aelius-aristides.rodiako-s-sp 556
μὴ καὶ λύσιν ἔστιν εὑρεῖν , μηδʼ οὕτως μικρὰς ἔχειν ἀφορμὰς διʼ ὧν οὐκ ἄν τις καὶ τῶν μεγίστων περιγένοιτο , ἐπισταμένους ἀκοῇ ὅτι Ἀθηναίων τῆς ἡγεμονίας στερηθέντων καὶ τὰ τείχη ταῖς ἑαυτῶν χερσὶ κατασκαψάντων καὶ τοσοῦτον μεταπεσόντων ἐκ τῆς ἀρχαίας εὐδαιμονίας , ὥστε ἐπὶ τριάκοντα αὐτῶν εἶναι δεσπόταις , καὶ τοῖς ἐκ Λακεδαίμονος φρουροῖς ἑβδομήκοντα ἄνδρες οἱ πρῶτοι συστάντες καὶ Φυλὴν καταλαβόντες τοσοῦτον αὖ μεταβαλεῖν ἐποίησαν ἅπαντα τὰ πράγματα , ὥστε κατέσχον μὲν τὸν Πειραιᾶ , κύριοι δὲ τῶν λιμένων κατέστησαν , ἔσωσαν δὲ καὶ ἑαυτοὺς καὶ τοὺς ἑαυτῶν , τὴν πόλιν δὲ ἐκομίσαντο καὶ τὴν πάτριον πολιτείαν , τὰς Λακεδαιμονίων φρουρὰς ἀπαλλάξαντες · ἐξ ὧν καὶ περὶ αὑτῆς βουλεύσασθαι καὶ περὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἠδυνήθη πάλιν ἡ πόλις καὶ τὰ τείχη περιβαλέσθαι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς θαλάττης ἀναλαβεῖν διʼ ἑνὸς ἀνδρὸς φυγάδος Κόνωνος , ὃς ὅτε αἱ τριήρεις αὐτοῖς ἀπώλοντο ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς , μόνος ἐξ ἁπάντων ἀποδρὰς ᾤχετο . εἰ τοίνυν μήτε Θρασύβουλος ἀπέγνω τὰ πράγματα μηδὲ ἐνεθυμήθη , τί δʼ ἂν εἶεν ἑβδομήκοντα ἄνθρωποι πρὸς τὴν Λακεδαιμονίων ἀρχὴν καὶ τὴν κατέχουσαν τύχην τότε κοινῇ τὴν Ἑλλάδα—πάντες γὰρ ὁμοίως ὑποκεκύφεσαν αὐτοῖς—μήτε ὁ Κόνων ἀδυνάτων ἐρῶν ᾔσθετο , ὅτε οὐδʼ ὁτιοῦν ἔχων πλὴν τοῦ σώματος ἔγνω τὰ τείχη πάλιν τῇ πόλει στῆσαι καὶ τὴν ἀρχὴν ἀνανεώσασθαι , πῶς οὐκ εὔδηλόν ἐστιν ὅτι γνώμῃ καὶ φρονήματι καὶ καρτερίᾳ ψυχῆς τὰ πολλὰ τῶν πραγμάτων , ἀλλʼ οὐ τῷ πλήθει τῶν ὑπαρχόντων κρίνεται ; τί δὲ δεῖ λέγειν τὴν παλαιὰν ἔκλειψιν αὐτῶν τῆς πόλεως , ὅτε ἐξεπίτηδες αὐτὴν προήκαντο τοῖς βαρβάροις ἐμπρῆσαι καὶ ἱερὰ καὶ τάφους τοὺς ἐν τῇ χώρᾳ , τὴν ἐν Σαλαμῖνι βουλὴν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων καὶ ὧν ἐκ τούτων ἔτυχον ; οὐδεὶς γὰρ ταῦτά γε Ἑλλήνων οὐδὲ βαρβάρων ἀγνοεῖ , ἥκιστα δὲ ὑμεῖς , ὅσῳ καὶ παιδείᾳ πλεῖστον ἁπάντων προέχετε . καὶ νῦν μέν γε ὑμεῖς χρῆσθε τούτοις παραδείγμασι . γιγνομένων δὲ καὶ
Lemmas: μή καί λύσις εἰμί εὑρίσκω , μηδέ οὕτως μικρός ἔχω ἀφορμή διά ὅς οὐ ἄν τις καί ὁ μέγας περιγίγνομαι , ἐπίσταμαι ἀκοή ὅτι Ἀθηναῖος ὁ ἡγεμονία στερέω καί ὁ τεῖχος ὁ ἑαυτοῦ χείρ κατασκάπτω καί τοσοῦτος μεταπίπτω ἐκ ὁ ἀρχαῖος εὐδαιμονία , ὥστε ἐπί τριάκοντα αὐτός εἰμί δεσπότης , καί ὁ ἐκ Λακεδαίμων φρουρός ἑβδομήκοντα ἀνήρ ὁ πρῶτος συνίστημι καί Φυλή καταλαμβάνω τοσοῦτος αὖ μεταβάλλω ποιέω ἅπας ὁ πρᾶγμα , ὥστε κατέχω μέν ὁ Πειραιεύς , κύριος δέ ὁ λιμήν καθίστημι , σῴζω δέ καί ἑαυτοῦ καί ὁ ἑαυτοῦ , ὁ πόλις δέ κομίζω καί ὁ πάτριος πολιτεία , ὁ Λακεδαιμόνιος φρουρά ἀπαλλάσσω · ἐκ ὅς καί περί ἑαυτοῦ βουλεύω καί περί ὁ ἄλλος Ἕλλην δύναμαι πάλιν ὁ πόλις καί ὁ τεῖχος περιβάλλω καί ὁ ἀρχή ὁ θάλασσα ἀναλαμβάνω διά εἷς ἀνήρ φυγάς Κόνων , ὅς ὅτε ὁ τριήρης αὐτός ἀπόλλυμι ἐν Αἴξ ποταμός , μόνος ἐκ ἅπας ἀποδιδράσκω οἴχομαι . εἰ τοίνυν μήτε Θρασύβουλος ἀπογιγνώσκω ὁ πρᾶγμα μηδέ ἐνθυμέομαι , τίς δέ ἄν εἰμί ἑβδομήκοντα ἄνθρωπος πρός ὁ Λακεδαιμόνιος ἀρχή καί ὁ κατέχω τύχη τότε κοινῇ ὁ Ἑλλάδα—πάντες γάρ ὅμοιος ὑποκύπτω αὐτοῖς—μήτε ὁ Κόνων ἀδύνατος ἐράω αἰσθάνομαι , ὅτε οὐδέ ὁστισοῦν ἔχω πλήν ὁ σῶμα γιγνώσκω ὁ τεῖχος πάλιν ὁ πόλις ἵστημι καί ὁ ἀρχή ἀνανεόομαι , πῶς οὐ εὔδηλος εἰμί ὅτι γνώμη καί φρόνημα καί καρτερία ψυχή ὁ πολύς ὁ πρᾶγμα , ἀλλά οὐ ὁ πλῆθος ὁ ὑπάρχω κρίνω ; τίς δέ δέω λέγω ὁ παλαιός ἔκλειψις αὐτός ὁ πόλις , ὅτε ἐξεπίτηδες αὐτός προίημι ὁ βάρβαρος ἐμπίμπρημι καί ἱερόν καί τάφος ὁ ἐν ὁ χώρα , ὁ ἐν Σαλαμίς βουλή ὑπέρ ὁ Ἕλλην καί ὅς ἐκ οὗτος τυγχάνω ; οὐδείς γάρ οὗτος γε Ἕλλην οὐδέ βάρβαρος ἀγνοέω , ἦκα δέ σύ , ὅσος καί παιδεία πολύς ἅπας προέχω . καί νῦν μέν γε σύ χράω οὗτος παράδειγμα . γίγνομαι δέ καί