aelius-aristides.upe-r-th-s-pro-s-lakedaimoni-ous-ei-rh-nhs 394
πανταχῆ κρείττους τῶν ἀνταγωνιστῶν εἶναι δόξομεν . μὴ τοίνυν ἐξὸν ἅπασι κρατεῖν , καὶ ἐν οἷς νενικήκαμεν καὶ ἐν οἷς προειλόμεθα , ταῦτʼ εἰς ἄδηλον τρέψωμεν . ἡσυχασάντων μὲν γὰρ ἡμῶν αἵ τʼ ἐπὶ τῶν ἔργων εὐπραξίαι βεβαιοῦνται τό τε σωφρονεῖν πανταχῆ προσγίγνεται , ἂν δʼ ἀφορμὰς τῷ πολέμῳ δῶμεν , ὅσπερ εἴωθε νεωτερίζειν , δέδοιχʼ ὅπως μὴ ζητοῦντες πλείω ποιῆσαι τὰ κατορθώματα τὴν ἐπὶ τοῖς ὑπάρχουσι φιλοτιμίαν ἀποβάλωμεν . οἶμαι δʼ οὐ τοῖς ὥσπερ ἡμεῖς πράττουσι προσήκειν φιλοκινδύνως ἔχειν , ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τοῖς ὥσπερ οὗτοι διακειμένοις . τοῖς μὲν γὰρ , εἰ καὶ μηδὲν ἄλλο προσκαταπράξαιεν , ἔκ γε τῶν ὑπαρχόντων ἔξεστιν εὐδοκιμεῖν καὶ τῆς κρείττονος εἶναι τύχης , οἷς δʼ ἡσυχάσασι μὲν αἰσχύνη καὶ βέβαια τὰ τῆς συμφορᾶς , ἕτερον δʼ ἀναρρίπτουσι κίνδυνον ἐλπὶς ἀπαλλαγῆναι τῶν παρόντων , ἐὰν ἄμεινον ἀγωνίσωνται , οὐδὲν ἀπεικὸς ἐγχειρεῖν , λογιζομένους ὡς ἐν μὲν τῷ σφαλῆναι παραπλησίως πράττειν ᾗ καὶ πρὸ τοῦ , κρατήσασι δὲ πάντων ἔστιν ἀπηλλάχθαι τῶν κακῶν . καὶ μὴν ὅτι μὲν τὸ μέλλον ἄδηλον ἅπασιν ἀνθρώποις οὐδεὶς ἀγνοεῖ . ὅπου γὰρ οὔτε τυραννὶς ἰσχυρὸν οὔτε πλοῦτος βέβαιον , μυρίαι δὲ αἱ μεταβολαὶ καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσία καὶ νὴ Δία γʼ οὐ πόλεσι μόνον , ἀλλὰ καὶ ὅλοις ἔθνεσι , τί τις ἂν προϊδεῖν ἔχοι ; ἔστι δʼ εὖ φρονούντων ἐπʼ ἀμφότερʼ ἐξετάζοντας οὕτω τίθεσθαι πρὸς τὸ συμβαῖνον . ἡμεῖς τοίνυν κρατήσαντες μὲν Λακεδαιμονίους καὶ παραστησάμενοι τὴν Πελοπόννησον τὴν ἀρχὴν αὐξήσομεν , ὡς ἔοικεν , εἰ δʼ , ὃ μὴ γένοιτο , σφαλείημεν , τοῖς οὖσι κινδυνεύσομεν . οὐκοῦν ὅτʼ ἔλαττον τοῦ δυσχεροῦς τἀγαθὸν , κρεῖττον διηλλάχθαι . καὶ μὴν τὸ μὲν ἐξὸν ὅλως κρατῆσαι τραπέσθαι πρὸς τὴν εἰρήνην ἀντίρροπον τῆς πλεονεξίας ἔχει τὴν δόξαν τὴν ἐπὶ τῷ τὸ κοινῇ βέλτιστον ᾑρῆσθαι καὶ περὶ πλείονος ποιεῖσθαι τὸ τὴν Ἑλλάδα σῶσαι τοῦ διαφθεῖραι τοὺς ἀνταγωνιστὰς , τὸ δʼ ἄδηλον τοῦ μέλλοντος συμβήσεσθαι μὴ φυλάξασθαι πάσης ἔξω παραμυθίας ἐστίν . οὕτω τὸ μὲν τὴν εἰρήνην ἑλέσθαι πρὸς ἀμφότερα ὀρθῶς ἔχει , τὸ δὲ τῷ πολέμω πεπιστευκέναι πλείω τὴν
