aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 566
τοὺς ἥττους ἑκόντες διαφθείρωσι τῇ σφετέρᾳ λυμαίνονται φιλοτιμίᾳ . τὸ γὰρ εἶναι τοὺς ἥττους κέρδος τοῖς κρείττοσιν , εἴπερ ἕξουσιν ὧν ἔσονται κρείττους δεικνύναι , τοὺς δὲ ἀπολειπομένους ἢ ταῖς οὐσίαις ἢ κατὰ τὴν ἄλλην τύχην , ὅτι τοῖς μείζοσιν , ἐὰν ἐπηρεάζωσι , τῇ σφετέρᾳ λυμαίνονται σωτηρίᾳ πολὺ μᾶλλον ἢ εἰ τὸ τεῖχος ἑκόντες καθῄρουν . νόμος γάρ ἐστιν οὗτος φύσει κείμενος ἀληθῶς ὑπὸ τῶν κρειττόνων καταδειχθεὶς , ἀκούειν τὸν ἥττω τοῦ κρείττονος . κἄν τις ἐλευθερίας σύμβολον ποιῆται τὸ διαφθείρειν τὸν νόμον , αὑτὸν ἐξαπατᾷ καὶ ποιεῖ παραπλήσιον ὥσπερ ἂν εἰ κοινῇ πάντες ἄνθρωποι τοῖς θεοῖς φθονήσαντες , εἶτα μὴ νομίζοιεν . εἰ δέ τις ὑμῶν τῷ πολλὰ καὶ δεινὰ πεπονθέναι πρὶν λαβεῖν δίκην , οὐκ ἀνεκτὸν ἡγεῖται καταλύσασθαι , πρῶτον μὲν αὑτῷ τοὔμπαλιν διάκειται . εἰ γὰρ τοσούτων καὶ τηλικούτων κακῶν ἡ στάσις αἰτία γίγνεται ὥστʼ ἀβίωτον νομίζειν εἰ μή τις ὁπωσοῦν δίκην λήψεται , πῶς οὐ φεύγειν κράτιστον ἀπʼ αὐτῆς ; ἔστι γὰρ εὖ φρονούντων ὧν μὲν εὐφραινόντων πεπείρανται μὴ θέλειν ἀφίστασθαι , ἃ δʼ οὕτως σκληρὰ καὶ ταραχώδη καὶ πανταχοῦ μεστὰ ἀηδίας εὑρήκασι , τούτων ὡς τάχιστα παύσασθαι , μὴ τὸ κακὸν τοῦ κακοῦ φάρμακον ἡγουμένους , ἀλλὰ νομίζοντας μνήμην καὶ λήθην δύο προσρήματα ἐναντίω δυοῖν ἐναντίοιν εἶναι πραγμάτοιν , καὶ δεῖν τὰ μὲν χρηστὰ τῇ μνήμῃ σημειοῦσθαι , τὰ δὲ φαῦλα τῇ λήθη παραγράφεσθαι . ἔπειθʼ ὅταν καὶ παντάπασιν ὁ θυμὸς προσίστηται , τὸν ἀρχαῖον ἀντίπαλον παραλαμβάνοντας αὐτοῦ δεῖ τὸν λογισμὸν ὡδὶ λέγειν πρὸς αὑτοὺς , ἡμεῖς ἐσμὲν Ῥόδιοι , κἄν τις ἡμῖν Ἑλλήνων ἢ βαρβάρων εὐγενείας ἀμφισβητῇ , βουλοίμεθʼ ἂν αὐτοῦ κρατεῖν . οὐκοῦν ὅτε τοῦτο βουλόμεθα , ἡ πατρὶς ἡμῖν σωστέα κοινῇ , ἵνʼ ἔχοιμεν ἐφʼ ᾗ φρονοῖμεν . οὐκοῦν στασιαζόντων μὲν ἀπόλλυται , μιᾷ δὲ γνώμῃ χρησαμένων ἅμα καλλίων καὶ μείζων γίγνεται . τί οὖν ἡμᾶς αὐτοὺς καταλύομεν ; ταῦθʼ εἷς ἕκαστος εἰ πρὸς αὑτὸν εἰπεῖν ἐθελήσειεν , οὐ δώσει
