aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.de-prosodia-catholica 0
Βιβλίον α΄ . Τὸ μὲν οὖν πρῶτον βιβλίον περιέχει τὰ εἰϲ ν λήγοντα ὀνόματα ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ἀρϲενικὰ καὶ θηλυκά . Βιβλίον β΄ . Τὸ δεύτερον περιέχει τὰ εἰϲ ξ καὶ εἰϲ ρ καὶ τὰ εἰϲ αϲ . Βιβλίον γ΄ . Τὸ δὲ τρίτον τὴν εἰϲ ηϲ κατάληξιν . Βιβλίον δ΄ . Τὸ δὲ τέταρτον τὴν εἰϲ ιϲ . Βιβλίον ε΄ . Τὸ δὲ πέμπτον τὰ εἰϲ οϲ λήγοντα καθαρά . Βιβλίον ϛ΄ . Τὸ δὲ ἕκτον ἀρξάμενον ἀπὸ τῶν εἰϲ βοϲ ϲυμπληροῖ τὰ εἰϲ λοϲ · κατὰ γὰρ τὴν τῶν ϲτοιχείων τάξιν ἡ παράθεϲιϲ ὡϲ καὶ ἐπὶ τῶν εἰϲ ων ληγόντων . Βιβλίον ζ΄ . Τὸ δὲ ἕβδομον ἀπὸ τῶν εἰϲ μοϲ μέχρι τῶν εἰϲ ποϲ . Βιβλίον η΄ . Τὸ δὲ ὄγδοον ἀπὸ τῶν εἰϲ ροϲ μέχρι καὶ ψοϲ καὶ ἔτι περὶ τῶν εἰϲ οϲ οὐδετέρων . Βιβλίον θ΄ . Τὸ ἔννατον περὶ τῶν εἰϲ οϲ ϲυνθέτων . Βιβλίον ι΄ . Τὸ δὲ δέκατον περιέχει τὰ εἰϲ υϲ ἀρϲενικὰ καὶ θηλυκὰ καὶ τὰ ἔχοντα διφθόγγουϲ πρὸ τοῦ ϲ ἔτι τὰ εἰϲ ωϲ καὶ ψ . Βιβλίον ια΄ . Τὸ ἑνδέκατον περιέχει τὰ εἰϲ α λήγοντα θηλυκά . Βιβλίον ιβ΄ . Τὸ δωδέκατον τὴν εἰϲ η κατάληξιν τῶν θηλυκῶν κατὰ τὴν τῶν ϲυμφώνων πάλιν τάξιν καὶ τὴν εἰϲ ω . Βιβλίον ιδ΄ . Τὸ τεϲϲαρεϲκαιδέκατον περιέχει πᾶν ὄνομα μονοϲύλλαβον . Βιβλίον ιε΄ . Τὸ δέκατον πέμπτον τὰϲ πλαγίαϲ τῶν ὀνομάτων κανονίζει καὶ τοὺϲ κατὰ κλίϲιν ἀριθμοὺϲ καὶ τοὺϲ κατὰ θέμα εἰρημένουϲ . Βιβλίον ιϛ΄ . Τὸ ἑκκαιδέκατον περιέχει τὰ εἰϲ ω καὶ τὰ εἰϲ μι ῥήματα κατὰ πᾶν πρόϲωπον . Βιβλίον ιζ΄ . Τὸ δέκατον ἕβδομον περιέχει πᾶν ϲύνθετον ῥῆμα καὶ πᾶϲαν μετοχήν . Βιβλίον ιη΄ . Τὸ δέκατον ὄγδοον ἀντωνυμίαϲ ἄρθρα καὶ προθέϲειϲ . Βιβλίον ιθ΄ . Τὸ δέκατον ἔννατον περιέχει ἐπιρρήματα καὶ ϲυνδέϲμουϲ . Βιβλίον κ΄ . Τὸ εἰκοϲτὸν περὶ χρόνων τῶν ἐν φωνήεϲι καὶ πνευμάτων . Ἐπὶ δὲ τοῖϲ εἴκοϲι ἐν ἄλλῳ βιβλίῳ τὸ ἀναγνωϲτικὸν εἶδοϲ κατὰ ϲύνταξιν τῶν λέξεων παραδέδοται , ἀκολούθωϲ μετὰ τὴν δήλωϲιν τῆϲ καθ᾿ ἑκάϲτην προϲῳδίαϲ γινομένηϲ διδαϲκαλίαϲ περὶ διαϲτολῆϲ καὶ ϲυναλοιφῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρακολουθούντων τῇ ἀναγνώϲει , οἱον ὅτε τὸ Ζεύϲ ὀξυνόμενον οὐκ ἔχει τὴν ὀξεῖαν ῥωννυμένην ἐν τῷ « Ζεὺϲ δ᾿ ἐπεὶ οὖν Τρῶαϲ » ( ll . 13 , 1 ) , ἀλλ᾿ ἐγκλινομένην διὰ τὴν ἐπιφορὰν τοῦ δέ ϲυνδέϲμου . ἐν γοῦν τῷ « Ζεύϲ τε καταχθόνιοϲ ( ll . 9 , 450 ) ῥώννυται διὰ τὴν ἐπιφορὰν τοῦ τέ . ἡ δὲ οἱ ἀντωνυμία ἐν τῷ « οἱ αὐτῷ θάνατον » οὐκ ἐφύλαξε τὴν περιϲπωμένην ἐν τῷ « καί οἱ ἐπευχόμενοϲ » ( Il . 16 , 829 ) τῆϲ ϲυντάξεωϲ τοῦτ᾿ ἀπ αιτούϲηϲ τοῦ ϲημαινομένου . