aelius-aristides.summaxiko-s-b-pro-s-qhbai-ous-peri-th-s-summaxi-as 494
ταῦτʼ ἦγεν ἡσυχίαν καὶ μηδὲν περιειργάζετο , τάχʼ ἄν τις ἔφη συμφέρονθʼ ὑμῖν αὐτὸν εἰργάσθαι · εἰ δʼ ἀρχῆς τῶν Ἑλλήνων ἐπιθυμῶν , καὶ ἵνʼ ἐφʼ ὑμᾶς αὐτοὺς ἀδεέστερον καὶ ῥᾷον ὁπηνίκα βούλοιτο ἀφίκοιτο , τί οὐκ ἀπʼ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐχθρὸν αὐτὸν ὅμοιον τίθεσθε ἀφʼ ἧς τοὺς Φωκέας προανεῖλεν ; οὐ γὰρ μᾶλλον τοὺς Φωκέας ὑπὲρ ὑμῶν ἐτιμωρεῖτο ἢ νῦν ἐφʼ ὑμᾶς ὑπὲρ Φωκέων ἀφικνεῖται . καὶ γὰρ οὐδʼ ἐκεῖνό γʼ ἔστʼ εἰπεῖν ὡς οἱ μὲν Φωκεῖς φόβον αὐτῷ παρεῖχον καὶ συμφέρειν ἡγεῖτο ἀνελεῖν αὐτοὺς , ἅτε καὶ πρότερον περὶ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀρχῆς διανοηθέντας καὶ δόξαν θαυμαστὴν ἐπὶ τοῖς ἔργοις λαβόντας , τὴν δὲ τῶν Θηβαίων πόλιν , οὗ ποθʼ ὡμήρευσε , παρὰ φαῦλον ἡγεῖτο διʼ αὑτοῦ ποιήσασθαι καὶ κατασχεῖν . τρεῖς γάρ εἰσι πόλεις πρὸς ἃς ἀναγκαῖον αὐτῷ συντείνειν τοὺς λογισμούς · ὧν ἡ μὲν Λακεδαιμονίων πορρωτάτω καὶ ὑφʼ ὑμῶν ἤδη σχεδὸν ἐξεληλεγμένη καὶ διʼ ἄμφω ταῦτα ἐλάττονος αὐτῷ λόγου , τὴν δʼ ἡμετέραν οὐδʼ αὐτὸς ἐγχειρεῖ λέγειν ὡς οὐκ ἐχθρὰν ἄγει · ἡ δʼ ὑμετέρα τῇ τε θέσει πρώτη καὶ κατὰ τοῦτʼ ἀναγκαία προλαβεῖν , καὶ τύχης ἕνεκα οὐκ ἀδεὲς τοῦτο , οὐδʼ ἧττον τῆς ἡμετέρας ὕποπτος , ἣν ἑτέρωσε ὁρῶσαν λαβεῖν ζητεῖ καὶ τοὺς εἰωθότας μισθοὺς τῶν εὐεργεσιῶν κομίσασθαι . διὰ ταῦτα οἱ Φωκεῖς καὶ τὸ Τιλφωσσαῖον ὑμνεῖται . οἷς γὰρ λογισμοῖς ἐχαρίζετο , τούτοις ἀναμιμνήσκει τὴν χρείαν ὠνούμενος , ὥσπερ ἂν εἰ καὶ οἱ θηρευταὶ πρὸς τοὺς ὄρνιθας λέγοιεν ὡς οὐκ ὀλίγον πόνον διʼ αὐτοὺς ἐπόνησαν , καὶ ἅμα δεικνύντες τὸ δέλεαρ τὴν χάριν ἀνταπαιτοῖεν . ὃν χρῆν εἰ τὰ μάλιστα ταῦθʼ ὑπὲρ ὑμῶν ἐτύγχανεν εἰργασμένος , αὐτὸν , ἀλλὰ μὴ ὑμᾶς , ἀναμιμνήσκειν , νῦν δʼ ἅπαντα ταῦτα ὑπερβὰς προσάγει μεθʼ ὅπλων τὴν αὑτοῦ κακίαν ἐπιδεικνὺς καὶ τὰ τέλη καθάπερ δράματος παρʼ ἐλπίδας ἐξάγων . θαυμαστὰ δέ μοι δοκοῦσι λέγειν οἱ πρέσβεις καὶ παντάπασιν ἐναντία ἑαυτοῖς , οἵτινες τῷ μὲν Φιλίππῳ φασὶ δεῖν χάριν ὑμᾶς ἔχειν , εἴ τι πώποτʼ ἐποίησεν ὑμᾶς εὖ , αὐτοὺς δὲ κελεύουσι προέσθαι πάντα τὰ πράγματα
