aelius-aristides.summaxiko-s 486
Βοιωτίαν , ἀνάγκῃ μὲν οὐδεμιᾶς συμμαχίας , γνώμῃ δʼ ὑμᾶς εὖ ποιεῖν ἑλόμενοι . καὶ πάλιν τῆς εἰρήνης γενομένης τῆς ἐπὶ Ἀνταλκίδου , καὶ Φοιβίδου τὴν Καδμείαν καταλαβόντος , τήν τε φυγὴν ἐδεχόμεθα καὶ ἐπειδὴ τῶν ὅπλων ἔδει , παρῆμεν πανδημεὶ , καὶ οὐκ ἔφθημεν ἐλθόντες , καὶ Λακεδαιμονίους ὑποσπόνδους ἀπηλλάξαμεν , καὶ μυρία ἄν τις ἔχοι λέγειν , ὡς ἀγαθὴ τύχη πεφύκασιν αἱ πόλεις ἀλλήλαις . οὐ τοίνυν μόνον πόλει πρὸς πόλιν ἡμῖν πλεῖστα ὑπάρχει πρὸς ἀλλήλους , ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων φιλιῶν τὰς παρʼ ὑμῶν τε καὶ ἡμῶν ἰσχυροτάτας εἶναι συμβέβηκε . τί γὰρ ἐνδοξότερον τῆς Ἡρακλέους καὶ Θησέως ἑταιρίας , ἢ τί μᾶλλον τοῖς Ἕλλησιν ἐν καιρῷ ; οἳ σκευήν τε τὴν αὐτὴν ἐφόρησαν καὶ ταὐτὰ γνόντες ἡμέρουν τὴν γῆν . καὶ ὅτε τοίνυν Ἡρακλεῖ φίλου ἐδέησε , Θησεὺς αὐτὸν Ἀθήναζε ἀγαγὼν ἀνακτᾶται . ὡς ἔδει γε , ὦ Ζεῦ καὶ Πόσειδον καὶ πάντες θεοὶ , νῦν ὡς ἀληθῶς , νῦν τῆς ἐκείνων συστάσεως καὶ μελέτης καὶ φιλοτιμίας . οἶμαι γὰρ οὔτε τὴν ἐπʼ Ἀμαζόνας στρατείαν οὔτʼ ἄλλον οὐδένα ἂν αὐτοὺς προελέσθαι πόλεμον , πρὶν μίαν ταυτηνὶ κεφαλὴν κοινῇ συνεξελεῖν , ἧς οὔτε Ἰσθμὸς ἀπείρατος οὔτε ἔθνος οὐδὲν , ἀλλὰ καὶ γῆ καὶ θάλαττα ἐπιλείπει λῃστευομένη . νῦν τοίνυν ἐκεῖνοι μὲν ἀθλοθέται τοῦ πολέμου , ἀγωνισταὶ δʼ ἡμεῖς ἐξ ἁπάντων προὐκρίθημεν . τί οὖν οὐ μιμούμεθα τοὺς ἀρχηγέτας ; καλὴν μὲν οὖν , ὦ ἄνδρες Θηβαῖοι , κἀκείνην κοινωνίαν συνέστημεν , ἧς μικρῷ πρόσθεν ἐμνήσθην , ἡνίκα Λακεδαιμονίους γῆς καὶ θαλάττης ἄρχοντας οὐ κατεδείσαμεν · οὐ μὴν ἐγένετο ἡμέρα τῆς ἐπιούσης ταύτης ἀναγκαιοτέρα οὐδὲ καιρὸς ἀμείνων οὐδʼ ἐν ᾧ μᾶλλον ἔδει συστῆναι καὶ πόλεις καὶ ἥρωας καὶ θεοὺς αὐτούς . ἀνὴρ ὑβριστὴς ἐκ τοῦ βαράθρου τῆς γῆς ὁρμώμενος κακῇ μοίρᾳ τῶν Ἑλλήνων , μᾶλλον δʼ αὑτοῦ τραφεὶς , κωμάζει συχνὸν ἤδη χρόνον οὐ φορητὰ , πόλεις ἀναιρῶν , πολιτείας μετατιθεὶς , φυγὰς ἐναλλάττων , ἐμβατεύων εἰς τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα , ὥσπερ εἰληφὼς ὑπερήμερον τὴν Ἑλλάδα , κωλύει
