aelius-aristides.rodiako-s-sp 551
οὖσαν ἀνθρώποις , ἀλλʼ ὄντας διπλοῦς τοὺς βίους τῶν ἀνθρώπων , τοὺς μὲν ὅλως ἐν κακοῖς , τοὺς δʼ ἀναμίξ . ὑμᾶς τοίνυν τῆς τῶν ἀγαθῶν μοίρας πρῶτον ἠξίωσε καὶ ἐπὶ πλεῖστον . τοῦτο γὰρ δὴ καὶ μέγιστον ὑμῖν εἰς παραμυθίαν ἔστω , ὅτι οἷς μὲν ἐπρωτεύετε εἰς πολὺν ἀντέσχε χρόνον , καὶ καθʼ ἡμέραν ἑκάστην ἔπραττεν ἡ πόλις ἀξίως αὑτῆς , τὸ δʼ ἀτύχημα μιᾶς ἡμέρας , οὐχ ὅλης δὲ ὥρας , ἐὰν ὑμεῖς εὖ φρονήσητε , ἐγένετο . μὴ τοίνυν ὑμεῖς αὐτὸ παντὸς τοῦ χρόνου ποιήσητε , μηδʼ εἰς πλέον ἐκτείνητε τὸν σεισμὸν ἢ ἐν ὅσῳ τότε ἐπαύσατο . καὶ γὰρ ἄτοπον μέμφεσθαι μὲν τῇ τύχῃ καὶ δυσχεραίνειν τὰ συμβεβηκότα ὡς ὑπερβάλλοντα , ἃ δὲ ὁ σεισμὸς παρῆλθε , ταῦτα αὐτοὺς προσθεῖναι . τίνων οὖν κύριος ἦν ὁ σεισμός ; καὶ τίνος ἐστὲ νῦν ὑμεῖς ; ὁ μὲν τῶν οἰκιῶν καὶ τῶν τειχῶν καὶ τῶν σωμάτων καταρρῖψαι καὶ διαφθεῖραι , ὑμεῖς δὲ τοῦ λογισμὸν τοῖς συμβεβηκόσιν ἀντιθεῖναι . μὴ τοίνυν ἀνάσχησθε τοῦτο ὑμῶν ἐξελθεῖν μηδὲ συμπεσοῦσαν τοῖς ἄλλοις καὶ τὴν γνώμην , ἵνʼ ὅνπερ τρόπον πρότερον οἱ ναῦται καταίροντες καὶ ἀναγόμενοι ὡς ἐκ πλείστου καὶ ἐπὶ πλεῖστον τὴν πόλιν καὶ τὸν τῶν τειχῶν κύκλον ἑώρων , τοῦτον νῦν οἱ ταῦτα δυνάμενοι βλέπωσιν ἑστηκὸς τῇ πόλει τὸ φρόνημα καὶ ἴδωσιν ὅτι τοῦτο οὔτε σεισμὸς οὔτʼ ἐμπρησμὸς οὔτε χρημάτων στέρησις , οὐκ ἀφαίρεσις οἰκιῶν , οὐκ ἄλλο οὐδὲν οὔτε καθῄρηκεν οὔτε μὴ καθέλῃ ποτὲ , οὔτε σεσύληκεν οὔτε μὴ συλήσῃ ποτέ . ἂν τοῦτο ἑστηκὸς ᾖ , Ῥόδος ἕστηκε τοῖς ὀρθῶς ὁρῶσιν , ἐπεὶ καὶ αὐτὰ τὰ τείχη καὶ τὰ νεώρια καὶ τοὺς ἄλλους κόσμους τοὺς μετὰ τούτων φρόνημα ἄνδρες ἔχοντες ἐκτήσαντο καὶ λογισμοὺς οἵους χρὴ περὶ πραγμάτων , καὶ ἦν ταῦτα ἀναθήματα τῆς ἐκείνων τῶν ἀνδρῶν γνώμης , οἳ ζήλου καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίας ἕνεκα πάντας μὲν πόνους ᾠήθησαν , πάντας δὲ κινδύνους ὑποστῆναι δεῖν , ἐξ ὧν ἔπλευσαν μὲν ἅπασαν ὅση πλόϊμος θάλατταν , ἠγωνίσαντο δὲ καὶ καθʼ αὑτοὺς καὶ ἐν συμμαχίαις πολλοὺς καὶ μεγάλους καὶ ἐνδόξους ἀγῶνας ·
