aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.peri-kli-sews-o-noma-twn 2.45
ἔχει ὀρθὰϲ καὶ κλητικὰϲ οἷον τύψαϲ τύψαντοϲ ὦ τύψαϲ , λέξαϲ λέξαντοϲ ὦ λέξαϲ , τύπτων τύπτοντοϲ ὦ τύπτων , ὁ ὀδοὺϲ τοῦ ὀδόντοϲ ὦ ὀδούϲ . πρόϲκειται « περιττοϲυλλάβωϲ κλινόμενα » , ἐπειδὴ ὅτε ἰϲοϲυλλάβωϲ κλίνεται , οὐκ ἔχει τὴν αὐτὴν ὀρθὴν καὶ κλητικήν . ἰδοὺ γὰρ ὁ τυπτόμενοϲ τοῦ τυπτομένου μετοχὴ καὶ τούτου ἡ κλητικὴ ὦ τυπτόμενέ ἐϲτι · καὶ ὁ ἐρώμενοϲ τοῦ ἐρωμένου ὄνομα μετοχικὸν καὶ τούτου ἡ κλητικὴ ὦ ἐρώμενέ ἐϲτιν . ἔτι δεῖ προϲθεῖναι ἐν τῷ κανόνι « χωρὶϲ τῶν Ἀττικῶν » . οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὰϲ αὐτὰϲ εἰώθαϲι ποιεῖν ὀρθὰϲ καὶ κλητικὰϲ οἷον ὁ θόαϲ ὦ Θόαϲ , ὁ Αἴαϲ ὦ Αἴαϲ ὦ οὗτοϲ Αἴαϲ , δεύτερόν ϲε προϲκαλῶ ( Soph . Ai . 89 ) , ἔτι δεῖ προϲθεῖναι « καὶ χωρὶϲ τῶν εἰϲ αϲ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ βαρυτόνων παρὰ τὸ δάμνω ϲυντεθειμένων » οἷον Πολυδάμαϲ Πολυδάμαντοϲ ὦ Πολυδάμα Πολυδάμα ϲὺ μὲν οὐκέτ’ ἐμοὶ φίλα ταῦτ’ ἀγορεύειϲ ( Ϲ 285 ) , Λαοδάμαϲ Λαοδάμαντοϲ ὦ Λαοδάμα . ταῦτα δὲ λέγομεν εἶναι ποιητικά . ἢ λέγομεν ὅτι καθόλου τὰ εἰϲ αϲ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ βαρύτονα οὐ θέλει ἔχειν τὴν κλητικὴν εἰϲ ν , εἴτε περιττοϲυλλάβωϲ κλίνεται εἴτε ἰϲοϲυλλάβωϲ οἷον Εὐρυδάμαϲ Εὐρυδάμαντοϲ ὦ Εὐρυδάμα , Ἀλκιδάμαϲ Ἀλκιδάμαντοϲ ὦ Ἀλκιδάμα , κοχλίαϲ κοχλίου ὦ κοχλία , Αἰνείαϲ Αἰνείου ὦ Αἰνεία χωρὶϲ εἰ μὴ ἀπὸ διϲυλλάβων εὑρεθῇ ϲύνθετα , ἐκεῖνα γὰρ τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττει κλίϲιν , οἷον Λυκοθόαϲ Λυκοθόαντοϲ ὦ Λυκοθόαν τοῦ γὰρ Θόαντοϲ τὴν κλητικὴν ἐφύλαξε · καὶ πάλιν παμμέλαϲ παμμέλανοϲ ὦ παμμέλαν , τριτάλαϲ τριτάλανοϲ ὦ τριτάλαν · τὴν γὰρ τοῦ τάλαϲ καὶ μέλαϲ κλίϲιν ἐφύλαξεν . παραφυλαττόμεθα δὲ ἐν τῷ νῦν εἰρημένῳ κανόνι τὸ Εὐρυδάμαϲ ὦ Εὐρυδάμαν παρὰ τῷ Ἀλκαίῳ μετὰ τοῦ ν λεγόμενον κατὰ τὴν κλητικήν , καὶ παρὰ Πινδάρῳ ὦ ἀκαμαντοχάρμαν οἷον ὑπερμενὲϲ ἀκαμαντοχάρμαν Αἶαν , περὶ οὗ ἔϲτιν εἰπεῖν , ὅτι κατὰ ϲυνεκδρομὴν τοῦ Αἶαν ἐγένετο ἀκαμαντοχάρμαν , μετὰ τοῦ ν , διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν φωνηέντων · ἐπεὶ εἰ οὕτω ἐγένετο ὤ ἀκαμαντοχάρμα Αἶαν , ἀλλεπαλληλία ἔμελλεν εἶναι τῶν φωνηέντων , καὶ ἐκ τούτου κακοφωνία ἐγένετο .