Lemmas: Βοιωτία , ἀνάγκη μέν οὐδείς συμμαχία , γνώμη δέ σύ εὖ ποιέω αἱρέω . καί πάλιν ὁ εἰρήνη γίγνομαι ὁ ἐπί Ἀνταλκίδας , καί Φοιβίδας ὁ Καδμεῖος καταλαμβάνω , ὁ τε φυγή δέχομαι καί ἐπειδή ὁ ὅπλον δέω , πάρειμι πανδημεί , καί οὐ φθάνω ἔρχομαι , καί Λακεδαιμόνιος ὑπόσπονδος ἀπαλλάσσω , καί μυρίος ἄν τις ἔχω λέγω , ὡς ἀγαθός τύχη φύω ὁ πόλις ἀλλήλων . οὐ τοίνυν μόνος πόλις πρός πόλις ἐγώ πολύς ὑπάρχω πρός ἀλλήλων , ἀλλά καί ὁ ἴδιος φιλία ὁ παρά σύ τε καί ἐγώ ἰσχυρός εἰμί συμβαίνω . τίς γάρ ἔνδοξος ὁ Ἡρακλῆς καί Θησεύς ἑταιρεία , ἤ τίς μάλα ὁ Ἕλλην ἐν καιρός ; ὅς σκευή τε ὁ αὐτός φορέω καί αὐτός γιγνώσκω ἡμερόω ὁ γῆ . καί ὅτε τοίνυν Ἡρακλῆς φίλος δέω , Θησεύς αὐτός Ἀθήναζε ἄγω ἀνακτάομαι . ὡς δέω γε , ὦ Ζεύς καί Ποσειδῶν καί πᾶς θεός , νῦν ὡς ἀληθής , νῦν ὁ ἐκεῖνος σύστασις καί μελέτη καί φιλοτιμία . οἴομαι γάρ οὔτε ὁ ἐπί Ἀμαζών στρατεία οὔτε ἄλλος οὐδείς ἄν αὐτός προαιρέω πόλεμος , πρίν εἷς οὗτος κεφαλή κοινῇ συνεξαιρέω , ὅς οὔτε Ἰσθμός ἀπείρατος οὔτε ἔθνος οὐδείς , ἀλλά καί γῆ καί θάλασσα ἐπιλείπω λῃστεύω . νῦν τοίνυν ἐκεῖνος μέν ἀθλοθέτης ὁ πόλεμος , ἀγωνιστής δέ ἐγώ ἐκ ἅπας προκρίνω . τίς οὖν οὐ μιμέομαι ὁ ἀρχηγέτης ; καλός μέν οὖν , ὦ ἀνήρ Θηβαῖος , ἐκεῖνος κοινωνία συνίστημι , ὅς μικρός πρόσθεν μιμνῄσκω , ἡνίκα Λακεδαιμόνιος γῆ καί θάλασσα ἄρχω οὐ καταδείδω · οὐ μήν γίγνομαι ἡμέρα ὁ ἐπέρχομαι οὗτος ἀναγκαῖος οὐδέ καιρός ἀγαθός οὐδέ ἐν ὅς μάλα δέω συνίστημι καί πόλις καί ἥρως καί θεός αὐτός . ἀνήρ ὑβριστής ἐκ ὁ βάραθρον ὁ γῆ ὁρμάω κακός μοῖρα ὁ Ἕλλην , μάλα δέ ἑαυτοῦ τρέφω , κωμάζω συχνός ἤδη χρόνος οὐ φορητός , πόλις ἀναιρέω , πολιτεία μετατίθημι , φυγάς ἐναλλάσσω , ἐμβατεύω εἰς ὁ ὁ Ἕλλην πρᾶγμα , ὥσπερ λαμβάνω ὑπερήμερος ὁ Ἑλλάς , κωλύω