aelius-aristides.pro-s-tou-s-ai-tiwme-nous-o-ti-mh-meletw-h 417
καιρὸς οὕτω συνῆγε . θεοῦ δὲ , φησὶ Πίνδαρος , δείξαντος ἀρχὴν εὐθεῖα δὴ κέλευθος ἑλεῖν τὸ προκείμενον . καὶ δῆτα σοὶ μὲν πλεῖν ἡμῖν ἐξ οὐρίας τε καὶ ἐπὶ χρηστοῖς καὶ δευτέρων ἀμεινόνων ἀγγέλλεσθαι , ἡμῖν δʼ αὖ τὰ ἡμέτερα ἐξ οὐρίας τε ἀγωνίζεσθαι καὶ ῥοθίῳ κώπῃ παρενεγκεῖν ἅπαντας Ἕλληνας ὅσον πλεῖστον ἔξεστιν , Ἀσκληπιός τε προστάτης ἡμέτερος καὶ Ζεὺς ὁ πάντα νέμειν κύριος παρέχοι διὰ τέλους . καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα . μέτειμι δὲ ἐφʼ ἕτερον προοίμιον κατὰ Στησίχορον . σκιαμαχεῖν μὲν οὖν πως οἶδʼ ὅτι δεῖ , πρὸς οὓς γὰρ εἰρήσεται τὰ λεγόμενα οὐχ ἥκουσιν . ὥστε συμβαίνει ἅμα μὲν σχεδὸν ὥσπερ ἂν εἰς μάτην γίγνεσθαι τοὺς λόγους , ἅμα δʼ εἶναι σαφέστατον ὡς ὀρθῶς καὶ προσηκόντως εἰρήσονται . αὐτόθεν γάρ που φανερὸν ὅτι οὐ τὸ ἡμέτερον αἴτιον οὔτε νῦν οὔτε ἄλλοτε πώποτε σὺν θεοῖς εἰπεῖν , ἀλλʼ ἡ τούτων περὶ πάντα συνήθης ῥᾳθυμία . σκεψώμεθα δὲ ὥσπερ ἀντωμοσίαν τινὰ ἢ γραφήν . ἀδικεῖν φασί με τὰς μελέτας τῶν λόγων οὐ συνεχεῖς ποιούμενον · εἶναι γὰρ ἂν πάντα ἐπʼ ἐμοί τε καὶ ὑπʼ ἐμοὶ , καὶ τοῦτο ὁμαλῶς ὑπὸ πάντων λέγεσθαι τὸ εἰ ἐβούλετο · κἂν βουληθῇ ποτε , τοῦτʼ ἐστὶ τὸ ἔγκλημα . εἰ μὲν οὖν κεχαρισμένον τινὰ ἀκοῦσαι λόγον ζητεῖτε , ὥσπερ ἡνίκʼ ἂν πανηγυρίζων τυγχάνω , ληρεῖτε , εἰ δʼ ἀνέξεσθε τἀληθῆ λέγοντος , οὐ πάνυ μέμψεως ἄξιος ἡγοῦμαι φανήσεσθαι . πάντως δὲ οὔτε πανήγυρις τὸ νῦν εἶναι οὔτε παρουσία τοσαύτη ξένων , ἐν οἷς ἐξελεγχόμενοι δυσχερῶς οἴσεσθε—λέγω γὰρ οὖν ὡς πρὸς παρόντας τοὺς ἄνδρας — ἀλλʼ ἐν ἐλάττοσιν ἢ ἐπὶ Ληναίῳ τὰ τῆς παρρησίας ἔσται . διελέχθην μὲν οὖν ὑμῖν καὶ πρότερον περὶ τούτων , ἡνίχʼ ὁ λοιμὸς ἤκμαζε , τοῦ θεοῦ παρελθεῖν κελεύσαντος · εἰρήσεται δὲ καὶ ταῦτα τῆς αὐτῆς γνώμης ἐχόμενα , ἵνʼ εἰδῆτε ὅτι ἐγὼ μὲν οὐδʼ ἐν αὐτοῖς τοῖς σφαλερωτάτοις καιροῖς
Lemmas: καιρός οὕτως συνάγω . θεός δέ , φημί Πίνδαρος , δείκνυμι ἀρχή εὐθύς δή κέλευθος αἱρέω ὁ πρόκειμαι . καί δῆτα σύ μέν πλέω ἐγώ ἐκ οὐρία τε καί ἐπί χρηστός καί δεύτερος ἀγαθός ἀγγέλλω , ἐγώ δέ αὖ ὁ ἡμέτερος ἐκ οὐρία τε ἀγωνίζομαι καί ῥόθιος κώπη παραφέρω ἅπας Ἕλλην ὅσος πολύς ἔξεστι , Ἀσκληπιός τε προστάτης ἡμέτερος καί Ζεύς ὁ πᾶς νέμω κύριος παρέχω διά τέλος . καί οὗτος μέν δή οὗτος . μετέρχομαι δέ ἐπί ἕτερος προοίμιον κατά Στησίχορος . σκιαμαχέω μέν οὖν πως οἶδα ὅτι δέω , πρός ὅς γάρ λέγω ὁ λέγω οὐ ἥκω . ὥστε συμβαίνω ἅμα μέν σχεδόν ὥσπερ ἄν εἰς μάτην γίγνομαι ὁ λόγος , ἅμα δέ εἰμί σαφής ὡς ὀρθός καί προσηκόντως λέγω . αὐτόθεν γάρ που φανερός ὅτι οὐ ὁ ἡμέτερος αἴτιος οὔτε νῦν οὔτε ἄλλοτε πώποτε σύν θεός λέγω , ἀλλά ὁ οὗτος περί πᾶς συνήθης ῥαθυμία . σκοπέω δέ ὥσπερ ἀντωμοσία τις ἤ γραφή . ἀδικέω φημί ἐγώ ὁ μελέτη ὁ λόγος οὐ συνεχής ποιέω · εἰμί γάρ ἄν πᾶς ἐπί ἐγώ τε καί ὑπό ἐγώ , καί οὗτος ὁμαλής ὑπό πᾶς λέγω ὁ εἰ βούλομαι · ἐάν βούλομαι ποτέ , οὗτος εἰμί ὁ ἔγκλημα . εἰ μέν οὖν χαρίζω τις ἀκούω λόγος ζητέω , ὥσπερ ἡνίκα ἄν πανηγυρίζω τυγχάνω , ληρέω , εἰ δέ ἀνέχω ἀληθής λέγω , οὐ πάνυ μέμψις ἄξιος ἡγέομαι φαίνω . πάντως δέ οὔτε πανήγυρις ὁ νῦν εἰμί οὔτε παρουσία τοσοῦτος ξένος , ἐν ὅς ἐξελέγχω δυσχερής οἴσεσθε—λέγω γάρ οὖν ὡς πρός πάρειμι ὁ ἀνήρ — ἀλλά ἐν ἐλαχύς ἤ ἐπί Ληναῖον ὁ ὁ παρρησία εἰμί . διαλέγω μέν οὖν σύ καί πρότερος περί οὗτος , ἡνίκα ὁ λοιμός ἀκμάζω , ὁ θεός παρέρχομαι κελεύω · λέγω δέ καί οὗτος ὁ αὐτός γνώμη ἔχω , ἵνα οἶδα ὅτι ἐγώ μέν οὐδέ ἐν αὐτός ὁ σφαλερός καιρός