aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.de-prosodia-catholica 19
Περὶ ἐπιρρημάτων . Τῶν ἐπιρρημάτων τὰ μὲν ἀπὸ πτωτικῶν ϲύνταξιν ἐπιρρηματικὴν μετῆλθον , τὰ δὲ θεματικά εἰϲιν . Τὰ ἐπιρρήματα ἀπὸ παϲῶν τῶν πτώϲεων γίνεται . πολλὰ μὲν οὖν ἐπιρρήματα ὁμοφωνοῦϲι τῇ εὐθείᾳ τῶν ἑνικῶν οὐδετέρων « ψεύϲομαι ἢ ἔτυμον ἐρέω » ( Κ 534 , δ 140 ) , « ἠὲ νέον μεθέπειϲ » ( α 175 ) , « νέον δ’ ἀπέληγεν ἐδωδῆϲ » ( Ω 475 ) , « οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάαϲθαι » ( Ρ 19 ) , « Ἕκτωρ δ’ ἐχάρη μέγα μῦθον ἀκούϲαϲ » ( Γ 76 ) , « οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν » ( Od . φ 312 ) , « δείδω μὴ καὶ τεῖχοϲ ὑπέρμορον ἐξαλαπάξῃ ( Υ 30 ) , « ὡϲ καὶ νῦν Αἴγιϲθοϲ ὑπέρμορον » ( α 34 ) · δύναται δὲ ταῦτα καὶ κατὰ διάλυϲιν ἀναγινώϲκεϲθαι ὁμοίωϲ τῷ « μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν Ἄϊδοϲ » ( Υ 336 ) . πολλὰ δὲ καὶ τῇ εὐθείᾳ τῶν πληθυντικῶν οὐδετέρων « ἤ μευ καλὰ πατὴρ ὡϲ κήδεαι » ( Od . ρ 397 ) , « οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδ’ ἔνθεο » ( ll . Ζ 326 ) , « δεῖξ’ ἐνδέξια πᾶϲιν » ( Η 184 ) , « ἔνθα κεν Ἀργείοιϲιν ὑπέρμορα νόϲτοϲ ἐτύχθη » ( Β 155 ) , « πυκνὰ μάλα ϲτενάχοντα » ( Θ 417 ) , « πύκα ποιητοῖο » ( Ϲ 608 ) μὴ φυλάξαν τὴν φωνὴν τοῦ ὀνόματοϲ , ἀλλὰ ἀποβολῇ τοῦ ν̄ πεποιηκὸϲ βαρύτονον · ὠκέα ὦκα , ϲαφέα ϲάφα , κρατέα κράτα καὶ ἐν ὑπερθέϲει κάρτα , ἀντία οἷον « ἀντί’ Ἀλεξάνδροιο θεὰ κατέθηκε φέρουϲα » ( Il . Γ 425 ) καὶ ἄντα , καὶ τούτων ἀνεβιβάϲθη ὁ τόνοϲ μετὰ τὴν ὑπεξαίρεϲιν τοῦ ε̄ ἢ τοῦ ῑ . τὸ δὲ θαμά ὀξότονον ἀπὸ θαμόϲ ὀξυτόνου . « καλλιγραφεῖϲ καὶ ταχύτατα διαλέγῃ » . ἀπὸ τοῦ ἐτεόν ὀξυτόνου « ἀλλ’ ἐτεὸν μὲν ἐοικότεϲ » καὶ ἐτεά . καὶ ἀπὸ τοῦ ἐτόϲ πάλιν ὀξυτόνου ἐτά ὀξυτόνωϲ , ὡϲ « ἐτὰ Τημενίδεω χρύϲεον γένοϲ » καὶ ἐπὶ πάντων ὁμοίωϲ . Τὰ εἰϲ ή μετὰ τοῦ ι , εἰ ἀπὸ δοτικῶν εἴη μηδὲ θαυμαϲτικά , ἢ βαρύνεται ἢ περιϲπᾶται , οὐδέποτε δὲ ὀξύνεται . περιϲπᾶται μὲν διπλῇ καὶ τριπλῇ , πεζῇ , πῇ , ὁμαρτη καὶ ἁμαρτῇ , κομιδῇ , διχῇ , τριχῇ , τετραχῇ , ἀλλαχῇ , μοναχῇ , ἡϲυχῇ , ὁμῇ , ϲιωπῇ , ἐνωπῇ . βαρύνεται δὲ πάντῃ , ἄλλῃ , ταύτῃ · τοιοῦτόν ἐϲτι καὶ τὸ ἀμηγέπῃ παρ' 'Αττικoῖc . τὸ ἤδη τῶν βαρυτονουμένων χωρὶϲ τοῦ ι̅ γράφεται καὶ τὸ νῦν δή , ὅτε ϲημαίνει τὸ πρὸ ὀλίγου « οὗτος ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενος » ( ω 260 ) , ἐϲτὶ ϲύνθετον ὡϲ καὶ τὸ δηλαδή ὀξυνόμενον . τὸ δὲ μή ἀπαγορευτικὸν καὶ νή καὶ ἥ ἀντὶ τοῦ ὡϲ καὶ φή « φὴ νέοϲ οὐκ ἀπάλαμνοϲ » χωρὶϲ τοῦ γράφεται καὶ ὀξύνεται . καὶ τὰ καθαρεύοντα μὴ δηλοῦντα χρόνον ὀξύνεται οἷον ἰή ὠή ίωή . ὥστε λοιπὸν εἴ τι εἰϲ η̅ λήγει καὶ ἐπὶ τέλει τὸν τόνον ἔχει , τοῦτο καὶ περιϲπᾶται καὶ τὸ ι̅ ἔχει προϲγεγραμμένον . Καὶ τὸ ἰδίᾳ δὲ καὶ δημοϲίᾳ ἀπὸ δοτικῆϲ γέγονε · καὶ τὸ κατωκάρᾳ παρ' Ἀθηναίοιϲ « κατωκάρᾳ ῥίψαϲ με βουκολήϲεται » ( Arist . Ρac . 153 ) ἐπίρρημά ἐϲτι ϲύνθετον καὶ ϲὺν τῷ ι̅ γράφεται . τὸ ἁμᾷ οἱ Δωριεῖϲ περιϲπῶϲι καὶ τὸ παντᾷ ὥϲπερ καὶ τὸ κρυφᾷ παρά Πινδάρῷ ( Olymp . I 75 ) · τοιοῦτόν δέ ἐϲτι καὶ τὸ ἁμᾷ ( Pyth . III 65 ) ἀπὸ τοῦ ἁμῇ γινόμενον . ζητεῖται δὲ ἐν τῷ περιϲπωμένῳ ἁμᾷ , εἰ προϲτεθήϲεται τὸ ι̅ . Ἔϲτι δέ τινα καὶ παρ’ αἰτιατικῆϲ γεγονότα , οἷον τὸ πέραν καὶ πέρην « ἀλλ’ ὅϲοι ναίουϲι πέρην » ( Β 535 ) καὶ μετὰ προθέϲεωϲ « ἀντιπέραν λεύϲϲοϲα πυρὸς ϲέλαϲ » καὶ ἀπὸ δοτικῆϲ « ἐπίϲχεϲ αὐτοῦ , μὴ πέρᾳ προβῇϲ λόγου » Κρατῖνοϲ ἐν Εὐνείδαιϲ . καὶ τὸ πρῴην δὲ παρ’ αἰτιατικην ϲχηματίζουϲι — ἐκ τῆϲ πρό προθέϲεωϲ γέγονε προΐα , ἐξ οὗ καὶ ἡ αἰτιατικὴ προΐαν καὶ ἐκτάϲει τοῦ ο̄ εἰϲ ω̄ πρωιαν καὶ Ἰωνικῶϲ πρωΐην καὶ κατὰ ϲυναίρεϲιν τοῦ ω̄ καὶ τοῦ ῑ εἰϲ τὴν ̄ῳ δίφθογγον πρῴην — « τῇδε πρῴαν » καὶ τὸ « ἀκὴν ἐγένοντο ϲιωπῇ » ( Il . Γ 95 ) καὶ « ἀκμήν τοι βρύα τῆμοϲ ἐπὶ ϲτήθεϲϲι κέχυνται » . ὡϲ παρὰ ἀεικέϲ ὄνομα ὀξύτονον ἐπίρρημα τὸ « οὔ οἱ ἀεικὲϲ ἀμυνομένῳ περὶ πάτρηϲ τεθνάμεν ( Ο 496 ) καὶ τὸ « ἐπιεικὲϲ ὀπυιέμεν ἐϲτὶν ἑκάϲτῳ ( β 207 ) καὶ τὸ « ὗε δ’ ἄρα Ζεὺϲ ϲυνεχέϲ » ( Μ 25 ) ἀτρεκέϲ , διαμπερέϲ , οὕτωϲ ἔδει καὶ παρὰ τὸ ἀληθέϲ ὄνομα τὸ ἐπίρρημα ὀξύνεϲθαι . ἀλλὰ καὶ παρ’ Ἀθηναίοιϲ διαϲτολῆϲ ἔτυχεν καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ὀνόματοϲ ὀξύνεται , ἐπὶ δὲ τοῦ ἐπιρρήματοϲ βαρύνεται · « ἄληθεϲ , ὦ παῖ τῆϲ ἀρουραίαϲ θεᾶϲ ; » Ἀριϲτοφάνηϲ Βατράχοιϲ ( 840 ) καὶ ἐν Νεφέλαιϲ ( 840 ) « τί δ’ ἂν παρ’ ἐκείνων καὶ μάθοι χρηϲτόϲ τιϲ ἄν ; ἄληθεϲ ; ὅϲα περ ἔϲτ’ ἐν ἀνθρώποιϲ ϲοφά » . τοιοῦτό ἐϲτι καὶ τὸ ἐπιτηδέϲ ὀξυνόμενον , ἐπιρρηματικῶϲ προπαροξυνόμενον . καὶ τὸ αὐτοετέϲ ὁμοίωϲ . καὶ τὸ χάριεν δὲ παρ’ αὐτοῖϲ προπαροξυνόμενον , ὅτε καὶ ἐπιρρηματικῶϲ λέγεται · ὄνομα δὲ ὂν παροξύνεται . καὶ τὸ ϲφόδρα βαρύνεται ἐπίρρημα ὄν , καὶ τὸ ἠρέμα παροξύνεται , ἐπίρρημα ὄν , δέον προπαροξύνεϲθαι ὡϲ τὸ ᾕϲυχα , πλὴν εἰ μὴ παρὰ τὸ ἠρεμῶ γέγονεν ὡϲ ἀτρεμῶ ἀτρέμα , ϲιγῶ ϲῖγα , ἀντῶ ἄντα · τό τε ἡϲυχῇ περιϲπᾶται παραλόγωϲ , εἰ μὴ ϲυνεξέδραμε τοῖϲ εἰϲ χ̄ῃ̄ ἐπιρρήμαϲι περι ϲπωμένοιϲ , τριχῇ , τετραχῇ , πενταχῇ . καὶ τὸ αὐθημερόν ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ αὐθήμεροϲ προπαροξυνομένου . ἔϲτι τινὰ ϲύνθετα ἀναβιβάζοντα τὸν τόνον ὡϲ τὸ παντάπαϲι , πάμπαν . τὰ παρὰ τὸ ἧμαρ ϲυντιθέμενα φυλάττει τοῦ ἁπλοῦ τὸν τόνον , αὐτῆμαρ , ἐννῆμαρ , ἑξῆμαρ , ποϲϲῆμαρ . τὰ μὲν οὖν ἐξ ὀνομάτων γενόμενα ἐπιρρήματα τοιαῦτά ἐϲτι . λοιπὸν καὶ περὶ τῶν θεματικῶν λεκτέον . Πᾶν μονοϲύλλαβον ἐπίρρημα , εἰ μὲν ἔχει φύϲει βραχεῖαν , δῆλον ὡϲ ὀξύνεται , πάξ , μάψ , λάξ , χθέϲ , ἄψ , δάξ παρὰ τὸ δήκω , ὅπερ καὶ ὀδάξ λέγεται , μίξ , πύξ , πρίν , δίϲ , τρίϲ , ψό παρὰ τῷ Ϲοφοκλεῖ ἐν ποιμέϲι μόνον εἰϲ ο̄ λῆγον ἐπίρρημα , καὶ εἴτι ὅμοιον . Τούτοιϲ ὁμοίωϲ ὀξύνεται καὶ τὰ ἐπιτατικὰ καὶ ϲτερητικὰ μόρια , ζά , δά , δύϲ , νό , νέ , νή , ἐρί , ἀρί , ἃ οὐδέποτε καθ’ αὐτὰ λέγονται , ἀλλ’ ἐν ϲυνθέϲει . τῶν δὲ μακρὰν ἐχόντων φύϲει τὰ μὲν περιϲπᾶται , τὰ δὲ ὀξύνεται . τὰ πυϲματικὰ περιϲπᾶται , πῇ , ποῦ , πῶϲ . ταῦτα δὲ ἀοριϲτούμενα ἐγκλίνεται · οὔ πωϲ ἐϲτ’ Ἀγέλαε » ( χ 136 ) , « ἀλλά που ἄλλῃ » , « οὐ γάρ πω τοιούτουϲ ἴδον » ( Α 262 ) . τὸ δὲ πῶ ϲυνταϲϲόμενον τῇ οὐ ἀποφάϲει καὶ τῇ μή ἀπαγορεύϲει ὑπιϲχνεῖται τὸ μετὰ ταῦτα γίνεϲθαι τὸ ϲυνταϲϲόμενον αὐτοῖϲ πρᾶγμα , οἷον οὔπω ἔφαγον , οὔπω ἐδείπνηϲα · μέλλων γάρ τιϲ δειπνεῖν τοῦτο ἀποφαίνεται . τὸ γὰρ οὐ δειπνῶ ἀπόφαϲιν ὑπιϲχνεῖται τελείαν , τὸ δὲ οὔπω δειπνῶ τὸ μέλλον ὑπιϲχνεῖται . ἀνταποδοτικὰ δὲ ταῦτα γινόμενα μεταβάλλει τὸν τόνον , ὅπωϲ , ὅπῃ , ὅποι , ὅπου . ἐκ δὲ τοῦ πω καὶ τοῦ μάλα τὸ πώμαλα προπαροξύνουϲιν Ἀθηναῖοι καὶ ἔτι τὸ πώποτε ἐκ τοῦ πω καὶ τοῦ ποτέ . τὸ δὲ πῶϲ ποτε περιϲπᾶται . Τὰ ἔχοντα δίχρονον ἐκτεταμένον περιϲπᾶται , « ἆ δειλὲ πάντων » « ἆ γῆραϲ » καὶ τὸ βᾶ ἐν τῇ ϲυνηθείᾳ παρὰ ἀρχαίοιϲ ἔκπληξιν δηλοῦν , καὶ νῦν χρονικόν , γρῦ , μῦ , κρῖ καὶ εἴ τι ὅμοιον . ὁπότε δὲ ϲυϲτέλλεται , ὀξύνεται , μά , μύ τὸ θρηνητικόν . τὸ δὲ αἴ ὀξύνεται ὡϲ ἔχον τὸ ῑ . Τὰ μέντοι τὸ η̄ ἔχοντα μονοϲύλλαβα μὴ προϲκειμένου τοῦ ῑ ὀξύνεται ὡϲ καὶ ἤδη εἶπον , νή , μή , πλήν καὶ τὸ δήν καὶ τὸ ἥ ἰϲοδυναμοῦν τῷ ὡϲ « ἥ θέμιϲ ἐϲτί » ( Β 37 ) , φή ἀντὶ τοῦ καθάπερ « φὴ νέοϲ οὐκ ἀπάλαμνοϲ » . τὸ δὲ ᾗ ἀντὶ τοῦ ὅπου καὶ ἀντὶ τοῦ καθά τοῦ ῑ προϲκειμένου περιϲπᾶται ὡϲ καὶ τὸ πῇ τὸ ἐρωτηματικὸν καὶ αὐτὸ ϲὺν τῷ ῑ καὶ τὸ κῇ ἀντὶ τοῦ ἐκεῖ τροπῇ τῆϲ εἰ διφθόγγου εἰϲ ῃ Αἰολικῶϲ καὶ βῆ μίμημα φωνῆϲ ἀλόγου ἰϲοδυναμοῦν τῷ βληχᾶϲθαι . Τὰ ἔχοντα τὸ ω̄ ὀξύνεται καὶ περιϲπᾶται · τὸ τώϲ ἀνταποδοτικόν « τὼϲ δέ ϲ’ ἀπεχθήρω » ( Γ 415 ) . τὸ τώ , ὅτε τὸ διό ϲημαίνει « τὼ οὐκ ἂν βαϲιλῆαϲ » ( Β 250 ) . τὸ ὥϲ ἀεὶ ὀξύνεται , κἂν ἐν ἀρχῇ κἂν ἐν μέϲῳ κἂν ἐν τέλει ᾗ , πλὴν μόνον ὅτε ϲημαίνει τὸ οὕτωϲ , ὁπότε γε ὑποτάϲϲοιτο ϲυνδέϲμῳ , ὡϲ Ἀρίϲταρχοϲ καὶ Τυραννίων , ἢ ὡϲ ἐγὼ ἡγοῦμαι τὸ ὅμωϲ . τότε γὰρ περιϲπᾶται . ὀξύνεται μὲν ἐν ἀρχῇ οὕτωϲ « ὣϲ δὲ λέων ἐχάρη ( Γ 23 ) κοιμιζομένηϲ ἐν τούτῳ τῆϲ ὀξείαϲ διὰ τὸ μὴ εἶναι τὸ δέ ἐγκλιτικόν . καὶ ἐν μέϲῳ « ὣϲ ἀεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει ὣϲ τὸν ὁμοῖον » ( ρ 218 ) « τὼϲ δέ ϲ’ ἀπεχθήρω , ὣϲ νῦν ἔκπαγλα φίληϲα » ( Γ 415 ) καὶ ἐν τέλει « Τρῶεϲ μὲν κλαγγῇ τ’ ἐνοπῇ τ’ ἴϲαν ὄρνιθεϲ ὥϲ » ( Γ 2 ) . τοῦ δὲ περιϲπωμένου , ὅτε δηλοῖ τὸ ὅμωϲ « ἀλλὰ καὶ ὡϲ ἐθέλω δόμεναι πάλιν , εἰ τόγ’ ἄμεινον » ( Α 116 ) « ἀλλὰ καὶ ὧϲ ἱππεῦϲι μετέπρεπον ἡμετέροιϲιν — καὶ πεζόϲ περ ἐών , ἐπεὶ ὣϲ ἄγε νεῖκοϲ Ἀθήνη » ( Λ 720 et 721 ) , τὸ μὲν πρότερον ὧϲ περιϲπωμένωϲ , τὸ δὲ ἕτερον κατ’ ἔγκλιϲιν , ἐπειδήπερ τὸ μεταφραϲτικὸν αὐτοῦ ἐϲτιν , ἐπεὶ οὕτωϲ ἦγε τὸ νεῖ κοϲ Ἀθήνη . « ἀλλὰ καὶ ὧϲ ἱππεῦϲι μετέϲϲομαι » ( Δ 322 ) « ἐμὲ δ’ οὐδ’ ὧϲ θυμὸϲ ἀνῆκεν » . Καὶ τὸ ὦ κλητικὸν περιϲπᾶται « ὦ ἄνθρωπε » . ὅτε δὲ ϲχετλιαϲτικόν , ὀξύνεται « ὢ τί ϲ’ εἴπω » ( Ar . Nub . 1378 ) καὶ ὅτε προϲγράφεται αὐτῷ τὸ ῑ καὶ ταὐτὸν ϲημαίνει τῷ ὥϲπερ « ἀλλ’ ἔχον ὥτε τάλαντα γυνὴ χερνῆτιϲ ἀληθήϲ » ( Μ 433 ) καὶ ᾥπερ · γίνεται δὲ οὕτωϲ · ὡϲείτε καὶ ὡϲείπερ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ϲ̄ καὶ κράϲει τοῦ ω̄ καὶ ε̄ εἰϲ τὴν ῳ̄ δίφθογγον διὰ τὴν τοῦ ῑ ϲυναίρεϲιν ᾥτε καὶ ᾥπερ . Τὸ μέντοι πρῴ μονοϲύλλαβον παρ’ Ἀττικοῖϲ ὀξύνεται , ἐπεὶ ἐκ τοῦ πρωΐ διϲυλλάβου ὀξυνομένου κατὰ ϲυναίρεϲιν γέγονε . τὸ δὲ πρῴν περιϲπᾶται « οὐ πρῴν μὲν ἡμῖν ὁ τραγῳδὸϲ ἤγειρεν » ( Callim . chol . fr . 18 Mein . ) , ἐπεὶ ἐκ τοῦ πρῶϊν . Τὰ ἔχοντα τὴν ο̄ῑ δίφθογγον ἢ τὴν ε̄ῑ περιϲπᾶται . Ἀριϲτοφάνηϲ ἐν Βατράχοιϲ ( 199 ) « ἵζω ’πὶ κώπην , οἷπερ ἐκέλευϲάϲ με ϲύ » . ποῖ , εἷ « εἷ τὰ τῶν χοιραγχᾶν » . Ϲώφρων . « πεῖ γὰρ ἀ ἄϲφαλτοϲ » . κεῖ παρὰ Ἀρχιλόχῳ . ὅτε δὲ ἐπίρρημά ἐϲτιν εὐκτικόν , τὸ εἴ ὀξύνεται ὁμοίωϲ τῷ ϲυνδέϲμῳ « εἴγ’ ὤφελεϲ » . τὸ γὰρ ϲτοιχεῖον περιϲπᾶται . καὶ τὸ φνεί παρ’ Ἀριϲτοφάνει · ἔϲτι δὲ μίμημα φωνῆϲ ὀρνέου . καὶ πάντα ὅϲα εἰϲ τὴν διὰ τοῦ ῡ δίφθογγον περιϲπᾶται , εὖ , φεῦ , ποῦ , οὗ τὸ δαϲυνόμενον . κἂν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν εἴη , ὁμοίωϲ περιϲπᾶται πλὴν τῶν ἀναφορικῶν , αὐτοῦ , τηλοῦ , ἀγχοῦ , πανταχοῦ , ἀλλαχοῦ , ὁμοῦ καὶ τὰ λοιπὰ πάντα . ϲημειωτέον ἰδού ἰού καὶ οὐ ἀρνητικόν . ταῦτα γὰρ ὀξύνεται . τὰ δὲ ἀναφορικὰ βαρύνεται , ὅπου , ὅκου . καὶ τὸ βαύ κατὰ μίμηϲιν κυνὸϲ ὀξύνεται « βαὺ βαὺ καὶ κυνὸϲ φωνὴν ἱείϲ » . ἐξ οὗ καὶ τὸ βαύζω ῥῆμα . Τὰ τὴν ᾱῑ δίφθογγον ἔχοντα ὀξύνεται , οἷον αἴ τάλαϲ καὶ αἴ τὸ εὐκτικόν , ὅπερ ἀπὸ τοῦ εἴ γέγονε Δωρικῇ τροπῇ τοῦ ε̄ εἰϲ ᾱ ὡϲ κύπειρον κύπαιρον , καὶ τὸ ναί ϲυγκαταθέϲεωϲ . Ταῦτά ἐϲτι μονοϲύλλαβα . Οὐδὲν τῶν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν εἰϲ ᾱ ληγόντων ἐπιρρημάτων περιϲπᾶται , ἀλλὰ ὀξύνεται , ὡϲ τὸ ἀναφανδά , τριχθά , δηθά ἢ βαρύνεται ὡϲ τὸ αἶψα , ἤλιθα , αὐτίκα . Τὰ εἰϲ ᾱ διϲύλλαβα , ὑπεϲταλμένων τῶν εἰϲ δ̄ᾱ καὶ θ̄ᾱ , βαρύνεϲθαι θέλει , ῥέα ῥεῖα , ϲάφα , μίγα , ὅπερ μίγδα λέγεται , ἅμα , κάρτα , τέττα , ἔμπα , ὅπερ καὶ ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτιν , αἶψα , ὦκα , ἦκα , οἷα ἀντὶ τοῦ καθά , εἷα τὸ παρακελευϲτικὸν ἐπίρρημα , ὄκκα τὸ ὅτε παρ’ Ἀλκμᾶνι . καὶ τὸ τρόπα δὲ ὀφείλει βαρύνεϲθαι , ἔϲτι δὲ παιδιά · τινὲϲ δὲ ὤξυναν . ϲυντιθέμενα δὲ διϲύλλαβα προπαροξύνεται , ἄναντα , πάραντα . τὰ εἰϲ δ̄ᾱ ἐπὶ παιδιᾶϲ κείμενα , παραληγόμενα τῷ ῑ καὶ ν̄ παροξύνεται , βαϲιλίνδα , χυτρίνδα , φαινίνδα , ὀϲτρακίνδα , μυῖνδα ἀπὸ τοῦ μύειν τοὺϲ ὀφθαλμοὺϲ καὶ ἐρωτώμενον λέγειν τίνα τάδε καὶ πόϲα τάδε , ἔϲτ’ ἂν ἐπιτύχῃ , δραπετίνδα , ποϲίνδα , ἐπαιτίνδα , ξιφίνδα , δαληκίνδα , φυγίνδα . τὸ ϲκαπέρδα ἐπὶ παιδιᾶϲ μὲν κεῖται , ὄνομα δέ ἐϲτι καὶ οὐκ ἐπίρρημα . τὰ δὲ λοιπὰ τῶν εἰϲ δᾶ ὀξύνεται , χωρὶϲ εἰ μὴ πρὸ τοῦ δ̄ ἕν τι τῶν μέϲων , ἀναφανδά , καναχηδά , παμπηδά , ἀποκριδά . τὸ δὲ κρύβδα καὶ μίγδα πρὸ τοῦ δ ̄ α ̄ μέϲον ἔχουϲι τὸ β̄ καὶ γ̄ . τὸ χύδα οἱ μὲν ὤξυναν , οἱ δὲ ἐβάρυναν , ὅπερ καὶ ἐπεκράτηϲεν . τὰ εἰϲ θ ̄α ̄ , εἰ μὲν πρὸ τοῦ θ̄ τὸ χ̄ , ὀξύνετάι , τριχθά , τετραχθά . εἰ δὲ μὴ ἔχῃ , βαρύνεται , ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ ὄντα προπαροξύνεται , ὑπεϲταλμένου τοῦ ἐνταῦθα προπεριϲπωμένου , ἔνθα , πρόϲθα , πάροιθα , ἄτερθα , ὄπιϲθα , ὔπιϲθα , ἤλιθα , ὕπαιθα « ὁ δ’ ὕπαιθα λιάϲθη » ( Ο 520 ) , μίνυνθα . τὰ εἰϲ χ̄ᾱ λήγοντα ἐπὶ ποϲότητοϲ βαρύνεται , δίχα « δίχα δέ ϲφιν ἥνδανε βουλή » ( Ϲ 510 ) , τρίχα · τὸ « διὰ τρίχα κοϲμηθέντεϲ » ( Β 655 ) οὐ ϲύνθετον . ἔμελλε γὰρ προπαροξύνεϲθαι ὡϲ διάνδιχα , ἀλλ’ ἔϲτι τὸ ἑξῆϲ διακοϲμηθέντεϲ τρίχα . τὰ γὰρ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ προπαροξύνεται , τέτραχα , πένταχα , ἕξαχα . τὰ διὰ τοῦ δ ̄ε ̄ι ̄α ̄ δίφθογγον ἔχοντα ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , διχάδεια , τροπάδεια , ἐγκρικάδεια , καταλοφάδεια « βῆν δὲ καταλοφάδεια φέρων » ( Od . κ 169 ) , κρυφάδεια . τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα , ὅτε δικαταληκτοῦντα καὶ εἰϲ ϲύμφωνον λήγει , πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον , ἀτρέμα καὶ ἀτρέμαϲ , ἠρέμα καὶ ἠρέμαϲ , ὑπόδρα καὶ ὑποδράξ λέγεται , χωρὶϲ δὲ τοῦ ξ̄ παροξύνεται . καὶ τὰ εἰϲ κ̄ᾱ τῷ ι ̄ παραληγόμενα πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον , κἂν ἁπλᾶ ᾖ κἂν ϲύνθετα , αὐτίκα , παραυτίκα , ἡνίκα , πηνίκα , ὁπηνίκα . Τὰ εἰϲ τ̄ε̄ λήγοντα ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ πάντα προπαροξύνεται , ἄλλοτε , ἐνίοτε , ἑκάϲτοτε , ἔκτοτε . μόνον τὸ ἠΰτε πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον · τὸ δὲ αἴτιον , ὅτι μόνον τῷ ῡ παραλήγεται , τὰ γὰρ ἄλλα ο̄ . τὰ δὲ διϲύλλαβα μὴ ἔχοντα τὸ τ̄ πρὸ τοῦ ε̄ καὶ αὐτὰ βαρύνεται , ὑπεϲταλμένων ὀλίγων , τῆλε , πόϲε , κεῖϲε , ὧδε , βάλε . τὸ δὲ εἴθε καὶ αἴθε βαρύνεται μέν , οὐ περιϲπᾶται δὲ ὡϲ τὸ τῆλε καὶ ὧδε , ἀλλὰ παροξύνεται , ὅτι περιττή ἐϲτιν ἡ θ̄ε̄ ϲυλλαβή . τὸ μέντοι ὀψέ ὀξύνεται · ἔϲτι δὲ μόνον εἰϲ ψ̄ε̄ λῆγον ἐπίρρημα , ὅπερ ἐν ϲυνθέϲει φιλεῖ τρέπειν τὸ ε̄ εἰϲ ῑ · διὸ τὸ « ὀψὲ δύων » ( Φ 232 ) ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου · εἰ γὰρ ἦν ϲύνθετον , διὰ τοῦ ῑ ἐγράφετο ὀψιδύων ὡϲ ὀψιμαθήϲ , ὀψιτέλεϲτον . οὕτωϲ δὲ καὶ τὸ « ὀψὲ δύοντα Βοώτην » ( ε 272 ) . ἤδη μέντοι Αἰολεῖϲ καὶ ἐν ἁπλῇ προφορᾷ διὰ τοῦ ῑ αὐτὸ ἀποφαίνονται « ὄψι γὰρ ἄρξατο » . καὶ τὸ αἰέ ὀξύνεται , ὃ χωρὶϲ τοῦ ν̄ καὶ μετὰ τοῦ ν̄ λέγεται . δωδεκαχῶϲ δὲ λέγεται ἀεί τὸ ἐπίρρημα . αἰεί αἰέν . παρὰ Δωριεῦϲιν · παρὰ δὲ Ἀττικοῖϲ κατὰ ϲυϲτολὴν τοῦ ᾱ ἀεί . ἀλλὰ καὶ κατ’ ἔκταϲιν τοῦ ᾱ ἀεί . παρὰ δὲ Αἰολεῦϲιν τῆϲ ἀρχούϲηϲ ἐχούϲηϲ τὴν ᾱῑ δίφθογγον , τοῦ δὲ τέλουϲ τὸ ῑ ϲυϲτελλόμενον βαρυτόνωϲ αἶι · λέγεται δὲ παρ’ αὐτοῖϲ καὶ ϲὺν τῷ ν̄ αἶιν . γίνεται δὲ παρ’ αὐτοῖϲ καὶ κατὰ ϲυϲτολὴν τῆϲ ἀρχούϲηϲ ἄϊν καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν̄ ἄϊ βαρυτόνωϲ . Λάκωνεϲ δὲ αἰέϲ φαϲίν . λέγεται δὲ καὶ αἰέ δίχα τοῦ ν̄ καὶ τοῦ ϲ̄ διὰ τῆϲ ᾱῑ διφθόγγου κατ’ ἀρχὴν καὶ διὰ τοῦ ε̄ κατὰ τὸ τέλοϲ . Βοιωτοὶ δὲ ἠΐ διὰ τοῦ ἤ καὶ μακροῦ τοῦ ῑ κατὰ τὴν λήγουϲαν · λέγεται δὲ καὶ αἰή διὰ τοῦ η̄ παρὰ Ταραντίνοιϲ φυλαττομένηϲ τῆϲ κατ’ ἀρχὴν ᾱῑ διφθόγγου τροπῇ τῆϲ ε̄ῑ διφθόγγου εἰϲ η̄ . — τὰ δὲ ἔχοντα τὸ τ̄ , πυϲματικὰ μὲν ὄντα ἢ ἀνταποδοτικὰ ἢ ἀναφορικά , βαρύνεται , πότε , τότε , ὅτε , εὖτε , ὃ ἐκ τοῦ ὅτε καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ε̄ καὶ κράϲει τοῦ ε̄ο̄ εἰϲ τὴν ε̄ῡ δίφθογγον Δωρικῶϲ γίνεται . ἀόριϲτα δὲ ὀξύνεται καὶ ἐγκλίνεται , ὡϲ τὸ « ὣϲ Ἕκτωρ ὁτὲ μὲν μετὰ πρώτοιϲι φάνεϲκεν » ( Il . Λ 64 ) ὀξυτόνωϲ δεῖ ἀναγινώϲκεϲθαι . Τὰ εἰϲ δ̄ε̄ ἐπιρρήματα , τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲιν ϲημαίνοντα , τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , οἴκαδε , ἄγραδε , ἅλαδε , Παλλήναδε , φύγαδε « ὁ μὲν φύγαδ’ αὖθιϲ ὑποϲτρέψαϲ » ( Λ 446 ) , ὃ ἰϲοδυναμεῖ τῷ εἰϲ φυγήν , οὐ μὴν τὸ « τοὺϲ ἕλεν , οἱ δ’ ἄλλοι φύγαδε μνώοντο(Π 697 ) ἀντὶ γὰρ αἰτιατικῆϲ οὐ μετὰ τῆϲ εἰϲ , διὸ καί τινεϲ ὑπέλαβον μὴ καὶ δύο μέρη λόγου εἰϲίν , ἤτοι κατὰ μεταπλαϲμὸν γενομένηϲ τῆϲ αἰτιατικῆϲ ποιητικῶϲ ὡϲ ϲκέπην ϲκέπα , φυγήν φυγα , ἢ ὡϲ οἴεται ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἀπ’ εὐθείαϲ τῆϲ φύξ , ὡϲ Ϲτύξ Ϲτύγα , τοῦ δ ̄ε ̄ ἐνθάδε παρέλκοντοϲ . ἢ ἐπίρρημά ἐϲτι ταὐτὸ ϲημαῖνον τῇ αἰτιατικῇ , ὡϲ καὶ ἄλλα παραγωγὰ ἐπιρρήματα ἰϲοδυναμοῦντα τοῖϲ πρωτοτύποιϲ « Ἴδηθεν μεδέων » ( Il . Γ 276 ) , « δόρυ δ’ ἔκβαλεν ἔκτοϲε χειρόϲ » ( Od . 2 277 ) . ἀλλ’ οὖν γε ὡϲ ἂν ἔχῃ , οὐκ ἐναντιοῦται τὸ τοῦ τόνου · ἤτοι γὰρ δύο τόνοι ἔϲονται φύγα δέ , ὡϲ Οὔλυμπον δέ , ἢ εἷϲ ὡϲ ἄγραδε . τὸ γοῦν ἅλαδ’ ἑλκομενάων » ( Il . Ξ 100 ) δύναται καὶ δύο μέρη λόγου εἶναι , ὡϲ οἶκον δέ , ἐντελοῦϲ οὔϲηϲ τῆϲ αἰτιατικῆϲ , ἢ πάλιν κατὰ παραγωτήν , ὡϲ ἄγραδε ἅλαδε . τὸ οἶκον δέ , ἀγρὸν δέ δύο μέρη λόγου , τὴν ἰδίαν ἕκαϲτον ἔχον προϲῳδίαν , ἰϲοδυναμοῦντα τοῖϲ ἐπιρρήμαϲι , τὸ ἀγρὸν δὲ τῷ ἄγραδε , τὸ οἶκον δὲ τῷ οἴκαδε . οὕτωϲ Ἄϊδοϲ δέ , οὐκ Ἄϊδοϲ δῶ . τὸ ἐνθάδε παροξυνόμενον οὐκ ἀντίκειται · οὐδὲν γὰρ πλέον ϲημαίνει τοῦ ἐνταῦθα , ὥϲτε περιττὴ ἡ ϲυλλαβή , οὐδὲ τῆϲ παραγωγῆϲ τὸ ᾱ , ἀλλὰ τοῦ πρωτοτύπου . τοιοῦτό ἐϲτι καὶ τὸ πηνικάδε ἀπὸ τοῦ πηνίκα . τὰ γὰρ φωνὴν παραχθέντα εἰϲ δ̄ε̄ , μηδὲν πλέον τοῦ πρωτοτύπου ϲημαίνοντα , πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον , τοιόϲδε , τοϲόϲδε , τηλικόϲδε . οὕτωϲ οὖν καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιρρημάτων , τημόϲδε , τηνικάδε , ἐνθάδε . οὐδὲν γὰρ πλέον δηλοῖ τοῦ τῆμοϲ , τηνίκα , ἔνθα . Τὰ εἰϲ ζ̄ε̄ , εἰ μὲν ἔχει πρὸ τέλουϲ βραχὺ τὸ ᾱ , τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν οἷον ἔραζε , θύραζε · παραιτητέον δὲ τοὺϲ περιϲπῶνταϲ τὸ θύραζε · Ἀθήναζε , Ὀλυμπίαζε , Θήβαζε , Ἀφίδναζε , μέταζε μόνον τῶν εἰϲ ᾱζ̄ε̄ ἐπὶ χρόνου τεθειμένον « μέταζε χατίζων » ( Hesiod . opp . 396 ) παρὰ πρόθεϲιν παρηγμένον . τὰ φύϲει μακρᾷ παραληγόμενα προπαροξύνεται ἢ προπεριϲπᾶται · προπαροξύνεται μὲν ὅϲα ἔχει βαρύτονον τὸ πρωτότυπον , ὡϲ παρὰ τὸ Οἰνόη Οἰνόηζε , προπεριϲπᾶται δὲ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων , ὡϲ παρὰ τὸ Ἀχαρνή Ἀχαρνῆζε , κεφαλή κεφαλῆζε , χαμαί χαμᾶζε . Τὰ εἰϲ ϲ̄ε̄ τοῖϲ εἰϲ θ̄ε̄ν̄ ὁμοτονεῖ · ἐπεὶ γὰρ τὸ πάντοθεν προπαροξύνεται , διὰ τοῦτο καὶ πάντοϲε , ἔκτοθεν ἔκτοϲε , ἄλλοθεν ἄλλοϲε , ἑτέρωθεν ἑτέρωϲε , ἀμφοτέρωθεν ἀμφοτέρωϲε , ἑκατέρωθεν ἑκατέρωϲε . προπεριϲπᾶται δὲ τὸ Θριῶϲε , ἐπεὶ καὶ τὸ Θριῶθεν ὁμοίωϲ , ἐκεῖθεν ἐκεῖϲε . τό τε κυκλόθεν παροξύνεται καὶ τὸ κυκλόϲε , τηλόθεν τηλόϲε , ὁμόθεν ὁμόϲε . Τὰ εἰϲ θ̄ε̄ν̄ πάντα διϲύλλαβα μὲν ὄντα πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον , οἷον νέρθεν , πόθεν , πρόϲθεν , ὅθεν , τόθεν , κεῖθεν , γῆθεν , δῆθεν , κρῆθεν « ἀπὸ κρῆθεν » ( Π 548 ) . τὰ δὲ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ εἰ ἔχοι πρὸ τοῦ θ̄ ϲύμφωνον , τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , ὕπερθεν , ἔνερθεν , ὄπιϲθεν . καὶ τὰ τῷ ο̄ παραληγόμενα παροξύνεϲθαι θέλει , πλὴν τῶν ἐχόντων ἐγκειμένην πρόθεϲιν ἢ παρ’ ὄνομα ἐπιμεριζόμενον παρηγμένων · ταῦτα γὰρ προπαροξύνεται · τὸ μὲν γὰρ ἔνδοθεν , ἔκτοθεν , ἀπόπροθεν πρόθεϲιν ἕκαϲτον ἔχει καὶ ἔτι τὸ πάροιθεν πλεονάϲαν τὸ ῑ . τὸ δὲ ἄλλοθεν , ἑκάϲτοθεν ὀνόματα ἔχει ἐπιμεριζόμενα . τὰ δὲ λοιπὰ πάντα παροξύνεται , ἀγρόθεν , οὐρανόθεν , κυκλόθεν , Λεϲβόθεν , Ἰλιόθεν , Ἀβυδόθεν , ποντόθεν , αὐτόθεν , πρυμνόθεν — τὸ δὲ πρύμνηθεν τῷ η̄ παραληγόμενον προπαροξύνεται — τηλόθεν καὶ ἄλλα μυρία . ϲημειούμεθα τὸ οἴκοθεν , πάντοθεν προπαροξυνόμενα . τὰ μέντοι τῷ ᾱ μακρῷ παραληγόμενα ἢ τῷ η̄ ἢ τῷ ω̄ , εἰ μὲν πρωτότυπον αὐτῶν βαρύτονον ᾖ , τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , εἰ δὲ ὀξύτονον , προπεριϲπᾶται . τῶν μὲν προπαροξυνομένων ὑποδείγματα πρῷρα πρῴραθεν , Φθία Φθίαθεν , Πιερία Πιερίαθεν , τὸ δὲ Πιερίηθεν τροπῇ τοῦ ᾱ εἰϲ η̄ , Ὀλυμπία Ὀλυμπίαθεν , θύρα θύραθεν , Ἀφίδνηθεν , Αἰγίνηθεν , κλιϲίηθεν , Μυκήνηθεν , Ἴδηθεν , πρύμνηθεν , τὸ μέντοι πρυμνόθεν διὰ τοῦ ο̄ παροξύνεται . τῶν δὲ προπεριϲπωμένων ὑποδείγματα ταῦτα , Ὑϲιαί ὀξυτόνωϲ , προπεριϲπωμένωϲ Ὑϲιᾶθεν , Θεϲπιᾶθεν , Πλαταιᾶθεν , Δεκελιᾶθεν , παρὰ δὲ Καλλιμάχῳ Δεκελειόθεν , ἀρχῆθεν , ὅτι ἀρχή . ἔϲω ἔϲωθεν , ἔξω ἔξωθεν , πρόϲω πρόϲωθεν , ἄνω ἄνωθεν , κάτω κάτωθεν , προτέρωθεν , ἑκατέρωθεν , ὁποτέρωθεν , ἑτέρωθεν , ἀμφοτέρωθεν , καὶ ὡϲ ἀπὸ τοῦ ἀπῶ μὴ εἰρημένου τὸ ἄπωθεν . διὰ τοῦτο ἀπὸ μὲν τοῦ ἕωϲ βαρυτόνου τὸ ἕωθεν , ἀπὸ δὲ τοῦ ἠώϲ ὀξυτονουμένου ἠῶθεν προπεριϲπᾶται ὡϲ ἀπὸ τοῦ Πυθώ Πυθῶθεν διὰ τοῦ ω̄ ὡϲ Κριῶθεν καὶ μετὰ ϲυϲτολῆϲ Πυθόθεν ὡϲ Λεϲβόθεν καὶ Θριώ ὄνομα δήμου Ἀττικοῦ Θριῶθεν , μεθ’ ὧν τηλῶθεν ποιητικῶϲ ἐκτεταμένον . παρὰ τὸ ἄνευ ἄνευθεν φυλάττει τοῦ πρωτοτύπου τὸν τόνον . ὁμοίωϲ ἄτερ ἄτερθεν . τὸ ἐντεῦθεν προπεριϲπᾶται παρὰ τὸ ἐνταῦθα , καὶ παρὰ τὸ ἐκεῖ περιϲπώμενον ἐκεῖθεν προπεριϲπώμενον . παρὰ τὸ ἐγγύϲ ὀξύτονον ἐγγύθεν παροξυνόμενον καὶ ἀπὸ τοῦ πρωΐ πρωΐθεν . τὸ ἕκαθεν καὶ ἀνέκαθεν προπαροξύτονα , οὐκ οὖν παρὰ τὸ ἑκάϲ ὀξυνόμενον γενόμενα . Τὰ εἰϲ θ̄ῑ καὶ εἰϲ ϲ̄ῑ τὸν τῶν εἰϲ θ̄ε̄ν̄ ἐπιρρημάτων ἔχει τόνον , οἷον οἴκοθεν οἴκοθι , ἀγρόθεν ἀγρόθι , οὐρανόθεν οὐρανόθι , ὑψόθι , αὐτόθι , Ὀλυμπίαθεν Ὀλυμπίαϲιν , θύραθεν θύραϲι , Θήβηθεν Θήβηϲι , Ἀθήνηϲι , Ἀλωπεκῆθεν Ἀλωπεκῆϲιν , Ἑρχιᾶθεν Ἑρχιᾶϲι , Πλατειᾶθεν Πλατειᾶϲιν , Θριᾶθεν Θριᾶϲι , Θριῶθεν Θριῶϲιν . Τὸ ὥραϲι « μὴ ὥραϲ’ ἵκοιϲθε » ( Arist . Lysistr . 1037 ) προπαροξύνεται μὲν εὐλόγωϲ παρὰ βαρυτόνου τοῦ ὥρα , οὐκ ἔχει δὲ προϋποκείμενον εἰϲ θ̄ε̄ν̄ . Τὰ εἰϲ ο̄ῑ ἐπιρρήματα , ὅτε δηλοῖ τὴν ἐν τόπῳ ἢ τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲιν , ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ ὄντα , περιϲπᾶται , Μεγαροῖ , Πυθοῖ , Φρεαροῖ , Παιανιοῖ , Ἁθμονοῖ , οὐδαμοῖ , μηδαμοῖ , πανταχοῖ , ἑκαϲταχοῖ , ἐνταυθοῖ , ὃ τὴν αὐτὴν ἔχει ϲημαϲίαν τῷ ἐνταῦθα τῷ πρωτοτύπῳ . τὰ δὲ διϲύλλαβα τῶν εἰϲ ο̄ῑ βαρύνεται καὶ περιϲπᾶται · περιϲπᾶται μέν , ὅτε ἔχει πρωτότυπον ὀξύτονον , παρὰ τὸ ϲφίγξ ϲφιγγοῖ , ἰϲθμόϲ ἰϲθμοῖ , βυθόϲ βυθοῖ , τὸ ἁρμοῖ ϲυμπεριϲπᾶται τῷ ἁρμῷ . ἔϲτι δὲ τὸ ἁρμοῖ Ϲυρακουϲίων · ἁρμόϲ γὰρ ἁρμοῦ ἁρμῷ καὶ ϲυϲτολῇ ἁρμοῖ ὡϲ παρὰ Καλλιμάχῳ ἁρμοῖ πὰρ Δαναὸν γῆϲ ἀπὸ βουγενέων ( fr . 