aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-kli-sews-o-noma-twn 2.81
Ἐπὶ τῶν Ἀττικῶν τῶν γινομένων κατὰ ϲυναλοιφὴν ἐν τῇ γενικῇ τοῦ καὶ ω εἰϲ τὸ ω οἷον τοῦ Ἐρετριέωϲ τοῦ Ἐρετριῶϲ , τοῦ Ϲτειριέωϲ τοῦ Ϲτειριῶϲ , οἱ Ἀθηναῖοι τὰϲ αἰτιατικὰϲ ϲυναλείφοντεϲ εἰϲ α μόνον ποιοῦϲιν αὐτὰϲ οἷον τὸν Ἐρετριέα τὸν Ἐρετριᾶ , τὸν Ϲτειριέα τὸν Ϲτειριᾶ , καὶ οὐκέτι εἰϲ η , καίτοι κανόνοϲ λέγοντοϲ , ὅτι τὸ ε καὶ α εἰϲ η καὶ μακρὸν α κιρνᾶται . ἡνίκα μὲν γὰρ προηγεῖται τοῦ ἕ ϲύμφωνον , τότε τὸ ἕ καὶ α εἰϲ η μόνωϲ κίρναται οἶον εὐϲεβέα εὐϲεβῆ , εὐγενέα εὐγενῆ , τείχεα τείχη , βέλεα βέλη · ἡνίκα δὲ προηγεῖται φωνῆεν τοῦ ἑ , τότε τὸ ε καὶ α εἰϲ η καὶ εἰϲ α μακρὸν κίρναται οἷον εὐφυέα εὐφυᾶ καὶ εὐφυῆ , ἀφυέα ἀφυᾶ καὶ ἀφυῆ , ὑγιέα ὑγιῆ καὶ ὑγιᾶ . ἐπὶ οὖν τοῦ Ἐρετριέα Ἐρετριᾶ καὶ Πειραιέα Πειραιᾶ καὶ Ϲτειριέα Ϲτειριᾶ εἰϲ α μόνωϲ ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ , οὐκέτι δὲ καὶ εἰϲ η , καίτοι φωνήεντοϲ προηγουμένου τοῦ ε . καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν τὴν αἰτίαν ταύτην · διὰ τοῦτο ἐπὶ τοῦ Ἐρετριέα Πειραιέα Ϲτειριέα , Ἐρετριᾶ καὶ Ϲτειριᾶ καὶ Πειραιᾶ , οὐκ ἐγένετο εἰϲ η ἡ κρᾶϲιϲ , ἀλλ’ εἰϲ α μόνον , ἐπειδὴ τούτων ἡ κλητικὴ εἰϲ φωνῆεν λήγει οἶον ὦ Ἐρετριεῦ καὶ ὦ Πειραιεῦ καὶ ὤ Ϲτειριεῦ . οὐδέποτε δὲ τῆϲ κλητικῆϲ εἰϲ φωνῆεν ληγούϲηϲ ὀφείλει ἡ αἰτιακὴ εἰϲ η καταλήγειν οὔτε παρ’ ἡμῖν οὕτε παρὰ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ οἷον ὤ Χρύϲη τὸν Χρύϲην , ὤ τοξότα τὸν τοξότην , ὦ Δημοϲθένη Ἀττικῶϲ καὶ τὸν Δημοϲθένην Ἀττικῶϲ μετὰ τοῦ ν . « παρ’ ἡμῖν ἢ παρὰ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ » πρόϲκειται , ἐπειδὴ παρὰ τοῖϲ Δωριεῦϲιν εὑρίϲκεται ἡ κλητικὴ εἰϲ φωνῆεν λήγουϲα , τῆϲ αἰτιατικῆϲ εἰϲ η καταληγούϲηϲ οἷον ὦ Τυδεῦ καὶ τὸν Τυδῆ , ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ( Δ 384 ) ἐνθ’ αὐτ’ ἀγγελίην ἐπὶ ( sic ) Τυδῆ ϲτεῖλαν Ἀχαιοί . τούτου χάριν ἐπὶ τοῦ Ἐρετριέα Ἐρετριᾶ καὶ Πειραιέα Πειραιᾶ καὶ Ϲτειριέα Ϲτειριᾶ εἰϲ α μόνωϲ ἐγένετο ἡ κρᾶϲιϲ , οὐκέτι δὲ καὶ εἰϲ η , ἵνα μὴ εὑρεθῇ τῆϲ κλητικῆϲ εἰϲ φωνῆεν ληγούϲηϲ ἡ αἰτιατικὴ εἰϲ η καταλήγουϲα .
