aelius-aristides.upe-r-th-s-pro-s-aqhnai-ous-ei-rh-nhs 402
ὑμῖν προξενεῖν . ἐμοὶ μὲν γὰρ καὶ ὑπερβολὴ προσγίγνεσθαι δοκεῖ διʼ ἀμφοῖν · οἵ τε γὰρ δρῶντες Λακεδαιμόνιοι καὶ οὐκ Ἀθηναῖοι οἵ τε πάσχοντες Ἀθηναῖοι καὶ οὐ Σκιωναῖοι , ὧν οὐδὲ τοὔνομα πολλοῖς γνώριμον . ἔπειτα καὶ οὗτοί μοι δοκοῦσιν ἡμῶν γε κρατήσαντες οὐδὲν ἂν πλέον ζητῆσαι , ἀλλʼ αἰσχυνθέντες ἂν τὸ σχῆμα καὶ τὰς ἀρετὰς ἐνταῦθά που στῆναι . ἴσμεν δʼ ὅτι καὶ τοὺς ἐκ Πύλου τρόπον τινὰ ᾐσχύνθησαν . μὴ τοίνυν ἀνθʼ ὅτων αὐτοὺς τιμωρήσεσθε σκοπεῖτε , ἀλλʼ οὕστινας ὄντας καὶ τίνες ὄντες αὐτοὶ καὶ τὸ μέτρον τῆς τιμωρίας . ἔξεστι νῦν Αἰγινήταις κομίσασθαι τὴν ἑαυτῶν · ἀλλʼ ἐὰν ἡμεῖς Ἀθηναίους αὐτοὺς μὲν διαφθείρωμεν , τὴν δὲ πόλιν κατασκάψωμεν , οὐδʼ αὐτοῖς ἡμῖν βουληθεῖσι μεταγνῶναι πλέον οὐδʼ ὁτιοῦν λείπεται . πάντων δʼ ἥκιστα ἔγωγε ᾤμην ἐγχωρεῖν τοῖς μεμφομένοις τοὺς Ἀθηναίους ταῦτα εἰσηγεῖσθαι . εἰ μὲν γὰρ δικαίως αὐτοῖς πεποίηται , τί μέμφονται ; εἰ δʼ οὐ μέτρια ἐποίουν , πῶς ὑμῖν γε καλὸν τοσοῦτον παρελθεῖν ἀναλγησίᾳ ; οἶμαι γὰρ , ἂν μὲν αὐτῶν φείσησθε , ἔργῳ τὰς κατηγορίας βεβαιώσειν καὶ δείξειν ὁποίους τινὰς εἶναι χρῆν περὶ τοὺς Ἕλληνας , ἂν δʼ ἀνέλητε , κάλλιστα ὑπὲρ αὐτῶν ἀπολογήσεσθε . ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς ἄθλοις οἱ νικήσαντες φέρονται τοὔνομα , οὕτως ὑμεῖς , ἂν ὑπερβάλησθε τὴν ἐκείνων εὐχέρειαν , αὐτοὶ τῆς ἀδοξίας κληρονομήσετε . οὕτως ἐπεξιόντες μὲν ἀφίετε αἰτίας αὐτοὺς , συγγνόντες δὲ ἐλέγχετε . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γε δεῖ λαθεῖν ὑμᾶς , ὅτι νῦν μὲν πρὸς ὀργὴν ὧν ἐγκαλοῦσιν ἡδέως ἂν αὐτοὺς ὁτιοῦν παθόντας ἴδοιεν οἱ Ἕλληνες , χρόνου δʼ ἐγγενομένου καὶ λογισμῷ τὸ πρᾶγμα λαβόντες τοῖς μὲν συναλγήσουσιν , ὑμῖν δὲ μέμψονται . πολλαὶ δὲ μεταβολαὶ τῶν πραγμάτων · ἃ χρὴ προσκοπεῖν καὶ νομίζειν τοὺς προφέροντας ἐκείνοις τὰ Μηλίων ἢ Σκιωναίων πάθη καὶ ὑμῖν προφέρειν τὰ Πλαταιέων . ἀλλʼ οὔθʼ ἃ τοῦ πολέμου τοῦ συνεχοῦς ἦν , ταῦτʼ ἐπὶ τῷ τέλει καὶ ἡνίκʼ ἔξεστι πεπαῦσθαι πράξασι τὴν ἴσην ἔχει συγγνώμην , οὔθʼ ὡς πλεῖστα δή που τὰ τοιαῦτα γίγνεσθαι καλὸν , ἀλλʼ ἐξ
