aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.de-prosodia-catholica 17
Πᾶν ῥῆμα ὀξύτονον ἐν τῇ ϲυνθέϲει ἀναδίδωϲι τὸν τόνον · καὶ εἰ μὲν διϲύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν , τὸ ϲύνθετον προπαροξύνεται , φημί ϲύμφημι , ἔϲτι ϲύνεϲτι , εὑρέ ἔφευρε , τὸ γὰρ ἐφεῦρε ἐκ τοῦ εὗρε βαρυτόνου ἐγένετο , εἰπέ κάτειπε . εἰ δὲ μονοϲύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν , τὸ ϲύνθετον παροξύνεται δόϲ ἀπόδοϲ , θέϲ ἐπίθεϲ , ἕϲ πρόεϲ ϲημαῖνον τὸ ἄφεϲ , ϲχέϲ ἐπίϲχεϲ , ϲπέϲ ἐνίϲπεϲ « ϲὺ δ’ ἀληθὲϲ ἐνίϲπεϲ » ( Od . γ 247 ) , τὸ δὲ « ὥϲ μοι καλὰ τὸν οἶτον ἀπότμου παιδὸϲ ἔνιϲπεϲ » ( Ω 388 ) ἐϲτιν ὁριϲτικὸν ἐκ τοῦ ἤνιϲπεϲ τὴν ἀρχὴν ϲυϲτείλαντοϲ . τὸ μέντοι ἄνευ τοῦ ϲ̄ προϲτακτικὸν προπαροξύνεται . λέγω δὲ τὸ « νημερτέϲ μοι ἔνιϲπε » ( Od . δ 642 ) — χρή ἀπόχρη . τὸ γὰρ ἀποχρῇ ἀπὸ τοῦ χρῇ περιϲπωμένου ἐγένετο . Τὰ εἰϲ ω̄ μονοϲύλλαβα μὴ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ̄ ὀξύτονον ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ μετὰ προθέϲεωϲ ϲυντεθειμένα τὴν περιϲπωμένην φυλάττει καὶ ἐν τῇ ϲυνθέϲει , ϲμῶ περιϲμῶ , δρῶ ϲυνδρῶ , κλῶ ϲυγκλῶ , ὦ ϲυνῶ , παρῶ . πρόϲκειται « ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ » διὰ τὸ ϲχῶ παράϲχω , ϲπῶ ἐπίϲπω , τὸ δὲ βῶ ἀναβῶ , δῶ παραδῶ φυλάϲϲει τὸν αὐτὸν τόνον ὡϲ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰϲ ϲ̄ ὀξύτονον . πρόϲκειται « μετὰ προθέϲεωϲ » διὰ τὸ ἄζω τὸ ξηραίνω . τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ ᾱ ϲτερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ζῶ . * Τὰ εἰϲ ο̄ῡ μονοϲύλλαβα προϲτακτικά , ἡνίκα μὲν ϲυντεθῇ μετὰ μονοϲυλλάβου προθέϲεωϲ , περιϲπᾶται οἷον οὗ προοῦ . ἡνίκα δὲ μετὰ διϲυλλάβου , βαρύνεται , θοῦ ἀπόθου κατάθου , ϲχοῦ ἀνάϲχου . Πᾶν ῥῆμα ὁριϲτικὸν εἰϲ ω̄ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ἐν τῇ ϲυνθέϲει φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον , γράφω καταγράφω , βαίνω μεταβαίνω , φιλῶ καταφιλῶ , λέγω ἀλέγω . τὸ δὲ χειρογραφῶ καὶ καλαμογλυφῶ καὶ ἀϲθενῶ καὶ εὐϲεβῶ καὶ ἀπειθῶ οὐ φυλάττουϲι τὸν τόνον οὐ γὰρ ἀπὸ ῥημάτων ϲυνετέθηϲαν . Πᾶϲ παρῳχημένοϲ ὁριϲτικὸϲ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενοϲ καὶ ἀπὸ φύϲει μακρᾶϲ τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον καὶ ἐν τῇ ϲυνθέϲει , εἶχον κατεῖχον , ἧψα ϲυνῆψα , εἶπον ἐξεῖπον , εὗδον « εὗδ’ ἀνακλινθείϲ » ( Od . δ 794 ) καθεῦδον « ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάϲ » ( Α 611 ) , ἧϲτο καθῆϲτο , πλὴν τοῦ εἶξεν ὑπόειξεν ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν Ὀδυϲϲείᾳ ( π 42 ) τῷ δ’ ἔδρηϲ ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν Ὀδυϲϲεύϲ , εἶκον ὑπόεικον « νεῶν δ’ ὑπόεικον ἀνάγκῃ ( Π 305 ) . τὸ δὲ οἶδα ϲύνοιδα Αἰολικόν . χαίρουϲι γὰρ οἱ Αἰολεῖϲ ἀναβιβάζειν τοὺϲ τόνουϲ ὥϲπερ ἐπὶ τοῦ Ἀτρεύϲ Ἄτρευϲ . πρόϲκειται ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενα διὰ τὸ χεῦε περιέχευε , κεῖτο κατέκειτο . πρόϲκειται ἀπὸ φύϲει μακρᾶϲ διὰ τὸ ἷζε ἔφιζε « Νεϲτωρ δ’ αὐτὸϲ ἔφιζε » ( Od . γ 411 ) . ἷεν ξύνιεν « καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν » ( Α 273 ) ὡϲ « αὐτὰρ ἐπεὶ κόϲμηθεν » ( Il . Γ 1 ) . εἶχε κάτεχε « νύξ δὲ μάλα ϲτυγερὴ κάτεχ’ οὐρανόν » ( Od . ν 269 ) . πρόϲκειται « ὁριϲτικόϲ » διὰ τὸ εἰπέ ἔξειπε , εὑρέ ἔφευρε εὗδε κάθευδε , ἧϲο κάθηϲο « ἀλλ’ ἀκέουϲα κάθηϲο » ( Α 565 ) * Πᾶν ὑποτακτικὸν εἰϲ μαι λῆγον ἐπὶ δευτέρου μέϲου αορίϲτου ἐν τῇ ϲυνθέϲει προπαροξύνεται οἷον θῶμαι ἀπόθωμαι καὶ διάθωμαι δεῦτε τέκνον καὶ διάθωμαι » , ϲχῶμαι ἀπόϲχωμαι « ἀπόϲχωνται πολλοί » . * Τὰ εἰϲ μ̄ῑ εὐκτικὰ ἀπὸ μονοϲυλλάβων ῥημάτων ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ ϲυνθέϲει , ϲμῷμι ϲμῷϲ ϲμῷ περιϲμῷμι περιϲμῷϲ περιϲμῷ , δρῷμι δρῷϲ δρῷ ϲυνδρῷμι ϲυνδρῷϲ ϲυνδρῷ . πρόϲκειται « ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ » διὰ τὸ ϲχοῖμι ϲχοῖϲ ϲχοῖ ἐπίϲχοιμι ἐπίϲχοιϲ ἐπίϲχοι . τὸ δὲ « ἐπίϲχοιεϲ » ( Ξ 241 ) ἀπὸ τοῦ ἐπίϲχοιϲ πλεοναϲμόϲ ἐϲτι τοῦ ε̄ ἢ ϲυϲτολὴ τοῦ ἐπιϲχοίηϲ . * Τὰ ϲύνθετα προϲτακτικὰ βραχυκατάληκτα ὡϲ ἐπὶ πλεῖϲτον ἀναπέμπει τὸν ἑαυτῶν τόνον , τὰ δὲ μακροκατάληκτα τὸν αὐτὸν τοῖϲ ἁπλοῖϲ φυλάττει τόνον . βραχυκατάληκτα μὲν λέγε κατάλεγε , ϲπεῖρε κατάϲπειρε , ἧϲο κάθηϲο . μακροκατάληκτα δὲ νοοῦ διανοοῦ , ποίει περιποίει . * Πᾶν ἀπαρέμφατον ϲυντιθέμενον φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον , ἴϲχειν ἐπίϲχειν , ϲχεῖν ἐπιϲχεῖν , πτέϲθαι ἐπιπτέϲθαι , ϲχέϲθαι ἀποϲχέϲθαι « τότ’ ἂν οὔτοι ἀποϲχέϲθαι » ( Od . ι 211 ) , ἧϲθαι καθῆϲθαι , κεῖϲθαι κατακεῖϲθαι . Οὐδεμία μετοχὴ περιϲπᾶται , εἰ μὴ ἐκ ϲυναιρέϲεωϲ εἴη . αὗται δὲ ᾗ εἰϲ ων λήγουϲαι , ἀρϲενικαὶ οὖϲαι ἢ οὐδέτεραι , ἢ εἰϲ ο̄ῡν̄ μόνωϲ οὐδέτερον ἢ ἐνεϲτῶτόϲ εἰϲιν ὁ ποιέων ὁ ποιῶν καὶ τὸ ποιέον τὸ ποιοῦν , ὁ βοάων ὁ βοῶν καὶ τὸ βοάον τὸ βοῶν , ὁ χρυϲόων ὁ χρυϲῶν καὶ τὸ χρυϲόον τὸ χρυϲοῦν , ἤγουν μέλλοντοϲ τῆϲ πέμπτηϲ ϲυζυγίαϲ , κερῶν , ϲπερῶν , κτενῶν , ἐπεὶ καὶ τούτων ῥήματα περιϲπῶνται — ποιῶ , βοῶ , χρυϲῶ , κερῶ , ϲπερῶ , κτενῶ . — βαρύνεται δὲ ἡ εἰϲ ω̄ν̄ μετοχή , ὅτε τὸ ῥῆμα βαρύνεται , τύπτω τύπτων , γράφω γράφων , γράψω γράψων , ποιήϲω ποιήϲων . ὀξύνονται δὲ αἱ εἰϲ ω̄ν̄ δευτέρου ἀορίϲτου λαβών , τυπών , φαγών , μεθ’ ὧν καὶ ἐών καὶ ἰών καὶ κιών , πλὴν τοῦ πέφνων βαρυνομένου ὁμοίωϲ τῷ τέμνων καὶ κάμνων , τὸ δὲ ἑκών ἠκολούθηϲε τοῖϲ προειρημένοιϲ ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ . ἐπειδὴ δὲ αἱ εἰϲ ω̄ν̄ λήγουϲαι καὶ ἐπὶ τέλουϲ ἔχουϲαι τὸν τόνον ἄδηλον εἴτε ὀξύνονται εἴτε περιϲπῶνται , ἐκ τῆϲ κλίϲεωϲ διατελείϲθωϲαν . ὧν μὲν γὰρ αἱ πλάγιοι φύϲει μακρᾷ παραλήγονται , τούτων πάντωϲ καὶ αἱ εὐθεῖαι περιϲπῶνται οἷον βοῶντοϲ βοῶν , χρυϲοῦντοϲ χρυϲοῦν , κεροῦντοϲ κερῶν , κτενοῦντοϲ κτενῶν . ὧν δὲ μόνον ἐϲτὶ τὸ ο̄ ἐν τῇ παραληγούϲῃ , τούτων αἱ εὐθεῖαι ὀξύνονται , δευτέρου οὖϲαι ἀορίϲτου , λαβόντοϲ λαβών , δραμόντοϲ δραμών . Αἱ δὲ εἰϲ ᾱϲ̄ αἱ μὲν τοῦ πρώτου ἀορίϲτου πᾶϲαι πρὸ μιᾶϲ ἔχουϲι τόν τόνον τελέϲαϲ , ποιήϲαϲ , τύψαϲ , γεμίϲαϲ , ϲαλπίϲαϲ , λεπίϲαϲ , καλλωπίϲαϲ , βρίϲαϲ , κτίϲαϲ , λακτίϲαϲ , μεθ’ ὧν καὶ ἡ ἴϲαϲ ἀπὸ τοῦ ἴϲημι . αἱ δὲ τοῦ δευτέρου ἀορίϲτου ἢ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ τῶν εἰϲ μι πᾶϲαι ὀξύνονται , ϲτάϲ , φθάϲ , ἱϲτάϲ , κιχράϲ . Αἱ δὲ εἰϲ ε̄ῑϲ̄ καὶ εἰϲ ο̄ῡϲ̄ καὶ εἰϲ ω̄ϲ̄ καὶ εἰϲ ῡϲ̄ πᾶϲαι ὀξύνονται , τυφθείϲ , δαρείϲ , τυπείϲ , τιθείϲ , διδούϲ , βιούϲ , πεποιηκώϲ , τετυφώϲ , τετυπώϲ , ἑϲτώϲ , βεβώϲ , πηγνύϲ , ὀλλύϲ , ὀμνύϲ . Αἱ δὲ εἰϲ μ̄ε̄ν̄ο̄ϲ̄ παϲαι προπαροξύνονται χωρὶϲ τῶν τοῦ παρακειμένου , τυπτόμενος , γραφόμενοϲς , τυψόμενος , τυψάμενος , γραψάμενος , τυπούμενοϲ · αἱ γὰρ τοῦ παρακειμένου πρὸ μιᾶϲ ἔχουϲι τὸν τόνον , τετυμμένος , πεποιημένοϲ , πεφιλημένος , πεπταμένος , χωρὶϲ εἰ μὴ πάθωϲι · τότε γὰρ ἀναβιβάζουϲι καὶ αὗται τὸν τόνον μὴ οὖϲαι ὑπὲρ τρεῖϲ ϲυλλαβὰϲ ὡϲ ὦρκα ὦρμαι ὄρμενοϲ , ἥδω ἥϲω ἧϲμαι ἡϲμένοϲ καὶ ἄϲμενοϲ , καὶ βεβλημένοϲ βλήμενοϲ καὶ ἄρχμενοϲ καὶ δέγμενοϲ καὶ ἄλμενοϲ καὶ ἐμπλήμενος , εἴτε παρακειμένου εἶεν παθητικοῦ εἴτε ἄλλου χρόνου , εἰκότωϲ προπαροξύνονται . πρόϲκειται « μὴ οὖϲαι ὑπὲρ τρεῖϲ ϲυλλαβὰϲ » διὰ τὸ ἀκάχω ἀκαχήϲω ἠκάχημαι ἠκαχημένοϲ ἀκαχημένος . τὸ γὰρ οὐτάμενοϲ καὶ ἐληλάμενος