aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 564
Ἀθηναίων θεωρήσατε , οἳ στασιάζοντες μὲν οὔτε σφίσιν αὐτοῖς οὔτε ἑτέροις ἠδύναντʼ εἶναι χρήσιμοι , ἐπεὶ δὲ τῶν τυράννων ἀπαλλαγέντες ὡμονόησαν πρὸς ἀλλήλους , οὐ μόνον τὴν πόλιν , ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα ἠλευθέρωσαν ἐν τοῖς μεγίστοις καιροῖς . παραλαβόντες δὲ τὴν ἀρχὴν , ἕως μὲν μίαν γνώμην εἶχον , ἀντεῖχον μικροῦ δεῖν ἅπασιν ἀνθρώποις καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν , ἐπεὶ δὲ διέστησαν , τὰ μὲν τείχη κατέσκαψαν , τὰς δὲ ναῦς παρέδωκαν . καὶ τοῦτο τοσοῦτον ἀτύχημα ἀτυχήσας ὁ δῆμος ἐκπεσὼν καὶ κατελθὼν αὖθις , ἐξὸν αὐτῷ τιμωρήσασθαι τοὺς ἐπαναστάντας καὶ πρὸς οὓς παρετάξαντο , ὁμονοεῖν εἵλετο , τὴν κοινὴν τῆς πόλεως σωτηρίαν προτέραν τῶν ἰδίων ἐγκλημάτων ποιησάμενος . καὶ γάρ τοι πάλιν εἰς τὰ πράγματʼ εἰσῆλθε , καὶ προὔστη τῶν Ἑλλήνων σχεδὸν ἐν μέρει πάντων . τοσοῦτον κακὸν ἡ στάσις ταῖς πόλεσι καὶ τοσοῦτον ἀγαθὸν τὸ θέλειν ὡς τάχιστα παύσασθαι . εἰ δὲ δεῖ καὶ τῶν ὑμετέρων προγόνων Ἀργείων ἀναμνησθῆναι , λέγεται καὶ τούτους ταραχθέντας ἐν ἀλλήλοις , Ἀθηναίων πρέσβεων ἀφικομένων ὡς αὐτοὺς καὶ διδαξάντων ὡς αὐτοὶ τὰ σφέτερʼ αὐτῶν ἔθεντο , ὑπακοῦσαι καὶ τὴν στάσιν ἐκποδὼν ἀνελόντας πάλιν εἰς ταυτὸν ἐλθεῖν . νῦν τοίνυν , ὦ ἄνδρες Ῥόδιοι , παρὰ πασῶν τῶν πόλεων τούτων χρὴ νομίζειν πρεσβείαν κοινὴν ἥκειν ὡς ὑμᾶς ἐπὶ τὰς διαλύσεις προκαλουμένην , προηγορεῖν δὲ ἡμᾶς συνδεομένους ἃ νομίζομεν πάντη βέλτιστα ὑμῖν εἶναι . καὶ μὴν οὐ ταυτόν γε τοῖς Ἀθηναίοις ὑμᾶς ποιῆσαι δεῖ οὐδὲ τοῖς ἐφʼ ὑμᾶς δανεισαμένοις συνεκτῖσαι τάλαντα ὅσα δὴ σημεῖον τῆς πίστεως , ἀλλʼ ἀζήμιος ἡ σωφροσύνη πρόκειται τούτων τε ὧν εἶπον ἐνθυμουμένοις καὶ μηκέτʼ εἰς πόλιν μίαν ἢ δευτέραν βλέπουσιν , ἀλλʼ εἰς τὰ κοινὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα καὶ πάσας τὰς πόλεις τὰς Ἑλληνίδας , αἷς οὔτε φάλαγγες ὁπλιτῶν ἐναντίον οὔθʼ ἱππέων πλῆθος οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲν τῶν δοκούντων εἶναι φοβερῶν , ἀλλʼ ἡ κατʼ ἀλλήλων στάσις καὶ ἀπιστία καὶ τὸ μήτε κοινῇ ταυτὸν φρονεῖν μήτʼ αὖ καθʼ ἑκάστους ὑγιαίνειν αἴτιον τῆς τοσαύτης μεταβολῆς ἐγένετο . καὶ μηδεὶς ὑμῶν ἐν ἀδείᾳ
