aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 569
τῶν ὑμετέρων αὐτῶν καλῶν μὴ φείδεσθαι . ἐνθυμήθητε δὲ ὅσην φιλοτιμίαν ὑμῖν ἔχει τὰ ὑπὸ τῶν ποιητῶν εἰς ὑμᾶς εἰρημένα , ὧν ἐγὼ τοὺς λόγους ὑπερβὰς τῆς Ὁμήρου μόνης μαρτυρίας μνησθήσομαι . ἔχει δὲ αὕτη πῶς ; οἳ Ῥόδον ἀμφενέμοντο διὰ τρίχα κοσμηθέντες , Λίνδον , Ἰηλυσσόν τε καὶ ἀργινόεντα Κάμειρον . δάκνομαι μὲν ἔγωγʼ ἤδη πρὸς τὸ ῥῆμα , σκοπῶν ὡς ἀναξίως αὐτοῦ διακείμεθα , οὐδενὶ κόσμῳ νῦν ἀγόμενοι . τὰ δὲ λοιπὰ ποῖʼ ἄττα τῆς μαρτυρίας ; τριχθὰ δὲ ᾤκηθεν καταφυλαδὸν ἠδὲ φίληθεν ἐκ Διὸς , ὅστε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισιν ἀνάσσει . ἐνθυμεῖσθʼ ὅτι πάντα σχεδὸν εὐφημήσας εἰς τοὺς Ἕλληνας ὁ ποιητὴς τὰ μέγιστα τῶν πάντων ὑμῖν ἀνέθηκε . πότερον οὖν στασιάζοντες καὶ τεταραγμένοι καὶ ὑμᾶς αὐτοὺς μισοῦντες μᾶλλον ἂν εἶναι θεοφιλεῖς ἡγεῖσθε καὶ τὰ παρὰ τοῦ ποιητοῦ βεβαιοῦν , ἢ διʼ εὐνομίας καὶ ὁμονοίας ἄγοντες τὴν πόλιν ; εἶεν . θεοφιλεῖς δὲ ὄντες πότερον στασιάζειν καὶ ταράττεσθαι καὶ κατάραις ἐχθρῶν συζῆν μᾶλλον ἂν οἴεσθε ἢ τοὐναντίον ὡς αἱ τῶν σωφρόνων εὐχαὶ πράττειν , τιμᾶν μὲν τοὺς θεοὺς , γνωρίζειν δὲ ἀλλήλους , εὐθενεῖν δὲ τοῖς ἅπασιν ; οὐκοῦν ἐπειδὴ διʼ ἀμφοτέρων ἡ μὲν στάσις ὑμῶν ἀλλότριον καὶ θεοῖς ἐχθρὸν , ἡ δὲ ὁμόνοια μόνον σωτήριον φαίνεται , προσήκει δήπουθεν ὡς ἐν χρημάτων λογισμῷ τὸ συμβαῖνον δέχεσθαι . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνο εὔλογον , τοὺς μὲν προγόνους ὑμῶν τριχῆ πρότερον μεμερισμένους συνελθεῖν εἰς ταυτὸν ὑπὲρ τῆς πρὸς ἀλλήλους ὁμονοίας καὶ πίστεως καὶ μίαν ἐξ ἁπασῶν πόλιν οἰκῆσαι , ὑμᾶς δὲ ἐκ μιᾶς πόλεως πολλὰς ἀποφῆναι τῷ διῃρῆσθαι . ὑπερβολὴ δʼ ἂν γένοιτο , εἰ τριχῆ μὲν οἰκοῦντες ἓν καὶ ταυτὸν φρονοῦντες ἐδείκνυσθʼ , ὁμοῦ δʼ ὄντες ἀλλήλοις πολεμήσετε . οὐκ αἰσχύνεσθε τὸν Ἥλιον , ὃς τοῖς μὲν ἄλλοις θεατής ἐστι τῶν γιγνομένων , ὑμῶν δὲ καὶ ἀρχηγέτης ; οὐχ ἕκαστος ὑμῶν τὴν παροῦσαν ἡμέραν ἡγήσεται ταύτην πρώτην εἶναι τῇ νήσῳ τῆς γενέσεως , ὅτʼ ἐκ τῆς θαλάττης ἀνῄει δῶρον τῷ θεῷ ; οὐχ ὅπως μὴ τῶν
