aelius-herodianus-et-pseudo-herodianus.de-prosodia-catholica 18
Περὶ ἄρθρων . Πᾶν ἄρθρον ὀξύνεται , χωρὶϲ τῶν γενικῶν καὶ δοτικῶν · αὗται γὰρ περιϲπῶνται , τοῦ τῷ , τῆϲ τῇ , τοῖν ταῖν , τῶν , τοῖϲ ταῖϲ . καὶ τὰ τούτων δὲ ὑποτακτικά , ἀποβολῇ τοῦ τ̄ γινόμενα , περιϲπῶνται . ὁμοίωϲ καὶ τὸ κλητικὸν ὦ ἄρθο μὲν οὐκ ἔϲτιν , ἀλλ’ ἐπίρρημα , περιϲπᾶται δὲ ὅμωϲ καὶ ψιλοῦται τῶν ἀπὸ φωνηέντων ἀρχομένων ἄρθρων δαϲυνομένων « ᾡ ἐχαριϲάμην » . τὰ δὲ λοιπὰ πάντα ὀξύνονται , ὅ , τόν , οἵ , τούϲ , οὕϲ , ἣ , ἥν , τήν , τά , ἃ . Περὶ ἀντωνυμίαϲ . Πᾶϲα πρωτότυποϲ ἀντωνυμία ἑνικὴ ἀπαθήϲ , ὑπεϲταλμένων τῶν καλουμένων μονοπροϲώητων , ὀξύνεϲθαι θέλει κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν ἐν τοῖϲ τριϲὶ προϲώποιϲ , πλὴν τῆϲ εἰϲ ο̄ῡ γενικῆϲ , ἐγώ , ϲύ , ἵ . ἐπεκτεινομένη δὲ ἡ ἐγώ παρ’ Ἀθηναίοιϲ ἐν τῷ ἔγωγε τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , ὡϲ καὶ ἡ ἔμοιγε δοτική . ἡ δὲ ϲύγε φυλάττει τὸν τόνον . ὀξύνονται αἱ δοτικαὶ καὶ αἰτιατικαὶ εἴτε διϲυλλάβωϲ εἴτε μονοϲυλλάβωϲ προφερόμεναι , μέ ἐμέ ϲέ ἕ , μοί ἐμοί ϲοί . ἡ δὲ τοῦ τρίτου οἷ ἔχει περιϲπωμένην , ὀφείλουϲα καὶ αὐτὴ ὀξύνεϲθαι . τὰ γὰρ · ἀπὸ τοῦ ϲ̄ ἀρχόμενα καὶ τὰ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ϲ̄ ἀπὸ δευτέρων γινόμενα ὁμοτονεῖ . καὶ τὰ παραδείγματα πρόκειται . αἱ γενικαὶ μοῦ ἐμοῦ ϲοῦ οὗ περιϲπῶνται . εἴπομεν γὰρ ὅτι ἡ διὰ τοῦ ῡ δίφθογγοϲ ἀπέϲτραπται τὴν ὀξεῖαν τάϲιν χωρὶϲ τῆϲ οὔ ἀποφάϲεωϲ καὶ τοῦ ἰδού δεικτικοῦ καὶ τοῦ ἰού ϲχετλιαϲτικοῦ . αἱ δὲ ἐκ τούτων διαλυθεῖϲαι ἢ πλεονάϲαϲαι τῷ ῑ ἢ κατὰ φωνὴν παραχθεῖϲαι εἰϲ θ̄ε̄ν̄ πρὸ μιᾶϲ ἔχουϲι τὸν τόνον ἐμέο ἐμεῖο , ἐμέθεν . ἡ δὲ ἐμεῦ ϲυνῃρημένη παρ’ Ἴωϲι περιϲπᾶται « ἐμεῦ δ’ ἕλετο μέγαν ὅρκον » ( Od . δ 746 ) . ὁμοίωϲ τοῦ δευτέρου καὶ τοῦ τρίτου , ϲέο ϲεῖο ϲεῦ ϲέθεν , ἕο εἷο εὗ ἕθεν . Αἱ δυϊκαὶ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου κοιναὶ καὶ ἀπαθεῖϲ βαρύνονται , νῶϊ , ϲφῷϊ . καὶ αἰτιατικῇ ταύταϲ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ῑ μονοϲυλλάβωϲ Ἀθηναῖοι προφέρουϲι , νώ ϲφώ , οὐκέτι περιϲπωμένωϲ , καίτοι τῷ λόγῳ τῆϲ ἀποκοπῆϲ ὀφειλούϲαϲ περιϲπᾶϲθαι ὡϲ τὸ Ποϲειδῶ κυκεῶ . ἀλλ’ οὐδὲν δυϊκῶν εὐθεΐαϲ πτώϲεωϲ καὶ αἰτιατικῆϲ εἰϲ ω̄ περιϲπᾶται , ὅθεν ὠξύνθηϲαν μετὰ τὴν ἀποκοπήν . αἱ δὲ τούτων γενικαὶ νῶϊν ϲφῶῖν προπεριϲπῶνται . ταύταϲ δὲ κατὰ ϲυναίρεϲιν Ἀττικοὶ προφέρονται μονοϲυλλάβωϲ , τοῦ ῑ γραφομένου μὴ ϲυνεκφωνουμένου . ὧν καὶ ἡ περιϲπωμένη μένει μετὰ τὴν ϲυναίρεϲιν οἷον νῶν ϲφῷν . Αἱ τρίτου προϲώπου ὀξύνονται πᾶϲαι καὶ ἐγκλίνονται πᾶϲαι , αἰτιατικῆϲ μὲν ϲφωέ « τίϲ τάρ ϲφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεϲθαι » ; ( Α 8 ) . εὐθεῖα γὰρ τούτου οὐκ ἔϲτι , διότι οὐδεμία ἐϲτὶν εὐθεῖα ἀντωνυμίαϲ ἐγκλινομένηϲ . γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ ϲφωΐν « καί ϲφϊν δὸϲ ἄγειν » ( Α 338 ) τόνῳ μὲν μόνῳ τῆϲ τοῦ δευτέρου διήνεγκεν . ὥϲτε ὅτε μὲν περὶ Ἀθηνᾶϲ καὶ Ἥραϲ Ζεὺϲ πρὸϲ τὴν Ἴρίν φηϲιν , ἐγκλιτικῶϲ ἀναγινώϲκομεν « γυιώϲω μέν ϲφωϊν ὑφ’ ἅρμαϲιν ὠκέαϲ ἵππουϲ » ( Θ 402 ) . τρίτου γὰρ προϲώπου . ὅτε δὲ πρὸϲ αὐτὰϲ ἡ Ἶριϲ , ὀρθοτονοῦντεϲ προπεριϲπῶμεν « γυιώϲειν μὲν ϲφῶϊν ὕφ’ ἅρμαϲιν ὠκέαϲ ἵππουϲ » ( Θ 416 ) . Πληθυντικὴ ἀντωνυμία ἀπαθὴϲ μὴ κατὰ διάλεκτον ἐκφερομένη , ἀλλὰ κοινῶϲ καὶ Ἀττικῶϲ περιϲπᾶται , ἡμεῖϲ ὑμεῖϲ ϲφεῖϲ , ἡμῶν ὑμῶν ϲφῶν , ἡμᾶϲ ὑμᾶϲ , ἡμῖν ὑμῖν . ϲημειώδηϲ κἀνταῦθα ἡ τοῦ τρίτου ϲφίν καὶ βραχυνομένη καὶ ὀξυνομένη , δέον ἀκολούθωϲ τοῖϲ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου ἐκτείνεϲθαι καὶ περιϲπᾶϲθαι . ἐν ἑνικοῖϲ ἡ οἱ παραλόγωϲ περιεϲπάϲθη . οὕτωϲ ἐκ τοῦ ἐναντίου ἡ ϲφίν πληθυντικὴ ϲυϲταλεῖϲα ὠξύνθη · ὥϲτε ἀμοιβὴ τῶν τόνων ἐν αὐταῖϲ γέγονεν . βαρύνεται δὲ ἡ ϲφίν ἐν τῇ ϲφίϲιν καὶ διϲυλλαβήϲαϲα ἐπεκτείνεται . τὴν ϲφᾶϲ οἱ μὲν ὀξύνουϲιν , οἱ δὲ περιϲπῶϲι . Αἱ ἀντωνυμίαι μονοπρόϲωποι ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν οὖϲαι , μὴ ἐπεκτεταμέναι διὰ τοῦ ῑ , βαρύνονται χωρὶϲ τῆϲ αὐτόϲ . αὕτη γὰρ μόνη ὀξύνεται . αἱ δὲ βαρύνονται οὗτοϲ ἐκεῖνοϲ ὅδε . κλίϲιν δὲ εἴϲ τε τὰϲ πτώϲειϲ καὶ εἰϲ τὰ γένη καὶ εἰϲ ἀριθμοὺϲ αὗται κατὰ τὴν ὀνομάτων ἔχουϲιν ἀναλογίαν τῶν οὕτωϲ παρηγμένων , λέγω δὲ τὸ τόϲοϲ τοϲοῦτοϲ τοϲόϲδε , τόϲη τοϲαύτη τοϲήδε , τόϲον τοϲοῦτον τοϲόνδε . Αἱ δὲ διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτεταμέναι ὀξύνονται , οὑτοϲί , ἐκεινοϲί , ὁδί . Αἱ μονοϲύλλαβοι κατ’ εὐθεῖαν μὲν καὶ αἰτιατικὴν ὀξύνονται , ὅϲ , ἕ , μίν , νίν , κατὰ δὲ γενικὴν καὶ δοτικὴν περιϲπῶνται , οὗ οἷ . Αἱ δὲ ϲύνθετοι τῶν ἀντωνυμιῶν τὸν αὐτὸν ταῖϲ ἁπλαῖϲ τόνον φυλάττουϲιν , ἐμοῦ αὐτοῦ ἐμαυτοῦ , ἐμοὶ αὐτῷ ἐμαυτῷ , ἐμὲ αὐτόν ἐμαυτόν . ὁμοίωϲ ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου καὶ ἐπὶ θηλυκῶν ὁμοίωϲ . αἱ γὰρ οὐδέτεραι κατὰ γενικὴν καὶ δοτικὴν τῷ ἀρϲενικῷ ὁμοφωνοῦϲιν , ἣ δὲ αἰτιατικὴ τῶν οὐδετέρων ἐκλέλοιπεν . ἐπεὶ ὁμόφωνοι μὲν ἐν οὐδετέροιϲ ἡ εὐθεῖα καὶ αἰτιατική , οὐδέποτε δὲ εὐθεῖα ἀντωνυμίαϲ ϲυντίθεται , ἔνθεν ϲυνεκλείπει ἡ αἰτιατική . εἰ δὲ ἅπαξ που παρ’ Εὐριπίδῃ εὕρηται τὸ ϲεαυτό ( fr . 694 Nauck ) εἶα δή , φίλον ξύλον ἔγειρέ μοι ϲεαυτό καὶ παρὰ Θιλήμονι τὸ αὐτό , ἀλλ’ οὐ τὸ ϲπάνιον τοῦ ὅλου κατέϲτηϲε κανόναϲ . Ἡ ὁ δεῖν περιϲπᾶται , κλίνεται δὲ τοῦ δεῖνοϲ τῷ δεῖνι , τὸν δεῖνα . ἡ ὁ δεῖνα προπεριϲπᾶται , κλίνεται δὲ τοῦ δείνατοϲ , τῷ δείνατι . εἰϲὶ δὲ κοιναὶ τῶν τριῶν γενῶν . Αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν , ὀνομάτων ἔχουϲαι χαρακτῆρα , καὶ τὴν τῶν ὀνομάτων ἀναλογίαν ἔχουϲιν . ἡ μὲν οὖν τῶν ἑνικῶν εὐθειῶν ὀξύνεται , ἀπὸ τῆϲ ἐμοῦ ὁ ἐμόϲ καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ταύτηϲ καὶ ἡ αἰτιατικὴ ἐμόν , ἡ δὲ γενικὴ καὶ δοτικὴ περιϲπᾶται , ἐμοῦ , ἐμῷ . οἱ δὲ ἀριθμοὶ καὶ τὰ γένη ἀκολούθωϲ τονοῦνται , ὡϲ καὶ τὰ εἰϲ ο̄ϲ̄ ὀνόματα . ὁμοίωϲ καὶ ἡ ϲόϲ καὶ ἑόϲ . Αἱ διὰ τοῦ τεροϲ , αἵτινέϲ εἰϲι δυϊκαὶ ἢ καὶ πληθυντικαί , πᾶϲαι τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχουϲι τὴν ὀξεῖαν , δυϊκαὶ μὲν ἀπὸ τῆϲ νῶϊ νωΐτεροϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ ϲφῶϊ ϲφΐτερος . ἀπὸ γὰρ τῆϲ τοῦ τρίτου δυϊκῆϲ οὐ γίνεται κτητικὴ παραγωγή , διότι αἱ μὲν τοῦ τρίτου δυϊκαὶ πᾶϲαι ἐγκλίνονται , ἀπὸ δὲ ἐγκλινομένων οὐ γίνεται κτητικὴ ἀντωνυμία . πληθυντικαὶ δὲ ἀπὸ μὲν τῆϲ ἡμῶν ἡμέτεροϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ ὑμῶν ὑμέτεροϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ ϲφῶν ϲφέτερος . ἀπὸ δὲ τῆϲ ἡμῶν καὶ ὑμῶν ἐγένετο ἐθνικὴ παραγωγή , ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ , αἵτινεϲ ὠξύνθηϲαν τῷ χαρακτῆρι τῶν ὁμοίων τοῦ ἀλλοδαπόϲ καὶ παντοδαπόϲ καὶ τηλεδαπόϲ . Περὶ προθέϲεωϲ . Πρόθεϲιϲ εἴρηται ἐκ τοῦ πάϲηϲ λέξεωϲ ἐθέλειν προτίθεϲθαι , λέγω δὲ ὀνομάτων περὶ Ἀριϲτάρχου , ῥημάτων καταγράφω , μετοχῶν καταγράψαϲ — λέγομεν δὲ ὅτι οὐκ ἔϲτιν ἡ κατά πρόθεϲιϲ ἐν τῷ καταγράφω , καταγράψαϲ , ἀλλὰ μέροϲ ἐϲτὶ τοῦ ῥήματοϲ , εἰ καὶ μετὰ προθέϲεωϲ ἐγένετο ἡ ϲύνθεϲιϲ . ὥϲπερ γὰρ ἐν τῷ εὐγενήϲ οὐκ ἔϲτι τὸ ε̄ῡ ἐπίρρημα , ἀλλὰ μέροϲ ἐγένετο τοῦ ὀνόματοϲ , εἰ καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματοϲ ἐγένετο ἡ ϲύνθεϲιϲ , οὕτω καὶ ἐν τῷ καταγράφω οὐ λέγομεν , ὅτι πρόθεϲίϲ ἐϲτιν ἡ κατά , ἀλλὰ μέροϲ τοῦ ῥήματοϲ , εἰ καὶ ἀπὸ προθέϲεωϲ ἐγένετο ἡ ϲύνθεϲιϲ — ἀντωνυμιῶν περὶ ἐ μοῦ , ἄρθρων τῶν προτατικῶν περὶ τοῦ ϲτεφάνου . * Οὐδεμία πρόθεϲιϲ διὰ δαϲέοϲ ϲυμφώνου ἐκφέρεται , ἀλλὰ μόνον τὸ ἀμφί . λέγεται δ’ ἔϲθ’ ὅτε καὶ ἀμπί ἐν ϲυνθέϲει διὰ τοῦ π̄ καὶ ἴϲωϲ ἀναλογώτερον . * Οὐδεμία πρόθεϲιϲ μονοϲύλλαβοϲ εἰϲ φωνῆεν λήγει , ἀλλὰ μόνον ἡ πρό . * Οὐδεμία πρόθεϲιϲ εἰϲ διπλοῦν λήγει , ἀλλὰ μόνη ἡ ἐξ . * Αἱ εἰϲ ᾱ λήγουϲαι προθέϲειϲ ϲύμφωνον ἔχουϲι πρὸ τοῦ α , ἀλλὰ μόνη ἡ διά τὸ ᾱ καθαρεύει . * Οὐδεμία πρόθεϲιϲ διϲύλλαβοϲ εἰϲ ϲύμφωνον καταλήγει , ἀλλὰ μόνη ἡ ὑπέρ . * Αἱ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν προθέϲειϲ εἰϲ φωνῆεν λήγουϲι δίχρονον ὑπεϲταλμένηϲ τῆϲ ἀπό καὶ ὑπό · ἀναλογώτεροι ἄρα οἱ Αἰολεῖϲ τὴν ὑπό ὕπα λέγοντεϲ , τὴν δὲ ἀπό ἄπυ , ἴϲωϲ ἵνα τὸ ῡ ληκτικὸν γένηται τῆϲ προθέϲεωϲ ὡϲ τὸ ᾱ καὶ ῑ . Πᾶϲα πρόθεϲιϲ εἶτε μονοϲύλλαβοϲ εἴτε διϲύλλαβοϲ ὀξύνεται — εἰ μὴ κατὰ ἀναϲτροφὴν παραληφθῶϲι · τότε γὰρ βαρύνονται αἱ διϲύλλαβοι οἷον « ἄϲτυ κάτα Ξάνθοιο » — ὅθεν καὶ ἡ ἀπό καὶ ὑπό , μηδεμιᾶϲ ληγούϲηϲ λέξεωϲ εἰϲ ο̄ ὀξυνομένηϲ , διὰ τὸ εἶναι προθέϲειϲ ὠξύνθηϲαν · διὸ ϲημειούμεθα τὴν αὐτό ἀντωνυμίαν , ὅτι ὠξύνθη διὰ τὴν αὐτόϲ ἀρϲενικήν . διὰ δὲ τὴν αὐτὴν αἰτίαν ἐγένετο , ὅτι ἡ ὑπέρ πάλιν ὠξύνθη καὶ ταῦτα μηδεμιᾶϲ λέξεωϲ εἰϲ ε̄ρ̄ ληγούϲηϲ μετὰ βραχείαϲ καὶ ὀξυνομένηϲ . καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὸν αὐτάρ ϲύνδεϲμον τῷ λόγῳ τῶν ϲυμπλεκτικῶν πάλιν ὠξύνομεν , ἐπειδὴ πᾶϲ ϲύνδεϲμοϲ ϲυμπλεκτικὸϲ ὀξύνεται χωρὶϲ τοῦ ἤτοι . Εὶϲὶ δὲ προθέϲειϲ δέκα καὶ ὀκτώ . τούτων αἱ μὲν ὀρθοτονούμεναι δέκα , ἀνά , διά , ἀμφί , ἀντί , ϲύν , ἐξ , εἰϲ , ἐν , πρόϲ , πρό . ἐγκλινόμεναι δὲ καὶ ἀναϲτρεφόμεναι ὀκτώ , κατά , μετά , παρά , περί , ἀπό , ἐπί , ὑπό , ὑπέρ . Καθόλου δὲ αἱ ἀναϲτρεφόμεναι διϲύλλαβοί τε εἶναι θέλουϲι καὶ δίχρονοι · ὅθεν τριχρονοῦϲαι ἡ ἀντί καὶ ἀμφί οὐκ ἀναϲτρέφονται , οὐδὲ αἱ τῷ ι πλεονάζουϲαι , καταί , παραί , ὑπαί , ὑπείρ . ϲημειούμεθα τὴν διά χώραν ἔχουϲαν ἀναϲτροφῆϲ καὶ μὴ ἀναϲτρεφομένην διὰ τὴν πρὸϲ τὸν Δία « Δία δ’ οὐκ ἔχε νήδυμοϲ ὕπνοϲ » ( Β 2 ) ϲυνέμπτωϲιν καὶ τὴν ἀνά μὴ ἀναϲτρεφομένην , ἵνα μὴ ϲημαίνῃ τὸν ἄνακτα ὡϲ ἐν τῷ « Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελαϲγικέ » ( Π 233 ) ἢ τὸ ῥῆμα « ἀλλ’ ἄνα , εἰ μέμονάϲ γε » ( Ι 247 ) . ἡ δὲ ἐν πλεονάϲαϲα τῷ ῑ ἀνεϲτράφη « ᾧ ἔνι κούρη κοιμᾶτο » ( ζ 15 ) . καὶ τὰϲ μονοϲυλλάβουϲ δὲ ἐὰν ἐπὶ τέλει ὦϲι ϲτίχου , ἀναϲτρέφουϲιν οἷον « ἐλθὼν δ’ ἀργυρότοξοϲ Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν » ( ο 410 ) · ῥώννυται γὰρ ὁ τόνοϲ τῆϲ ϲύν προθέϲεωϲ , ἵνα νοῆται ἡ ἀναϲτροφή . τοιοῦτό ἐϲτι καὶ τὸ « οὐ μέν μοι κακὸϲ εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ » ( Ξ 472 ) . Αἱ ὀρθοτονούμεναι . Ἡ ἀνά ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει αἰτιατικῇ « ἀνὰ ϲτρατόν » ( Α 10 ) . κατὰ δὲ Ἀττικοὺϲ καὶ Ἴωναϲ δοτικῇ « χρυϲέῳ ἀνὰ ϲκήπτρῳ » ( Α 15 ) ἀντὶ τῆϲ ϲύν . Ἡ διά ὀρθοτονουμένη οἰκείαιϲ πτώϲεϲι γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ « διὰ προμάχων » ( Δ 495 ) « διὰ δρυμὰ πυκνά » ( Λ 118 ) . Ἡ ἀμφί ὀρθοτονουμένη οἰκείαιϲ πτώϲεϲι γενικῇ , δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . Ἡ ἀντί ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει γενικῇ . Ἡ ϲύν καὶ ξύν ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει δοτικῇ . Ἡ ἐξ καὶ ἐκ ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει γενικῇ . Ἡ εἰϲ καὶ ἐϲ ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει αἰτιατικῇ καὶ γενικῇ Ἀττικῶϲ . Ἡ ἐν ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώϲει δοτικῇ καὶ γενικῇ Ἀττικῶϲ . Ἡ πρόϲ ὀρθοτονουμένη γενικῇ καὶ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . Ἡ πρό ὀρθοτονουμένη γενικῇ . Αἱ δὲ ἐγκλινόμεναι καὶ ἀναϲτρεφόμεναι αἷδε . Ἡ κατά ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ καὶ αἰτιατικῃ . Ἡ μετά ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ , δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . τὸ δὲ « μετά ϲφιϲιν » ἀντὶ τοῦ ἐν . Ἡ παρά ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενική , δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . Ἡ περί ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ , δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . Ἡ ἐπί ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ καὶ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ ϲυντάϲϲεται . Ἡ ὑπό ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ , δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ . Ἡ ἀπό ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ . Ἡ ὑπέρ ἐγκλινομένη καὶ ἀναϲτρεφομένη γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ . * Ὅταν πρόθεϲιϲ τὴν ϲύνταξιν ἔχῃ πρὸϲ τὸ ἐπιφερόμενον , τὸν ἰδιον τόνον φυλάττει , ἅτε δὴ ἐπέχουϲα τὴν τάξιν « νήπιοι , οἳ κατὰ βοῦϲ Ὑπερίονοϲ Ἠελίοιο — ἤϲθιον ( α 8 ) . Ἐὰν μεταξὺ πέϲωϲιν ὀνόματοϲ καὶ ῥήματοϲ ἢ μετοχῆϲ , πρὸϲ διάφορον ϲημαϲίαν ἢ ἀναϲτρέφονται ἢ οὔ , οἷον « Ἰθάκην κατακοιρανέουϲιν » ( α 247 ) · εἰ μὲν πρὸϲ τὴν Ἰθάκην ϲυντάττοιϲ τὴν κατά , ἵνα τοπικὴν δηλώϲῃϲ ϲχέϲιν κατὰ Ἰθάκην , ἀναϲτρέψειϲ τὴν πρόθεϲιν · εἰ δὲ πρὸϲ τὸ κοιρανέουϲιν , ἵνα πλείονα ἔμφαϲιν δηλώϲῃϲ τῆϲ τῶν μνηϲτήρων ἐπικρατείαϲ , ὅπερ καὶ μᾶλλον δοκεῖ , ὀρθοτονήϲειϲ τὴν πρόθεϲιν . τὸ αὐτὸ καὶ ἐν τῷ « εὗρε δὲ Πατρόκλῳ περικείμενον » ( Τ 4 ) · εἰ γὰρ περὶ τῷ Πατρόκλῳ κείμενον , καὶ ἀναϲτραφήϲεται ὁ τόνοϲ · εἰ δὲ τῷ Πατρόκλῳ περικείμενον , ἵνα ᾖ οἷον περικεχυμένον αὐτῷ , ὀρθοτονηθήϲεται , ἔμφαϲιν γὰρ πλείονα δηλοῖ . Εἰ δὲ μεταξὺ πέϲῃ δύο ὀνομάτων ἡ πρόθεϲιϲ , τοῦ μὲν κυρίου ὄντοϲ , τοῦ δὲ προϲηγορικοῦ , ἢ ἐπιθετικοῦ καὶ προϲηγορικοῦ , ἐν πᾶϲι τούτοιϲ ἀναϲτρέφειν δεῖ τὴν πρόθεϲιν , ἵνα τῆϲ ὅληϲ ϲυντάξεωϲ προηγήϲηται · « ποταμοῦ ἄπο Ϲελλήεντοϲ » ( Μ 97 ) ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ . « Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι » ( E 479 ) ἐπὶ τῷ δινήεντι ποταμῷ · « μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ » ( Z124 ) ἐν τῇ κυδιανείρῃ μάχῃ . Ὁμοίωϲ καὶ ἐὰν μεταξὺ δύο κυρίων ᾖ ἢ προϲηγορικῶν , ἀναϲτρέφεται . ϲυνδέϲμου ϲυμπαραλαμβανομένου μετὰ τὴν πρόθεϲιν · « νηῶν ἄπο καὶ κλιϲιάων » ( B 91 ) , « Ἀγαμέμνονοϲ πέρι καὶ Ἀχιλῆοϲ » , ἵνα πάλιν προηγῆται ἡ πρόθεϲιϲ · εἰ δὲ μὴ μεταξὺ εἴη , ὑποταγείη δὲ τούτῳ , οὗπερ ἔδει αὐτὴν προηγεῖϲθαι , μηδενὸϲ λόγου μεταξὺ πίπτοντοϲ , πάλιν ἀναϲτρέφεται « ᾧ ἔπι πόλλ᾽ἐμόγηϲα » ( A 162 ) · τὸ γὰρ ἑξῆϲ ἐϲτιν ἐφ᾽ᾦ πόλλ’ ἐμόγηϲα . « θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώϲ » ( ζ 12 ) ἀπὸ θεῶν εἰδώϲ μήδεα . εἰ δὲ μεταξὺ τῆϲ προθέϲεωϲ καὶ τοῦ προϲηγορικοῦ ὀνόματοϲ ἢ ῥήματοϲ , πρὸϲ ὃ τὴν ϲύνταξιν ἔχει ἡ πρόθεϲιϲ , ἕτερον μέροϲ λόγου πέϲῃ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ « τῷ δ’ ἐπὶ Τυδείδηϲ ἦλθε κρατερὸϲ Διομήδηϲ » ( Η 163 , Ψ 290 ) · ἔϲτι γὰρ τὸ ἑξῆϲ ἐπὶ τούτῳ δὲ ὁ Τυδείδηϲ ἦλθε · οὐκ ἀναϲτρέφεται ἡ πρόθεϲιϲ διὰ τὸ μεϲοϲυλλαβῆϲαι τὸν δέ . τοιοῦτό ἐϲτι καὶ τὸ « ἦλθε δ’ ἐπὶ πτωχὸϲ πανδήμιοϲ » ( ϲ 1 ) . Εἰ μέντοι ἐν τέλει ϲτίχου εἴη ἢ ἁπλῶϲ ἐν τελει ὀνόματοϲ , μεθ’ ἣν τίθεται ϲτιγμή , ἀναϲτρέφεται πάντωϲ οἷόν ἐϲτι « τῶν πάντων δ’ ἔπτυϲε πουλὺ κάτα » . ἀναϲτρέφομεν γὰρ τὴν πρόθεϲιν , τοῦ ἑξῆϲ ὄντοϲ κατέπτυϲε , κἂν μεϲοϲυλλαβήϲῃ τινὰ μόρια . διὸ ϲημειοῦνται τὴν παρὰ τῷ Πλάτωνι ἀνάγνωϲιν « ἀρετῆϲ δ’ αὖ πέρι » , διότι ἀνεϲτράφη ἡ πρόθεϲιϲ , μεϲοϲυλλαβοῦντοϲ τοῦ δέ ϲυνδέϲμου καὶ τοῦ αὖ . τὸ γὰρ ἑξῆϲ ἐϲτι περὶ ἀρετῆϲ δ’ αὖ . * Ὅταν πρόθεϲιϲ ἀντὶ ἑτέραϲ προθέϲεωϲ παραλαμβάνηται , οὐκ ἀναϲτρέφεται οἷον « οἱ περὶ μὲν βουλήν » ( Α 258 ) · ἡ περί γὰρ ἀντὶ ἑτέραϲ κεῖται τῆϲ ὑπέρ . * Ὅταν παρέλκῃ ἡ πρόθεϲιϲ , οὐ ποιεῖται ἐναλλαγὴν ὡϲ ἐν τῷ « τοὺϲ δ’ ἄρ’ ὑπὸ τρόμοϲ εἷλεν » ( Ε 862 ) βαρυτονητέον τὴν ὑπό παρέλκεται γάρ . Καὶ πᾶϲα δὲ πρόθεϲιϲ ῥῆμα ϲημαίνουϲα βαρύνεται « ἔνθ’ ἔνι μὲν φιλότηϲ ( Ξ 216 ) « πάρα δ’ ἀνήρ , ὃϲ καταθήϲει » ( π 45 ) . Αἱ ϲυναληλιμμέναι οὐκ ἀναϲτρέφονται , εἰ μὴ ϲτιγμῆϲ ἐπιφέροιτο ἀνάπαυϲιϲ ἢ κινδυνεύοι τὸ ϲημαινόμενον λυμαίνεϲθαι « τῇϲι παρ’ εἰνάετεϲ » ( Ϲ 400 ) · τὸ γὰρ ἑξῆϲ παρὰ τῇϲι · « νῆαϲ ἐπ’ ἐϲϲεύοντο » ( Β 150 ) ἐπὶ τὰϲ νῆαϲ · οὐκ ἀναϲτρέφονται οὖν διὰ τὴν ϲυναλοιφήν · ἐν μέντοι τῷ « ἄϲτυ κάτ’ · αὐτὰρ μῆλα κακοὶ φθινύθουϲι νομῆεϲ » ( ρ 246 ) ἀναϲτρέφεται ἡ κατά , διότι μετ’ αὐτὴν κεῖται ϲτιγμή . καὶ ἐν τῷ « ϲτεῦτο γὰρ Ἡφαίϲτοιο παρ’ οἰϲέμεν » ( Ϲ 191 ) τὴν παρά ἀναϲτρέφουϲιν , ἵνα ᾖ παρὰ τοῦ Ἡφαίϲτου οἰϲέμεν καὶ μὴ νομίζηται τοῦ Ἡφαίϲτου ὅπλα παροιϲέμεν .
Lemmas: περι ἄρθρον . Πᾶν ἄρθρον ὀξύνω , Χωρὶς ὁ γενικός καί δοτικός · οὗτος γάρ περισπάω , ὁ ὁ , ὁ ὁ , ὁ ὁ , ὁ , ὁ ὁ . καί ὁ οὗτος δέ ὑποτακτικός , ἀποβολή ὁ τ̄ γίγνομαι , περισπάω . ὁμοίως καί ὁ κλητικός εἰμί ἀείρω μέν οὐ εἰμί , ἀλλά ἐπίρρημα , περισπάω δέ ὅμως καί ψιλόω ὁ ἀπό φωνήεις ἄρχω ἄρθρον δασύνω « ᾡ χαρίζομαι » . ὁ δέ λοιπάς πᾶς ὀξύνω , ὅς , ὁ , ὁ , ὁ , ὅς , ὅς , ὅς , ὁ , ὁ , ὁ . περι ἀντωνυμία . πᾶσα πρωτότυπος ἀντωνυμία ἑνικός ἀπαθής , ὑποστέλλω ὁ καλέω μονοπροσώητων , ὀξύνω ἐθέλω κατά πᾶς πτῶσις ἐν ὁ τρεῖς πρόσωπον , πλήν ὁ εἰς οὐ γενικός , ἐγώ , σῦς , ἵ . ἐπεκτείνω δέ ὁ ἐγώ παρά Ἀθηναῖος ἐν ὁ ἔγωγε τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , ὡς καί ὁ ἐγώ δοτικός . ὁ δέ σύ φυλάσσω ὁ τόνος . ὀξύνω ὁ δοτικός καί αἰτιατικός εἴτε δισυλλάβως εἴτε μονοσύλλαβος προφέρω , ἐγώ ἐγώ σός ὅς , ἐγώ ἐγώ σύ . ὁ δέ ὁ τρίτος οἷ ἔχω περισπάω , ὀφείλω καί αὐτός ὀξύνω . ὁ γάρ · ἀπό ὁ σ̄ ἄρχω καί ὁ κατά ἀποβολή ὁ σ̄ ἀπό δύο γίγνομαι ὁμοτονέω . καί ὁ παράδειγμα πρόκειμαι . ὁ γενικός ἐγώ ἐγώ σύ ὅς περισπάω . εἶπον γάρ ὅτι ὁ διά ὁ υʹ δίφθογγος ἀποστρέφω ὁ ὀξύς τάσις Χωρὶς ὁ οὖον ἀπόφασις καί ὁ ἰδού δεικτικός καί ὁ ἰού σχετλιαστικός . ὁ δέ ἐκ οὗτος διαλύω ἢ πλεονάζω ὁ Ι ἢ κατά φωνή παράγω εἰς τίθημι πρό εἷς ἔχω ὁ τόνος μου μου , μου . ὁ δέ μου συναιρέω παρά Ἴων περισπάω « μου δέ αἱρέω μέγας Ὅρκος » ( Od . δ 746 ) . ὁμοίως ὁ δύο καί ὁ τρίτος , σῦς σῦς σῦς σῦς , ὅς ἵημι ὅς ὅς . ὁ δυικός πρῶτος καί δύο πρόσωπον κοινός καί ἀπαθής βαρύνω , νάω , σφώ . καί αἰτιατικός οὗτος κατά ἀποβολή ὁ Ι μονοσύλλαβος Ἀθηναῖος προφέρω , νάω σφώ , οὐκέτι περισπάω , καίτοι ὁ λόγος ὁ ἀποκοπή ὀφειλέω περισπάω ὡς ὁ Ποσειδῶν κυκεών . ἀλλά οὐδείς δυικός εὐθύς πτῶσις καί αἰτιατικός εἰς εἰμί περισπάω , ὅθεν ὀξύνω μετά ὁ ἀποκοπή . ὁ δέ οὗτος γενικός νάω σφώ προπερισπάω . οὗτος δέ κατά συναίρεσις ἀττικός προφέρω μονοσύλλαβος , ὁ Ι γράφω μή συνεκφωνέω . ὅς καί ὁ περισπάω μένω μετά ὁ συναίρεσις οἷος νάω σφώ . ὁ τρίτος πρόσωπον ὀξύνω πᾶς καί ἐγκλίνω πᾶς , αἰτιατικός μέν σφωέ « τίς τάρ σφωέ θεός Ἔρις συνίημι μάχομαι » ; ( Α 8 ) . εὐθύς γάρ οὗτος οὐ εἰμί , διότι οὐδείς εἰμί εὐθύς ἀντωνυμία ἐγκλίνω . γενικός καί δοτικός ἐγώ « καί σφεῖς δίδωμι ἄγω » ( Α 338 ) τόνος μέν μόνος ὁ ὁ δύο διαφέρω . ὥστε ὅτε μέν περί Ἀθηνᾶ καί Ἥρα Ζεύς πρός ὁ Ἶρις φημί , ἐγκλιτικός ἀναγιγνώσκω « γυιόω μέν σφωέ ὑπό ἅρμα ὠκύς ἵππος » ( Θ 402 ) . τρίτος γάρ πρόσωπον . ὅτε δέ πρός αὐτός ὁ Ἶρις , ὀρθοτονέω προπερισπάω « γυιόω μέν σφώ ὑπό ἅρμα ὠκύς