230 ) ἁρμοῖ που κἀκείνῳ ἐπέτρεχε λεπτὸϲ ἴουλοϲ ( fr . 44 ) . οὕτωϲ Θέων ὁ Ἀρτεμιδώρου . τὰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνων βαρύνεται , ἔξω ἔξοι , πέδον πέδοι « πέδοι δὲ βᾶϲαι » Αἰϲχύλοϲ Προμηθεῖ δεϲμώτη ( v . 280 ) , ἔνδον ἔνδοι « ἔνδοι Πραξινόα » ὁ Θεόκριτοϲ ( XV 1 ) οἶκοϲ οἴκοι . Τὰ ϲχετλιαϲτικὰ τῶν εἰϲ ο̄ῑ καὶ ᾱῑ ἄλογον ἔχει τὸν τόνον . ἃ μὲν γὰρ αὐτῶν περιϲπᾶται , ὡϲ τὸ ὀτοτοῖ ἔχον ϲυμπαρακείμενον καὶ τὸ ἀταται , καὶ τὸ οὐαῖ καὶ αἰαῖ , ϲαβοῖ τε καὶ αἰβοῖ καὶ τὸ ϲαβαῖ παρ’ Εὐπόλιδι ἐν Βάπταιϲ . τὸ δὲ εὐαί παρὰ τῷ αὐτῷ ὀξύνεται « εὐαὶ ϲαβαῖ » ὡϲ τὸ αἴ , οὐαί , βαβαί βαρύνεται δὲ τὸ οἴμοι ὤμοι . τὸ δὲ ὦ πόποι δυϲὶ τόνοιϲ χρῆται . Ἀρίϲταρχοϲ δέ φηϲιν ἀπίθανον εἶναι τὸ τὸν Δία ὦ πόποι οἷον ὦ θεοί λέγειν · ἀλλ’ ἐπεὶ ἔδει τὸ πόποι ϲχετλιαϲτικὸν ὑπάρχον καὶ ἄνευ τοῦ ὦ λέγεϲθαι καὶ ἐπεὶ παράκειται αὐτῷ τὸ παπαῖ , ὥϲτε εἰ μὴ ὀνοματικόν ἐϲτιν , ὀφείλει περιϲπᾶϲθαι ὡϲ εἶναι δύο περιϲπωμέναϲ ὦ ποποῖ , λέγομεν βαρυνεϲθαι αὐτό ὡϲ τὸ ὦ φίλοι , ἐκ τοῦ ὑπολαβεῖν ὄνομα εἶναι τὸ πόποι . καὶ τὸ ἰατταταῖ δὲ περιϲπᾶται καὶ τὸ ἀππαπαῖ · ἡ δὲ ϲυνήθεια ὀξύνει τὸ παπαί καὶ ἀταταί . καὶ καθόλου δὲ οὐ δεῖ τὰ ϲχετλιαϲτικὰ τῶν ἐπιρρημάτων οἱονεὶ βακχικὰ ὄντα ὑπὸ τὴν ἔντεχνον ἀκολουθίαν ἄγειν , εἴγε οὐδὲ μέρη λόγου τινὲϲ ταῦτα ἐνόμιϲαν · παϲχούϲηϲ γὰρ ψυχῆϲ ἢ διακόρου ὑπὸ οἴνου οὔϲηϲ ἄλογοι δηλονότι καὶ αἱ ἐκφωνήϲειϲ αὐτῆϲ . διὸ ἐπ’ αὐτῶν ἔϲθ’ ὅτε τὸ δαϲὺ πνεῦμα ἀλόγωϲ ἐν τῇ ληγούϲῃ ϲυλλαβῇ ὁρᾶται , ὡϲ ἔχει τὸ εὐοἵ εὔἁν , εὐαἵ . τὸ γὰρ λέγειν ὅτι εὖ ϲοι ἦν καὶ κατὰ ἔλλειψιν τοῦ ϲ̄ γέγονε εὐ οἵ καὶ κατὰ ϲυναφὴν εὐοἵ ἀμφίβολον , εἰ μὴ ἄρα παρὰ τὸ εὐοἵ Εὔϊοϲ παρῆκται . τὸ δὲ χαμαί ὀξύνεται , οὐκ ὂν ϲχετλιαϲτικόν . τὸ δὲ πάλαι χρονικὸν βαρύνεται καὶ ϲυντιθέμενον προπαροξύνεται , πρόπαλαι , τρίπαλαι . Τὰ εἰϲ ο̄ῡ περιϲπῶνται , πανταχοῦ , ἀγχοῦ « ἀγχοῦ δ’ ἱϲταμένη » ( B 172 ) , ὁμοῦ , αὐτοῦ ἀντὶ τοῦ εἰϲ τὸν τόπον αὐτόν « αὐτοῦ πρόϲθε ποδῶν » ( χ 4 ) , ὑψοῦ « ὑψοῦ δ’ ἐπὶ ψαμάθοιϲι » ( Α 486 ) τηλοῦ , ἀλλαχοῦ , οὐδαμοῦ , ἑκαϲταχοῦ ὡϲ παρὰ Δημοϲθένει ( p . 308 , 28 ) « καὶ ἔτι τὰϲ ἑκαϲταχοῦ βραδυτῆταϲ » καὶ τὰ λοιπὰ πλὴν τοῦ ἰδού τὸ δεικτικόν , ἰού τὸ ϲχετλιαϲτικὸν καὶ οὔ τὸ ἀρνητικόν . τοῦτο δὲ καὶ ἐν τῇ ϲυνεπείᾳ ὀξύνεται . οὐ μάχεται τὸ ὅπου βαρυνόμενον , ἀλλ’ ἀνέδωκε τὸν τόνον ὁμοίωϲ τῷ πῇ ὅπῃ , ποῦ ὅπου . Ὀλίγα ἐϲτὶν εἰϲ ε̄ῡ . τὸ μὲν εὖ περιϲπᾶται καὶ τὸ φεῦ . καὶ τὸ ἄνευ βαρύνεται καὶ τὸ ὑπέρφευ ϲυντεθέν . τὸ ἐλελεῦ περιϲπᾶται . Τὰ εἰϲ ε̄ῑ δίφθογγον λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξυνόμενα δύο ἐϲτί , τὸ ἀεί καὶ τὸ ἐπεί χρονικὸν « ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦϲ » ( θ 452 ) . ἔϲτι γὰρ ὁ ἐπεί καὶ ϲύνδεϲμοϲ . βαρύτονα δὲ τὸ ἄγρει , ὃ κατὰ ϲυνεκδρομὴν τοῦ ῥήματοϲ πληθυντικῶϲ εἴρηται « ἀγρεῖθ’ αἱ μὲν δῶμα κορήϲατε » ( υ 149 ) , ὁ δέ γε Ἀντίμαχοϲ ἀργεῖτε ἔφη ὑπερβιβάϲαϲ τὸ ρ̄ . καὶ ἔτι τὸ οἴκει παρὰ Μενάνδρῳ ἀντὶ τοῦ οἴκοι . περιϲπώμενα δὲ τοπικὰ Δώρια , τηνεῖ , τουτεῖ , πεῖ , αὐτεῖ . τὸ δὲ ἐκεῖ ἀποκέκοπται . Τὰ διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτεταμένα δεικτικῶϲ ὀξύνεται , δευρί , νυνί , οὑτωϲί , ὡδί , ἐνθαδί , ἐντευθενί . τὸ κοΐ μίμημά ἐϲτι φωνῆϲ ἀλόγου ζῴου . ἐχρήϲατο δὲ καὶ Ἀριϲτοφάνηϲ τῇ λέξει . καὶ τὰ παρωνύμωϲ παρηγμένα ὀξύνεται , ἅπερ τινὲϲ διὰ τῆϲ ε̄ῑ διφθόγγου , τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ ῑ γράφουϲι μακροῦ , πάνδημοϲ πανδημεί , ἄπνευϲτοϲ ἀπνευϲτί , ἀναιμωτί , ἀκλαυτί , ἀνιδρωτί , ἀπηρωτί , ἀπαυϲτί , ἀγελαϲτί , αὐτονυχί , ἀκονιτί , πανθοινί , ἀκριτί , ἐρρεντί παρὰ Ἀλκαίῳ . ἀπὸ τοῦ ἔρρω ἢ ἐρρῶ περιϲπωμένου ἡ μετοχὴ ἐρρείϲ ἐρρέντοϲ ἐρρεντί ὡϲ παρὰ τὸ ἐθέλοντοϲ ἐθελοντί , ἀμιϲθί , ἀμογητί . τὸ δὲ ῑ ἐϲθ’ ὅτε καὶ ϲυνεϲταλμένον προφέρεται ἀδείᾳ ποιητικῇ « Νέϲτωρ δ’ ὁ γέρων ἀμογητί » ( Λ 636 ) « ἀμιϲθὶ γάρ ϲε πάμπαν » ( Archil . ) . Τὰ δὲ εἰϲ βραχὺ ῑ καταλήγοντα διϲύλλαβα ὄντα βαρύνεϲθαι θέλει , ἔτι , αὖθι , νόϲφι , ἶφι , ἄγχι , μέχρι , ἄχρι , κεῖθι , πόθι , ἄρτι , ἦρι , ὕψι — τινὲϲ δὲ τοῦτο ὀξύνουϲι — ᾗχι τὸ γενόμενον εἐπεκτάϲει τῆϲ χ̄ῑ ϲυλλαβῆϲ , οἱ Δωριεῖϲ ᾇχι λέγουϲι διὰ τοῦ ᾱ « ᾇχι Λίχα μέγα ϲᾶμα ᾇχι ὁ κλεινὸϲ Ἀμφιτρυωνίδαϲ Ἀρίϲταρχοϲ τὸ ᾗχι ἄνευ τοῦ ῑ φηϲί καθάπερ καὶ τὸ ἧφι βίηφι , ἡ μέντοι παράδοϲιϲ ἔχει τὸ ῑ . ναίχι , ὅπερ παροξύνεται διὰ τῆϲ χ̄ῑ ἐπεκεταμένον . ἐχρῆν δὲ καὶ τὸ οὐχί βαρύνεϲθαι · ἔϲτι γὰρ ἐπέκταϲιϲ τῆϲ οὔ . ἀλλ’ ἐπειδὴ παραλόγωϲ ὀξύνεται πρὸ τῆϲ ἐπεκτάϲεωϲ — ὤφειλε γὰρ περιϲπᾶϲθαι , ἐπεὶ πᾶϲα ϲυλλαβὴ τελικὴ εἰϲ ο̄ῡ λήγουϲα καὶ ἐφ’ ἑαυτῆϲ τὸν τόνον ἔχουϲα περιϲπᾶται — τούτου χάριν παραλόγωϲ ὀξύνεται καὶ μετὰ τὴν ἐπέκταϲιν · οὐδέποτε δὲ ἀποβολὴν τοῦ ῑ πάϲχει . ὀξύνεται δὲ καὶ τὸ οὐκί καὶ τὸ πρωΐ . καὶ τὸ γίγγρι ἐπιφώνημά τι ὂν ἐν καταμωκήϲει λεγόμενον , εἰ ὠξύνετο , οὐκ ἄτοπον . ἀχαρακτἠριϲτον γάρ ἐϲτιν . τὸ δὲ « χῶρι διατμήγουϲι » ( Callim . fr . 48 Bentl . ) βαρύνεται . τὰ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ εἰϲ τ̄ῑ ὀξύνεται , Ἰαϲτί , Ἰαονιϲτί , Δωριϲτί , Ϲυριϲτί , Ἀττικιϲτί , Μεγαριϲτί , Θρᾳκιϲτί , Περϲιϲτί , Ϲκυθιϲτί , Λυδιϲτί , Φρυγιϲτί , μεγαλωϲτί , ἱερωϲτί , νεωϲτί , δημιωϲτί . εἰ δὲ μὴ ἔχοι τὸ ϲ̄ πρὸ τοῦ τ̄ , βαρύνεϲθαι θέλει , ἕκητι . τὸ δὲ ἀπαρτί παρ’ Ἀθηναίοιϲ ὀξύνεται καὶ τὸ ἐγκυτί « ϲὺ δ’ ἐγκυτὶ τέκνον ἐκέρϲω » ( Callim . fr . 311 Bentl . ) . τὸ ἱνατί καὶ διατί καὶ ἐν τῇ ϲυνεπείᾳ ὀξύνεται . Καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ῑϲ̄ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ϲ̄ βαρύνεται , πολλάκι , τουτάκι , θαμάκι , δυάκι , τριάκι , ἑξάκι . Τὰ εἰϲ ῡ λήγοντα διϲύλλαβα , μὴ καθαρεύοντα μηδὲ μελετήϲαντα τὸ ϲ̄ ἔχειν , βαρύνεται , κόκκυ τὸ ἐλάχιϲτον , πάγχυ , πρόχνυ , δεῦρυ , πῆλυ , ἄρρυ ἐπίφθεγμα τῶν ἐρετῶν . τὸ ἰύ , ὃ λέγεται καὶ ἰηΰ , ὀξυνόμενον καθαρεύει ἐπὶ θαύματοϲ κείμενον . τὸ δὲ ἔϋ βαρύνεται · ἔϲτιν ἐΰϲ ἐΰ εὖ καὶ ἀπὸ τοῦ εὖ κατὰ διάλυϲιν τῆϲ ε̄ῡ διφθόγγου εἰϲ ε̄ καὶ ϋ ἔϋ . εἶπον δὲ μὴ μελετήϲαντα τὸ ϲ̄ ἔχειν , διὰ τὸ ἰθύϲ ἰθύ , εὐθύϲ εὐθύ ὀξυνόμενα · διϲύλλαβα διὰ τὸ μεταξύ , μεϲϲηγύ καὶ τὸ ἀντικκρύ , ὅτε χωρὶϲ τοῦ ϲ̄ · ὅτε γάρ ἐϲτι μετὰ τοῦ ϲ̄ , προπαροξύνεται · ὡϲ καὶ τὸ ἐμβραχύ ϲημαῖνον τὸ ἁπαξαπλῶϲ ἢ καθάπαξ . * Τὰ Αἰολικῶϲ διὰ τοῦ ῡϊ̄ ἐκφερόμενα βαρύνεται καὶ τοπικὴν ϲχέϲϲιν δηλοῖ οἷον πήλυϊ , ἄλλυϊ , ἀτέρυϊ , τούτυϊ · τὸ ὀτοτύϊ παρὰ τὸ ὀτοτοῖ παροξυνόμενον ἀπολογίαν ἔχει ὡϲ οὐκ ἔϲτιν τοπικὸν οὔτε Αἰολικόν , ϲχετλιαϲτικὸν δέ · τὰ ϲχετλιαϲτικὰ οὐ πεφρόντικε τῆϲ ἀκριβοῦϲ ἐξετάϲεωϲ , ὡϲ πολλάκιϲ διείληπται . * Τὰ εἰϲ ο̄ λήγοντα ἐπιρρήματα ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν οὐκ ἔϲτιν ὅτι μὴ τὸ δεῦρο βαρυνόμενον . τὸ γὰρ εἰϲ ὅ δύο μέρη λόγου εἰϲίν καὶ τὸ ἀπό πρόθεϲίϲ ἐϲτιν ἰϲοδυναμοῦϲα τῷ ἄποθεν ἐπιρρήματι . τὸ γοῦν δεῦρο παρακελευϲματικὸν ὂν ἔχει τὸ δεῦτε πληθυντικόν · γίνεται δὲ καὶ δευρί παρὰ Ἀττικοῖϲ · ποιητικῶϲ δὲ κατ’ ἐπεέκταϲιν τοῦ ο̄ εἰϲ ω̄ δεύρω . ὅπερ εἴρηται παρὰ τῷ ποιητῇ ἅπαξ ἐν τῷ « ἦ δεύρω μὲν ἕποντο » ( Γ 240 ) , ἐνίοτε καὶ δεῦρυ . Πᾶν ἐπίρρημα εἰϲ ω̄ λῆγον παραγωγόν , μὴ Δώριον πρὸ μιᾶϲ ἔχει τὸν τόνον , ἄνω , κάτω , ἔξω , εἴϲω , πρόϲω καὶ πόρϲω καὶ τροπῇ Ἀττικῇ τοῦ ϲ̄ εἰϲ ρ̄ ὡϲ ἄρϲην ἄρρην πόρρω , ἄφνω · παρὰ τὸ ἀφανήϲ ἀφανῶϲ ὡϲ εὐϲεβήϲ εὐϲεβῶϲ καὶ ϲυγκοπῇ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ϲ̄ καὶ ἀναδρομῇ τοῦ τόνου διὰ τὸν χαρακτῆρα ἄφνω . ἑκαϲτέρω τὸ πορρωτέρω ἀπὸ τοῦ ἑκάϲ , ὃ ϲημαίνει τὸ ἄποθεν , καὶ οὐ παρὰ τὸ ἑκάτεροϲ , ἑκατέρω γὰρ ἦν . πορρωτέρω , ἐγγυτέρω , ἀνωτάτω , ἐγγυτάτω , ἀπωτέρω , περαιτέρω . τὸ δὲ ἄνεῳ προπαροξύνεται · τὸ ἰώ ὀξύνεται , ἀνακλητικὸν ὂν καὶ οὐκ ὂν παραγωγόν · καὶ τὸ ἐπιϲχερώ ὀξύτονον . τὸ δὲ τουτῶ αὐτῶ κατὰ ἀποκοπὴν τῆϲ θ̄ε̄ν̄ ϲυλλαβῆϲ καὶ ἐκτάϲει τοῦ ο̄ εἰϲ ω̄ Δώριά ἐϲτιν . Τὰ εἰϲ ᾱν̄ λήγοντα καὶ μακρὸν ἔχει τὸ ᾱ καὶ βαρύνεται , λίαν , ἄγᾶν , εὔἁν , πέραν , ὅπερ Ἰωνικῶϲ πέρην λέγεται « πέρην κλυτοῦ ὠκεανοῖο » Διονύϲιοϲ . τὸ πάμπαν καὶ τάλαν ϲυϲτέλλει τὸ ᾱ . τὸ δὲ ὅταν δύο μέρη λόγου , ὅτε καὶ ἄν . τὸ δοάν ὀξυνόμενον πλεοναϲμὸν ἔχει τοῦ ο̄ , δήν δάν δοάν . τὸ ὦ τᾶν δύο περιϲπωμέναϲ ἔχει . * Ϲπάνια τὰ εἰϲ ε̄ν̄ λήγοντα ἐπιρρήματα τὰ μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ ε̄ τὸ θ̄ καὶ εὐαρίθμητα · ἔϲτι γὰρ τὸ ἔπειτεν ἀπὸ τοῦ ἔπειτα γεγονόϲ καὶ εἶεν , ὅ τινεϲ ὀξύνουϲιν . καὶ τὸ αἰέν ὁμότονον καὶ ὁμόϲημον τῷ ἀεί . Τὰ εἰϲ δ̄η̄ν̄ πάντα βαρύνεται , κλίδην , μίγδην , ἐμπλήγδην , ἅδην , ἐπαΐγδην , βάδην , χύδην , κρύβδην , φύρδην , ϲποράδδην , ἀλλάγδην , παμπήδην , διαρρήδην καὶ ἄλλα μυρία . καὶ τὰ εἰϲ η̄ν̄ ἐπιρρήματα μὴ προηγουμένου τοῦ δ̄ πρῷην , μάτην , βύζην , ἔμπλην καὶ ἄντην βαρύνεται · τὸ γὰρ ἀκμήν , ἐθελοντήν , ἑκονττήν ὀνοματικά · διὸ καὶ ϲυνοξύνονται τοῖϲ ὀνόμαϲιν . τὸ δὲ ἠμήν ὁρκκικὸν ἐπίρρημα ὀξύνεται . ὁ δὲ ποιητὴϲ ἀεὶ διὰ τοῦ ε̄ προφέρεται « ἡ μέν μοι πρόφρων » ( A 77 ) « ἠμὲν ἐμοὶ δώϲειν » ( Ξ 275 ) . τὸ δὲ ἐχρῆν περιϲπώμενον οὐκ ἐπίρρημα , ἀλλὰ ῥῆμα . * Τὰ εἰϲ ῑν̄ ἐπιρρήματα ἐκ πλεοναϲμοῦ ἔχει τὸ ν̄ οἷον αὖθι αὖθιν , οὕτω γὰρ λέγεται παρὰ Ῥηγίνοιϲ . πάλι πάλιν , πέρυϲι πέρυϲιν , ὃ καὶ πέρυτιϲ λέγεται Δωρικῶϲ . αἶιν , ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἀεί παρὰ Αἰολεῦϲι γέγονεν . νυνίν , οὑτωϲίν . Τὰ εἰϲ δ̄ο̄ν̄ ὀξύνεται , χανδόν , ϲχεδόν , βοτρυδόν « βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπ’ ἄνθεϲιν εἰαρινοῖϲι » . ἔϲτι δὲ μονῆρεϲ τὸ βοτρυδόν . τὰ γὰρ εἰϲ δ̄ο̄ν̄ ἐπιρρηήματα ὀξυνόμενα οὐ θέλει ἀπὸ τῶν εἰϲ ῡϲ̄ ὀνομάτων παράγεϲθαι καὶ πρὸ τέλουϲ ἔχειν τὸ ῡ · ὁ μέντοι Εὐφορίων παρὰ τὸ εἰϲ ῡϲ̄ παραγωγὸν ποιήϲαϲ ἐπίρρημα οὐκ ἔδωκε πρὸ τέλουϲ τὸ ῡ , ἀλλὰ τὸ η̄ « πάντα δέ οἱ νεκυηδὸν ἐλευκαίνοντο πρόϲωπα » . ἀγεληδόν , ϲωρηδόν , ποταμηδόν , κιονηδόν , ταυρηδόν , κρουνηδόν , βομβηδόν , ἰλαδόν , ἐνωπαδόν , ϲτοχανδόν , φανδόν , ἑλκηδόν , παραϲταδόν , παρακλιδόν , ῥυδόν « ῥυδὸν ἀφνειοῖο » ( o 426 ) , ἀμφαδδόν · καὶ ἐν ϲυνθέϲει φυλάϲϲουϲι τὸν τόνον οἷον αὐτοϲχεδόν . μόνον τὸ ἔνδον βαρύνεται , διότι μόνον παρὰ προθέϲεωϲ καὶ ὅτι μόνον τοπικὸν τῶν εἰϲ δ̄ο̄ν̄ . λήγει δὲ καὶ δ̄ο̄ϲ̄ , ἔνδοϲ γὰρ λέγεται πολλάκιϲ καὶ εἰϲ δ̄ο̄ῑ ἔνδοι . τέϲϲαρϲιν οὖν διαφοραῖϲ διαλλάξαν οὐδὲν θαυμαϲτὸν εἰ καὶ κατὰ τόνον διήλλαξεν . εἰδέναι δὲ δεῖ ὡϲ τὰ εἰϲ δ̄ο̄ν̄ ϲπανίωϲ κατ’ ἀρχὴν λέξεωϲ ϲυντίθενται , ὡϲ ἔχει τὸ ἐνδόμυχοϲ , ἐνδόπυροϲ , ἔνδορχιϲ . Τὰ εἰϲ ο̄ν̄ ἐπιρρήματα μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ ο̄ δ̄ ἀλλ’ ἢ ἕτερον ϲύμφωνον ἢ τὸ ῑ βαρύνεται , ϲήμερον , αὔριον , πόρϲιον , ἔγγιον , μᾶλλον , ἧττον , ἄϲϲον . τὸ δὲ αὐθημερόν ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ αὐθήμεροϲ προπαροξυνομένου . * Εἰϲ ῡν̄ λῆγον οὐδέν ἐϲτιν , εἰ μὴ τὸ βίϲχυν βαρύτονον μόνον ὄν . Τὰ εἰϲ ω̄ν̄ πάντα ὀξύνονται , ἐμποδών , ἐκποδών , ἐκδεξιῶν , ἐξαριϲτερών , τελευτών . καὶ τὸ χρεών μετοχικὸν ὀξύνεται , τὸ δὲ ἀκέων καὶ αὐτὸ μετοχικὸν παροξύνεται . * Οὐδὲν εἰϲ ο̄ῡν̄ ἐπίρρημα , ἀλλὰ μόνον τὸ ἀθροῦν · ὅπερ καὶ ἐπεκταάϲεϲι ποιητικαῖϲ κέχρηται καὶ παραθέϲει ἄρθρου ἑνικοῦ καὶ πληθυντικοῦ . παραιτοῦμαι δὲ αἰϲχοῦν , ὃ εἴρηται παρὰ τῷ τοὺϲ εἴλω ταϲαίμην · ἀλλὰ μιϲχοῦν καθήμενοι · ἐπεὶ ὀνοματκά ἐϲτι . Τὰ εἰϲ ξ̄ λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξύνεϲθαι θέλει πλὴν τῶν ἀπὸ προθέϲεωϲ · ταῦτα γὰρ βαρύνεται , εὐράξ , μουνάξ , ὀκλάξ , ὀδάξ , ἐναλλάξ , αὐτοδάξ , ἐπιτάξ , κοάξ , ὑποδράξ , ἰατταταιάξ , διαμπάξ , βεβρεκέξ , κουρίξ , ἀπρίξ , ἀναμίξ , ἐπιμίξ . τὸ δὲ πέριξ βαρύνεται ἀπὸ προθέϲεωϲ ὄν καὶ πάρεξ · τὸ δὲ πάρεξ βαρυνόμενον καὶ γενικῇ ϲυνταϲϲόμενον ἔχει τι παράϲημον , ὡϲ καὶ παρὰ δύο προθέϲειϲ ἐγένετο . ὁπότε γὰρ ὀξύνεται , οὐ φαμὲν εἶναι ἐπίρρημα , ἀλλὰ δύο προθέϲειϲ . ϲημειούμεθα δὲ καὶ τὸ ἅπαξ βαρυνόμενον . διὸ ἐν τῇ ϲυντάξει μεταλαμβάνει τὸν ἴδιὸν τόνον ἁπαξἅπαντεϲ , ἁπαξἁπλῶϲ κεκοιμιϲμένου τοῦ τόνου . Εἰϲ ρ̄ λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξύτονα οὐκ ἔϲτιν καὶ τὰ ἁπλᾶ βαρύτονα ϲπάνια καὶ μονήρη ὡϲ ἔχει τὸ νύκτωρ μόνον εἰϲ ω̄ρ̄ καὶ τὸ ἄτερ μόνον εἰϲ ε̄ρ̄ . τὸ γὰρ Δάματερ κλητική ὡϲ τὸ Ἥρακλεϲ , καὶ ἄφαρ . τὸ γὰρ αὐτῆμαρ , ποϲϲῆμαρ , ἐννῆμαρ ϲύνθετα παρώνυμά εἰϲιν . Τὰ εἰϲ ᾱ̄ϲ μὴ παραληγόμενα τῷ ε̄ ϲὺν ἐμεταβόλῳ ὀξύνεται , ἑκάϲ , ἀνεκάϲ , ἀγκάϲ , ἐντυπάϲ , ἀνδρακάϲ . τὸ μέντοι πέλαϲ βαρύνεται καὶ τὸ ἀτρέμαϲ « ἀτρέμαϲ ἦϲο » ( Β 200 ) , ὅπερ καὶ χωρὶϲ τοῦ ϲ̄ λέγεται ἀτρέμα . τὸ δὲ ἅλιοϲ παρ’ Ἱππώνακτι προπαροξύνεται ἀπὸ τοῦ ἅλιϲ πλεονάϲαν τὸ ᾱ . * Τὰ εἰϲ ε̄ϲ̄ λήγοντα ἐπιρρήματα ἁπλᾶ φυϲικῶϲ οὐκ ἔϲτιν , εἰ μὴ τὸ ἐχθέϲ διϲύλλαβον καὶ χθέϲ μονοϲύλλαβον καὶ ἐνδελιϲτέϲ ὀξύτονον παρὰ Ϲυρακοϲϲίοιϲ , ὃ καὶ ἐλλιϲτέϲ λέγεται · τὸ γὰρ ἀέϲ ἀπὸ τοῦ ἀεί · τὸ δὲ ἄληθεϲ , ἐπίτηδεϲ ὀνοματικὰ καὶ βαρύτονα . Τὰ εἰϲ η ̄ϲ ̄ βαρύνεται , ἔμπηϲ , ἐξαίφνηϲ , ἐξαπίνηϲ , ἐξείηϲ · τὸ δὲ ἑξῆϲ τὸ ἀπ’ αὐτοῦ περιϲπᾶται . καὶ τὸ ἀκαρήϲ ὀξυνόμενον ὀνοματικόν ἐϲτιν ὅμοιον τῷ εὐρυπυλήϲ . Τὰ εἰϲ ͞ι͞ϲ λήγοντα διϲύλλαβα βαρύνεται , μόλιϲ , μόγιϲ , ἅλιϲ , ἄνιϲ ἀντὶ τοῦ χωρίϲ , μέχριϲ καὶ τὸ παρ’ αὐτὸ ἄχριϲ . λέγεται δὲ καὶ μέχρι καὶ ἄχρι ἄνευ τοῦ ͞ϲ , αὖθιϲ , ὃ λέγεται καὶ αὖθι καὶ αὖθιν . μόνα τὸ χωρίϲ καὶ ἀμφίϲ ὀξύνονται . τὰ δὲ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ εἰϲ ͞ι͞ϲ λήγοντα , ὑπεϲταλμένων τῶν διὰ τοῦ α ̄δ ̄ι ̄ϲ ̄ καὶ α ̄κ ̄ι ̄ϲ ̄ ὀξύνονται , ἐγκυτίϲ , ὃ χωρὶϲ τοῦ ϲ̄ Καλλίμαχοϲ εἶπεν « ϲὺ δ’ ἐγκυτὶ τέκνον ἐκέρϲω » , λικριφίϲ , κραταιΐϲ , αὐτονυχίϲ . λέγεται δὲ καὶ αὐτονυχιδίϲ καὶ αὐτονυχί , παμπηδονίϲ , λέγεται δὲ καὶ πάμπαν καὶ παμπήδην καὶ παμπηδόν , ϲολικρίϲ ( ? ) , ἀμφικελεμνίϲ . τὸ μέντοι πέρυτιϲ προπαροξυνόμενον Δώριόν ἐϲτιν ἐκ τοῦ πέρυϲι μεταποιηθὲν καὶ οὐ μάχεται . τὰ διὰ τοῦ α ̄κ ̄ι ̄ϲ ̄ παροξύνεται , πολλάκιϲ , ὀλιγάκιϲ , τοϲαυτάκιϲ . καὶ τὰ εἰϲ δ ̄ι ̄ϲ ̄ τριϲύλλαβα τῷ ᾱ παραληγόμενα παροξύνεται , χαμάδιϲ , φυγάδιϲ , ὀκλάδιϲ , κρυφάδιϲ , ἐϲχάδιϲ ( ? ) , πτακάδιϲ , μιγάδιϲ , ἁμάδιϲ . τὸ ὠμαδίϲ ὀξύνεται καὶ ἴϲωϲ ἐκ τοῦ κατωμαδίϲ ἀφῃρέθη . τὸ οἴκαδιϲ ϲεϲημείωται προπαροξυνόμενον . τὰ δὲ ὑπερτριϲύλλαβα ἢ ὅϲα μακρᾷ φύϲει ἢ θέϲει παραλήγεται , πάντα ὀξύνεται , λαθρηδίϲ , κωπηδίϲ , αἰφνηδίϲ , ϲτοιχηδίϲ , ἀντηδίϲ , ἀμοιβηδίϲ · λέγεται καὶ ἀμοιβηδόν , ἐπαμοιβαδίϲ « ἀλλήλοιϲιν ἔφυν ἐπαμοιβαδίϲ » ( Od . ε 481 ) , ἐμβολαδίϲ , κατωμαδίϲ , ἀμφουδίϲ , ἐπουδίϲ , ἀκροπουδίϲ . Τὰ δὲ τῶ ῡ παραληγόμενα προπαροξύνεται , ἄλλυδιϲ , ἄμυδιϲ Αἰολικὸν ἔχον τὸ πνεῦμα . * Τὰ εἰϲ ͞δ͞ι͞ϲ ἐπιρρήματα ἔχοντα πρὸ τοῦ ͞δ τὴν ᾱ͞ν ϲυλλαβὴν Δώριά ἐϲτι καὶ παροξύνεται , χαμάνδιϲ , ἀγράνδιϲ , Ὀλυμπιάνδιϲ . Τὰ εἰϲ ο̄ϲ ̄ ἀπὸ προθέϲεωϲ παραχθέντα , εἰ ἔχοι τὸ τ̄ , ὀξύνεται , ἐντόϲ , ἐκτόϲ . τὰ δὲ ἄλλα βαρύνεται , πάροϲ , ἦμος , τῆμος , ὁπῆμοϲ , τημοῦτοϲ , κῆχος . « ποῖ κῆχοϲ ; εἰϲ οὐρανόν » καὶ Ἀριϲτοφάνηϲ « ποῖ κῆχος , εὐθὺ Ϲικελίαϲ » καὶ παρὰ Φερεκράτει « ποῖ κῆχοϲ , » τὸ πῇ κῇ · πῇ ἐγγύϲ πῇ ἄγχοϲ , ὅπερ ἐϲτὶν ἐν τῷ ἔναγχοϲ · ἐλλείψει τοῦ γ κῆχοϲ . τὸ δὲ ἔναγχοϲ προπαροξύνεται · τὸ εἰκόϲ ὀξυνόμενον οὐδέτερον ἦν μετοχὴ οὐδετέρου γένουϲ εἰϲ ϲύνταξιν ἐπιρρηματικὴν ἐλθοῦϲα . τὸ γοῦν ἔνδοϲ , ἔξοϲ βαρύτονα Δώρια . Τὰ εἰϲ ͞υ͞ϲ ϲυϲτελλόμενον ἔχοντα τὸ ῡ ὀξύνεϲθαι θέλει , πλὴν εἰ μὴ τριϲύλλαβα ὄντα ἀπὸ προθέϲεωϲ ἄρχοιτο , ἐγγύϲ , εὐθύϲ , ἰθύϲ , μεϲϲηγύς , ἃ εἰ λέγοιτο ἄνευ τοῦ ϲ̄ ἰϲόχρονα λέγεται ἰθύ εὐθύ μεϲϲηγύ . τὸ δὲ ἄντικρυϲ καὶ ϲύνεγγυϲ πρόθεϲιν ἔχει . τὸ ἀντικρύ ὀξυνόμενον ἐκτείνει τὸ ῡ . τὸ ἀλλῦϲ μακρὸν ἔχον τὸ ῡ περιϲπᾶται . Τὰ εἰϲ ͞χ͞ω͞ϲ ἐπὶ ποϲότητοϲ περιϲπᾶϲθαι θέλει , διχῶϲ , τριχῶϲ , τετραχῶϲ , ἑξαχῶϲ , ἑπταχῶϲ , ποϲαχῶϲ . τὸ ἐξόχωϲ , ἡϲύχωϲ βαρύνεται · ἀπὸ ὀνομάτων γάρ . Τὰ καλούμενα τῆϲ μεϲότητοϲ ἀπὸ γενικῶν πληθυντικῶν γενόμενα καὶ τὸν αὐτὸν τόνον αὐταῖϲ ἔχει , εἴτε παρ’ ὀνόματα γένοιτο εἴτε παρὰ μετοχάϲ , εἴτε παρ’ ἀντωνυμίαϲ , κούφων κούφωϲ , βαρέων βαρέωϲ , καλῶν δὲ καλῶϲ περιϲπωμένωϲ καὶ ϲεμνῶν ϲεμνῶϲ ἀϲέμνων ἀϲέμνωϲ , καὶ τὰ παρὰ τὸ πᾶϲ δὲ καὶ μέγαϲ πάντων μεγάλων ὁμοίωϲ πάντωϲ , μεγάλωϲ ὡϲ καὶ ἐξόχων ἐξόχωϲ καὶ ἡϲύχων ἡϲύχωϲ . τὸ δὲ αὐτάρκωϲ , εὐώδωϲ τῷ μὲν λόγῳ περιϲπαϲθήϲεται , ἐπεὶ καὶ αἱ γενικαὶ αὐτῶν , ὁ δὲ Ἀρίϲταρχοϲ βαρύνει . καὶ τὴν κακοηθῶν γενικὴν καὶ αὐθαδῶν βαρύνειν μεμελετήκαϲι παραλόγωϲ , αἷϲ ϲυμβαρύνουϲι καὶ τὰ ἐπιρρήματα , κακοήθωϲ , αὐθάδωϲ . ὁ δὲ Ἀρίϲταρχοϲ παὶ τὸ νοϲώδων ἐβάρυνεν ἀλόγωϲ . καὶ ἀπὸ μετοχῶν , ἀγαπώντων ἀγαπώντωϲ , ἐπαρκούντων ἐπαρκούντωϲ , προϲηκόντων προϲηκόντωϲ . παρὰ τὸ ζάφελοϲ προπαροξυνόμενον ὀφείλει καὶ τὸ ζαφελῶϲ ἐπίρρημα βαρύνεϲθαι , ὡϲ ἀπὸ τοῦ ζάθεοϲ ζαθέωϲ · οὐ γάρ ἐϲτι παρὰ τῷ ποιητῇ ζαφελήϲ . περιεϲπάϲθη δὲ τὸ ζαφελῶϲ , ἐπεὶ τὰ διὰ τοῦ λ ̄ω ̄ϲ ̄ ἐπιρρήματα παραληγόμενα τῷ ͞ε ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον φιλεῖ περιϲπᾶϲθαι , ἐντελῶϲ , ἐπιμελῶϲ , ἀμελῶϲ , οἷϲ καὶ τὸ ζαφελῶϲ ϲυνεξέδραμε . πρόϲκειται « ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον » διὰ τὸ εὐτραπέλωϲ , ἰκέλωϲ . τὸ νουνεχόντωϲ ἀπὸ δύο κατὰ διάϲταϲιν λέξεων παρήχθη , τῆϲ νοῦν καὶ τῆϲ ἐχόντων . τὸ ἕωϲ καὶ ἀνταποδοτικὸν τὸ τέωϲ πρωτότυπά ἐϲτι καὶ οὐχ ὡϲ τὰ λοιπὰ παρῆκται . τὸ ὥϲ παρ’ εὐθεῖαν γέγονε τὸ ὅϲ , ὅθεν καὶ ὀξύνεται καὶ ϲυνετέθη καθώϲ . καὶ τὸ οὕτωϲ καὶ τὸ αὕτωϲ βαρύνεται . οὐκ ἔϲτι δὲ τὸ οὕτωϲ ἀπὸ τῆϲ γενικῆϲ , ἀλλ’ ἀπὸ εὐθείαϲ γίνεται . εἰ γὰρ ἀπὸ γενικῆϲ , ὤφειλεν εἶναι τούτωϲ . καὶ ὅτε μὲν ἐπιφέρεται ϲύμφωνον , ἐξέρχεται τὸ ϲ̄ . ὅτε δὲ φωνῆεν , φυλάττεται τὸ ϲ̄ . ἔϲτι δὲ οὕτωϲ ἀναλογώτερον τοῦ οὕτω · ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τριγενῶν ὀνομάτων γινόμενα μεϲότητοϲ ἐπιρρήματα εἰϲ ωϲ λήγειν ὀφείλει · ὅταν δὲ μὴ τριγενῆ ᾗ , εἰϲ ͞ω λήγει , κύκλοϲ κύκλῳ . ἴδωμεν οὖν , εἰ τοῦτο τριγενέϲ . οὗτοϲ αὕτη τοῦτο . οὕτωϲ ἄρα τὸ ἀνάλογον . τὸ δὲ οὕτω ἀπὸ τοῦ οὕτωϲ γέγονε κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ϲ . Τὰ εἰϲ ͞ω͞ϲ μέγα ἐπιρρήματα ἐπὶ τέλουϲ ἔχοντα τὸν τόνον περιϲπῶνται ἀληθῶϲ , ἀψευδῶϲ πλὴν τοῦ ὥϲ . Δωριεῖϲ δὲ τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ο̄ϲ ὀξυτόνων ἐπιρρήματα ὀξύνουϲι ϲοφόϲ ϲοφώϲ , καλόϲ καλώϲ . Περὶ ϲυνδέϲμων . Πᾶϲ ϲύνδεϲμοϲ μονοϲύλλαβοϲ μὴ ἔχων φύϲει μακρὰν ὀξύνεται , γάρ , τάρ , ἄρ , ῥά , δέ , τέ , μέν , κέν , ἄν , πέρ . Οἱ δὲ εἰϲ ᾱ λήγοντεϲ καὶ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβην ὄντεϲ πάντεϲ βαρύνονται , ὡϲ ἔχει τὸ ἆρα , ὅτε διαπορητικόϲ ἐϲτι , ἐκτείνων τὸ πρῶτον ͞α , καὶ ὁ ϲυλλογιϲτὸϲ καὶ παραπληρωματικὸϲ ἑκάτερον ϲυϲτέλλων . τοιοῦτοϲ καὶ ὁ κᾶτα μακρὸν ἔχων τὸ ᾱ τὸ πρῶτον , ὄφρα , ἵνα , ἔμπα , ἕνεκα , οὕνεκα , δῆτα . ὅθεν ϲημειούμεθα τὸν ἀλλά ὀξυνόμενον . καθόλου γὰρ οἱ ϲυμπλεκτικοὶ ὀξύνονται , μέν , δέ , τέ , καί , ἠμέν , ἠδέ , ἀτάρ , αὐτάρ · οὕτωϲ οὖν καὶ ὁ ἀλλά . ϲημειούμεθα ἐν τοῖϲ ϲυμπλεκτικοῖϲ τὸν ἤτοι βαρυνόμενον , ὃϲ οὐ μόνον ϲυμπλεκτικόϲ ἐϲτιν , ἀλλὰ καὶ διαζευκτικόϲ οἷον « ἤτοι ἄξιον ἢ οὐκ ἄξιον » . Πᾶϲ ϲύνδεϲμοϲ εἰϲ ϲ̄ λήγων μακροκατάληκτοϲ βαρύνεται , εἰϲὶ δὲ ϲπάνιοι , ὅπωϲ , ἔμπηϲ , ὅμωϲ ὅτε ϲύνδεϲμοϲ , ὅτε δὲ ἐπίρρημα , περιϲπᾶται ὁμῶϲ ὡϲ ϲαφῶϲ . Καὶ οἱ παραπληρωματικοὶ πάντεϲ ὀξύνονται , δή , θήν , νύ , τάρ , ἄρ , ῥά , τοί , γέ , πέρ , ἄν , κέν , μήν . Ὁ δὲ αὖ καὶ ὁ οὖν περιεϲπάϲθηϲαν διὰ τὸ τὴν εἰϲ ῡ λήγουϲαν δίφθογγον ἀποϲτρέφεϲθαι τὴν ὀξεῖαν , ὡϲ πολλάκιϲ εἴπομεν . Πᾶϲ αἰτιολογικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν βαρύνεται , οὕνεκα , ἕνεκα , ὄφρα , ἵνα , ὅτι , χάριν , δηλοῖ γὰρ οὐκ ὄνομα μόνον , ἀλλὰ καὶ ϲύνδεϲμον αἰτιολογικὸν « χάριν Δίωνοϲ » ἀντὶ τοῦ ἕνεκα Δίωνοϲ . Ὁ εἰ ϲυναπτικὸϲ καὶ ὁ ἐπεί παραϲυναπτικὸϲ ϲυνεϲτηκὸϲ παρὰ τὴν ἐπί πρόθεϲιν καὶ τὸν εἰ ϲύνδεϲμον ϲυναπτικὸν ὀξύνονται · τούτῳ ἠκολούθηϲε καὶ ὁ ἐάν , ὅτι καὶ αὐτὸϲ ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ εἰ ϲυναπτικοῦ ϲυνδέϲμου καὶ τοῦ ἄν παραπληρωματικοῦ . ὁμοίωϲ καὶ ὁ ἤν καὶ ὁ ἐπήν καὶ ὁ ἐπεάν καὶ ὁ μήν · ἔτι δὲ καὶ ὁ ἁλλαμήν εἴτε δύο λέξειϲ εἶεν εἴτε μία , ὀξύνεται . ὁ εἰδή καὶ ἐπειδή δύο μέρη λόγου ἐϲτὶν ὀξυνόμενα . ὁμοίωϲ καὶ ὁ εἴπερ καὶ ὁ ἐπείπερ καὶ ἐπειδήπερ . ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐγκλιτικόϲ ἐϲτιν ὁ πέρ , ἐγείρει τὴν πρὸ αὐτοῦ βαρεῖαν εἰϲ ὀξεῖαν ὡϲ ὁ κέ ἐν εἶκε , αἴκε . Πᾶϲ ϲύνδεϲμοϲ δίφθογγον ἔχων τὴν διὰ τοῦ ῑ ὀξύνεται , τοί , δαί , εἰ . Ὁ μῶν παρ’ Ἀθηναίοιϲ διαπορητικὸϲ ὢν περιϲπᾶται · ἀπὸ γὰρ τοῦ μὴ καὶ τοῦ οὖν ϲύγκειται , Δωρικώτερον τραπείϲηϲ τῆϲ ο̄ῡ διφθόγγου εἰϲ τὸ ω̄ , τὴν δὲ οὖν εἴπομεν περιϲπᾶϲθαι . Οὕτωϲ δὲ καὶ ὁ οὖν ϲυνταϲϲόμενοϲ τῇ οὐ ἀποφάϲει ἐν τῷ οὔκουν , ὅτε μὲν παραπληροῖ , ὀξύνει τὴν οὐ ἀπόφαϲιν οὔκουν ὡϲ εὔρουν · ὅτε δὲ τὴν ἰδίαν ἔχει δύναμιν , τουτέϲτιν ϲυλλογιϲτικόϲ ἐϲτι , φυλάττει τὴν ἰδίαν περιϲπωμένην , ὡϲ χρυϲοῦν , οὕτωϲ καὶ οὐκοῦν . Ὁ ἠ ὀξύνεται ἢ περιϲπᾶται . διαζευκτικὸϲ μὲν οὖν ὑπάρχων ἢ παραδιαζευκτικὸϲ ἢ διαϲαφητικὸϲ ὀξύνεται πάντωϲ · εἰ δὲ καὶ πλεονάζει τὸ ε̄ , ἐπὶ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν . διαζευκτικὸϲ μὲν « ἢ νύξ ἐϲτιν ἢ ἡμέρα » · τὸ γὰρ ἕτερον ἀληθέϲ , τὸ δὲ ἕτερον ψευδέϲ . καὶ τὸ Αἰδώϲ , Ἀργεῖοι · νῦν ἄρκιον ἢ ἀπολέϲθαι ἠὲ ϲαωθῆναι καὶ ἀπώϲαϲθαι κακὰ νηῶν » ( O 502 et 503 ) . παραδιαζευκτικὸϲ δὲ « Φαίδων ἢ περὶ ψυχῆϲ » « ἢ νέοϲ ἠὲ παλαιόϲ » ( Ξ 108 ) ἢ γὰρ τὸ ἓν ἢ καὶ τὸ ἕτερον ἢ καὶ ἀμφότερα · ἡ γὰρ τῶν διαζευκτικῶν δύναμιϲ τοιαύτη ἐϲτί . διαϲαφητικὸϲ δὲ « πλουτεῖν ἢ πένεϲθαι » ὃϲ καὶ τὸ περ λαμβάνει , ἤπερ πένεϲθαι . βούλομ’ ἐγὼ λαὸν ϲόον ἔμμεναι ἢ ἀπολέϲθαι ( Α 117 ) . διαϲαφεῖ γὰρ τὸ ἕτερον , ὅπερ αἱρεῖται . Ἡνίκα εὑρέθη διαπόρηϲιϲ μετὰ διαζεύξεωϲ , τότε τὸν μὲν πρῶτον η̄ ὀξυτονητέον , τὸν δὲ δεύτερον περιϲπαϲτέον οἷον ἢ δολιχὴ νοῦϲοϲ ἢ Ἄρτεμιϲ ἰοχέαιρα ( Οd . λ 172 ) . ἐναντία γὰρ ταῦτα μαχόμενα καὶ ἅμα εἶναι οὐ δυνάμενα . καὶ διὰ τοῦτο ἐρώτηϲιϲ καὶ ἀπορία μετὰ διαζεύξεωϲ . τοιοῦτό ἐϲτι καὶ τὸ ἠὲ νέον μεθέπειϲ ἦ καὶ πατρώϊόϲ ἐϲϲι ( α 175 ) . διαζευκτικῆϲ οὖν οὔϲηϲ τῆϲ τάξεωϲ τῶν διαπορητικῶν , ὁ μὲν πρότεροϲ ὀξύνεται , ὁ δὲ δεύτεροϲ περιϲπᾶται . οὗτοϲ δὲ ὁ περιϲπώμενοϲ , ἐὰν προϲλάβῃ τὸ ε̄ , φυλάττει τὴν περιϲπωμένην . οἷόν ἐϲτιν · ἢ ὅγε φάϲγανον ὀξὺ ἐρυϲϲάμενοϲ παρὰ μηροῦ τοὺϲ μὲν ἀναϲτήϲειεν , ὁ δ’ Ἀτρείδην ἐναρίζοι , ἦε’ χόλον παύϲειεν ἐρητύϲειέ τε θυμόν ( Α 190 τὸν 192 ) . μὲν πρότερον ϲύνδεϲμον βαρυτονητέον , τὸν δὲ δεύτερον περιϲπαϲτέον . διαπορητικὴ γάρ ἐϲτιν ἡ ϲύνταξιϲ . Ὅτε δὲ μόνωϲ ἐρωτηματικόϲ ἐϲτιν ὁ ἢ χωρὶϲ διαζεύξεωϲ , κἂν ἅπαξ κἂν πολλάκιϲ παραληφθῇ , περιϲπᾶται , μὴ οὔϲηϲ τῆϲ ἐρωτήϲεωϲ ἐν διαζεύξει . ἐν μὲν γὰρ τῷ « ἢ δολιχὴ νοῦϲοϲ ἢ Ἄρτεμιϲ ἰοχέαιρα » διαζευκτικὸν τὸ αἰφνιδίωϲ τελευτῆϲαι τοῦ μακροχρονεῖν . ὅθεν ὁ πρῶτοϲ ἐγκλίνεται , ὁ δὲ δεύτεροϲ περιϲπᾶται . ἐν μέντοι τοῖϲ ὑποκειμένοιϲ ἔπεϲι πάντεϲ περιϲπῶνται ἐρωτηματικοὶ ὄντεϲ , οὐκ ἐν διαζεύξει · ἦέ τι Μυρμιδόνεϲϲι πιφαύϲκεαι ἦ ἐμοὶ αὐτῷ ; ἢ τῷ Ἀχιλλεῖ ἢ τοῖϲ Μυρμιδόϲιν , ἀντὶ τοῦ τούτῳ κἀκείνοιϲ . ἦέ τιν’ ἀγγελίην Φθίηϲ ἐξ ἔκλυεϲ οἷοϲ ( Π 12 et 13 ) ἦε ϲύγ’ Ἀργείων ὀλοφύρεαι ὡϲ ὀλέκονται ( Π 17 ) . Περιϲπῶϲι καὶ τὸν βεβαιωτικόν · τί δὲ λαὸν ἀνήγαγεν ἐνθάδ’ ἀγείραϲ Ἀτρείδηϲι ; ἦ οὐχ Ἑλένηϲ ἕνεκ’ ἠϋκόμοιο ; ἦ μοῦνοι φιλέουϲ’ ἀλόχουϲ μερόπων ἀνθρώπων Ἀτρεῖδαι ; ( I 338—341 . ) ἐνταῦθα μὲν βεβαιωτικόϲ ἐϲτιν ὁ ἢ μεθ’ ὑπερωτήϲεωϲ · ἔϲτι δὲ καὶ μόνωϲ διαβεβαιωτικὸϲ χωρὶϲ ἐρωτήϲεωϲ · ἧ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμοϲ υἱόϲ ( Ϲ 12 ) , ἧ μάλ’ ἐλαφρὸϲ ἀνήρ · ὡϲ ῥεῖα κυβιϲτᾷ ( Π 745 ) ἧ δὴ λοίγια ἔργα τάδ’ ἔϲϲεται ( A 573 ) . ἀλλὰ κἂν ὑποτάϲϲηται τῷ ἐπεί διαβεβαιωτικὸϲ ὤν , ὁμοίωϲ περιϲπᾶται ἐπεὶ ἧ φάτ’ ἄρ’ ἀϲφαλέϲ . ἐπεὶ ἧ μάλα πολλὰ μεταξὺ οὔρεά τε ϲκιόεντα ( Α 156 et 157 ) Ὅτε παραπληροῖ μετὰ τί τὸ πυϲματικόν , ὀξύνεται τί ἢ δὲ ϲὺ κήδεαι αὕτωϲ Ἀργείων ; ( Ζ 55 et 56 ) ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλοϲ διελέξατο θυμόϲ ; ( Λ 407 ) .
Lemmas: περι ἐπίρρημα . ὁ ἐπίρρημα ὁ μέν ἀπό πτωτικός σύνταξις ἐπιρρηματικός μετέρχομαι , ὁ δέ θεματικός εἰμί . ὁ ἐπίρρημα ἀπό πᾶς ὁ πτῶσις γίγνομαι . πολύς μέν οὖν ἐπίρρημα ὁμοφωνέω ὁ εὐθύς ὁ ἑνικός οὐδέτερος « ψεύδω ἢ ἔτυμος εἴρω » ( Κ 534 , δ 140 ) , « ἤ νέος μεθέπω » ( ὅς 175 ) , « νέος δέ ἀπολήγω ἐδωδή » ( Ω 475 ) , « οὖον μέν καλός ὑπέρβιος εὐχετάομαι » ( Ρ 19 ) , « Ἕκτωρ δέ χαίρω μέγας μῦθος ἀκούω » ( Γ 76 ) , « οὖον μέν καλός ἀτέμβω » ( Od . φ 312 ) , « δείδω μή καί τεῖχος ὑπέρμορον ἐξαλαπάζω ( Υ 30 ) , « ὡς καί νῦν Αἴγισθος ὑπέρμορον » ( ὅς 34 ) · δύναμαι δέ οὗτος καί κατά διάλυσις ἀναγιγνώσκω ὁμοίως ὁ « μή καί ὑπέρ μοῖρα Ἄϊδος » ( Υ 336 ) . πολύς δέ καί ὁ εὐθύς ὁ πληθυντικός οὐδέτερος « ἤ μου καλός πατήρ ὡς κήδω » ( Od . ρ 397 ) , « οὖον μέν καλός χόλος ὅδε ἐντίθημι » ( ll . Ζ 326 ) , « δεῖξις ἐνδέξιος πᾶς » ( ὁ 184 ) , « ἔνθα ἄν Ἀργεῖος ὑπέρμορον νόστος τεύχω » ( Β 155 ) , « πυκνός μάλα στενάχω » ( Θ 417 ) , « πύκα ποιητός » ( Σ 608 ) μή φυλάσσω ὁ φωνή ὁ ὄνομα , ἀλλά ἀποβολή ὁ Ν ποιέω βαρύτονος · ὠκύς ὦκα , σαφής σάφα , κρατύς κάρη καί ἐν ὑπέρθεσις κάρτα , ἀντίος οἷος « ἀντίος Ἀλέξανδρος θεά κατατίθημι φέρω » ( Il . Γ 425 ) καί ἄντα , καί οὗτος ἀναβιβάζω ὁ τόνος μετά ὁ ὑπεξαίρεσις ὁ ἔ ἢ ὁ Ι . ὁ δέ θαμά οξοτονος ἀπό θαμός ὀξύτονος . « καλλιγραφέω καί ταχύς διαλέγω » . ἀπό ὁ ἐτεός ὀξύτονος « ἀλλά ἐτεός μέν ἔοικα » καί ἐτεός . καί ἀπό ὁ ἐτός πάλιν ὀξύτονος ἐτός ὀξύτονος , ὡς « ἐτός Τημενίδης χρύσεος γένος » καί ἐπί πᾶς ὁμοίως . ὁ εἰς ή μετά ὁ ι , εἰμί ἀπό δοτικός εἰμί μηδέ θαυμαστικός , ἢ βαρύνω ἢ περισπάω , οὐδέποτε δέ ὀξύνω . περισπάω μέν διπλόος καί τριπλόος , πεζός , πῇ , ὁμαρτέω καί ἁμαρτή , κομιδή , διχή , τριχῆ , τετραχῇ , ἀλλαχῆ , μοναχός , ἡσυχῇ , ὁμός , σιωπή , ἐνωπή . βαρύνω δέ πάντῃ , ἄλλος , οὗτος · τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἀμηγέπῃ παρά 'Αττικoῖc . ὁ ἤδη ὁ βαρυτονέω Χωρὶς ὁ ι̅ γράφω καί ὁ νῦν δή , ὅτε σημαίνω ὁ πρό ὀλίγος « οὗτος ἀνήρ νῦν δή συμβάλλω » ( εἰμί 260 ) , εἰμί συντίθημι ὡς καί ὁ δηλαδή ὀξύνω . ὁ δέ μή ἀπαγορευτικός καί νή καί ὅς ἀντί ὁ ὡς καί φημί « φημί νέος οὐ ἀπάλαμνος » Χωρὶς ὁ γράφω καί ὀξύνω . καί ὁ καθαρεύω μή δηλόω χρόνος ὀξύνω οἷος ἰά ὠή ἰά . ὥστε λοιπός εἰμί τίς εἰς η̅ λήγω καί ἐπί τέλος ὁ τόνος ἔχω , οὗτος καί περισπάω καί ὁ ι̅ ἔχω προσγράφω . καί ὁ ἴδιος δέ καί δημόσιος ἀπό δοτικός γίγνομαι · καί ὁ κατωκάρα παρά Ἀθηναῖος « κατωκάρα ῥίπτω ἐγώ βουκολέω » ( Arist . Ρac . 153 ) ἐπίρρημα εἰμί συντίθημι καί σύν ὁ ι̅ γράφω . ὁ ἁμός ὁ Δωριεύς περισπάω καί ὁ πάντῃ ὥσπερ καί ὁ κρυφῇ παρά Πίνδαρος ( Olymp . I 75 ) · τοιοῦτος δέ εἰμί καί ὁ ἁμός ( Pyth . III 65 ) ἀπό ὁ ἁμός γίγνομαι . ζητέω δέ ἐν ὁ περισπάω ἁμός , εἰμί προστίθημι ὁ ι̅ . εἰμί δέ τις καί παρά αἰτιατικός γίγνομαι , οἷος ὁ πέραν καί πέραν « ἀλλά ὅσος νάω πέραν » ( Β 535 ) καί μετά πρόθεσις « ἀντιπέραν λεύσσω πυρός σέλας » καί ἀπό δοτικός « ἐπέχω αὐτός , μή πέρα προβαίνω λόγος » Κρατῖνος ἐν Εὐνείδης . καί ὁ πρώην δέ παρά αἰτιατικός σχηματίζω — ἐκ ὁ πρό πρόθεσις γίγνομαι προΐημι , ἐκ ὅς καί ὁ αἰτιατικός προΐημι καί ἔκτασις ὁ ὁ εἰς εἰμί πρωΐα καί ἰωνικός πρώϊος καί κατά συναίρεσις ὁ εἰμί καί ὁ Ι εἰς ὁ εἰμί δίφθογγος πρώην — « ὅδε πρώαν » καί ὁ « ἀκήν γίγνομαι σιωπή » ( Il . Γ 95 ) καί « ἀκμή ὅς βρύον τῆμος ἐπί στῆθος χέω » . ὡς παρά ἀεικής ὄνομα ὀξύτονος ἐπίρρημα ὁ « οὖον ὁ ἀεικής ἀμύνω περί πάτρη θνῄσκω ( ὁ 496 ) καί ὁ « ἐπιεικής ὀπυίω εἰμί ἕκαστος ( Β 207 ) καί ὁ « ὕω δέ ἄρα Ζεύς συνεχής » ( Μ 25 ) ἀτρεκής , διαμπερές , οὕτως ἐσθίω καί παρά ὁ ἀληθής ὄνομα ὁ ἐπίρρημα ὀξύνω . ἀλλά καί παρά Ἀθηναῖος διαστολή τυγχάνω καί ἐπί μέν ὁ ὄνομα ὀξύνω , ἐπί δέ ὁ ἐπίρρημα βαρύνω · « ἀληθής , εἰμί παῖς ὁ ἀρουραῖος θεός ; » Ἀριστοφάνης Βάτραχος ( 840 ) καί ἐν νεφέλη ( 840 ) « τίς δέ εἄν παρά ἐκεῖνος καί μανθάνω χρηστός τις ἄν ; ἀληθής ; ὅσος περ ἔστω ἐν ἄνθρωπος σοφός » . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἐπιτηδές ὀξύνω , ἐπιρρηματικός προπαροξύνω . καί ὁ αὐτοετής ὁμοίως . καί ὁ χάριεν δέ παρά αὐτός προπαροξύνω , ὅτε καί ἐπιρρηματικός λέγω · ὄνομα δέ εἰμί παροξύνω . καί ὁ σφόδρα βαρύνω ἐπίρρημα εἰμί , καί ὁ ἠρέμα παροξύνω , ἐπίρρημα εἰμί , δήω προπαροξύνω ὡς ὁ ἥσυχος , πλήν εἰμί μή παρά ὁ ἠρεμέω γίγνομαι ὡς ἀτρεμῶ ἀτρέμας , σιγάω σῖγα , ἀντάω ἄντα · ὁ τε ἡσυχῇ περισπάω παράλογος , εἰμί μή συνεκτρέχω ὁ εἰς χέω ἐπίρρημα περί σπάω , τριχῆ , τετραχῇ , πενταχῇ . καί ὁ αὐθήμερος ὀξύνω ἀπό ὁ αὐθήμερος προπαροξύνω . εἰμί τις σύνθετος ἀναβιβάζω ὁ τόνος ὡς ὁ παντάπασι , πάμπαν . ὁ παρά ὁ ἦμαρ συντίθημι φυλάσσω ὁ ἁπλόος ὁ τόνος , αὐτῆμαρ , ἐννῆμαρ , ἑξῆμαρ , ποσσῆμαρ . ὁ μέν οὖν ἐκ ὄνομα γίγνομαι ἐπίρρημα τοιοῦτος εἰμί . λοιπός καί περί ὁ θεματικός λεκτέος . Πᾶν μονοσύλλαβος ἐπίρρημα , εἰμί μέν ἔχω φύσις βραχύς , δῆλος ὡς ὀξύνω , πάξ , μάψ , λάξ , χθές , ἄψ , ὀδάξ παρά ὁ δήκω , ὅσπερ καί ὀδάξ λέγω , μίξ , πύξ , πρίν , δίς , τρίς , ψό παρά ὁ Σοφοκλῆς ἐν ποιμήν μόνος εἰς ὁ λήγω ἐπίρρημα , καί ἔτι ὅμοιος . οὗτος ὁμοίως ὀξύνω καί ὁ επιτατικός καί στερητικός μόριον , γῆ , δᾶ , δύο , νόος , νέ , νή , ἀθήρ , ἀρίς , ὁ οὐδέποτε κατά αὐτός λέγω , ἀλλά ἐν σύνθεσις . ὁ δέ μακράν ἔχω φύσις ὁ μέν περισπάω , ὁ δέ ὀξύνω . ὁ πυσματικός περισπάω , πῇ , ποῦ , πῶς . οὗτος δέ ἀοριστέω ἐγκλίνω · οὖον πως ἐστώ Ἀγέλαος » ( χ 136 ) , « ἀλλά ποῦ ἄλλος » , « οὖον γάρ πω τοιοῦτος ὁράω » ( Α 262 ) . ὁ δέ πῶ συντάσσω ὁ οὖον ἀπόφασις καί ὁ μή ἀπαγόρευσις ὑπισχνέομαι ὁ μετά οὗτος γίγνομαι ὁ συντάσσω αὐτός πρᾶγμα , οἷος οὔπω ἔφαγον , οὔπω δειπνέω · μέλλω γάρ τις δειπνέω οὗτος ἀποφαίνω . ὁ γάρ οὖον δειπνέω ἀπόφασις ὑπισχνέομαι τέλειος , ὁ δέ οὔπω δειπνέω ὁ μέλλω ὑπισχνέομαι . ἀνταποδοτικός δέ οὗτος γίγνομαι μεταβάλλω ὁ τόνος , ὅπως , ὅπῃ , ὅποι , ὅπου . ἐκ δέ ὁ πω καί ὁ μάλα ὁ πώμαλα προπαροξύνω Ἀθηναῖος καί ἔτι ὁ πώποτε ἐκ ὁ πω καί ὁ ποτός . ὁ δέ πῶς ποτός περισπάω . ὁ ἔχω δίχρονος ἐκτείνω περισπάω , « ἆ δειλός πᾶς » « ἆ γῆρας » καί ὁ βαίνω ἐν ὁ συνήθεια παρά ἀρχαῖος ἔκπληξις δηλόω , καί νῦν χρονικός , γρῦ , μῦς , κριθή καί εἰμί τίς ὅμοιος . ὁπότε δέ συστέλλω , ὀξύνω , μή , μῦς ὁ θρηνητικός . ὁ δέ ἀεί ὀξύνω ὡς ἔχω ὁ Ι . ὁ μέντοι ὁ ὁ ἔχω μονοσύλλαβος μή πρόσκειμαι ὁ Ι ὀξύνω ὡς καί ἤδη εἶπον , νή , μή , πλήν καί ὁ δήν καί ὁ ὅς ἰσοδυναμέω ὁ ὡς « ὅς θέμις εἰμί » ( Β 37 ) , φημί ἀντί ὁ καθάπερ « φημί νέος οὐ ἀπάλαμνος » . ὁ δέ ὅς ἀντί ὁ ὅπου καί ἀντί ὁ καθά ὁ Ι πρόσκειμαι περισπάω ὡς καί ὁ πῇ ὁ ἐρωτηματικόν καί αὐτός σύν ὁ Ι καί ὁ πῆ ἀντί ὁ ἐκεῖ τροπή ὁ εἰμί δίφθογγος εἰς ὁ Αἰολικός καί βαίνω μίμημα φωνή ἄλογος ἰσοδυναμέω ὁ βληχάομαι . ὁ ἔχω ὁ εἰμί ὀξύνω καί περισπάω · ὁ ὅς ἀνταποδοτικός « ὁ δέ σός ἀπεχθαίρω » ( Γ 415 ) . ὁ ὁ , ὅτε ὁ διό σημαίνω « ὁ οὐ εἄν βασιλεύς » ( Β 250 ) . ὁ ὅς ἀεί ὀξύνω , κἀν ἐν ἀρχή κἀν ἐν μέσος κἀν ἐν τέλος ὅς , πλήν μόνος ὅτε σημαίνω ὁ οὕτως , ὁπότε γε ὑποτάσσω σύνδεσμος , ὡς Ἀρίσταρχος καί Τυραννίων , ἢ ὡς ἐγώ ἡγέομαι ὁ ὅμως . τότε γάρ περισπάω . ὀξύνω μέν ἐν ἀρχή οὕτως « ὡς δέ λέων χαίρω ( Γ 23 ) κοιμίζω ἐν οὗτος ὁ ὀξύς διά ὁ μή εἰμί ὁ δέ ἐγκλιτικός . καί ἐν μέσος « ὡς ἀεί ὁ ὅμοιος ἄγω ὡς ὁ ὅμοιος » ( ρ 218 ) « ὁ δέ σός ἀπεχθαίρω , ὡς νῦν ἔκπαγλος φιλέω » ( Γ 415 ) καί ἐν τέλος « Τρώς μέν κλαγγή τε ἐνοπή τε εἶμι ὄρνις ὅς » ( Γ 2 ) . ὁ δέ περισπάω , ὅτε δηλόω ὁ ὅμως « ἀλλά καί ὡς ἐθέλω δίδωμι πάλιν , εἰμί τόγε ἀγαθός » ( Α 116 ) « ἀλλά καί ὅς ἱππεύς μεταπρέπω ἡμέτερος — καί πεζός περ εἰμί , ἐπεί ὡς ἄγω νεῖκος Ἀθήνη » ( Λ 720 et 721 ) , ὁ μέν πρότερος ὅς περισπάω , ὁ δέ ἕτερος κατά ἔγκλισις , ἐπεί ὁ μεταφραστικός αὐτός εἰμί , ἐπεί οὕτως ἄγω ὁ νέομαι κος Ἀθήνη . « ἀλλά καί ὅς ἱππεύς μέτειμι » ( δ 322 ) « ἐγώ δέ οὐδέ ὅς θυμός ἀνίημι » . καί ὁ εἰμί κλητικός περισπάω « εἰμί ἄνθρωπος » . ὅτε δέ σχετλιαστικός , ὀξύνω « ὦ τίς σός εἶπον » ( Ar . Nub . 1378 ) καί ὅτε προσγράφω αὐτός ὁ Ι καί αὐτός σημαίνω ὁ ὥσπερ « ἀλλά ἔχω ὥτε τάλαντον γυνή χερνῆτις ἀληθής » ( Μ 433 ) καί ὅσπερ · γίγνομαι δέ οὕτως · ὡσεί καί ὡσεί καί ἀποβολή ὁ σ̄ καί κρᾶσις ὁ εἰμί καί ἔ εἰς ὁ εἰμί δίφθογγος διά ὁ ὁ Ι συναίρεσις οὖς καί ὅσπερ . ὁ μέντοι πρωΐ μονοσύλλαβος παρά Ἀττικός ὀξύνω , ἐπεί ἐκ ὁ πρωΐ δισύλλαβος ὀξύνω κατά συναίρεσις γίγνομαι . ὁ δέ πρών περισπάω « οὖον πρών μέν ἐγώ ὁ τραγῳδός ἐγείρω » ( Callim . chol . fr . 