aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 558
ὑπὲρ ὑμῶν δικαίως ἂν συγγνώμης τυγχάνοιμι . ὃν μὲν οὖν τρόπον διετέθην ἐπὶ τῇ περὶ τὸν σεισμὸν συμφορᾷ καὶ ὁποῖόν τινα ἐμαυτὸν παρέσχον τοῖς πρεσβεύσασιν ὑμῶν εἰς Αἴγυπτον κατʼ ἐκείνους τοὺς χρόνους , παρʼ αὐτῶν κάλλιστʼ ἂν πύθοισθε . ἀγγελλομένων δέ μοι πολλῷ δεινοτέρων , εἰ οἷόν τε εἰπεῖν , τῶν νῦν , ὅτι ἀπιστεῖτε ὑμῖν αὐτοῖς καὶ διῄρησθε καὶ ταραχὰς οὐ προσηκούσας ὑμῖν ταράττεσθε , οὔθʼ ὅπως χρὴ πιστεύειν οὔθʼ ὅπως ἀπιστεῖν εἶχον . οἵ τε γὰρ ἀγγέλλοντες ὑμέτεροι πολῖται καὶ τἄλλα τῶν ἀξιοπίστων καὶ καθʼ ὑμῶν τὸ παραδέξασθαι ῥᾳδίως τοιαύτας αἰτίας οὐκ ἐνῆν . εἰ μὲν οὖν περιῆν Τέρπανδρος ὁ Λέσβιος , ἐκεῖνον ἂν ὑμῖν συνευξάμην ἐλθεῖν · ἐπεὶ δὲ λόγῳ ψιλῷ δεῖ πείσαντα καταστήσασθαι τὰ πράγματα , ἐμαυτοῦ τὸ ἀγώνισμα ποιοῦμαι . πρῶτον μὲν οὖν ἐκεῖνο ἐνθυμήθητε ὅτι ὑπὲρ μὲν ἄλλου τινὸς πράγματος οἷόν τέ ἐστι καὶ τοὺς ἐναντίους λόγους διελθεῖν , ὑπὲρ δὲ τῆς ὁμονοίας οὐδεὶς πώποτε ἠμφισβήτησε τὸ μὴ οὐ μέγιστον εἶναι τῶν ἀγαθῶν ταῖς πόλεσιν . ἀλλʼ ὑπὲρ μὲν τῶν πολιτειῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἐν αὐταῖς νομίμων χωρὶς ἕκαστοι φρονοῦσι , τὸ δʼ ἐν ἁπάσῃ τῇ πολιτείᾳ μηδὲν ἐναντιώτερον εἶναι στάσεως μηδʼ ὅ τι μᾶλλον τοῖς καθεστηκόσι λυμαίνεται , τουτὶ δʼ ὡσπερεὶ μιᾷ φωνῇ νενίκηκε . καίτοι πῶς οὐκ ἄτοπον περὶ αὐτοῦ μὲν τούτου πάντας συμφρονεῖν , ὡς καλὸν ἡ ὁμόνοια καὶ σωτήριον , ταύτης δὲ ἀμελήσαντας ἐρίζειν ἀλλήλοις ἀξιοῦν , καὶ ταῦτα ἀνήνυτα , καὶ τὰ μηδενὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἢ βαρβάρων ἀγνοεῖν ἔχοντα καλῶς , ταῦτα ἐκφυγεῖν Ῥοδίους ; οὐ μὴν οὐδʼ εἰδέναι μὲν φάσκειν , ἑκόντας δὲ ὀλιγωρεῖν τῆς σωτηρίας ἀνθρώπινον . ἥδιστα δʼ ἄν μοι δοκῶ τοῦτʼ ἐπιτιμηθῆναι , ὡς ἀρχαῖα λέγων καὶ οὐδʼ ὁτιοῦν καινὸν εὑρηκώς . πῶς γὰρ οὐκ ἄτοπον τῷ μὲν λέγοντι μέμφεσθαι ὡς λίαν γνώριμα καὶ παλαιὰ καὶ πᾶσι δοκοῦντα συμβουλεύει , αὐτοὺς δὲ μὴ τολμᾶν χρῆσθαι τοῖς οὕτω φανεροῖς , ἀλλὰ μὴ μόνον πρὸς αὑτοὺς στασιαστικῶς ἔχειν , ἀλλὰ καὶ παντὶ τῷ μέχρι τούτου χρόνῳ διαφέρεσθαι ; ἐγὼ δʼ οὔτε τὸν σύμβουλον οὔτε τοὺς χρωμένους ἡγοῦμαι τοῦτο δεῖν σκοπεῖν , τὸν μὲν ὅπως ἐρεῖ ταῦτα ἃ μηδεὶς ,
