aelius-aristides.upe-r-th-s-pro-s-lakedaimoni-ous-ei-rh-nhs 398
μηδὲν νῦν παθεῖν παραπλήσιον , ἀλλʼ ἀτοπώτατον νομίσαι τῶν ἁπάντων εἶναι εἰ Νίσαιαν μὲν καὶ Πηγὰς καὶ Ἀχαΐαν ἔχοντές ποτε , τούτων ἐθελονταὶ παρεχωρήσαμεν , πλείονος ἀξίαν τὴν εἰρήνην τῶν ἀπὸ τοῦ πολέμου πλεονεξιῶν ἡγούμενοι , νυνὶ δʼ ἐξὸν μετὰ τοῦ μηδὲν προέσθαι τῶν ὑπαρχόντων δόξαν φρονήσεως ἅμα καὶ δυνάμεως προσλαβεῖν οὐκ ἐθελήσομεν . ἀλλʼ ἐκλείπειν μέν ποτε τὴν πόλιν καὶ προΐεσθαι καὶ ἱερὰ καὶ τάφους καὶ ἅμα τοῖς σώμασι καὶ τοῖς οὖσι κινδυνεύειν ᾠόμεθα δεῖν , τῆς κοινῆς σωτηρίας τῶν Ἑλλήνων ἕνεκα , ἐξὸν δʼ ἐν αὐτῷ τῷ παύσασθαι κινδυνεύοντας σῶσαι τὰ πράγματʼ αὐτοῖς , οὐ τολμήσομεν , ἀλλὰ τῶν μὲν ἀθλητῶν εὖ βουλεύεσθαι νομίζομεν οἵτινες ἂν νικῶντες καταλύωσι καὶ μὴ πρὸς ἀνάγκην , αὐτοὶ δʼ οὐχ οὕτω πράξομεν , οὐδʼ εἰσόμεθα ὅτι πρὸς μὲν τοὺς βαρβάρους καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων ἴσως προσήκει προϊέναι , τοὺς δὲ τῶν Ἑλλήνων πρὸς ἀλλήλους ἀγῶνας τοῖς στεφανίταις ἀγῶσι νομίζειν προσεοικέναι καὶ τὴν νίκην ἀποχρῶν ἡγεῖσθαι τέλος , πέρα δὲ μηδὲν ζητεῖν . εἰ δʼ αὖ κἀκεῖνον ἀληθῆ χρὴ νομίζειν τὸν λόγον ὡς ὁ πρὸς ἀλλήλους πόλεμος τοῖς Ἕλλησι στάσει προσέοικεν , ἄριστον δή που σκοπεῖν ὅπως τις ὡς τάχιστʼ αὐτὸν καταλύσεται καὶ μὴ ζητεῖν εἰς ἀπέραντον ἐκτείνειν οὗ μηδʼ ἄρξασθαι προσῆκε . καὶ μὴν εἰ πρότερον δυσκόλως τινὲς τῶν Ἑλλήνων ἔσχον πρὸς ὑμᾶς ἐξ ἀδίκων ὑπονοιῶν , νῦν γε ἅπαντες σωτῆρας ἑαυτῶν κρινοῦσιν , ἐὰν αὐτοὺς πραγμάτων καὶ κακῶν ἀπαλλάξητε . οὐ γὰρ τοῖς κατʼ ἀνάγκην δεηθεῖσι τὴν χάριν προσθήσουσιν , ἀλλὰ τοῖς καὶ ταῦτα κἀκεῖνα βουλεύσασθαι κυρίοις οὖσι τὰ κοινῇ συμφέροντα προκρίνασιν . ἡγοῦμαι δʼ εἰ μέν τι πιστόν ἐστι Λακεδαιμονίοις , πανταχῆ καλῶς ἡμῖν ἔσεσθαι διεγνωσμένα , εἰ δʼ αὖ νεωτερίζειν ἐγχειροῖεν , οὐκ εἶναι κρείττω κατʼ αὐτῶν λαβήν . εἰ γὰρ ὅταν μὲν δέῃ σώζειν , ὑπέρχονται , θαρρήσαντες δὲ ἐπίασιν , οὐκ ἔστιν ὅπως οὐχ ἡμῖν στρατηγήσουσιν . ἐκείνους μὲν γὰρ ὁμοῦ φαύλους τε ἡγήσονται καὶ μισήσουσιν ἅπαντες , ἡμῖν δὲ μετʼ εὐφημίας ὅ τι ἂν
