aelius-aristides.summaxiko-s 488
Ἀμφιάρεων περὶ σωτηρίας , Φιλίππου δʼ ἐπιπολάζοντος τοσοῦτον ἤδη χρόνον καὶ τὴν Ἑλλάδα ἐκ βάθρων κινοῦντος καὶ τοσαύτην γῆν ἐπερχομένου , ὅσην οὐδέπω κῦμα ἐπέκλυσεν , οὐδεὶς οὐ λόγος , οὐ σύλλογος , οὐκ εὐχὴ πρέπουσα , οὐκ ἐρώτημα Ἑλληνικὸν , ἀλλʼ ὥσπερ νεφέλῃ κεκαλυμμένος , ἢ τὴν τῶν ποιητῶν ἄτοπον κυνῆν περικείμενος , δρᾶσαι φανερὸς , παθεῖν δʼ ἀφανὴς , περιέρχεται δημαγωγῶν τοὺς Ἕλληνας , πάντα ἐκζητῶν , πάντα εὑρίσκων εἴ τί τῳ πέπρακται δυσχερὲς εἰς τὸ πλησίον , εἰ ῥῆμά τις ἔφθεγκται μόνον , διαβάλλων ἐν μέρει πάντας , ὥσπερ παισὶ τοῖς Ἕλλησι διαλεγόμενος . σοὶ δὲ τί τούτων , ὦ κακῶς ἀμφικτύων ; ἅπαντα ταῦθʼ ἕν ἐστι , δεινὸν πλεονάζων Φίλιππος . τίνες οὖν ἄλλοι ταῦτα κωλύσουσι ; τίνων , ὦ ἄνδρες Θηβαῖοι , χρὴ τοῦτο γενέσθαι τὸ ἕρμαιον ; ἡμῖν τὰς ἀνάγκας ταύτας οἱ θεοὶ προὐξενήκασι . σκέψασθε δὴ καὶ περὶ τῆς παλαιᾶς αἰτίας ὡς καλῶς αὐτὴν ἀπελύσασθε , λέγοντες οὐκ εἶναι τὴν πόλιν αὑτῆς , ἀλλὰ τοὺς κρατοῦντας τῶν πραγμάτων μηδίσαι . τούτοις μέντοι τοῖς λόγοις οὐκ ἀκολουθεῖ τὸ νυνὶ δέξασθαι Φίλιππον . ἀλλʼ ἢ κἀκεῖνα δεῖ ψεύδεσθαι δοκεῖν , ἢ τούτοις λόγος οὐ λείπεται . ὅτι τοίνυν οὐκ ἔστιν ἐφʼ ὑμῖν , οὐδʼ ἐὰν βούλησθε , ἁμαρτεῖν σκέψασθε . νυνὶ δυοῖν θάτερον αἰτεῖ Φίλιππος , ἢ συνεμβαλεῖν , ἢ διεῖναι . διέντες μὲν τοίνυν ἡμᾶς μὲν ὁμοίως προδεδώκατε , ἐκείνῳ δʼ οὐχ ὅσον βούλεται χαρίζεσθε . ὥσθʼ ἥ τε παρʼ ἡμῶν ὑπάρχει μέμψις καὶ ἡ παρʼ ἐκείνου προσγίγνεται . ἂν οὖν διοικήσηται τὰ πρὸς ἡμᾶς , ἔστʼ ἐφʼ ὅτους πρώτους εἶσιν ἢ ὑμᾶς ; ἢ τοῦτο μὲν κἂν εἰ μηδὲν ἔχοι μέμψασθαι πρόδηλον , πρὸς Διὸς , ἂν δʼ εἰσέλθῃ μὲν ὡς εὔνους καὶ φίλος , εἰσελθὼν δʼ ἔχῃ καὶ μὴ ἀνίῃ τὴν πόλιν—ἴσμεν δʼ ὃν τρόπον εἴληφε Φερὰς καὶ χωρὶς τῶν Φερῶν ἴσμεν ὃν τρόπον Φοιβίδας ἔσχε τὴν Καδμείαν ταυτηνὶ—ἂν οὖν ὡς τότʼ ἐκεῖνος παριὼν ὡς ἐπʼ Ὀλύνθου τὸ πρῶτον ἕρμαιον ἠξίωσε μὴ παρεῖναι , οὕτω καὶ νῦν οὗτος πρὶν εἰς Ἀττικὴν ἐλθεῖν ,
