aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 305
Ἀθηναίων , οὐδὲν τῶν ὀψοποιῶν οὐδὲ τῶν σιτοποιῶν ἄρα βελτίους ἦσαν , ἀλλὰ κἀγώ τινας ἐν τοῖς οἰκέταις κέκτημαι τοιούτους τὴν φύσιν , οἳ τὸν αὐτὸν τρόπον θεραπεύουσιν ἐμὲ ὅνπερ ἐκεῖνοι τὸν δῆμον τῶν Ἀθηναίων ἐθεράπευον , τοσοῦτον τούτων διαφέροντες , ὅτι πολλοὺς ἀνθʼ ἑνὸς δεσπότας ἐκέκτηντο , εἰ ταύτην ἔχοιεν κατʼ ἐκείνων τὴν δόξαν καὶ μὴ λογίσαιντο ὅτι λόγος ἄλλως ταῦτʼ ἦν καὶ πρὸς τὸ παρὸν φιλονεικία τις καὶ ὑπερβολὴ , σχολῇ γʼ ἂν ἄλλους τινὰς αἰδεσθεῖεν , ἢ τιμῆς τινος ἀξιώσαιεν δημοσίᾳ διὰ τούτους , οἷς αὐτοῖς οὐδʼ ὁτιοῦν αἰδοῦς ὠφείλετο ὡς ἐκ τοῦ λόγου . οὐκοῦν ἀλγεινὸν εἰ Λακεδαιμόνιοι μὲν ᾐσχύνθησαν τὸν Μιλτιάδην καὶ τὸν Θεμιστοκλέα καὶ τῆς πόλεως κρατήσαντες ἐφείσαντο τῆς ἐκείνων πολιτείας μνησθέντες , σὺ δὲ ταῦτα πάντʼ ἀναιρεῖς τοῖς λόγοις . καὶ μὴν εἰ μηδὲ τείχη μηδὲ νεώρια μηδὲ συμμάχους αὐτοῖς ἐξεπόρισας , τὸ δοκεῖν διακονεῖν αἰσχυνθεὶς , ἀλλʼ ὑπερεῖδες πάντων ὡς ἐλαττόνων σαυτοῦ , τοῦτό γε δή που προσῆκεν ἀφεῖναι τῇ πατρίδι ἀφορμὴν τοῦ μέλλοντος χρόνου , καὶ τὸ δοκεῖν ἐπιεικείας τινὸς ἀξίαν εἶναι . ἢ παρὼν μὲν ἂν αὐτοῖς ἀτυχήσασί που καὶ μέλλουσι διαφθαρήσεσθαι , εἰ κύριος ἦσθα , παραιτήσασθαι οὐκ ἂν ὤκνησας , ἀλλὰ καὶ πρὸς τῶν ἱερῶν καὶ πρὸς τῶν τάφων καὶ πρὸς αὐτοῦ τοῦ ἐδάφους συνέπραττες ἂν ὅ τι οἷός τʼ ἦσθα , κἂν εἴ τι κατηγορεῖν εἶχες , τὴν δὲ τῶν ἐπιτηδειοτάτων παραιτήσασθαι δόξαν καθαιρῶν , τοῦτʼ ἐκεῖνο ὃ σπουδάζεις τῇ πολιτικῇ τί προσῆκον πράττειν δοκεῖς ; εἶεν . ἄνευ δὲ τῆς τοιαύτης χρείας εἰς τὴν συνεχῆ παρὰ πάντων εὐμένειαν καὶ τὸ ταῖς γνώμαις συγκεκρᾶσθαι τῇ πόλει , πόσον τι δοκεῖν χρὴ συντελεῖν τὴν τῶν ἀνδρῶν τούτων μνήμην φυλαττομένην ἐφʼ οἷσπερ καὶ παρεδόθη τὸ ἐξ ἀρχῆς ; οὐκοῦν τοῦτό γε παντὶ προσῆκε φάσκοντί γʼ εἶναι χρηστῷ , ἐάν τʼ ἰδιωτεύῃ ἐάν τε δημοσιεύῃ λέγω , παρασκευάζειν ὡς δυνατὸν πλείστην εὔνοιαν παρὰ πάντων τῇ πατρίδι · εἰ δὲ μὴ , τήν γʼ ὑπάρχουσαν
Lemmas: Ἀθηναῖος , οὐδείς ὁ ὀψοποιός οὐδέ ὁ σιτοποιός ἄρα ἀγαθός εἰμί , ἀλλά ἐγώ τις ἐν ὁ οἰκέτης κτάομαι τοιοῦτος ὁ φύσις , ὅς ὁ αὐτός τρόπος θεραπεύω ἐγώ ὅς ἐκεῖνος ὁ δῆμος ὁ Ἀθηναῖος θεραπεύω , τοσοῦτος οὗτος διαφέρω , ὅτι πολύς ἀντί εἷς δεσπότης κτάομαι , εἰ οὗτος ἔχω κατά ἐκεῖνος ὁ δόξα καί μή λογίζομαι ὅτι λόγος ἄλλος οὗτος εἰμί καί πρός ὁ πάρειμι φιλονικία τις καί ὑπερβολή , σχολή γε ἄν ἄλλος τις αἰδέομαι , ἤ τιμή τις ἀξιόω δημοσίᾳ διά οὗτος , ὅς αὐτός οὐδέ ὁστισοῦν αἰδώς ὀφείλω ὡς ἐκ ὁ λόγος . οὐκοῦν ἀλγεινός εἰ Λακεδαιμόνιος μέν αἰσχύνω ὁ Μιλτιάδης καί ὁ Θεμιστοκλῆς καί ὁ πόλις κρατέω φείδομαι ὁ ἐκεῖνος πολιτεία μιμνῄσκω , σύ δέ οὗτος πᾶς ἀναιρέω ὁ λόγος . καί μήν εἰ μηδέ τεῖχος μηδέ νεώριον μηδέ σύμμαχος αὐτός ἐκπορίζω , ὁ δοκέω διακονέω αἰσχύνω , ἀλλά ὑπεροράω πᾶς ὡς ἐλαχύς σεαυτοῦ , οὗτος γε δή που προσήκω ἀφίημι ὁ πατρίς ἀφορμή ὁ μέλλω χρόνος , καί ὁ δοκέω ἐπιείκεια τις ἄξιος εἰμί . ἤ πάρειμι μέν ἄν αὐτός ἀτυχέω που καί μέλλω διαφθείρω , εἰ κύριος εἰμί , παραιτέομαι οὐ ἄν ὀκνέω , ἀλλά καί πρός ὁ ἱερός καί πρός ὁ τάφος καί πρός αὐτός ὁ ἔδαφος συμπράσσω ἄν ὅς τις οἷος τε εἰμί , ἄν εἰ τις κατηγορέω ἔχω , ὁ δέ ὁ ἐπιτήδειος παραιτέομαι δόξα καθαιρέω , οὗτος ἐκεῖνος ὅς σπουδάζω ὁ πολιτικός τίς προσήκω πράσσω δοκέω ; εἶεν . ἄνευ δέ ὁ τοιοῦτος χρεία εἰς ὁ συνεχής παρά πᾶς εὐμένεια καί ὁ ὁ γνώμη συγκράω ὁ πόλις , πόσος τις δοκέω χρή συντελέω ὁ ὁ ἀνήρ οὗτος μνήμη φυλάσσω ἐπί ὅς καί παραδίδωμι ὁ ἐκ ἀρχή ; οὐκοῦν οὗτος γε πᾶς προσήκω φάσκω γε εἰμί χρηστός , ἐάν τε ἰδιωτεύω ἐάν τε δημοσιεύω λέγω , παρασκευάζω ὡς δυνατός πολύς εὔνοια παρά πᾶς ὁ πατρίς · εἰ δέ μή , ὁ γε ὑπάρχω