aelius-aristides.rodiako-s-sp 550
τῆς πόλεως , ἀλλʼ ἐπὶ ζήλω τῶν λειφθέντων · μηδʼ ὑμᾶς ἐκεῖνοι παραμυθῶνται πέμποντες , ἀλλʼ ὑμεῖς ἐκείνους , τὸ πάτριον τοῖς Δωριεῦσι σώζοντες φρόνημα , ὃ νῦν ἐν ὑμῖν μόνοις ἢ μάλιστά γε ἐδείκνυτο τῶν Ἑλλήνων . καὶ ἔγωγε εἰ μὴ λίαν παράδοξα ἐρεῖν ἔμελλον , ὑμᾶς ἂν πρέσβεις ἐκέλευσα πέμπειν πανταχοῖ τῆς Ἑλλάδος , τοὺς παραμυθησομένους ἑκάστους καὶ κελεύσοντας μὴ κατοικτείρειν ὑμᾶς , ὡς οὐ πάτριον ὂν τῇ Ῥόδῳ καὶ ὑμῖν Ῥοδίοις οὖσι θρηνεῖσθαι μᾶλλον ἢ ζηλοῦσθαι · καὶ τῶν περιιόντων τούτων πρέσβεων καὶ αἰτούντων ἑτέρους ἕτερα οὐδὲν ἀτιμοτέρα τῇ πόλει κατʼ ἐμὴν δόξαν αὕτη ἦν ἡ πρεσβεία . ἀναγκαῖα μὲν γὰρ καὶ ταῦτα οἶμαι καὶ χρείαν ἔχοντα—τίς δʼ ἂν ἐπιτιμήσειε ; — πέμπειν ἑτέρους ἑτέρωσε ἐπαγγέλλειν , ὥσπερ πολίταις ἅπασι τοῖς Ἕλλησιν εἰσφορὰς κοινὰς ἐπιτάττοντας · καί μοι ταῦτα συνδοκεῖ . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὰ ταῦτα τὸ σχῆμα ἐκεῖνο συντελοῦν ἦν . τίς γὰρ οὐκ ἂν ἐθαύμασε ; τίς δʼ οὐκ ἂν ἐπήρκεσε ; τίς δʼ οὐκ ἂν αὐτὸς αὑτῷ χαρίζεσθαι μᾶλλον ἢ ὑμῖν εἶναι τὸ τοιοῦτον ἐνόμισεν ; ἀλλʼ εἰ μὴ περιπέμπειν ταύτην τὴν πρεσβείαν ἔνεστι μηδʼ ἐγχωρεῖ , πρὸς ὑμᾶς αὐτοὺς χρὴ ταῦτα διαπρεσβεύσασθαι , ἵνα καὶ τὸ τρίτον ἀποδῶτε οἷς ἀρτίως εἶπον δυοῖν , καὶ μὴ οὗ μάλιστα δεῖ μόνον ἐλλίπητε . μέγιστοι τῶν Ἑλλήνων μέγιστα ἐπλήγητε · ἄριστα ἐνεγκεῖν ταῦτα δεῖ , ἵνα πανταχοῦ τῶν μεγίστων τετυχηκυῖα ἡ πόλις φαίνηται καὶ ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος παραπλησίως ᾖ πράττουσα , καὶ δύο τοῖς ἄκροις προσήκουσιν ὑμῖν ἓν τὸ μέσον συγκαταληφθῇ καὶ τὰ νῦν δοκοῦντα εἶναι δεινὰ καὶ ἀνήκεστα , ὑπὲρ ὑμῶν γένηται . ὅσῳ γὰρ ἂν κρείττους αὐτῶν φανῆτε , τοσούτῳ πλέον εὐδοκιμήσετε . φασὶ δὲ καὶ οἱ ποιηταὶ περὶ τῶν ἡρώων ὡς ἄρα οἷς μὲν αὐτῶν ἀνέμιξε τὸν βίον ὁ θεὸς , ἀγαθῶν καὶ κακῶν μοῖραν ἐναλλάξας , τούτοις μὲν εὐκλήροις ἀπέδωκεν εἶναι , οἷς δʼ ἂν τὴν τῶν κακῶν καθάπαξ δῷ , τελέως ἀπέκναισεν . ὡς τήν γε τῶν ἀγαθῶν διηνεκῆ [ διὰ τέλους ] κτῆσιν οὐκ
