aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 560
πραττούσης μικρὸν ὄφελος τοῖς ἅπασι , κοινῇ δὲ εὐθενοῦντας καὶ τοῖς ἰδίοις οἴκοις ἄμεινον πράττειν εἰκός ἐστιν . εἰ τοίνυν καὶ τοῖς μέλλουσιν οἰκήσειν οἰκίαν ἤδη συνεύχεσθαι καιρὸν ἡγεῖτο ὁ σύμβουλος περὶ τῆς ὁμονοίας , ἦ που τούς γε ἐκ παλαιοῦ πόλιν οἰκοῦντας καὶ ταύτην οὕτως ἐπιφανῆ πάντα τἄλλα δεύτερα τούτου νομιστέον αὐτοῖς . εἶεν . τριχῆ γὰρ δὴ διαστησώμεθα , καὶ θεωρήσαντες μίαν οἰκίαν ἐκ πόλεως πρῶτον , εἶτα εἰς ἄνδρα ἕνα ἀναβῶμεν τῷ λόγῳ καὶ σκεψώμεθα ποῖός τις ᾧ τις οὐκ ἂν αἰσχύναιτο ὁμοιούμενος . ἀλλʼ ἐνταῦθα καὶ μάλιστʼ ἂν κατίδοιμεν τὸ διαπεφευγὸς τῆς ὁμονοίας ἀγαθόν . τίς γὰρ οὕτως ἔξω τοῦ φρονεῖν ἢ τίς οὕτως ἄπειρος τῶν ἐν τῇ φύσει ὅστις ἂν τὸν εἰκῆ καὶ ῥᾳδίως μεταβαλλόμενον καὶ μηδέποτε ἐν ταὐτῷ μένοντα μηδὲ ἃ γνοίη φυλάττοντα τοῦ διὰ τέλους χρηστοῦ καὶ βεβαίου προέλοιτʼ ἂν εἰς χρῆσιν ; οἷον τίς ἂν ἢ κηδεῦσαι τῷ τοιούτῳ πρὸ τοῦ ἑτέρου βούλοιτο , ἢ συμβαλεῖν , ἢ συσκηνῶσαι , ἤ τι τῶν πᾶσι κοινῶν , ὁπόσαι πράξεις κατʼ ἀνθρώπους μετασχεῖν , ὅστις μηδʼ αὐτὸς οἶδεν ὃ βούλεται , ἀλλʼ ὥσπερ Εὔριπος ἄνω καὶ κάτω φέρεται , πολεμῶν καὶ στασιάζων αὐτὸς ἑαυτῷ ; οὐκοῦν ὅ γʼ ἐναντίος τούτῳ νικᾷ πᾶσι τοῖς κριταῖς , ὅστις ἁπλοῦς , γενναῖος , ἀψευδὴς , ταὐτὰ γιγνώσκων περὶ τῶν αὐτῶν , ὁμονοῶν ὡς οἷόν τε μάλιστα αὐτὸς αὑτῷ . πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον δυοῖν ἀνδροῖν ὑποκειμένοιν , τοῦ μὲν κατὰ τὴν στασιάζουσαν πόλιν , τοῦ δὲ ὡς δεῖ τὴν ὁμονοοῦσαν ἔχειν , τὸν μὲν ὡς ἀνίατον κακίζοντας , τῷ δὲ ὡς ἀρίστῳ τιθεμένους μὴ διασώσασθαι τὸ εἰκὸς , ἀλλʼ ᾧ τις ἀπεύξαιτʼ ἂν μὴ συντυχεῖν , πῶς χρὴ τοῦτον εἰς τὰ κοινὰ φανῆναι μιμουμένους ; καὶ μὴν οὐδὲν ὄνειδος τοῖς ἰδιώταις οὕτως προσήκει φεύγειν ὡς πόλει κοινῇ . ὅσῳ γὰρ μεῖζον τὸ σχῆμα καὶ ὅσῳ πλείους οἱ συνεισόμενοι , τοσούτῳ μᾶλλον καθαρεύειν ἁπάντων εἰκός ἐστι τῶν αἰσχρῶν . χωρὶς δὲ τούτων οὐδὲ ὁ κίνδυνος παραπλήσιος . ἰδιώτης μὲν γὰρ οὐχ ἑστὼς τὴν γνώμην οὐδὲν μᾶλλον αὐτόχειρ αὑτοῦ γίγνεται , ἀλλʼ ὅσον δοκεῖν εἶναι φαῦλος , τοσοῦτον ζημιοῦται · πόλις δὲ διεστῶσα πρῶτον μὲν διπλῆν φέρεται τὴν ἄνοιαν ,