Lemmas: ἔχω ὀρθός καί κλητικός οἷος τύπτω τύπτω εἰμί τύπτω , λέγω λέγω εἰμί λέγω , τύπτω τύπτω εἰμί τύπτω , ὁ ὀδούς ὁ ὀδούς εἰμί ὀδούς . πρόσκειμαι « περιττοσύλλαβος κλίνω » , ἐπεί ὅτε ἰσοσύλλαβος κλίνω , οὐ ἔχω ὁ αὐτός ὀρθός καί κλητικός . ἰδού γάρ ὁ τύπτω ὁ τύπτω μετοχή καί οὗτος ὁ κλητικός εἰμί τύπτω εἰμί · καί ὁ ἐράω ὁ ἐράω ὄνομα μετοχικός καί οὗτος ὁ κλητικός εἰμί ἐράω εἰμί . ἔτι δεῖ προστίθημι ἐν ὁ κανών « Χωρὶς ὁ Ἀττικός » . ὁ γάρ ἀττικός ὁ αὐτός εἴωθα ποιέω ὀρθός καί κλητικός οἷος ὁ Θόας εἰμί Θόας , ὁ Αἴας εἰμί Αἴας εἰμί οὗτος Αἴας , δεύτερος σύ προσκαλέω ( Soph . Ai . 89 ) , ἔτι δεῖ προστίθημι « καί Χωρὶς ὁ εἰς ὅς ὑπέρ δύο συλλαβή βαρύτονος παρά ὁ δαμάζω συντίθημι » οἷος Πολυδάμας Πολυδάμας εἰμί Πολυδήμη Πολυδήμη σύ μέν οὐκέτι ἐγώ φίλος αὐτός ἀγορεύω ( Σ 285 ) , Λαοδάμας Λαοδάμας εἰμί Λαοδάμας . οὗτος δέ λέγω εἰμί ποιητικός . ἢ λέγω ὅτι καθόλου ὁ εἰς ὅς ὑπέρ δύο συλλαβή βαρύτονος οὖον ἐθέλω ἔχω ὁ κλητικός εἰς Ν , εἴτε περιττοσύλλαβος κλίνω εἴτε ἰσοσύλλαβος οἷος Εὐρυδάμας Εὐρυδάμας εἰμί Εὐρυδάμα , Ἀλκιδάμας Ἀλκιδάμας εἰμί Ἀλκιδάμα , κοχλίας κοχλίας εἰμί κοχλίας , Αἰνείας Αἰνείας εἰμί Αἰνείας Χωρὶς εἰμί μή ἀπό δισύλλαβος εὑρίσκω σύνθετος , ἐκεῖνος γάρ ὁ ὁ ἁπλόος φυλάσσω κλίσις , οἷος λυκοθοος λυκοθοας εἰμί λυκοθοας ὁ γάρ Θόας ὁ κλητικός φυλάσσω · καί πάλιν παμμέλας παμμέλανος εἰμί παμμέλας , τριτάλας τριτάλας εἰμί τριταλας · ὁ γάρ ὁ τάλας καί μέλας κλίσις φυλάσσω . παραφυλάσσω δέ ἐν ὁ νῦν εἴρω κανών ὁ Εὐρυδάμας εἰμί Εὐρυδάμας παρά ὁ Ἀλκαῖος μετά ὁ Ν λέγω κατά ὁ κλητικός , καί παρά Πίνδαρος εἰμί ἀκαμαντοχάρμας οἷος ὑπερμενής ἀκαμαντοχάρμας Αἴας , περί ὅς εἰμί εἶπον , ὅτι κατά συνεκδρομή ὁ Αἴας γίγνομαι ἀκαμαντοχάρμας , μετά ὁ Ν , διά ὁ ἐπαλληλία ὁ φωνήεις · ἐπεί εἰμί οὗτος γίγνομαι ὦ ἀκαμαντοχάρμας Αἴας , ἀλλεπαλληλία μέλλω εἰμί ὁ φωνήεις , καί ἐκ οὗτος κακοφωνία γίγνομαι .