aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 297
τὸ μὲν οὖν μείζω τῶν ἄλλων Πλάτωνα φρονεῖν οὐ νεμεσῶ , τὸ δὲ τοὺς ἄλλους , εἰ μὴ πικρὸν εἰπεῖν , προπηλακίζειν , κἂν αὐτῷ συνών τε καὶ συμβουλεύων ἀφαιρεῖν οὐκ ἀδικεῖν ἂν ἡγοῦμαι . οἶμαι δὲ καὶ Σωκράτει τὸν Ἀπόλλω τοῦτο κελεύειν , κελεύοντα μουσικὴν ποιεῖν , ἀφελεῖν τὴν φιλαπεχθημοσύνην τὴν περὶ τοὺς λόγους , ὡς ἐκείνου γʼ ἄλλο μὲν οὐ ῥᾴδιον εὑρεῖν ὅ τί τις κατηγορήσει . τοῦτο δʼ ἤδη τινὲς ᾐτιάσαντο , ἀμέλει καὶ πρὸς τὸν ἀγῶνα ὃν ἔφυγε τοῦτο μάλιστʼ αὐτὸν βλάψαι δοκεῖ . καὶ ὅπως μή τίς μοι τῶν σοφιστῶν ὑπολήψεται , ἀλλʼ οὐδέν γʼ ἐβλάβη Σωκράτης , ἐπεὶ κἂν ἄλλος ἔχοι πρὸς τοῦθʼ ὑπολαμβάνειν , ἀλλὰ βλαβῆναί γʼ αἴτιος ἐγένετο τῶν δικαστῶν τοῖς καταψηφισαμένοις , εἴπερ γε μὴ τὰ δίκαια ἔγνωσαν . χωρὶς δὲ τούτων εἰ μὲν ὅλως ἐπεθύμει θανάτου , πρῶτον μὲν τί τοσοῦτον ἦν αὐτῷ ; ἔπειτʼ οὐδʼ ἀπολογεῖσθαι προσῆκε τὴν ἀρχήν . εἰ δʼ οὐκ ἂν ἀηδέστερον ἀπέφυγε , τοῦτʼ ἦν τὸ κωλῦσαν , τὸ πολλοῖς ἐκ τοῦ κακῶς λέγειν προσκροῦσαι . ἔοικε δὲ καὶ Ὅμηρος ἐκ πολλοῦ ταῦτα χρησμῳδεῖν καὶ προλέγειν , ἅτε τοῦ Ἀπόλλωνος θεράπων οἶμαι καὶ πάρεδρος ὤν . ἃ γὰρ ἐν λιταῖς Ὀδυσσεὺς λέγει πρὸς Ἀχιλλέα , Πηλέως τοῦ πατρὸς αὐτοῦ φάσκων παραίνεσιν εἶναι , ταῦθʼ Ὁμήρου παράκλησιν εἶναι πᾶσιν ὡς κοινοῦ πατρὸς ἡγεῖσθαι προσήκει , ληγέμεναι δʼ ἔριδος κακομηχάνου , ὄφρα σε μᾶλλον τίωσʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες . δεινὴ γὰρ ἡ σφόδρα ἔρις καὶ τὴν ὑπάρχουσαν εὔνοιαν μεταστῆσαι καὶ τοὺς οὐκ ὄντας ἀγῶνας ἐπισπάσασθαι . ἐγὼ μὲν οὖν ὡς μέχρι τῆς ῥητορικῆς κατέθει καὶ τοὺς τυράννους ἤλεγχε καὶ τἄλλα διεξήρχετο , εἱπόμην ὥσπερ εἰκὸς ἦν , εἰδὼς μὲν ὅτι οὐδὲν τούτων ἔλεγχός ἐστι ῥητορικῆς , ἀλλʼ ἔχων τὸν δικαιότατον λόγον ἀντιθεῖναι , ὅμως τῆς γε τόλμης ἠγασάμην καὶ τὴν δεινότητα καὶ τὴν εὐπορίαν ἐθαύμασα , καὶ εἰ χρὴ κατʼ αὐτὸν εἰπεῖν οἷον
Lemmas: ὁ μέν οὖν μέγας ὁ ἄλλος Πλάτων φρονέω οὐ νεμεσάω , ὁ δέ ὁ ἄλλος , εἰ μή πικρός λέγω , προπηλακίζω , ἄν αὐτός σύνειμι τε καί συμβουλεύω ἀφαιρέω οὐ ἀδικέω ἄν ἡγέομαι . οἴομαι δέ καί Σωκράτης ὁ Ἀπόλλων οὗτος κελεύω , κελεύω μουσική ποιέω , ἀφαιρέω ὁ φιλαπεχθημοσύνη ὁ περί ὁ λόγος , ὡς ἐκεῖνος γε ἄλλος μέν οὐ ῥᾴδιος εὑρίσκω ὅς τις τις κατηγορέω . οὗτος δέ ἤδη τις αἰτιάομαι , ἀμέλει καί πρός ὁ ἀγών ὅς φεύγω οὗτος μάλα αὐτός βλάπτω δοκέω . καί ὅπως μή τις ἐγώ ὁ σοφιστής ὑπολαμβάνω , ἀλλά οὐδείς γε βλάπτω Σωκράτης , ἐπεί ἄν ἄλλος ἔχω πρός οὗτος ὑπολαμβάνω , ἀλλά βλάπτω γε αἴτιος γίγνομαι ὁ δικαστής ὁ καταψηφίζομαι , εἴπερ γε μή ὁ δίκαιος γιγνώσκω . χωρίς δέ οὗτος εἰ μέν ὅλος ἐπιθυμέω θάνατος , πρῶτος μέν τίς τοσοῦτος εἰμί αὐτός ; ἔπειτα οὐδέ ἀπολογέομαι προσήκω ὁ ἀρχή . εἰ δέ οὐ ἄν ἀηδής ἀποφεύγω , οὗτος εἰμί ὁ κωλύω , ὁ πολύς ἐκ ὁ κακός λέγω προσκρούω . ἔοικα δέ καί Ὅμηρος ἐκ πολύς οὗτος χρησμῳδέω καί προλέγω , ἅτε ὁ Ἀπόλλων θεράπων οἴομαι καί πάρεδρος εἰμί . ὅς γάρ ἐν λιτή Ὀδυσσεύς λέγω πρός Ἀχιλλεύς , Πηλεύς ὁ πατήρ αὐτός φάσκω παραίνεσις εἰμί , οὗτος Ὅμηρος παράκλησις εἰμί πᾶς ὡς κοινός πατήρ ἡγέομαι προσήκω , λήγω δέ ἔρις κακομήχανος , ὄφρα σύ μάλα τίω Ἀργεῖος ἠμέν νέος ἠδέ γέρων . δεινός γάρ ὁ σφόδρα ἔρις καί ὁ ὑπάρχω εὔνοια μεθίστημι καί ὁ οὐ εἰμί ἀγών ἐπισπάω . ἐγώ μέν οὖν ὡς μέχρι ὁ ῥητορική καταθέω καί ὁ τύραννος ἐλέγχω καί ἄλλος διεξέρχομαι , ἕπομαι ὥσπερ ἔοικα εἰμί , οἶδα μέν ὅτι οὐδείς οὗτος ἔλεγχος εἰμί ῥητορική , ἀλλά ἔχω ὁ δίκαιος λόγος ἀντιτίθημι , ὅμως ὁ γε τόλμα ἄγαμαι καί ὁ δεινότης καί ὁ εὐπορία θαυμάζω , καί εἰ χρή κατά αὐτός λέγω οἷος