aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.mono-biblon-peri-tou-mh-pa-nta-ta-r-h-mata-kli-nesqai-ei-s 3
3 . ἰϲτέον ὅτι ἡ δ᾿ ϲυζυγία τῶν εἰϲ μῑ οὐκ ἔχει ὑποτακτικὰ διὰ τοιαύτην αἰτίαν . τὰ ὑποτακτικὰ τῶν εἰϲ μῑ θέλει ὁμοφωνεῖν τοῖϲ πρωτοτύποιϲ τῶν εἰϲ μῑ οἶον τιθῶ τίθημι ἐὰν τιθῶ , ἱϲτῶ ἵϲτημι ἐὰν ἱϲτῶ , διδῶ δίδωμι ἐὰν διδῶ . κατὰ τοῦτον οὖν τὸν κανόνα καὶ τὰ ὑποτακτικὰ τῆϲ δ ϲυζυγίαϲ τῶν εἰϲ μῑ ἀναγκάζεται ὁμοφωνεῖν τοῖϲ πρωτοτύποιϲ τῶν εἰϲ μῑ οἷον ζευγνύω ζεύγνυμι ἐὰν ζευγνύω , ὀλλύω ὄλλυμι ἐὰν ὀλλύω , πηγνύω πήγνυμι ἐὰν πηγνύω . ἀλλὰ μὴν οὕτωϲ οὐκ ἠδύνατο εἶναι , ἐπειδὴ κανών ἐϲτιν ὁ λέγων , ὅτι πᾶϲ παρῳχημένοϲ ὁριϲτικόϲ , μὴ ἔχων τὸ μ κλιτικόν , τρέπων τὴν τελευταίαν ϲυλλαβὴν εἰϲ ω καὶ ἀποβάλλων τὴν ἐν ἀρχαῖϲ κλιτικὴν ἔκταϲιν τὸ ὑποτακτικὸν ποιεῖ · οἷον ἔτυπτον ἐὰν τύπτω , ἔμαθον ἐὰν μάθω . καὶ περιϲπᾶται τὰ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ μετ᾿ ὀξείαϲ τάϲεωϲ καὶ διὰ τοῦ ντ κλινομένην οἷον ἐτύφθην τυφθείϲ τυφθέντοϲ ἐὰν τυφθῶ , ἐτύπην τυπείϲ τυπέντοϲ ἐὰν τυπῶ , ἐνύγην νυγείϲ νυγέντοϲ ἐὰν νυγῶ , ἐδάρην δαρείϲ δαρέντοϲ ἐὰν δαρῶ , ἐτίθην τιθείϲ τιθέντοϲ ἐὰν τιθῶ , ἵϲτην ἱϲτάϲ ἱϲτάντοϲ ἐὰν ἱϲτῶ , ἐδίδων διδούϲ διδόντοϲ ἐὰν διδῶ . οὕτωϲ οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ παρατατικοῦ τοῦ ἐπήγνυν καὶ ἐζεύγνυν καὶ ὤλλυν τροπῇ τῆϲ ἐϲχάτηϲ εἰϲ ω καὶ ἀποβολῇ τῆϲ ἐν ἀρχῇ κλιτικῆϲ ἐκτάϲεωϲ ἐὰν πηγῶ καὶ ἐὰν ὀλλῶ καὶ ἐὰν ζευγνῶ , καὶ ἀναγκάζεται γενέϲθαι περιϲπωμένωϲ , ἐπειδὴ καὶ ταῦτα ἔχει τὴν μετοχὴν εἰε ϲ μετ᾿ ὀξείαϲ τάϲεωϲ καὶ διὰ τοῦ ντ κλινομένην οἷον πηγνύϲ πηγνύντοϲ , ὀλλύϲ ὀλλύντοϲ , ζευγνύϲ ζευγνύντοϲ , ὀμνύϲ ὀμνύντοϲ . τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων καὶ τοῦ μὲν ἑνὸϲ ἀπαιτοῦντοϲ αὐτὰ ὁμοφωνεῖν τοῖϲ πρωτοτύποιϲ τῶν εἰϲ μι , τοῦ δὲ ἑτέρου τὴν εἰϲ ω μετὰ περιϲπωμένου τόνου κατάληξιν οἶον ἐὰν πηγνῶ , ἐὰν ζευγνῶ , ἐὰν ὀμνῶ , ἐξ ἀνάγκηϲ ἐπιλιμπάνει τὰ ὑποτακτικὰ τῆϲ δ᾿ ϲυζυγίαϲ τῶν εἰϲ μι .
