aelius-aristides.rw-mhs-e-gkw-mion 202
τοῦτο μὲν δὴ τὴν Περσῶν ἀρχὴν σκεψώμεθα , ἣ πάνυ ποτὲ ἐν τοῖς Ἕλλησιν ἐβεβόητο , καὶ μέγαν παρέσχετο ἐπώνυμον καλεῖσθαι τὸν ἔχοντα αὐτὴν βασιλέα—τὰς γὰρ πρὸ αὐτῆς φαυλοτέρας οὔσας ἐάσω · — καὶ πάντα ἴδωμεν ἑξῆς , τό τε μέγεθος καὶ τὰ γιγνόμενα ἐπʼ αὐτῆς . δεῖ γὰρ οὖν καὶ τοῦτο συνεξετάζειν , ὅπως αὐτοί τε ἀπέλαυον ὧν ἐκέκτηντο καὶ τοὺς ἀρχομένους παρεσκεύαζον . πρῶτον μὲν τοίνυν , ὅπερ νῦν ὑμῖν τὸ Ἀτλαντικὸν πέλαγος δύναται , τοῦτʼ ἦν ἁπλῶς τότε τῷ βασιλεῖ θάλαττα · ἐνταῦθα ὡρίζετο αὐτῷ ἡ ἀρχὴ , ὥστε Ἴωνας καὶ Αἰολέας ἐν πέρασι γῆς εἶναι τῆς ἐκείνου . εἰς δέ γε τὴν Ἑλλάδα διαβῆναί ποτε ἐπιχειρήσας ὁ τῶν ἀπὸ ἡλίου ἀνίσχοντος μέχρι δυομένου βασιλεὺς τοσοῦτον ἐθαυμάσθη , ὅσον μεγάλως ἠτύχησε · καὶ τοῦτο ἐπίδειγμα ἐποιήσατο τῆς αὑτοῦ λαμπρότητος , ὅτι πολλῶν καὶ μεγάλων ἔσχε στερηθῆναι . ὁ δὴ τῆς μὲν Ἑλλάδος τοσοῦτον ἀποσχὼν τοῦ κρατῆσαι , Ἰωνίαν δὲ ἔχων ἐν ἐσχατιαῖς , ἦ που οὐκ εἰς δίσκου φορὰν λέλειπται τῆς ὑμετέρας ἀρχῆς , ἢ ὅσον τόξευμα ἐξικνεῖται , ἀλλὰ τῷ ἡμίσει παντὶ τῆς οἰκουμένης , καὶ πρὸς αὐτῇ τῇ θαλάττῃ . οὐ τοίνυν οὐδὲ μέχρι τούτων τῶν ὅρων ἐκεῖνός γε κυρίως ἀεὶ βασιλεὺς , ἀλλʼ ὅπως ἢ Ἀθηναῖοι δυνάμεως , ἢ Λακεδαιμόνιοι ἔχοιεν τύχης , νῦν μὲν ἕως Ἰώνων καὶ Αἰολέων καὶ θαλάττης βασιλεὺς , πάλιν δὲ οὐκέτι Ἰώνων , οὐδὲ ἕως θαλάττης , ἀλλʼ ἄχρι Λυδῶν , οὐχ ὁρῶν θάλατταν ἐκ τῶν πρὸς ἑσπέραν Κυανέων , ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐν παίδων παιδιᾷ βασιλεὺς ὢν , ἄνω μένων , πάλιν κατιὼν , τῶν συγχωρησόντων βασιλεύειν δεόμενος . ἐδήλωσε δὲ ἡ σὺν Ἀγησιλάῳ δύναμις καὶ πρὸ ἐκείνου ἡ τῶν σὺν Κλεάρχῳ μυρίων , ἡ μὲν ἕως Φρυγίας ὡς διʼ οἰκείας διελθοῦσα , ἡ δὲ ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ὡς διʼ ἐρημίας ἀφικομένη . ἅ γε μὴν ἀπέλαυον τῆς ἀρχῆς κατὰ τὴν Οἰβάρου σοφίαν , ὃς πρῶτος εἰπεῖν λέγεται Κύρῳ δυσχεραίνοντι τὴν πολλὴν πλάνην δεῖν αὐτὸν καὶ ἀνάγκην εἶναι πανταχοῖ
