aelius-aristides.smurnai-ko-s-politiko-s 234
ἔδαφος , ἀλλʼ ὀρύξαντι μέν ἐστι σημεῖα τῆς ἀρχαίας φύσεως , καὶ βλέψαντί γε εἰς τὰ κύκλῳ περιέχοντα εἰς ἅ ποτε ἀπηρείδετο ἡ θάλαττα , διεξελαύνοντι δὲ ἐν ὥραις καὶ κρήναις τὸ ἁλίπεδον , καὶ ταῦτά γε ἐν τέλει . καὶ προελθόντι μικρὸν ἡ πόλις αὖθις ὥσπερ παραπέμπουσα ἀναφαίνεται , καὶ γίγνεται διʼ ἐλάττονος ἐνταῦθα ἤδη ἀριθμητὰ καὶ μετρητὰ τὰ κάλλη αὐτῆς . καὶ οὐδεὶς οὕτως ἐπείγεται ὅστις ὁρᾷ τὸ πρόσω τῆς ὁδοῦ καὶ οὐ μεταβάλλει τὸ σχῆμα , τὰ μὲν κατʼ ὀφθαλμοὺς δεξιὰ ποιούμενος , τὰ δὲ ἀριστερὰ πρὸ τῆς ὄψεως . ἡ γὰρ πόλις ἕλκει πρὸς αὑτὴν ὥσπερ ἡ μαγνῆτις λίθος τὰ σιδήρια καὶ διʼ ἀνάγκης ἐθελουσίου χειροῦται . πέπονθε δὲ ταυτὸν ἥ τε πόλις πρὸς τὰ ἔξω καὶ τὰ ἔξω πρὸς τὴν πόλιν . οὔτε γὰρ ἐκ τοῦ ἄστεος τὰ προάστεια ὁρῶντι κόρος , εἴτε τις ἔξωθεν προσορῴη τὴν πόλιν , ἀεὶ τοῦ ἴσου δεῖ τὸ μὴ ἱκανῶς ἔχειν . μόνῃ δὲ ταύτῃ πόλεων εἰς ζημίαν ἡ δόξα καθίσταται · οὐδεὶς γὰρ ἂν ἔξω περὶ αὐτῆς ἀκούων ἐφίκοιτο ὥστε ἅπαν συλλαβεῖν . δοκεῖ δʼ ἄν μοί τις καὶ δόγμα παρʼ αὐτῶν ποιήσασθαι , ὥσπερ τὸν ὑπὸ τῆς ἐχίδνης φασὶ πληγέντα μὴ ἐθέλειν ἑτέρῳ λέγειν ἀλλʼ ἢ ὅστις πεπείραται , οὕτω καὶ τῶν περὶ τῆς πόλεως καλῶν ἰδὼν ἰδόντι μόνον κοινοῦσθαι , ἢ μέλλοντί γε αὐτίκα , εἰς ἑτέρους δὲ οὐκ ἂν ῥᾳδίως τοὺς λόγους ἐκφέρειν ὥσπερ εἰς βεβήλους ἱερά · ὥσπερ οἱ ὑπʼ ἔρωτος κατεχόμενοι πρὸς τοὺς κομιδῆ παῖδας οὐκ ἐθέλουσι διηγεῖσθαι . τοσόνδε μὲν γὰρ ἴσως καὶ ποιητὴς ἂν εἴποι καὶ ψυχαγωγήσειεν , ὡς ὁ μὲν λιμὴν ἐν ὀμφαλῷ τῆς πόλεως , τὸ δὲ πέλαγος ἐν ὀφθαλμῷ , τοῖς ἐπὶ θάτερα ἐσχάτοις οὐχ ἧττον σύνοπτον ἢ τοῖς προσοικοῦσι · καὶ ἡ μὲν ἀκρόπολις διὰ πάσης ἀνέχει τὴν πόλιν , ἡ δὲ θάλαττα παρατείνει καθάπερ βάσις , τοσοῦτον τοῦ Μέλητος πρὸς ἕω παραλλάττουσα ὅσον εἰς καμπὴν παρεξελθεῖν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ ἐν μέρει κοσμοίη τις ἂν , ἡ δὲ ἐπὶ πᾶσι