Lemmas: ὁ ὑμέτερος αὐτός καλός μή φείδομαι . ἐνθυμέομαι δέ ὅσος φιλοτιμία σύ ἔχω ὁ ὑπό ὁ ποιητής εἰς σύ λέγω , ὅς ἐγώ ὁ λόγος ὑπερβαίνω ὁ Ὅμηρος μόνος μαρτυρία μιμνῄσκω . ἔχω δέ οὗτος πῶς ; ὅς Ῥόδος ἀμφινέμομαι διά τρίχα κοσμέω , Λίνδος , Ἰηλυσσός τε καί ἀργινόεις Κάμειρος . δάκνω μέν ἐγώ ἤδη πρός ὁ ῥῆμα , σκοπέω ὡς ἀνάξιος αὐτός διάκειμαι , οὐδείς κόσμος νῦν ἄγω . ὁ δέ λοιπός ποῖος τις ὁ μαρτυρία ; τριχθά δέ οἰκέω καταφυλαδόν ἠδέ φιλέω ἐκ Ζεύς , ὅστε θεός καί ἄνθρωπος ἀνάσσω . ἐνθυμέομαι ὅτι πᾶς σχεδόν εὐφημέω εἰς ὁ Ἕλλην ὁ ποιητής ὁ μέγας ὁ πᾶς σύ ἀνατίθημι . πότερος οὖν στασιάζω καί ταράσσω καί σύ αὐτός μισέω μάλα ἄν εἰμί θεοφιλής ἡγέομαι καί ὁ παρά ὁ ποιητής βεβαιόω , ἤ διά εὐνομία καί ὁμόνοια ἄγω ὁ πόλις ; εἶεν . θεοφιλής δέ εἰμί πότερος στασιάζω καί ταράσσω καί κατάρα ἐχθρός συζάω μάλα ἄν οἴομαι ἤ ἐναντίος ὡς ὁ ὁ σώφρων εὐχή πράσσω , τιμάω μέν ὁ θεός , γνωρίζω δέ ἀλλήλων , εὐθηνέω δέ ὁ ἅπας ; οὐκοῦν ἐπειδή διά ἀμφότερος ὁ μέν στάσις σύ ἀλλότριος καί θεός ἐχθρός , ὁ δέ ὁμόνοια μόνος σωτήριος φαίνω , προσήκω δήπουθεν ὡς ἐν χρῆμα λογισμός ὁ συμβαίνω δέχομαι . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος εὔλογος , ὁ μέν πρόγονος σύ τριχῆ πρότερος μερίζω συνέρχομαι εἰς τατός ὑπέρ ὁ πρός ἀλλήλων ὁμόνοια καί πίστις καί εἷς ἐκ ἅπας πόλις οἰκέω , σύ δέ ἐκ εἷς πόλις πολύς ἀποφαίνω ὁ διαιρέω . ὑπερβολή δέ ἄν γίγνομαι , εἰ τριχῆ μέν οἰκέω εἷς καί τατός φρονέω δείκνυμι , ὁμοῦ δέ εἰμί ἀλλήλων πολεμέω . οὐ αἰσχύνω ὁ Ἥλιος , ὅς ὁ μέν ἄλλος θεατής εἰμί ὁ γίγνομαι , σύ δέ καί ἀρχηγέτης ; οὐ ἕκαστος σύ ὁ πάρειμι ἡμέρα ἡγέομαι οὗτος πρῶτος εἰμί ὁ νῆσος ὁ γένεσις , ὅτε ἐκ ὁ θάλασσα ἀνέρχομαι δῶρον ὁ θεός ; οὐ ὅπως μή ὁ