Lemmas: σύ προξενέω . ἐγώ μέν γάρ καί ὑπερβολή προσγίγνομαι δοκέω διά ἄμφω · ὁ τε γάρ δράω Λακεδαιμόνιος καί οὐ Ἀθηναῖος ὁ τε πάσχω Ἀθηναῖος καί οὐ Σκιωναῖος , ὅς οὐδέ ὄνομα πολύς γνώριμος . ἔπειτα καί οὗτος ἐγώ δοκέω ἐγώ γε κρατέω οὐδείς ἄν πολύς ζητέω , ἀλλά αἰσχύνω ἄν ὁ σχῆμα καί ὁ ἀρετή ἐνταῦθα που ἵστημι . οἶδα δέ ὅτι καί ὁ ἐκ Πύλος τρόπος τις αἰσχύνω . μή τοίνυν ἀντί ὅστις αὐτός τιμωρέω σκοπέω , ἀλλά ὅστις εἰμί καί τίς εἰμί αὐτός καί ὁ μέτρον ὁ τιμωρία . ἔξεστι νῦν Αἰγινήτης κομίζω ὁ ἑαυτοῦ · ἀλλά ἐάν ἐγώ Ἀθηναῖος αὐτός μέν διαφθείρω , ὁ δέ πόλις κατασκάπτω , οὐδέ αὐτός ἐγώ βούλομαι μεταγιγνώσκω πολύς οὐδέ ὁστισοῦν λείπω . πᾶς δέ ἦκα ἐγώ οἴομαι ἐγχωρέω ὁ μέμφομαι ὁ Ἀθηναῖος οὗτος εἰσηγέομαι . εἰ μέν γάρ δίκαιος αὐτός ποιέω , τίς μέμφομαι ; εἰ δέ οὐ μέτριος ποιέω , πῶς σύ γε καλός τοσοῦτος παρέρχομαι ἀναλγησία ; οἴομαι γάρ , ἐάν μέν αὐτός φείδομαι , ἔργον ὁ κατηγορία βεβαιόω καί δείκνυμι ὁποῖος τις εἰμί χρή περί ὁ Ἕλλην , ἐάν δέ ἀναιρέω , καλός ὑπέρ αὐτός ἀπολογέομαι . ὥσπερ γάρ ἐν ὁ ἆθλον ὁ νικάω φέρω ὄνομα , οὕτως σύ , ἐάν ὑπερβάλλω ὁ ἐκεῖνος εὐχέρεια , αὐτός ὁ ἀδοξία κληρονομέω . οὕτως ἐπεξέρχομαι μέν ἀφίημι αἰτία αὐτός , συγγιγνώσκω δέ ἐλέγχω . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε δέω λανθάνω σύ , ὅτι νῦν μέν πρός ὀργή ὅς ἐγκαλέω ἡδύς ἄν αὐτός ὁστισοῦν πάσχω ὁράω ὁ Ἕλλην , χρόνος δέ ἐγγίγνομαι καί λογισμός ὁ πρᾶγμα λαμβάνω ὁ μέν συναλγέω , σύ δέ μέμφομαι . πολύς δέ μεταβολή ὁ πρᾶγμα · ὅς χρή προσκοπέω καί νομίζω ὁ προφέρω ἐκεῖνος ὁ Μήλιος ἤ Σκιωναῖος πάθος καί σύ προφέρω ὁ Πλαταιεύς . ἀλλά οὔτε ὅς ὁ πόλεμος ὁ συνεχής εἰμί , οὗτος ἐπί ὁ τέλος καί ἡνίκα ἔξεστι παύω πράσσω ὁ ἴσος ἔχω συγγνώμη , οὔτε ὡς πολύς δή που ὁ τοιοῦτος γίγνομαι καλός , ἀλλά ἐκ