aelius-aristides.sumbouleutiko-s-peri-tou-mh-dei-n-kwmw-dei-n 511
τοῦ δὲ τοσαύτη μὲν λέξεως μοχθηρία , τοσαύτη δὲ μελῶν ἀσέλγεια , ἔτι δὲ σχημάτων αἰσχύνη , κωμῳδία δʼ οὐδεμία ἐφίκοιτʼ ἂν τῶν τούτοις προσόντων κακῶν , τίς τρόπος ἡδονῆς ; καὶ πότερον ὡς καλὰ ταῦτα ἀνέξεσθε ; καὶ τί τούτων αἴσχιον ; ἀλλʼ ὡς συμφέροντα ἀκούειν ἢ θεωρεῖν ; καὶ μὴν διαφθορᾶς γέ ἐστι συνθήματα · ὅταν γὰρ εἰς συνήθειαν καταστῇ τοῦ κακῶς ἀκούειν ἀνὴρ ἢ γυνὴ καὶ τὰ χείριστα φέρειν τῶν ὀνειδῶν , εὐχερῶς ἀνίησιν ἡ γνώμη καὶ διδάσκεται πᾶς τις φαῦλος εἶναι , εἰ καὶ μὴ πρόσθεν ἦν , ἄλλως τε τούτων ὧν οὐδὲν πρὸς τὸν Διόνυσόν ἐστιν . ἀλλʼ ἔμοιγε καὶ τὸ τῆς παροιμίας εἰς τὰς τοιαύτας ἀβελτηρίας οὐχ ἥκιστα ἔχειν δοκεῖ . εἶεν · ἀλλʼ εἰς δόξης λόγον θαυμαστὰ , ὅταν ἐν τοῖς βαλανείοις , ὅταν ἐν τοῖς στενωποῖς , ὅταν κατʼ ἀγορὰν , ὅταν ἐν ταῖς οἰκίαις γύναια , παιδάρια , πᾶς τις ἐφεξῆς τοιαῦτα ἐπιμελῳδῇ ; καὶ πότερον τοὺς πολίτας μόνον ἐξέσται κωμῳδεῖν ; οὐκοῦν δεινὸν εἰ τῶν μὲν ξένων εἴσεσθε φείδεσθαι , ὑμῶν δʼ αὐτῶν οὐ τολμήσετε , ἀλλʼ οὕτως ἀνόμοιοι τοῖς Λακεδαιμονίοις ἔσεσθε ὥστʼ ἐκεῖνοι μὲν ἅπαντα ἀπόρρητα ἐποιήσαντο τὰ ἑαυτῶν , ὑμεῖς δὲ καὶ τὰ μηδὲν προσήκοντα λέγειν καθʼ ὑμῶν τοῖς βουλομένοις δώσετε . ἀλλὰ νὴ Δία καὶ τῶν ξένων ἐπιληψόμεθα ; πολλὴν ἄρα τὴν εὐποιίαν παρὰ πάντων καὶ τὴν ἐπιμιξίαν ἕξομεν · ἦ που ῥᾳδίως μὲν οἱ πατέρες τοὺς υἱεῖς , ῥᾳδίως δὲ ἀδελφοὶ πρεσβύτεροι νεωτέρους κομιοῦσι δεῦρʼ ἐπὶ παιδείαν , παρʼ οἷς τοιαῦτʼ ἐστὶ τὰ ᾀδόμενα . οὐ παύσεσθε στηλιτεύοντες ὑμᾶς αὐτούς ; νὴ Δίʼ , ἀλλʼ ἀστεῖον τὸ τοῦ σκώμματος . οὐκοῦν τοσούτῳ μᾶλλον οὐ πολλῶν , εἴπερ γε μὴ πολλοὺς τοὺς ἀστείους εἶναι δεῖ δοκεῖν . ἡδέως δʼ ἂν ἐροίμην τοὺς χαίροντας τῷ λοιδορεῖν πότερον παίζουσιν ἢ σπουδάζουσιν . εἰ μὲν γὰρ παίζουσι , τί προσποιοῦνται νουθετεῖν ; εἰ δὲ σπουδάζουσιν , αὖθις αὖ πυθέσθαι καλὸν αὐτῶν πότερόν ποτʼ ἀληθῆ ταῦτα λοιδοροῦσιν ἢ ψευδῆ . εἰ μὲν γὰρ ἀληθῆ , τί μαθόντες οὐ χρῶνται τοῖς νόμοις ; ἀλλʼ οὗ μὲν δεῖ λέγειν σιωπῶσιν , οὗ δὲ δεῖ σιωπᾶν λέγουσιν . ἀλλὰ μὴν εἴ γε καταψεύδονται , ἀγαπᾶν εἰκὸς ἦν μὴ πάσχοντας κακῶς , οὐκ ἀγανακτεῖν , εἰ μὴ λέγειν
