aelius-aristides.rw-mhs-e-gkw-mion 225
καὶ ἡδίστη αὐτὴ ἑκάστη φανεῖται . πάντα δὲ μεστὰ γυμνασίων , κρηνῶν , προπυλαίων , νεῶν , δημιουργιῶν , διδασκάλων , ἐπιστημόνως τε ἔξεστιν εἰπεῖν οἷον πεπονηκυῖαν ἐξ ἀρχῆς ἀνακεκομίσθαι τὴν οἰκουμένην . δωρεαὶ δʼ οὔποτε λείπουσιν εἰς ταύτας παρʼ ὑμῶν ἰοῦσαι , οὐδʼ ἔστιν εὑρεῖν τοὺς μειζόνων τετυχηκότας διὰ τὴν ὁμοίαν εἰς ἅπαντας ὑμῶν φιλανθρωπίαν . πόλεις τε οὖν δή που λάμπουσιν αἴγλῃ καὶ χάριτι καὶ ἡ γῆ πᾶσα οἷον παράδεισος ἐγκεκόσμηται . καπνοὶ δʼ ἐκ πεδίων καὶ φρυκτοὶ φίλιοι καὶ πολέμιοι , οἷον πνεύματος ἐκριπίσαντος , φροῦδοι γῆς ἐπέκεινα καὶ θαλάττης · ἀντεισῆκται δὲ θέας πᾶσα χάρις καὶ ἀγώνων ἄπειρος ἀριθμός . ὥστε ὅλον πῦρ ἱερὸν καὶ ἄσβεστον οὐ διαλείπει τὸ πανηγυρίζειν , ἀλλὰ περίεισιν ἄλλοτε εἰς ἄλλους , ἀεὶ δὲ ἔστι που , πάντες γὰρ ἀξίως τούτου πεπράγασιν . ὥστε μόνους ἄξιον εἶναι κατοικτεῖραι τοὺς ἔξω τῆς ὑμετέρας , εἴ τινές που εἰσὶν ἄρα , ἡγεμονίας , οἵων ἀγαθῶν στέρονται . καὶ μὴν τό γε ὑπὸ πάντων λεγόμενον , ὅτι γῆ πάντων μήτηρ καὶ πατρὶς κοινὴ πάντων , ἄριστα ὑμεῖς ἀπεδείξατε . νῦν γοῦν ἔξεστι καὶ Ἕλληνι καὶ βαρβάρῳ καὶ τὰ αὑτοῦ κομίζοντι καὶ χωρὶς τῶν αὑτοῦ βαδίζειν ὅποι βούλεται ῥᾳδίως , ἀτεχνῶς ὡς ἐκ πατρίδος εἰς πατρίδα ἰόντι · καὶ οὔτε Πύλαι Κιλίκιοι φόβον παρέχουσιν οὔτε στεναὶ καὶ ψαμμώδεις διʼ Ἀράβων ἐπʼ Αἴγυπτον πάροδοι , οὐκ ὄρη δύσβατα , οὐ ποταμῶν ἄπειρα μεγέθη , οὐ γένη βαρβάρων ἄμικτα , ἀλλʼ εἰς ἀσφάλειαν ἐξαρκεῖ Ῥωμαῖον εἶναι , μᾶλλον δὲ ἕνα τῶν ὑφʼ ὑμῖν . καὶ τὸ Ὁμήρῳ λεχθὲν γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων ὑμεῖς ἔργῳ ἐποιήσατε , καταμετρήσαντες μὲν πᾶσαν τὴν οἰκουμένην , ζεύξαντες δὲ παντοδαπαῖς γεφύραις ποταμοὺς , καὶ ὄρη κόψαντες ἱππήλατον γῆν εἶναι , σταθμοῖς τε τὰ ἔρημα ἀναπλήσαντες , καὶ διαίτῃ καὶ τάξει πάντα ἡμερώσαντες . ὥστʼ ἔγωγε τὸν νομιζόμενον πρὸ Τριπτολέμου
Lemmas: καί ἡδύς αὐτός ἕκαστος φαίνω . πᾶς δέ μεστός γυμνάσιον , κρήνη , προπύλαιος , ναῦς , δημιουργία , διδάσκαλος , ἐπιστήμων τε ἔξεστι λέγω οἷος πονέω ἐκ ἀρχή ἀνακομίζω ὁ οἰκουμένη . δωρεά δέ οὔποτε λείπω εἰς οὗτος παρά σύ ἔρχομαι , οὐδέ εἰμί εὑρίσκω ὁ μέγας τυγχάνω διά ὁ ὅμοιος εἰς ἅπας σύ φιλανθρωπία . πόλις τε οὖν δή που λάμπω αἴγλη καί χάρις καί ὁ γῆ πᾶς οἷος παράδεισος ἐγκοσμέω . καπνός δέ ἐκ πεδίον καί φρυκτός φίλιος καί πολέμιος , οἷος πνεῦμα ἐκριπίζω , φροῦδος γῆ ἐπέκεινα καί θάλασσα · ἀντεισάγω δέ θέα πᾶς χάρις καί ἀγών ἄπειρος ἀριθμός . ὥστε ὅλος πῦρ ἱερός καί ἄσβεστος οὐ διαλείπω ὁ πανηγυρίζω , ἀλλά περίειμι ἄλλοτε εἰς ἄλλος , ἀεί δέ εἰμί που , πᾶς γάρ ἄξιος οὗτος πράσσω . ὥστε μόνος ἄξιος εἰμί κατοικτείρω ὁ ἔξω ὁ ὑμέτερος , εἰ τις που εἰμί ἄρα , ἡγεμονία , οἷος ἀγαθός στέρομαι . καί μήν ὁ γε ὑπό πᾶς λέγω , ὅτι γῆ πᾶς μήτηρ καί πατρίς κοινός πᾶς , ἀγαθός σύ ἀποδείκνυμι . νῦν γοῦν ἔξεστι καί Ἕλλην καί βάρβαρος καί ὁ ἑαυτοῦ κομίζω καί χωρίς ὁ ἑαυτοῦ βαδίζω ὅποι βούλομαι ῥᾴδιος , ἄτεχνος ὡς ἐκ πατρίς εἰς πατρίς ἔρχομαι · καί οὔτε Πύλαι Κίλιξ φόβος παρέχω οὔτε στενός καί ψαμμώδης διά Ἄραψ ἐπί Αἴγυπτος πάροδος , οὐ ὄρος δύσβατος , οὐ ποταμός ἄπειρος μέγεθος , οὐ γένος βάρβαρος ἄμικτος , ἀλλά εἰς ἀσφάλεια ἐξαρκέω Ῥωμαῖος εἰμί , μάλα δέ εἷς ὁ ὑπό σύ . καί ὁ Ὅμηρος λέγω γῆ δέ ἔτι ξυνός πᾶς σύ ἔργον ποιέω , καταμετρέω μέν πᾶς ὁ οἰκουμένη , ζεύγνυμι δέ παντοδαπός γέφυρα ποταμός , καί ὄρος κόπτω ἱππήλατος γῆ εἰμί , σταθμός τε ὁ ἐρῆμος ἀναπίμπλημι , καί δίαιτα καί τάξις πᾶς ἡμερόω . ὥστε ἐγώ ὁ νομίζω πρό Τριπτόλεμος