aelius-aristides.rw-mhs-e-gkw-mion 208
οὔσης . ἔκκλητοι δὲ ὥσπερ ἔφεσις ἐκ δημοτῶν εἰς δικαστήριον σὺν οὐκ ἐλάττονι τῶν δεξαμένων φόβῳ περὶ τῆς κρίσεως ἢ τῶν ποιουμένων γίγνονται . ὥστε φαίη τις ἂν τοσαῦτα ἄρχεσθαι τοὺς νῦν ὑπὸ τῶν πεμπομένων , ὁπόσα ἂν αὐτοῖς ἀρέσκῃ . πῶς οὖν ταῦτα οὐκ ἐν τοῖς ἐπέκεινα πάσης δημοκρατίας ; οὔκουν ἐκεῖ ἔξεστι μετὰ τὴν ἐν τῇ πόλει ψῆφον ἐνεχθεῖσαν ἐλθεῖν ἄλλοσε οὐδʼ ἐπʼ ἄλλους δικαστὰς , ἀλλὰ στέργειν ἀνάγκη τοῖς ἐγνωσμένοις , εἰ μή τις ἐστὶ μικρὰ πόλις , ὥστε προσδεῖσθαι δικαστῶν ὑπερορίων παρὰ τὴν ἀξίαν , ἢ καὶ διώκοντα μὴ κρατήσαντα , μηδὲ τῷ νενικῆσθαι · ἀλλὰ μένει δικαστὴς ἕτερος μέγας , ὃν οὔποτε οὐδὲν ἐκφεύγει τῶν δικαίων · κἀνταῦθα δὴ πολλὴ καὶ εὐσχήμων ἰσότης μικροῦ πρὸς μέγαν καὶ ἀδόξου πρὸς ἔνδοξον καὶ πένητος δὴ πρὸς πλούσιον καὶ γενναῖον ἀγεννοῦς , καὶ τὸ τοῦ Ἡσιόδου συμβαίνει , ῥεῖα μὲν γὰρ βριάει , ῥέα δὲ βριάοντα χαλέπτει οὗτος ὁ δικαστής τε καὶ ἡγεμὼν , ὅπως ἂν τὸ δίκαιον ἄγῃ , ὥσπερ πνεῦμα ἐν νηὶ , οὐ δή που πλουσίῳ μὲν μᾶλλον , πένητι δὲ ἧττον χαριζόμενόν τε καὶ παραπέμπον , ἀλλʼ ὅτῳ γένοιτο ἀεὶ , τοῦτον ὁμοίως ὠφελοῦν . δίειμι δὴ καὶ τὰ Ἑλληνικὰ , ἐπειδήπερ ἐνταῦθα ἐγενόμην τοῦ λόγου , αἰσχυνόμενος μὲν καὶ δεδιὼς μὴ δόξω μικρολογεῖσθαι . οὐ μὴν ἀλλʼ , ὅπερ ἀρτίως εἶπον , οὐκ ἴσα ἴσοις παραβάλλων δίειμι , ἀλλʼ οὐκ ὄντων ἑτέρων παραδειγμάτων ἀναγκάζομαι τοῖς οὖσι χρῆσθαι . εἶτα καὶ γελοῖον τοῦτο μὲν αὐτὸ θαυμάζειν καὶ δεικνύειν ὅτι οὐκ ἔστιν εὑρεῖν ἴσα τοῖς ὑμετέροις ἕτερα οὐδʼ ἐγγὺς , ἀλλὰ πάντα ὑπὸ τούτων ἀποκρύπτεται , περιμένειν δὲ τηνικαῦτα παρεξετάσαι , ὁπηνίκα ἴσων ἔχοιμεν μνημονεῦσαι , οὐκ οἶμαί γε δεῖν , ὅτι γε οὐδὲ θαυμαστὰ ὁμοίως ἂν ἦν , εἴ τινα εἴχομεν εἰπεῖν ὅμοια . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γε ἀγνοῶ , ὅτι ταῦτʼ ἔτι φαυλότερα ὧν ἀρτίως ἐξήτασα περιβολῇ τε
Lemmas: εἰμί . ἔκκλητος δέ ὥσπερ ἔφεσις ἐκ δημότης εἰς δικαστήριον σύν οὐ ἐλαχύς ὁ δέχομαι φόβος περί ὁ κρίσις ἤ ὁ ποιέω γίγνομαι . ὥστε φημί τις ἄν τοσοῦτος ἄρχω ὁ νῦν ὑπό ὁ πέμπω , ὁπόσος ἄν αὐτός ἀρέσκω . πῶς οὖν οὗτος οὐ ἐν ὁ ἐπέκεινα πᾶς δημοκρατία ; οὔκουν ἐκεῖ ἔξεστι μετά ὁ ἐν ὁ πόλις ψῆφος φέρω ἔρχομαι ἄλλοτε οὐδέ ἐπί ἄλλος δικαστής , ἀλλά στέργω ἀνάγκη ὁ γιγνώσκω , εἰ μή τις εἰμί μικρός πόλις , ὥστε προσδέω δικαστής ὑπερόριος παρά ὁ ἄξιος , ἤ καί διώκω μή κρατέω , μηδέ ὁ νικάω · ἀλλά μένω δικαστής ἕτερος μέγας , ὅς οὔποτε οὐδείς ἐκφεύγω ὁ δίκαιος · ἐνταῦθα δή πολύς καί εὐσχήμων ἰσότης μικρός πρός μέγας καί ἄδοξος πρός ἔνδοξος καί πένης δή πρός πλούσιος καί γενναῖος ἀγεννής , καί ὁ ὁ Ἡσίοδος συμβαίνω , ῥεῖα μέν γάρ βριάω , ῥέα δέ βριάω χαλέπτω οὗτος ὁ δικαστής τε καί ἡγεμών , ὅπως ἄν ὁ δίκαιος ἄγω , ὥσπερ πνεῦμα ἐν ναῦς , οὐ δή που πλούσιος μέν μάλα , πένης δέ ἥσσων χαρίζω τε καί παραπέμπω , ἀλλά ὅστις γίγνομαι ἀεί , οὗτος ὅμοιος ὠφελέω . διέρχομαι δή καί ὁ Ἑλληνικός , ἐπειδή ἐνταῦθα γίγνομαι ὁ λόγος , αἰσχύνω μέν καί δείδω μή δοκέω μικρολογέομαι . οὐ μήν ἀλλά , ὅς ἄρτιος λέγω , οὐ ἴσος ἴσος παραβάλλω διέρχομαι , ἀλλά οὐ εἰμί ἕτερος παράδειγμα ἀναγκάζω ὁ εἰμί χράω . εἶτα καί γέλοιος οὗτος μέν αὐτός θαυμάζω καί δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί εὑρίσκω ἴσος ὁ ὑμέτερος ἕτερος οὐδέ ἐγγύς , ἀλλά πᾶς ὑπό οὗτος ἀποκρύπτω , περιμένω δέ τηνικαῦτα παρεξετάζω , ὁπηνίκα ἴσος ἔχω μνημονεύω , οὐ οἴομαι γε δέω , ὅτι γε οὐδέ θαυμαστός ὅμοιος ἄν εἰμί , εἰ τις ἔχω λέγω ὅμοιος . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε ἀγνοέω , ὅτι οὗτος ἔτι φαῦλος ὅς ἄρτιος ἐξετάζω περιβολή τε