aelius-aristides.rodiako-s-sp 552
ὧν ἀξίους εἶναι δεῖ , λογιζομένους , εἰ καὶ παράδοξον εἰπεῖν τὴν πρώτην , ὅτι καὶ ῥᾷον ὑμῖν ἐστιν ἤπερ ἐκείνοις τότε ἔχειν ὅσα χρὴ τελέσασθαι . οὐ γὰρ ἀποστόλους πέμπειν οὐδὲ ἐξόδους ἐξιέναι δεῖ νῦν , οὐδʼ ἐναντία θεμένους τὰ ὅπλα τοῖς ἰσχύουσι κινδυνεύειν , οὐδʼ ἐκλείποντας τὴν πατρίδα ἄλλοτε ἀλλαχοῖ φέρεσθαι τῆς θαλάττης , χειμῶσι καὶ ἐχθροῖς τοῖς μὲν οὖσι , τοῖς δʼ ἐσομένοις ὑποκειμένους , ἀλλʼ οἴκοι μένοντας καὶ τὴν ὑμετέραν αὐτῶν καρπουμένους σωφρονεῖν . οὐ γὰρ καὶ ἡ νῆσος ἔδυ κατὰ τῆς θαλάττης , ὥστε μὴ εἶναι Ῥοδίων τοῖς λοιποῖς οὗ στῶσι . τοῖς δʼ ἀβίωτον ἡγουμένοις , εἰ μὴ ἐν τοσαύτῃ καὶ τοιαύτῃ διάξουσι τῇ πατρίδι οἵᾳ πρόσθεν , ἐκεῖνο λέγω , καὶ μηδεὶς τραχυνθῇ πρὸς τὸν λόγον , ἦν χρόνος ἡνίκʼ οὔπω Ῥόδος ἦν ἡ πόλις αὕτη , ὡς μὲν οἱ ποιηταί φασιν , οὐδὲ ἡ νῆσος αὕτη , ἀλλʼ ἦν ταῦτα θάλαττα ψιλὴ ποτέ . ἀλλʼ ἔγωγε οὐ τοῦτο λέγω . ἀλλʼ ἐπὶ τῶν πρὸ Λυσάνδρου δή που χρόνων τοῦ Λακεδαιμονίων ναυάρχου σχεδὸν πάντες ἐπίστασθε ὅτι οὔπω συνῴκιστο ὑμῖν ἡ πόλις , ἀλλʼ ἦν τῆς νήσου μόνον τὸ ὄνομα , πόλις δὲ οὐκ ἦν πω Ῥόδος οὐδʼ ᾠκεῖτο ὑπʼ οὐδένων , ἀλλὰ τὰς παλαιὰς ᾤκουν τρεῖς , ἅσπερ καὶ Ὅμηρος κατέλεξεν , οἱ κατʼ ἐκείνους τοὺς χρόνους Ῥόδιοι . συνελθόντες δʼ ὕστερον ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων μίαν ταύτην οὐ πᾶσι καλοῖς ἄρα τοῖς οἰωνοῖς ᾤκισαν , ἧς τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν ὄνομα καὶ σχῆμα καὶ κάλλος καὶ ὅ τί τις βούλεται λέγων οὐχ ἁμαρτήσεται . δύο τοίνυν οὗτος ὁ λόγος δύναταί μοι · ἓν μὲν , ὦ ἄνδρες Ῥόδιοι , ὑποθέσθαι τοῖς λογισμοῖς ὑμᾶς ἐπʼ ἐκείνων εἶναι τῶν χρόνων , ἡνίκʼ οὔπω τὴν πόλιν εἴχετε , καὶ φέρειν μετριώτερον · ἕτερον δὲ καὶ τὸ πᾶν , μηδὲ νῦν ἀπογνῶναί πω τὰ παρόντα μηδʼ ἀπειπεῖν , παραδείγματι τῷ τῶν προγόνων χρωμένους , ὅτι κἀκεῖνοι γνώμην ἣν δεῖ λαβόντες οὖσαν ἐξ οὐκ οὔσης ἀπέφηναν τὴν πόλιν καὶ μεγάλην τε ἐξ οὐδεμιᾶς καὶ θαυμαστὴν ἐξ ἀφανοῦς τὴν πρώτην .
