aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 265
τῶν μελλόντων αὐτοῖς ἔσεσθαι δυσχερῶν ὑπολογισάμενοι πρὸς τὸ δίκαιον , ἀλλʼ ἀφειδῶς καὶ ἁπλῶς δόντες αὑτοὺς ὑπὲρ τοῦ κοινῇ βελτίστου τῷ Σωκράτους κέχρηνται λόγῳ . ὥστʼ ἢ δεικτέον ἐστὶν ὡς οὔτε δίκαια οὔτε ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἦν ἔργα ἃ προείλοντο καὶ οἷς ἐνεχείρησαν , ἢ συγχωρητέον χρηστοὺς εἶναι τοὺς ἄνδρας , εἰ καὶ ὁτιοῦν ἀπήντησε , καὶ τοσούτῳ μᾶλλον καὶ μειζόνως , ὅσῳ τὴν δυσκολίαν τοῦ πράγματος οὐκ ἔδεισαν . φαῦλοι γὰρ ἂν τῷ γε σῷ λόγῳ εἶεν—λέγω δὲ ἤδη τὰ Πλάτωνος αὐτοῦ — τῶν ἡμιθέων ὅσοι ἐν Τροίᾳ τετελευτήκασιν , οἵ τε ἄλλοι καὶ ὁ τῆς Θέτιδος υἱὸς , ὃς τοσοῦτον τοῦ κινδύνου κατεφρόνησε παρὰ τὸ μὴ αἰσχρόν τι ὑπομεῖναι ὥστʼ ἐπειδὴ εἶπεν ἡ μήτηρ αὐτῷ , καὶ πάντα δὴ λέγω τἀπὶ τούτοις . οὐ γὰρ δή που τοὺς μὲν εἰς Τροίαν τῶν Ἑλλήνων ἐλθόντας ἐπαινεσόμεθα , ὅτι εἵλοντο καλῶς ἀποθανεῖν , τοὺς δʼ εἴ τι πείσονται δυσχερὲς ἐκ τῆς πολιτείας οὐ προτιμήσαντας οὐδὲ παρέντας τῷ φόβῳ τὸ βέλτιστον , τούτους ἀπὸ τῶν συμβάντων κρινοῦμεν · οὐδὲ τοὺς μὲν ὑπὲρ μιᾶς γυναικὸς ὑβρισθείσης ἀγανακτήσαντας ἀνδρῶν ἀγαθῶν λογισμῷ χρῆσθαι φήσομεν , τοὺς δʼ ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος προστάντας , ἡνίχʼ ὑπὲρ παίδων ὁμοῦ καὶ γυναικῶν καὶ ἱερῶν καὶ τάφων καὶ πάντων τῶν ὄντων ἐκινδύνευον , τούτους μετὰ τῶν ὀψοποιῶν καταλέξομεν , πρὸς τοὺς ἡμιθέους ἀφέντες κρίνειν · οὐδʼ εἰ μέν τις φίλῳ τιμωρῶν ὑπέμεινε τελευτᾶν , εἰς μακάρων νήσους πέμψομεν , εἰ δέ τινες τῇ τε πόλει πάσῃ καὶ τοῖς τῶν Ἑλλήνων πράγμασιν ἀντὶ πάντων τῶν ἄλλων κατέστησαν , τούτοις εἴ τί ποθʼ ὕστερον συνέβη , τὸ κακῶς ἀκούειν προσθήσομεν . οὐχ ἕως γʼ ἂν τοὺς περὶ τῶν δικαίων λόγους φυλάττωμεν . ἀφαιρεῖν γὰρ τοῖς χρηστοῖς τῶν συμφορῶν εἰκὸς ἦν , εἴ πως ἐνῆν , μᾶλλον ἢ τοῦτο οὐκ ἔχοντας ἐπεμβαίνειν , ὃ δὴ λέγεται , κειμένοις . βούλομαι τοίνυν καὶ Δημοσθένους τοῦ Παιανιέως μνησθῆναι βραχύ τι , οὐδὲν γὰρ ἦν χεῖρον , ἄλλως τε καὶ περὶ ῥητόρων ὄντος τοῦ λόγου . μνησθήσομαι δʼ ὅσον εἰς τούτους ἀνήκει . πῶς οὖν ἐκεῖνος περὶ τῶν αὐτῶν τούτων