Lemmas: οὗτος μέν δή ὁ Πέρσης ἀρχή σκοπέω , ὅς πάνυ ποτέ ἐν ὁ Ἕλλην βοάω , καί μέγας παρέχω ἐπώνυμος καλέω ὁ ἔχω αὐτός βασιλεύς γάρ πρό αὐτός φαῦλος εἰμί ἐάω · — καί πᾶς ὁράω ἑξῆς , ὁ τε μέγεθος καί ὁ γίγνομαι ἐπί αὐτός . δέω γάρ οὖν καί οὗτος συνεξετάζω , ὅπως αὐτός τε ἀπολαύω ὅς κτάομαι καί ὁ ἄρχω παρασκευάζω . πρῶτος μέν τοίνυν , ὅς νῦν σύ ὁ Ἀτλαντικός πέλαγος δύναμαι , οὗτος εἰμί ἁπλῶς τότε ὁ βασιλεύς θάλασσα · ἐνταῦθα ὁρίζω αὐτός ὁ ἀρχή , ὥστε Ἴων καί Αἰολεύς ἐν πέρας γῆ εἰμί ὁ ἐκεῖνος . εἰς δέ γε ὁ Ἑλλάς διαβαίνω ποτέ ἐπιχειρέω ὁ ὁ ἀπό ἥλιος ἀνίσχω μέχρι δύω βασιλεύς τοσοῦτος θαυμάζω , ὅσος μέγας ἀτυχέω · καί οὗτος ἐπίδειγμα ποιέω ὁ ἑαυτοῦ λαμπρότης , ὅτι πολύς καί μέγας ἔχω στερέω . ὁ δή ὁ μέν Ἑλλάς τοσοῦτος ἀπέχω ὁ κρατέω , Ἰωνία δέ ἔχω ἐν ἐσχατιά , ἦ που οὐ εἰς δίσκος φορά λείπω ὁ ὑμέτερος ἀρχή , ἤ ὅσος τόξευμα ἐξικνέομαι , ἀλλά ὁ ἥμισυς πᾶς ὁ οἰκουμένη , καί πρός αὐτός ὁ θάλασσα . οὐ τοίνυν οὐδέ μέχρι οὗτος ὁ ὅρος ἐκεῖνος γε κύριος ἀεί βασιλεύς , ἀλλά ὅπως ἤ Ἀθηναῖος δύναμις , ἤ Λακεδαιμόνιος ἔχω τύχη , νῦν μέν ἕως Ἴων καί Αἰολεύς καί θάλασσα βασιλεύς , πάλιν δέ οὐκέτι Ἴων , οὐδέ ἕως θάλασσα , ἀλλά ἄχρι Λυδός , οὐ ὁράω θάλασσα ἐκ ὁ πρός ἑσπέρα Κυάνεος , ἄτεχνος ὥσπερ ἐν παῖς παιδιά βασιλεύς εἰμί , ἄνω μένω , πάλιν κατέρχομαι , ὁ συγχωρέω βασιλεύω δέω . δηλόω δέ ὁ σύν Ἀγησίλαος δύναμις καί πρό ἐκεῖνος ὁ ὁ σύν Κλέαρχος μυρίος , ὁ μέν ἕως Φρυγία ὡς διά οἰκεῖος διέρχομαι , ὁ δέ ὑπέρ ὁ Εὐφράτης ὡς διά ἐρημία ἀφικνέομαι . ὅς γε μήν ἀπολαύω ὁ ἀρχή κατά ὁ Οἴβαρος σοφία , ὅς πρῶτος λέγω λέγω Κῦρος δυσχεραίνω ὁ πολύς πλάνη δέω αὐτός καί ἀνάγκη εἰμί πανταχοῖ