aelius-aristides.prosfwnhtiko-s-smurnai-ko-s 271
τῇ δὲ ὑπὸ τῆς πόλεως μέσους ἐχομένους · καὶ ναῶν κάλλη καὶ περιβόλους , ἐξ ἴσου τῇ τε φύσει καὶ τέχνῃ κεκοσμημένα , καὶ πάντα δὴ τὸν κόσμον τῶν ὅρμων ὡς ἐξήρτηντο ἀλλήλων · καὶ τὸ δὴ μέγιστον σύμβολον τῆς πόλεως , τὴν διὰ πάντων ὁμολογίαν καὶ μουσικὴν ἕν τι τὸ πᾶν σῶμα ἀποφαίνουσαν , ὥσπερ ἂν εἰ κατὰ τὸν μῦθον τὸν περὶ τοῦ Θηβαίων τείχους λεγόμενον πρὸς λύραν καὶ κιθάραν ἥρμοστο ἐξ ἀρχῆς . εἶεν . τὰ μὲν δὴ παλαιά τε καὶ οὐ παλαιὰ , ἀλλὰ χθές τε καὶ πρώην ὡς εἰπεῖν ἔτι φαινόμενα τοιαῦτα μὲν ἤκουσας , τοιαῦτα δὲ ἐθεάσω . ἀκίνητον δὲ οὐδὲν , φασὶ , τῶν ἐν ἀνθρώποις · ἀλλὰ καὶ γῆ θάλατταν δέχεται καὶ θάλαττα ἠπειροῦται · καὶ πόλεις αἱ μὲν κατὰ γῆς ἔδυσαν , αἱ δʼ ὑπὸ ῥευμάτων οὐρανίων τε καὶ παντοίων ἠφανίσθησαν . ἴδιον γὰρ τοῦ θνητοῦ γένους αἱ μεταβολαὶ , καὶ πολλὰ τὰ θαύματα τοῦ χρόνου . καὶ δὴ καὶ τῇ ἡμετέρᾳ πόλει τοσοῦτον νικώσῃ συνέβη τρόπον τινὰ ὀλισθεῖν · οὗ δὴ καθαρῶς ἐξεφάνη ὅσος τις ὁ παρʼ αὐτῆς τῆς Ἀσίας κόσμος ἦν , λέγω δὲ οὐχὶ τὴν μέχρι Μαιάνδρου πηγῶν , οὐδʼ ὅσην ὁ τῶν ἡγεμόνων ὑμῶν κλῆρος ὁρίζεται , ἀλλʼ ἣν ἐξ ἀρχῆς Ἕλληνες προσεῖπον Ἀσίαν , προσηγόρευον δὲ καὶ ἤπειρον διαφερόντως αὐτὴν τῶν τριῶν . ἀλλʼ ὅ γʼ ἐβουλόμην εἰπεῖν , ἅμα γὰρ τῷ πτώματι συμβάντι πάντα ἐδόκει γεγυμνῶσθαι , καὶ πᾶς τις ὥσπερ ὀφθαλμὸν ἐζήτει σώματος . λέγω δὴ τὸ μὲν προσκροῦσαι κατὰ τὴν κοινὴν ἁπάντων ἀνθρώπων τύχην καὶ φύσιν τῇ πόλει συμβῆναι , τὰ δʼ ἐφεξῆς τῆς ἀγαθῆς ἤδη καὶ τὴν πόλιν ἐξ ἀρχῆς λαχούσης εἶναι . ὅτε γὰρ ἦν καιρὸς , πρὸς ** χεῖρα ὤρεξε , τοιούτους ἔχων τοὺς τῶν ὅλων προστάτας , οἳ πάντων μὲν ἥκιστα ἔμελλον περιόψεσθαι κειμένην , πάντων δὲ μάλιστα προθυμήσεσθαι οὐκ ἀναστῆσαι μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς ὑπερβολὴν ἆραι , τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται , φησὶν ὁ παῖς τοῦ Μέλητος . καὶ μὴν τήν γε εὐγένειαν τοῦ δήμου , μὴ γὰρ πάνθʼ ἡμῖν ἔστω περὶ τῶν οἰκοδομημάτων , τίς οὐκ ἂν ἠγάσθη καὶ
