aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 571
φατὲ μὲν τὴν νῆσον ἅπασαν ὑμῖν εἶναι μουσικὴν καὶ τούτου τὴν Ὀρφέως κεφαλὴν αἰτιᾶσθε , αὐτοὶ δʼ οὐκ αἰσχύνεσθε οὕτως ἀμούσως διακείμενοι ; καὶ κιθαρῳδοῖς μέν ποτε τοὺς Ἕλληνας ἐνικᾶτε , τῷ δʼ ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν μὴ δύνασθαι βουλεύσασθαι κινδυνεύετε ἡττᾶσθαι καὶ πάντων ἀνθρώπων ; καὶ πρότερον μὲν παρʼ ὑμῶν ἑτέρωσε βαδίζοντες ἔπαυον τὰς στάσεις , νῦν δὲ οὐδὲ παρʼ ὑμῖν αὐτοῖς ὑμᾶς αὐτοὺς γνῶναι δύνασθε ; ταῦτʼ ἔμοιγε δοκεῖ τις ἂν ὀρθῶς καὶ ὑπὲρ αὐτῶν εἰπεῖν νουθετῶν . οὐ μὴν ἀλλʼ ἐκείνοις μὲν , ὡς ἔοικεν , ἐκ παλαιοῦ τὸ ἄλογον τοῦτο τῆς δυστυχίας συνείμαρται καὶ πολλάκις ἠλέγχθησαν οὐχ ὡς δεῖ διακείμενοι , ὑμῖν δὲ οὐδαμόθεν προσήκει τὸ νόσημα , οὓς ἡμεῖς , καὶ ὅτε ἦμεν παρʼ ὑμῖν , τότε ἑωρῶμεν κἀν ταῖς ἐκκλησίαις οὐ μόνον μιᾷ φωνῇ χρωμένους , ἀλλʼ εἰ οἷόν τʼ εἰπεῖν , καὶ ἑνὶ ῥήματι ὡς τὸ πολὺ—ὀρθῶς γὰρ καὶ στεφάνου καὶ τοιαῦθʼ ὑμῖν ἤρκει καὶ τοὔνομα τοῦ δημηγοροῦντος ἀνειπεῖν ἐνίοτε , γάνυσθαι δὲ ἦν ὁρῶντα — καὶ ἀντὶ τῆς χειροτονίας τῷ νεύματι τῆς κεφαλῆς χρωμένους . ὥστε μόνους ἄν τις ὑμᾶς ἔφη διʼ αἰῶνος ἄγειν ἐκεχειρίαν · ὧν οὐκ ἄξια πυνθάνομαι τὰ νῦν , οὐδὲ μικρόν τι καὶ ἄγνωστον τοῦ ῥυθμοῦ παραλλάττοντα . λυπηρὸν δέ μοι κἀκεῖνο , εἰ τοῖς μὲν ἐκ γενετῆς ὀνόμασιν οὕτω σφόδρα ἑλληνίζοντες ἐφαίνεσθε , ὥστʼ οὐδὲν ἦν εὑρεῖν ὡς ἔπος εἰπεῖν παρʼ ὑμῖν ὄνομα ὅ τι μὴ Δώριον , ἀπὸ τῶν ὑμετέρων ξένων ἀρξάμενα , ἐν δὲ τῇ πολιτείᾳ τὴν πάτριον ἁρμονίαν καὶ τὴν ἀληθῶς Δωριστὶ μεθέντες κακῶν ξενικῶν καὶ πᾶσι μᾶλλον ἢ ὑμῖν προσηκόντων κληρονομήσετε . μηδαμῶς , ὦ ἄνδρες καλοί τε καὶ ἀγαθοὶ , ἀλλʼ ἐνθυμηθέντες τὸ πάλαι τοῦτο ᾀδόμενον , ὅτι τῶν μὲν ἡμαρτημένων ἔνθεν καὶ ἔνθεν οὐκ ἔστʼ ἀνελεῖν οὐδὲν , ἀλλʼ ἔχει πέρας οἷον ὁ καιρὸς ἤνεγκεν , ἀκεσταὶ δὲ τῶν ἀγαθῶν φρένες , ὡς ὁ τῶν Ῥοδίων φησὶν ἐπαινέτης , καὶ τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἀναμαρτήτους φῦναι θεῶν καὶ τῶν ἐπὶ γῆς οὐδεὶς ἀναμάρτητος , τὸ δὲ τοῖς εὖ λέγουσιν ἐθελῆσαι πεισθῆναι πρέπον ὑμῖν καὶ τῷ θεῷ μάλιστʼ ἂν οὕτω χαρίζεσθαι νομίσαντες , ᾧ τὸ ῥῆμα τοῦθʼ ὁ ποιητὴς καθιέρωκεν ὄντι θαλαττίῳ , ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται , καὶ πρὸς