Lemmas: πανταχῇ κρατύς ὁ ἀνταγωνιστής εἰμί δοκέω . μή τοίνυν ἔξεστι ἅπας κρατέω , καί ἐν ὅς νικάω καί ἐν ὅς προαιρέω , οὗτος εἰς ἄδηλος τρέπω . ἡσυχάω μέν γάρ ἐγώ ὁ τε ἐπί ὁ ἔργον εὐπραξία βεβαιόω ὁ τε σωφρονέω πανταχῇ προσγίγνομαι , ἐάν δέ ἀφορμή ὁ πόλεμος δίδωμι , ὅς εἴωθα νεωτερίζω , δείδω ὅπως μή ζητέω πολύς ποιέω ὁ κατόρθωμα ὁ ἐπί ὁ ὑπάρχω φιλοτιμία ἀποβάλλω . οἴομαι δέ οὐ ὁ ὥσπερ ἐγώ πράσσω προσήκω φιλοκίνδυνος ἔχω , ἀλλά πολύς μάλα ὁ ὥσπερ οὗτος διάκειμαι . ὁ μέν γάρ , εἰ καί μηδείς ἄλλος προσκαταπορρήγνυμι , ἐκ γε ὁ ὑπάρχω ἔξεστι εὐδοκιμέω καί ὁ κρατύς εἰμί τύχη , ὅς δέ ἡσυχάζω μέν αἰσχύνη καί βέβαιος ὁ ὁ συμφορά , ἕτερος δέ ἀναρρίπτω κίνδυνος ἐλπίς ἀπαλλάσσω ὁ πάρειμι , ἐάν ἀγαθός ἀγωνίζομαι , οὐδείς ἀφίημι ἐγχειρέω , λογίζομαι ὡς ἐν μέν ὁ σφάλλω παραπλήσιος πράσσω ᾗ καί πρό ὁ , κρατέω δέ πᾶς εἰμί ἀπαλλάσσω ὁ κακός . καί μήν ὅτι μέν ὁ μέλλω ἄδηλος ἅπας ἄνθρωπος οὐδείς ἀγνοέω . ὅπου γάρ οὔτε τυραννίς ἰσχυρός οὔτε πλοῦτος βέβαιος , μυρίος δέ ὁ μεταβολή καί ἴδιος καί δημόσιος καί νή Ζεύς γε οὐ πόλις μόνος , ἀλλά καί ὅλος ἔθνος , τίς τις ἄν προοράω ἔχω ; εἰμί δέ εὖ φρονέω ἐπί ἀμφότερος ἐξετάζω οὕτως τίθημι πρός ὁ συμβαίνω . ἐγώ τοίνυν κρατέω μέν Λακεδαιμόνιος καί παρίστημι ὁ Πελοπόννησος ὁ ἀρχή αὐξάνω , ὡς ἔοικα , εἰ δέ , ὅς μή γίγνομαι , σφάλλω , ὁ εἰμί κινδυνεύω . οὐκοῦν ὅτε ἐλαχύς ὁ δυσχερής ἀγαθός , κρατύς διαλλάσσω . καί μήν ὁ μέν ἔξεστι ὅλος κρατέω τρέπω πρός ὁ εἰρήνη ἀντίρροπος ὁ πλεονεξία ἔχω ὁ δόξα ὁ ἐπί ὁ ὁ κοινῇ ἀγαθός αἱρέω καί περί πολύς ποιέω ὁ ὁ Ἑλλάς σῴζω ὁ διαφθείρω ὁ ἀνταγωνιστής , ὁ δέ ἄδηλος ὁ μέλλω συμβαίνω μή φυλάσσω πᾶς ἔξω παραμυθία εἰμί . οὕτως ὁ μέν ὁ εἰρήνη αἱρέω πρός ἀμφότερος ὀρθός ἔχω , ὁ δέ ὁ πόλεμος πιστεύω πολύς ὁ