Lemmas: ὅς ἄξιος εἰμί δέω , λογίζομαι , εἰ καί παράδοξος λέγω ὁ πρῶτος , ὅτι καί ῥᾴδιος σύ εἰμί ἤ ἐκεῖνος τότε ἔχω ὅσος χρή τελέω . οὐ γάρ ἀπόστολος πέμπω οὐδέ ἔξοδος ἐξέρχομαι δέω νῦν , οὐδέ ἐναντίος τίθημι ὁ ὅπλον ὁ ἰσχύω κινδυνεύω , οὐδέ ἐκλείπω ὁ πατρίς ἄλλοτε ἀλλαχοῖ φέρω ὁ θάλασσα , χειμών καί ἐχθρός ὁ μέν εἰμί , ὁ δέ εἰμί ὑπόκειμαι , ἀλλά οἴκοι μένω καί ὁ ὑμέτερος αὐτός καρπόω σωφρονέω . οὐ γάρ καί ὁ νῆσος δύω κατά ὁ θάλασσα , ὥστε μή εἰμί Ῥόδιος ὁ λοιπός οὗ στάζω . ὁ δέ ἀβίωτος ἡγέομαι , εἰ μή ἐν τοσοῦτος καί τοιοῦτος διάγω ὁ πατρίς οἷος πρόσθεν , ἐκεῖνος λέγω , καί μηδείς τραχύνω πρός ὁ λόγος , εἰμί χρόνος ἡνίκα οὔπω Ῥόδος εἰμί ὁ πόλις οὗτος , ὡς μέν ὁ ποιητής φημί , οὐδέ ὁ νῆσος οὗτος , ἀλλά εἰμί οὗτος θάλασσα ψιλός ποτέ . ἀλλά ἐγώ οὐ οὗτος λέγω . ἀλλά ἐπί ὁ πρό Λύσανδρος δή που χρόνος ὁ Λακεδαιμόνιος ναύαρχος σχεδόν πᾶς ἐπίσταμαι ὅτι οὔπω συνοικίζω σύ ὁ πόλις , ἀλλά εἰμί ὁ νῆσος μόνος ὁ ὄνομα , πόλις δέ οὐ εἰμί πω Ῥόδος οὐδέ οἰκέω ὑπό οὐδείς , ἀλλά ὁ παλαιός οἰκέω τρεῖς , ὅς καί Ὅμηρος καταλέγω , ὁ κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος Ῥόδιος . συνέρχομαι δέ ὕστερον ἀπό πᾶς ὁ πόλις εἷς οὗτος οὐ πᾶς καλός ἄρα ὁ οἰωνός οἰκίζω , ὅς ὁ μέγας καί θαυμαστός ὄνομα καί σχῆμα καί κάλλος καί ὅς τις τις βούλομαι λέγω οὐ ἁμαρτάνω . δύο τοίνυν οὗτος ὁ λόγος δύναμαι ἐγώ · εἷς μέν , ὦ ἀνήρ Ῥόδιος , ὑποτίθημι ὁ λογισμός σύ ἐπί ἐκεῖνος εἰμί ὁ χρόνος , ἡνίκα οὔπω ὁ πόλις ἔχω , καί φέρω μέτριος · ἕτερος δέ καί ὁ πᾶς , μηδέ νῦν ἀπογιγνώσκω πω ὁ πάρειμι μηδέ ἀπολέγω , παράδειγμα ὁ ὁ πρόγονος χράω , ὅτι ἐκεῖνος γνώμη ὅς δέω λαμβάνω εἰμί ἐκ οὐ εἰμί ἀποφαίνω ὁ πόλις καί μέγας τε ἐκ οὐδείς καί θαυμαστός ἐκ ἀφανής ὁ πρῶτος .