aelius-aristides.rodiako-s-sp 543
νικᾶν , καὶ ναυμαχοῦντας τρόπαια ἱστάναι ἔχει φιλοτιμίαν καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς τοιούτοις σπουδῆς οὐκ ἄξιον τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας ἐξίστασθαι , ὧν καὶ οἱ ὑμέτεροί ποτε ὄντες πρόγονοι μεγάλην εἰκότως καὶ θαυμαστὴν δικαίως δόξαν ἐκτήσαντο . ἐπεὶ δὲ πᾶσαί τε ὑποθέσεις τῶν τοιούτων ἀγώνων ἐξήκουσι καὶ τὰ τῶν νῦν καιρῶν ἕτερον ἀγῶνα ἀπαιτεῖ παρʼ ὑμῶν , τοῦτον ὑποστῆναι δεῖ . καὶ πολὺ τοῦθʼ ὑμῖν ἐνδοξότερον καὶ κάλλιον ἐκείνων τῶν ἀγώνων , ἀντιτάξασθαι τῇ τύχῃ καὶ ταύτης στῆσαι τρόπαιον , εἰ καὶ σφόδρα ὑμῖν ἐνήλατο τὴν πρώτην . τῆς μὲν γὰρ ἐκεῖ νίκης οὐδεὶς τηλικοῦτός ἐστιν ὅστις ἐστὶ κύριος διὰ τέλους , ἀλλʼ ὁ δαίμων τὸ πλεῖστον ἔχει μέρος , τῆς δὲ ἐνταῦθα ἡ γνώμη κυρία . ταύτην οὖν δείξατε ἔχοντες οἵαν χρὴ καὶ μὴ πάντʼ ἐλάττους τῆς τύχης γένησθε , ἀλλʼ ἀγωνίσασθε πρὸς αὐτὴν νῦν , ἐπειδήπερ ἔμπροσθεν οὐκ ἐξῆν . εἰ μὲν γὰρ ἔχομεν ἀξίως ἀποδύρασθαι , κἂν ἁπάσας τὰς ὑπολοίπους τοῦ βίου νύκτας καὶ ἡμέρας συνάψωμεν , τοῦτο ποιῶμεν . ἄξιον γὰρ Ἑλλάδι ἀνακαλέσαι γε οὐκ εἰς τρὶς μόνον , ἀλλὰ καὶ μυριάκις Ῥόδον οὕτω πεπραγυῖαν . νῦν δὲ τίς οὕτως ἢ λόγος ἐστὶν ἰσχυρὸς ἢ σοφιστὴς ἄκρος ἢ διαρκὴς ὅστις ἂν ἀξίως καταθρηνήσειε τὰ παρόντα , μὴ πολλοστὸν μέρος ὧν οἴεται λέγειν παραλιπὼν , ἀλλʼ ἑξῆς ἅπαντα ; τοῦτο γάρ ἐστι καὶ τὸ πάντων ἀτοπώτατον , ὅτι ὀδυρόμενοι τὰ συμβεβηκότα καὶ διεξιόντες ὡς ἀνυπέρβλητα τὰ πλεῖστα αὐτῶν παραλείπομεν καὶ οἰόμεθα λέγειν οὐ λέγοντες . τίς γὰρ ἂν ἢ τὰς συμφορὰς εἴποι πρὸς ἀξίαν τὰς καινὰς ταύτας καὶ ἀτόπους καὶ πέρα πάσης κακῶν φορᾶς γεγονυίας , ἢ τὴν ἀκμὴν αὐτὴν τοῦ περιστάντος ὑμᾶς πράγματος ; τίς δʼ ἂν ἔτι σωφρονοίη τῆς σχετλίας ἐκείνης μεσημβρίας μνησθεὶς , ἐν ᾗ τὸ κακὸν πρῶτον ἤρχετο καὶ κατῄει , ἡνίκα εἱστήκει μὲν ἡ θάλαττα καραδοκοῦσα τὸ μέλλον , ὥσπερ ἄλλον τινὰ χειμῶνα μέγαν καὶ ἀνήκεστον προσδεχομένη , σιγὴν δʼ εἶχεν ἅπας ὁ ἀὴρ , ὥσπερ προσδοκῶν τὸ ἐσόμενον , καὶ ὄρνιθες καὶ πάντα ἡσύχαζον ἐπὶ