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ « μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ » ( Z 124 ) . Προϲψδία ἐϲτὶ ποιὰ τάϲιϲ ἐγγραμμάτου φωνῆϲ ὑγιοῦϲ , κατὰ τὸ ἀπαγγελτικὸν τῆϲ λέξεωϲ ἐκφερομένη μετά τινοϲ τῶν ϲυνεζευγμένων περὶ μίαν ϲυλλαβήν , ἤτοι κατὰ ϲυνήθειαν διαλέκτου ὁμολογουμένηϲ , ἤτοι κατὰ τὸν ἀναλογικὸν ὅρον καὶ λόγον . ( τοῦτον δὲ τὸν ὅρον Ἡροδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ καθόλου προϲῳδιῶν ὡρίϲατο . ) Τὸ ἑκάϲτῃ λέξει τὴν δέουϲαν προϲῳδίαν τιθέναι ϲυμπέραϲμα ϲχεδὸν πάϲηϲ τῆϲ γραμματικῆϲ τυγχάνει μεθόδου · καὶ γὰρ τὸν περὶ διχρόνων ὡϲ ὅτι μάλιϲτα διηκριβωκέναι ἀναγκαῖον τῷ τοῦτο ποιεῖν ἐθέλοντι · ἐπεὶ πόθεν τὸ μὲν Ἶροϲ καὶ μῖμοϲ προπεριϲπάϲει , τὸ δὲ κτίλοϲ καὶ Χίοϲ , τὴν νῆϲον φημί , παροξυνεῖ μὴ γνοὺϲ ὡϲ τὰ μὲν πρῶτα ἐκτεταμένον ἔχει τὸ ι , τὰ δὲ δεύτερα ϲυνεϲταλμένον ; ἔτι καὶ τὸν περὶ κλίϲεωϲ · ἐπεὶ πόθεν τὸ μὲν ϲωλῆνοϲ προπεριϲπάϲει , τὸ δὲ ποιμένοϲ παροξυνεῖ , ἀγνοῶν ὡϲ ἐν τῇ κλίϲει τὸ μὲν φυλάττει τὸ η , τὸ δὲ εἰϲ ε μεταβάλλει καὶ προϲέτι πόθεν τὸ μὲν προϲτακτικὸν ἵζε παροξυνεῖ , τὸ δὲ παρῳχημένον ἱζε προπεριϲπάϲει , ἀγνοῶν ὡϲ τὸ μὲν ἵζω βραχὺ τὸ ι ἔχει , τὸ δὲ ἷζον μακρόν , ὅθεν καὶ προπεριϲπᾶται κατὰ τὸ κοινὸν ἔθοϲ . τά τε τῶν διαλέκτων ἰδιώματα δεήϲει ἀκριβῶϲ εἰδέναι · ἐπεὶ πῶϲ γνώϲεται ὅτι παρὰ Δωριεῦϲι τὸ « ἐλέγον ἐκεῖνοι » παροξύνεται , τό τε Ἀφρόδιτα παρὰ μὲν Αἰολεῦϲι πρὸ δύο ἔχει τὸν τόνον , παρὰ δὲ Δωριεῦϲι πρὸ μιᾶϲ ; Τί δ᾿ ἂν εἴποι τιϲ , τὴν περὶ ἐγκλιτικῶν μορίων καὶ περὶ πνευμάτων πραγματείαν μὴ γνοὺϲ ὡϲ χρειώδηϲ τῇ προκειμένῃ μεθόδῳ , τίνα τέ ἐϲτι τὰ ἐγκλινόμενα καὶ πότε ἐγκλίνεται καὶ πότε οὔ , καὶ πότε τὸ δαϲὺ πνεῦμα ταῖϲ λέξεϲιν ἐπιτίθεμεν , πότε δὲ τὸ ψιλόν ; Ἀναγμὲν καῖον καὶ τὴν περὶ ϲτιγμῶν εἰδέναι πραγματείαν , εἴγε τὰϲ ὀξυνομέναϲ τῶν λέξεων , εἰ μὴ ϲτιγμὴ μετὰ ταῦτα ἐπιφέροιτο , βαρύνειν χρεών . ἐν μὲν γὰρ τῷ τὸν δ᾿ ἀπαμειβόμενοϲ προϲέφη πόδαϲ ὠκὺϲ Ἀχιλλεύϲ ( Α 84 ) οὐ κοιμίζεται ἡ ὀξεῖα εἰϲ βαρεῖαν , ἐπειδὴ ἐπιφέρεται ϲτιγμή . ἐν δὲ τῷ καὶ Ἀχιλλεὺϲ τούτῳ γε μάχ ἔνι κυδιανείρῃ ( H 113 ) βαρύνομεν τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀχιλλεὺϲ διὰ τὴν ϲύμφραϲιν . Ἀλλὰ καὶ ὁ περὶ ϲυντάξεωϲ λόγοϲ χρειώδηϲ τυγχάνει πρὸϲ τοῦτο ἐπεὶ πόθεν εἰϲόμεθα ἐν τῷ « Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι » ( Ε 479 ) πότερον ἀναϲτρεπτέον τὴν ἐπί πρόθεϲιν ἢ ὀρθοτονητέον , εἰ μὴ ὁ περὶ ϲυντάξεωϲ λόγοϲ διδάξει ἡμᾶϲ , εἴτε πρὸϲ τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα