aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 205
πλοίῳ λέγειν καὶ τὴν εὐψυχίαν τὴν αὑτοῦ δεικνύναι καὶ καθήμενον ἔξω τῆς ζάλης ὑπὸ τῷ τειχίῳ · ἃ Πλάτων παντὸς μᾶλλον καλῶς εἰδὼς ἑκὼν ὑπερβαίνει καὶ κατηγορεῖ Θεμιστοκλέους ἐμβιβάσαντος Ἀθηναίους εἰς τὰς τριήρεις , ἐν τούτοις μὲν οὐ τοῖς λόγοις , ἑτέρωθι δὲ , φάσκων αὐτοὺς ἐθισθῆναι φεύγειν ἐκ τούτου καὶ μὴ μάχεσθαι μένοντας . ὡς δὴ σὺ μὲν κἀγὼ πολλὰς τροπὰς ὁπλιτῶν ἐποιησάμεθα , Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ἄλλο ἢ φεύγειν ἠπίστατο . ἐγὼ δʼ εἰ μὲν ἦν ἕτερον τρόπον νικῆσαι , ἢ καὶ σωθῆναι τὸ πρῶτον , τάχʼ ἄν τι τούτους ᾤμην εἶναι τοὺς λόγους · ὅτε δʼ ἦν αἵρεσις ἢ ναυμαχοῦντας κρατεῖν , ἢ κατὰ γῆν ἀπολωλέναι , πῶς ἦν ἴσον ἢ τίς ἡ θαυμαστὴ φιλοσοφία τεθνάναι μάτην , ἐξὸν μετὰ τῆς μεγίστης εὐδοξίας σωθῆναι ; ἀρχὴν δʼ ἔγωγε οὐκ ἐπινοῶ ποῦ διακέκριται κατὰ γῆν μὲν νικῆσαι καλὸν εἶναι , ἐν θαλάττῃ δʼ αἰσχρόν · ἢ τὴν μὲν κρανίαν καὶ τὴν βύρσαν πολλοῦ τινος ἀξίαν εἶναι , τὰ δὲ νήια καὶ τοὺς κωπέας τοῦ μηδενός · ὥσπερ ἂν εἴ τις τὴν θάλατταν ἐξαιροῖ τῶν ὄντων , ἢ μάτην γενέσθαι λέγοι καὶ διαγράφοι τὴν τοῦ Ποσειδῶνος ἀρχὴν δεύτερα τῶν πάντων ἔχουσαν , ὥς φησιν Ὅμηρος . τί οὖν οὐχὶ καὶ περὶ τοῦ σίτου κατηγορήσομεν αὐτῶν , ὅτι χρῶνται ἐπεισάκτῳ τῷ πλέονι καὶ προσδέονται θαλάττης , ἐξὸν τῇ χώρᾳ στέργειν ἣν γεωργοῦσιν , ὦ θειότατε ἀνδρῶν · τοῦτο μὲν ἔστʼ ἀπολωλέναι λιμῷ . καὶ μὴν εἴ γε ἡ τοῦ σίτου κομιδὴ κατὰ θάλατταν αὐτοῖς ἀναγκαῖον καὶ σωτήριον , τῆς αὐτῆς ἕνεκα σωτηρίας καὶ τότε τῇ θαλάττῃ προσεχρήσαντο καὶ προσῆν ἡ τοῦ καλοῦ μερὶς τῇ χρείᾳ . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γʼ ἔστιν εἰπεῖν ὡς τὸν μὲν σῖτον ἔδει κατὰ θάλατταν αὐτοῖς φοιτᾶν , τῆς δὲ σιτοπομπίας οὐ χρῆν προϊδεῖν ὅπως ἔσονται κύριοι . οὐκοῦν ἔδει τριήρων καὶ τοῦ ναυμαχεῖν ἐπίστασθαι . πῶς οὖν ὁ ταῦτα συμβουλεύων περιειργάζετο , ἢ πῶς οὐχ ἡρμόττετο πρὸς τὴν φύσιν τῆς χώρας , ἵνα καὶ τοῦτο προσθῶμεν ; ὅμοιον δʼ ἄν μοι δοκοῦμεν ποιεῖν εἰ ταῦτα κατηγοροῖμεν , ὥσπερ ἂν εἰ καὶ τῇ φύσει τῆς Ἀττικῆς
Lemmas: πλοῖον λέγω καί ὁ εὐψυχία ὁ ἑαυτοῦ δείκνυμι καί κάθημαι ἔξω ὁ ζάλη ὑπό ὁ τειχίον · ὅς Πλάτων πᾶς μάλα καλός οἶδα ἑκών ὑπερβαίνω καί κατηγορέω Θεμιστοκλῆς ἐμβιβάζω Ἀθηναῖος εἰς ὁ τριήρης , ἐν οὗτος μέν οὐ ὁ λόγος , ἑτέρωθι δέ , φάσκω αὐτός ἐθίζω φεύγω ἐκ οὗτος καί μή μάχομαι μένω . ὡς δή σύ μέν ἐγώ πολύς τροπή ὁπλίτης ποιέω , Θεμιστοκλῆς δέ οὐδείς ἄλλος ἤ φεύγω ἐπίσταμαι . ἐγώ δέ εἰ μέν εἰμί ἕτερος τρόπος νικάω , ἤ καί σῴζω ὁ πρῶτος , τάχα ἄν τις οὗτος οἴομαι εἰμί ὁ λόγος · ὅτε δέ εἰμί αἵρεσις ἤ ναυμαχέω κρατέω , ἤ κατά γῆ ἀπόλλυμι , πῶς εἰμί ἴσος ἤ τίς ὁ θαυμαστός φιλοσοφία θνῄσκω μάτην , ἔξεστι μετά ὁ μέγας εὐδοξία σῴζω ; ἀρχή δέ ἐγώ οὐ ἐπινοέω ποῦ διακρίνω κατά γῆ μέν νικάω καλός εἰμί , ἐν θάλασσα δέ αἰσχρός · ἤ ὁ μέν κρανία καί ὁ βύρσα πολύς τις ἄξιος εἰμί , ὁ δέ νήϊος καί ὁ κωπεύς ὁ μηδείς · ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ θάλασσα ἐξαιρέω ὁ εἰμί , ἤ μάτην γίγνομαι λέγω καί διαγράφω ὁ ὁ Ποσειδῶν ἀρχή δεύτερος ὁ πᾶς ἔχω , ὡς φημί Ὅμηρος . τίς οὖν οὐ καί περί ὁ σῖτος κατηγορέω αὐτός , ὅτι χράω ἐπείσακτος ὁ πολύς καί προσδέω θάλασσα , ἔξεστι ὁ χώρα στέργω ὅς γεωργέω , ὦ θεῖος ἀνήρ · οὗτος μέν εἰμί ἀπόλλυμι λιμός . καί μήν εἰ γε ὁ ὁ σῖτος κομιδή κατά θάλασσα αὐτός ἀναγκαῖος καί σωτήριος , ὁ αὐτός ἕνεκα σωτηρία καί τότε ὁ θάλασσα προσχράω καί πρόσειμι ὁ ὁ καλός μερίς ὁ χρεία . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε εἰμί λέγω ὡς ὁ μέν σῖτος δέω κατά θάλασσα αὐτός φοιτάω , ὁ δέ σιτοπομπία οὐ χρή προοράω ὅπως εἰμί κύριος . οὐκοῦν δέω τριήρης καί ὁ ναυμαχέω ἐπίσταμαι . πῶς οὖν ὁ οὗτος συμβουλεύω περιεργάζομαι , ἤ πῶς οὐ ἁρμόζω πρός ὁ φύσις ὁ χώρα , ἵνα καί οὗτος προστίθημι ; ὅμοιος δέ ἄν ἐγώ δοκέω ποιέω εἰ οὗτος κατηγορέω , ὥσπερ ἄν εἰ καί ὁ φύσις ὁ Ἀττική