Lemmas: πράσσω μικρός ὄφελος ὁ ἅπας , κοινῇ δέ εὐθηνέω καί ὁ ἴδιος οἶκος ἀγαθός πράσσω ἔοικα εἰμί . εἰ τοίνυν καί ὁ μέλλω οἰκέω οἰκία ἤδη συνεύχομαι καιρός ἡγέομαι ὁ σύμβουλος περί ὁ ὁμόνοια , ἦ που ὁ γε ἐκ παλαιός πόλις οἰκέω καί οὗτος οὕτως ἐπιφανής πᾶς ἄλλος δεύτερος οὗτος νομίζω αὐτός . εἶεν . τριχῆ γάρ δή διίστημι , καί θεωρέω εἷς οἰκία ἐκ πόλις πρῶτος , εἶτα εἰς ἀνήρ εἷς ἀναβαίνω ὁ λόγος καί σκοπέω ποῖος τις ὅς τις οὐ ἄν αἰσχύνω ὁμοιόω . ἀλλά ἐνταῦθα καί μάλα ἄν καθοράω ὁ διαφεύγω ὁ ὁμόνοια ἀγαθός . τίς γάρ οὕτως ἔξω ὁ φρονέω ἤ τίς οὕτως ἄπειρος ὁ ἐν ὁ φύσις ὅστις ἄν ὁ εἰκῇ καί ῥᾴδιος μεταβάλλω καί μηδέποτε ἐν αὐτός μένω μηδέ ὅς γιγνώσκω φυλάσσω ὁ διά τέλος χρηστός καί βέβαιος προαιρέω ἄν εἰς χρῆσις ; οἷος τίς ἄν ἤ κηδεύω ὁ τοιοῦτος πρό ὁ ἕτερος βούλομαι , ἤ συμβάλλω , ἤ συσκηνόω , ἤ τις ὁ πᾶς κοινός , ὁπόσος πρᾶξις κατά ἄνθρωπος μετέχω , ὅστις μηδέ αὐτός οἶδα ὅς βούλομαι , ἀλλά ὥσπερ Εὔριπος ἄνω καί κάτω φέρω , πολεμέω καί στασιάζω αὐτός ἑαυτοῦ ; οὐκοῦν ὁ γε ἐναντίος οὗτος νικάω πᾶς ὁ κριτής , ὅστις ἁπλόος , γενναῖος , ἀψευδής , αὐτός γιγνώσκω περί ὁ αὐτός , ὁμονοέω ὡς οἷος τε μάλα αὐτός ἑαυτοῦ . πῶς οὖν οὐ ἄτοπος δύο ἀνήρ ὑπόκειμαι , ὁ μέν κατά ὁ στασιάζω πόλις , ὁ δέ ὡς δέω ὁ ὁμονοέω ἔχω , ὁ μέν ὡς ἀνίατος κακίζω , ὁ δέ ὡς ἀγαθός τίθημι μή διασῴζω ὁ ἔοικα , ἀλλά ὅς τις ἀπεύχομαι ἄν μή συντυγχάνω , πῶς χρή οὗτος εἰς ὁ κοινός φαίνω μιμέομαι ; καί μήν οὐδείς ὄνειδος ὁ ἰδιώτης οὕτως προσήκω φεύγω ὡς πόλις κοινῇ . ὅσος γάρ μέγας ὁ σχῆμα καί ὅσος πολύς ὁ συνέρχομαι , τοσοῦτος μάλα καθαρεύω ἅπας ἔοικα εἰμί ὁ αἰσχρός . χωρίς δέ οὗτος οὐδέ ὁ κίνδυνος παραπλήσιος . ἰδιώτης μέν γάρ οὐ ἵστημι ὁ γνώμη οὐδείς μάλα αὐτόχειρ ἑαυτοῦ γίγνομαι , ἀλλά ὅσος δοκέω εἰμί φαῦλος , τοσοῦτος ζημιόω · πόλις δέ διίστημι πρῶτος μέν διπλόος φέρω ὁ ἄνοια ,