aelius-aristides.summaxiko-s-b-pro-s-qhbai-ous-peri-th-s-summaxi-as 502
ἑκόντας τιμᾶν οὐδὲν αἰσχύνης ἐλλείπει · καὶ γὰρ δικαίως αὑτῷ καὶ μὴ ποιεῖν εἰς ταυτὸν τελεῖ . καὶ μὴν εἰ μηδεὶς ὑμῶν ἄχρι τούτου νομίζει πρὸς Φίλιππον ἡμῖν εἶναι τὸν ἀγῶνα , ἄχρι τοῦ τὸ κελευόμενον ποιεῖν ἢ μὴ , ἀλλʼ ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ ἐδάφους καὶ τῶν ἐσχάτων ἔσεσθαι καὶ φύσει ταῦτα τοῖς ἀλλοφύλοις ὀφείλεσθαι , πρῶτον μὲν οὐκ εἰς καλὸν ὑμᾶς αὐτοὺς σχῆμα καθίστατε , ὅταν τῷ τοιούτῳ αὐτὰ συμπράττητε · ἔπειτα πῶς ὑμῖν γε θαρρεῖν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἔξεστιν , ὅταν μηδὲ δουλεύειν ἀλλήλοις ἐξῇ , ἀλλὰ δέῃ καθάπαξ ἀπολωλέναι Φίλιππον , ἔγωγε προσθείην ἂν , ὦ Ζεῦ ; τίς δὲ καὶ ὁ νοῦς ἔσται τῆς συμμαχίας ; εἰ μὲν γὰρ οὐκ ἐπιτρέψετε τούτῳ ταῦτα ποιεῖν , πῶς ἄξιον συνάρασθαι ; εἰ δʼ ἄχρι παντὸς συμπράξετε , πῶς ἄξια ταῦτα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ Ἡρακλέους , οἳ παρʼ ὑμῖν φύντες ὑφʼ ἡμῶν πρῶτον ἐθαυμάσθησαν ; οἷς νῦν ὑμεῖς πολλῷ δικαιότερον σπένδοιτʼ ἂν μεθʼ ἡμῶν καὶ ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἐλευθερίας ἢ καθʼ ὑμῶν αὐτῶν καὶ τῶν ὑπʼ ἐκείνων προκριθέντων . κἀκεῖνο μέμνησθε ὅτι νῦν Φίλιππος ὑμῶν ἐγγυτέρω ὥσπερ νέφος ἢ πῦρ , καὶ ὅτι οὐ διὰ τῆς Ἀττικῆς εἰς τὴν Βοιωτίαν βαδιεῖται , ἀλλʼ εἰς τὴν Ἀττικὴν διὰ τῆς Βοιωτίας . οὐ βαδιεῖται δὲ , ἐὰν οἵ τε θεοὶ τὰ δίκαια ποιῶσι καὶ ὑμεῖς σωφρονῆτε . καὶ τὰ μὲν ἄλλα λόγους καὶ χρόνους ἐστὶν ἐνδεχόμενα , ἅττα ποτʼ αὐτῷ περὶ ἡμῶν πράττειν ἔπεισι , τοῦτο δὲ ὁρῶμεν , πρὸς τοῖς ὅροις ὑμῶν ἁνὴρ , οὐκέτʼ εἰς Φωκέας ἐμβάλλων ὥσπερ πρὸ τοῦ , ἀλλʼ αὐτοῖς ὑμῖν τὰ ὅπλα , ἐπισείων , πάντως ἐπιβησόμενος τῶν Θηβῶν , ἂν δέχησθε · ὁμοιότατον πείθων ὥσπερ ἂν εἰ δυοῖν ἀνδροῖν ἑστώτων ἐπιὼν τὸν μέσον καὶ πρὸ αὑτοῦ τοῦτʼ ἀνέπειθεν , ὅτι διʼ αὐτοῦ τὸ σιδήριον ὤσας ἀποκτενεῖ τὸν ἕτερον , αὐτοῦ δὲ ἀφέξεται . [ καὶ ἐφʼ ὑμᾶς τὰ πρῶτα τῆς πληγῆς , ἡμεῖς δὲ δεύτεροι . ] θώμεθα ὅ τι βούλεσθε ὄνομα τῷ πράγματι , ἢ δέξασθαι ἡμᾶς συμμάχους , ἢ γενέσθαι αὐτοὶ σύμμαχοι , οὐδὲν διοισόμεθα · τὸν δʼ ἐπʼ ἀμφοτέρους ἰόντα κωλύοιμεν ἀμφότεροι , μάλιστα μὲν , ὦ ἄνδρες Θηβαῖοι , τοῖς θεοῖς τοῖς κοινοῖς τῶν
