aelius-aristides.summaxiko-s 482
παριὼν τὴν τοῦ φίλος αὐτοῖς ἔρχεσθαι δόξαν προκαθίει . εἰ μὲν οὖν , οἶμαι , καὶ νῦν ὑμῖν οἷός τʼ ἦν σιωπῇ προσελθεῖν , πλείστου τοῦτʼ ἂν ἐτιμήσατο , ἐπεὶ δʼ ἀναγκαῖον ἦν φανερὸν γενέσθαι διὰ τῆς Βοιωτίας βαδίζοντα , τὰ μὲν τῆς ἀνάγκης ἥττηται , τὰ δὲ τῇ φύσει χρῆται , καὶ φησὶν ἐφʼ ἡμᾶς ἔρχεσθαι , οὐχ ἵνʼ ἐξείπῃ τὸν πόλεμον τὸν πρὸς ἡμᾶς , ἀλλʼ ἵνα τὸν πρὸς ὑμᾶς ἐπικρύψηται , νομίζων οὐ μικρὸν διαφέρειν πρὸς ἀμφοτέρους , ἢ πρὸς τοὺς ἑτέρους ἀγωνίζεσθαι . ἂν δὲ δὴ καὶ τοῦτʼ αὐτῷ προσυπάρξῃ τὸ πρὸς οὓς ἔδει κινδυνεύειν αὐτὸν μεθʼ ἡμῶν ὄντας , μετὰ τούτων ἡμῖν ἐπέρχεσθαι θαυμαστὸν εἶναι τὸ εὕρημα . διὰ ταῦτʼ ἐκεῖνο μὲν ὡμολόγηκε , τοῦτο δʼ ἀρνεῖται . πρὸς δὲ τούτοις ὑπελάμβανεν , εἰ μὲν ἄντικρυς ὑμῖν πολέμου νόμῳ συμπλέκοιτο , ἡμᾶς ἀφίξεσθαι καὶ διακωλύσειν , εἰ δὲ διαστήσαι τὰς πόλεις , ὑμᾶς μὲν ἕξειν πρὶν ἀντᾶραι , πρὸς δὲ ἡμᾶς παρατάξεσθαι μόνους . πράττει δὲ οὐ νῦν πρῶτον τοῦτο , ἀλλʼ ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου καὶ διὰ πάντων πραγμάτων , ὅπως μηδέποθʼ αἱ πόλεις ἐν ταὐτῷ γενήσονται · ἐπεὶ καὶ τῶν περὶ Φωκέας τότε πραγμάτων προϊόντων εἰς χρόνον , προειδὼς ὅτι χρήσεσθε ἡμῖν συμμάχοις ὥσπερ εἰώθειτε , ἀμφοτέρους ἐξέκρουσεν , ἡμῖν μὲν εἰρήνην προβαλὼν , ὑμᾶς δʼ ὡς φίλους προσέμενος . τότε μὲν τοίνυν ἀρχαϊκῶς ἀμφότεροι καὶ φαύλως ὑπήχθημεν , νῦν δὲ φανῶμεν μὴ χείρους ἐκείνου λογίζεσθαι . ἀλλʼ ὅμως ἀπαιτεῖ χάριν ὑμᾶς τῆς αὑτοῦ πλεονεξίας αὐτὸς ἅπασαν ἀνῃρηκὼς τὴν χάριν . ὃς γὰρ ἀνθʼ ὧν τότε μικρὸν ἔδωκε , νῦν ἥκει πάνθʼ ἁπλῶς ὑμᾶς ἀφαιρησόμενος , τίνʼ αὑτῷ λέλοιπε παρʼ ὑμῖν χάριν ; ὥσπερ ἂν εἰ καὶ Φωκέας ἐπιχειροῖ χάριν ὧν πεπόνθασιν ἀπαιτεῖν . οὐ γὰρ εἰ καὶ Φωκέας ἀνεῖλε , διὰ τοῦθʼ ὑμῖν εὐμενῶς ἔχειν αὐτὸν ἡγεῖσθαι προσήκει , ἀλλʼ ὅτι καὶ Φωκέας ἀνεῖλε καθʼ ὑμῶν , καὶ νῦν ὑμῖν ὡς τότʼ ἐκείνοις βούλεται χρῆσθαι καὶ φυλάξασθαι καὶ μὴ διʼ ἐκεῖνα καὶ ταῦτα συγχωρεῖν , ἀλλʼ ἐκ τῶν νῦν τούτων κἀκεῖνα μισῆσαι .