Lemmas: νικάω , καί ναυμαχέω τρόπαιον ἵστημι ἔχω φιλοτιμία καί ὁ ἐπί ὁ τοιοῦτος σπουδή οὐ ἄξιος ὁ ἀγαθός ἀνήρ ἐξίστημι , ὅς καί ὁ ὑμέτερος ποτέ εἰμί πρόγονος μέγας ἔοικα καί θαυμαστός δίκαιος δόξα κτάομαι . ἐπεί δέ πᾶς τε ὑπόθεσις ὁ τοιοῦτος ἀγών ἐξήκω καί ὁ ὁ νῦν καιρός ἕτερος ἀγών ἀπαιτέω παρά σύ , οὗτος ὑφίστημι δέω . καί πολύς οὗτος σύ ἔνδοξος καί καλός ἐκεῖνος ὁ ἀγών , ἀντιτάσσω ὁ τύχη καί οὗτος ἵστημι τρόπαιον , εἰ καί σφόδρα σύ ἐνάλλομαι ὁ πρῶτος . ὁ μέν γάρ ἐκεῖ νίκη οὐδείς τηλικοῦτος εἰμί ὅστις εἰμί κύριος διά τέλος , ἀλλά ὁ δαίμων ὁ πολύς ἔχω μέρος , ὁ δέ ἐνταῦθα ὁ γνώμη κύριος . οὗτος οὖν δείκνυμι ἔχω οἷος χρή καί μή πᾶς ἐλαχύς ὁ τύχη γίγνομαι , ἀλλά ἀγωνίζομαι πρός αὐτός νῦν , ἐπειδή ἔμπροσθεν οὐ ἔξεστι . εἰ μέν γάρ ἔχω ἄξιος ἀποδύρομαι , ἄν ἅπας ὁ ὑπόλοιπος ὁ βίος νύξ καί ἡμέρα συνάπτω , οὗτος ποιέω . ἄξιος γάρ Ἑλλάς ἀνακαλέω γε οὐ εἰς τρίς μόνος , ἀλλά καί μυριάκις Ῥόδος οὕτως πράσσω . νῦν δέ τίς οὕτως ἤ λόγος εἰμί ἰσχυρός ἤ σοφιστής ἄκρος ἤ διαρκής ὅστις ἄν ἄξιος καταθρηνέω ὁ πάρειμι , μή πολλοστός μέρος ὅς οἴομαι λέγω παραλείπω , ἀλλά ἑξῆς ἅπας ; οὗτος γάρ εἰμί καί ὁ πᾶς ἄτοπος , ὅτι ὀδύρομαι ὁ συμβαίνω καί διεξέρχομαι ὡς ἀνυπέρβλητος ὁ πολύς αὐτός παραλείπω καί οἴομαι λέγω οὐ λέγω . τίς γάρ ἄν ἤ ὁ συμφορά λέγω πρός ἀξία ὁ καινός οὗτος καί ἄτοπος καί πέρα πᾶς κακός φορά γίγνομαι , ἤ ὁ ἀκμή αὐτός ὁ περιίστημι σύ πρᾶγμα ; τίς δέ ἄν ἔτι σωφρονέω ὁ σχέτλιος ἐκεῖνος μεσημβρία μιμνῄσκω , ἐν ὅς ὁ κακός πρῶτος ἄρχω καί κατέρχομαι , ἡνίκα ἵστημι μέν ὁ θάλασσα καραδοκέω ὁ μέλλω , ὥσπερ ἄλλος τις χειμών μέγας καί ἀνήκεστος προσδέχομαι , σιγή δέ ἔχω ἅπας ὁ ἀήρ , ὥσπερ προσδοκάω ὁ εἰμί , καί ὄρνις καί πᾶς ἡσυχάζω ἐπί