aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 565
ποιείσθω τὸ τοὺς καιροὺς ἑτέρους εἶναι , ἀλλʼ ἐκεῖνο κοινὸν ἐνθυμείσθω κατὰ πάσης στάσεως ὅτι τῶν παρόντων ἀγαθῶν ἀεὶ πέφυκεν ἀποστερεῖν . χωρὶς δὲ τούτων , ὦ ἄνδρες Ῥόδιοι , καὶ ἡ συμφορὰ μείζων , εἰ τοιούτων καιρῶν ἐν οἷς φόβος μὲν οὐδεὶς οὐδὲ κίνδυνος , εὐδαιμονίας δὲ ἀπολαύειν ὁπόσης τις βούλεται πάρεστι , τὸ ἐπιβάλλον ἐφʼ ὑμᾶς μέρος ὥσπερ θεωρικοῦ προήσεσθε ἐξεπίτηδες . μέχρι μὲν γὰρ διειστήκει τὰ τῶν Ἑλλήνων , εἰκὸς ἦν συνοίσειν καὶ τοὺς μὲν ταῦτα , τοὺς δὲ ἐκεῖνα ὑμῶν αἱρεῖσθαι . νῦν δὲ τίς ἢ στάσεως ἀφορμὴ , ἢ ῥᾳστώνης οὐκ ἐξουσία ; οὐ κοινὴ μὲν ἅπασα γῆ , βασιλεὺς δὲ εἷς , νόμοι δὲ κοινοὶ πᾶσι , πολιτεύεσθαι δὲ καὶ σιωπᾶν καὶ ἀπαίρειν καὶ μένειν ἄδεια ὁπόσην τις βούλεται ; τί οὖν δεῖ κακῶν ἐπεισάκτων , ἢ μανίας τοῖς πᾶσι περιττῆς ; ἀλλὰ γὰρ οὐχ ὡς ἔσχατον ἡ στάσις τῶν κακῶν δεῖξαι χαλεπώτατον , ἀλλʼ ὅπως αὐτῆς ἀπαλλάξεσθε , τοῦτʼ ἴσως ἔργον εὑρεῖν . οὐ γὰρ ἀγνοίᾳ τοῦ συμφέροντος ἁμαρτάνειν μοι δοκεῖτε τοσοῦτον , ὅσον , εἰ οἷόν τε εἰπεῖν , ἀπονοίᾳ τινὶ καὶ τῶν διαφορῶν ἑκόντες ἡττώμενοι . λέγω δὴ κεφάλαιον , πρῶτον μὲν ὀργὴν ἅπασαν ἀπελθεῖν ἐκποδὼν ὡσπερεὶ πολιορκίαν , τὰ ἑαυτῆς ἔχουσαν · ὡς οὐ τῷ θυμῷ κάλλιστα τὰ πράγματα κρίνεται . ἔπειτα φθόνον καὶ πλεονεξίαν ἑκατέρωθεν περιελεῖν · φθόνον μὲν λέγω τῶν ἐλαττόνων τοῖς μείζοσι , πλεονεξίαν δὲ εἰς τοὺς ἥττους τῶν μειζόνων · συνελόντι δʼ εἰπεῖν οἰκίας σχῆμα καὶ τύπον μιμήσασθαι . τί δὴ τοῦτʼ ἐστίν ; εἰσὶν ἄρχοντες ἐν οἰκίᾳ , πατέρες παίδων καὶ δούλων δεσπόται . πῶς οὖν οὗτοι καλῶς οἰκοῦσιν ; ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες μὴ πάντʼ ἐξεῖναι νομίζωσιν ἑαυτοῖς , ἀλλʼ ἑκόντες ὑφαιρῶσι τῆς ἐξουσίας , οἱ δʼ ὅ τι ἂν δοκῇ τοῖς κρείττοσιν ὡς ἐξὸν δέχωνται . ἄνευ δὲ ταύτης τῆς ἑκατέρωθεν εὐγνωμοσύνης οὐ ῥᾴδιον εὑρεῖν οἰκίαν ἥτις σωθήσεται . τοῦτο τοίνυν καὶ ἐπὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως πράγματα ἀγαγεῖν ἔμοιγε δοκεῖ νῦν , λογιζομένους τοὺς μὲν ἀξιοῦντας εἶναι κρείττους ὅ τι ἂν