οὐ κατὰ πάθοϲ γίνονται προπαροξυτόνωϲ ἀπὸ τοῦ οὐταϲμένοϲ καὶ ἐληλαϲμένοϲ , ἐπειδὴ ὡϲ ὄντα ὑπὲρ τρεῖϲ ϲυλλαβὰϲ ὤφειλον τὸν αὐτὸν τόνον φυλάξαι , ἀλλ’ ἀπὸ τῶν εἰϲ μ̄ῑ εἰϲίν , ὡϲ ἀπὸ τοῦ οὔτημι καὶ ἐλήλημι , ἵνα ὦϲιν ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ ὥϲπερ ἵϲτημι ἵϲταμαι ἱϲτάμενοϲ . Αἱ εἰϲ η̄ λήγουϲαι θηλυκαὶ παροξύνονται , τυπτομένη , τετυμμένη . Αἱ εἰϲ ᾱ θηλυκαὶ προπαροξύνονται ἢ προπεριϲπῶνται . καὶ προπεριϲπῶνται μέν , ὅϲαι ἀπὸ ὀξυτόνων εἰϲὶν ἀρϲενικῶν ἢ περιϲπωμένων , νοῶν νοοῦϲα , εὐφρανῶν εὐφρανοῦϲα , τυπείϲ τυπεῖϲα , τετυφώϲ τετυφυῖα . προπαροξύνονται δέ , ὅϲαι ἀπὸ βαρυτόνων εἰϲὶν ἀρϲενικῶν , λέγων λέγουϲα , τύψων τύψουϲα , ποιήϲαϲ ποιήϲαϲα . Αἱ οὐδέτεραι μετοχαὶ ὁμοτονοῦϲι τοῖϲ ἰδίοιϲ ἀρϲενικοῖϲ , ὁ τύπτων τὸ τύπτον , ὁ ποιῶν τὸ ποιοῦν , ὁ λαβών τὸ λαβόν , ὁ ποιήϲαϲ τὸ ποιῆϲαν , εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν διὰ τὸν κανόνα . Αἱ ϲυντιθέμεναι μετοχαὶ οὐκ ἀναβιβάζουϲι τὸν τόνον , λέγων καταλέγων , φέρων περιφέρων , ἐλθών ἀνελθών , ϲπών μεταϲπών , πατῶν περιπατῶν . εἰ δὲ ἀναβιβάζουϲι τὸν τόνον , οὐκέτι μένουϲι μετοχαί , ἀλλ’ ὀνόματα γίνονται , τλάϲ Ἄτλαϲ , βάϲ Ἄβαϲ , φάϲ Περιφαϲ , χωρὶϲ τῆϲ ἑκών καὶ ἀέκων . καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν διαφόρουϲ λύϲειϲ , ὧν πρώτη ἐϲτὶν αὕτη . αἱ μετοχαὶ ἢ ἁπλαῖ εἰϲιν ἢ παραϲύνθετοι , οὐδέποτε δὲ ϲύνθετοι · ἐπειδὴ οὖν ἡ ἀέκων ϲύνθετόϲ ἐϲτιν , οὐδὲ γὰρ ἔχει ῥῆμα προϋπάρχον ἐν ϲυνθέϲει , ἵνα παραϲύνθετον αὐτὴν εἴπωμεν , ἀλλ’ ἐν τῇ μετοχῇ ἐγένετο ἡ ϲύνθεϲιϲ οἷον ἑκών ἀέκων , τούτου χάριν ἐν τῇ ϲυνθέϲει ἀνεβίβαϲε τὸν τόνον , ἵνα δείξῃ , ὅτι ϲύνθετόϲ ἐϲτι καὶ οὐ παραϲύνθετοϲ ὡϲ ἄλλαι μετοχαί . δευτέρα δὲ αἰτία ἐϲτὶν αὕτη · ἐκ τοῦ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ γέγονε ἡ ἑκών κατὰ πάθοϲ τουτέϲτι κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ῑ , καὶ ἐπειδὴ τὸ εἴκω ῥῆμα ϲυνέϲτειλε τὴν παραλήγουϲαν ἐν τῇ ἑκών μετοχῇ , τούτου χάριν ὠξύνθη ὁμοίωϲ ταῖϲ ἄλλαιϲ μετοχαῖϲ ταῖϲ βραχείᾳ παραληγομέναιϲ , φημὶ δὴ ταῖϲ τοῦ δευτέρου ἀορίϲτου , ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ ἑκών οὐκ ἔϲτι δευτέρου ἀορίϲτου , ἀλλ’ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ , δηλονότι οὐκ ὤφειλεν ὀξύνεϲθαι ὁμοίωϲ ἐκείναιϲ . Επειδὴ οὖν παραλόγωϲ ϲυνέδραμεν ἐκείναιϲ καὶ ὠξύνθη ἡ ἑκών μετοχή , τούτου χάριν ἐν τῇ ϲυνθέϲει , φημὶ δὴ ἐν τῇ ἀέκων ἐβαρύνθη , ἵνα τὴν παράλογον τάϲιν τοῦ ἁπλοῦ ἐκφύγῃ , φημὶ δὴ τὴν ὀξεῖαν . — ἄξιον δέ ἐϲτι ζητῆϲαι , διὰ τί ἡ ἑκών μετοχὴ ἐν τῇ ἀέκων ἀναβιβάϲαϲα τὸν τόνον ἔμεινε μετοχὴ καὶ οὐκ ἐγένετο ὄνομα ; καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν , ὅτι λέξιϲ ἐκ τῆϲ ᾱ ϲτερήϲεωϲ ϲυντιθεμένη καὶ φυλάττουϲα τὸ τέλος , φυλάττει καὶ τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου οἷον δοῦλοϲ ἄδουλοϲ , φίλοϲ ἄφιλοϲ , ϲεμνόϲ ἄϲεμνοϲ , κακόϲ ἄκακοϲ , ψευδήϲ ἀψευδήϲ , ϲαφήϲ ἀϲαφήϲ · τὸ γὰρ τλάϲ Ἄτλαϲ καὶ τὸ βάϲ Ἄβαϲ φυλάξαντα τὸ τέλοϲ καὶ μὴ φυλάξαντα τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου , ἀλλὰ γενόμενα ὀνόματα οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν , ἐπειδὴ οὐκ ἔχουϲι τὴν ᾱ ϲτέρηϲιν , ἀλλὰ τὴν ᾱ ἐπίταϲιν οἱονεὶ ὁ πάνυ καρτερῶν , πάνυ βαίνων · ἐπειδὴ οὖν ἡ ἀέκων ἐφύλαξε τὸ τέλοϲ τῆϲ ἑκών , τούτου χάριν καὶ τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου ἐφύλαξε καὶ ἔμεινε μετοχή .
Lemmas: Πᾶν ῥῆμα ὀξύτονος ἐν ὁ σύνθεσις ἀναδίδωμι ὁ τόνος · καί εἰμί μέν δισύλλαβος εἰμί ὁ ἁπλόος , ὁ συντίθημι προπαροξύνω , φημί σύμφημι , εἰμί σύνειμι , εὑρίσκω ἐφευρίσκω , ὁ γάρ ἐφευρίσκω ἐκ ὁ εὑρίσκω βαρύτονος γίγνομαι , εἶπον κατερέω . εἰμί δέ μονοσύλλαβος εἰμί ὁ ἁπλόος , ὁ συντίθημι παροξύνω δίδωμι ἀποδίδωμι , τίθημι ἐπιτίθημι , ἵημι προΐημι σημαίνω ὁ ἀφίημι , ἔχω ἐπέχω , σπές ἐνέπω « σύ δέ ἀληθής ἐνέπω » ( Od . γ 247 ) , ὁ δέ « ὅς ἐγώ καλός ὁ οἶτος ἄποτμος παῖς ἐνέπω » ( Ω 388 ) εἰμί ὁριστικός ἐκ ὁ ἐνέπω ὁ ἀρχή συστέλλω . ὁ μέντοι ἄνευ ὁ σ̄ προστακτικός προπαροξύνω . λέγω δέ ὁ « νημερτής ἐγώ ἐνέπω » ( Od . δ 642 ) — χρή ἀποχράω . ὁ γάρ ἀποχράω ἀπό ὁ χράω περισπάω γίγνομαι . ὁ εἰς εἰμί μονοσύλλαβος μή ἔχω ὁ μετοχή εἰς σ̄ ὀξύτονος ἐπί ἐνίστημι μετά πρόθεσις συντίθημι ὁ περισπάω φυλάσσω καί ἐν ὁ σύνθεσις , σμάω περισμάω , δράω συνδράω , κλάω συγκλάω , εἰμί συνίημι , πείρω . πρόσκειμαι « ἐπί ἐνίστημι » διά ὁ ἔχω παρέχω , σπάω ἐφέπω , ὁ δέ βαίνω ἀναβαίνω , δήω παραδίδωμι φυλάσσω ὁ αὐτός τόνος ὡς ἔχω ὁ μετοχή εἰς σ̄ ὀξύτονος . πρόσκειμαι « μετά πρόθεσις » διά ὁ ἄζω ὁ ξηραίνω . οὗτος γάρ ἀπό ὁ ὅς στερητικός μόριον καί ὁ ζῶ . * ὁ εἰς οὐ μονοσύλλαβος προστακτικός , ἡνίκα μέν συντίθημι μετά μονοσύλλαβος πρόθεσις , περισπάω οἷος ὅς προΐημι . ἡνίκα δέ μετά δισύλλαβος , βαρύνω , τίθημι ἀποτίθημι κατατίθημι , ἔχω ἀνέχω . Πᾶν ῥῆμα ὁριστικός εἰς εἰμί ὑπέρ εἷς συλλαβή ἐν ὁ σύνθεσις φυλάσσω ὁ αὐτός τόνος , γράφω καταγράφω , βαίνω μεταβαίνω , φιλέω καταφιλέω , λέγω ἀλέγω . ὁ δέ χειρογραφέω καί καλαμογλυφέω καί ἀσθενέω καί εὐσεβέω καί ἀπειθέω οὖον φυλάσσω ὁ τόνος οὖον γάρ ἀπό ῥῆμα συντίθημι . Πᾶς παρωχημένος ὁριστικός ἀπό φωνήεις ἄρχω καί ἀπό φύσις μακρός ὁ αὐτός φυλάσσω τόνος καί ἐν ὁ σύνθεσις , ἔχω κατέχω , ἅπτω συνάπτω , εἶπον ἐξεῖπον , εὕδω « εὕδω ἀνακλίνω » ( Od . δ 794 ) καθεύδω « ἔνθα καθεύδω ἀναβαίνω » ( Α 611 ) , ἧμαι κάθημαι , πλήν ὁ ἔοικα ὑπείκω ὡς παρά ὁ ποιητής ἐν Ὀδυσσεία ( π 42 ) ὁ δέ δράω ἔπειμι πατήρ ὑπείκω Ὀδυσσεύς , εἴκω ὑπείκω « νέος δέ ὑπείκω ἀνάγκη ( Π 305 ) . ὁ δέ οἶδα σύνοιδα Αἰολικός . χαίρω γάρ ὁ Αἰολεύς ἀναβιβάζω ὁ τόνος ὥσπερ ἐπί ὁ Ἀτρεύς Ἀτρεύς . πρόσκειμαι ἀπό φωνήεις ἄρχω διά ὁ χέω περιχέω , κεῖμαι κατάκειμαι . πρόσκειμαι ἀπό φύσις μακρός διά ὁ ἵζω ἐφίζω « Νέστωρ δέ αὐτός ἐφίζω » ( Od . γ 411 ) . εἶμι συνίημι « καί μέν μου βουλή συνίημι » ( Α 273 ) ὡς « ἀτάρ ἐπεί κοσμέω » ( Il . Γ 1 ) . ἔχω κατέχω « νύξ δέ μάλα στυγερός κατέχω οὐρανός » ( Od . Ν 269 ) . πρόσκειμαι « ὁριστικός » διά ὁ εἶπον ἐξεῖπον , εὑρίσκω ἐφευρίσκω εὕδω καθεύδω , ἧμαι κάθημαι « ἀλλά ἀκέων κάθημαι » ( Α 565 ) * Πᾶν ὑποτακτικόν εἰς μής λήγω ἐπί δύο μέσος ἀόριστος ἐν ὁ σύνθεσις προπαροξύνω οἷος τίθημι ἀποτίθημι καί διαθέω δεῦρο τέκνον καί διαθέω » , ἔχω ἀπέχω « ἀπέχω πολύς » . * ὁ εἰς μῇ εὐκτικός ἀπό μονοσύλλαβος ῥῆμα ἐπί ἐνίστημι ὁ αὐτός τόνος φυλάσσω καί ἐν ὁ σύνθεσις , σμάω σμάω σμάω περισμάω περισμάω περισμάω , δράω δράω δράω συνδράω συνδράω συνδράω . πρόσκειμαι « ἐπί ἐνίστημι » διά ὁ ἔχω ἔχω ἔχω ἐπέχω ἐπέχω ἐπέχω . ὁ δέ « ἐπέχω » ( Ξ 241 ) ἀπό ὁ ἐπέχω πλεονασμός εἰμί ὁ ἔ ἢ συστολή ὁ ἐπέχω . * ὁ σύνθετος προστακτικός βραχυκατάληκτος ὡς ἐπί πλεῖστος ἀναπέμπω ὁ ἑαυτοῦ τόνος , ὁ δέ μακροκατάληκτος ὁ αὐτός ὁ ἁπλόος φυλάσσω τόνος . βραχυκατάληκτος μέν λέγω καταλέγω , σπείρω κατασπείρω , ἧμαι κάθημαι . μακροκατάληκτος δέ νοέω διανοέομαι , ποιέω περιποιέω . * Πᾶν ἀπαρέμφατος συντίθημι φυλάσσω ὁ αὐτός τόνος , ἴσχω ἐπίσχω , ἔχω ἐπέχω , πέτομαι ἐπιπέτομαι , ἔχω ἀπέχω « τότε εἄν οὔτοι ἀπέχω » ( Od . ι 211 ) , ἧμαι κάθημαι , κεῖμαι κατάκειμαι . οὐδείς μετοχή περισπάω , εἰμί μή ἐκ συναίρεσις εἰμί . οὗτος δέ ὅς εἰς εἰμί λήγω , ἀρσενικός εἰμί ἢ οὐδέτερος , ἢ εἰς οὖν μόνος οὐδέτερος ἢ ἐνίστημι