Lemmas: ὁ μέλλω αὐτός εἰμί δυσχερής ὑπολογίζομαι πρός ὁ δίκαιος , ἀλλά ἀφειδής καί ἁπλῶς δίδωμι ἑαυτοῦ ὑπέρ ὁ κοινῇ ἀγαθός ὁ Σωκράτης χράω λόγος . ὥστε ἤ δείκνυμι εἰμί ὡς οὔτε δίκαιος οὔτε ἀγαθός ἀνήρ εἰμί ἔργον ὅς προαιρέω καί ὅς ἐγχειρέω , ἤ συγχωρέω χρηστός εἰμί ὁ ἀνήρ , εἰ καί ὁστισοῦν ἀπαντάω , καί τοσοῦτος μάλα καί μέγας , ὅσος ὁ δυσκολία ὁ πρᾶγμα οὐ δείδω . φαῦλος γάρ ἄν ὁ γε σός λόγος εἶεν—λέγω δέ ἤδη ὁ Πλάτων αὐτός — ὁ ἡμίθεος ὅσος ἐν Τροία τελευτάω , ὁ τε ἄλλος καί ὁ ὁ Θέτις υἱός , ὅς τοσοῦτος ὁ κίνδυνος καταφρονέω παρά ὁ μή αἰσχρός τις ὑπομένω ὥστε ἐπειδή λέγω ὁ μήτηρ αὐτός , καί πᾶς δή λέγω ἐπί οὗτος . οὐ γάρ δή που ὁ μέν εἰς Τροία ὁ Ἕλλην ἔρχομαι ἐπαινέω , ὅτι αἱρέω καλός ἀποθνῄσκω , ὁ δέ εἰ τις πάσχω δυσχερής ἐκ ὁ πολιτεία οὐ προτιμάω οὐδέ πείρω ὁ φόβος ὁ ἀγαθός , οὗτος ἀπό ὁ συμβαίνω κρίνω · οὐδέ ὁ μέν ὑπέρ εἷς γυνή ὑβρίζω ἀγανακτέω ἀνήρ ἀγαθός λογισμός χράω φημί , ὁ δέ ἅπας ὁ Ἑλλάς προΐστημι , ἡνίκα ὑπέρ παῖς ὁμοῦ καί γυνή καί ἱερός καί τάφος καί πᾶς ὁ εἰμί κινδυνεύω , οὗτος μετά ὁ ὀψοποιός καταλέγω , πρός ὁ ἡμίθεος ἀφίημι κρίνω · οὐδέ εἰ μέν τις φίλος τιμωρέω ὑπομένω τελευτάω , εἰς μάκαρ νῆσος πέμπω , εἰ δέ τις ὁ τε πόλις πᾶς καί ὁ ὁ Ἕλλην πρᾶγμα ἀντί πᾶς ὁ ἄλλος καθίστημι , οὗτος εἰ τις ποτέ ὕστερον συμβαίνω , ὁ κακός ἀκούω προστίθημι . οὐ ἕως γε ἄν ὁ περί ὁ δίκαιος λόγος φυλάσσω . ἀφαιρέω γάρ ὁ χρηστός ὁ συμφορά ἔοικα εἰμί , εἰ πως ἔνειμι , μάλα ἤ οὗτος οὐ ἔχω ἐπεμβαίνω , ὅς δή λέγω , κεῖμαι . βούλομαι τοίνυν καί Δημοσθένης ὁ Παιανιεύς μιμνῄσκω βραχύς τις , οὐδείς γάρ εἰμί κακός , ἄλλος τε καί περί ῥήτωρ εἰμί ὁ λόγος . μιμνῄσκω δέ ὅσος εἰς οὗτος ἀνήκω . πῶς οὖν ἐκεῖνος περί ὁ αὐτός οὗτος