Lemmas: μηδείς νῦν πάσχω παραπλήσιος , ἀλλά ἄτοπος νομίζω ὁ ἅπας εἰμί εἰ Νίσαια μέν καί Πηγαί καί Ἀχαία ἔχω ποτέ , οὗτος ἐθελοντής παραχωρέω , πολύς ἄξιος ὁ εἰρήνη ὁ ἀπό ὁ πόλεμος πλεονεξία ἡγέομαι , νυνί δέ ἔξεστι μετά ὁ μηδείς προίημι ὁ ὑπάρχω δόξα φρόνησις ἅμα καί δύναμις προσλαμβάνω οὐ ἐθέλω . ἀλλά ἐκλείπω μέν ποτέ ὁ πόλις καί προίημι καί ἱερόν καί τάφος καί ἅμα ὁ σῶμα καί ὁ εἰμί κινδυνεύω οἴομαι δέω , ὁ κοινός σωτηρία ὁ Ἕλλην ἕνεκα , ἔξεστι δέ ἐν αὐτός ὁ παύω κινδυνεύω σῴζω ὁ πρᾶγμα αὐτός , οὐ τολμάω , ἀλλά ὁ μέν ἀθλητής εὖ βουλεύω νομίζω ὅστις ἄν νικάω καταλύω καί μή πρός ἀνάγκη , αὐτός δέ οὐ οὕτως πράσσω , οὐδέ οἶδα ὅτι πρός μέν ὁ βάρβαρος καί μέχρι ὁ ἔσχατος ἴσως προσήκω προέρχομαι , ὁ δέ ὁ Ἕλλην πρός ἀλλήλων ἀγών ὁ στεφανίτης ἀγών νομίζω προσέοικα καί ὁ νίκη ἀποχράω ἡγέομαι τέλος , πέρα δέ μηδείς ζητέω . εἰ δέ αὖ ἐκεῖνος ἀληθής χρή νομίζω ὁ λόγος ὡς ὁ πρός ἀλλήλων πόλεμος ὁ Ἕλλην στάσις προσέοικα , ἀγαθός δή που σκοπέω ὅπως τις ὡς ταχύς αὐτός καταλύω καί μή ζητέω εἰς ἀπέραντος ἐκτείνω ὅς μηδέ ἄρχω προσήκω . καί μήν εἰ πρότερος δύσκολος τις ὁ Ἕλλην ἔχω πρός σύ ἐκ ἄδικος ὑπόνοια , νῦν γε ἅπας σωτήρ ἑαυτοῦ κρίνω , ἐάν αὐτός πρᾶγμα καί κακός ἀπαλλάσσω . οὐ γάρ ὁ κατά ἀνάγκη δέω ὁ χάρις προστίθημι , ἀλλά ὁ καί οὗτος ἐκεῖνος βουλεύω κύριος εἰμί ὁ κοινῇ συμφέρω προκρίνω . ἡγέομαι δέ εἰ μέν τις πιστός εἰμί Λακεδαιμόνιος , πανταχῇ καλός ἐγώ εἰμί διαγιγνώσκω , εἰ δέ αὖ νεωτερίζω ἐγχειρέω , οὐ εἰμί κρατύς κατά αὐτός λαβή . εἰ γάρ ὅταν μέν δέω σῴζω , ὑπέρχομαι , θαρσέω δέ ἐπέρχομαι , οὐ εἰμί ὅπως οὐ ἐγώ στρατηγέω . ἐκεῖνος μέν γάρ ὁμοῦ φαῦλος τε ἡγέομαι καί μισέω ἅπας , ἐγώ δέ μετά εὐφημία ὅς τις ἄν