aelius-aristides.summaxiko-s 478
ταυτὸν Φιλίππῳ διανοηθέντες περὶ ὑμῶν , τότε τῶν πάντων Ἑλλήνων οὐδεὶς , οὔθʼ ὅσοι τὴν Εὐρώπην οἰκοῦσι λέγω οὔθʼ ὅσοι τὴν Ἀσίαν , μεθʼ ὑμῶν ἐγένοντο πλὴν ἡμῶν τουτωνί · τοσοῦτον εἰς τὸ πρόσω προβέβηκε τὸ νῦν παρόν . τότε μὲν γὰρ ὑμῶν ἐλθόντων ὡς ἡμᾶς ὑπηκούσαμεν , νυνὶ δʼ ἥκομεν αὐτεπάγγελτοι , τὴν τῶν παρʼ ὑμῶν συμβούλων τάξιν εἰληφότες , εἰ δὲ βούλεσθε , προειληφότες . τοσοῦτον γὰρ ἡμῖν εἶναι δοκεῖ τὸ περιὸν τῶν φόβων ἁπάσῃ τῇ Ἑλλάδι ὥστε ἀγαπητὸν ποιούμεθα , εἰ καὶ προσδεηθείς τις οἷός τε ἔσται πεῖσαι τοὺς ὑπολοίπους ἐθελῆσαι σωθῆναι . καὶ ταῦτʼ οὐ νῦν πρῶτον γιγνώσκομεν , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τοῦ βαρβάρου τὸ πάλαι στρατείαν ἅπαντας ὅσους οἷοί τʼ ἦμεν ἐπηγείραμεν , καὶ οὐκ ᾐσχυνόμεθα ὑπὲρ τῶν κοινῇ συμφερόντων δεόμενοι . πρὸς μὲν οὖν τοὺς ταὐτὰ γιγνώσκοντας ἡμῖν βραχὺς ἀρκεῖ λόγος καὶ τοσοῦτος ἴσως , ὅτι τοὺς ἱππέας καὶ τοὺς ὁπλίτας κατελείπομεν · πρὸς δὲ τοὺς οὔπω τοῦ μέλλοντος οὐδὲν ἐνθυμουμένους , ἀλλʼ ἔτι τῆς ἀπάτης καὶ τῶν ἐλπίδων ὄντας , ἓν μὲν ἐκεῖνο λέγω , ὅτι καὶ τοὺς λόγους αὐτοὺς βλάβος ἡγοῦμαι τοῖς πράγμασιν , εἰ μή τις αὐτοὺς ὡς εἰς ἐλάχιστον καταστήσει · ἔπειθʼ ὅσα καιρὸς ἤδη δίειμι . εἰ μὲν ἐν ὑμῖν πρώτοις ὁ Φίλιππος ἐκρίνετο , τῶν μὲν ἄλλων Ἑλλήνων εὐτύχημʼ ἂν ἦν · τοῦτο δʼ ὑμῖν ἴσως εἶχε κίνδυνον , οὐχὶ προειδόσιν οὐδʼ ἑορακόσιν ἔξω τὸν τρόπον αὐτοῦ . νῦν δὲ τὰ τῶν ἄλλων πταίσματα ὑμῖν ἐν εὐτυχίας γενέσθω μέρει , καὶ τοὺς λόγους τοὺς παρʼ ἀμφοτέρων ἀνελόντες τοῖς ἔργοις τοῖς ἐκείνου πιστεύσατε . ὡς μὴ ὤφελε μὲν τοιαῦτα ὑπάρχειν τοῖς Ἕλλησιν ἀπʼ ἀλλήλων παραδείγματα , ἀλλὰ πάντας ἐν ἡσυχίᾳ μετʼ εὐδαιμονίας τὰς πόλεις οἰκεῖν . τὸ δὲ μηδʼ ἐξ ὧν ἑοράκαμεν ἀξιοῦν πεπαιδεῦσθαι πᾶσα ἂν εἴη συμφορά . ἦν ὅτʼ ἦσαν Ὀλύνθιοι . τούτοις πῶς ἐχρῆτο Φίλιππος ; ἐγὼ μὲν οἶμαι φιλανθρωπότερον ἢ ʼκείνοις ἦν δεομένοις . καὶ πάντα μὲν τίς ἂν εἴποι ; ἀλλʼ εἶχον μὲν τὸν Ἀνθεμοῦντα τῆς ἐκείνου χώρας , οὗ μηδʼ ἐπιβῆναι πρόσθεν αὐτοῖς ἦν . οὕτω δὲ πλείω
Lemmas: τατός Φίλιππος διανοέω περί σύ , τότε ὁ πᾶς Ἕλλην οὐδείς , οὔτε ὅσος ὁ Εὐρώπη οἰκέω λέγω οὔτε ὅσος ὁ Ἀσία , μετά σύ γίγνομαι πλήν ἐγώ οὗτος · τοσοῦτος εἰς ὁ πρόσω προβαίνω ὁ νῦν πάρειμι . τότε μέν γάρ σύ ἔρχομαι ὡς ἐγώ ὑπακούω , νυνί δέ ἥκω αὐτεπάγγελτος , ὁ ὁ παρά σύ σύμβουλος τάξις λαμβάνω , εἰ δέ βούλομαι , προλαμβάνω . τοσοῦτος γάρ ἐγώ εἰμί δοκέω ὁ περιέρχομαι ὁ φόβος ἅπας ὁ Ἑλλάς ὥστε ἀγαπητός ποιέω , εἰ καί προσδέω τις οἷος τε εἰμί πείθω ὁ ὑπόλοιπος ἐθέλω σῴζω . καί οὗτος οὐ νῦν πρῶτος γιγνώσκω , ἀλλά καί κατά ὁ ὁ βάρβαρος ὁ πάλαι στρατεία ἅπας ὅσος οἷος τε εἰμί ἐπαγείρω , καί οὐ αἰσχύνω ὑπέρ ὁ κοινῇ συμφέρω δέω . πρός μέν οὖν ὁ αὐτός γιγνώσκω ἐγώ βραχύς ἀρκέω λόγος καί τοσοῦτος ἴσως , ὅτι ὁ ἱππεύς καί ὁ ὁπλίτης καταλείπω · πρός δέ ὁ οὔπω ὁ μέλλω οὐδείς ἐνθυμέομαι , ἀλλά ἔτι ὁ ἀπάτη καί ὁ ἐλπίς εἰμί , εἷς μέν ἐκεῖνος λέγω , ὅτι καί ὁ λόγος αὐτός βλάβος ἡγέομαι ὁ πρᾶγμα , εἰ μή τις αὐτός ὡς εἰς ἐλαχύς καθίστημι · ἔπειτα ὅσος καιρός ἤδη διέρχομαι . εἰ μέν ἐν σύ πρῶτος ὁ Φίλιππος κρίνω , ὁ μέν ἄλλος Ἕλλην εὐτύχημα ἄν εἰμί · οὗτος δέ σύ ἴσως ἔχω κίνδυνος , οὐ πρόοιδα οὐδέ ὁράω ἔξω ὁ τρόπος αὐτός . νῦν δέ ὁ ὁ ἄλλος πταῖσμα σύ ἐν εὐτυχία γίγνομαι μέρος , καί ὁ λόγος ὁ παρά ἀμφότερος ἀναιρέω ὁ ἔργον ὁ ἐκεῖνος πιστεύω . ὡς μή ὀφείλω μέν τοιοῦτος ὑπάρχω ὁ Ἕλλην ἀπό ἀλλήλων παράδειγμα , ἀλλά πᾶς ἐν ἡσυχία μετά εὐδαιμονία ὁ πόλις οἰκέω . ὁ δέ μηδέ ἐκ ὅς ὁράω ἀξιόω παιδεύω πᾶς ἄν εἰμί συμφορά . εἰμί ὅτε εἰμί Ὀλύνθιος . οὗτος πῶς χράω Φίλιππος ; ἐγώ μέν οἴομαι φιλάνθρωπος ἤ ’κέϊνος εἰμί δέω . καί πᾶς μέν τίς ἄν λέγω ; ἀλλά ἔχω μέν ὁ Ἀνθεμοῦς ὁ ἐκεῖνος χώρα , ὅς μηδέ ἐπιβαίνω πρόσθεν αὐτός εἰμί . οὕτως δέ πολύς