aelius-aristides.summaxiko-s-b-pro-s-qhbai-ous-peri-th-s-summaxi-as 497
κατηγορεῖν μὲν εἴ τι πρὸς ἀλλήλους ἡμῖν ὑπάρχει δύσκολον , εἰ δέ τι χρηστὸν νῦν πράξομεν συστάντες , ἀσχάλλειν καὶ μὴ συνιέναι τοῖς αὑτῶν λόγοις ἐλεγχομένους ; εἰ μὲν γὰρ ὀρθῶς ἐκεῖνα πέπρακται , τί κατηγοροῦσιν ; εἰ δʼ ἡμάρτηται , τί οὐ τὰ βελτίω νῦν , ἐπειδή γʼ ἔξεστι , προαιρούμεθα ; ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνα ἐπιτιμήσεως ἄξια , οὕτω τά γʼ ἐναντία τοῦ κρείττονός ἐστι λόγου . ἡγοῦμαι δὲ νοῦν ἐχόντων εἶναι ὅσα μὲν τῶν ὑπαρχόντων καλῶς ἔχει , ταῦτα καὶ πρὸς τὸ λοιπὸν ἀξιοῦν μιμεῖσθαι καὶ τηρεῖν ὡς οἷόν τε διʼ ἀσφαλείας , ἃ δʼ οὐδʼ ὅλως πεπρᾶχθαι προσῆκε , τούτοις ὡς ἥκιστʼ ἀκολουθεῖν . οὐ γὰρ ἐπεξαμαρτάνειν ἦν ἄρα πάντων ἄριστον , ἀλλʼ ἐξ ἀρχῆς τὰ δέοντα βουλεύεσθαι , τούτων δʼ ἀμφοτέρων μέσον ἂν ἁμάρτημά τι συμβῇ , μεταγνῶναι . καὶ μὴν εἰ μὲν ὥσπερ ἡμῖν πρὸς ὑμᾶς , οὕτω καὶ ὑμῖν εἰς ἡμᾶς πέπρακταί τινα δυσχερῆ , τί μᾶλλον ἡμῶν ἢ ὑμῶν ταῦτα κατηγορήκασιν ; εἰ δʼ οὐδὲν πώποτʼ εἰς ἡμᾶς ἡμάρτετε , τοῦ χάριν νῦν ἀξιώσετε πρῶτον , ἐν ᾧ καὶ τὰ ὑμέτερʼ αὐτῶν συμπροήσεσθε ; θαυμάζω δʼ εἰ παρʼ αὐτὰ μὲν τὰ ἐγκλήματα καὶ τὰ μέγιστα τῶν ἐναντιωμάτων ἡμεῖς τε παρʼ ὑμᾶς ἦμεν καὶ ὑμεῖς ἡμῖν ἐπεκέχρησθε , ἐπεὶ δʼ ἐκεῖνά τε τῷ χρόνῳ κεκούφισται καὶ ταῦτʼ ἐπʼ ἐκείνοις γεγένηται , εἶτʼ ἐξ ἀρχῆς ἀγανακτήσομεν , καὶ χωρὶς μὲν παραδείγματος σωφρονεῖν ἐπιστησόμεθα , τοσούτων δʼ ὑπαρχόντων οὐδὲν βελτίους ἐσόμεθα . ἀλλʼ εἰ μέν τις τοῖς ἑτέρων παραδείγμασιν ἐχρῆτο ὑπὲρ σωτηρίας , ᾤμεθʼ ἂν δεῖν προσέχειν , παρʼ ἡμῶν δʼ αὐτῶν ἔχοντες τοσαῦτα πῶς οὐ δεινὸν εἰ μὴ χρησόμεθα ; καὶ μὴν εἰ μὲν ὅλως οὐδενὸς δεῖ μεμνῆσθαι , τοῦ χάριν ταῦτʼ ἀνακινοῦσιν ; εἰ δʼ ὀρθῶς ἔχει , μνημονεύειν ἄμεινον τῶν ἐπὶ σωτηρίᾳ καὶ μὴ τὰ βελτίω παρέντας ἑκόντας ἔχεσθαι τῶν χειρόνων . ἡγοῦμαι δʼ εἰ πάντα τἀναντιώτατα ἡμῖν ἐπέπρακτο πρὸς ἀλλήλους , ἀφʼ οὗ τὰς πόλεις οἰκοῦμεν , καὶ πάντα πρὸς Φίλιππον ὑπῆρχεν οἰκειόταθʼ ὑμῖν ἄχρι τούτου , τήν γε παροῦσαν ἡμέραν εἰκότως ἂν ἅπαντα μεταστῆσαι . ὁ μὲν γὰρ ἐφέστηκεν ὑμῖν τελευταῖα ταῦτα κελεύων βουλεύσασθαι , ἡμεῖς δʼ ἥκομεν συνδιαλύσοντες ἅπαντα τὸν κίνδυνον . ὥστʼ εἴπερ