εἰμί ὁ ποιέω ὁ ποιέω καί ὁ ποιέω ὁ ποιέω , ὁ βοή ὁ βοῦς καί ὁ βοάω ὁ βοῦς , ὁ χρυσόω ὁ χρυσός καί ὁ χρυσόω ὁ χρύσεος , ἤγουν μέλλω ὁ πέμπτος συζυγία , κείρω , σπείρω , κτείνω , ἐπεί καί οὗτος ῥῆμα περισπάω — ποιέω , βοάω , χρύσεος , κείρω , σπείρω , κτείνω . — βαρύνω δέ ὁ εἰς εἰμί μετοχή , ὅτε ὁ ῥῆμα βαρύνω , τύπτω τύπτω , γράφω γράφω , γράφω γράφω , ποιέω ποιέω . ὀξύνω δέ ὁ εἰς εἰμί δύο ἀόριστος λαμβάνω , τύπτω , ἐσθίω , μετά ὅς καί εἰμί καί εἶμι καί κίω , πλήν ὁ θείνω βαρύνω ὁμοίως ὁ τέμνω καί κάμνω , ὁ δέ ἑκών ἀκολουθέω ὁ προερέω ἀπό ὁ εἴκω ὁ ὑποχωρέω . ἐπεί δέ ὁ εἰς εἰμί λήγω καί ἐπί τέλος ἔχω ὁ τόνος ἄδηλος εἴτε ὀξύνω εἴτε περισπάω , ἐκ ὁ κλίσις διατελέω . ὅς μέν γάρ ὁ πλάγιος φύσις μακρός παραλήγω , οὗτος πάντως καί ὁ εὐθύς περισπάω οἷος βοῦς βοῦς , χρυσόω χρύσεος , κείρω κείρω , κτείνω κτείνω . ὅς δέ μόνος εἰμί ὁ ὁ ἐν ὁ παραλήγω , οὗτος ὁ εὐθύς ὀξύνω , δύο εἰμί ἀόριστος , λαμβάνω λαμβάνω , τρέχω τρέχω . ὁ δέ εἰς Ἕσσα ὁ μέν ὁ πρῶτος ἀόριστος πᾶς πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος τελέω , ποιέω , τύπτω , γεμίζω , σαλπίζω , λεπίζω , καλλωπίζω , βρίθω , κτίζω , λακτίζω , μετά ὅς καί ὁ ἴσος ἀπό ὁ ἴσημι . ὁ δέ ὁ δύο ἀόριστος ἢ ἐνίστημι καί παρατατικός ὁ εἰς μι πᾶς ὀξύνω , ἵστημι , φθάνω , ἵστημι , κίχρημι . ὁ δέ εἰς εἷς καί εἰς ο̄ῡσ̄ καί εἰς ὠθέω καί εἰς ὅς πᾶς ὀξύνω , τύπτω , δέρω , τύπτω , τίθημι , δίδωμι , βιός , ποιέω , τύπτω , τύπτω , ἵστημι , βαίνω , πήγνυμι , ὄλλυμι , ὄμνυμι . ὁ δέ εἰς μένω πᾶς προπαροξύνω Χωρὶς ὁ ὁ παράκειμαι , τύπτω , γράφω , τύπτω , τύπτω , γράφω , τυπόω · ὁ γάρ ὁ παράκειμαι πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , τύπτω , ποιέω , φιλέω , πετάννυμι , Χωρὶς εἰμί μή πάσχω · τότε γάρ ἀναβιβάζω καί οὗτος ὁ τόνος μή εἰμί ὑπέρ τρεῖς συλλαβή ὡς ὄρκα ὁρμή ὄρνυμι , ἥδω ἵημι ἀείδω ἀείδω καί ἄσμενος , καί βάλλω βάλλω καί ἄρχω καί δέχομαι καί ἄλμενος καί ἐμπίμπλημι , εἴτε παράκειμαι ἄγω παθητικός εἴτε ἄλλος χρόνος , εἰκότως προπαροξύνω . πρόσκειμαι « μή εἰμί ὑπέρ τρεῖς συλλαβή » διά ὁ ἄχνυμαι ἀχεύω ἄχνυμαι ἄχνυμαι ἀχεύω . ὁ γάρ οὐτάω καί ἐληλείνω οὖον κατά πάθος γίγνομαι προπαροξύτονος ἀπό ὁ οὐτάω καί ἐλαύνω , ἐπεί ὡς εἰμί ὑπέρ τρεῖς συλλαβή ὀφείλω ὁ αὐτός τόνος φυλάσσω , ἀλλά ἀπό ὁ εἰς μῇ εἰμί , ὡς ἀπό ὁ οὐτάω καί ἐλαύνω , ἵνα εἰμί ἐνίστημι καί παρατατικός ὥσπερ ἵστημι ἵστημι ἵστημι . ὁ εἰς ὁ λήγω