ἵππος » ( Θ 416 ) . πληθυντικός ἀντωνυμία ἀπαθής μή κατά διάλεκτος ἐκφέρω , ἀλλά κοινῶς καί Ἀττικός περισπάω , ἐγώ σύ σφεῖς , ἐγώ σύ σφεῖς , ἐγώ σύ , ἐγώ σύ . σημειώδης ἐνταῦθα ὁ ὁ τρίτος σφεῖς καί βραχύνω καί ὀξύνω , δήω ἀκόλουθος ὁ ὁ πρῶτος καί δύο ἐκτείνω καί περισπάω . ἐν ἑνικός ὁ ὁ παράλογος περισπάω . οὕτως ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ σφεῖς πληθυντικός συστέλλω ὀξύνω · ὥστε ἀμοιβή ὁ τόνος ἐν αὐτός γίγνομαι . βαρύνω δέ ὁ σφεῖς ἐν ὁ σφεῖς καί δισυλλαβέω ἐπεκτείνω . ὁ σφεῖς ὁ μέν ὀξύνω , ὁ δέ περισπάω . ὁ ἀντωνυμία μονοπρόσωπος ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί , μή ἐπεκτείνω διά ὁ Ι , βαρύνω Χωρὶς ὁ αὐτός . οὗτος γάρ μόνος ὀξύνω . ὁ δέ βαρύνω οὗτος ἐκεῖνος ὅδε . κλίσις δέ εἰς τε ὁ πτῶσις καί εἰς ὁ γένος καί εἰς ἀριθμός οὗτος κατά ὁ ὄνομα ἔχω ἀναλογία ὁ οὕτως πάρειμι , λέγω δέ ὁ τόσος τοσοῦτος τοσόσδε , τόσος τοσοῦτος τοσόσδε , τόσος τοσοῦτος τοσόσδε . ὁ δέ διά ὁ Ι ἐπεκτείνω ὀξύνω , οὗτος , ἐκεῖνος , ὁδί . ὁ μονοσύλλαβος κατά εὐθύς μέν καί αἰτιατικός ὀξύνω , ὅς , ὅς , ὅς , ὅς , κατά δέ γενικός καί δοτικός περισπάω , ὅς οἷ . ὁ δέ σύνθετος ὁ ἀντωνυμία ὁ αὐτός ὁ ἁπλόος τόνος φυλάσσω , ἐγώ αὐτός ἐμαυτοῦ , ἐγώ αὐτός ἐμαυτοῦ , ἐγώ αὐτός ἐμαυτοῦ . ὁμοίως ἐπί δύο καί τρίτος καί ἐπί θηλυκός ὁμοίως . ὁ γάρ οὐδέτερος κατά γενικός καί δοτικός ὁ ἀρσενικός ὁμοφωνέω , ὅς δέ αἰτιατικός ὁ οὐδέτερος ἐκλείπω . ἐπεί ὁμόφωνος μέν ἐν οὐδέτερος ὁ εὐθύς καί αἰτιατικός , οὐδέποτε δέ εὐθύς ἀντωνυμία συντίθημι , ἔνθεν συνεκλείπω ὁ αἰτιατικός . εἰμί δέ ἅπαξ ποῦ παρά Εὐριπίδης εὑρίσκω ὁ σεαυτό ( fr . 694 Nauck ) εἶα δή , φίλος ξύλον ἐγείρω ἐγώ σεαυτό καί παρά Θιλήμονι ὁ αὐτός , ἀλλά οὖον ὁ σπάνις ὁ ὅλος καθίστημι κανών . ὁ ὁ δήω περισπάω , κλίνω δέ ὁ Δεῖνος ὁ δεῖνα , ὁ Δεῖνα . ὁ ὁ Δεῖνα προπερισπάω , κλίνω δέ ὁ δεῖνα , ὁ δεῖνα . εἰμί δέ κοινός ὁ τρεῖς γένος . ὁ κτητικός ὁ ἀντωνυμία , ὄνομα ἔχω χαρακτήρ , καί ὁ ὁ ὄνομα ἀναλογία ἔχω . ὁ μέν οὖν ὁ ἑνικός εὐθύς ὀξύνω , ἀπό ὁ ἐγώ ὁ ἐμός καί κατά ἀκολουθία οὗτος καί ὁ αἰτιατικός ἐμός , ὁ δέ γενικός καί δοτικός περισπάω , ἐγώ , ἐμός . ὁ δέ ἀριθμός καί ὁ γένος ἀκόλουθος τονέω , ὡς καί ὁ εἰς ὅσος ὄνομα . ὁμοίως καί ὁ σός καί ἑός . ὁ διά ὁ τέρος , ὅστις εἰμί δυικός ἢ καί πληθυντικός , πᾶς τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , δυικός μέν ἀπό ὁ νάω νωΐτερος καί ἀπό ὁ σφώ σφΐτερος . ἀπό γάρ ὁ ὁ τρίτος δυικός οὖον γίγνομαι κτητικός παραγωγή , διότι ὁ μέν ὁ τρίτος δυικός πᾶς ἐγκλίνω , ἀπό δέ ἐγκλίνω οὖον γίγνομαι κτητικός ἀντωνυμία . πληθυντικός δέ ἀπό μέν ὁ ἐγώ ἡμέτερος καί ἀπό ὁ σύ ὑμέτερος καί ἀπό ὁ σφεῖς σφέτερος . ἀπό δέ ὁ ἐγώ καί σύ γίγνομαι ἐθνικός παραγωγή , ἡμεδαπός καί ὑμεδαπός , ὅστις ὀξύνω ὁ χαρακτήρ ὁ ὅμοιος ὁ ἀλλοδαπός καί παντοδαπός καί τηλεδαπός . περι πρόθεσις . πρόθεσις εἴρω ἐκ ὁ πᾶς λέξις ἐθέλω προτίθημι , λέγω δέ ὄνομα περί Ἀρίσταρχος , ῥῆμα καταγράφω , μετοχή καταγράφω — λέγω δέ ὅτι οὐ εἰμί ὁ κατά πρόθεσις ἐν ὁ καταγράφω , καταγράφω , ἀλλά μέρος εἰμί ὁ ῥῆμα , εἰμί καί μετά πρόθεσις γίγνομαι ὁ σύνθεσις . ὥσπερ γάρ ἐν ὁ εὐγενής οὐ εἰμί ὁ εὖ ἐπίρρημα , ἀλλά μέρος γίγνομαι ὁ ὄνομα , εἰμί καί ἀπό ἐπίρρημα γίγνομαι ὁ σύνθεσις , οὗτος καί ἐν ὁ καταγράφω οὖον λέγω , ὅτι πρόθεσις εἰμί ὁ κατά , ἀλλά μέρος ὁ ῥῆμα , εἰμί καί ἀπό πρόθεσις γίγνομαι ὁ σύνθεσις — ἀντωνυμία περί εἰ ἐγώ , ἄρθρον ὁ προτατικός περί ὁ στέφανος . * οὐδείς πρόθεσις διά δασύς σύμφωνος ἐκφέρω , ἀλλά μόνος ὁ ἀμφί . λέγω δέ ἔστω ὅτε καί ἀμφί ἐν σύνθεσις διά ὁ π̄ καί ἴσως ἀνάλογος . * οὐδείς πρόθεσις μονοσύλλαβος εἰς φωνήεις λήγω , ἀλλά μόνος ὁ πρό . * οὐδείς πρόθεσις