Lemmas: 3 . ἰστέον ὅτι ὁ δέ συζυγία ὁ εἰς μι οὐ ἔχω ὑποτακτικός διά τοιοῦτος αἰτία . ὁ ὑποτακτικός ὁ εἰς μι ἐθέλω ὁμοφωνέω ὁ πρωτότυπος ὁ εἰς μι οἶος τίθημι τίθημι ἐάν τίθημι , ἵστημι ἵστημι ἐάν ἵστημι , δίδωμι δίδωμι ἐάν δίδωμι . κατά οὗτος οὖν ὁ κανών καί ὁ ὑποτακτικός ὁ δ συζυγία ὁ εἰς μι ἀναγκάζω ὁμοφωνέω ὁ πρωτότυπος ὁ εἰς μι οἷος ζεύγνυμι ζεύγνυμι ἐάν ζεύγνυμι , ὄλλυμι ὄλλυμι ἐάν ὄλλυμι , πήγνυμι πήγνυμι ἐάν πήγνυμι . ἀλλά μήν οὕτως οὐ δύναμαι ἔρχομαι , ἐπειδή κανών εἰμί ὁ λέγω , ὅτι πᾶς παρωχημένος ὁριστικός , μή ἔχω ὁ μ κλιτικός , τρέπω ὁ τελευταῖος συλλαβή εἰς ω̅ καί ἀποβάλλω ὁ ἐν ἀρχή κλιτικός ἔκτασις ὁ ὑποτακτικός ποιέω · οἷος τύπτω ἐάν τύπτω , μανθάνω ἐάν μανθάνω . καί περισπάω ὁ ἔχω ὁ μετοχή εἰς Σ μετά ὀξύς τάσις καί διά ὁ ντ κλίνω οἷος τύπτω τύπτω τύπτω ἐάν τύπτω , τύπτω τύπτω τύπτω ἐάν τύπτω , νύσσω νύσσω νύσσω ἐάν νύσσω , δέρω δέρω δέρω ἐάν δέρω , τίθημι τίθημι τίθημι ἐάν τίθημι , ἵστημι ἵστημι ἵστημι ἐάν ἵστημι , δίδωμι δίδωμι δίδωμι ἐάν δίδωμι . οὕτως οὖν καί ἀπό ὁ παρατατικός ὁ πήγνυμι καί ζεύγνυμι καί ὄλλυμι τροπή ὁ ἔσχατος εἰς ω̅ καί ἀποβολή ὁ ἐν ἀρχή κλιτικός ἔκτασις ἐάν πηγός καί ἐάν ὄλλω καί ἐάν ζεύγνω , καί ἀναγκάζω γίγνομαι περισπάω , ἐπεί καί οὗτος ἔχω ὁ μετοχή οἰδάνω Σ μετά ὀξύς τάσις καί διά ὁ ντ κλίνω οἷος πήγνυμι πήγνυμι , ὄλλυμι ὄλλυμι , ζεύγνυμι ζεύγνυμι , ὄμνυμι ὄμνυμι . ὁ οὖν δύο κανών μάχομαι καί ὁ μέν εἷς ἀπαιτέω αὐτός ὁμοφωνέω ὁ πρωτότυπος ὁ εἰς μι , ὁ δέ ἕτερος ὁ εἰς ω̅ μετά περισπάω τόνος κατάληξις οἶος ἐάν πήγνυμι , ἐάν ζεύγνω , ἐάν ὀμνέω , ἐκ ἀνάγκη ἐπιλιμπάνω ὁ ὑποτακτικός ὁ δέ συζυγία ὁ εἰς μι .