Lemmas: Ἀθηναῖος θεωρέω , ὅς στασιάζω μέν οὔτε σφεῖς αὐτός οὔτε ἕτερος δύναμαι εἰμί χρήσιμος , ἐπεί δέ ὁ τύραννος ἀπαλλάσσω ὁμονοέω πρός ἀλλήλων , οὐ μόνος ὁ πόλις , ἀλλά καί ὁ Ἑλλάς ἐλευθερόω ἐν ὁ μέγας καιρός . παραλαμβάνω δέ ὁ ἀρχή , ἕως μέν εἷς γνώμη ἔχω , ἀντέχω μικρός δέω ἅπας ἄνθρωπος καί κατά γῆ καί κατά θάλασσα , ἐπεί δέ διΐστημι , ὁ μέν τεῖχος κατασκάπτω , ὁ δέ ναῦς παραδίδωμι . καί οὗτος τοσοῦτος ἀτύχημα ἀτυχέω ὁ δῆμος ἐκπίπτω καί κατέρχομαι αὖθις , ἔξεστι αὐτός τιμωρέω ὁ ἐπανίστημι καί πρός ὅς παρατάσσω , ὁμονοέω αἱρέω , ὁ κοινός ὁ πόλις σωτηρία πρότερος ὁ ἴδιος ἔγκλημα ποιέω . καί γάρ τοι πάλιν εἰς ὁ πρᾶγμα εἰσέρχομαι , καί προΐστημι ὁ Ἕλλην σχεδόν ἐν μέρος πᾶς . τοσοῦτος κακός ὁ στάσις ὁ πόλις καί τοσοῦτος ἀγαθός ὁ ἐθέλω ὡς ταχύς παύω . εἰ δέ δέω καί ὁ ὑμέτερος πρόγονος Ἀργεῖος ἀναμιμνῄσκω , λέγω καί οὗτος ταράσσω ἐν ἀλλήλων , Ἀθηναῖος πρέσβυς ἀφικνέομαι ὡς αὐτός καί διδάσκω ὡς αὐτός ὁ σφέτερος αὐτός τίθημι , ὑπακούω καί ὁ στάσις ἐκποδών ἀναιρέω πάλιν εἰς τατός ἔρχομαι . νῦν τοίνυν , ὦ ἀνήρ Ῥόδιος , παρά πᾶς ὁ πόλις οὗτος χρή νομίζω πρεσβεία κοινός ἥκω ὡς σύ ἐπί ὁ διάλυσις προκαλέω , προηγορέω δέ ἐγώ συνδέω ὅς νομίζω πάντῃ ἀγαθός σύ εἰμί . καί μήν οὐ τατός γε ὁ Ἀθηναῖος σύ ποιέω δέω οὐδέ ὁ ἐπί σύ δανείζω συνεκτίνω τάλαντον ὅσος δή σημεῖον ὁ πίστις , ἀλλά ἀζήμιος ὁ σωφροσύνη πρόκειμαι οὗτος τε ὅς λέγω ἐνθυμέομαι καί μηκέτι εἰς πόλις εἷς ἤ δεύτερος βλέπω , ἀλλά εἰς ὁ κοινός ὁ Ἕλλην πρᾶγμα καί πᾶς ὁ πόλις ὁ Ἑλληνίς , ὅς οὔτε φάλαγξ ὁπλίτης ἐναντίον οὔτε ἱππεύς πλῆθος οὔτε ἄλλος οὐδείς ὁ δοκέω εἰμί φοβερός , ἀλλά ὁ κατά ἀλλήλων στάσις καί ἀπιστία καί ὁ μήτε κοινῇ τατός φρονέω μήτε αὖ κατά ἕκαστος ὑγιαίνω αἴτιος ὁ τοσοῦτος μεταβολή γίγνομαι . καί μηδείς σύ ἐν ἄδεια