aelius-aristides.rodiako-s-sp 542
πᾶν καὶ λέγουσι καὶ ποιοῦσιν ὑμῖν . ἀλλὰ καὶ τούτων οὕτως ἐχόντων φέρειν χρὴ , τὸν παλαιὸν λόγον · ὀρθῶς ἔχειν νομίσαντας , ὅτι τὰ μὲν γεγονότα οὐκέτʼ ἂν ἄλλως ἔχοι , οὐδʼ εἰ πάντα μὲν αἰτιώμενοι καὶ κακίζοντες τὴν τύχην λέγοιτε , πάντα δὲ ὑμᾶς αὐτοὺς τρόπον ἀθυμίᾳ διαφθείροιτε · τὸ δὲ ταῦτα εἰς ὅσον ἐστὶ καλῶς ἐνεγκεῖν κέρδος οὐ μικρὸν ὡς ἐν τοιούτοις . ἐστὲ δὲ οὐκ ἀτυχημάτων ἐνδεεῖς , ὥστε προστιθέναι τούτοις , ἀλλʼ ἀφαιροῦντες μᾶλλον τῶν συμβεβηκότων καὶ τῆς ἐγχωρούσης ἀεὶ ποριζόμενοι ῥᾳστώνης ἀφορμὰς εὖ φρονοῖτʼ ἂν καὶ ποιοῖτε ἃ δεῖ . εἰδέναι τε χρὴ Ῥοδίους ὄντας ἔτι ὁπόσοι ποτὲ καὶ λέλειφθε , καὶ τοῦτο τὸ σεμνὸν καὶ τίμιον εἰς Ἕλληνας καὶ βαρβάρους ὄνομα προσαφῃρημένην ὑμᾶς τὴν τύχην , οὗ δεῖ φρονοῦντας ἄξια φαίνεσθαι . καιρὸς δὲ νῦν εἴπερ ποτὲ , ὦ ἄνδρες Ῥόδιοι , σῶσαι μὲν ὑμᾶς αὐτοὺς ἐκ τῶν περιεστηκότων , βοηθῆσαι δὲ τῷ γένει τῆς νήσου , στῆναι δὲ πρὸς τὴν τύχην λαμπρῶς , ἐνθυμηθέντας ὑμῶν τὸν τοῦ πολίτου κυβερνήτου λόγον , ὃς ἔφη χειμαζομένης αὐτῷ τῆς νεὼς καὶ καταδύσεσθαι προσδοκῶν τοῦτο δὴ τὸ θρυλούμενον , ἀλλʼ ὦ Ποτειδὰν , ἴσθι ὅτι ὀρθὰν τὰν ναῦν καταδύσω · ὡς οὐδὲν ἂν πράξας ἀγεννὲς οὐδὲ ταπεινὸν οὐδὲν τοῖς παροῦσιν , ἀλλὰ πάντα ἂν τὰ αὑτοῦ πληρώσας πρότερον ἢ κακῶς ἀπολούμενος · ὡς τοῦ μὲν ἀπολέσθαι καὶ καταδῦναι τὴν ναῦν τὴν τύχην κυρίαν οὖσαν ἀεὶ , τοῦ δὲ ἃ χρὴ πρᾶξαι πρὸ τούτου οὐκέτʼ ἐν ἄλλῳ τὴν ἀπαίτησιν , ἀλλʼ αὐτὸν αὑτῷ τινα τοῦτο ὀφείλοντα , καὶ οὗ μόνου κύριός ἐστιν , οὐχὶ δέον προλιπεῖν ἔτι ζῶντα . ὑμεῖς τοίνυν μὴ πεπτωκυῖαν τὴν πόλιν ἔτι μᾶλλον ἐπικαταβάλητε , ταπεινότητα τῷ καιρῷ προσθέντες , ἀλλʼ ἐπειδήπερ προκατέδυ πληγεῖσα , ὑμεῖς οἱ λοιποὶ μένετε ἐν ὑμῶν αὐτῶν . καὶ γὰρ αἰσχρὸν καὶ οἴκοθεν ἔστʼ ἔχον τὸ ἔγκλημα , ἑνὸς ἀνδρὸς ἀγεννεστέραν φανῆναι τὴν πόλιν ὑμᾶς τουτουσὶ καὶ μὴ δεῖξαι τοῦθʼ ὅτι καὶ δυστυχοῦντες ἴστε ὑμᾶς αὐτούς . οὕτω καὶ παρʼ ἀξίαν ταῦτα πεπονθέναι δόξετε . καλὸν γὰρ οἶμαι κἀν τοῖς ὅπλοις
