aelius-aristides.upe-r-th-s-pro-s-aqhnai-ous-ei-rh-nhs 400
μίσους ὑπῆρχέ μοι σύμβολα , ἃ πάντες ὁμοίως σύνιστε . οὐ μὴν ἀλλʼ ἅπερ ἐμαυτῷ ὑμῖν ταὐτὰ δεῖν οἶμαι συμβουλεύειν , μὴ πρότερον τί χρὴ παθεῖν ἐκείνους ὁρᾶν πρὶν ἡμῖν τί πρᾶξαι καλὸν , μηδʼ ἀγνοεῖν ὅτι οὐ περὶ τῆς Ἀθηναίων πόλεως μᾶλλον ἢ περὶ τῆς ἡμετέρας αὐτῶν σκοποῦμεν . ὡς ἐὰν μὲν πρεπούσῃ τινὶ γνώμῃ κατακλείσωμεν τὰ πεπραγμένα , ὑπὲρ ἡμῶν αὐτῶν βεβουλεύμεθα καὶ τῷ ὄντι νενικήκαμεν , ἂν δʼ ἅ τινες κελεύουσι προαχθῆτε , δέδοιχʼ ὅπως μή τι καὶ παράλογον εἰπεῖν ἁρμόσῃ . ἡμᾶς γὰρ εἴ τις ἔροιτο ἀνθʼ ὅτου τὸν πόλεμον τὸν μακρὸν καὶ πολὺν τοῦτον ἠράμεθα , οὔθʼ ὡς λείαν ἡμῶν ἤλασαν οὔθʼ ὡς χώρας ἀπετέμοντο , ὥσπερ Ἀργεῖοι , οὔτʼ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν ἂν ἔχοιμεν εἰπεῖν · οὐδέ γʼ ὡς φθόνῳ τῆς δυνάμεως αὐτῶν καὶ τῆς εὐδαιμονίας , ἀλλὰ τοῦτο καὶ πάντων ἥκιστα συγχωρήσαιμεν ἄν . τίνος μὴν χάριν λοιπόν ; ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων φαίημεν ἂν , οἶμαι δὲ μηδʼ ἡμᾶς ἂν τοῦτό γε χρῆναι λέγειν , ἀλλʼ ὑπὲρ ἡμῶν ἅπαντας ἂν συμφῆσαι . καὶ μὴν οὐδʼ ὅτι μεῖζον ἡμῖν πλεονέκτημα κατʼ αὐτῶν ὑπῆρξεν ἢ τοῦτο οὐδʼ ἂν εἷς εἰπεῖν ἔχοι . περιῆν γὰρ τοῖς μὲν ἐξ ὧν περιειργάζοντο μισεῖσθαι , ἡμῖν δʼ ἐξ ὧν ἐπηγγελλόμεθα . τίνος οὖν χάριν , ὦ ἄνδρες Λακεδαιμόνιοι , τούτων ὑπέμνησα ; ἑνὸς μὲν , ἵνʼ εἰδῆτε ὡς οὐδὲν ἡμῖν ὑπόλοιπόν ἐστιν , ἀλλʼ ἔχει τὴν γιγνομένην τελευτὴν ὁ πόλεμος . ὥσπερ γὰρ ἀπʼ ἀρχῆς ἐλευθέρων ὄντων οὐδὲν ἦν πλέον ζητεῖν , οὕτω νῦν ἐκπεπλήρωται . κἂν μὲν οὕτω ποιῶμεν , συμβαίνοντα τὰ ἔργα τοῖς λόγοις παρεξόμεθα καὶ νίκην ἁπασῶν καλλίστην ἀναιρησόμεθα , συμφέρουσαν μὲν τοῖς Ἕλλησιν , ἔντιμον δὲ ἡμῖν αὐτοῖς · εἰ δʼ ἀναιρήσομεν καθάπαξ τὴν πόλιν , οὐ τῶν Ἑλλήνων ὅπως ἐλεύθεροι γενήσονται προορώμενοι πολεμῆσαι δόξομεν , ἀλλὰ τῇ πόλει φθονήσαντες , καὶ τὴν ἡμετέραν αὐτῶν κακίαν ἐκπιμπλάντες , ἀλλʼ οὐ τὴν ἐκείνων ἀμετρίαν δυσχεραίνοντες . τοῦτο δὲ παντί που δῆλον ὡς καθʼ ἡμῶν ἐστιν . ἕτερον δὲ πρὸς τούτοις ἐνθυμήθητε , εἰ καί τῳ
