aelius-aristides.rodi-ois-peri-o-monoi-as 561
ἔπειθʼ ἃ ποιεῖ πάσχουσα ἀναφαίνεται , καὶ τὴν δίκην ἐπʼ αὐτῶν δίδωσι τῶν πραγμάτων . ἅ μοι δοκεῖ καὶ Ἡσίοδος προορώμενος τὰς ἔριδας πάσας πόρρωθεν κωλύειν , ἥτις μὴ πρὸς ἔργον παρακαλεῖ · εἰκότως . οὐ γάρ ἐστιν οὐ σίδηρος , οὐ χαράκωμα , οὐχ ὅπλον οὐδὲν φοβερὸν ταῖς πόλεσιν , ἂν εὖ φρονεῖν ἐθέλωσι μόνον · ἀλλὰ καὶ ταῦτα ὑπὸ τῆς ἀνοίας καθʼ αὑτῶν ἰσχυρὰ ποιοῦσιν οἱ πολλοί . τὰ μὲν τοίνυν ἄλλα παροφθέντα ἐπίκαιρον ποιεῖ τὴν ζημίαν καὶ οὐ πάσαις ταῖς ψήφοις ἡμάρτηται , τὸ δʼ ἐπʼ ἀλλήλους τρέπεσθαι καὶ τὴν ἐπὶ τῇ κοινῇ σωτηρίᾳ κατοικίαν γενομένην ταύτην διαλύοντας καὶ διασπῶντας τὰ αὑτῶν εὖ τίθεσθαι νομίζειν ἑκάστους ἐξαίρει πᾶσαν ἀνθρώπων ἄνοιαν · τοσοῦτον ὑπερβάλλει . καὶ μὴν οὐδὲ Σόλωνος ἔξω τοῦ καιροῦ ποιεῖν ἄν μοι δοκῶ μνησθεὶς , ἄλλως τε καὶ οὗ νόμων καὶ πολιτείας ἐξετασμός . ἐκεῖνος τοίνυν ἐν τοῖς ἐλεγείοις διεξιὼν περὶ τῶν αὑτῷ πεπολιτευμένων ἐπὶ τούτῳ μάλιστα πάντων σεμνύνεται , τῷ καταμῖξαι τὸν δῆμον πρὸς τοὺς δυνατοὺς , ὅπως ἂν μιᾷ γνώμῃ τὴν πόλιν οἰκῶσι , μηδέτεροι πλεῖον ἰσχύοντες ἢ κοινῇ συμφέρει . καίτοι τοῦτʼ ἐστὶν οὐ μόνον προτρέποντος εἰς ὁμόνοιαν , ἀλλὰ καὶ δεικνύντος ὅπως αὐτὴν κτᾶσθαι προσήκει . καὶ τί δεῖ καθʼ ἑκάστους λέγειν ; οὐ γάρ ἐστιν οὐ ποιητὴς , οὐ νομοθέτης , οὐ ῥήτωρ , ὅστις ὡς ἔπος εἰπεῖν ἄλλοθέν ποθεν ἄρχεται , οὐδʼ ἄλλο τι πρεσβεύει τῆς πρὸς ἀλλήλους φιλίας καὶ πίστεως · εἰκότως καὶ ἀναγκαίως . εἰ γὰρ τῶν συμμάχων οὗτοι πιστότατοι καὶ ἀναγκαιότατοι οἵτινες ἂν τὸν αὐτὸν ἐχθρὸν καὶ φίλον νομίζωσιν , ἦ που σφᾶς γε αὐτοὺς ὡς ἐχθροὺς προσορᾶν οὐ σωτήριον . τίσι γὰρ καὶ χρῆσθαι τῶν ἔξω δυνατὸν τοὺς αὑτοῖς οὐκ ἔχοντας ; γνοίη δʼ ἄν τις καὶ τῇ προσηγορίᾳ τεκμαιρόμενος , μόνον γοῦν τοῦτο νόσημα πόλεως κέκληται . καίτοι πῶς οὐκ ἄτοπον τῶν μὲν ἐν τοῖς σώμασιν ἀρρωστημάτων , ἃ μέρει τινὶ λυμαίνεται , τοσαύτην πρόνοιαν ἔχειν ὥστε τάχιστα παύεσθαι , τῶν δὲ ἀπολλύντων δημοσίᾳ τὰς πόλεις μὴ τὴν ταχίστην ἀπαλλαγὴν ζητεῖν ,