Lemmas: ὁ πόλις , ἀλλά ἐπί ζῆλος ὁ λείπω · μηδέ σύ ἐκεῖνος παραμυθόομαι πέμπω , ἀλλά σύ ἐκεῖνος , ὁ πάτριος ὁ Δωριεύς σῴζω φρόνημα , ὅς νῦν ἐν σύ μόνος ἤ μάλα γε δείκνυμι ὁ Ἕλλην . καί ἐγώ εἰ μή λίαν παράδοξος λέγω μέλλω , σύ ἄν πρέσβυς κελεύω πέμπω πανταχοῖ ὁ Ἑλλάς , ὁ παραμυθέομαι ἕκαστος καί κελεύω μή κατοικτείρω σύ , ὡς οὐ πάτριος εἰμί ὁ Ῥόδος καί σύ Ῥόδιος εἰμί θρηνέω μάλα ἤ ζηλόω · καί ὁ περιέρχομαι οὗτος πρέσβυς καί αἰτέω ἕτερος ἕτερος οὐδείς ἄτιμος ὁ πόλις κατά ἐμός δόξα οὗτος εἰμί ὁ πρεσβεία . ἀναγκαῖος μέν γάρ καί οὗτος οἴομαι καί χρεία ἔχω δέ ἄν ἐπιτιμάω ; — πέμπω ἕτερος ἑτέρωσε ἐπαγγέλλω , ὥσπερ πολίτης ἅπας ὁ Ἕλλην εἰσφορά κοινός ἐπιτάσσω · καί ἐγώ οὗτος συνδοκέω . οὐ μήν ἀλλά καί εἰς αὐτός οὗτος ὁ σχῆμα ἐκεῖνος συντελέω εἰμί . τίς γάρ οὐ ἄν θαυμάζω ; τίς δέ οὐ ἄν ἐπαρκέω ; τίς δέ οὐ ἄν αὐτός ἑαυτοῦ χαρίζω μάλα ἤ σύ εἰμί ὁ τοιοῦτος νομίζω ; ἀλλά εἰ μή περιπέμπω οὗτος ὁ πρεσβεία ἔνειμι μηδέ ἐγχωρέω , πρός σύ αὐτός χρή οὗτος διαπρεσβεύομαι , ἵνα καί ὁ τρίτος ἀποδίδωμι ὅς ἄρτιος λέγω δύο , καί μή ὅς μάλα δέω μόνος ἐλλείπω . μέγας ὁ Ἕλλην μέγας πλήσσω · ἀγαθός φέρω οὗτος δέω , ἵνα πανταχοῦ ὁ μέγας τυγχάνω ὁ πόλις φαίνω καί ἐκ ἀρχή εἰς τέλος παραπλήσιος εἰμί πράσσω , καί δύο ὁ ἄκρος προσήκω σύ εἷς ὁ μέσος συγκαταλαμβάνω καί ὁ νῦν δοκέω εἰμί δεινός καί ἀνήκεστος , ὑπέρ σύ γίγνομαι . ὅσος γάρ ἄν κρατύς αὐτός φαίνω , τοσοῦτος πολύς εὐδοκιμέω . φημί δέ καί ὁ ποιητής περί ὁ ἥρως ὡς ἄρα ὅς μέν αὐτός ἀναμίσγω ὁ βίος ὁ θεός , ἀγαθός καί κακός μοῖρα ἐναλλάσσω , οὗτος μέν εὔκληρος ἀποδίδωμι εἰμί , ὅς δέ ἄν ὁ ὁ κακός καθάπαξ δίδωμι , τέλειος ἀποκναίω . ὡς ὁ γε ὁ ἀγαθός διηνεκής [ διά τέλος ] κτῆσις οὐ