Lemmas: ποιέω ὁ ὁ καιρός ἕτερος εἰμί , ἀλλά ἐκεῖνος κοινός ἐνθυμέομαι κατά πᾶς στάσις ὅτι ὁ πάρειμι ἀγαθός ἀεί φύω ἀποστερέω . χωρίς δέ οὗτος , ὦ ἀνήρ Ῥόδιος , καί ὁ συμφορά μέγας , εἰ τοιοῦτος καιρός ἐν ὅς φόβος μέν οὐδείς οὐδέ κίνδυνος , εὐδαιμονία δέ ἀπολαύω ὁπόσος τις βούλομαι πάρειμι , ὁ ἐπιβάλλω ἐπί σύ μέρος ὥσπερ θεωρικός προίημι ἐξεπίτηδες . μέχρι μέν γάρ διίστημι ὁ ὁ Ἕλλην , ἔοικα εἰμί συμφέρω καί ὁ μέν οὗτος , ὁ δέ ἐκεῖνος σύ αἱρέω . νῦν δέ τίς ἤ στάσις ἀφορμή , ἤ ῥᾳστώνη οὐ ἐξουσία ; οὐ κοινός μέν ἅπας γῆ , βασιλεύς δέ εἷς , νόμος δέ κοινός πᾶς , πολιτεύω δέ καί σιωπάω καί ἀπαίρω καί μένω ἄδεια ὁπόσος τις βούλομαι ; τίς οὖν δέω κακός ἐπείσακτος , ἤ μανία ὁ πᾶς περισσός ; ἀλλά γάρ οὐ ὡς ἔσχατος ὁ στάσις ὁ κακός δείκνυμι χαλεπός , ἀλλά ὅπως αὐτός ἀπαλλάσσω , οὗτος ἴσως ἔργον εὑρίσκω . οὐ γάρ ἄγνοια ὁ συμφέρω ἁμαρτάνω ἐγώ δοκέω τοσοῦτος , ὅσος , εἰ οἷος τε λέγω , ἀπόνοια τις καί ὁ διαφορά ἑκών ἡσσάομαι . λέγω δή κεφάλαιος , πρῶτος μέν ὀργή ἅπας ἀπέρχομαι ἐκποδών ὡσπερεί πολιορκία , ὁ ἑαυτοῦ ἔχω · ὡς οὐ ὁ θυμός καλός ὁ πρᾶγμα κρίνω . ἔπειτα φθόνος καί πλεονεξία ἑκατέρωθεν περιαιρέω · φθόνος μέν λέγω ὁ ἐλαχύς ὁ μέγας , πλεονεξία δέ εἰς ὁ ἥσσων ὁ μέγας · συναιρέω δέ λέγω οἰκία σχῆμα καί τύπος μιμέομαι . τίς δή οὗτος εἰμί ; εἰμί ἄρχων ἐν οἰκία , πατήρ παῖς καί δοῦλος δεσπότης . πῶς οὖν οὗτος καλός οἰκέω ; ὅταν ὁ μέν ἄρχω μή πᾶς ἔξεστι νομίζω ἑαυτοῦ , ἀλλά ἑκών ὑφαιρέω ὁ ἐξουσία , ὁ δέ ὅς τις ἄν δοκέω ὁ κρατύς ὡς ἔξεστι δέχομαι . ἄνευ δέ οὗτος ὁ ἑκατέρωθεν εὐγνωμοσύνη οὐ ῥᾴδιος εὑρίσκω οἰκία ὅστις σῴζω . οὗτος τοίνυν καί ἐπί ὁ κοινός ὁ πόλις πρᾶγμα ἄγω ἐγώ δοκέω νῦν , λογίζομαι ὁ μέν ἀξιόω εἰμί κρατύς ὅς τις ἄν