Lemmas: ὁ ἥσσων ἑκών διαφθείρω ὁ σφέτερος λυμαίνομαι φιλοτιμία . ὁ γάρ εἰμί ὁ ἥσσων κέρδος ὁ κρατύς , εἴπερ ἔχω ὅς εἰμί κρατύς δείκνυμι , ὁ δέ ἀπολείπω ἤ ὁ οὐσία ἤ κατά ὁ ἄλλος τύχη , ὅτι ὁ μέγας , ἐάν ἐπηρεάζω , ὁ σφέτερος λυμαίνομαι σωτηρία πολύς μάλα ἤ εἰ ὁ τεῖχος ἑκών καθαιρέω . νόμος γάρ εἰμί οὗτος φύσις κεῖμαι ἀληθής ὑπό ὁ κρατύς καταδείκνυμι , ἀκούω ὁ ἥσσων ὁ κρατύς . ἐάν τις ἐλευθερία σύμβολον ποιέω ὁ διαφθείρω ὁ νόμος , ἑαυτοῦ ἐξαπατάω καί ποιέω παραπλήσιος ὥσπερ ἄν εἰ κοινῇ πᾶς ἄνθρωπος ὁ θεός φθονέω , εἶτα μή νομίζω . εἰ δέ τις σύ ὁ πολύς καί δεινός πάσχω πρίν λαμβάνω δίκη , οὐ ἀνεκτός ἡγέομαι καταλύω , πρῶτος μέν ἑαυτοῦ ἔμπαλιν διάκειμαι . εἰ γάρ τοσοῦτος καί τηλικοῦτος κακός ὁ στάσις αἴτιος γίγνομαι ὥστε ἀβίωτος νομίζω εἰ μή τις ὁπωσοῦν δίκη λαμβάνω , πῶς οὐ φεύγω κρατύς ἀπό αὐτός ; εἰμί γάρ εὖ φρονέω ὅς μέν εὐφραίνω πειράω μή ἐθέλω ἀφίστημι , ὅς δέ οὕτως σκληρός καί ταραχώδης καί πανταχοῦ μεστός ἀηδία εὑρίσκω , οὗτος ὡς ταχύς παύω , μή ὁ κακός ὁ κακός φάρμακον ἡγέομαι , ἀλλά νομίζω μνήμη καί λήθη δύο πρόσρημα ἐναντίος δύο ἐναντίος εἰμί πρᾶγμα , καί δέω ὁ μέν χρηστός ὁ μνήμη σημειόω , ὁ δέ φαῦλος ὁ λήθη παραγράφω . ἔπειτα ὅταν καί παντάπασι ὁ θυμός προσίστημι , ὁ ἀρχαῖος ἀντίπαλος παραλαμβάνω αὐτός δέω ὁ λογισμός ὡδί λέγω πρός ἑαυτοῦ , ἐγώ εἰμί Ῥόδιος , ἐάν τις ἐγώ Ἕλλην ἤ βάρβαρος εὐγένεια ἀμφισβητέω , βούλομαι ἄν αὐτός κρατέω . οὐκοῦν ὅτε οὗτος βούλομαι , ὁ πατρίς ἐγώ σωστέος κοινῇ , ἵνα ἔχω ἐπί ὅς φρονέω . οὐκοῦν στασιάζω μέν ἀπόλλυμι , εἷς δέ γνώμη χράω ἅμα καλός καί μέγας γίγνομαι . τίς οὖν ἐγώ αὐτός καταλύω ; οὗτος εἷς ἕκαστος εἰ πρός ἑαυτοῦ λέγω ἐθέλω , οὐ δίδωμι