Lemmas: ὑπέρ σύ δίκαιος ἄν συγγνώμη τυγχάνω . ὅς μέν οὖν τρόπος διατίθημι ἐπί ὁ περί ὁ σεισμός συμφορά καί ὁποῖος τις ἐμαυτοῦ παρέχω ὁ πρεσβεύω σύ εἰς Αἴγυπτος κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος , παρά αὐτός καλός ἄν πυνθάνομαι . ἀγγέλλω δέ ἐγώ πολύς δεινός , εἰ οἷος τε λέγω , ὁ νῦν , ὅτι ἀπιστέω σύ αὐτός καί διαλέγω καί ταραχή οὐ προσήκω σύ ταράσσω , οὔτε ὅπως χρή πιστεύω οὔτε ὅπως ἀπιστέω ἔχω . ὁ τε γάρ ἀγγέλλω ὑμέτερος πολίτης καί ἄλλος ὁ ἀξιόπιστος καί κατά σύ ὁ παραδέχομαι ῥᾴδιος τοιοῦτος αἰτία οὐ ἔνειμι . εἰ μέν οὖν περίειμι Τέρπανδρος ὁ Λέσβιος , ἐκεῖνος ἄν σύ συνεύχομαι ἔρχομαι · ἐπεί δέ λόγος ψιλός δέω πείθω καθίστημι ὁ πρᾶγμα , ἐμαυτοῦ ὁ ἀγώνισμα ποιέω . πρῶτος μέν οὖν ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι ὅτι ὑπέρ μέν ἄλλος τις πρᾶγμα οἷος τε εἰμί καί ὁ ἐναντίος λόγος διέρχομαι , ὑπέρ δέ ὁ ὁμόνοια οὐδείς πώποτε ἀμφισβητέω ὁ μή οὐ μέγας εἰμί ὁ ἀγαθός ὁ πόλις . ἀλλά ὑπέρ μέν ὁ πολιτεία αὐτός καί ὁ ἐν αὐτός νόμιμος χωρίς ἕκαστος φρονέω , ὁ δέ ἐν ἅπας ὁ πολιτεία μηδείς ἐναντίος εἰμί στάσις μηδέ ὅς τις μάλα ὁ καθίστημι λυμαίνομαι , οὗτος δέ ὡσπερεί εἷς φωνή νικάω . καίτοι πῶς οὐ ἄτοπος περί αὐτός μέν οὗτος πᾶς συμφρονέω , ὡς καλός ὁ ὁμόνοια καί σωτήριος , οὗτος δέ ἀμελέω ἐρίζω ἀλλήλων ἀξιόω , καί οὗτος ἀνήνυτος , καί ὁ μηδείς ὁ ἄλλος Ἕλλην ἤ βάρβαρος ἀγνοέω ἔχω καλός , οὗτος ἐκφεύγω Ῥόδιος ; οὐ μήν οὐδέ οἶδα μέν φάσκω , ἑκών δέ ὀλιγωρέω ὁ σωτηρία ἀνθρώπινος . ἡδύς δέ ἄν ἐγώ δοκέω οὗτος ἐπιτιμάω , ὡς ἀρχαῖος λέγω καί οὐδέ ὁστισοῦν καινός εὑρίσκω . πῶς γάρ οὐ ἄτοπος ὁ μέν λέγω μέμφομαι ὡς λίαν γνώριμος καί παλαιός καί πᾶς δοκέω συμβουλεύω , αὐτός δέ μή τολμάω χράω ὁ οὕτως φανερός , ἀλλά μή μόνος πρός ἑαυτοῦ στασιαστικός ἔχω , ἀλλά καί πᾶς ὁ μέχρι οὗτος χρόνος διαφέρω ; ἐγώ δέ οὔτε ὁ σύμβουλος οὔτε ὁ χράω ἡγέομαι οὗτος δέω σκοπέω , ὁ μέν ὅπως λέγω οὗτος ὅς μηδείς ,