Lemmas: ἔπειτα ὅς ποιέω πάσχω ἀναφαίνω , καί ὁ δίκη ἐπί αὐτός δίδωμι ὁ πρᾶγμα . ὅς ἐγώ δοκέω καί Ἡσίοδος προοράω ὁ ἔρις πᾶς πρόσωθεν κωλύω , ὅστις μή πρός ἔργον παρακαλέω · ἔοικα . οὐ γάρ εἰμί οὐ σίδηρος , οὐ χαράκωμα , οὐ ὅπλον οὐδείς φοβερός ὁ πόλις , ἐάν εὖ φρονέω ἐθέλω μόνος · ἀλλά καί οὗτος ὑπό ὁ ἄνοια κατά ἑαυτοῦ ἰσχυρός ποιέω ὁ πολύς . ὁ μέν τοίνυν ἄλλος παροράω ἐπίκαιρος ποιέω ὁ ζημία καί οὐ πᾶς ὁ ψῆφος ἁμαρτάνω , ὁ δέ ἐπί ἀλλήλων τρέπω καί ὁ ἐπί ὁ κοινός σωτηρία κατοικία γίγνομαι οὗτος διαλύω καί διασπάω ὁ ἑαυτοῦ εὖ τίθημι νομίζω ἕκαστος ἐξαίρω πᾶς ἄνθρωπος ἄνοια · τοσοῦτος ὑπερβάλλω . καί μήν οὐδέ Σόλων ἔξω ὁ καιρός ποιέω ἄν ἐγώ δοκέω μιμνῄσκω , ἄλλος τε καί ὅς νόμος καί πολιτεία ἐξετασμός . ἐκεῖνος τοίνυν ἐν ὁ ἐλεγεῖον διεξέρχομαι περί ὁ ἑαυτοῦ πολιτεύω ἐπί οὗτος μάλα πᾶς σεμνύνω , ὁ καταμείγνυμι ὁ δῆμος πρός ὁ δυνατός , ὅπως ἄν εἷς γνώμη ὁ πόλις οἰκέω , μηδέτερος πολύς ἰσχύω ἤ κοινῇ συμφέρω . καίτοι οὗτος εἰμί οὐ μόνος προσρέπω εἰς ὁμόνοια , ἀλλά καί δείκνυμι ὅπως αὐτός κτάομαι προσήκω . καί τίς δέω κατά ἕκαστος λέγω ; οὐ γάρ εἰμί οὐ ποιητής , οὐ νομοθέτης , οὐ ῥήτωρ , ὅστις ὡς ἔπος λέγω ἄλλοθεν ποθεν ἄρχω , οὐδέ ἄλλος τις πρεσβεύω ὁ πρός ἀλλήλων φιλία καί πίστις · ἔοικα καί ἀναγκαῖος . εἰ γάρ ὁ σύμμαχος οὗτος πιστός καί ἀναγκαῖος ὅστις ἄν ὁ αὐτός ἐχθρός καί φίλος νομίζω , ἦ που σφεῖς γε αὐτός ὡς ἐχθρός προσοράω οὐ σωτήριος . τίς γάρ καί χράω ὁ ἔξω δυνατός ὁ ἑαυτοῦ οὐ ἔχω ; γιγνώσκω δέ ἄν τις καί ὁ προσηγορία τεκμαίρομαι , μόνος γοῦν οὗτος νόσημα πόλις καλέω . καίτοι πῶς οὐ ἄτοπος ὁ μέν ἐν ὁ σῶμα ἀρρώστημα , ὅς μέρος τις λυμαίνομαι , τοσοῦτος πρόνοια ἔχω ὥστε ταχύς παύω , ὁ δέ ἀπόλλυμι δημοσίᾳ ὁ πόλις μή ὁ ταχύς ἀπαλλαγή ζητέω ,