τὸ δινήεντι ἡ πρόθεϲιϲ φέροιτο εἴτε πρὸϲ τὸ προηγούμενον τὸ Ξάνθῳ ; Ἀναγκαῖόν τε πρὸϲ τούτοιϲ εἰδέναι ἑκάϲτην λέξιν ἐπὶ ποίαϲ ϲυλλαβῆϲ τὸν τόνον ἔχει · ὅπερ ἐν ἓξ μυριάϲιν Ἡρωδιαν ῷ πεπραγμάτευται · τήν τε κατὰ τὴν ὀρθογραφίαν ἀκρίβειαν ἐπεὶ πόθεν τὰ μὲν μηνί καὶ χηνί ὀξύνομεν , τὸ δὲ Ἀτρεῖ καὶ Πηλεῖ , δίφθογγον ἔχοντα ἐπὶ τέλουϲ , περιϲπῶμεν ; καὶ ἁπλῶϲ εἰπεῖν τὰ ἄλλα ϲχεδὸν ἅπαντα τούτοιϲ τυγχάνει ὕλη . Ἀλλ᾿ ὅμωϲ νῦν διὰ τοὺϲ αἰτήϲανταϲ τὰ κεφαλαιωδέϲτερα τῶν θεωρημάτων , δι᾿ ὧν ἄν τιϲ τὸν δέοντα τόνον ἐπιθείη ταῖϲ λέξεϲι , πειράϲομαι παραδοῦναι , προομολογουμένου δηλονότι τοῦ ἐπὶ ποίαϲ ἑκάϲτη λέξιϲ ϲυλλαβῆϲ δέχεται τὸν τόνον , καὶ ἐπὶ τῆϲ τῶν χρόνων δυνάμεωϲ πότε ἐκτείνονται κα πότε ϲυϲτέλλονται , καὶ προϲέτι πότε διὰ μόνου τοῦ ι καὶ πότε διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφειν ἑκάϲτην δεήϲει λέξιν · πλὴν ὅτι , ἐφ᾿ ὧν ἂν δυνατὸν εἴη ϲυντομώτερον ὡϲ πρὸϲ τὴν παροῦϲαν ἐπαγγελίαν καὶ τὴν ϲυλλαβὴν διδάξαι , ἐφ᾿ ἧϲ δεήϲει τὸν τόνον τιθέναι , καὶ τοῦτο παραδώϲομεν ἐκ τῶν τοῦ πολυμαθεϲτάτου Ἡρωδιανοῦ ἐν ἐπιτομῇ ἐκλεξάμενοι τὰ χρηϲιμώτερα . ἄρξομαι δὲ ἐντεῦθεν , παρήϲω δὲ καὶ τὰ τῶν διαλέκτων ἰδιώματα . Ἡ ὀξεῖα ἢ ἐν τέλει τίθεται ἢ πρὸ μιᾶϲ τοῦ τέλουϲ ἢ πρὸ δύο · πρὸ τριῶν δὲ οὐκ ἔτι . τὸ γὰρ Μήδεϊα παρὰ Ϲαπφοῖ πεπονθὸϲ παραιτούμεθα , ὅτι τὴν ει δίφθογγον διεῖλεν . Ἡ περιϲπωμένη ἢ ἐν τέλει τίθεται ὡϲ ἐπὶ τοῦ Ἑρμῆϲ , Ἡρακλῆϲ . ἢ πρὸ μιᾶϲ τοῦ τέλουϲ ὡϲ ἐπὶ τοῦ κῆποϲ , μῶλοϲ · πρὸ δύο δὲ οὐκέτι . οὐδέ ποτε ἐπὶ βραχείαϲ τίθεται περιϲπωμένη οὔτε ἐπὶ θέϲει μακρᾶϲ , ἀλλὰ μόνον ἐπὶ φύϲει μακρῶν . Ἰϲτέον δὲ ὅτι πᾶϲα βραχεῖα ϲυλλαβὴ πρὸ βραχείαϲ ἢ πρὸ μακρᾶϲ ἐφ᾿ ἑαυτῆϲ ἔχουϲα τὸν τόνον ὀξύνεται · τοῦ μὲν προτέρου φίλοϲ , τοῦ δὲ δευτέρου Ἕκτωρ , ἔρωϲ . πᾶϲα ϲυλλαβὴ πρὸ δύο τοῦ τέλουϲ ἐφ᾿ ἑαυτῆϲ ἔχουϲα τὸν τόνον ὀξύνεται , Ὅμηροϲ , Μενέλαοϲ . Οὐδέποτε , μακρᾶϲ οὔϲηϲ τῆϲ ἐπὶ τέλουϲ , τρίτη ἀπὸ τέλουϲ πίπτει ἡ ὀξεῖα ἔνθεν τῆϲ εὐθείαϲ τοῦ Ὅμηροϲ καὶ αἰτιατικῆϲ καὶ κλητικῆϲ προπαροξυνομένων , Ὅμηροϲ Ὅμηρον Ὅμηρε , ἡ γενικὴ καὶ δοτική , τοῦ Ὁμήρου καὶ τῷ Ὁμήρῳ , διὰ τὴν ἐπὶ τέλουϲ μακρὰν παροξύνονται , ϲεϲημειωμένων τῶν Ἀττικῶν , πόλεωϲ , μάντεωϲ . τὸν γὰρ τῶν κοινῶν εὐθειῶν τόνον φυλάττουϲι τὰ Ἀττικὰ ἐπὶ πάϲηϲ πτώϲεωϲ · ὁ ναόϲ ὀξύνεται , διὰ τοῦτο καὶ ὁ νεώϲ , τοῦ νεώ καὶ αἱ λοιπαὶ πτώϲειϲ ὀξύνονται ὁμοίωϲ . καὶ ἔτι τοῦ Μενέλαοϲ προπαροξυνομένου τὸ Μενέλεωϲ καὶ αἱ λοιπαὶ πτώϲει καὶ οἱ ἀριθμοὶ προπαροξύνονται , κἂν κατὰ γενικὴν μόνην γένηται ἡ ἐπέκταϲιϲ ὡϲ ἐπὶ τοῦ πόλεωϲ καὶ μάντεωϲ . Πᾶϲα φύϲει μακρὰ πρὸ βραχείαϲ ληκπκῆϲ ἐφ᾿ ἑαυτῆϲ ἔχουϲα τὸν τόνον περιϲπᾶται , οἶκοϲ , ἦθοϲ , ὦμοϲ · χωρὶϲ τῶν διὰ τοῦ ι ἢ θε ἐπεκτεταμένων · ταῦτα γὰρ φυλάττει τὸν τόνον , ἅτε δὴ περιττῆϲ οὔϲηϲ τῆϲ ϲυλλαβῆϲ . παροξύνεται γοῦν τὸ ναίχι καὶ εἴθε καὶ αἴθε . ἔνθεν ϲημειούμεθα τὸ οὐχί ὀξυνόμενον · τὸ δὲ ᾗχι προπεριϲπᾶται « ᾗχι ῥοὰϲ Ϲιμόειϲ ϲυμβάλλετον ἠδὲ Ϲκάμανδροϲ » ( Ε 774 ) . Ἡ αι καὶ οι ἐν τέλει λέξεων κείμεναι , μὴ ἐπιφερομένου ϲυμφώνου , ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων πάντων ἀντὶ βραχείαϲ παραλαμβάνονται , ἐπὶ μέντοι τῶν εὐκτικῶν καὶ τῶν ἐπιῤῥημάτων ἀντὶ μακρᾶϲ · οἷον τοῦ μὲν πρώτου τὸ Μήδειαι καὶ ἄνθρωποι προπαροξύνονται · ἔτι δὲ καὶ τὸ μοῦϲαι καὶ κοῦροι προπεριϲπᾶται , ὡϲ τῶν τελευταίων ϲυλλαβῶν βραχειῶν οὐϲῶν . εἰ δὲ ϲύμφωνον ἐπιφέρεται , μακραὶ γίνονται , ὅθεν τοῖϲ Ὁμήροιϲ καὶ ταῖϲ Μηδείαιϲ ὁ τόνοϲ καταβιβόζεται καὶ πρὸ μιᾶϲ τοῦ τέλουϲ ὀξὺϲ δίδοται · ὁμοίωϲ καὶ ἐπὶ ταῖϲ μούϲαιϲ καὶ κούροιϲ . τὸ μέντοι οἴκοι τοπικὸν ἐπίῤῥημα καὶ οἴμοι ϲχετλιαϲτικὸν προπαροξύνονται · καίτοι , ὅτε ἐϲτὶν ὄνομα τὸ οἶκοι , προπεριϲπᾶται . ἀλλὰ καὶ τὸ ποιῆϲαι καὶ κεῖραι , εἰ μὲν ἀπαρέμφατον εἴη , προπεριϲπᾶται · εἰ δὲ εὐκτικόν , παροξύνεται · ὅτε δέ ἐϲτι τὸ ποίηϲαι προϲτακτικῆϲ μέϲηϲ ἀόριϲτοϲ πρῶτοϲ , προπαροξύνεται . Πᾶϲα ὀξεῖα ἐπὶ τέλουϲ λέξεωϲ οὖϲα , εἰ μὴ ἐπιφέροιτο μετ᾿ αὐτὴν ϲτιγμή , πάντωϲ ἐν τῇ ϲυμφράϲει κοιμίζεται εἰϲ βαρεῖαν οἷον « Ζεὺϲ δ᾿ ἐπεὶ οὖν Τρῶάϲ τε καὶ Ἕκτορα » ( Il . 13 , 1 ) τό τε Ζεὺϲ καὶ ἐπὶ βαρύνεται , ὅτι ϲτιγμὴ μετὰ ταῦτα οὐ τίθεται . Ἰϲτέον δὲ ὅτι καθ᾿ ἑκάϲτην λέξιν ἐν μιᾷ ϲυλλαβῇ τίθεμεν ἢ ὀξεῖαν ἢ περιϲπωμένην , ἐν δὲ ταῖϲ λοιπαῖϲ ϲυλλαβαῖϲ βαρεῖαν · οἷον ἐν τῷ Μὲνέλὰὸϲ δευτέρα ϲυλλαβὴ ὀξύνεται , αἱ δὲ λοιπαὶ βαρύνονται , καὶ ἐν τῷ ἂλλοῖὸϲ ἡ μέϲη περιϲπᾶται , ἡ δὲ πρώτη καὶ τρίτη βαρύνονται · διὸ καὶ βαρύτονα καλεῖται τὰ παροξύτονα καὶ προπαροξύτονα καὶ προπεριϲπώμενα , διὸ ἡ τελευταία τούτων βαρύνεται · ἀλλ᾿ ὡϲ ὁμολογουμέναϲ τὰϲ τοιαύταϲ βαρείαϲ ἐῶμεν , διὰ τὸ μὴ καταϲτίζειν τὰ βιβλία . Ἡ ὀξεῖα οὖν καὶ ἡ βαρεῖα περιϲπωμένην ποιοῦϲιν οἶον φάὸϲ φῶϲ , εὐγενέὸϲ εὐγενοῦϲ . ἀνάπαλιν δὲ ἡ βαρεῖα καὶ ὀξεῖα εἰϲ ὀξεῖαν ϲυναιροῦνται , εἰ μὴ τονικὸν κωλύϲῃ παράγγελμα , οἷον ζὼόϲ ζώϲ , Πρὸΐτου Προίτου , κὸΐλου κοίλου · τὸ γὰρ κοΐλοϲ κοῖλοϲ διὰ τονικὸν παράγγελμα περιεϲπάϲθη . τὸ δὲ ἀδελφιδὲόϲ ἀδελφιδοῦϲ καὶ τὰ ὅμοια δι᾿ ἕτερον λόγον περιεϲπάϲθη · τὰ γὰρ εἰϲ ουϲ ἁπλᾶ πάντα περιϲπᾶται οἷον βοῦϲ , χοῦϲ , πλοῦϲ . τὰ δὲ ϲύνθετα βαρύνεται οἷον Μελάμπουϲ , Οἰδίπουϲ , ὅθεν ϲημειούμεθα τὸ πούϲ καὶ ὀδούϲ παραλόγωϲ ὀξυνθέντα . αἱ δύο βαρεῖαι εἰϲ βαρεῖαν ϲυναιροῦνται , ὡϲ τὸ Δημοϲθένὲὸϲ Δημοϲθένουϲ . πάλιν τὸ χρύϲὲὸϲ καὶ ἀργύρὲὸϲ μετὰ τὴν ϲυναίρεϲιν περιεϲπάϲθη διὰ τὸν εἰρημένον κανόνα , ὡϲ τὰ εἰϲ ουϲ ἁπλᾶ περιεϲπᾶϲθαι θέλει . Ταῦτα μὲν οὖν ἱκανὰ τοῖϲ εἰδόϲιν ἐπὶ ποίαϲ ϲυλλαβῆϲ ἔδει τὸν τόνον τιθέναι . Πολλῆϲ δὲ οὔϲηϲ τούτων διδαϲκαλίαϲ , ἣν ἡμῖν Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ καθόλου παρέδωκε πραγματείᾳ , ὀλίγα ἐξ αὐτῶν τὰ χρειωδέϲτερα ϲυντόμωϲ ἐκλεξάμενοι πὰραθήϲομεν , ὡϲ εὐχερεϲτέραν εἶναι τοῖϲ ϲτίζειν ἐθέλουϲι τὴν τούτου μάθηϲιν .
Lemmas: βιβλίον Α΄ . ὁ μέν οὖν πρῶτος βιβλίον περιέχω ὁ εἰς Ν λήγω ὄνομα ὑπέρ εἷς συλλαβή ἀρσενικός καί θηλυκός . βιβλίον Β΄ . ὁ δύο περιέχω ὁ εἰς ξ καί εἰς ρ καί ὁ εἰς ὅς . βιβλίον Γ΄ . ὁ δέ τρίτος ὁ εἰς εἰμί κατάληξις . βιβλίον Δ΄ . ὁ δέ τέταρτος ὁ εἰς ἴς . βιβλίον Ε΄ . ὁ δέ πέμπτος ὁ εἰς ὅς λήγω καθαρός . βιβλίον ΣΤ΄ . ὁ δέ ἕκτος ἄρχω ἀπό ὁ εἰς Βος συμπληρόω ὁ εἰς Λός · κατά γάρ ὁ ὁ στοιχεῖον τάξις ὁ παράθεσις ὡς καί ἐπί ὁ εἰς εἰμί λήγω . βιβλίον Ζ΄ . ὁ δέ ἕβδομος ἀπό ὁ εἰς μος μέχρι ὁ εἰς πούς . βιβλίον Η΄ . ὁ δέ ὄγδοος ἀπό ὁ εἰς ρος μέχρι καί ψος καί ἔτι περί ὁ εἰς ὅς οὐδέτερος . βιβλίον Θ΄ . ὁ ἔννατος περί ὁ εἰς ὅς συντίθημι . βιβλίον Ι΄ . ὁ δέ δέκατος περιέχω ὁ εἰς ὗς ἀρσενικός καί θηλυκός καί ὁ ἔχω δίφθογγος πρό ὁ Σ ἔτι ὁ εἰς ως καί ψ . βιβλίον ΙΑ΄ . ὁ ἑνδέκατος περιέχω ὁ εἰς ὅς λήγω θηλυκός . βιβλίον ἰβʹ . ὁ δωδέκατος ὁ εἰς ὁ κατάληξις ὁ θηλυκός κατά ὁ ὁ σύμφωνος πάλιν τάξις καί ὁ εἰς εἰμί . βιβλίον ὁράω . ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος περιέχω πᾶς ὄνομα μονοσύλλαβος . βιβλίον ἵημι . ὁ δέκατος πέμπτος ὁ πλάγιος ὁ ὄνομα κανονίζω καί ὁ κατά κλίσις ἀριθμός καί ὁ κατά θέμα εἴρω . βιβλίον ΙΣΤ΄ . ὁ ἑκκαιδέκατος περιέχω ὁ εἰς εἰμί καί ὁ εἰς μι ῥῆμα κατά πᾶς πρόσωπον . βιβλίον ιζʹ . ὁ δέκατος ἕβδομος περιέχω πᾶς συντίθημι ῥῆμα καί πᾶς μετοχή . βιβλίον ιη΄ . ὁ δέκατος ὄγδοος ἀντωνυμία ἄρθρον καί πρόθεσις . βιβλίον ΙΘ΄ . ὁ δέκατος ἔννατος περιέχω ἐπίρρημα καί σύνδεσμος . βιβλίον Κ΄ . ὁ εἰκοστός περί χρόνος ὁ ἐν φωνή καί πνεῦμα . ἐπί δέ ὁ εἴκοσι ἐν ἄλλος βιβλίον ὁ ἀναγνωστικόν εἶδος κατά σύνταξις ὁ λέξις παραδίδωμι , ἀκόλουθος μετά ὁ δήλωσις ὁ κατά ἕκαστος προσῳδία γίγνομαι διδασκαλία περί διαστολή καί συναλιφή καί ὁ ἄλλος ὁ παρακολουθέω ὁ ἀναγιγνώσκω , οἱος ὅτε ὁ Ζεύς ὀξύνω οὐ ἔχω ὁ ὀξύς ῥώννυμι ἐν ὁ « Ζεύς δέ ἐπεί οὖν Τρώς » ( ll . 