Lemmas: ἔδαφος , ἀλλά ὀρύσσω μέν εἰμί σημεῖον ὁ ἀρχαῖος φύσις , καί βλέπω γε εἰς ὁ κύκλος περιέχω εἰς ὅς ποτέ ἀπερείδω ὁ θάλασσα , διεξελαύνω δέ ἐν ὥρα καί κρήνη ὁ ἁλίπεδον , καί οὗτος γε ἐν τέλος . καί προέρχομαι μικρός ὁ πόλις αὖθις ὥσπερ παραπέμπω ἀναφαίνω , καί γίγνομαι διά ἐλαχύς ἐνταῦθα ἤδη ἀριθμητός καί μετρητός ὁ κάλλος αὐτός . καί οὐδείς οὕτως ἐπείγω ὅστις ὁράω ὁ πρόσω ὁ ὁδός καί οὐ μεταβάλλω ὁ σχῆμα , ὁ μέν κατά ὀφθαλμός δεξιός ποιέω , ὁ δέ ἀριστερός πρό ὁ ὄψις . ὁ γάρ πόλις ἕλκω πρός ἑαυτοῦ ὥσπερ ὁ μαγνῆτις λίθος ὁ σιδήριον καί διά ἀνάγκη ἐθελούσιος χειρόω . πάσχω δέ τατός ὁ τε πόλις πρός ὁ ἔξω καί ὁ ἔξω πρός ὁ πόλις . οὔτε γάρ ἐκ ὁ ἄστυ ὁ προάστειον ὁράω κόρος , εἴτε τις ἔξωθεν προσοράω ὁ πόλις , ἀεί ὁ ἴσος δέω ὁ μή ἱκανός ἔχω . μόνος δέ οὗτος πόλις εἰς ζημία ὁ δόξα καθίστημι · οὐδείς γάρ ἄν ἔξω περί αὐτός ἀκούω ἐφικνέομαι ὥστε ἅπας συλλαμβάνω . δοκέω δέ ἄν ἐγώ τις καί δόγμα παρά αὐτός ποιέω , ὥσπερ ὁ ὑπό ὁ ἔχιδνα φημί πλήσσω μή ἐθέλω ἕτερος λέγω ἀλλά ἤ ὅστις πειράω , οὕτως καί ὁ περί ὁ πόλις καλός ὁράω ὁράω μόνος κοινόω , ἤ μέλλω γε αὐτίκα , εἰς ἕτερος δέ οὐ ἄν ῥᾴδιος ὁ λόγος ἐκφέρω ὥσπερ εἰς βέβηλος ἱερόν · ὥσπερ ὁ ὑπό ἔρως κατέχω πρός ὁ κομιδῇ παῖς οὐ ἐθέλω διηγέομαι . τοσόσδε μέν γάρ ἴσως καί ποιητής ἄν λέγω καί ψυχαγωγέω , ὡς ὁ μέν λιμήν ἐν ὀμφαλός ὁ πόλις , ὁ δέ πέλαγος ἐν ὀφθαλμός , ὁ ἐπί ἕτερος ἔσχατος οὐ ἥσσων σύνοπτος ἤ ὁ προσοικέω · καί ὁ μέν ἀκρόπολις διά πᾶς ἀνέχω ὁ πόλις , ὁ δέ θάλασσα παρατείνω καθά βάσις , τοσοῦτος ὁ Μέλητος πρός ἠώς παραλλάσσω ὅσος εἰς καμπή παρεξέρχομαι . ἀλλά οὗτος μέν καί ἐν μέρος κοσμέω τις ἄν , ὁ δέ ἐπί πᾶς