Lemmas: εἰμί ἄνθρωπος , ἀλλά εἰμί διπλόος ὁ βίος ὁ ἄνθρωπος , ὁ μέν ὅλος ἐν κακός , ὁ δέ ἀναμίξ . σύ τοίνυν ὁ ὁ ἀγαθός μοῖρα πρῶτος ἀξιόω καί ἐπί πολύς . οὗτος γάρ δή καί μέγας σύ εἰς παραμυθία εἰμί , ὅτι ὅς μέν πρωτεύω εἰς πολύς ἀντέχω χρόνος , καί κατά ἡμέρα ἕκαστος πράσσω ὁ πόλις ἄξιος ἑαυτοῦ , ὁ δέ ἀτύχημα εἷς ἡμέρα , οὐ ὅλος δέ ὥρα , ἐάν σύ εὖ φρονέω , γίγνομαι . μή τοίνυν σύ αὐτός πᾶς ὁ χρόνος ποιέω , μηδέ εἰς πολύς ἐκτείνω ὁ σεισμός ἤ ἐν ὅσος τότε παύω . καί γάρ ἄτοπος μέμφομαι μέν ὁ τύχη καί δυσχεραίνω ὁ συμβαίνω ὡς ὑπερβάλλω , ὅς δέ ὁ σεισμός παρέρχομαι , οὗτος αὐτός προστίθημι . τίς οὖν κύριος εἰμί ὁ σεισμός ; καί τίς εἰμί νῦν σύ ; ὁ μέν ὁ οἰκία καί ὁ τεῖχος καί ὁ σῶμα καταρρίπτω καί διαφθείρω , σύ δέ ὁ λογισμός ὁ συμβαίνω ἀντιτίθημι . μή τοίνυν ἀνέχω οὗτος σύ ἐξέρχομαι μηδέ συμπίπτω ὁ ἄλλος καί ὁ γνώμη , ἵνα ὅς τρόπος πρότερος ὁ ναύτης καταίρω καί ἀνάγω ὡς ἐκ πολύς καί ἐπί πολύς ὁ πόλις καί ὁ ὁ τεῖχος κύκλος ὁράω , οὗτος νῦν ὁ οὗτος δύναμαι βλέπω ἵστημι ὁ πόλις ὁ φρόνημα καί ὁράω ὅτι οὗτος οὔτε σεισμός οὔτε ἐμπρησμός οὔτε χρῆμα στέρησις , οὐ ἀφαίρεσις οἰκία , οὐ ἄλλος οὐδείς οὔτε καθαιρέω οὔτε μή καθαιρέω ποτέ , οὔτε συλάω οὔτε μή συλάω ποτέ . ἐάν οὗτος ἵστημι εἰμί , Ῥόδος ἵστημι ὁ ὀρθός ὁράω , ἐπεί καί αὐτός ὁ τεῖχος καί ὁ νεώριον καί ὁ ἄλλος κόσμος ὁ μετά οὗτος φρόνημα ἀνήρ ἔχω κτάομαι καί λογισμός οἷος χρή περί πρᾶγμα , καί εἰμί οὗτος ἀνάθημα ὁ ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ γνώμη , ὅς ζῆλος καί ὁ ἐπί ὁ καλός φιλοτιμία ἕνεκα πᾶς μέν πόνος οἴομαι , πᾶς δέ κίνδυνος ὑφίστημι δέω , ἐκ ὅς πλέω μέν ἅπας ὅσος πλώϊμος θάλασσα , ἀγωνίζομαι δέ καί κατά ἑαυτοῦ καί ἐν συμμαχία πολύς καί μέγας καί ἔνδοξος ἀγών ·