aelius-aristides.prosfwnhtiko-s-smurnai-ko-s 272
ἐθαύμασεν ; οὔτε γὰρ ἐξεπλάγη πρὸς τὴν συμφορὰν , παραμυθίαν τε οὐκ ἐζήτησεν , οὐδʼ ἀνέμεινε καλλίω τῆς παρὰ τῶν βασιλέων ἅμα ἔργῳ καὶ λόγῳ γιγνομένης . ὥστε ὁ τοῦ πένθους αὐτῷ καιρὸς ἑορτή τις ἐγεγόνει . καὶ μὴν τά γʼ ἐπὶ τούτοις ἡμεῖς μὲν ἀκοῇ γιγνώσκομεν , σὺ δʼ ὁρῶν κἂν ἑτέροις αὐτὸς ἐξηγοῖο . ἔοικε γὰρ οὐ πόρρω πεπραγέναι τοῦ μυθολογήματος ἡ πόλις τοῦ περὶ τὸν ἀρχηγέτην αὐτῇ λεχθέντος . οἶσθʼ ὅτι φασὶν οἱ ποιηταὶ τὸν Πέλοπα κατὰ μέλη τμηθέντα ἑψηθέντα ἐν λέβητι συντεθῆναι πάλιν ἐξ ἀρχῆς ἐκ τοῦ λέβητος , ἐλλείποντος δὲ τοῦ ὤμου σχεῖν ἐλεφάντινον ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ · καὶ φασὶ τὸ ἔργον Δήμητρος γενέσθαι . ὣς δὲ καὶ τῇ πόλει μετʼ ἐκεῖνον τὸν λέβητα , ὃς αὐτῇ πάντα ἐπέφλεξεν , ἡ δευτέρα σύστασις εἰς θαυμαστήν τινα ἐλήλυθε κάλλους περιουσίαν , ὥσπερ τοῦ Ποσειδῶνος ἐξεπίτηδες τῇ τριαίνῃ κινήσαντος αὐτὴν , ἵνʼ ἴδοι καλλίονα ἢ πρὸ τοῦ · οἷόν τι καὶ περὶ Θετταλίαν λέγεται φιλανθρωπεύσασθαι , τὴν διασφάγα ποιήσας τῶν Τεμπῶν ἕνεκα τῷ Πηνειῷ . καὶ γάρ τοι πρότερον μὲν οὐδʼ εἰς ἐπίνοιαν ὑπερβολῆς ἐλθεῖν ἦν , ἀλλʼ ἐδόκει παράδειγμα κάλλους ἡ πόλις εἶναι , νυνὶ δʼ ἐξηλέγχθημεν ἄρα οὐκ ὀρθῶς δοξάζοντες . τότε μὲν γὰρ τὰς ἄλλας πόλεις , νῦν δʼ αὐτὴ σχεδὸν ὡς εἰπεῖν ἑαυτὴν νενίκηκε · καί μοι δοκεῖ προσόμοιον τῇ μητροπόλει παθεῖν . μνησθήσομαι δʼ εἰκόνος οὐ μυθώδους , ἀλλʼ ἀναγκαίας πιστεῦσαι . ἐκείνη τε γὰρ ἐμπρησθεῖσα ὑπὸ τοῦ Πέρσου καὶ πάντα τρόπον διαφθαρεῖσα ἐπέδωκεν ἁπανταχῆ , τῇ τε πόλει κέρδος τὸ σύμπτωμα , ὑπὸ τοιαύτης χειρὸς ἐγείρεται πάντη σεμνοτέρα καὶ ὑψηλοτέρα καὶ στεγανωτέρα , καλοῦμεν δὲ Ἀδράστειαν , καλῶν δὲ ὄντων ἁπάντων τῶν ὁρωμένων τούτων κόσμων ἕτερον μείζω προσείληφεν . οἰκισταὶ γὰρ αὐτῆς οἱ πάσας τὰς πόλεις ὑφʼ ἑαυτοὺς ἔχοντες , οὓς οὔτε φιλανθρωπίᾳ οὔτε ἔργων ἀποδείξεσιν οὐδείς πω νενίκηκεν · ὧνπερ οἶμαι καὶ μόνων ἦν κρεῖττόν τι τῆς