Lemmas: φημί μέν ὁ νῆσος ἅπας σύ εἰμί μουσική καί οὗτος ὁ Ὀρφεύς κεφαλή αἰτιάομαι , αὐτός δέ οὐ αἰσχύνω οὕτως ἄμουσος διάκειμαι ; καί κιθαρῳδός μέν ποτέ ὁ Ἕλλην νικάω , ὁ δέ ὑπέρ σύ αὐτός μή δύναμαι βουλεύω κινδυνεύω ἡσσάομαι καί πᾶς ἄνθρωπος ; καί πρότερος μέν παρά σύ ἑτέρωσε βαδίζω παύω ὁ στάσις , νῦν δέ οὐδέ παρά σύ αὐτός σύ αὐτός γιγνώσκω δύναμαι ; οὗτος ἐγώ δοκέω τις ἄν ὀρθός καί ὑπέρ αὐτός λέγω νουθετέω . οὐ μήν ἀλλά ἐκεῖνος μέν , ὡς ἔοικα , ἐκ παλαιός ὁ ἄλογος οὗτος ὁ δυστυχία συμμείρομαι καί πολλάκις ἐλέγχω οὐ ὡς δέω διάκειμαι , σύ δέ οὐδαμόθεν προσήκω ὁ νόσημα , ὅς ἐγώ , καί ὅτε εἰμί παρά σύ , τότε ὁράω ἐν ὁ ἐκκλησία οὐ μόνος εἷς φωνή χράω , ἀλλά εἰ οἷος τε λέγω , καί εἷς ῥῆμα ὡς ὁ πολύς γάρ καί στέφανος καί τοιοῦτος σύ ἀρκέω καί ὄνομα ὁ δημηγορέω ἀναλέγω ἐνίοτε , γάνυμαι δέ εἰμί ὁράω — καί ἀντί ὁ χειροτονία ὁ νεῦμα ὁ κεφαλή χράω . ὥστε μόνος ἄν τις σύ φημί διά αἰών ἄγω ἐκεχειρία · ὅς οὐ ἄξιος πυνθάνομαι ὁ νῦν , οὐδέ μικρός τις καί ἄγνωστος ὁ ῥυθμός παραλλάσσω . λυπηρός δέ ἐγώ ἐκεῖνος , εἰ ὁ μέν ἐκ γενετή ὄνομα οὕτως σφόδρα ἑλληνίζω φαίνω , ὥστε οὐδείς εἰμί εὑρίσκω ὡς ἔπος λέγω παρά σύ ὄνομα ὅς τις μή Δώριος , ἀπό ὁ ὑμέτερος ξένος ἄρχω , ἐν δέ ὁ πολιτεία ὁ πάτριος ἁρμονία καί ὁ ἀληθής Δωριστί μεθίημι κακός ξενικός καί πᾶς μάλα ἤ σύ προσήκω κληρονομέω . μηδαμῶς , ὦ ἀνήρ καλός τε καί ἀγαθός , ἀλλά ἐνθυμέομαι ὁ πάλαι οὗτος ἀείδω , ὅτι ὁ μέν ἁμαρτάνω ἔνθεν καί ἔνθεν οὐ εἰμί ἀναιρέω οὐδείς , ἀλλά ἔχω πέρας οἷος ὁ καιρός φέρω , ἀκεστός δέ ὁ ἀγαθός φρήν , ὡς ὁ ὁ Ῥόδιος φημί ἐπαινέτης , καί ὁ μέν ἐκ ἀρχή ἀναμάρτητος φύω θεός καί ὁ ἐπί γῆ οὐδείς ἀναμάρτητος , ὁ δέ ὁ εὖ λέγω ἐθέλω πείθω πρέπω σύ καί ὁ θεός μάλα ἄν οὕτως χαρίζω νομίζω , ὅς ὁ ῥῆμα οὗτος ὁ ποιητής καθιερόω εἰμί θαλάσσιος , ὅς ἄν θεός ἐπιπείθομαι , καί πρός