18 Mein . ) , ἐπεί ἐκ ὁ πρωΐ . ὁ ἔχω ὁ ὁ δίφθογγος ἢ ὁ εἰ περισπάω . Ἀριστοφάνης ἐν Βάτραχος ( 199 ) « ἵζω ἐπί κώπη , οἷπερ κελεύω ἐγώ σῦς » . ποῖ , ὅς « ὅς ὁ ὁ χοιράγχη » . Σώφρων . « πεῖ γάρ ὅς ἄσφαλτος » . κεῖ παρά Ἀρχίλοχος . ὅτε δέ ἐπίρρημα εἰμί εὐκτικός , ὁ εἰμί ὀξύνω ὁμοίως ὁ σύνδεσμος « εἰ ὀφείλω » . ὁ γάρ στοιχεῖον περισπάω . καί ὁ φνεί παρά Ἀριστοφάνης · εἰμί δέ μίμημα φωνή ὄρνεον . καί πᾶς ὅσος εἰς ὁ διά ὁ υʹ δίφθογγος περισπάω , εὕω , φεῦ , ποῦ , ὅς ὁ δασύνω . κἀν ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί , ὁμοίως περισπάω πλήν ὁ ἀναφορικός , αὐτός , τηλοῦ , ἀγχοῦ , πανταχοῦ , ἀλλαχοῦ , ὁμοῦ καί ὁ λοιπάς πᾶς . σημειωτέος ἰδού ἰού καί οὖον ἀρνητικός . οὗτος γάρ ὀξύνω . ὁ δέ ἀναφορικός βαρύνω , ὅπου , ὅπου . καί ὁ βαύ κατά μίμησις κύων ὀξύνω « βαύ βαύ καί κύων φωνή ἵημι » . ἐκ ὅς καί ὁ βαύζω ῥῆμα . ὁ ὁ ὁ δίφθογγος ἔχω ὀξύνω , οἷος ἀεί τάλας καί ἀεί ὁ εὐκτικός , ὅσπερ ἀπό ὁ εἰμί γίγνομαι Δωρικός τροπή ὁ ἔ εἰς ὅς ὡς κύπειρον κυπάριον , καί ὁ ναί συγκατάθεσις . ταῦτα εἰμί μονοσύλλαβος . οὐδείς ὁ ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰς ὅς λήγω ἐπίρρημα περισπάω , ἀλλά ὀξύνω , ὡς ὁ ἀναφανδά , τριχθά , δηθά ἢ βαρύνω ὡς ὁ αἶψα , ἤλιθα , αὐτίκα . ὁ εἰς ὅς δισύλλαβος , ὑποστέλλω ὁ εἰς δᾶ καί ἀνταπόλλυμι , βαρύνω ἐθέλω , Ῥέα ῥεῖα , σάφα , μίγα , ὅσπερ μίγδα λέγω , ἅμα , κάρτα , τέττα , ἔμπας , ὅσπερ καί σύνδεσμος εἰμί , αἶψα , ὦκα , ἦκα , οἷος ἀντί ὁ καθά , εἶα ὁ παρακελευστικός ἐπίρρημα , Όκκα ὁ ὅτε παρά Ἀλκμάν . καί ὁ τρόπα δέ ὀφείλω βαρύνω , εἰμί δέ παιδιά · τις δέ ὀξύνω . συντίθημι δέ δισύλλαβος προπαροξύνω , ἄναντα , πάραντα . ὁ εἰς δᾶ ἐπί παιδιά κεῖμαι , παραλήγω ὁ Ι καί Ν παροξύνω , βασιλίνδα , χυτρίνδα , φαινίνδα , ὀστρακίνδα , μυῖνδα ἀπό ὁ μύω ὁ ὀφθαλμός καί ἐρωτάω λέγω τίς ὅδε καί πόσος ὅδε , ἔστω εἄν ἐπιτυγχάνω , δραπετίνδα , ποσίνδα , ἐπαιτίνδα , ξιφίνδα , δαληκίνδα , φυγίνδα . ὁ σκαπέρδα ἐπί παιδιά μέν κεῖμαι , ὄνομα δέ εἰμί καί οὐ ἐπίρρημα . ὁ δέ λοιπάς ὁ εἰς δᾶ ὀξύνω , Χωρὶς εἰμί μή πρό ὁ δ̄ εἷς τίς ὁ μέσος , ἀναφανδά , καναχηδά , παμπηδά , ἀποκριδά . ὁ δέ κρύβδα καί μίγδα πρό ὁ δ ̄ ὅς ̄ μέσος ἔχω ὁ Β καί Γ . ὁ χύδα ὁ μέν ὀξύνω , ὁ δέ βαρύνω , ὅσπερ καί ἐπικρατέω . ὁ εἰς θ ὅς ̄ , εἰμί μέν πρό ὁ θ̄ ὁ χ̄ , ὀξύνω , τριχθά , τετραχθά . εἰμί δέ μή ἔχω , βαρύνω , ὑπέρ δύο συλλαβή εἰμί προπαροξύνω , ὑποστέλλω ὁ ἐνταῦθα προπερισπάω , ἔνθα , πρόσθα , πάροιθα , ἄτερθα , ὄπισθεν , ὔπισθα , ἤλιθα , ὕπαιθα « ὁ δέ ὕπαιθα λιάζομαι » ( ὁ 520 ) , μίνυνθα . ὁ εἰς χάω λήγω ἐπί ποσότης βαρύνω , δίχα « δίχα δέ σφεῖς ἁνδάνω βουλή » ( Σ 510 ) , θρίξ · ὁ « διά θρίξ κοσμέω » ( Β 655 ) οὖον συντίθημι . μέλλω γάρ προπαροξύνω ὡς διάνδιχα , ἀλλά εἰμί ὁ ἑξῆς διακοσμέω θρίξ . ὁ γάρ ὑπέρ δύο συλλαβή προπαροξύνω , τέτραχα , πένταχα , ἕξαχα . ὁ διά ὁ δ ἔ Ι ὅς ̄ δίφθογγος ἔχω ὑπέρ δύο συλλαβή τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , διχάδεια , τροπάδεια , ἐγκρικάδεια , καταλοφάδεια « βαίνω δέ καταλοφάδεια φέρω » ( Od . Κ 169 ) , κρυφάδεια . ὁ εἰς ὅς λήγω , ὅτε δικαταληκτέω καί εἰς σύμφωνος λήγω , πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , ἀτρέμας καί ἀτρέμας , ἠρέμα καί ἠρέμα , ὑπόδρα καί ὑποδράξ λέγω , Χωρὶς δέ ὁ Ξ παροξύνω . καί ὁ εἰς ἄν ὁ ι ̄ παραλήγω πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , κἀν ἁπλόος εἰμί κἀν σύνθετος , αὐτίκα , παραυτίκα , ἡνίκα , πηνίκα , ὁπηνίκα . ὁ εἰς τρέπω λήγω ὑπέρ δύο συλλαβή πᾶς προπαροξύνω , ἄλλοτε , ἐνίοτε , ἑκάστοτε , ἔκτοτε . μόνος ὁ ἠΰτε πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος · ὁ δέ αἴτιος , ὅτι μόνος ὁ υʹ παραλήγω , ὁ γάρ ἄλλος ὁ . ὁ δέ δισύλλαβος μή ἔχω ὁ τ̄ πρό ὁ ἔ καί αὐτός βαρύνω , ὑποστέλλω ὀλίγος , τῆλε , πόσε , ἐκεῖσε , ὧδε , βάλλω . ὁ δέ εἴθε καί εἴθε βαρύνω μέν , οὖον περισπάω δέ ὡς ὁ τῆλε καί ὧδε , ἀλλά παροξύνω , ὅτι περισσός εἰμί ὁ ΘΕ συλλαβή . ὁ μέντοι ὀψέ ὀξύνω · εἰμί δέ μόνος εἰς ψε λήγω ἐπίρρημα , ὅσπερ ἐν σύνθεσις φιλέω τρέπω ὁ ἔ εἰς Ι · διό ὁ « ὀψέ δύο » ( Φ 232 ) ἐν δύο μέρος λόγος · εἰμί γάρ εἰμί συντίθημι , διά ὁ Ι γράφω οψιδυο ὡς ὀψιμαθής , ὀψιτέλεστος . οὕτως δέ καί ὁ « ὀψέ δύω Βοώτης » ( ε 272 ) . ἤδη μέντοι Αἰολεύς καί ἐν ἁπλόος προφορά διά ὁ Ι αὐτός ἀποφαίνω « ὄψις γάρ ἄρχω » . καί ὁ ἀεί ὀξύνω , ὅς Χωρὶς ὁ Ν καί μετά ὁ Ν λέγω . δωδεκαχῶς δέ λέγω ἀεί ὁ ἐπίρρημα . ἀεί ἀεί . παρά Δωριεύς · παρά δέ Ἀττικός κατά συστολή ὁ ὅς ἀεί . ἀλλά καί κατά ἔκτασις ὁ ὅς ἀεί . παρά δέ Αἰολεύς ὁ ἄρχω ἔχω ὁ ὁ δίφθογγος , ὁ δέ τέλος ὁ Ι συστέλλω βαρύτονος αἶι · λέγω δέ παρά αὐτός καί σύν ὁ Ν ἀεί . γίγνομαι δέ παρά αὐτός καί κατά συστολή ὁ ἄρχω ἀεί καί ἀποβολή ὁ Ν ὅς βαρύτονος . Λάκων δέ ἀεί φημί . λέγω δέ καί ἀεί δίχα ὁ Ν καί ὁ σ̄ διά ὁ ὁ δίφθογγος κατά ἀρχή καί διά ὁ ἔ κατά ὁ τέλος . Βοιωτός δέ ἀεί διά ὁ ἤ καί μακρός ὁ Ι κατά ὁ λήγω · λέγω δέ καί ἀεί διά ὁ ὁ παρά Ταραντῖνοι φυλάσσω ὁ κατά ἀρχή ὁ δίφθογγος τροπή ὁ εἰ δίφθογγος εἰς ὁ . — ὁ δέ ἔχω ὁ τ̄ , πυσματικός μέν εἰμί ἢ ἀνταποδοτικός ἢ ἀναφορικός , βαρύνω , πότε , τότε , ὅτε , εὖτε , ὅς ἐκ ὁ ὅτε καί πλεονασμός ὁ ἔ καί κρᾶσις ὁ εἰμί εἰς ὁ εὖ δίφθογγος Δωρικός γίγνομαι . ἀόριστος δέ ὀξύνω καί ἐγκλίνω , ὡς ὁ « ὡς Ἕκτωρ ὁτὲ μέν μετά πρῶτος φαίνω » ( Il . Λ 64 ) ὀξύτονος δεῖ ἀναγιγνώσκω . ὁ εἰς δέ ἐπίρρημα , ὁ εἰς τόπος σχέσις σημαίνω , τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , οἴκαδε , ἄγραδε , ἅλαδε , Παλλήναδε , φύγαδε « ὁ μέν φυγάς αὖθις ὑποστρέφω » ( Λ 446 ) , ὅς ἰσοδυναμέω ὁ εἰς φυγή , οὖον μήv ὁ « ὁ αἱρέω , ὁ δέ ἄλλος φύγαδε μνώοντο(Π 697 ) ἀντί γάρ αἰτιατικός οὖον μετά ὁ εἰς , διό καί τις ὑπολαμβάνω μή καί δύο μέρος λόγος εἰμί , ἤτοι κατά μεταπλασμός γίγνομαι ὁ αἰτιατικός ποιητικός ὡς σκέπη σκέπη , φυγή φυγή , ἢ ὡς οἴομαι ὁ Ἀσκαλωνίτης ἀπό εὐθύς ὁ φύξ , ὡς Στύξ Στύξ , ὁ δ ἔ ̄ ἐνθάδε παρέλκω . ἢ ἐπίρρημα εἰμί αὐτός σημαίνω ὁ αἰτιατικός , ὡς καί ἄλλος παραγωγός ἐπίρρημα ἰσοδυναμέω ὁ πρωτότυπος « Ἴδηθεν μεδέων » ( Il . Γ 276 ) , « δόρυ δέ ἐκβάλλω ἔκτοσε χείρ » ( Od . 2 277 ) . ἀλλά οὖν γε ὡς εἄν ἔχω , οὐ ἐναντιόομαι ὁ ὁ τόνος · ἤτοι γάρ δύο τόνος εἰμί φυγή δέ , ὡς Ὄλυμπος δέ , ἢ εἷς ὡς ἄγραδε . ὁ γοῦν ἅλαδε ἕλκω » ( Il . Ξ 100 ) δύναμαι καί δύο μέρος λόγος εἰμί , ὡς οἶκος δέ , ἐντελής εἰμί ὁ αἰτιατικός , ἢ πάλιν κατά παράγω , ὡς ἄγραδε ἅλαδε . ὁ οἶκος δέ , ἀγρός δέ δύο μέρος λόγος , ὁ ἴδιος ἕκαστος ἔχω προσῳδία , ἰσοδυναμέω ὁ ἐπίρρημα , ὁ ἀγρός δέ ὁ ἄγραδε , ὁ οἶκος δέ ὁ οἴκαδε . οὕτως Ἄϊδος δέ , οὐ Ἄϊδος δήω . ὁ ἐνθάδε παροξύνω οὐ ἀντίκειμαι · οὐδείς γάρ πλέω σημαίνω ὁ ἐνταῦθα , ὥστε περισσός ὁ συλλαβή , οὐδέ ὁ παραγωγή ὁ ὅς , ἀλλά ὁ πρωτότυπος . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ πηνίκα ἀπό ὁ πηνίκα . ὁ γάρ φωνή παράγω εἰς δέ , μηδείς πλέω ὁ πρωτότυπος σημαίνω , πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , τοιόσδε , τοσόσδε , τηλικόσδε . οὕτως οὖν καί ἐπί ὁ ἐπίρρημα , τημόσδε , τηνικάδε , ἐνθάδε . οὐδείς γάρ πλέω δηλόω ὁ τῆμος , τηνίκα , ἔνθα . ὁ εἰς ζε , εἰμί μέν ἔχω πρό τέλος βραχύς ὁ ὅς , τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς οἷος ἔραζε , θύραζε · παραιτητέος δέ ὁ περισπάω ὁ θύραζε · Ἀθήναζε , Ὀλυμπία , Θήβαζε , Ἀφίδναζε , μέταζε μόνος ὁ εἰς ἄζω ἐπί χρόνος τίθημι « μέταζε χατίζω » ( Hesiod . opp . 396 ) παρά πρόθεσις παράγω . ὁ φύσις μακρός παραλήγω προπαροξύνω ἢ προπερισπάω · προπαροξύνω μέν ὅσος ἔχω βαρύτονος ὁ πρωτότυπος , ὡς παρά ὁ Οἰνόη Οἰνόηζε , προπερισπάω δέ ὁ ἀπό ὀξύτονος , ὡς παρά ὁ Ἀχαρνεύς Ἀχαρνεύς , κεφαλή κεφαλῆζε , χαμαί χαμᾶζε . ὁ εἰς σύ ὁ εἰς τίθημι ὁμοτονέω · ἐπεί γάρ ὁ πάντοθεν προπαροξύνω , διά οὗτος καί πάντοσε , ἔκτοθεν ἔκτοσε , ἄλλοθεν ἄλλοσε , ἑτέρωθεν ἑτέρωσε , ἀμφοτέρωθεν ἀμφοτέρωσε , ἑκατέρωθεν ἑκατέρωσε . προπερισπάω δέ ὁ θριωθεω , ἐπεί καί ὁ Θριῶθεν ὁμοίως , ἐκεῖθεν ἐκεῖσε . ὁ τε κυκλόθεν παροξύνω καί ὁ κυκλόσε , τηλόθεν τηλόσε , ὁμόθεν ὁμόσε . ὁ εἰς τίθημι πᾶς δισύλλαβος μέν εἰμί πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , οἷος νέρθεν , πόθεν , πρόσθεν , ὅθεν , τόθεν , ἐκεῖθεν , γῆθεν , δῆθεν , κρῆθεν « ἀπό κρῆθεν » ( Π 548 ) . ὁ δέ ὑπέρ δύο συλλαβή εἰμί ἔχω πρό ὁ θ̄ σύμφωνος , τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , ὕπερθεν , νέρθεν , ὄπισθεν . καί ὁ ὁ ὁ παραλήγω παροξύνω ἐθέλω , πλήν ὁ ἔχω ἔγκειμαι πρόθεσις ἢ παρά ὄνομα ἐπιμερίζω πάρειμι · οὗτος γάρ προπαροξύνω · ὁ μέν γάρ ἔνδοθεν , ἔκτοθεν , ἀπόπροθεν πρόθεσις ἕκαστος ἔχω καί ἔτι ὁ πάροιθεν πλεονάζω ὁ Ι . ὁ δέ ἄλλοθεν , ἑκάστοθεν ὄνομα ἔχω ἐπιμερίζω . ὁ δέ λοιπάς πᾶς παροξύνω , ἀγρόθεν , οὐρανόθεν , κυκλόθεν , Λεσβόθεν , Ἰλιόθεν , Ἀβυδόθεν , ποντόθεν , αὐτόθεν , πρυμνόθεν — ὁ δέ πρύμνηθεν ὁ ὁ παραλήγω προπαροξύνω — τηλόθεν καί ἄλλος μυρίος . σημειόω ὁ οἴκοθεν , πάντοθεν προπαροξύνω . ὁ μέντοι ὁ ὅς μακρός παραλήγω ἢ ὁ ὁ ἢ ὁ εἰμί , εἰμί μέν πρωτότυπος αὐτός βαρύτονος εἰμί , τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , εἰμί δέ ὀξύτονος , προπερισπάω . ὁ μέν προπαροξύνω ὑπόδειγμα πρῷρα πρῴραθεν , Φθία Φθίαθεν , Πιερία Πιερία , ὁ δέ Πιερίηθεν τροπή ὁ ὅς εἰς ὁ , Ὀλυμπία Ὀλυμπίαθεν , θύρα θύραθεν , Ἀφίδνηθεν , Αἰγίνηθεν , κλισίηθεν , Μυκήνηθεν , Ἴδηθεν , πρύμνηθεν , ὁ μέντοι πρυμνόθεν διά ὁ ὁ παροξύνω . ὁ δέ προπερισπώμενος ὑπόδειγμα οὗτος , Ὑσιαί ὀξύτονος , προπερισπωμένως Ὑσιᾶθεν , Θεσπιᾶθεν , Πλαταιᾶθεν , Δεκελιᾶθεν , παρά δέ Καλλίμαχος Δεκελειόθεν , ἀρχῆθεν , ὅτι ἀρχή . εἴδομαι ἔσωθεν , ἔξω ἔξωθεν , πρόσω πρόσωθεν , ἄνω ἄνωθεν , κάτω κάτωθεν , προτέρωθεν , ἑκατέρωθεν , ὁποτέρωθες , ἑτέρωθεν , ἀμφοτέρωθεν , καί ὡς ἀπό ὁ ἄπειμι μή εἴρω ὁ ἄπωθεν . διά οὗτος ἀπό μέν ὁ ἠώς βαρύτονος ὁ ἕωθεν , ἀπό δέ ὁ ἠώς ὀξυτονέω ἕωθεν προπερισπάω ὡς ἀπό ὁ Πυθώ Πυθῶθεν διά ὁ εἰμί ὡς Κριῶθεν καί μετά συστολή Πυθόθεν ὡς Λεσβόθεν καί Θριώ ὄνομα δῆμος Ἀττικός Θριῶθεν , μετά ὅς τηλῶθεν ποιητικός ἐκτείνω . παρά ὁ ἄνευ ἄνευθεν φυλάσσω ὁ πρωτότυπος ὁ τόνος . ὁμοίως ἄτερ ἄτερ . ὁ ἐντεῦθεν προπερισπάω παρά ὁ ἐνταῦθα , καί παρά ὁ ἐκεῖ περισπάω ἐκεῖθεν προπερισπάω . παρά ὁ ἐγγύς ὀξύτονος ἐγγύθεν παροξύνω καί ἀπό ὁ πρωΐ πρωΐθεν . ὁ ἕκαθεν καί ἀνέκαθεν προπαροξύτονος , οὐ οὖν παρά ὁ ἑκάς ὀξύνω γίγνομαι . ὁ εἰς τίθημι καί εἰς βρόχος ὁ ὁ εἰς τίθημι ἐπίρρημα ἔχω τόνος , οἷος οἴκοθεν οἴκοθι , ἀγρόθεν ἀγρόθι , οὐρανόθεν οὐρανόθι , ὑψόθι , αὐτόθι , Ὀλυμπίαθεν Ὀλυμπία , θύραθεν θύρασι , Θήβηθεν Θήβησιν , Ἀθήνησι , Ἀλωπεκῆθεν Ἀλωπέκη , Ἐρχιᾶθεν ερχιασις , Πλατειᾶθεν πλατειασις , Θριᾶθεν Θριᾶσι , Θριῶθεν Θρία . ὁ ὥρα « μή ὥρα ἱκνέομαι » ( Arist . Lysistr . 