Lemmas: κατηγορέω μέν εἰ τις πρός ἀλλήλων ἐγώ ὑπάρχω δύσκολος , εἰ δέ τις χρηστός νῦν πράσσω συνίστημι , ἀσχάλλω καί μή συνίημι ὁ ἑαυτοῦ λόγος ἐλέγχω ; εἰ μέν γάρ ὀρθός ἐκεῖνος πράσσω , τίς κατηγορέω ; εἰ δέ ἁμαρτάνω , τίς οὐ ὁ ἀγαθός νῦν , ἐπειδή γε ἔξεστι , προαιρέω ; ὥσπερ γάρ ἐκεῖνος ἐπιτίμησις ἄξιος , οὕτως ὁ γε ἐναντίος ὁ κρατύς εἰμί λόγος . ἡγέομαι δέ νόος ἔχω εἰμί ὅσος μέν ὁ ὑπάρχω καλός ἔχω , οὗτος καί πρός ὁ λοιπός ἀξιόω μιμέομαι καί τηρέω ὡς οἷος τε διά ἀσφάλεια , ὅς δέ οὐδέ ὅλος πράσσω προσήκω , οὗτος ὡς ἦκα ἀκολουθέω . οὐ γάρ ἐπεξαμαρτάνω εἰμί ἄρα πᾶς ἀγαθός , ἀλλά ἐκ ἀρχή ὁ δέω βουλεύω , οὗτος δέ ἀμφότερος μέσος ἐάν ἁμάρτημα τις συμβαίνω , μεταγιγνώσκω . καί μήν εἰ μέν ὥσπερ ἐγώ πρός σύ , οὕτως καί σύ εἰς ἐγώ πράσσω τις δυσχερής , τίς μάλα ἐγώ ἤ σύ οὗτος κατηγορέω ; εἰ δέ οὐδείς πώποτε εἰς ἐγώ ἁμαρτάνω , ὁ χάριν νῦν ἀξιόω πρῶτος , ἐν ὅς καί ὁ ὑμέτερος αὐτός συμπροίημι ; θαυμάζω δέ εἰ παρά αὐτός μέν ὁ ἔγκλημα καί ὁ μέγας ὁ ἐναντίωμα ἐγώ τε παρά σύ εἰμί καί σύ ἐγώ ἐπιχράω , ἐπεί δέ ἐκεῖνος τε ὁ χρόνος κουφίζω καί οὗτος ἐπί ἐκεῖνος γίγνομαι , εἶτα ἐκ ἀρχή ἀγανακτέω , καί χωρίς μέν παράδειγμα σωφρονέω ἐφίστημι , τοσοῦτος δέ ὑπάρχω οὐδείς ἀγαθός εἰμί . ἀλλά εἰ μέν τις ὁ ἕτερος παράδειγμα χράω ὑπέρ σωτηρία , οἴομαι ἄν δέω προσέχω , παρά ἐγώ δέ αὐτός ἔχω τοσοῦτος πῶς οὐ δεινός εἰ μή χράω ; καί μήν εἰ μέν ὅλος οὐδείς δέω μιμνῄσκω , τίς χάριν οὗτος ἀνακινέω ; εἰ δέ ὀρθός ἔχω , μνημονεύω ἀγαθός ὁ ἐπί σωτηρία καί μή ὁ ἀγαθός πείρω ἑκών ἔχω ὁ κακός . ἡγέομαι δέ εἰ πᾶς ἐναντίος ἐγώ πράσσω πρός ἀλλήλων , ἀπό ὅς ὁ πόλις οἰκέω , καί πᾶς πρός Φίλιππος ὑπάρχω οἰκεῖος σύ ἄχρι οὗτος , ὁ γε πάρειμι ἡμέρα ἔοικα ἄν ἅπας μεθίστημι . ὁ μέν γάρ ἐφίστημι σύ τελευταῖος οὗτος κελεύω βουλεύω , ἐγώ δέ ἥκω συνδιαλύω ἅπας ὁ κίνδυνος . ὥστε εἴπερ