aelius-aristides.smurnai-ko-s-politiko-s 231
ἀλλὰ τί δεῖ περὶ ταῦτα τρίβεσθαι ; αἷς μὲν γάρ ἐστι τῶν πόλεων ἐν μύθοις ἢ διηγήσεσιν ἡ φιλοτιμία , εἰς ταῦτα εἰκὸς ἀναχωρεῖν , ἥτις δὲ εὐθὺς ὀφθεῖσα χειροῦται καὶ οὐκ ἐᾷ ζητεῖν τὰ ἀρχαῖα , τί δεῖ ταύτην σεμνύνειν ἀπὸ τῶν παρελθόντων , ἀλλʼ οὐ περιηγεῖσθαι καθαπερεὶ τῆς χειρὸς ἔχοντα , μάρτυρα τὸν θεατὴν τῶν λόγων ποιούμενον ; οἶμαι γὰρ , εἴ τινος εἴδωλον πόλεως ἔδει φαίνεσθαι κατʼ οὐρανὸν , ὥσπερ τὸν στέφανόν φασι τὸν Ἀριάδνης καὶ ἄλλα εἴδωλα ποταμῶν τε καὶ ζώων , ὅσα πρὸς θεῶν ἐτιμήθη , τὸ τῆσδε ἂν φαίνεσθαι νικῆσαι . οὕτως μοι δοκεῖ πεφυκέναι παράδειγμα πόλεως , καὶ οὔτε τοῦ πολίτου ποιητοῦ προμνωμένου προσδεῖσθαι οὔτε ἄλλης τέχνης εἰς ἔπαινον , ἀλλʼ αὐτὴ προξενεῖν τὸν ἔρωτα αὑτῆς πᾶσιν ἀνθρώποις καὶ αὐτὴ καταναγκάζειν , ὀφθαλμοὺς , οὐχὶ ὦτα πείθουσα . τέταται γὰρ ὑπὲρ τῆς θαλάττης , ἄνθος ὥρας ἀφιεῖσα διηνεκὲς , ὥσπερ οὐ κατὰ μικρὸν πολισθεῖσα , ἀλλʼ εἰσάπαξ ἀνασχοῦσα τῆς γῆς , οὐ πρὸς ἀνάγκην οὐδʼ ἠπειγμένον τὸ μέγεθος παρεχομένη , ἀλλὰ πανταχοῦ πολλὴ καὶ παραπλησία . καὶ ἔστιν αὐτῇ τὸ μέγεθος κάλλους περιουσία . οὐδʼ ἂν φαίης εἶναι πόλεις πολλὰς κατὰ μικρὸν διεσπαρμένας , ἀλλὰ μίαν μὲν πολλῶν ἀντίρροπον , μίαν δʼ οὖν ὁμόχρουν καὶ σύμφωνον ἑαυτῇ , καθάπερ ἀνθρώπου σῶμα συμβαίνοντα τῷ ὅλῳ τὰ μέρη παρεχομένην . κόσμοι δὲ οἵ τε ἐν αὐτῇ καὶ οἱ περὶ αὐτὴν ἐξ ἴσου πολλοί τε καὶ λαμπροὶ καὶ ποθεινοτέρους οὐχὶ λελοιπότες . ἀλλʼ ἐστὶν ἅπασα ὥσπερ διʼ ἀγαλμάτων , ὥσπερ οἱ κατάπαστοι χιτῶνες . ἀπὸ ἑσπέρας μὲν πρὸς ἕω βαδίζων ἐκ νεώ τε εἰς νεὼν ἥξεις καὶ ἐκ κολωνοῦ πρὸς κολωνὸν διʼ ἑνὸς στενωποῦ καλλίονος ἢ κατὰ τοὔνομα . στάντι δὲ ἐπὶ τῆς ἀκροπόλεως ἡ μὲν θάλαττα ὑπορρεῖ , τὰ δὲ προάστεια ὑφορμεῖ · καταμιγνυμένη δὲ ἀμφοτέροις ἡ πόλις διὰ τριῶν τῶν ἡδίστων θεαμάτων ἐκχεῖ τὴν ψυχὴν , οὐδὲ ἔστιν εὑρεῖν
Lemmas: ἀλλά τίς δέω περί οὗτος τρίβω ; ὅς μέν γάρ εἰμί ὁ πόλις ἐν μῦθος ἤ διήγησις ὁ φιλοτιμία , εἰς οὗτος ἔοικα ἀναχωρέω , ὅστις δέ εὐθύς ὁράω χειρόω καί οὐ ἐάω ζητέω ὁ ἀρχαῖος , τίς δέω οὗτος σεμνύνω ἀπό ὁ παρέρχομαι , ἀλλά οὐ περιηγέομαι καθαπερεί ὁ χείρ ἔχω , μάρτυς ὁ θεατής ὁ λόγος ποιέω ; οἴομαι γάρ , εἰ τις εἴδωλον πόλις δέω φαίνω κατά οὐρανός , ὥσπερ ὁ στέφανος φημί ὁ Ἀριάδνη καί ἄλλος εἴδωλον ποταμός τε καί ζῷον , ὅσος πρός θεός τιμάω , ὁ ὅδε ἄν φαίνω νικάω . οὕτως ἐγώ δοκέω φύω παράδειγμα πόλις , καί οὔτε ὁ πολίτης ποιητής προμνάομαι προσδέω οὔτε ἄλλος τέχνη εἰς ἔπαινος , ἀλλά αὐτός προξενέω ὁ ἔρως ἑαυτοῦ πᾶς ἄνθρωπος καί αὐτός καταναγκάζω , ὀφθαλμός , οὐ οὖς πείθω . τείνω γάρ ὑπέρ ὁ θάλασσα , ἄνθος ὥρα ἀφίημι διηνεκής , ὥσπερ οὐ κατά μικρός πολίζω , ἀλλά εἰσάπαξ ἀνέχω ὁ γῆ , οὐ πρός ἀνάγκη οὐδέ ἐπείγω ὁ μέγεθος παρέχω , ἀλλά πανταχοῦ πολύς καί παραπλήσιος . καί εἰμί αὐτός ὁ μέγεθος κάλλος περιουσία . οὐδέ ἄν φημί εἰμί πόλις πολύς κατά μικρός διασπείρω , ἀλλά εἷς μέν πολύς ἀντίρροπος , εἷς δέ οὖν ὁμόχρους καί σύμφωνος ἑαυτοῦ , καθά ἄνθρωπος σῶμα συμβαίνω ὁ ὅλος ὁ μέρος παρέχω . κόσμος δέ ὁ τε ἐν αὐτός καί ὁ περί αὐτός ἐκ ἴσος πολύς τε καί λαμπρός καί ποθεινός οὐ λείπω . ἀλλά εἰμί ἅπας ὥσπερ διά ἄγαλμα , ὥσπερ ὁ κατάπαστος χιτών . ἀπό ἑσπέρα μέν πρός ἠώς βαδίζω ἐκ ναός τε εἰς ναός ἥκω καί ἐκ κολωνός πρός κολωνός διά εἷς στενωπός καλός ἤ κατά ὄνομα . ἵστημι δέ ἐπί ὁ ἀκρόπολις ὁ μέν θάλασσα ὑπορρέω , ὁ δέ προάστειον ὑφορμέω · καταμείγνυμι δέ ἀμφότερος ὁ πόλις διά τρεῖς ὁ ἡδύς θέαμα ἐκχέω ὁ ψυχή , οὐδέ εἰμί εὑρίσκω