντί ὁ οἶδα · καί λοιπός ὁ Ἀθηναῖος κατά κρᾶσις ὁ ὅς καί ὅς εἰς ὁ οἶδα · ὁμοίως δέ καί . ὁ « εἰμί ἐγώ » ἀντί ὁ ὑπάρχω διαλύω ὁ Ἴων εἰς ἔ καί ὅς καί . λέγω ἐάω ὡς παρά Ὅμηρος κε ζώς ἀμενηνός ἐάω χαλκός τυπή » ( Ε 887 ) καί λοιπός ὁ Ἀθηναῖος συναιρέω ὁ ὅς καί ὅς εἰς ὁ καί λέγω Χωρὶς ὁ Ν εἰμί ἀντί ὁ ὑπάρχω ὡς παρά Ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνις ( 97 ) « εἰμί γάρ ἐγώ εἰμί ξένος ἄνθρωπος » καί παρά Πλάτων ὁ χρῆσις εὑρίσκω . καί ἄξιος εἰμί ζητέω οὗτος , εἰμί εὔλογος ἐν ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ ἀττικός εἰς ὁ ποιέω ὁ συναίρεσις , ἐπεί ὁ ἐντέλεια ὁ ὅς καί ὅς ἔχω οἷος χάσκω χάσκω , ὁ δέ ε καί ὅς εἰς ὁ κιρνάω οἷος τεῖχος τεῖχος , ἐν ὁ τρίτος πρόσωπον ὁ ἐντέλεια διά ὁ δύο ἐγώ ὗσις , διατί εἰς ὁ ποιέω ὁ συναίρεσις οἷος χάσκω χάσκω ἐκεῖνος καί μή εἰς ὁ ει δίφθογγος ὡς ἐπί ὁ Πηλεύς Πηλεύς ; εἰμί οὖν εἶπον , ὅτι καθόλου ἐπί ὁ παροίχομαι ὁ ὁριστικός ὁ δύο καί τρίτος πρόσωπον ὁ ἑνικός ὁ ἴσος φωνήεις ἐθέλω ἔχω ὁ ἴδιος πρῶτος κατά ὁ λήγω , ἡνίκα ἰσοσυλλαβέω αὐτός οἷος τύπτω τύπτω , τύπτω τύπτω τύπτω , ποιέω ποιέω ποιέω , βοάω βοάω βοάω , χρύσεος χρυσός Χρύσης · εἰμί οὖν ὁ πρῶτος ὁ « χάσκω ἐγώ » διά εἷς φωνήεις ἐκφέρω κατά ὁ λήγω , πῶς δύναμαι ὁ τρίτος ὁ χάσκω ἐκεῖνος διά δύο φωνήεις ἐκφέρω κατά ὁ λήγω ; ἀναγκαῖος οὖν καί ἐπί αὐτός ποιέω εἰς ὁ ὁ συναίρεσις .