Lemmas: πᾶς καί λέγω καί ποιέω σύ . ἀλλά καί οὗτος οὕτως ἔχω φέρω χρή , ὁ παλαιός λόγος · ὀρθός ἔχω νομίζω , ὅτι ὁ μέν γίγνομαι οὐκέτι ἄν ἄλλος ἔχω , οὐδέ εἰ πᾶς μέν αἰτιάομαι καί κακίζω ὁ τύχη λέγω , πᾶς δέ σύ αὐτός τρόπος ἀθυμία διαφθείρω · ὁ δέ οὗτος εἰς ὅσος εἰμί καλός φέρω κέρδος οὐ μικρός ὡς ἐν τοιοῦτος . εἰμί δέ οὐ ἀτύχημα ἐνδεής , ὥστε προστίθημι οὗτος , ἀλλά ἀφαιρέω μάλα ὁ συμβαίνω καί ὁ ἐγχωρέω ἀεί πορίζω ῥᾳστώνη ἀφορμή εὖ φρονέω ἄν καί ποιέω ὅς δέω . οἶδα τε χρή Ῥόδιος εἰμί ἔτι ὁπόσος ποτέ καί λείπω , καί οὗτος ὁ σεμνός καί τίμιος εἰς Ἕλλην καί βάρβαρος ὄνομα προσαφαιρέομαι σύ ὁ τύχη , ὅς δέω φρονέω ἄξιος φαίνω . καιρός δέ νῦν εἴπερ ποτέ , ὦ ἀνήρ Ῥόδιος , σῴζω μέν σύ αὐτός ἐκ ὁ περιίστημι , βοηθέω δέ ὁ γένος ὁ νῆσος , ἵστημι δέ πρός ὁ τύχη λαμπρός , ἐνθυμέομαι σύ ὁ ὁ πολίτης κυβερνήτης λόγος , ὅς φημί χειμάζω αὐτός ὁ ναῦς καί καταδύω προσδοκάω οὗτος δή ὁ θρυλέω , ἀλλά ὦ Ποτειδάν , οἶδα ὅτι ὀρθός ὁ ναῦς καταδύω · ὡς οὐδείς ἄν πράσσω ἀγεννής οὐδέ ταπεινός οὐδείς ὁ πάρειμι , ἀλλά πᾶς ἄν ὁ ἑαυτοῦ πληρόω πρότερος ἤ κακός ἀπόλλυμι · ὡς ὁ μέν ἀπόλλυμι καί καταδύω ὁ ναῦς ὁ τύχη κυρία εἰμί ἀεί , ὁ δέ ὅς χρή πράσσω πρό οὗτος οὐκέτι ἐν ἄλλος ὁ ἀπαίτησις , ἀλλά αὐτός ἑαυτοῦ τις οὗτος ὀφείλω , καί ὅς μόνος κύριος εἰμί , οὐ δέω προλείπω ἔτι ζάω . σύ τοίνυν μή πίπτω ὁ πόλις ἔτι μάλα ἐπικαταβάλλω , ταπεινότης ὁ καιρός προστίθημι , ἀλλά ἐπειδή προκαταδύω πλήσσω , σύ ὁ λοιπός μένω ἐν σύ αὐτός . καί γάρ αἰσχρός καί οἴκοθεν εἰμί ἔχω ὁ ἔγκλημα , εἷς ἀνήρ ἀγεννής φαίνω ὁ πόλις σύ οὗτος καί μή δείκνυμι οὗτος ὅτι καί δυστυχέω οἶδα σύ αὐτός . οὕτως καί παρά ἀξία οὗτος πάσχω δοκέω . καλός γάρ οἴομαι ἐν ὁ ὅπλον