Lemmas: θαυμάζω ; οὔτε γάρ ἐκπλήσσω πρός ὁ συμφορά , παραμυθία τε οὐ ζητέω , οὐδέ ἀναμένω καλός ὁ παρά ὁ βασιλεύς ἅμα ἔργον καί λόγος γίγνομαι . ὥστε ὁ ὁ πένθος αὐτός καιρός ἑορτή τις γίγνομαι . καί μήν ὁ γε ἐπί οὗτος ἐγώ μέν ἀκοή γιγνώσκω , σύ δέ ὁράω ἄν ἕτερος αὐτός ἐξηγέομαι . ἔοικα γάρ οὐ πρόσω πράσσω ὁ μυθολόγημα ὁ πόλις ὁ περί ὁ ἀρχηγέτης αὐτός λέγω . οἶδα ὅτι φημί ὁ ποιητής ὁ Πέλοψ κατά μέλος τέμνω ἑψέω ἐν λέβης συντίθημι πάλιν ἐκ ἀρχή ἐκ ὁ λέβης , ἐλλείπω δέ ὁ ὦμος ἔχω ἐλεφάντινος ἀντί ὁ παλαιός · καί φημί ὁ ἔργον Δημήτηρ γίγνομαι . ὡς δέ καί ὁ πόλις μετά ἐκεῖνος ὁ λέβης , ὅς αὐτός πᾶς ἐπιφλέγω , ὁ δεύτερος σύστασις εἰς θαυμαστός τις ἔρχομαι κάλλος περιουσία , ὥσπερ ὁ Ποσειδῶν ἐξεπίτηδες ὁ τρίαινα κινέω αὐτός , ἵνα ὁράω καλός ἤ πρό ὁ · οἷος τις καί περί Θεσσαλία λέγω φιλανθρωπεύομαι , ὁ διασφάξ ποιέω ὁ Τέμπη ἕνεκα ὁ Πηνειός . καί γάρ τοι πρότερος μέν οὐδέ εἰς ἐπίνοια ὑπερβολή ἔρχομαι εἰμί , ἀλλά δοκέω παράδειγμα κάλλος ὁ πόλις εἰμί , νυνί δέ ἐξελέγχω ἄρα οὐ ὀρθός δοξάζω . τότε μέν γάρ ὁ ἄλλος πόλις , νῦν δέ αὐτός σχεδόν ὡς λέγω ἑαυτοῦ νικάω · καί ἐγώ δοκέω προσόμοιος ὁ μητρόπολις πάσχω . μιμνῄσκω δέ εἰκών οὐ μυθώδης , ἀλλά ἀναγκαῖος πιστεύω . ἐκεῖνος τε γάρ ἐμπίμπρημι ὑπό ὁ Πέρσης καί πᾶς τρόπος διαφθείρω ἐπιδίδωμι ἁπανταχῆ , ὁ τε πόλις κέρδος ὁ σύμπτωμα , ὑπό τοιοῦτος χείρ ἐγείρω πάντῃ σεμνός καί ὑψηλός καί στεγανός , καλέω δέ Ἀδράστεια , καλός δέ εἰμί ἅπας ὁ ὁράω οὗτος κόσμος ἕτερος μέγας προσλαμβάνω . οἰκιστής γάρ αὐτός ὁ πᾶς ὁ πόλις ὑπό ἑαυτοῦ ἔχω , ὅς οὔτε φιλανθρωπία οὔτε ἔργον ἀπόδειξις οὐδείς πω νικάω · ὅς οἴομαι καί μόνος εἰμί κρατύς τις ὁ