aelius-aristides.smurnai-ko-s-politiko-s 233
ἀναπαύσεις ἔχουσιν , ὥστε οὐ κάμνουσιν . ὁ δὲ δὴ πρὸ θυρῶν κόσμος ἀντὶ Ἀπόλλωνος ἀγυιέως προπύλαιος τῇ πόλει , Μέλης ὁ ἐπώνυμος διωρυχὴν Νυμφῶν ἐκ πηγῶν εἰς θάλατταν , αὐταῖς τʼ εἶναι λουτρὸν ῥυτὸν καὶ Νηρηίδας παρὰ Νηρέως δέξασθαι διʼ ὀλίγου . ῥεῖ δὲ ὁ Μέλης ὁμοίως ἔκ τε ἄντρων καὶ οἴκων καὶ δένδρων καὶ μέσου τοῦ ῥείθρου ἀνίσχων καὶ προϊὼν μέχρι θαλάττης , καὶ αὐτοῦ τὸ μὲν κατὰ τὰς ἄνω πηγὰς κύκλος τέ ἐστι καὶ ὅρμῳ μάλιστʼ ἂν ἀπεικάσαις , τὰ δὲ ἑξῆς Εὐρίπῳ . πρὸς δὲ ταῖς ἐκβολαῖς βέβρυχε μὲν ἥκιστα , ὁ δὲ τὸ ῥόθιον ἐπιλεαίνων ἀψοφητὶ καταμίγνυται , ἐπιοῦσαν μὲν ἐξ ἀνέμων τὴν θάλατταν αἰωρῶν , ἀπιούσῃ δὲ ἑπόμενος , νῶτον ἐκ τοῦ ὕδατος ἑκατέρου δεικνὺς , ὥστε οὐκ ἂν γνοίης ὅπου συνέβαλον . καὶ μὴν ὅτι γε ἰχθύων πάντη πλήρης , καὶ τούτων τιθασῶν τε καὶ συσσίτων τοῖς σκηνοῦσιν ἐπὶ ταῖς ὄχθαις , καὶ οὐκ ἐπὶ τοῦ ξηροῦ , ἀλλʼ ὑπὸ τοῦ αὐλοῦ ἐν χώρᾳ ὀρχουμένων καὶ παροινίᾳ κυβιστώντων εἰς τοὺς συμπότας , ταῦτα μὲν κἂν οἱ παῖδες ἐξηγοῖντο καὶ ἰδεῖν πᾶσιν ἔξεστιν · αἱ δὲ δὴ καλλίους τοῦ ποταμοῦ γοναὶ καὶ ἐπὶ πάσας φέρουσαι πόλεις , Ὅμηρος ὁ κοινὸς τοῖς Ἕλλησι τροφεὺς καὶ φίλος , ἐκ πατέρων τε καὶ ἐκ παιδὸς ἑκάστῳ . διὸ καὶ δικαίως ἄν μοι δοκοῦσιν ἅπαντες εἰς τὰς πηγὰς ὥσπερ ἐκεῖνος ἔφη τοῦ Σπερχειοῦ , τοῦ Μέλητος ἀπάρχεσθαι τῶν λόγων , ὥσπερ βοστρύχων , ᾁδοντας Ὁμήρου χάριν τὸν ποταμόν . διαβάντι δὲ τὸν Μέλητα ἀπαντᾷ χῶρος , Ποσειδῶνος , ὡς ἐμοὶ δοκεῖν , δῶρον τῇ πόλει παραπλήσιόν τι καὶ οὐ παραπλήσιον τῷ περὶ Θετταλίαν λεγομένῳ . ἐκεῖ μὲν γὰρ τὰ ὄρη διαστήσας Θετταλίαν ἐποίησε γῆν ἄπεδον ἐκ λίμνης ἐξιεὶς κατὰ ῥεῦμα τὸν Πηνειὸν , ἐνταῦθα δὲ ἐπανήγαγε τὴν θάλατταν ἀπὸ τῶν ὀρῶν , ἀντίστροφον τὸν ἐκ τῆς ἠπείρου κόσμον τῷ παρὰ τῆς θαλάττης ἁρμόττων τῇ πόλει . οὐ μὴν ἰλύν γε ὑπελίπετο οὐδʼ ὅσον ἔπηξε τὸ