Lemmas: οὗτος ἄγω ἡσυχία καί μηδείς περιεργάζομαι , τάχα ἄν τις φημί συμφέρω σύ αὐτός ἐργάζομαι · εἰ δέ ἀρχή ὁ Ἕλλην ἐπιθυμέω , καί ἵνα ἐπί σύ αὐτός ἀδεής καί ῥᾴδιος ὁπηνίκα βούλομαι ἀφικνέομαι , τίς οὐ ἀπό ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἐχθρός αὐτός ὅμοιος τίθημι ἀπό ὅς ὁ Φωκεύς προαναιρέω ; οὐ γάρ μάλα ὁ Φωκεύς ὑπέρ σύ τιμωρέω ἤ νῦν ἐπί σύ ὑπέρ Φωκεύς ἀφικνέομαι . καί γάρ οὐδέ ἐκεῖνος γε εἰμί λέγω ὡς ὁ μέν Φωκεύς φόβος αὐτός παρέχω καί συμφέρω ἡγέομαι ἀναιρέω αὐτός , ἅτε καί πρότερος περί ὁ ὁ Ἕλλην ἀρχή διανοέω καί δόξα θαυμαστός ἐπί ὁ ἔργον λαμβάνω , ὁ δέ ὁ Θηβαῖος πόλις , ὅς ποτέ ὁμηρεύω , παρά φαῦλος ἡγέομαι διά ἑαυτοῦ ποιέω καί κατέχω . τρεῖς γάρ εἰμί πόλις πρός ὅς ἀναγκαῖος αὐτός συντείνω ὁ λογισμός · ὅς ὁ μέν Λακεδαιμόνιος πόρρω καί ὑπό σύ ἤδη σχεδόν ἐξελέγχω καί διά ἄμφω οὗτος ἐλαχύς αὐτός λόγος , ὁ δέ ἡμέτερος οὐδέ αὐτός ἐγχειρέω λέγω ὡς οὐ ἐχθρός ἄγω · ὁ δέ ὑμέτερος ὁ τε θέσις πρῶτος καί κατά οὗτος ἀναγκαῖος προλαμβάνω , καί τύχη ἕνεκα οὐ ἀδεής οὗτος , οὐδέ ἥσσων ὁ ἡμέτερος ὕποπτος , ὅς ἑτέρωσε ὁράω λαμβάνω ζητέω καί ὁ εἴωθα μισθός ὁ εὐεργεσία κομίζω . διά οὗτος ὁ Φωκεύς καί ὁ Τιλφωσσαῖον ὑμνέω . ὅς γάρ λογισμός χαρίζω , οὗτος ἀναμιμνῄσκω ὁ χρεία ὠνέομαι , ὥσπερ ἄν εἰ καί ὁ θηρευτής πρός ὁ ὄρνις λέγω ὡς οὐ ὀλίγος πόνος διά αὐτός πονέω , καί ἅμα δείκνυμι ὁ δέλεαρ ὁ χάρις ἀνταπαιτέω . ὅς χρή εἰ ὁ μάλα οὗτος ὑπέρ σύ τυγχάνω ἐργάζομαι , αὐτός , ἀλλά μή σύ , ἀναμιμνῄσκω , νῦν δέ ἅπας οὗτος ὑπερβαίνω προσάγω μετά ὅπλον ὁ ἑαυτοῦ κακία ἐπιδείκνυμι καί ὁ τέλος καθά δρᾶμα παρά ἐλπίς ἐξάγω . θαυμαστός δέ ἐγώ δοκέω λέγω ὁ πρέσβυς καί παντάπασι ἐναντίος ἑαυτοῦ , ὅστις ὁ μέν Φίλιππος φημί δέω χάρις σύ ἔχω , εἰ τις πώποτε ποιέω σύ εὖ , αὐτός δέ κελεύω προίημι πᾶς ὁ πρᾶγμα