Lemmas: ἑκών τιμάω οὐδείς αἰσχύνη ἐλλείπω · καί γάρ δίκαιος ἑαυτοῦ καί μή ποιέω εἰς τατός τελέω . καί μήν εἰ μηδείς σύ ἄχρι οὗτος νομίζω πρός Φίλιππος ἐγώ εἰμί ὁ ἀγών , ἄχρι ὁ ὁ κελεύω ποιέω ἤ μή , ἀλλά ὑπέρ αὐτός ὁ ἔδαφος καί ὁ ἔσχατος εἰμί καί φύσις οὗτος ὁ ἀλλόφυλος ὀφείλω , πρῶτος μέν οὐ εἰς καλός σύ αὐτός σχῆμα καθίστημι , ὅταν ὁ τοιοῦτος αὐτός συμπράσσω · ἔπειτα πῶς σύ γε θαρσέω ὑπέρ ὁ ἐλευθερία ἔξεστι , ὅταν μηδέ δουλεύω ἀλλήλων ἐξέρχομαι , ἀλλά δέω καθάπαξ ἀπόλλυμι Φίλιππος , ἐγώ προστίθημι ἄν , ὦ Ζεύς ; τίς δέ καί ὁ νόος εἰμί ὁ συμμαχία ; εἰ μέν γάρ οὐ ἐπιτρέπω οὗτος οὗτος ποιέω , πῶς ἄξιος συναίρω ; εἰ δέ ἄχρι πᾶς συμπράσσω , πῶς ἄξιος οὗτος ὁ Διόνυσος καί ὁ Ἡρακλῆς , ὅς παρά σύ φύω ὑπό ἐγώ πρῶτος θαυμάζω ; ὅς νῦν σύ πολύς δίκαιος σπένδω ἄν μετά ἐγώ καί ὑπέρ ὁ ὁ Ἕλλην ἐλευθερία ἤ κατά σύ αὐτός καί ὁ ὑπό ἐκεῖνος προκρίνω . ἐκεῖνος μιμνῄσκω ὅτι νῦν Φίλιππος σύ ἐγγύς ὥσπερ νέφος ἤ πῦρ , καί ὅτι οὐ διά ὁ Ἀττική εἰς ὁ Βοιωτία βαδίζω , ἀλλά εἰς ὁ Ἀττική διά ὁ Βοιωτία . οὐ βαδίζω δέ , ἐάν ὁ τε θεός ὁ δίκαιος ποιέω καί σύ σωφρονέω . καί ὁ μέν ἄλλος λόγος καί χρόνος εἰμί ἐνδέχομαι , ὅστις ποτέ αὐτός περί ἐγώ πράσσω ἔπειμι , οὗτος δέ ὁράω , πρός ὁ ὅρος σύ ἀνήρ , οὐκέτι εἰς Φωκεύς ἐμβάλλω ὥσπερ πρό ὁ , ἀλλά αὐτός σύ ὁ ὅπλον , ἐπισείω , πάντως ἐπιβαίνω ὁ Θῆβαι , ἐάν δέχομαι · ὅμοιος πείθω ὥσπερ ἄν εἰ δύο ἀνήρ ἵστημι ἐπέρχομαι ὁ μέσος καί πρό ἑαυτοῦ οὗτος ἀναπείθω , ὅτι διά αὐτός ὁ σιδήριον ὠθέω ἀποκτείνω ὁ ἕτερος , αὐτός δέ ἀπέχω . [ καί ἐπί σύ ὁ πρῶτος ὁ πληγή , ἐγώ δέ δεύτερος . ] θάομαι ὅς τις βούλομαι ὄνομα ὁ πρᾶγμα , ἤ δέχομαι ἐγώ σύμμαχος , ἤ γίγνομαι αὐτός σύμμαχος , οὐδείς διαφέρω · ὁ δέ ἐπί ἀμφότερος ἔρχομαι κωλύω ἀμφότερος , μάλα μέν , ὦ ἀνήρ Θηβαῖος , ὁ θεός ὁ κοινός ὁ