Lemmas: ἀνάπαυσις ἔχω , ὥστε οὐ κάμνω . ὁ δέ δή πρό θύρα κόσμος ἀντί Ἀπόλλων ἀγυιεύς προπύλαιος ὁ πόλις , Μέλης ὁ ἐπώνυμος διωρυχή Νύμφη ἐκ πηγή εἰς θάλασσα , αὐτός τε εἰμί λουτρόν ῥυτός καί Νηρηΐς παρά Νηρεύς δέχομαι διά ὀλίγος . ῥέω δέ ὁ Μέλης ὅμοιος ἐκ τε ἄντρον καί οἶκος καί δένδρον καί μέσος ὁ ῥεῖθρον ἀνίσχω καί προέρχομαι μέχρι θάλασσα , καί αὐτός ὁ μέν κατά ὁ ἄνω πηγή κύκλος τε εἰμί καί ὅρμος μάλα ἄν ἀπεικάζω , ὁ δέ ἑξῆς Εὔριπος . πρός δέ ὁ ἐκβολή βρυχάομαι μέν ἦκα , ὁ δέ ὁ ῥόθιος ἐπιλεαίνω ἀψοφητί καταμείγνυμι , ἐπέρχομαι μέν ἐκ ἄνεμος ὁ θάλασσα αἰωρέω , ἀπέρχομαι δέ ἕπομαι , νῶτον ἐκ ὁ ὕδωρ ἑκάτερος δείκνυμι , ὥστε οὐ ἄν γιγνώσκω ὅπου συμβάλλω . καί μήν ὅτι γε ἰχθῦς πάντῃ πλήρης , καί οὗτος τιθασός τε καί σύσσιτος ὁ σκηνόω ἐπί ὁ ὄχθη , καί οὐ ἐπί ὁ ξηρός , ἀλλά ὑπό ὁ αὐλός ἐν χώρα ὀρχέομαι καί παροινία κυβιστάω εἰς ὁ συμπότης , οὗτος μέν ἄν ὁ παῖς ἐξηγέομαι καί ὁράω πᾶς ἔξεστι · ὁ δέ δή καλός ὁ ποταμός γονή καί ἐπί πᾶς φέρω πόλις , Ὅμηρος ὁ κοινός ὁ Ἕλλην τροφεύς καί φίλος , ἐκ πατήρ τε καί ἐκ παῖς ἕκαστος . διό καί δίκαιος ἄν ἐγώ δοκέω ἅπας εἰς ὁ πηγή ὥσπερ ἐκεῖνος φημί ὁ Σπερχειός , ὁ Μέλητος ἀπάρχομαι ὁ λόγος , ὥσπερ βόστρυχος , ἁσθιͅω Ὅμηρος χάριν ὁ ποταμός . διαβαίνω δέ ὁ Μέλης ἀπαντάω χῶρος , Ποσειδῶν , ὡς ἐγώ δοκέω , δῶρον ὁ πόλις παραπλήσιος τις καί οὐ παραπλήσιος ὁ περί Θεσσαλία λέγω . ἐκεῖ μέν γάρ ὁ ὄρος διΐστημι Θεσσαλία ποιέω γῆ ἄπεδος ἐκ λίμνη ἐξίημι κατά ῥεῦμα ὁ Πηνειός , ἐνταῦθα δέ ἐπανάγω ὁ θάλασσα ἀπό ὁ ὄρος , ἀντίστροφος ὁ ἐκ ὁ ἤπειρος κόσμος ὁ παρά ὁ θάλασσα ἁρμόζω ὁ πόλις . οὐ μήν ἰλύς γε ὑπολείπω οὐδέ ὅσος πήγνυμι ὁ