aelius-aristides.upe-r-th-s-pro-s-aqhnai-ous-ei-rh-nhs 401
παράδοξον φανεῖται , τὰ τῶν Ἀθηναίων ἁμαρτήματα ἐκείνους μὲν σώζει , φιλανθρωπεύσασθαι δʼ ἡμᾶς ἀναγκάζει . τί δή ποτε ; ὅτι εἰ τότε τοῖς Ἀθηναίοις νεμεσᾶν ᾠόμεθα δεῖν , εἴ τινας τῶν Ἑλλήνων ὑφʼ αὑτοῖς ποιοῦνται , κομιδῆ νῦν ἡμῖν αὐτούς γʼ ἀνελεῖν οὐκ ἔνεστιν . οὔτε γὰρ τῆς ἐλευθερίας ἀποστερῆσαι δή που καὶ καθάπαξ διαφθεῖραι παραπλήσιον οὔθʼ ὅτʼ ἐκείνοις τοὔλαττον οὐχ ἥρμοττεν , ὑμῖν γε τὸ μεῖζον ἐγχωρεῖ . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γʼ ἔστιν εἰπεῖν , ὅτι τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας αὐτονόμους ἔδει ποιεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τούτου , τὸ δὲ τῶν Ἀθηναίων οὕτω σφόδρα ἐν οὐδενὶ θέσθαι ὥστʼ ἄρδην ἀπολέσαι , σῶσαι παρὸν , ἂν μόνον ψηφίσησθε ; ὅπου γὰρ εἰ μόνους τῶν ἁπάντων ἠξιοῦτε δουλεύειν , οὐ πρὸς ὑμῶν ἦν , ἦ που τό γʼ ἐξελεῖν οὐδʼ ἐγγύς . ἃ δʼ αὖ περὶ τοὺς Σκιωναίους καὶ Μηλίους ἐξήμαρτον πῶς οὐκ ἄτοπον κατηγορεῖν μὲν καὶ λέγειν ὡς ἁμαρτήματα συμβαίη , μιμεῖσθαι δʼ ἀξιοῦν ὡς ὀρθῶς ἔχοντα , καὶ μὴ λογίζεσθαι μηδʼ ὁρᾶν ὅτι τοῖς μὲν Ἀθηναίοις καὶ λόγος τις ὑπῆν ἴσως ταῦτα ποιοῦσι · — καὶ γὰρ ὡς ὑπʼ ἐλαττόνων ἐδόκουν ὑβρίζεσθαι καὶ ὡς οὐχὶ δικαίως ἐμισοῦντο καὶ ὡς οὐκ ἔπειθον προκαλούμενοι καὶ ἄλλα τοιαῦτʼ ἴσως εἴποιεν ἂν , οὐκ ἰσχυρὰ λέγοντες οὐδʼ ἀποχρῶντα , φημὶ κἀγὼ , ὅμως δʼ ἔχουσιν ἀναισχυντῆσαι—ἡμῖν δʼ οὐδὲ λόγος καταλείπεται τὸ μὴ ταῦτʼ ἔσεσθαι δεδρακότας ὧν αὐτοὶ κατεψηφίσμεθα καὶ ἃ διωρίσμεθα μὴ δεῖν ἐν τοῖς Ἕλλησι γίγνεσθαι . τί γὰρ δὴ καὶ τὸ δεινὸν ἐκείνοις ἔτι δόξει πεπρᾶχθαι παρά γʼ ὑμῖν κριταῖς , εἴπερ ὑμῖν γε μηδὲν εἶναι δόξει δεινὸν Ἀθήνας ἀπολωλέναι ; οἶμαι δʼ , εἰ μέν τις , ὦ ἄνδρες Λακεδαιμόνιοι , τὴν Μαραθῶνι μάχην ἢ τὴν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν Ἀθηναίων ὑμᾶς κελεύοι μιμεῖσθαι , οὐκ ὀρθῶς ἔχειν ἀποδέχεσθαι , πλημμελείας δὲ τοιαύτας ἥκιστα πάντων . εἰ δʼ αὖ μηδὲ τὰ κάλλιστα τῶν ἔργων ἑτέρωθεν ἡμῖν προσήκει λαμβάνειν , ἀλλʼ αὐτοὺς μᾶλλον εἶναι παράδειγμα τοῖς ἄλλοις , ἦ που τά γε χείριστα τῶν ἐκείνοις πεπραγμένων κομιδῆ τετυφωμένων
Lemmas: παράδοξος φαίνω , ὁ ὁ Ἀθηναῖος ἁμάρτημα ἐκεῖνος μέν σῴζω , φιλανθρωπεύομαι δέ ἐγώ ἀναγκάζω . τίς δή ποτέ ; ὅτι εἰ τότε ὁ Ἀθηναῖος νεμεσάω οἴομαι δέω , εἰ τις ὁ Ἕλλην ὑπό ἑαυτοῦ ποιέω , κομιδῇ νῦν ἐγώ αὐτός γε ἀναιρέω οὐ ἔνειμι . οὔτε γάρ ὁ ἐλευθερία ἀποστερέω δή που καί καθάπαξ διαφθείρω παραπλήσιος οὔτε ὅτε ἐκεῖνος ἐλαχύς οὐ ἁρμόζω , σύ γε ὁ μέγας ἐγχωρέω . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε εἰμί λέγω , ὅτι ὁ μέν ἄλλος ἅπας αὐτόνομος δέω ποιέω καί κινδυνεύω ὑπέρ οὗτος , ὁ δέ ὁ Ἀθηναῖος οὕτως σφόδρα ἐν οὐδείς τίθημι ὥστε ἄρδην ἀπόλλυμι , σῴζω πάρειμι , ἐάν μόνος ψηφίζω ; ὅπου γάρ εἰ μόνος ὁ ἅπας ἀξιόω δουλεύω , οὐ πρός σύ εἰμί , ἦ που ὁ γε ἐξαιρέω οὐδέ ἐγγύς . ὅς δέ αὖ περί ὁ Σκιωναῖος καί Μήλιος ἐξαμαρτάνω πῶς οὐ ἄτοπος κατηγορέω μέν καί λέγω ὡς ἁμάρτημα συμβαίνω , μιμέομαι δέ ἀξιόω ὡς ὀρθός ἔχω , καί μή λογίζομαι μηδέ ὁράω ὅτι ὁ μέν Ἀθηναῖος καί λόγος τις ὕπειμι ἴσως οὗτος ποιέω · — καί γάρ ὡς ὑπό ἐλαχύς δοκέω ὑβρίζω καί ὡς οὐ δίκαιος μισέω καί ὡς οὐ πείθω προκαλέω καί ἄλλος τοιοῦτος ἴσως λέγω ἄν , οὐ ἰσχυρός λέγω οὐδέ ἀποχράω , φημί ἐγώ , ὅμως δέ ἔχω ἀναισχυντέω δέ οὐδέ λόγος καταλείπω ὁ μή οὗτος εἰμί δράω ὅς αὐτός καταψηφίζομαι καί ὅς διορίζω μή δέω ἐν ὁ Ἕλλην γίγνομαι . τίς γάρ δή καί ὁ δεινός ἐκεῖνος ἔτι δοκέω πράσσω παρά γε σύ κριτής , εἴπερ σύ γε μηδείς εἰμί δοκέω δεινός Ἀθῆναι ἀπόλλυμι ; οἴομαι δέ , εἰ μέν τις , ὦ ἀνήρ Λακεδαιμόνιος , ὁ Μαραθών μάχη ἤ ὁ ἐν Σαλαμίς ναυμαχία Ἀθηναῖος σύ κελεύω μιμέομαι , οὐ ὀρθός ἔχω ἀποδέχομαι , πλημμέλεια δέ τοιοῦτος ἦκα πᾶς . εἰ δέ αὖ μηδέ ὁ καλός ὁ ἔργον ἑτέρωθεν ἐγώ προσήκω λαμβάνω , ἀλλά αὐτός μάλα εἰμί παράδειγμα ὁ ἄλλος , ἦ που ὁ γε κακός ὁ ἐκεῖνος πράσσω κομιδῇ τυφόω