aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 260
θρασύνοιτο , μηδʼ ἑτέρῳ πταίσαντί που προφέροι τὴν τύχην ῥαδίως . καὶ τί δεῖ τἄλλα λέγειν ὡς ἔχει ; ἀλλὰ τὰ τῶν δικῶν πῶς εἶχεν ἐξ ἀρχῆς ; ἔλθωμεν γὰρ ἐπʼ αὐτὸ τὸ κυριώτατον ἤδη . ὁ Παλαμήδης σοφώτατος ὢν τῶν Ἀχαιῶν ἑάλω τὴν δίκην τῆς προδοσίας . καὶ οὐκ ἐρεῖς ὡς ἐκείνου γε Ἀθηναῖοι κατεψηφίσαντο . ἀλλὰ πᾶσα μὲν ἡ Ἑλλὰς συνεληλύθει , ἐγένετο δὲ ἡ κρίσις ἐν μέσῳ , καὶ ἀδικεῖν ἔδοξεν , ὅτι δὲ οὐχὶ δικαίως ἔδοξεν αὐτὸς σὺ λέγεις ἐν Σωκράτους ἀπολογίᾳ . καίτοι τίς οὐκ ἂν φήσειεν οὑτωσὶ πολλὴν εἶναι τὴν ἀλογίαν , ὄντα μὲν αὐτὸν κυριώτερον τοῦ Ὀδυσσέως εἰς σοφίας λόγον , ὡς ἔφη Πίνδαρος , εἶθʼ ἡττηθῆναι τοῦ χείρονος , καὶ ταῦτʼ οὐκ εἰς χειρῶν κρίσιν οὐδʼ εἰς ἄλλο τι τοιοῦτον ἐλθόντος τοῦ πράγματος , ἀλλʼ εἰς αὐτὸ τοῦτο ἐν ᾧ κρείττων ἦν ; αὖθις δʼ αὖ τοὺς Ἀχαιοὺς οὕτω πολλὰ καὶ μεγάλα ὑπʼ αὐτοῦ πεπονθότας εὖ , διʼ ἃ καὶ φιλεῖν καὶ θαυμάζειν αὐτὸν προσῆκεν , εἶθʼ οὕτως ἀγνώμονα καὶ ἀνόμοιον ἀποδοῦναι τὴν χάριν , ὅς γε καὶ σπουδαίων καὶ τῶν εἰς ψυχαγωγίαν ἡγεμὼν αὐτοῖς ἐγεγόνει σχεδὸν ἁπάντων . ἓν δὲ μέγιστον καὶ τελεώτατον καὶ πλείστης ἄξιον τιμῆς ἐξεῦρε τὰ τακτικὰ , ὑφʼ ὧν ἅμα σώζεσθαι καὶ τῶν ἐναντίων κρείττοσιν εἶναι περιῆν αὐτοῖς . ὡς μὲν γὰρ ἡ τραγῳδία φησὶν , οὐδὲ τῶν βοσκημάτων οὐδὲν διέφερον πρὶν ἐκείνῳ συγγενέσθαι . οἱ δὲ τοσοῦτον ἀπεῖχον τοῦ σύμπαντας ἂν αὐτοὺς ἀριθμῆσαι , ἢ τὰς ναῦς ὁπόσαι τινὲς ἦσαν ἃς ἦγον , ὥστʼ οὐδʼ ὁπόσοι τινὲς αὐτοῖς εἰσὶν οἱ βασιλεῖς ὅ τε Ἀγαμέμνων καὶ ὁ Μενέλαος ἔμελλον εὑρήσειν , οὐδέ γε , ὡς ἔοικεν , ἐκεῖνοι τοὺς αὑτῶν πόδας ἢ καὶ τὰς χεῖρας ἑκάτερος , μὴ ὅτι τὴν στρατιάν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν Πλάτων τε ἡμῖν προσπαίζει τοὺς τραγικοὺς καὶ ἡμεῖς συνεπαίξαμεν . τὸ δʼ οὖν πολλῶν καὶ μεγάλων ὀφείλοντας τῷ Παλαμήδει χάριν καὶ δικαίως ἂν καὶ ἐπὶ
Lemmas: θρασύνω , μηδέ ἕτερος πταίω που προφέρω ὁ τύχη ῥᾴδιος . καί τίς δέω ἄλλος λέγω ὡς ἔχω ; ἀλλά ὁ ὁ δίκη πῶς ἔχω ἐκ ἀρχή ; ἔρχομαι γάρ ἐπί αὐτός ὁ κύριος ἤδη . ὁ Παλαμήδης σοφός εἰμί ὁ Ἀχαιός ἁλίσκομαι ὁ δίκη ὁ προδοσία . καί οὐ λέγω ὡς ἐκεῖνος γε Ἀθηναῖος καταψηφίζομαι . ἀλλά πᾶς μέν ὁ Ἑλλάς συνέρχομαι , γίγνομαι δέ ὁ κρίσις ἐν μέσος , καί ἀδικέω δοκέω , ὅτι δέ οὐ δίκαιος δοκέω αὐτός σύ λέγω ἐν Σωκράτης ἀπολογία . καίτοι τίς οὐ ἄν φημί οὕτως πολύς εἰμί ὁ ἀλογία , εἰμί μέν αὐτός κύριος ὁ Ὀδυσσεύς εἰς σοφία λόγος , ὡς φημί Πίνδαρος , εἶτα ἡσσάομαι ὁ κακός , καί οὗτος οὐ εἰς χείρ κρίσις οὐδέ εἰς ἄλλος τις τοιοῦτος ἔρχομαι ὁ πρᾶγμα , ἀλλά εἰς αὐτός οὗτος ἐν ὅς κρατύς εἰμί ; αὖθις δέ αὖ ὁ Ἀχαιός οὕτως πολύς καί μέγας ὑπό αὐτός πάσχω εὖ , διά ὅς καί φιλέω καί θαυμάζω αὐτός προσήκω , εἶτα οὕτως ἀγνώμων καί ἀνόμοιος ἀποδίδωμι ὁ χάρις , ὅς γε καί σπουδαῖος καί ὁ εἰς ψυχαγωγία ἡγεμών αὐτός γίγνομαι σχεδόν ἅπας . εἷς δέ μέγας καί τέλειος καί πολύς ἄξιος τιμή ἐξευρίσκω ὁ τακτικός , ὑπό ὅς ἅμα σῴζω καί ὁ ἐναντίος κρατύς εἰμί περίειμι αὐτός . ὡς μέν γάρ ὁ τραγῳδία φημί , οὐδέ ὁ βόσκημα οὐδείς διαφέρω πρίν ἐκεῖνος συγγίγνομαι . ὁ δέ τοσοῦτος ἀπέχω ὁ σύμπας ἄν αὐτός ἀριθμέω , ἤ ὁ ναῦς ὁπόσος τις εἰμί ὅς ἄγω , ὥστε οὐδέ ὁπόσος τις αὐτός εἰμί ὁ βασιλεύς ὁ τε Ἀγαμέμνων καί ὁ Μενέλαος μέλλω εὑρίσκω , οὐδέ γε , ὡς ἔοικα , ἐκεῖνος ὁ ἑαυτοῦ πούς ἤ καί ὁ χείρ ἑκάτερος , μή ὅτι ὁ στρατιά . ἀλλά οὗτος μέν Πλάτων τε ἐγώ προσπαίζω ὁ τραγικός καί ἐγώ συμπαίζω . ὁ δέ οὖν πολύς καί μέγας ὀφείλω ὁ Παλαμήδης χάρις καί δίκαιος ἄν καί ἐπί