Lemmas: Ἀμφιάραος περί σωτηρία , Φίλιππος δέ ἐπιπολάζω τοσοῦτος ἤδη χρόνος καί ὁ Ἑλλάς ἐκ βάθρον κινέω καί τοσοῦτος γῆ ἐπέρχομαι , ὅσος οὐδέπω κῦμα ἐπικλύζω , οὐδείς οὐ λόγος , οὐ σύλλογος , οὐ εὐχή πρέπω , οὐ ἐρώτημα Ἑλληνικός , ἀλλά ὥσπερ νεφέλη καλύπτω , ἤ ὁ ὁ ποιητής ἄτοπος κυνέη περίκειμαι , δράω φανερός , πάσχω δέ ἀφανής , περιέρχομαι δημαγωγέω ὁ Ἕλλην , πᾶς ἐκζητέω , πᾶς εὑρίσκω εἰ τίς τις πράσσω δυσχερής εἰς ὁ πλησίον , εἰ ῥῆμα τις φθέγγομαι μόνος , διαβάλλω ἐν μέρος πᾶς , ὥσπερ παῖς ὁ Ἕλλην διαλέγω . σύ δέ τίς οὗτος , ὦ κακός ἀμφικτύω ; ἅπας οὗτος εἷς εἰμί , δεινός πλεονάζω Φίλιππος . τίς οὖν ἄλλος οὗτος κωλύω ; τίς , ὦ ἀνήρ Θηβαῖος , χρή οὗτος γίγνομαι ὁ ἕρμαιον ; ἐγώ ὁ ἀνάγκη οὗτος ὁ θεός προὐξενέω . σκοπέω δή καί περί ὁ παλαιός αἰτία ὡς καλός αὐτός ἀπολύω , λέγω οὐ εἰμί ὁ πόλις ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ κρατέω ὁ πρᾶγμα μηδίζω . οὗτος μέντοι ὁ λόγος οὐ ἀκολουθέω ὁ νυνί δέχομαι Φίλιππος . ἀλλά ἤ ἐκεῖνος δέω ψεύδω δοκέω , ἤ οὗτος λόγος οὐ λείπω . ὅτι τοίνυν οὐ εἰμί ἐπί σύ , οὐδέ ἐάν βούλομαι , ἁμαρτάνω σκοπέω . νυνί δύο ἕτερος αἰτέω Φίλιππος , ἤ συνεμβάλλω , ἤ διίημι . διίημι μέν τοίνυν ἐγώ μέν ὅμοιος προδίδωμι , ἐκεῖνος δέ οὐ ὅσος βούλομαι χαρίζω . ὥστε ὁ τε παρά ἐγώ ὑπάρχω μέμψις καί ὁ παρά ἐκεῖνος προσγίγνομαι . ἐάν οὖν διοικέω ὁ πρός ἐγώ , ἔστε ἐπί ὅτος πρῶτος ἔρχομαι ἤ σύ ; ἤ οὗτος μέν ἄν εἰ μηδείς ἔχω μέμφομαι πρόδηλος , πρός Ζεύς , ἐάν δέ εἰσέρχομαι μέν ὡς εὔνους καί φίλος , εἰσέρχομαι δέ ἔχω καί μή ἀνέρχομαι ὁ πόλιν—ἴσμεν δέ ὅς τρόπος λαμβάνω Φεραί καί χωρίς ὁ Φέραι οἶδα ὅς τρόπος Φοιβίδας ἔχω ὁ Καδμεῖος ὅσσα οὖν ὡς τότε ἐκεῖνος παρέρχομαι ὡς ἐπί Ὄλυνθος ὁ πρῶτος ἕρμαιον ἀξιόω μή πάρειμι , οὕτως καί νῦν οὗτος πρίν εἰς Ἀττική ἔρχομαι ,