Lemmas: παρέρχομαι ὁ ὁ φίλος αὐτός ἔρχομαι δόξα προκαθίημι . εἰ μέν οὖν , οἴομαι , καί νῦν σύ οἷος τε εἰμί σιωπή προσέρχομαι , πολύς οὗτος ἄν τιμάω , ἐπεί δέ ἀναγκαῖος εἰμί φανερός γίγνομαι διά ὁ Βοιωτία βαδίζω , ὁ μέν ὁ ἀνάγκη ἡσσάομαι , ὁ δέ ὁ φύσις χράω , καί φημί ἐπί ἐγώ ἔρχομαι , οὐ ἵνα ἐκλέγω ὁ πόλεμος ὁ πρός ἐγώ , ἀλλά ἵνα ὁ πρός σύ ἐπικρύπτω , νομίζω οὐ μικρός διαφέρω πρός ἀμφότερος , ἤ πρός ὁ ἕτερος ἀγωνίζομαι . ἐάν δέ δή καί οὗτος αὐτός προσυπάρχω ὁ πρός ὅς δέω κινδυνεύω αὐτός μετά ἐγώ εἰμί , μετά οὗτος ἐγώ ἐπέρχομαι θαυμαστός εἰμί ὁ εὕρημα . διά οὗτος ἐκεῖνος μέν ὁμολογέω , οὗτος δέ ἀρνέομαι . πρός δέ οὗτος ὑπολαμβάνω , εἰ μέν ἄντικρυς σύ πόλεμος νόμος συμπλέκω , ἐγώ ἀφικνέομαι καί διακωλύω , εἰ δέ διίστημι ὁ πόλις , σύ μέν ἔχω πρίν ἀνταίρω , πρός δέ ἐγώ παρατάσσω μόνος . πράσσω δέ οὐ νῦν πρῶτος οὗτος , ἀλλά ἐκ ἅπας ὁ χρόνος καί διά πᾶς πρᾶγμα , ὅπως μηδέποτε ὁ πόλις ἐν αὐτός γίγνομαι · ἐπεί καί ὁ περί Φωκεύς τότε πρᾶγμα προέρχομαι εἰς χρόνος , πρόοιδα ὅτι χράω ἐγώ σύμμαχος ὥσπερ εἰωγιθείσκω , ἀμφότερος ἐκκρούω , ἐγώ μέν εἰρήνη προβάλλω , σύ δέ ὡς φίλος προσίημι . τότε μέν τοίνυν ἀρχαικός ἀμφότερος καί φαῦλος ὑπάγω , νῦν δέ φαίνω μή κακός ἐκεῖνος λογίζομαι . ἀλλά ὅμως ἀπαιτέω χάρις σύ ὁ ἑαυτοῦ πλεονεξία αὐτός ἅπας ἀναλέγω ὁ χάρις . ὅς γάρ ἀντί ὅς τότε μικρός δίδωμι , νῦν ἥκω πᾶς ἁπλῶς σύ ἀφαιρέω , τίς ἑαυτοῦ λείπω παρά σύ χάρις ; ὥσπερ ἄν εἰ καί Φωκεύς ἐπιχειρέω χάρις ὅς πάσχω ἀπαιτέω . οὐ γάρ εἰ καί Φωκεύς ἀναιρέω , διά οὗτος σύ εὐμενής ἔχω αὐτός ἡγέομαι προσήκω , ἀλλά ὅτι καί Φωκεύς ἀναιρέω κατά σύ , καί νῦν σύ ὡς τότε ἐκεῖνος βούλομαι χράω καί φυλάσσω καί μή διά ἐκεῖνος καί οὗτος συγχωρέω , ἀλλά ἐκ ὁ νῦν οὗτος ἐκεῖνος μισέω .