Lemmas: ὁ δέ ὑπό ὁ πόλις μέσος ἔχω · καί ναῦς κάλλος καί περίβολος , ἐκ ἴσος ὁ τε φύσις καί τέχνη κοσμέω , καί πᾶς δή ὁ κόσμος ὁ ὅρμος ὡς ἐξαρτάω ἀλλήλων · καί ὁ δή μέγας σύμβολον ὁ πόλις , ὁ διά πᾶς ὁμολογία καί μουσική εἷς τις ὁ πᾶς σῶμα ἀποφαίνω , ὥσπερ ἄν εἰ κατά ὁ μῦθος ὁ περί ὁ Θηβαῖος τεῖχος λέγω πρός λύρα καί κιθάρα ἁρμόζω ἐκ ἀρχή . εἶεν . ὁ μέν δή παλαιός τε καί οὐ παλαιός , ἀλλά χθές τε καί πρῴην ὡς λέγω ἔτι φαίνω τοιοῦτος μέν ἀκούω , τοιοῦτος δέ θεάομαι . ἀκίνητος δέ οὐδείς , φημί , ὁ ἐν ἄνθρωπος · ἀλλά καί γῆ θάλασσα δέχομαι καί θάλασσα ἠπειρόω · καί πόλις ὁ μέν κατά γῆ δύω , ὁ δέ ὑπό ῥεῦμα οὐράνιος τε καί παντοῖος ἀφανίζω . ἴδιος γάρ ὁ θνητός γένος ὁ μεταβολή , καί πολύς ὁ θαῦμα ὁ χρόνος . καί δή καί ὁ ἡμέτερος πόλις τοσοῦτος νικάω συμβαίνω τρόπος τις ὀλισθάνω · οὗ δή καθαρός ἐκφαίνω ὅσος τις ὁ παρά αὐτός ὁ Ἀσία κόσμος εἰμί , λέγω δέ οὐ ὁ μέχρι Μαίανδρος πηγή , οὐδέ ὅσος ὁ ὁ ἡγεμών σύ κλῆρος ὁρίζω , ἀλλά ὅς ἐκ ἀρχή Ἕλλην προσλέγω Ἀσία , προσαγορεύω δέ καί ἤπειρος διαφερόντως αὐτός ὁ τρεῖς . ἀλλά ὁ γε βούλομαι λέγω , ἅμα γάρ ὁ πτῶμα συμβαίνω πᾶς δοκέω γυμνόω , καί πᾶς τις ὥσπερ ὀφθαλμός ζητέω σῶμα . λέγω δή ὁ μέν προσκρούω κατά ὁ κοινός ἅπας ἄνθρωπος τύχη καί φύσις ὁ πόλις συμβαίνω , ὁ δέ ἐφεξῆς ὁ ἀγαθός ἤδη καί ὁ πόλις ἐκ ἀρχή λαγχάνω εἰμί . ὅτε γάρ εἰμί καιρός , πρός ** χείρ ὀρέγω , τοιοῦτος ἔχω ὁ ὁ ὅλος προστάτης , ὅς πᾶς μέν ἦκα μέλλω περιοράω κεῖμαι , πᾶς δέ μάλα προθυμέομαι οὐ ἀνίστημι μόνος , ἀλλά καί πρός ὑπερβολή ἀείρω , ὁ δή νῦν πᾶς τελέω , φημί ὁ παῖς ὁ Μέλητος . καί μήν ὁ γε εὐγένεια ὁ δῆμος , μή γάρ πᾶς ἐγώ εἰμί περί ὁ οἰκοδόμημα , τίς οὐ ἄν ἄγαμαι καί