aelius-aristides.sumbouleutiko-s-peri-tou-mh-dei-n-kwmw-dei-n 510
θῶμεν ἀμφοτέρους ἀναμὶξ ἀκούειν κακῶς , — οὐ γὰρ ἐκεῖνό γʼ ἂν σὺ φαίης , ὡς οὐδεὶς μή ποτʼ ἀκούσῃ κακῶς ἐπιεικὴς ὢν τοὺς τρόπους—οὐκοῦν οἱ μὲν δόξης ἠμεληκότες καὶ διεφθαρμένοι καθάπαξ ὑπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐπιθυμιῶν οὐδʼ ὁτιοῦν δή που ζημιοῦνται , ἀλλὰ καὶ κέρδος ἂν θεῖντο ἀγαλλόμενοι τῷ φανεροὶ πᾶσι γίγνεσθαι , οἱ δὲ παρʼ ἀξίαν ἀγωνιζόμενοι πῶς οὐ πολὺ τῶν ἄθλων ἃ τῆς σωφροσύνης εἶναι χρὴ διαμαρτάνουσιν ; ὥστʼ οὐχ ἵνα βελτίους ὑμῖν ὦσιν οἱ νέοι , διὰ τοῦτο κωμῳδητέον , ἀλλʼ εἰ μηδενὸς ἄλλου χάριν , τούτου γε παυστέον τοῦ κωμῳδεῖν . ἵνʼ ἐξῇ τοῖς νέοις ἀσκεῖν ἀδεῶς τὰ βελτίω . τοὺς μὲν γὰρ δὴ φαύλους ἔνι δή που καὶ ἄλλως ἀμύνασθαι , τοὺς δʼ ἐπιεικεῖς ὅταν τοιαῦθʼ ὑβρίζωμεν , τίνʼ ἐροῦμεν λόγον ; οἷς γὰρ μηδὲ λόγον δίκης προσήκει λαγχάνειν , πῶς ἀνυπευθύνως γε ἀτιμοῦν τῷ βουλομένῳ δεδόσθαι προσήκει ; εἰ τοίνυν κἀκεῖνό τις ὑμῶν ὑπείληφεν , ὅτι καὶ τῶν ἐπιεικῶν πολλοῖς αἱρετώτερον εἶναι δόξει ἀργύριον τοῦ μὴ κακῶς ἀκούειν προΐεσθαι , καὶ τοσούτῳ μᾶλλον ὅσῳπερ ἂν αἰσχυντηλότεροι τοὺς τρόπους ὦσι , πῶς οὐ πανταχόθεν δῆλον ὡς δυσχερὲς ἡ κωμῳδία καὶ βέλτιον εἰσάπαξ ὑφʼ ὑμῶν κωλυθῆναι ; εἴ γε οἱ μὲν χρηστοὶ δυοῖν θάτερον , ἢ οὐ δόντες ἀκούσονται κακῶς , ἢ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἀκοῦσαι κακῶς ζημιώσονται , χρήμασι τὰς βλασφημίας ὠνούμενοι · εἰ δὲ μηδὲν φροντίζουσιν ἀκούοντες κακῶς , τί ἔσθʼ ὃ πείσονται ; ὅλως δʼ οὐκ ἔνεστι μὴ τῆς τῶν ἰδιωτῶν δόξης ἀπολαύειν κοινῇ τὴν πόλιν . ὁποῖοι γὰρ ἄν τινες ὦσιν οἱ κωμῳδούμενοι , τοιοῦτοι πολλάκις οἱ σύμπαντες ἔδοξαν εἶναι . σκέψασθε δὲ καὶ εἰς τοὺς πατέρας ὑμῶν τοὺς Ἀθηναίους ἀνενεγκόντες , οὓς αἱ μὲν ἄλλαι συγγραφαὶ κοσμοῦσι σχεδὸν ὡς εἰπεῖν ἅπασαι , μόνη δὲ ἡ κωμῳδία διέσυρε καὶ παρέσχε τοῖς βουλομένοις βλασφημεῖν ἔτι νυνὶ λαβάς · ἔδοξαν γὰρ αὐτοὶ παρʼ αὑτῶν ἐξελέγχεσθαι . καὶ ὅσον μὲν , ὦ γῆ καὶ θεοὶ , τὸ μέσον τῆς τε νῦν κιβδηλίας καὶ ὁπόση τις ἔν γε ταῖς καλουμέναις παραβάσεσι νουθεσία καὶ παίδευσις ἐνῆν ἐῶ λέγειν . ἀλλʼ οὖν τό γε τῆς παροιμίας ἐξ ἀξίου τοῦ ξύλου καὶ πάσχειν ὑπῆρχεν , εἴ τῳ συμβαίνοι ·