Lemmas: ἐπί ὁ Ἀττικός ὁ γίγνομαι κατά συναλοιφή ἐν ὁ γενικός ὁ καί εἰμί εἰς ὁ εἰμί οἷος ὁ Ἐρετριεύς ὁ Ἐρετριεύς , ὁ Στειριεύς ὁ Στειριεύς , ὁ Ἀθηναῖος ὁ αἰτιατικός συναλείφω εἰς ὅς μόνος ποιέω αὐτός οἷος ὁ Ἐρετριεύς ὁ Ἐρετριεύς , ὁ Στειριεύς ὁ Στειριεύς , καί οὐκέτι εἰς ὁ , καίτοι κανών λέγω , ὅτι ὁ ε καί ὅς εἰς ὁ καί μακρός ὅς κιρνάω . ἡνίκα μέν γάρ προηγέομαι ὁ ὅς σύμφωνος , τότε ὁ ὅς καί ὅς εἰς ὁ μόνος κεράννυμι οἶος εὐσεβής εὐσεβής , εὐγενής εὐγενής , τεῖχος τεῖχος , βέλος βέλος · ἡνίκα δέ προηγέομαι φωνήεις ὁ ὅς , τότε ὁ ε καί ὅς εἰς ὁ καί εἰς ὅς μακρός κεράννυμι οἷος εὐφυής εὐφυής καί εὐφυής , ἀφυής ἀφυής καί ἀφυής , ὑγιής ὑγιής καί ὑγιής . ἐπί οὖν ὁ Ἐρετριεύς Ἐρετριεύς καί Πειραιεύς Πειραιεύς καί Στειριεύς Στειριεύς εἰς ὅς μόνος γίγνομαι ὁ κρᾶσις , οὐκέτι δέ καί εἰς ὁ , καίτοι φωνήεις προηγούμενος ὁ ε . καί εἰμί εἶπον ὁ αἴτιος οὗτος · διά οὗτος ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Πειραιεύς Στειριεύς , Ἐρετριεύς καί Στειριεύς καί Πειραιεύς , οὐ γίγνομαι εἰς ὁ ὁ κρᾶσις , ἀλλά εἰς ὅς μόνος , ἐπεί οὗτος ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω οἶος εἰμί Ἐρετριεύς καί εἰμί Πειραιεύς καί ὦ Στειριεύς . οὐδέποτε δέ ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω ὀφείλω ὁ αιτιώδης εἰς ὁ καταλήγω οὔτε παρά ἐγώ ἵημι παρά ὁ Ἀθηναῖος οἷος ὦ Χρύση ὁ Χρύση , ὦ τοξότης ὁ τοξότης , εἰμί Δημοσθένης Ἀττικός καί ὁ Δημοσθένης Ἀττικός μετά ὁ Ν . « παρά ἐγώ ἢ παρά ὁ Ἀθηναῖος » πρόσκειμαι , ἐπεί παρά ὁ Δωριεύς εὑρίσκω ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω , ὁ αἰτιατικός εἰς ὁ καταλήγω οἷος εἰμί Τυδεύς καί ὁ Τυδεύς , ὡς παρά ὁ ποιητής ( δ 384 ) ἔνθα αὐτω ἀγγελία ἐπί ( sic ) Τυδεύς στέλλω Ἀχαιός . οὗτος χάρις ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Ἐρετριεύς καί Πειραιεύς Πειραιεύς καί Στειριεύς Στειριεύς εἰς ὅς μόνος γίγνομαι ὁ κρᾶσις , οὐκέτι δέ καί εἰς ὁ , ἵνα μή εὑρίσκω ὁ κλητικός εἰς φωνήεις λήγω ὁ αἰτιατικός εἰς ὁ καταλήγω .