aelius-aristides.rw-mhs-e-gkw-mion 209
ἀρχῆς καὶ ὄγκῳ πραγμάτων φανεῖται τὰ Ἑλληνικὰ τῶν Περσικῶν . ἀλλὰ τὸ τοὺς μὲν βαρβάρους ταῖς περιουσίαις καὶ ταῖς δυνάμεσιν ὑπερβαλέσθαι , τοὺς δὲ Ἕλληνας σοφίᾳ καὶ σωφροσύνῃ παρελθεῖν , μέγα μοι δοκεῖ καὶ παντελὲς εἰς ἀρετῆς εἶναι λόγον καὶ παντὸς ἀγώνισμα λαμπρότερον . τοῦτʼ οὖν ἐρῶν ἔρχομαι , ὅπως ἐκεῖνοι καὶ πηλίκοις οὖσι τοῖς ἑαυτῶν ἐχρήσαντο πράγμασι · κἂν φανῶσι πολὺ μικρότερα διασώσασθαι μὴ δυνηθέντες , δῆλον τὸ συνθησόμενον εἰς τὴν ψῆφον . ἔπραξαν μὲν γὰρ πᾶν ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ ἡγεμονίας Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι , καὶ ἦν αὐτῶν ἡ δύναμις πλεῖν τὴν θάλατταν καὶ τῶν Κυκλάδων ἄρχειν καὶ τὰ ἐπὶ Θρᾴκης ἔχειν καὶ Πύλας καὶ Ἑλλήσποντον καὶ Κορυφάσιον · καὶ ταῦτʼ ἦν ἡ δύναμις . καὶ ἔπαθον δὴ παραπλήσιον ὥσπερ ἂν εἴ τις σώματος ἐπιθυμῶν γενέσθαι κύριος ὄνυχάς τινας καὶ ἄκρα λάβοι ἀντὶ ὅλου τοῦ σώματος καὶ ταῦτα ἔχειν οἴοιτο ἅπερ ἐβούλετο · ὣς δὲ κἀκεῖνοι ἡγεμονίας ἐπιθυμήσαντες νησίδια καὶ ἄκρας ἐπὶ θαλάττῃ καὶ λιμένας καὶ τοιαῦτα ἐξεκαρπώσαντο καὶ κατετρίφθησαν περὶ τὴν θάλατταν , ὀνειροπολήσαντες ἡγεμονίαν μᾶλλον ἢ κτήσασθαι δυνηθέντες . γενόμενοι δὲ ὅμως ἐπὶ καιρῶν ὥσπερ ἐν κλήρου περιόδῳ ἐπιστάται τῶν Ἑλλήνων ἑκάτεροι οὐδʼ εἰς μίαν , ὡς εἰπεῖν , γενεὰν διεσώσαντο τὴν τάξιν · οὔκουν ἀμέμπτως γε · ἀλλὰ τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον τὴν Καδμείαν νίκην ἐνίκων ἀλλήλους περὶ τῆς ἡγεμονίας , ὥσπερ οὐκ ἀξιοῦντες τοὺς ἑτέρους μόνους μισεῖσθαι ἀεὶ οἱ ἕτεροι , ἀλλʼ αὐτοὶ τοῦ μέρους μεταλαμβάνειν . τοῦτο μὲν γὰρ Λακεδαιμονίων εἷς ἡγεμὼν οὕτω διέθηκε τοὺς Ἕλληνας ὥστʼ ἀπαλλαγέντας ἀπʼ αὐτῶν ἑκόντας , μόνους ἑαυτοῖς ἑτέρους ἄρχοντας ζητῆσαι . δόντες δʼ ἑαυτοὺς Ἀθηναίοις , ὡς χρόνος οὐ πολὺς διῆλθε , μετέγνωσαν , οὔτε τῶν φόρων φέροντες τὴν ἀμετρίαν οὔτε τοὺς ἐπὶ τῇ τούτων προφάσει παρακλέπτοντας αὐτοὺς , ἀνάσπαστοί γε γενόμενοι καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν Ἀθήνησι περὶ τῶν παρʼ
Lemmas: ἀρχή καί ὄγκος πρᾶγμα φαίνω ὁ Ἑλληνικός ὁ Περσικός . ἀλλά ὁ ὁ μέν βάρβαρος ὁ περιουσία καί ὁ δύναμις ὑπερβάλλω , ὁ δέ Ἕλλην σοφία καί σωφροσύνη παρέρχομαι , μέγας ἐγώ δοκέω καί παντελής εἰς ἀρετή εἰμί λόγος καί πᾶς ἀγώνισμα λαμπρός . οὗτος οὖν ἐράω ἔρχομαι , ὅπως ἐκεῖνος καί πηλίκος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ χράω πρᾶγμα · ἐάν φαίνω πολύς μικρός διασῴζω μή δύναμαι , δῆλος ὁ συντίθημι εἰς ὁ ψῆφος . πράσσω μέν γάρ πᾶς ὑπέρ ἀρχή καί ἡγεμονία Ἀθηναῖος καί Λακεδαιμόνιος , καί εἰμί αὐτός ὁ δύναμις πλέω ὁ θάλασσα καί ὁ Κυκλάδες ἄρχω καί ὁ ἐπί Θρᾴκη ἔχω καί Πύλαι καί Ἑλλήσποντος καί Κορυφάσιον · καί οὗτος εἰμί ὁ δύναμις . καί πάσχω δή παραπλήσιος ὥσπερ ἄν εἰ τις σῶμα ἐπιθυμέω γίγνομαι κύριος ὄνυξ τις καί ἄκρον λαμβάνω ἀντί ὅλος ὁ σῶμα καί οὗτος ἔχω οἴομαι ὅς βούλομαι · ὡς δέ ἐκεῖνος ἡγεμονία ἐπιθυμέω νησίδιον καί ἄκρα ἐπί θάλασσα καί λιμήν καί τοιοῦτος ἐκκαρπόομαι καί κατατρίβω περί ὁ θάλασσα , ὀνειροπολέω ἡγεμονία μάλα ἤ κτάομαι δύναμαι . γίγνομαι δέ ὅμως ἐπί καιρός ὥσπερ ἐν κλῆρος περίοδος ἐπιστάτης ὁ Ἕλλην ἑκάτερος οὐδέ εἰς εἷς , ὡς λέγω , γενεά διασῴζω ὁ τάξις · οὔκουν ἄμεμπτος γε · ἀλλά οὗτος δή ὁ λέγω ὁ Καδμεῖος νίκη νικάω ἀλλήλων περί ὁ ἡγεμονία , ὥσπερ οὐ ἀξιόω ὁ ἕτερος μόνος μισέω ἀεί ὁ ἕτερος , ἀλλά αὐτός ὁ μέρος μεταλαμβάνω . οὗτος μέν γάρ Λακεδαιμόνιος εἷς ἡγεμών οὕτως διατίθημι ὁ Ἕλλην ὥστε ἀπαλλάσσω ἀπό αὐτός ἑκών , μόνος ἑαυτοῦ ἕτερος ἄρχω ζητέω . δίδωμι δέ ἑαυτοῦ Ἀθηναῖος , ὡς χρόνος οὐ πολύς διέρχομαι , μεταγιγνώσκω , οὔτε ὁ φόρος φέρω ὁ ἀμετρία οὔτε ὁ ἐπί ὁ οὗτος πρόφασις παρακλέπτω αὐτός , ἀνασπαστός γε γίγνομαι κατά ἕκαστος ἐνιαυτός Ἀθήνησι περί ὁ παρά