Lemmas: τίθημι ἀμφότερος ἀναμίξ ἀκούω κακός , — οὐ γάρ ἐκεῖνος γε ἄν σύ φημί , ὡς οὐδείς μή ποτέ ἀκούω κακός ἐπιεικής εἰμί ὁ τροπους—ουκεω ὁ μέν δόξα ἀμελέω καί διαφθείρω καθάπαξ ὑπό ὁ αἰσχρός ἐπιθυμία οὐδέ ὁστισοῦν δή που ζημιόω , ἀλλά καί κέρδος ἄν θέω ἀγάλλω ὁ φανερός πᾶς γίγνομαι , ὁ δέ παρά ἀξία ἀγωνίζομαι πῶς οὐ πολύς ὁ ἆθλον ὅς ὁ σωφροσύνη εἰμί χρή διαμαρτάνω ; ὥστε οὐ ἵνα ἀγαθός σύ εἰμί ὁ νέος , διά οὗτος κωμῳδητέον , ἀλλά εἰ μηδείς ἄλλος χάριν , οὗτος γε παυστέον ὁ κωμῳδέω . ἵνα ἐξέρχομαι ὁ νέος ἀσκέω ἀδεής ὁ ἀγαθός . ὁ μέν γάρ δή φαῦλος ἔνειμι δή που καί ἄλλος ἀμύνω , ὁ δέ ἐπιεικής ὅταν τοιοῦτος ὑβρίζω , τίς λέγω λόγος ; ὅς γάρ μηδέ λόγος δίκη προσήκω λαγχάνω , πῶς ἀνυπεύθυνος γε ἀτιμόω ὁ βούλομαι δίδωμι προσήκω ; εἰ τοίνυν ἐκεῖνος τις σύ ὑπολαμβάνω , ὅτι καί ὁ ἐπιεικής πολύς αἱρετός εἰμί δοκέω ἀργύριον ὁ μή κακός ἀκούω προίημι , καί τοσοῦτος μάλα ὅσος ἄν αἰσχυντηλός ὁ τρόπος εἰμί , πῶς οὐ πανταχόθεν δῆλος ὡς δυσχερής ὁ κωμῳδία καί ἀγαθός εἰσάπαξ ὑπό σύ κωλύω ; εἰ γε ὁ μέν χρηστός δύο ἕτερος , ἤ οὐ δίδωμι ἀκούω κακός , ἤ ὑπέρ ὁ μή ἀκούω κακός ζημιόω , χρῆμα ὁ βλασφημία ὠνέομαι · εἰ δέ μηδείς φροντίζω ἀκούω κακός , τίς εἰμί ὅς πάσχω ; ὅλος δέ οὐ ἔνειμι μή ὁ ὁ ἰδιώτης δόξα ἀπολαύω κοινῇ ὁ πόλις . ὁποῖος γάρ ἄν τις εἰμί ὁ κωμῳδέω , τοιοῦτος πολλάκις ὁ σύμπας δοκέω εἰμί . σκοπέω δέ καί εἰς ὁ πατήρ σύ ὁ Ἀθηναῖος ἀναφέρω , ὅς ὁ μέν ἄλλος συγγραφή κοσμέω σχεδόν ὡς λέγω ἅπας , μόνος δέ ὁ κωμῳδία διασύρω καί παρέχω ὁ βούλομαι βλασφημέω ἔτι νυνί λαβή · δοκέω γάρ αὐτός παρά ἑαυτοῦ ἐξελέγχω . καί ὅσος μέν , ὦ γῆ καί θεός , ὁ μέσος ὁ τε νῦν κιβδηλία καί ὁπόσος τις ἐν γε ὁ καλέω παράβασις νουθεσία καί παίδευσις ἔνειμι ἐάω λέγω . ἀλλά οὖν ὁ γε ὁ παροιμία ἐκ ἄξιος ὁ ξύλον καί πάσχω ὑπάρχω , εἰ τις συμβαίνω ·