Lemmas: ὁ δέ τοσοῦτος μέν λέξις μοχθηρία , τοσοῦτος δέ μέλος ἀσέλγεια , ἔτι δέ σχῆμα αἰσχύνη , κωμῳδία δέ οὐδείς ἐφικνέομαι ἄν ὁ οὗτος πρόσειμι κακός , τίς τρόπος ἡδονή ; καί πότερος ὡς καλός οὗτος ἀνέχω ; καί τίς οὗτος αἰσχρός ; ἀλλά ὡς συμφέρω ἀκούω ἤ θεωρέω ; καί μήν διαφθορά γε εἰμί σύνθημα · ὅταν γάρ εἰς συνήθεια καθίστημι ὁ κακός ἀκούω ἀνήρ ἤ γυνή καί ὁ κακός φέρω ὁ ὄνειδος , εὐχερής ἀνίημι ὁ γνώμη καί διδάσκω πᾶς τις φαῦλος εἰμί , εἰ καί μή πρόσθεν εἰμί , ἄλλος τε οὗτος ὅς οὐδείς πρός ὁ Διόνυσος εἰμί . ἀλλά ἐγώ καί ὁ ὁ παροιμία εἰς ὁ τοιοῦτος ἀβελτηρία οὐ ἦκα ἔχω δοκέω . εἶεν · ἀλλά εἰς δόξα λόγος θαυμαστός , ὅταν ἐν ὁ βαλανεῖον , ὅταν ἐν ὁ στενωπός , ὅταν κατά ἀγορά , ὅταν ἐν ὁ οἰκία γύναιον , παιδάριον , πᾶς τις ἐφεξῆς τοιοῦτος ἐπιμελῳδέω ; καί πότερος ὁ πολίτης μόνος ἔξεστι κωμῳδέω ; οὐκοῦν δεινός εἰ ὁ μέν ξένος οἶδα φείδομαι , σύ δέ αὐτός οὐ τολμάω , ἀλλά οὕτως ἀνόμοιος ὁ Λακεδαιμόνιος εἰμί ὥστε ἐκεῖνος μέν ἅπας ἀπόρρητος ποιέω ὁ ἑαυτοῦ , σύ δέ καί ὁ μηδείς προσήκω λέγω κατά σύ ὁ βούλομαι δίδωμι . ἀλλά νή Ζεύς καί ὁ ξένος ἐπιλαμβάνω ; πολύς ἄρα ὁ εὐποιία παρά πᾶς καί ὁ ἐπιμιξία ἔχω · ἦ που ῥᾴδιος μέν ὁ πατήρ ὁ υἱός , ῥᾴδιος δέ ἀδελφός πρέσβυς νέος κομίζω δεῦρο ἐπί παιδεία , παρά ὅς τοιοῦτος εἰμί ὁ ἀείδω . οὐ παύω στηλιτεύω σύ αὐτός ; νή Ζεύς , ἀλλά ἀστεῖος ὁ ὁ σκῶμμα . οὐκοῦν τοσοῦτος μάλα οὐ πολύς , εἴπερ γε μή πολύς ὁ ἀστεῖος εἰμί δέω δοκέω . ἡδύς δέ ἄν λέγω ὁ χαίρω ὁ λοιδορέω πότερος παίζω ἤ σπουδάζω . εἰ μέν γάρ παίζω , τίς προσποιέω νουθετέω ; εἰ δέ σπουδάζω , αὖθις αὖ πυνθάνομαι καλός αὐτός πότερος ποτέ ἀληθής οὗτος λοιδορέω ἤ ψευδής . εἰ μέν γάρ ἀληθής , τίς μανθάνω οὐ χράω ὁ νόμος ; ἀλλά οὗ μέν δέω λέγω σιωπάω , οὗ δέ δέω σιωπάω λέγω . ἀλλά μήν εἰ γε καταψεύδομαι , ἀγαπάω ἔοικα εἰμί μή πάσχω κακός , οὐ ἀγανακτέω , εἰ μή λέγω