εἰς διπλόος λήγω , ἀλλά μόνος ὁ ἐκ . * ὁ εἰς ὅς λήγω πρόθεσις σύμφωνος ἔχω πρό ὁ ὅς , ἀλλά μόνος ὁ διά ὁ ὅς καθαρεύω . * οὐδείς πρόθεσις δισύλλαβος εἰς σύμφωνος καταλήγω , ἀλλά μόνος ὁ ὑπέρ . * ὁ ὑπέρ εἷς συλλαβή πρόθεσις εἰς φωνήεις λήγω δίχρονος ὑποστέλλω ὁ ἀπό καί ὑπό · ἀνάλογος ἄρα ὁ Αἰολεύς ὁ ὑπό ὕπα λέγω , ὁ δέ ἀπό ἀπό , ἴσως ἵνα ὁ υʹ ληκτικός γίγνομαι ὁ πρόθεσις ὡς ὁ ὅς καί Ι . πᾶσα πρόθεσις ἄγω μονοσύλλαβος εἴτε δισύλλαβος ὀξύνω — εἰμί μή κατά ἀναστροφή παραλαμβάνω · τότε γάρ βαρύνω ὁ δισύλλαβος οἷος « Ἄστυ καὶ Ξάνθος » — ὅθεν καί ὁ ἀπό καί ὑπό , μηδείς λήγω λέξις εἰς ὁ ὀξύνω , διά ὁ εἰμί πρόθεσις ὀξύνω · διό σημειόω ὁ αὐτός ἀντωνυμία , ὅτι ὀξύνω διά ὁ αὐτός ἀρσενικός . διά δέ ὁ αὐτός αἴτιος γίγνομαι , ὅτι ὁ ὑπέρ πάλιν ὀξύνω καί οὗτος μηδείς λέξις εἰς ἄρα λήγω μετά βραχύς καί ὀξύνω . καί διά οὗτος καί ὁ αὐτάρ σύνδεσμος ὁ λόγος ὁ συμπλεκτικός πάλιν ὀξύνω , ἐπεί πᾶς σύνδεσμος συμπλεκτικός ὀξύνω Χωρὶς ὁ ἤτοι . εἰμί δέ πρόθεσις δέκα καί ὀκτώ . οὗτος ὁ μέν ὀρθοτονέω δέκα , ἀνά , διά , ἀμφί , ἀντί , σῦς , ἐκ , εἰς , ἐν , πρός , πρό . ἐγκλίνω δέ καί ἀναστρέφω ὀκτώ , κατά , μετά , παρά , περί , ἀπό , ἐπί , ὑπό , ὑπέρ . Κάθολος δέ ὁ ἀναστρέφω δισυλλαβέω τε εἰμί ἐθέλω καί δίχρονος · ὅθεν τριχρονέω ὁ ἀντί καί ἀμφί οὐ ἀναστρέφω , οὐδέ ὁ ὁ ι πλεονάζω , καταί , παρά , ὑπό , ὑπέρ . σημειόω ὁ διά χώρα ἔχω ἀναστροφή καί μή ἀναστρέφω διά ὁ πρός ὁ Ζεύς « Ζεύς δέ οὐ ἔχω νήδυμος ὕπνος » ( Β 2 ) συνέμπτωσις καί ὁ ἀνά μή ἀναστρέφω , ἵνα μή σημαίνω ὁ ἄναξ ὡς ἐν ὁ « Ζεύς ἄναξ Δωδωναῖος Πελασγικός » ( Π 233 ) ἢ ὁ ῥῆμα « ἀλλά ἄναξ , εἰμί μέμονα γε » ( Ι 247 ) . ὁ δέ ἐν πλεονάζω ὁ Ι ἀναστρέφω « ὅς ἐν κόρη κοιμάω » ( ζ 15 ) . καί ὁ μονοσύλλαβος δέ ἐάν ἐπί τέλος εἰμί στίχος , ἀναστρέφω οἷος « ἔρχομαι δέ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι σῦς » ( ὁ 410 ) · ῥώννυμι γάρ ὁ τόνος ὁ σῦς πρόθεσις , ἵνα νοέω ὁ ἀναστροφή . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ « οὖον μέν ἐγώ κακός εἴδομαι οὐδέ κακός ἐκ » ( Ξ 472 ) . ὁ ὀρθοτονέω . ὁ ἀνά ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις αἰτιατικός « ἀνά στρατός » ( Α 10 ) . κατά δέ ἀττικός καί Ἴων δοτικός « χρύσεος ἀνά σκῆπτρον » ( Α 15 ) ἀντί ὁ σῦς . ὁ διά ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις γενικός καί αἰτιατικός « διά πρόμαχος » ( δ 495 ) « διά δρυμός πυκνός » ( Λ 118 ) . ὁ ἀμφί ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις γενικός , δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ ἀντί ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις γενικός . ὁ Σῦς καί σῦς ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις δοτικός . ὁ ἐκ καί ἐκ ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις γενικός . ὁ εἰς καί εἰς ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις αἰτιατικός καί γενικός Ἀττικός . ὁ ἐν ὀρθοτονέω οἰκεῖος πτῶσις δοτικός καί γενικός Ἀττικός . ὁ πρός ὀρθοτονέω γενικός καί δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ πρό ὀρθοτονέω γενικός . ὁ δέ ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω ὅδε . ὁ κατά ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός καί αἰτιατικός . ὁ μετά ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός , δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ δέ « μετά σφεῖς » ἀντί ὁ ἐν . ὁ παρά ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός , δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ περί ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός , δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ ἐπί ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός καί δοτικός καί αἰτιατικός συντάσσω . ὁ ὑπό ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός , δοτικός καί αἰτιατικός . ὁ ἀπό ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός . ὁ ὑπέρ ἐγκλίνω καί ἀναστρέφω γενικός καί αἰτιατικός . * ὅταν πρόθεσις ὁ σύνταξις ἔχω πρός ὁ ἐπιφέρω , ὁ ἴδιος τόνος φυλάσσω , ἅτε δή ἐπέχω ὁ τάξις « νήπιος , ἕ κατά βοῦς Ὑπερίων Ἥλιος — ἐσθίω ( ὅς 8 ) . ἐάν μεταξύ πίπτω ὄνομα καί ῥῆμα ἢ μετοχή , πρός διάφορος σημασία ἢ ἀναστρέφω ἢ οὖον , οἷος « Ἰθάκη κατακοιρανέω » ( ὅς 247 ) · εἰμί μέν πρός ὁ Ἰθάκη συντάσσω ὁ κατά , ἵνα τοπικός δηλόω σχέσις κατά Ἰθάκη , ἀναστρέφω ὁ πρόθεσις · εἰμί δέ πρός ὁ κοιρανέω , ἵνα πλείων ἔμφασις δηλόω ὁ ὁ μνηστήρ ἐπικράτεια , ὅσπερ καί μᾶλλον δοκέω , ὀρθοτόνησις ὁ πρόθεσις . ὁ αὐτός καί ἐν ὁ « εὑρίσκω δέ Πάτροκλος περίκειμαι » ( Τ 4 ) · εἰμί γάρ περί ὁ Πάτροκλος κεῖμαι , καί ἀναστρέφω ὁ τόνος · εἰμί δέ ὁ Πάτροκλος περίκειμαι , ἵνα εἰμί οἷος περιχέω αὐτός , ὀρθοτονέω , ἔμφασις γάρ πλείων δηλόω . εἰμί δέ μεταξύ πίπτω δύο ὄνομα ὁ πρόθεσις , ὁ μέν κύριος εἰμί , ὁ δέ προσηγορικός , ἢ ἐπιθετικός καί προσηγορικός , ἐν πᾶς οὗτος ἀναστρέφω δεῖ ὁ πρόθεσις , ἵνα ὁ ὅλος σύνταξις προηγέομαι · « ποταμός ἀπό Σελλήεις » ( Μ 97 ) ἀπό ὁ ποταμός . « Ξάνθος ἐπί δινήεις » ( E 479 ) ἐπί ὁ δινήεις ποταμός · « μάχομαι ἐν κυδιάνειρα » ( Z124 ) ἐν ὁ κυδιάνειρα μάχομαι . ὅμοιος καί ἐάν μεταξύ δύο κύριος εἰμί ἢ προσηγορικός , ἀναστρέφω . σύνδεσμος συμπαραλαμβάνω μετά ὁ πρόθεσις · « ναός ἀπό καί κλισία » ( B 91 ) , « Ἀγαμέμνων περί καί Ἀχιλλεύς » , ἵνα πάλιν προηγέομαι ὁ πρόθεσις · εἰμί δέ μή μεταξύ εἰμί , ὑποτάσσω δέ οὗτος , ὅσπερ ἐσθίω αὐτός προηγέομαι , μηδείς λόγος μεταξύ πίπτω , πάλιν ἀναστρέφω « ὅς ἐπί πόλλ᾽ἐμόγησα » ( A 162 ) · ὁ γάρ ἑξῆς εἰμί ἐφ᾽ᾦ πολύς μογέω . « θεός ἀπό μήδεα οἶδα » ( ζ 12 ) ἀπό θεός οἶδα μήδεα . εἰμί δέ μεταξύ ὁ πρόθεσις καί ὁ προσηγορικός ὄνομα ἢ ῥῆμα , πρός ὅς ὁ σύνταξις ἔχω ὁ πρόθεσις , ἕτερος μέρος λόγος πίπτω , ὡς ἐπί ὁ « ὁ δέ ἐπί Τυδείδης ἔρχομαι κρατερός Διομήδης » ( ὁ 163 , Ψ 290 ) · εἰμί γάρ ὁ ἑξῆς ἐπί οὗτος δέ ὁ Τυδείδης ἔρχομαι · οὐ ἀναστρέφω ὁ πρόθεσις διά ὁ μεσοσυλλαβέω ὁ δέ . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ « ἔρχομαι δέ ἐπί πτωχός πανδήμιος » ( Σ 1 ) . εἰμί μέντοι ἐν τέλος στίχος εἰμί ἢ ἁπλόος ἐν τέλος ὄνομα , μετά ὅς τίθημι στιγμή , ἀναστρέφω πάντως οἷος εἰμί « ὁ πᾶς δέ πτύω πολύς καὶ » . ἀναστρέφω γάρ ὁ πρόθεσις , ὁ ἑξῆς εἰμί καταπτύω , κἀν μεσοσυλλαβέω τις μόριον . διό σημειόω ὁ παρά ὁ Πλάτων ἀνάγνωσις « ἀρετή δέ αὖος περί » , διότι ἀναστρέφω ὁ πρόθεσις , μεσοσυλλαβέω ὁ δέ σύνδεσμος καί ὁ αὖος . ὁ γάρ ἑξῆς εἰμί περί ἀρετή δέ αὖος . * ὅταν πρόθεσις ἀντί ἕτερος πρόθεσις παραλαμβάνω , οὐ ἀναστρέφω οἷος « ὁ περί μέν βουλή » ( Α 258 ) · ὁ περί γάρ ἀντί ἕτερος κεῖμαι ὁ ὑπέρ . * ὅταν παρέλκω ὁ πρόθεσις , οὖον ποιέω ἐναλλαγή ὡς ἐν ὁ « ὁ δέ ἄρα ὑπό τρόμος αἱρέω » ( Ε 862 ) βαρυτονητέος ὁ ὑπό παρέλκω γάρ . καί πᾶς δέ πρόθεσις ῥῆμα σημαίνω βαρύνω « ἔνθα ἐν μέν φιλότης ( Ξ 216 ) « πάρα δέ ἀνήρ , ὅς κατατίθημι » ( π 45 ) . ὁ συναλείφω οὐ ἀναστρέφω , εἰμί μή στιγμή ἐπιφέρω ἀνάπαυσις ἢ κινδυνεύω ὁ σημαίνω λυμαίνομαι « ὅς παρά εἰναετής » ( Σ 400 ) · ὁ γάρ ἑξῆς παρά ὅς · « ναῦς ἐπί σεύω » ( Β 150 ) ἐπί ὁ ναῦς · οὐ ἀναστρέφω οὖν διά ὁ συναλοιφή · ἐν μέντοι ὁ « Ἄστυ κατά · ἀτάρ μῆλον κακός φθίω νομεύς » ( ρ 246 ) ἀναστρέφω ὁ κατά , διότι μετά αὐτός κεῖμαι στιγμή . καί ἐν ὁ « στεῦμαι γάρ Ἥφαιστος παρά φέρω » ( Σ 191 ) ὁ παρά ἀναστρέφω , ἵνα εἰμί παρά ὁ Ἥφαιστος φέρω καί μή νομίζω ὁ Ἥφαιστος ὅπλον παροισέμεν .