1037 ) προπαροξύνω μέν εὔλογος παρά βαρύτονος ὁ ὥρα , οὐ ἔχω δέ προυπόκειμαι εἰς τίθημι . ὁ εἰς ὁ ἐπίρρημα , ὅτε δηλόω ὁ ἐν τόπος ἢ ὁ εἰς τόπος σχέσις , ὑπέρ δύο συλλαβή εἰμί , περισπάω , Μεγαροῖ , Πυθώ , Φρεαροῖ , Παιανιοῖ , αθμονοος , οὐδαμοῖ , μηδαμοῖ , πανταχοῖ , ἑκασταχοῖ , ἐνταυθοῖ , ὅς ὁ αὐτός ἔχω σημασία ὁ ἐνταῦθα ὁ πρωτότυπος . ὁ δέ δισύλλαβος ὁ εἰς ὁ βαρύνω καί περισπάω · περισπάω μέν , ὅτε ἔχω πρωτότυπος ὀξύτονος , παρά ὁ Σφίγξ σφίγγω , ἰσθμός ἰσθμός , βυθός βυθός , ὁ ἁρμοῖ συμπερισπάω ὁ ἁρμός . εἰμί δέ ὁ ἁρμοῖ Συρακούσιος · ἁρμός γάρ ἁρμός ἁρμός καί συστολή ἁρμοῖ ὡς παρά Καλλίμαχος ἁρμοῖ παρά Δαναός γῆ ἀπό βουγενής ( fr . 230 ) ἁρμοῖ ποῦ ἐκεῖνος ἐπιτρέχω λεπτός ἴουλος ( fr . 44 ) . οὕτως Θέων ὁ Ἀρτεμίδωρος . ὁ δέ ἀπό βαρύτονος βαρύνω , ἔξω ἔξοι , πέδον πέδοι « πέδοι δέ βαίνω » Αἰσχύλος Προμηθεύς δεσμώτης ( v . 280 ) , ἔνδον ἔνδοι « ἔνδοι Πραξινόα » ὁ Θεόκριτος ( XV 1 ) οἶκος οἴκοι . ὁ σχετλιαστικός ὁ εἰς ὁ καί ὁ ἄλογος ἔχω ὁ τόνος . ὁ μέν γάρ αὐτός περισπάω , ὡς ὁ ὀτοτοῖ ἔχω συμπαράκειμαι καί ὁ ἀτάω , καί ὁ οὐαί καί ὅς , σαβοῖ τε καί αἰβοῖ καί ὁ σαβαῖ παρά Εὔπολις ἐν βάπτης . ὁ δέ εὐαί παρά ὁ αὐτός ὀξύνω « εὐαί σαβαῖ » ὡς ὁ ἀεί , οὐαί , βαβαί βαρύνω δέ ὁ οἴμοι οἴμοι . ὁ δέ εἰμί πόποι δύο τόνος χράω . Ἀρίσταρχος δέ φημί ἀπίθανος εἰμί ὁ ὁ Ζεύς εἰμί πόποι οἷος εἰμί θεός λέγω · ἀλλά ἐπεί ἐσθίω ὁ πόποι σχετλιαστικός ὑπάρχω καί ἄνευ ὁ εἰμί λέγω καί ἐπεί παράκειμαι αὐτός ὁ παπαῖ , ὥστε εἰμί μή ὀνοματικός εἰμί , ὀφείλω περισπάω ὡς εἰμί δύο περισπάω εἰμί πόποι , λέγω βαρύνω αὐτός ὡς ὁ εἰμί φίλος , ἐκ ὁ ὑπολαμβάνω ὄνομα εἰμί ὁ πόποι . καί ὁ ἰατταταῖ δέ περισπάω καί ὁ ἀππαπαῖ · ὁ δέ συνήθεια ὀξύνω ὁ παπαῖ καί ἀτάω . καί καθόλου δέ οὖον δεῖ ὁ σχετλιαστικός ὁ ἐπίρρημα οἱονεί βακχικός εἰμί ὑπό ὁ ἔντεχνος ἀκολουθία ἄγω , εἰ οὐδέ μέρος λόγος τις οὗτος νομίζω · πάσχω γάρ Ψυχή ἢ διάκορος ὑπό οἶνος εἰμί ἄλογος δηλονότι καί ὁ ἐκφώνησις αὐτός . διό ἐπί αὐτός ἔστω ὅτε ὁ δασύς πνεῦμα ἄλογος ἐν ὁ λήγω συλλαβή ὁράω , ὡς ἔχω ὁ εὐοἵ εὔἁν , εὐαί . ὁ γάρ λέγω ὅτι εὕω σύ εἰμί καί κατά ἔλλειψις ὁ σ̄ γίγνομαι εὕω ὁ καί κατά συναφή εὐοἵ ἀμφίβολος , εἰμί μή ἄρα παρά ὁ εὐοἵ Εὔϊος παράγω . ὁ δέ χαμαί ὀξύνω , οὐ εἰμί σχετλιαστικός . ὁ δέ πάλαι χρονικός βαρύνω καί συντίθημι προπαροξύνω , πρόπαλαι , τρίπαλαι . ὁ εἰς οὐ περισπάω , πανταχοῦ , ἀγχοῦ « ἀγχοῦ δέ ἵστημι » ( B 172 ) , ὁμοῦ , αὐτός ἀντί ὁ εἰς ὁ τόπος αὐτός « αὐτός πρόσθεν πούς » ( χ 4 ) , ὑψόω « ὑψόω δέ ἐπί ψάμαθος » ( Α 486 ) τηλοῦ , ἀλλαχοῦ , οὐδαμοῦ , ἑκασταχοῦ ὡς παρά Δημοσθένης ( p . 308 , 28 ) « καί ἔτι ὁ ἑκασταχοῦ βραδυτής » καί ὁ λοιπάς πλήν ὁ ἰδού ὁ δεικτικός , ἰού ὁ σχετλιαστικός καί οὖον ὁ ἀρνητικός . οὗτος δέ καί ἐν ὁ συνέπεια ὀξύνω . οὖον μάχομαι ὁ ὅπου βαρύνω , ἀλλά ἀναδίδωμι ὁ τόνος ὁμοίως ὁ πῇ ὅπῃ , ποῦ ὅπου . Ὀλίγος εἰμί εἰς εὖ . ὁ μέν εὕω περισπάω καί ὁ φεῦ . καί ὁ ἄνευ βαρύνω καί ὁ ὑπέρφευ συντίθημι . ὁ ἐλελεῦ περισπάω . ὁ εἰς εἰ δίφθογγος λήγω ἐπίρρημα ὀξύνω δύο εἰμί , ὁ ἀεί καί ὁ ἐπεί χρονικός « ἐπεί δή λείπω δῶμα Καλυψώ » ( θ 452 ) . εἰμί γάρ ὁ ἐπεί καί σύνδεσμος . βαρύτονος δέ ὁ ἀγρέω , ὅς κατά συνεκδρομή ὁ ῥῆμα πληθυντικός εἴρω « ἀγρέω ὁ μέν δῶμα κορέω » ( υ 149 ) , ὁ δέ γε Ἀντίμαχος ἀργέω φημί ὑπερβιβάζω ὁ ρ̄ . καί ἔτι ὁ οἰκέω παρά Μένανδρος ἀντί ὁ οἴκοι . περισπάω δέ τοπικός Δώριος , ἐκεῖ , οὗτος , πεῖ , αὐτεῖ . ὁ δέ ἐκεῖ ἀποκόπτω . ὁ διά ὁ Ι ἐπεκτείνω δεικτικός ὀξύνω , δεῦρο , νυνί , οὕτως , ὧδε , ἐνθαδί , ἐντευθενί . ὁ κοΐ μίμημα εἰμί φωνή ἄλογος ζῷον . χράω δέ καί Ἀριστοφάνης ὁ λέγω . καί ὁ παρώνυμος πάρειμι ὀξύνω , ὅσπερ τις διά ὁ εἰ δίφθογγος , τις δέ διά ὁ Ι γράφω μακρός , πάνδημος πανδημεί , ἄπνευστος ἀπνευστί , ἀναιμωτί , ἀκλαυστεί , ἀνιδρωτί , ἀπηρωτί , ἀπαυστί , ἀγελαστί , αὐτονυχί , ἀκονιτί , πανθοινί , ἀκριτί , ἐρρεντί παρά Ἀλκαῖος . ἀπό ὁ ἔρρω ἢ ἔρρω περισπάω ὁ μετοχή ῥέω ῥέω ἐρρεντί ὡς παρά ὁ ἐθέλω ἐθελοντί , ἀμισθί , ἀμογητί . ὁ δέ Ι ἐστώ ὅτε καί συστέλλω προφέρω ἄδεια ποιητικός « Νέστωρ δέ ὁ γέρων ἀμογητί » ( Λ 636 ) « ἀμισθί γάρ σύ πάμπαν » ( Archil . ) . ὁ δέ εἰς βραχύς Ι καταλήγοντα δισύλλαβος εἰμί βαρύνω ἐθέλω , ἔτι , αὐτόθι , νόσφι , ἶφι , ἄγχι , μέχρι , ἄχρι , ἐκεῖθι , πόθι , ἄρτι , ἦρι , ὕψι — τις δέ οὗτος ὀξύνω — ἧχι ὁ γίγνομαι ἐπέκτασις ὁ χέω συλλαβή , ὁ Δωριεύς ᾇχι λέγω διά ὁ ὅς « ᾇχι Λίχας μέγας σῆμα ᾇχι ὁ κλεινός αμφιτρυωνιδαις Ἀρίσταρχος ὁ ἧχι ἄνευ ὁ Ι φημί καθάπερ καί ὁ ἑός βίαιος , ὁ μέντοι παράδοσις ἔχω ὁ Ι . ναίχι , ὅσπερ παροξύνω διά ὁ χέω ἐπεκτείνω . χρή δέ καί ὁ οὐ βαρύνω · εἰμί γάρ ἐπέκτασις ὁ οὖον . ἀλλά ἐπεί παράλογος ὀξύνω πρό ὁ ἐπέκτασις — ὀφείλω γάρ περισπάω , ἐπεί πᾶς συλλαβή τελικός εἰς οὐ λήγω καί ἐπί ἑαυτοῦ ὁ τόνος ἔχω περισπάω — οὗτος χάρις παράλογος ὀξύνω καί μετά ὁ ἐπέκτασις · οὐδέποτε δέ ἀποβολή ὁ Ι πάσχω . ὀξύνω δέ καί ὁ οὐ καί ὁ πρωΐ . καί ὁ γίγγρος ἐπιφώνημα τίς εἰμί ἐν καταμώκησις λέγω , εἰμί ὀξύνω , οὐ ἄτοπος . ἀχαρακτήριστος γάρ εἰμί . ὁ δέ « χῶρι διατμήγω » ( Callim . fr . 48 Bentl . ) βαρύνω . ὁ ὑπέρ δύο συλλαβή εἰς τίς ὀξύνω , Ἰαστί , ιαονιειμι , Δωριστί , Συριστί , ἀττικιστί , Μεγαριστί , Θρᾳκιστί , Περσιστί , Σκυθιστί , Λυδιστί , Φρυγιστί , μέγας , ἱερωστί , νεωστί , δημιωστί . εἰμί δέ μή ἔχω ὁ σ̄ πρό ὁ τ̄ , βαρύνω ἐθέλω , ἕκητι . ὁ δέ ἀπαρτί παρά Ἀθηναῖος ὀξύνω καί ὁ ἐγκυτί « σύ δέ ἐγκυτί τέκνον κείρω » ( Callim . fr . 311 Bentl . ) . ὁ ἱνατί καί διατί καί ἐν ὁ συνέπεια ὀξύνω . καί ὁ ἀπό ὁ εἰς ὅς κατά ἀποβολή ὁ σ̄ βαρύνω , πολλάκις , τουτάκις , θάμαξ , δυάκι , τριάξ , ἑξάκις . ὁ εἰς υʹ λήγω δισύλλαβος , μή καθαρεύω μηδέ μελετάω ὁ σ̄ ἔχω , βαρύνω , κόκκυ ὁ μικρός , πάνυ , πρόχνυ , δεῦρο , πῆλν , ἄρρυ ἐπίφθεγμα ὁ ἐρέτης . ὁ ἰύ , ὅς λέγω καί ΙΗΥ , ὀξύνω καθαρεύω ἐπί θαῦμα κεῖμαι . ὁ δέ ἔϋ βαρύνω · εἰμί ἐΰς εὖ εὕω καί ἀπό ὁ εὕω κατά διάλυσις ὁ εὖ δίφθογγος εἰς ἔ καί ϋʹ ἔϋ . εἶπον δέ μή μελετάω ὁ σ̄ ἔχω , διά ὁ εὐθύς εὐθύς , εὐθύς εὐθύς ὀξύνω · δισύλλαβος διά ὁ μεταξύ , μεσηγύ καί ὁ ἀντικρύπτω , ὅτε Χωρὶς ὁ σ̄ · ὅτε γάρ εἰμί μετά ὁ σ̄ , προπαροξύνω · ὡς καί ὁ ἐμβραχύ σημαίνω ὁ ἁπαξαπλῶς ἢ καθάπαξ . * ὁ Αἰολικός διά ὁ ὗς ἐκφέρω βαρύνω καί τοπικός σχέσις δηλόω οἷος πήλυι , ἄλλυι , ἀτέρυι , τοῦτος · ὁ ὀτοτύϊ παρά ὁ ὀτοτοῖ παροξύνω ἀπολογία ἔχω ὡς οὐ εἰμί τοπικός οὔτε Αἰολικός , σχετλιαστικός δέ · ὁ σχετλιαστικός οὖον φροντίζω ὁ ἀκριβής ἐξέτασις , ὡς πολλάκις διαλαμβάνω . * ὁ εἰς ὁ λήγω ἐπίρρημα ὑπέρ εἷς συλλαβή οὐ εἰμί ὅτι μή ὁ δεῦρο βαρύνω . ὁ γάρ εἰς ὅς δύο μέρος λόγος εἰμί καί ὁ ἀπό πρόθεσις εἰμί ἰσοδυναμέω ὁ ἄποθεν ἐπίρρημα . ὁ γοῦν δεῦρο παρακελευσματικός εἰμί ἔχω ὁ δεῦρο πληθυντικός · γίγνομαι δέ καί δεῦρο παρά Ἀττικός · ποιητικός δέ κατά ἐπικτείνω ὁ ὁ εἰς εἰμί δεῦρο . ὅσπερ εἴρω παρά ὁ ποιητής ἅπαξ ἐν ὁ « εἰμί δεῦρο μέν ἕπω » ( Γ 240 ) , ἐνίοτε καί δεῦρο . Πᾶν ἐπίρρημα εἰς εἰμί λήγω παραγωγός , μή Δώριον πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος , ἄνω , κάτω , ἔξω , εἴδομαι , πρόσω καί πρόσω καί τροπή Ἀττικός ὁ σ̄ εἰς ρ̄ ὡς ἄρσην ἄρσην πόρρω , ἄφνω · παρά ὁ ἀφανής ἀφανής ὡς εὐσεβής εὐσεβής καί συγκοπή καί ἀποβολή ὁ σ̄ καί ἀναδρομή ὁ τόνος διά ὁ χαρακτήρ ἄφνω . ἑκάς ὁ πρόσω ἀπό ὁ ἑκάς , ὅς σημαίνω ὁ ἄποθεν , καί οὖον παρά ὁ ἑκάτερος , ἑκάτερος γάρ εἰμί . πρόσω , ἐγγυτέρω , ἄνω2 , ἐγγύς , ἀπωτέρω , περαιτέρω . ὁ δέ ἄνεῳ προπαροξύνω · ὁ Ἰώ ὀξύνω , ἀνακλητικός εἰμί καί οὐ εἰμί παραγωγός · καί ὁ ἐπισχερώ ὀξύτονος . ὁ δέ τουτῶ αὐτός κατά ἀποκοπή ὁ τίθημι συλλαβή καί ἔκτασις ὁ ὁ εἰς εἰμί Δωριεύς εἰμί . ὁ εἰς ἄν λήγω καί μακρός ἔχω ὁ ὅς καί βαρύνω , λίαν , ἄγαν , εὔἁν , πέραν , ὅσπερ ἰωνικός πέραν λέγω « πέραν κλυτός ὠκεανός » Διονύσιος . ὁ πάμπαν καί τάλας συστέλλω ὁ ὅς . ὁ δέ ὅταν δύο μέρος λόγος , ὅτε καί ἄν . ὁ δοάν ὀξύνω πλεονασμός ἔχω ὁ ὁ , δήν Δάν δοάν . ὁ εἰμί ὅς δύο περισπάω ἔχω . * Σπάνια ὁ εἰς ἐν λήγω ἐπίρρημα ὁ μή ἔχω πρό ὁ ἔ ὁ θ̄ καί εὐαρίθμητος · εἰμί γάρ ὁ ἔπειτα ἀπό ὁ ἔπειτα γίγνομαι καί ἄγω , ὅς τις ὀξύνω . καί ὁ ἀεί ὁμότονος καί ὁμόσημος ὁ ἀεί . ὁ εἰς δήν πᾶς βαρύνω , κλίδα , μίγδην , ἐμπλήγδην , ἅδην , ἐπαΐγδην , βάδην , χύδην , κρύβδην , φύρδην , σποράς , ἀλλάγδην , παμπήδην , διαρρήδην καί ἄλλος μυρίος . καί ὁ εἰς ἐάν ἐπίρρημα μή προηγούμενος ὁ δ̄ πρώην , μάτην , βύζην , ἔμπλην καί ἄντην βαρύνω · ὁ γάρ ἀκμή , ἐθελοντής , ἑκοντής ὀνοματικός · διό καί συνοξύνω ὁ ὄνομα . ὁ δέ ἡμέτερος ὁρκικός ἐπίρρημα ὀξύνω . ὁ δέ ποιητής ἀεί διά ὁ ἔ προφέρω « ὁ μέν ἐγώ πρόφρων » ( A 77 ) « ἠμὲν ἐγώ δίδωμι » ( Ξ 275 ) . ὁ δέ χρή περισπάω οὐ ἐπίρρημα , ἀλλά ῥῆμα . * ὁ εἰς ἐν ἐπίρρημα ἐκ πλεονασμός ἔχω ὁ Ν οἷος αὐτόθι αὐτόθι , οὗτος γάρ λέγω παρά Ῥηγῖνος . πάλιν πάλιν , πέρυσι πέρυσι , ὅς καί Περῦτις λέγω Δωρικός . ἀεί , ὅσπερ ἀπό ὁ ἀεί παρά Αἰολεύς γίγνομαι . νυνί , οὕτως . ὁ εἰς δίδωμι ὀξύνω , χανδός , σχεδόν , βοτρυδόν « βοτρυδόν δέ πέτομαι ἐπί ἄνθος ἐαρινός » . εἰμί δέ μονήρης ὁ βοτρυδόν . ὁ γάρ εἰς δίδωμι ἐπίρρημα ὀξύνω οὖον ἐθέλω ἀπό ὁ εἰς ὅς ὄνομα παράγω καί πρό τέλος ἔχω ὁ υʹ · ὁ μέντοι Εὐφορίων παρά ὁ εἰς ὅς παραγωγός ποιέω ἐπίρρημα οὐ δίδωμι πρό τέλος ὁ υʹ , ἀλλά ὁ ὁ « πᾶς δέ ὁ νεκυηδόν λευκαίνω πρόσωπον » . ἀγεληδόν , σωρηδόν , ποταμηδόν , κιονηδόν , ταυρηδόν , κρουνηδόν , βομβηδόν , ἰλαδόν , ἐνωπαδόν , στοχανδόν , φανδόν , ἑλκηδόν , παρασταδόν , παρακλιδόν , ῥυδόν « ῥυδόν ἀφνειός » ( o 426 ) , ἀμφαδόν · καί ἐν σύνθεσις φυλάσσω ὁ τόνος οἷος αὐτοσχεδόν . μόνος ὁ ἔνδον βαρύνω , διότι μόνος παρά πρόθεσις καί ὅτι μόνος τοπικός ὁ εἰς δίδωμι . λήγω δέ καί δ̄ο̄σ̄ , ἔνδον γάρ λέγω πολλάκις καί εἰς δήω ἔνδοι . τέσσαρες οὖν διαφορά διαλλάσσω οὐδείς θαυμαστός εἰμί καί κατά τόνος διαλλάσσω . οἶδα δέ δεῖ ὡς ὁ εἰς δίδωμι σπανίως κατά ἀρχή λέξις συντίθημι , ὡς ἔχω ὁ ἐνδόμυχος , ενδοπυρ , ἔνδορχις . ὁ εἰς εἰμί ἐπίρρημα μή ἔχω πρό ὁ ὁ δ̄ ἀλλά ἢ ἕτερος σύμφωνος ἢ ὁ Ι βαρύνω , σήμερον , αὔριον , πόρσιον , ἐγγύς , μᾶλλον , κακός , Ἄσσος . ὁ δέ αὐθήμερος ὀξύνω ἀπό ὁ αὐθήμερος προπαροξύνω . * εἰς ἀνά λήγω οὐδείς εἰμί , εἰμί μή ὁ βίσχυν βαρύτονος μόνος εἰμί . ὁ εἰς εἰμί πᾶς ὀξύνω , ἐμποδών , ἐκποδών , ἐκδεξιῶν , ἐξαριστερών , τελευτή . καί ὁ χρέος μετοχικός ὀξύνω , ὁ δέ ἀκέων καί αὐτός μετοχικός παροξύνω . * οὐδείς εἰς οὖν ἐπίρρημα , ἀλλά μόνος ὁ ἀθρέω · ὅσπερ καί ἐπέκτασις ποιητικός χράομαι καί παράθεσις ἄρθρον ἑνικός καί πληθυντικός . παραιτέομαι δέ αἰσχόω , ὅς εἴρω παρά ὁ ὁ εἴλω τάσσω · ἀλλά μισχοῦν κάθημαι · ἐπεί ὀνοματικός εἰμί . ὁ εἰς Ξ λήγω ἐπίρρημα ὀξύνω ἐθέλω πλήν ὁ ἀπό πρόθεσις · οὗτος γάρ βαρύνω , εὐράξ , μουνάξ , ὀκλάξ , ὀδάξ , ἐναλλάξ , αὐτοδάξ , ἐπιτάξ , κοάξ , ὑποδράξ , ἰατταταιάξ , διαμπάξ , βεβρεκέξ , κουρίξ , ἀπρίξ , ἀναμίξ , ἐπιμίξ . ὁ δέ πέριξ βαρύνω ἀπό πρόθεσις εἰμί καί παρέκ · ὁ δέ παρέκ βαρύνω καί γενικός συντάσσω ἔχω τίς παράσημον , ὡς καί παρά δύο πρόθεσις γίγνομαι . ὁπότε γάρ ὀξύνω , οὖον φημί εἰμί ἐπίρρημα , ἀλλά δύο πρόθεσις . σημειόω δέ καί ὁ ἅπαξ βαρύνω . διό ἐν ὁ συντάσσω μεταλαμβάνω ὁ ἴδιος τόνος απαξάπας , ἁπαξἁπλῶς κοιμισμένος ὁ τόνος . εἰς ρ̄ λήγω ἐπίρρημα ὀξύτονος οὐ εἰμί καί ὁ ἁπλόος βαρύτονος σπάνις καί μονήρης ὡς ἔχω ὁ νύκτωρ μόνος εἰς ὦρ καί ὁ ἄτερ μόνος εἰς ἄρα . ὁ γάρ Δημήτηρ κλητικός ὡς ὁ Ἥρακλες , καί ἄφαρ . ὁ γάρ αὐτῆμαρ , ποσσῆμαρ , ἐννῆμαρ σύνθετος παρώνυμος εἰμί . ὁ εἰς ὅς μή παραλήγω ὁ ἔ σύν μετάβολος ὀξύνω , ἑκάς , ἀνεκάς , ἀγκάς , ἐντυπάς , ἀνδρακάς . ὁ μέντοι πέλας βαρύνω καί ὁ ἀτρέμας « ἀτρέμας ἦσο » ( Β 200 ) , ὅσπερ καί Χωρὶς ὁ σ̄ λέγω ἀτρέμας . ὁ δέ ἥλιος παρά Ἱππῶναξ προπαροξύνω ἀπό ὁ ἅλις πλεονάζω ὁ ὅς . * ὁ εἰς εἰμί λήγω ἐπίρρημα ἁπλόος φυσικός οὐ εἰμί , εἰμί μή ὁ χθές δισύλλαβος καί χθές μονοσύλλαβος καί ἐνδελιστές ὀξύτονος παρά Συρακόσιος , ὅς καί ἐλλιστές λέγω · ὁ γάρ ἀεί ἀπό ὁ ἀεί · ὁ δέ ἀληθής , ἐπίτηδες ὀνοματικός καί βαρύτονος . ὁ εἰς ὁ Σ ̄ βαρύνω , ἔμπας , ἐξαπίνης , ἐξαπίνης , ἐξίημι · ὁ δέ ἑξῆς ὁ ἀπό αὐτός περισπάω . καί ὁ ἀκαρής ὀξύνω ὀνοματικός εἰμί ὅμοιος ὁ εὐρυπυλής . ὁ εἰς ἴς λήγω δισύλλαβος βαρύνω , μόλις , μόγις , ἅλις , ἄνευ ἀντί ὁ χωρίς , μέχρι καί ὁ παρά αὐτός ἄχρι . λέγω δέ καί μέχρι καί ἄχρι ἄνευ ὁ Σ , αὖθις , ὅς λέγω καί αὐτόθι καί αὐτόθι . μόνος ὁ χωρίς καί ἀμφί ὀξύνω . ὁ δέ ὑπέρ δύο συλλαβή εἰς ἴς λήγω , ὑποστέλλω ὁ διά ὁ ὅς ̄δ Ι Σ ̄ καί ὅς Κ Ι Σ ̄ ὀξύνω , ἐγκυτίς , ὅς Χωρὶς ὁ σ̄ Καλλίμαχος εἶπον « σύ δέ ἐγκυτί τέκνον κείρω » , λικριφίς , Κραταιΐς , αὐτονυχίς . λέγω δέ καί αὐτονυχίς καί αὐτονυχί , παμπηδονίς , λέγω δέ καί πάμπαν καί παμπήδην καί παμπηδόν , σολικρίς ( ? ) , ἀμφικελεμνίς . ὁ μέντοι Περῦτις προπαροξύνω Δώριον εἰμί ἐκ ὁ πέρυσι μεταποιέω καί οὖον μάχομαι . ὁ διά ὁ ὅς Κ Ι Σ ̄ παροξύνω , πολλάκις , ὀλιγάκις , τοσαυτάκις . καί ὁ εἰς δ Ι Σ ̄ τρισύλλαβος ὁ ὅς παραλήγω παροξύνω , χαμάδις , φυγάδις , ὀκλάς , κρυφάδις , ἐσχάδις ( ? ) , πτακάδις , μιγάδις , ἁμάδις . ὁ ὠμαδίς ὀξύνω καί ἴσως ἐκ ὁ κατωμαδίς ἀφαιρέω . ὁ οἴκαδις σημειόω προπαροξύνω . ὁ δέ ὑπερτρισύλλαβος ἢ ὅσος μακρός φύσις ἢ θέσις παραλήγω , πᾶς ὀξύνω , λαθρηδίς , κωπηδίς , αἰφνηδίς , στοιχηδίς , ἀντηδίς , ἀμοιβηδίς · λέγω καί ἀμοιβηδόν , ἐπαμοιβαδίς « ἀλλήλων φύω ἐπαμοιβαδίς » ( Od . ε 481 ) , ἐμβολή , κατωμαδίς , ἀμφουδίς , ἐπουδίς , ἀκροπουδίς . ὁ δέ ὁ υʹ παραλήγω προπαροξύνω , ἄλλυδις , ἄμυδις Αἰολικός ἔχω ὁ πνεῦμα . * ὁ εἰς δις ἐπίρρημα ἔχω πρό ὁ ͞δ ὁ ἄν συλλαβή Δωριεύς εἰμί καί παροξύνω , χαμάνδις , ἀγράνδις , Ὄλυμπις . ὁ εἰς ὅς ̄ ἀπό πρόθεσις παράγω , εἰμί ἔχω ὁ τ̄ , ὀξύνω , ἐντός , ἐκτός . ὁ δέ ἄλλος βαρύνω , πάρος , ἦμος , τῆμος , ὁπῆμος , τημόσδε , κῆχος . « ποῖ κῆχος ; εἰς οὐρανός » καί Ἀριστοφάνης « ποῖ κῆχος , εὐθύς2 Σικελία » καί παρά Φερεκράτης « ποῖ κῆχος , » ὁ πῇ πῆ · πῇ ἐγγύς πῇ άγχος , ὅσπερ εἰμί ἐν ὁ ἔναγχος · ἔλλειψις ὁ γ κῆχος . ὁ δέ ἔναγχος προπαροξύνω · ὁ εἰκός ὀξύνω οὐδέτερος εἰμί μετοχή οὐδέτερος γένος εἰς σύνταξις ἐπιρρηματικός ἔρχομαι . ὁ γοῦν ἔνδον , Ἔξος βαρύτονος δώριος . ὁ εἰς ὗς συστέλλω ἔχω ὁ υʹ ὀξύνω ἐθέλω , πλήν εἰμί μή τρισύλλαβος εἰμί ἀπό πρόθεσις ἄρχω , ἐγγύς , εὐθύς , εὐθύς , μεσηγύ , ὁ εἰμί λέγω ἄνευ ὁ σ̄ ἰσόχρονος λέγω εὐθύς εὐθύς μεσηγύ . ὁ δέ ἄντικρυς καί σύνεγγυς πρόθεσις ἔχω . ὁ ἀντικρύ ὀξύνω ἐκτείνω ὁ υʹ . ὁ Ἀλλῦς μακρός ἔχω ὁ υʹ περισπάω . ὁ εἰς χῶς ἐπί ποσότης περισπάω ἐθέλω , διχῶς , τριχῶς , τετραχῶς , ἑξαχῶς , ἑπταχῶς , ποσαχῶς . ὁ ἔξοχος , ἥσυχος βαρύνω · ἀπό ὄνομα γάρ . ὁ καλέω ὁ μεσότης ἀπό γενικός πληθυντικός γίγνομαι καί ὁ αὐτός τόνος αὐτός ἔχω , εἴτε παρά ὄνομα γίγνομαι εἴτε παρά μετοχή , εἴτε παρά ἀντωνυμία , κοῦφος κοῦφος , βάρος βαρύς , καλός δέ καλῶς περισπάω καί σεμνός σεμνός άσεμνος ἀσέμνως , καί ὁ παρά ὁ πᾶς δέ καί μέγας πᾶς μέγας ὁμοίως πάντως , μέγας ὡς καί ἔξοχος ἔξοχος καί ἥσυχος ἥσυχος . ὁ δέ αὐτάρκης , εὐώδης ὁ μέν λόγος περισπάω , ἐπεί καί ὁ γενικός αὐτός , ὁ δέ Ἀρίσταρχος βαρύνω . καί ὁ κακοήθης γενικός καί αὐθάδων βαρύνω μελετάω παράλογος , ὅς συμβαρύνω καί ὁ ἐπίρρημα , κακοήθης , αὐθάδως . ὁ δέ Ἀρίσταρχος πη ὁ νοσώδης βαρύνω ἄλογος . καί ἀπό μετοχή , ἀγαπάω ἀγάπη , ἐπαρκέω ἐπαρκούντως , προσήκω προσήκω . παρά ὁ ζάφελος προπαροξύνω ὀφείλω καί ὁ ζαφελής ἐπίρρημα βαρύνω , ὡς ἀπό ὁ ζάθεος ζάθεος · οὖον γάρ εἰμί παρά ὁ ποιητής ζάφελος . περισπάω δέ ὁ ζαφελής , ἐπεί ὁ διά ὁ λ εἰμί Σ ̄ ἐπίρρημα παραλήγω ὁ ἀείδω ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος φιλέω περισπάω , ἐντελής , ἐπιμελής , ἀμελής , ὅς καί ὁ ζαφελής συνεκτρέχω . πρόσκειμαι « ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος » διά ὁ εὐτράπελος , Ἴκελος . ὁ νουνεχόντως ἀπό δύο κατά διάστασις λέξις παράγω , ὁ νόος καί ὁ ἔχω . ὁ ἠώς καί ἀνταποδοτικός ὁ τέως πρωτότυπος εἰμί καί οὐ ὡς ὁ λοιπάς παράγω . ὁ ὅς παρά εὐθύς γίγνομαι ὁ ὅς , ὅθεν καί ὀξύνω καί συντίθημι καθώς . καί ὁ οὕτως καί ὁ αὔτως βαρύνω . οὐ εἰμί δέ ὁ οὕτως ἀπό ὁ γενικός , ἀλλά ἀπό εὐθύς γίγνομαι . εἰμί γάρ ἀπό γενικός , ὀφείλω εἰμί οὗτος . καί ὅτε μέν ἐπιφέρω σύμφωνος , ἐξέρχομαι ὁ σ̄ . ὅτε δέ φωνήεις , φυλάσσω ὁ σ̄ . εἰμί δέ οὕτως ἀνάλογος ὁ οὗτος · ἐπεί ὁ ἀπό τριγενής ὄνομα γίγνομαι μεσότης ἐπίρρημα εἰς ως λήγω ὀφείλω · ὅταν δέ μή τριγενής ὅς , εἰς εἰμί λήγω , κύκλος κύκλος . ὁράω οὖν , εἰμί οὗτος τριγενής . οὗτος οὗτος οὗτος . οὕτως ἄρα ὁ ἀνάλογος . ὁ δέ οὗτος ἀπό ὁ οὕτως γίγνομαι κατά ἀποβολή ὁ Σ . ὁ εἰς ὡς μέγας ἐπίρρημα ἐπί τέλος ἔχω ὁ τόνος περισπάω ἀληθής , ἀψευδής πλήν ὁ ὅς . Δωριεύς δέ ὁ ἀπό ὁ εἰς ὅς ὀξύτονος ἐπίρρημα ὀξύνω σοφός σοφός , καλός καλώς . περι σύνδεσμος . Πᾶς σύνδεσμος μονοσύλλαβος μή ἔχω φύσις μακράν ὀξύνω , γάρ , τάρ , ἄρα , ἄρα , δέ , τε , μέν , ἄν , ἄν , περ . ὁ δέ εἰς ὅς λήγω καί ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί πᾶς βαρύνω , ὡς ἔχω ὁ ἆρα , ὅτε διαπορητικός εἰμί , ἐκτείνω ὁ πρῶτος ὅς , καί ὁ Συλλογιστός καί παραπληρωματικός ἑκάτερος συστέλλω . τοιοῦτος καί ὁ κᾶτα μακρός ἔχω ὁ ὅς ὁ πρῶτος , ὄφρα , ἵνα , ἔμπας , ἕνεκα , οὕνεκα , δῆτα . ὅθεν σημειόω ὁ ἀλλά ὀξύνω . καθόλου γάρ ὁ συμπλεκτικός ὀξύνω , μέν , δέ , τε , καί , ἠμέν , ἠδέ , ἀτάρ , αὐτάρ · οὕτως οὖν καί ὁ ἀλλά . σημειόω ἐν ὁ συμπλεκτικός ὁ ἤτοι βαρύνω , ὅς οὖον μόνος συμπλεκτικός εἰμί , ἀλλά καί διαζευκτικός οἷος « ἤτοι ἄξιος ἢ οὐ ἄξιος » . Πᾶς σύνδεσμος εἰς σ̄ λήγω μακροκατάληκτος βαρύνω , εἰμί δέ σπάνις , ὅπως , ἔμπας , ὅμως ὅτε σύνδεσμος , ὅτε δέ ἐπίρρημα , περισπάω ὁμῶς ὡς σαφῶς . καί ὁ παραπληρωματικός πᾶς ὀξύνω , δή , θην , νῦ , τάρ , ἄρα , ἄρα , ὅς , γε , περ , ἄν , ἄν , μείς . ὁ δέ αὖος καί ὁ οὖν περισπάω διά ὁ ὁ εἰς υʹ λήγω δίφθογγος ἀποστρέφω ὁ ὀξύς , ὡς πολλάκις εἶπον . Πᾶς αἰτιολογικός σύνδεσμος ὑπέρ εἷς συλλαβή βαρύνω , οὕνεκα , ἕνεκα , ὄφρα , ἵνα , ὅτι , χάρις , δηλόω γάρ οὐ ὄνομα μόνος , ἀλλά καί σύνδεσμος αἰτιολογικός « χάρις Δίων » ἀντί ὁ ἕνεκα Δίων . ὁ εἰμί συναπτικός καί ὁ ἐπεί παρασυναπτικὸς συνίστημι παρά ὁ ἐπί πρόθεσις καί ὁ εἰμί σύνδεσμος συναπτικός ὀξύνω · οὗτος ἀκολουθέω καί ὁ ἐάν , ὅτι καί αὐτός σύνδεσμος εἰμί ἀπό ὁ εἰμί συναπτικός σύνδεσμος καί ὁ ἄν παραπληρωματικός . ὁμοίως καί ὁ ἐάν καί ὁ ἐπήν καί ὁ ἐπεάν καί ὁ μείς · ἔτι δέ καί ὁ ἁλλαμήν εἴτε δύο λέγω ἄγω εἴτε εἷς , ὀξύνω . ὁ εἰδή καί ἐπειδή δύο μέρος λόγος εἰμί ὀξύνω . ὁμοίως καί ὁ εἴπερ καί ὁ ἐπεί καί ἐπεί . ἀλλά ἐπεί ἐγκλιτικός εἰμί ὁ περ , ἐγείρω ὁ πρό αὐτός βαρύς εἰς ὀξύς ὡς ὁ κε ἐν εἴκω , αἴκε . Πᾶς σύνδεσμος δίφθογγος ἔχω ὁ διά ὁ Ι ὀξύνω , ὅς , δή , εἰμί . ὁ μῶν παρά Ἀθηναῖος διαπορητικός εἰμί περισπάω · ἀπό γάρ ὁ μή καί ὁ οὖν σύγκειμαι , δωρικός τέρπω ὁ οὐ δίφθογγος εἰς ὁ εἰμί , ὁ δέ οὖν εἶπον περισπάω . οὕτως δέ καί ὁ οὖν συντάσσω ὁ οὖον ἀπόφασις ἐν ὁ οὔκουν , ὅτε μέν παραπληρόω , ὀξύνω ὁ οὖον ἀπόφασις οὔκουν ὡς ἐύρρους · ὅτε δέ ὁ ἴδιος ἔχω δύναμις , τουτέστιν συλλογιστικός εἰμί , φυλάσσω ὁ ἴδιος περισπάω , ὡς χρύσεος , οὕτως καί οὐκοῦν . ὁ ὁ ὀξύνω ἢ περισπάω . διαζευκτικός μέν οὖν ὑπάρχω ἢ παραδιαζευκτικός ἢ διασαφητικός ὀξύνω πάντως · εἰμί δέ καί πλεονάζω ὁ ἔ , ἐπί τέλος ἔχω ὁ ὀξύς . διαζευκτικός μέν « ἢ νύξ εἰμί ἢ ἡμέρα » · ὁ γάρ ἕτερος ἀληθής , ὁ δέ ἕτερος ψευδής . καί ὁ Αἰδώς , Ἀργεῖος · νῦν ἄρκιον ἢ ἀπόλλυμι ἤ σῴζω καί ἀπωθέω κακός ναός » ( O 502 et 503 ) . παραδιαζευκτικός δέ « Φαίδων ἢ περί Ψυχή » « ἢ νέος ἤ παλαιός » ( Ξ 108 ) ἢ γάρ ὁ εἷς ἢ καί ὁ ἕτερος ἢ καί ἀμφότερος · ὁ γάρ ὁ διαζευκτικός δύναμις τοιοῦτος εἰμί . διασαφητικός δέ « πλουτέω ἢ πένομαι » ὅς καί ὁ περ λαμβάνω , ἤ2 πένομαι . βούλομαι ἐγώ λαός σῶς εἰμί ἢ ἀπόλλυμι ( Α 117 ) . διασαφέω γάρ ὁ ἕτερος , ὅσπερ αἱρέω . ἡνίκα εὑρίσκω διαπόρησις μετά διάζευξις , τότε ὁ μέν πρῶτος ὁ ὀξυτονητέον , ὁ δέ δύο περισπαστέον οἷος ἢ δολιχός νοῦσος ἢ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα ( Οd . λ 172 ) . ἐναντίος γάρ οὗτος μάχομαι καί ἅμα εἰμί οὖον δύναμαι . καί διά οὗτος ἐρώτησις καί ἀπορία μετά διάζευξις . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἤ νέος μεθέπω εἰμί καί πατρώιος εἰμί ( ὅς 175 ) . διαζευκτικός οὖν εἰμί ὁ τάξις ὁ διαπορητικός , ὁ μέν πρότερος ὀξύνω , ὁ δέ δύο περισπάω . οὗτος δέ ὁ περισπάω , ἐάν προσλαμβάνω ὁ ἔ , φυλάσσω ὁ περισπάω . οἷος εἰμί · ἢ ὅσγε φάσγανον ὀξύς2 ἐρύω παρά μηρός ὁ μέν ἀνίστημι , ὁ δέ Ἀτρείδης ἐναρίζω , ἔρχομαι χόλος παύω ἐρητύω τε θυμός ( Α 190 ὁ 192 ) . μέν πρότερος σύνδεσμος βαρυτονητέος , ὁ δέ δύο περισπαστέον . διαπορητικός γάρ εἰμί ὁ σύνταξις . ὅτε δέ μόνος ἐρωτηματικός εἰμί ὁ ἢ Χωρὶς διάζευξις , κἀν ἅπαξ κἀν πολλάκις παραλαμβάνω , περισπάω , μή εἰμί ὁ ἐρώτησις ἐν διάζευξις . ἐν μέν γάρ ὁ « ἢ δολιχός νοῦσος ἢ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα » διαζευκτικός ὁ αἰφνίδιος τελευτάω ὁ μακροχρονέω . ὅθεν ὁ πρῶτος ἐγκλίνω , ὁ δέ δύο περισπάω . ἐν μέντοι ὁ ὑπόκειμαι ἔπος πᾶς περισπάω ἐρωτηματικός εἰμί , οὐ ἐν διάζευξις · ἤ τίς Μυρμιδών πιφαύσκω εἰμί ἐγώ αὐτός ; ἢ ὁ Ἀχιλλεύς ἢ ὁ Μυρμιδών , ἀντί ὁ οὗτος ἐκεῖνος . ἤ τις ἀγγελία Φθία ἐκ κλύω οἷος ( Π 12 et 13 ) εἰμί σύ Ἀργεῖος ὀλοφύρομαι ὡς ὀλέκω ( Π 17 ) . περισπάω καί ὁ βεβαιωτικός · τίς δέ λαός ἀνάγω ἐνθάδε ἀγείρω Ἀτρείδης ; εἰμί οὐ Ἑλένη ἕνεκα εὔκομος ; εἰμί μόνος φίλος ἄλοχος Μέροψ ἄνθρωπος Ἀτρείδης ; ( I 338—341 . ) ἐνταῦθα μέν βεβαιωτικός εἰμί ὁ ἢ μετά ὑπερώτησις · εἰμί δέ καί μόνος διαβεβαιωτικός Χωρὶς ἐρώτησις · ἧ μάλα δή θνῄσκω Μενοίτιος ἄλκιμος υἱός ( Σ 12 ) , ἧ μάλα ἐλαφρός ἀνήρ · ὡς ῥεῖα κυβιστάω ( Π 745 ) ἧ δή λοίγιος ἔργον ὅδε εἰμί ( A 573 ) . ἀλλά κἀν ὑποτάσσω ὁ ἐπεί διαβεβαιωτικός εἰμί , ὁμοίως περισπάω ἐπεί ἧ φημί ἄρα ἀσφαλής . ἐπεί ἧ μάλα πολύς μεταξύ ὄρος τε σκιόεις ( Α 156 et 157 ) ὅτε παραπληρόω μετά τίς ὁ πυσματικός , ὀξύνω τίς ἢ δέ σύ κήδω αὔτως Ἀργεῖος ; ( Ζ 55 et 56 ) ἀλλά τίς ἤ ἐγώ οὗτος φίλος διαλέγω θυμός ; ( Λ 407 ) .