Lemmas: μῖσος ὑπάρχω ἐγώ σύμβολον , ὅς πᾶς ὅμοιος σύνοιδα . οὐ μήν ἀλλά ὅς ἐμαυτοῦ σύ αὐτός δέω οἴομαι συμβουλεύω , μή πρότερος τίς χρή πάσχω ἐκεῖνος ὁράω πρίν ἐγώ τίς πράσσω καλός , μηδέ ἀγνοέω ὅτι οὐ περί ὁ Ἀθηναῖος πόλις μάλα ἤ περί ὁ ἡμέτερος αὐτός σκοπέω . ὡς ἐάν μέν πρέπω τις γνώμη κατακλείω ὁ πράσσω , ὑπέρ ἐγώ αὐτός βουλεύω καί ὁ εἰμί νικάω , ἐάν δέ ὅς τις κελεύω προάγω , δείδω ὅπως μή τις καί παράλογος λέγω ἁρμόζω . ἐγώ γάρ εἰ τις ἔρομαι ἀντί ὅστις ὁ πόλεμος ὁ μακρός καί πολύς οὗτος ἀείρω , οὔτε ὡς λεία ἐγώ ἐλαύνω οὔτε ὡς χώρα ἀποτέμνω , ὥσπερ Ἀργεῖος , οὔτε ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς ἄν ἔχω λέγω · οὐδέ γε ὡς φθόνος ὁ δύναμις αὐτός καί ὁ εὐδαιμονία , ἀλλά οὗτος καί πᾶς ἦκα συγχωρέω ἄν . τίς μήν χάριν λοιπός ; ἐλευθερία ὁ Ἕλλην φημί ἄν , οἴομαι δέ μηδέ ἐγώ ἄν οὗτος γε χρή λέγω , ἀλλά ὑπέρ ἐγώ ἅπας ἄν σύμφημι . καί μήν οὐδέ ὅτι μέγας ἐγώ πλεονέκτημα κατά αὐτός ὑπάρχω ἤ οὗτος οὐδέ ἄν εἷς λέγω ἔχω . περίειμι γάρ ὁ μέν ἐκ ὅς περιεργάζομαι μισέω , ἐγώ δέ ἐκ ὅς ἐπαγγέλλω . τίς οὖν χάριν , ὦ ἀνήρ Λακεδαιμόνιος , οὗτος ὑπομιμνῄσκω ; εἷς μέν , ἵνα οἶδα ὡς οὐδείς ἐγώ ὑπόλοιπος εἰμί , ἀλλά ἔχω ὁ γίγνομαι τελευτή ὁ πόλεμος . ὥσπερ γάρ ἀπό ἀρχή ἐλεύθερος εἰμί οὐδείς εἰμί πολύς ζητέω , οὕτως νῦν ἐκπληρόω . ἐάν μέν οὕτως ποιέω , συμβαίνω ὁ ἔργον ὁ λόγος παρέχω καί νίκη ἅπας καλός ἀναιρέω , συμφέρω μέν ὁ Ἕλλην , ἔντιμος δέ ἐγώ αὐτός · εἰ δέ ἀναιρέω καθάπαξ ὁ πόλις , οὐ ὁ Ἕλλην ὅπως ἐλεύθερος γίγνομαι προοράω πολεμέω δοκέω , ἀλλά ὁ πόλις φθονέω , καί ὁ ἡμέτερος αὐτός κακία ἐκπίμπλημι , ἀλλά οὐ ὁ ἐκεῖνος ἀμετρία δυσχεραίνω . οὗτος δέ πᾶς που δῆλος ὡς κατά ἐγώ εἰμί . ἕτερος δέ πρός οὗτος ἐνθυμέομαι , εἰ καί τις