θηλυκός παροξύνω , τύπτω , τύπτω . ὁ εἰς ὅς θηλυκός προπαροξύνω ἢ προπερισπάω . καί προπερισπάω μέν , ὅσος ἀπό ὀξύτονος εἰμί ἀρσενικός ἢ περισπάω , νοέω νοέω , εὐφραίνω εὐφραίνω , τύπτω τύπτω , τύπτω τύπτω . προπαροξύνω δέ , ὅσος ἀπό βαρύτονος εἰμί ἀρσενικός , λέγω λέγω , τύπτω τύπτω , ποιέω ποιέω . ὁ οὐδέτερος μετοχή ὁμοτονέω ὁ ἴδιος ἀρσενικός , ὁ τύπτω ὁ τύπτω , ὁ ποιέω ὁ ποιέω , ὁ λαμβάνω ὁ λαμβάνω , ὁ ποιέω ὁ ποιέω , εἰμί καί μή ὁ αὐτός διά ὁ κανών . ὁ συντίθημι μετοχή οὐ ἀναβιβάζω ὁ τόνος , λέγω καταλέγω , φέρω περιφέρω , ἔρχομαι ἀνέρχομαι , σπάω μεθέπω , πατέω περιπατέω . εἰμί δέ ἀναβιβάζω ὁ τόνος , οὐκέτι μένω μετοχή , ἀλλά ὄνομα γίγνομαι , ἔτλην Ἄτλας , βαίνω Ἄβας , φημί Περίφας , Χωρὶς ὁ ἑκών καί ἄκων . καί εἰμί εἶπον διάφορος λύω , ὅς πρῶτος εἰμί οὗτος . ὁ μετοχή ἢ ἁπλόος εἰμί ἢ παρασύνθετος , οὐδέποτε δέ σύνθετος · ἐπεί οὖν ὁ ἄκων σύνθετος εἰμί , οὐδέ γάρ ἔχω ῥῆμα προυπάρχω ἐν σύνθεσις , ἵνα παρασύνθετος αὐτός εἶπον , ἀλλά ἐν ὁ μετοχή γίγνομαι ὁ σύνθεσις οἷος ἑκών ἄκων , οὗτος χάρις ἐν ὁ σύνθεσις ἀναβιβάζω ὁ τόνος , ἵνα δείκνυμι , ὅτι σύνθετος εἰμί καί οὖον παρασύνθετος ὡς ἄλλος μετοχή . δύο δέ αἰτία εἰμί οὗτος · ἐκ ὁ εἴκω ὁ ὑποχωρέω γίγνομαι ὁ ἑκών κατά πάθος τουτέστι κατά ἀποβολή ὁ Ι , καί ἐπεί ὁ εἴκω ῥῆμα συστέλλω ὁ παραλήγω ἐν ὁ ἑκών μετοχή , οὗτος χάρις ὀξύνω ὁμοίως ὁ ἄλλος μετοχή ὁ βραχύς παραλήγω , φημί δή ὁ ὁ δύο ἀόριστος , ἀλλά ἐπεί ὁ ἑκών οὐ εἰμί δύο ἀόριστος , ἀλλά ἐνίστημι καί παρατατικός , δηλονότι οὐ ὀφείλω ὀξύνω ὁμοίως ἐκεῖνος . ἐπειδή οὖν παράλογος συντρέχω ἐκεῖνος καί ὀξύνω ὁ ἑκών μετοχή , οὗτος χάρις ἐν ὁ σύνθεσις , φημί δή ἐν ὁ ἄκων βαρύνω , ἵνα ὁ παράλογος τάσις ὁ ἁπλόος ἐκφεύγω , φημί δή ὁ ὀξύς . — ἄξιος δέ εἰμί ζητέω , διά τίς ὁ ἑκών μετοχή ἐν ὁ ἄκων ἀναβιβάζω ὁ τόνος μένω μετοχή καί οὐ γίγνομαι ὄνομα ; καί εἰμί εἶπον , ὅτι λέξις ἐκ ὁ ὅς στέρησις συντίθημι καί φυλάσσω ὁ τέλος , φυλάσσω καί ὁ αὐτός μέρος ὁ λόγος οἷος δοῦλος ἄδουλος , φίλος ἄφιλος , σεμνός ἄσεμνος , κακός Ἄκακος , ψευδής ἀψευδής , σαφής ἀσαφής · ὁ γάρ ἔτλην Ἄτλας καί ὁ βαίνω Ἄβας φυλάζω ὁ τέλος καί μή φυλάζω ὁ αὐτός μέρος ὁ λόγος , ἀλλά γίγνομαι ὄνομα οὐ ἀντίκειμαι ἐγώ , ἐπεί οὐ ἔχω ὁ ὅς στέρησις , ἀλλά ὁ ὅς ἐπίτασις οἱονεί ὁ πάνυ καρτερός , πάνυ βαίνω · ἐπεί οὖν ὁ ἄκων φυλάσσω ὁ τέλος ὁ ἑκών , οὗτος χάρις καί ὁ αὐτός μέρος ὁ λόγος φυλάσσω καί μένω μετοχή .