13 , 1 ) , ἀλλά ἐγκλίνω διά ὁ ἐπιφορά ὁ δέ σύνδεσμος . ἐν γοῦν ὁ « Ζεύς τε καταχθόνιος ( ll . 9 , 450 ) ῥώννυμι διά ὁ ἐπιφορά ὁ τε . ὁ δέ ὁ ἀντωνυμία ἐν ὁ « ὁ αὐτός θάνατος » οὐ φυλάσσω ὁ περισπάω ἐν ὁ « καί ὁ ἐπεύχομαι » ( Il . 16 , 829 ) ὁ σύνταξις οὗτος ἀπό αἰτέω ὁ σημαίνω . οὕτως ἔχω καί ὁ « μάχομαι ἐν κυδιάνειρα » ( Z 124 ) . Προσψδία εἰμί ποιός τάσις ἐγγράμματος φωνή ὑγιής , κατά ὁ ἀπαγγελτικός ὁ λέξις ἐκφέρω μετά τις ὁ συζεύγνυμι περί εἷς συλλαβή , ἤτοι κατά συνήθεια διάλεκτος ὁμολογέω , ἤτοι κατά ὁ ἀναλογικός ὅρος καί λόγος . ( οὗτος δέ ὁ ὅρος Ἡροδιανὸς ἐν ὁ περί καθόλου προσῳδία ὁρίζω . ) ὁ ἕκαστος λέγω ὁ δήω προσῳδία τίθημι συμπέρασμα σχεδόν πᾶς ὁ γραμματικός τυγχάνω μέθοδος · καί γάρ ὁ περί δίχρονος ὡς ὅτι μάλιστα διακριβόω ἀναγκαῖος ὁ οὗτος ποιέω ἐθέλω · ἐπεί πόθεν ὁ μέν Ἶρος καί μῖμος προπερισπάω , ὁ δέ κτίλος καί Χίος , ὁ νῆσος φημί , παροξύνω μή γιγνώσκω ὡς ὁ μέν πρῶτος ἐκτείνω ἔχω ὁ ι , ὁ δέ δύο συστέλλω ; ἔτι καί ὁ περί κλίσις · ἐπεί πόθεν ὁ μέν σωλήν προπερισπάω , ὁ δέ ποιμήν παροξύνω , ἀγνοέω ὡς ἐν ὁ κλίσις ὁ μέν φυλάσσω ὁ ὁ , ὁ δέ εἰς ε μεταβάλλω καί προσέτι πόθεν ὁ μέν προστακτικός ἵζω παροξύνω , ὁ δέ παροίχομαι ἵζω προπερισπάω , ἀγνοέω ὡς ὁ μέν ἵζω βραχύς ὁ ι ἔχω , ὁ δέ ἵζω μακρός , ὅθεν καί προπερισπάω κατά ὁ κοινός ἔθος . ὁ τε ὁ διάλεκτος ἰδίωμα δήω ἀκριβῶς οἶδα · ἐπεί πῶς γιγνώσκω ὅτι παρά Δωριεύς ὁ « λέγω ἐκεῖνος » παροξύνω , ὁ τε Ἀφροδίτη παρά μέν Αἰολεύς πρό δύο ἔχω ὁ τόνος , παρά δέ Δωριεύς πρό εἷς ; τις δέ εἄν εἶπον τις , ὁ περί ἐγκλιτικός μόριον καί περί πνεῦμα πραγματεία μή γιγνώσκω ὡς χρειώδης ὁ πρόκειμαι μέθοδος , τίς τε εἰμί ὁ ἐγκλινόμενα καί πότε ἐγκλίνω καί πότε οὖον , καί πότε ὁ δασύς πνεῦμα ὁ λέξις ἐπιτίθημι , πότε δέ ὁ ψιλός ; Ἀναγμὲν καίω καί ὁ περί στιγμή οἶδα πραγματεία , εἰ ὁ ὀξύνω ὁ λέξις , εἰμί μή στιγμή μετά οὗτος ἐπιφέρω , βαρύνω χρέος . ἐν μέν γάρ ὁ ὁ δέ ἀπαμείβομαι πρόσφημι πούς ὠκύς Ἀχιλλεύς ( Α 84 ) οὖον κοιμίζω ὁ ὀξύς εἰς βαρύς , ἐπεί ἐπιφέρω στιγμή . ἐν δέ ὁ καί Ἀχιλλεύς οὗτος γε Μαχ ἐν κυδιάνειρα ( H 113 ) βαρύνω ὁ τελευταῖος ὁ Ἀχιλλεύς διά ὁ σύμφρασις . ἀλλά καί ὁ περί σύνταξις λόγος χρειώδης τυγχάνω πρός οὗτος ἐπεί πόθεν εἶμι ἐν ὁ « Ξάνθος ἐπί δινήεις » ( Ε 479 ) πότερος ἀναστρεπτέον ὁ ἐπί πρόθεσις ἢ ὀρθοτονητέον , εἰμί μή ὁ περί σύνταξις λόγος διδάσκω ἐγώ , εἴτε πρός ὁ ἐπιφέρω