aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-paqw-n 437.458
458 . Ep . Cr . I 323 , 27 : ὅττι : « ὅττι τοι ἐν μεγάροιϲι κακόν τ’ ἀγαθόν τε τέτυκται ( δ 392 ) . τὸ ὅτι πῇ μὲν ϲύνδεϲμοϲ αἰτιολογικόϲ , πῇ δὲ ὄνομα . καὶ τοῦτο διάφορον · ἤτοι γὰρ ἓν μέροϲ λόγου νοούμενον ἢ ἐν δύο λέξεϲι λαμβανόμενον · πῇ μὲν γὰρ ἀκόλουθον τῷ ὅϲτιϲ , ἐξ οὐ καὶ θηλυκὸν γίνεται ἥτιϲ καὶ οὐδέτερον ὅτι · καὶ ὡϲ ἐν τῷ ὅϲτιϲ δύο λέξειϲ , οὕτω καὶ τὸ ὅτι · ποτὲ δὲ ἓν μέροϲ λόγου · τοῖϲ γὰρ πύϲμαϲιν εἴωθεν προϲέρχεϲθαι ἀναφορικὸν μόριον τὸ ο , ποῖοϲ ὁποῖοϲ , πόϲοϲ ὁπόϲοϲ . τοῦτον τὸν τρόπον τὸ τίϲ γίνεται κατὰ ἀναφορὰν ὅτιϲ ἐν μιᾷ λέξει καὶ ἀνεδόθη ὁ τόνοϲ · τὰ γὰρ πύϲματα βαρύνεϲθαι θέλει ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ὄντα · οὐκ ἀντίκειται τὸ ποδαπόϲ · τὰ γὰρ διὰ τοῦ δαποϲ ἅπαντα ὀξύνονται , παντοδαπόϲ , τηλεδαπόϲ , ἀλλοδαπόϲ , ἡμεδαπόϲ . ἔνθεν καὶ τὸ ποδαπόϲ ἠκολούθηϲε τῷ χαρακτῆρι · ἀλλ’ οὐδὲ τὸ ποϲαχῶϲ ἀντίκειται · καὶ γὰρ τὰ διὰ τοῦ αχωϲ ἐπιρρήματα περιϲπᾶται , ἑξαχῶϲ , ἑπταχῶϲ · τούτῳ τῷ λόγῳ καὶ τὸ ποϲαχῶϲ περιεϲπάϲθη . ἐπεὶ δὲ τὸ ἀναφορικὸν ο φυλάϲϲεται κατὰ πᾶν γένοϲ , ὁποῖοϲ καὶ ὁποία καὶ ὁποῖον , κεκοινώνηκε τὸ ὅτιϲ καὶ ἐν τῷ θηλυκῷ · τούτου γὰρ τὸ θηλυκὸν ὅτιϲ καὶ τὸ οὐδέτερον ὅτι τὸ γὰρ τίϲ φύϲει κοινὸν ἀρϲενικοῦ καὶ θηλυκοῦ . ἰϲτέον ὅτι ἐὰν φθάϲῃ γενέϲθαι ἀναδιπλαϲιαϲμὸϲ τοῦ ὅττι , ἐν μιᾷ λέξει ἐϲτὶ τὸ ὄνομα καὶ οὔτε τῷ ϲυνδέϲμῳ ϲυμπίπτει οὔτε τῷ ἑτέρῳ ὀνόματι τῷ ὅτι τῷ ἐν δύο λέξεϲι νοουμένῳ . καὶ εἰ μέν ἐϲτιν ὅτι δι’ ἑνὸϲ τ , ἀμφιβάλλεται , ἕτε ἓν μέροϲ λόγου εἴτε δύο εἰ δὲ ὅττι διὰ δύο ττ , ἐπίκριϲίϲ ἐϲτι τοῦ ἑνὸϲ ὀνόματοϲ . ἐπὶ γὰρ τῶν πυϲμάτων γίνεται διπλαϲιαϲμὸϲ τοῦ ϲυμφώνου κατὰ ἀναφορὰν γινομένων , πῶϲ ὅππωϲ , ποῖοϲ ὁπποῖοϲ ὁπποίη « ὁπποίηϲ δ’ ἐπὶ νηὸϲ ἀφίκετο » ( α 171 ) , οὕτωϲ τί καὶ ὅτι καὶ ὅττι ἓν ἄρα μέροϲ λόγου . διὰ τί τὰ πυϲματικὰ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ὄντα οἶον πηνίκα , ὅταν ἀναφορικὰ γένηται , τὸν αὐτὸν τόνον φυλάϲϲει οἶον ὁπηνίκα , τὰ δὲ μονοϲύλλαβα ἀνοβιβάζει ; ἐπειδὴ τὰ μονοϲύλλαβα οὐκ εἶχε τὸν τόνον φυϲικόν . τὰ γὰρ πύϲματα βαρύνεϲθαι θέλει , χαρακτῆροϲ μὴ ἀντικειμένου , ὡϲ εἴπομεν διὰ τὸ ποδαπόϲ καὶ ποϲαχῶϲ , ποῖοϲ , πόϲοϲ , πηνίκα · τὰ δὲ μονοϲύλλαβα οὐκ ἠδύνατο βαρύνεϲθαι , ἐκώλυε γὰρ ἡ μονοϲυλλαβία ὅταν οὖν προϲλάβῃ τὸ ἀναφορικὸν ο καὶ γένηται ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν , ἀναλαμβάνει τὸν ὀφειλόμενον τόνον καὶ βαρύνεται οἷον ποῦ , ὃ καὶ πῇ λέγεται , καὶ πῶϲ ταῦτα οὐ φυϲικῶϲ περιεϲπάϲθη , ἀλλὰ κατ’ ἀνάγκην . οὐ γὰρ ἠδύνατο βαρύνεϲθαι μονοϲύλλαβα ὄντα · ἀναγκαίωϲ ἄρα περιϲπᾶται καὶ δυνάμει διὰ τῆϲ περιϲπωμένηϲ βαρύνεται · ἐὰν οὖν προϲέλθῃ τὸ ο καὶ ϲχῇ τὴν ποϲότητα τῆϲ βαρείαϲ , ἀναλαμβάνει καὶ τὴν βαρεῖαν ὅπωϲ · τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ τίϲ · τοῦτο γὰρ βαρύνεϲθαι μὲν οὐ δύναται διὰ τὴν μονοϲυλλαβίαν οὐδὲ περιϲπᾶται διὰ τὴν βραχεῖαν κατάληξιν · ἀναγκαίωϲ ἄρα ὀξύνεται · ὅταν δὲ γένηται μετὰ τοῦ ο , ἀποδίδοται αὐτῷ ἡ βαρεῖα καὶ ἀναδίδοται ὁ τόνοϲ · οὐ μὴν ἐπὶ τοῦ ϲυνδέϲμου οὐδ’ ἐπὶ τοῦ ἑτέρου ὀνόματοϲ . ὁ γὰρ κανὼν ἐπὶ τῶν ἔχόντων ἀναφορικὸν τὸ ο μόριον . Τινὲϲ δὲ ψιλοῦϲι τὸ ὅττι καὶ τὰ λοιπά , Αἰολικὸν ἀναδιπλαϲιαϲμὸν οἰόμενοι εἷναι · διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἀναπέμπουϲι τοὺϲ τόνουϲ . ἀλλ’ οὐκ ἔϲτιν ὁ διπλαϲιαϲμὸϲ ἐπὶ τούτων Αἰολικόϲ , ἀλλ’ ἴδιοϲ αὐτῶν τῶν ἀναφορικῶν . εἴπωμεν οὖν , ποίων ϲυμφώνων γίνονται παρ’ ἡμῖν διπλαϲιαϲμοὶ καὶ τίνων παρ’ Αἰολεῦϲι · παρ’ ἡμῖν τοίνυν τῶν ψιλῶν ἀναδιπλαϲιαϲμοὶ γίνονται , τοῦ π ἐν τῷ πάπποϲ , ἵπποϲ , τοῦ τ ἐν τῷ κόττοϲ , τοῦ κ ἐν τῷ μίκκοϲ · ἐπὶ δὲ τῶν ἀμεταβόλων Ὕλλοϲ , κόμμο , θύννοϲ , ὄρροϲ , πυρρόϲ καὶ τοῦ ϲ κιϲϲόϲ καὶ τοῦ γ φθόγγοϲ . εἴ που δὲ ποιητικῶϲ καὶ διὰ τοῦ δ ἄδδην . παρ’ Αἰολεῦϲι δὲ τῶν ἀμεταβόλων γίνεται , ἀγείρω ἀγέρρω , ἐγείνατο ἐγέννατο , ϲτειλάμεναι ϲτελλόμεναι , εἰμα ἕμμα καὶ τοῦ ϲ τοϲοῦτον τοϲϲοῦτον . ἄλλου δὲ ϲυμφώνου παρ’ αὐτοῖϲ οὐ γίνεται , ἔνθεν ϲημειούμεθα τὸ « πεφύγγων » . οὐ γὰρ εἰώθαϲιν αὐτοὶ τὸ γ διπλαϲιάζειν · ἐὰν οὖν ἕτερον διπλαϲιαϲμὸν παρ’ αὐτοῖϲ εὕρῃϲ , τῷ κοινῷ ἐχρήϲαντο καὶ οὐκ ἰδίωϲ ἐποίηϲαν . εἰ οὖν παρακολουθεῖ τοῖϲ ἀναφορικοῖϲ τὸ διπλαϲιάζεϲθαι , κοινὸν καὶ οὐ τῆϲ διαλέκτου ἐϲτίν , οἷον ποῖοϲ ὁπποῖοϲ , πόϲοϲ ὁππόϲοϲ , ὅϲοϲ ὅϲϲοϲ . κακῶϲ ἐκεῖνοι ψιλοῦϲιν . — οὐ ϲύνδεϲμοϲ οὖν τὸ ὅττι ἐνταῦθα οὐδὲ ὄνομα ἐν δυϲὶ λέξεϲιν , ἀλλ’ ἐν μιᾷ . ὁ γὰρ διπλαϲιαϲμὸϲ ἀναφορικὸν τοῦτο ἐξηγεῖται , τὸ δὲ ἀναφορικὸν τὸ ἓν ὄνομα δεικνύει ὡϲ τὸ ὁποῖοϲ . ἄλλοι δὲ ἐπὶ τῶν προκειμένων ἡγοῦνται τὸ ο ἄρθρον εἶναι · κωλύει δὲ καὶ τὸ τοῦ ϲημαινομένου καὶ τὸ τῆϲ φωνῆϲ · εἰ γὰρ κατὰ παράθεϲιν τὸ ο ὡϲ ἄρθρον κατὰ παράθεϲιν , πῶϲ φυλάϲϲεται καὶ ἐπὶ τοῦ θηλυκοῦ καὶ οὐδετέρου ὁποῖοϲ ὁποία ὁποῖον · ἐχρῆν γὰρ ἐπὶ τοῦ θηλυκοῦ τὸ η , ἐπὶ τοῦ οὐδετέρου τὸ το πῶϲ δὲ καὶ οὐκ ἀνεδόθη ὁ τόνοϲ ; τὰ γὰρ εἰϲ οϲ περιϲπώμενα ἀναδίδονται κατὰ ϲύνθεϲιν , δοῦλοϲ ϲύνδουλοϲ , κοῦροϲ ἐπίκουροϲ · εἰ οὖν ποῖοϲ , ὤφειλεν , εἰ ὁ κατὰ ϲύνθεϲιν ἦν , προπαροξύνεϲθαι ὅποιοϲ . εἰ δὲ οὐ προπαροξύνεται , οὐ ϲυντέθειται · ἀλλ’ οὐδὲ ἄρθρον ποτὲ μετὰ πύϲματοϲ ϲυντάϲϲεται . ἐναντίον γὰρ ἄρθρον πύϲματι · τὸ μὲν γὰρ πύϲμα ἀγνοεῖ , τὸ δὲ ἄρθρον ἀναφέρει τὸ προεγνωϲμένον . ἔϲτιν οὖν τὸ ο μόριον προϲιὸν τοῖϲ πύϲμαϲιν .
Lemmas: 458 . Ep . Cr . I 323 , 27 : ὅτι : « ὅτι ὅς ἐν μέγαρον κακός τε ἀγαθός τε τεύχω ( δ 392 ) . ὁ ὅτι πῇ μέν σύνδεσμος αἰτιολογικός , πῇ δέ ὄνομα . καί οὗτος διάφορος · ἤτοι γάρ εἷς μέρος λόγος νοέω ἢ ἐν δύο λέξις λαμβάνω · πῇ μέν γάρ ἀκόλουθος ὁ ὅστις , ἐκ οὖον καί θηλυκός γίγνομαι ὅστις καί οὐδέτερος ὅτι · καί ὡς ἐν ὁ ὅστις δύο λέγω , οὗτος καί ὁ ὅτι · ποτέ δέ εἷς μέρος λόγος · ὁ γάρ πύσμα εἴωθα προσέρχομαι ἀναφορικός μόριον ὁ ὁ , ποῖος ὁποῖος , πόσος ὁπόσος . οὗτος ὁ τρόπος ὁ τίς γίγνομαι κατά ἀναφορά ὅστις ἐν εἷς λέγω καί ἀναδίδωμι ὁ τόνος · ὁ γάρ πύσμα βαρύνω ἐθέλω ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί · οὐ ἀντίκειμαι ὁ ποδαπός · ὁ γάρ διά ὁ δάπος ἅπας ὀξύνω , παντοδαπός , τηλεδαπός , ἀλλοδαπός , ἡμεδαπός . ἔνθεν καί ὁ ποδαπός ἀκολουθέω ὁ χαρακτήρ · ἀλλά οὐδέ ὁ ποσαχῶς ἀντίκειμαι · καί γάρ ὁ διά ὁ ἠχώ ἐπίρρημα περισπάω , ἑξαχῶς , ἑπταχῶς · οὗτος ὁ λόγος καί ὁ ποσαχῶς περισπάω . ἐπεί δέ ὁ ἀναφορικός ὁ φυλάσσω κατά πᾶς γένος , ὁποῖος καί ὁποῖος καί ὁποῖος , κοινωνέω ὁ ὅστις καί ἐν ὁ θηλυκός · οὗτος γάρ ὁ θηλυκός ὅστις καί ὁ οὐδέτερος ὅτι ὁ γάρ τίς φύσις κοινός ἀρσενικός καί θηλυκός . ἰστέον ὅτι ἐάν φθάνω γίγνομαι ἀναδιπλασιασμός ὁ ὅτι , ἐν εἷς λέγω εἰμί ὁ ὄνομα καί οὔτε ὁ σύνδεσμος συμπίπτω οὔτε ὁ ἕτερος ὄνομα ὁ ὅτι ὁ ἐν δύο λέξις νοέω . καί εἰμί μέν εἰμί ὅτι διά εἷς τ , ἀμφιβάλλω , ἵημι εἷς μέρος λόγος εἴτε δύο εἰμί δέ ὅτι διά δύο ττʹ , ἐπίκρισις εἰμί ὁ εἷς ὄνομα . ἐπί γάρ ὁ πύσμα γίγνομαι διπλασιασμός ὁ σύμφωνος κατά ἀναφορά γίγνομαι , πῶς ὅπως , ποῖος ὁποῖος ὁράω « ὁποῖος δέ ἐπί ναός ἀφικνέομαι » ( ὅς 171 ) , οὕτως τίς καί ὅτι καί ὅτι εἷς ἄρα μέρος λόγος . διά τίς ὁ πυσματικός ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί οἶος πηνίκα , ὅταν ἀναφορικός γίγνομαι , ὁ αὐτός τόνος φυλάσσω οἶος ὁπηνίκα , ὁ δέ μονοσύλλαβος ἀναβιβάζω ; ἐπεί ὁ μονοσύλλαβος οὐ ἔχω ὁ τόνος φυσικός . ὁ γάρ πύσμα βαρύνω ἐθέλω , χαρακτήρ μή ἀντίκειμαι , ὡς εἶπον διά ὁ ποδαπός καί ποσαχῶς , ποῖος , πόσος , πηνίκα · ὁ δέ μονοσύλλαβος οὐ δύναμαι βαρύνω , κωλύω γάρ ὁ μονοσυλλαβία ὅταν οὖν προσλαμβάνω ὁ ἀναφορικός ὁ καί γίγνομαι ὑπέρ εἷς συλλαβή , ἀναλαμβάνω ὁ ὀφείλω τόνος καί βαρύνω οἷος ποῦ , ὅς καί πῇ λέγω , καί πῶς οὗτος οὖον φυσικός περισπάω , ἀλλά κατά ἀνάγκη . οὖον γάρ δύναμαι βαρύνω μονοσύλλαβος εἰμί · ἀναγκαῖος ἄρα περισπάω καί δύναμις διά ὁ περισπάω βαρύνω · ἐάν οὖν προσέρχομαι ὁ ὁ καί ἔχω ὁ ποσότης ὁ βαρύς , ἀναλαμβάνω καί ὁ βαρύς ὅπως · ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ τίς · οὗτος γάρ βαρύνω μέν οὖον δύναμαι διά ὁ μονοσυλλαβία οὐδέ περισπάω διά ὁ βραχύς κατάληξις · ἀναγκαῖος ἄρα ὀξύνω · ὅταν δέ γίγνομαι μετά ὁ ὁ , ἀποδίδωμι αὐτός ὁ βαρύς καί ἀναδίδωμι ὁ τόνος · οὖον μήv ἐπί ὁ σύνδεσμος οὐδέ ἐπί ὁ ἕτερος ὄνομα . ὁ γάρ κανών ἐπί ὁ ἔχοω ἀναφορικός ὁ ὁ μόριον . Τινές δέ ψιλόω ὁ ὅτι καί ὁ λοιπός , Αἰολικός ἀναδιπλασιασμός οἴομαι ἵημι · διά οὗτος δέ καί ἀναπέμπω ὁ τόνος . ἀλλά οὐ εἰμί ὁ διπλασιασμός ἐπί οὗτος Αἰολικός , ἀλλά ἴδιος αὐτός ὁ ἀναφορικός . εἶπον οὖν , ποῖος σύμφωνος γίγνομαι παρά ἐγώ διπλασιασμός καί τίνω παρά Αἰολεύς · παρά ἐγώ τοίνυν ὁ ψιλός αναδιπλασιασμός γίγνομαι , ὁ π ἐν ὁ πάππος , ἵππος , ὁ τ ἐν ὁ κόττος , ὁ Κ ἐν ὁ Μίκκος · ἐπί δέ ὁ ἀμετάβολος Ὕλλος , κομμός , θύννος , ὄρρος , πυρρός καί ὁ Σ κισσός καί ὁ γ φθόγγος . εἰμί ποῦ δέ ποιητικός καί διά ὁ δ ἄδδην . παρά Αἰολεύς δέ ὁ ἀμετάβολος γίγνομαι , ἀγείρω ἀγείρω , γείνομαι γεννάω , στέλλω στέλλω , εἷμα εἷμα καί ὁ Σ τοσοῦτος τοσοῦτος . ἄλλος δέ σύμφωνος παρά αὐτός οὖον γίγνομαι , ἔνθεν σημειόω ὁ « πεφύγγων » . οὖον γάρ εἴωθα αὐτός ὁ γ διπλασιάζω · ἐάν οὖν ἕτερος διπλασιασμός παρά αὐτός εὑρίσκω , ὁ κοινός χράω καί οὐ ἰδίως ποιέω . εἰμί οὖν παρακολουθέω ὁ ἀναφορικός ὁ διπλασιάζω , κοινός καί οὖον ὁ διάλεκτος εἰμί , οἷος ποῖος ὁποῖος , πόσος ὁπόσος , ὅσος ὅσος . κακῶς ἐκεῖνος ψιλόω . — οὖον σύνδεσμος οὖν ὁ ὅτι ἐνταῦθα οὐδέ ὄνομα ἐν δύο λέξις , ἀλλά ἐν εἷς . ὁ γάρ διπλασιασμός ἀναφορικός οὗτος ἐξηγέομαι , ὁ δέ ἀναφορικός ὁ εἷς ὄνομα δείκνυμι ὡς ὁ ὁποῖος . ἄλλος δέ ἐπί ὁ πρόκειμαι ἡγέομαι ὁ ὁ ἄρθρον εἰμί · κωλύω δέ καί ὁ ὁ σημαίνω καί ὁ ὁ φωνή · εἰμί γάρ κατά παράθεσις ὁ ὁ ὡς ἄρθρον κατά παράθεσις , πῶς φυλάσσω καί ἐπί ὁ θηλυκός καί οὐδέτερος ὁποῖος ὁποῖος ὁποῖος · χρή γάρ ἐπί ὁ θηλυκός ὁ ὁ , ἐπί ὁ οὐδέτερος ὁ ὁ πῶς δέ καί οὐ ἀναδίδωμι ὁ τόνος ; ὁ γάρ εἰς ὅς περισπάω ἀναδίδωμι κατά σύνθεσις , δοῦλος σύνδουλος , κόρος ἐπίκουρος · εἰμί οὖν ποῖος , ὀφείλω , εἰμί ὁ κατά σύνθεσις εἰμί , προπαροξύνω όποιος . εἰμί δέ οὖον προπαροξύνω , οὖον συντίθημι · ἀλλά οὐδέ ἄρθρον ποτέ μετά πύσμα συντάσσω . ἐναντίος γάρ ἄρθρον πύσμα · ὁ μέν γάρ πύσμα ἀγνοέω , ὁ δέ ἄρθρον ἀναφέρω ὁ προγιγνώσκω . εἰμί οὖν ὁ ὁ μόριον προσέρχομαι ὁ πύσμα .