ὄνομα ὁ δινήεις ὁ πρόθεσις φέρω εἴτε πρός ὁ προηγούμενος ὁ Ξάνθος ; ἀναγκαῖον τε πρός οὗτος οἶδα ἕκαστος λέξις ἐπί Ποίας συλλαβή ὁ τόνος ἔχω · ὅσπερ ἐν ἓξ μυριάς Ἡρωδιαν ῷ πραγματεύομαι · ὁ τε κατά ὁ ὀρθογραφία ἀκρίβεια ἐπεί πόθεν ὁ μέν μείς καί χηνίς ὀξύνω , ὁ δέ Ἀτρεύς καί Πηλεύς , δίφθογγος ἔχω ἐπί τέλος , περισπάω ; καί ἁπλόος εἶπον ὁ ἄλλος σχεδόν ἅπας οὗτος τυγχάνω ὕλη . ἀλλά ὅμως νῦν διά ὁ αἰτέω ὁ κεφαλαιώδης ὁ θεώρημα , διά ὅς ἄν τις ὁ δήω τόνος ἐπιτίθημι ὁ λέξις , πειράζω παραδίδωμι , προομολογέω δηλονότι ὁ ἐπί Ποίας ἕκαστος λέξις συλλαβή δέχομαι ὁ τόνος , καί ἐπί ὁ ὁ χρόνος δύναμις πότε ἐκτείνω ἄν πότε συστέλλω , καί προσέτι πότε διά μόνος ὁ ι καί πότε διά ὁ ει δίφθογγος γράφω ἕκαστος δήω λέξις · πλήν ὅτι , ἐπί ὅς εἄν δυνατός εἰμί σύντομος ὡς πρός ὁ πάρειμι ἐπαγγελία καί ὁ συλλαβή διδάσκω , ἐπί ὅς δήω ὁ τόνος τίθημι , καί οὗτος παραδίδωμι ἐκ ὁ ὁ πολυμαθής Ἡρωδιανός ἐν ἐπιτομή ἐκλέγω ὁ χρήσιμος . ἄρχω δέ ἐντεῦθεν , παρίημι δέ καί ὁ ὁ διάλεκτος ἰδίωμα . ὁ ὀξύς ἢ ἐν τέλος τίθημι ἢ πρό εἷς ὁ τέλος ἢ πρό δύο · πρό τρεῖς δέ οὐ ἔτι . ὁ γάρ μήδεϊα παρά Σαπφώ πάσχω παραιτέομαι , ὅτι ὁ ει δίφθογγος διαιρέω . ὁ περισπάω ἢ ἐν τέλος τίθημι ὡς ἐπί ὁ Ἑρμῆς , Ἡρακλῆς . ἢ πρό εἷς ὁ τέλος ὡς ἐπί ὁ κῆπος , μῶλος · πρό δύο δέ οὐκέτι . οὐδέ ποτός ἐπί βραχύς τίθημι περισπάω οὔτε ἐπί θέσις μακρός , ἀλλά μόνος ἐπί φύσις μακρός . ἰστέον δέ ὅτι πᾶς βραχύς συλλαβή πρό βραχύς ἢ πρό μακρός ἐπί ἑαυτοῦ ἔχω ὁ τόνος ὀξύνω · ὁ μέν πρότερος φίλος , ὁ δέ δύο Ἕκτωρ , Ἔρως . πᾶς συλλαβή πρό δύο ὁ τέλος ἐπί ἑαυτοῦ ἔχω ὁ τόνος ὀξύνω , Ὅμηρος , Μενέλαος . οὐδέποτε , μακρός εἰμί ὁ ἐπί τέλος , τρίτος ἀπό τέλος πίπτω ὁ ὀξύς ἔνθεν ὁ εὐθύς ὁ Ὅμηρος καί αἰτιατικός καί κλητικός προπαροξύνω , Ὅμηρος Ὅμηρος Ὅμηρος , ὁ γενικός καί δοτικός , ὁ Ὅμηρος καί ὁ Ὅμηρος , διά ὁ ἐπί τέλος μακράν παροξύνω , σημειόω ὁ Ἀττικός , πόλις , μάντις . ὁ γάρ ὁ κοινός εὐθύς τόνος φυλάσσω ὁ ἀττικός ἐπί πᾶς πτῶσις · ὁ ναός ὀξύνω , διά οὗτος καί ὁ ναῦς , ὁ ναῦς καί ὁ λοιπός πτῶσις ὀξύνω ὁμοίως . καί ἔτι ὁ Μενέλαος προπαροξύνω ὁ Μενέλαος καί ὁ λοιπός πτῶσις καί ὁ ἀριθμός προπαροξύνω , κἀν κατά γενικός μόνος γίγνομαι ὁ ἐπέκτασις ὡς ἐπί ὁ πόλις καί μάντις . πᾶσα φύσις μακρός πρό βραχύς ληκπκῆς ἐπί ἑαυτοῦ ἔχω ὁ τόνος περισπάω , οἶκος , ἦθος , ὦμος · Χωρὶς ὁ διά ὁ ι ἢ ΘΕ ἐπεκτείνω · οὗτος γάρ φυλάσσω ὁ τόνος , ἅτε δή περισσός εἰμί ὁ συλλαβή . παροξύνω γοῦν ὁ ναίχι καί εἴθε καί εἴθε . ἔνθεν σημειόω ὁ οὐ ὀξύνω · ὁ δέ ἧχι προπερισπάω « ἧχι ῥοή Σιμόεις συμβάλλω ἠδέ Σκάμανδρος » ( Ε 774 ) . ὁ ὁ καί ὁ ἐν τέλος λέξις κεῖμαι , μή ἐπιφέρω σύμφωνος , ἐπί μέν ὁ ἄλλος πᾶς ἀντί βραχύς παραλαμβάνω , ἐπί μέντοι ὁ εὐκτικός καί ὁ ἐπίρρημα ἀντί μακρός · οἷος ὁ μέν πρῶτος ὁ Μήδεια καί ἄνθρωπος προπαροξύνω · ἔτι δέ καί ὁ Μοῦσα καί κόρος προπερισπάω , ὡς ὁ τελευταῖος συλλαβή βραχύς εἰμί . εἰμί δέ σύμφωνος ἐπιφέρω , μακρός γίγνομαι , ὅθεν ὁ Ὅμηρος καί ὁ Μήδεια ὁ τόνος καταβιβάζω καί πρό εἷς ὁ τέλος ὀξύς2 δίδωμι · ὁμοίως καί ἐπί ὁ Μοῦσα καί κόρος . ὁ μέντοι οἴκοι τοπικός επίρρημα καί οἴμοι σχετλιαστικός προπαροξύνω · καίτοι , ὅτε εἰμί ὄνομα ὁ οἶκος , προπερισπάω . ἀλλά καί ὁ ποιέω καί κείρω , εἰμί μέν ἀπαρέμφατος εἰμί , προπερισπάω · εἰμί δέ εὐκτικός , παροξύνω · ὅτε δέ εἰμί ὁ ποιέω προστακτικός μέσος ἀόριστος πρῶτος , προπαροξύνω . πᾶσα ὀξύς ἐπί τέλος λέξις εἰμί , εἰμί μή ἐπιφέρω μετά αὐτός στιγμή , πάντως ἐν ὁ συμφράζω κοιμίζω εἰς βαρύς οἷος « Ζεύς δέ ἐπεί οὖν Τρώς τε καί Ἕκτωρ » ( Il . 13 , 1 ) ὁ τε Ζεύς καί ἐπί βαρύνω , ὅτι στιγμή μετά οὗτος οὖον τίθημι . ἰστέον δέ ὅτι κατά ἕκαστος λέξις ἐν εἷς συλλαβή τίθημι ἢ ὀξύς ἢ περισπάω , ἐν δέ ὁ λοιπός συλλαβή βαρύς · οἷος ἐν ὁ Μενέλαος δύο συλλαβή ὀξύνω , ὁ δέ λοιπός βαρύνω , καί ἐν ὁ ἀλλοῖος ὁ μέσος περισπάω , ὁ δέ πρῶτος καί τρίτος βαρύνω · διό καί βαρύτονος καλέω ὁ παροξύτονος καί προπαροξύτονος καί προπερισπάω , διό ὁ τελευταῖος οὗτος βαρύνω · ἀλλά ὡς ὁμολογέω ὁ τοιοῦτος βαρύς ἐάω , διά ὁ μή καταστίζω ὁ βιβλίον . ὁ ὀξύς οὖν καί ὁ βαρύς περισπάω ποιέω οἶος φάος φάος , εὐγενής εὐγενής . ἀνάπαλιν δέ ὁ βαρύς καί ὀξύς εἰς ὀξύς συναιρέω , εἰμί μή τονικός κωλύω παράγγελμα , οἷος ζωός ζῶ , Προῖτος Προῖτος , κοῖλος κοῖλος · ὁ γάρ κοῖλος κοῖλος διά τονικός παράγγελμα περισπάω . ὁ δέ ἀδελφιδέος ἀδελφιδέος καί ὁ ὅμοιος διά ἕτερος λόγος περισπάω · ὁ γάρ εἰς ους ἁπλόος πᾶς περισπάω οἷος βοῦς , χοῦς , πλόος . ὁ δέ σύνθετος βαρύνω οἷος Μελάμπους , Οἰδίπους , ὅθεν σημειόω ὁ πούς καί ὀδούς παράλογος ὀξύνω . ὁ δύο βαρύς εἰς βαρύς συναιρέω , ὡς ὁ Δημοσθένης Δημοσθένης . πάλιν ὁ χρύσεος καί ἀργύρεος μετά ὁ συναίρεσις περισπάω διά ὁ εἴρω κανών , ὡς ὁ εἰς ους ἁπλόος ριεσπάθω ἐθέλω . οὗτος μέν οὖν ἱκανός ὁ οἶδα ἐπί Ποίας συλλαβή ἐσθίω ὁ τόνος τίθημι . Πολλῆς δέ εἰμί οὗτος διδασκαλία , ὅς ἐγώ Ἡρωδιανός ἐν ὁ καθόλου παραδίδωμι πραγματεία , ὀλίγος ἐκ αὐτός ὁ χρειώδης σύντομος ἐκλέγω παρατίθημι , ὡς εὐχερής εἰμί ὁ στίζω ἐθέλω ὁ οὗτος μάθησις .