aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 230
Διονυσίου ; συνεγένου μὲν γὰρ ἀμφοτέροις . οἱ δὲ τί σοῦ καὶ τῆς σῆς συνουσίας ἀπώναντο ; καίτοι διελέγου δή που πρὸς αὐτοὺς περὶ τοῦ δικαίου καὶ νόμου καὶ πολιτείας , καὶ τὴν ἰσότητα τὴν ἐν γεωμετρίᾳ καὶ πρὸς ἐκείνους ἐπῄνεις , καὶ οὕτω φιληκόως εἶχον ὥστε καὶ μετεπέμποντό σε , καὶ σὺ προθυμίας ἐνέλιπες οὐδὲν , ὅπως ἀγαθόν τι πράξωσι διʼ ἐκείνων αἱ πόλεις . ἐλελήθεις δὲ ἄρα σαυτὸν ἁπάσαις ταῖς παροιμίαις ἐνεχόμενος , εἰς πῦρ ξαίνων καὶ λίθον ἕψων καὶ σπείρων τὰς πέτρας . τί γὰρ τῶν σῶν νουθεσιῶν καὶ λόγων ἀπέλαυσαν ἐκεῖνοι ; τί τῶν θείων ἢ τῶν ἀνθρωπείων ἄμεινον μετεχειρίσαντο μετʼ ἐκείνην τὴν ἡμέραν , ἐν ᾗ σοὶ τὰ ὦτα ὑπέσχον ; τίς αὐτοὺς μετάνοια τῶν πρόσθεν ἡμαρτημένων εἰσῆλθε ; τίς ἔρως φιλοσοφῆσαι πάντα τἄλλα ὑπερβάντας ; τί βέλτιον ἢ τῶν κατʼ αὐτὴν τὴν πόλιν ἔσχεν ἢ τῶν ἔξω ; τίς Γελώων ἢ Λεοντίνων ἢ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων τῶν ἐν Σικελίᾳ χρηστῶν καὶ δικαίων ἐκείνων ἔτυχε διὰ σὲ καὶ τοὺς σοὺς λόγους ; εἰ δὲ μὴ τῶν Ἑλλήνων , τίσι τῶν βαρβάρων [ τίνι τῶν ἐν Σικελίᾳ ὄντων ] ἐνεδείξαντο ὡς βελτίους γεγόνασιν ; εἶεν . ἀλλὰ τῶν μὲν Σικελίαν οἰκούντων οὐδενὶ , τῶν δʼ ἐν Ἰταλίᾳ βαρβάρων ἢ Ἑλλήνων τίσιν εἰπέ μοι κάλλιον ἢ πρὸ τοῦ προσηνέχθησαν ; εἰς τί καὶ πρὸς τίνας ἀνθρώπους ἐποίησε βελτίους αὐτοὺς ἡ σὴ πολιτεία ; τίνι Καρχηδονίων , εἰ μὴ τῶν Ἑλλήνων ἔχεις εἰπεῖν , ἢ τίνι τῶν ἄλλων τῶν ἐν τῇ Λιβύῃ βαρβάρων ἀρετὴν ἀσκῶν ἐπεδείξατο ὁ τύραννος , ἀφʼ οὗ τῶν Πλάτωνος δογμάτων ἠκροάσατο , εἴτʼ οὖν ὁ πρεσβύτερος λέγω εἴθʼ ὁ νεώτερος ; καὶ μὴν εἰ μὲν τοῖς συμβούλοις ἀνατιθέναι χρὴ τὰ τῶν ἐν ταῖς ἐξουσίαις ἁμαρτήματα , τί μᾶλλον ἡμῶν ἢ σαυτοῦ φήσουσι κατηγορεῖς ; ἐπειδή γε καὶ κατὰ σοῦ τὰ ἐκείνων ὑπάρχει λέγειν . εἰ δʼ οὐδὲν ἂν εἶναι ταῦτα φαίης πρὸς σὲ , τοῖς αὐτοῖς τούτοις καὶ ἡμᾶς ἀπολύεις , εἴ τι καὶ ὁ Ἀθηναίων δῆμος ἔξω τι τῶν ἡμῖν δοκούντων ἔπραξεν . οἶμαι τοίνυν οὐκ ἀρκέσειν τοῖς ἀνδράσι ταῦτα , ἀλλʼ ἐκεῖνο ἥδιστʼ ἂν αὐτοὺς ἤδη προσθεῖναι , τὸ ποῖον ; τὸ ἐπειδὴ τοίνυν ἐν ἀμφοτέροις ἔνεστι μὴ πάνθʼ ὡς ἐδόκει τῷ συμβούλῳ
Lemmas: Διονύσιος ; συγγίγνομαι μέν γάρ ἀμφότερος . ὁ δέ τίς σύ καί ὁ σός συνουσία ἀπονίναμαι ; καίτοι διαλέγω δή που πρός αὐτός περί ὁ δίκαιος καί νόμος καί πολιτεία , καί ὁ ἰσότης ὁ ἐν γεωμετρία καί πρός ἐκεῖνος ἐπαινέω , καί οὕτως φιλήκοος ἔχω ὥστε καί μεταπέμπω σύ , καί σύ προθυμία ἐλλείπω οὐδείς , ὅπως ἀγαθός τις πράσσω διά ἐκεῖνος ὁ πόλις . λανθάνω δέ ἄρα σεαυτοῦ ἅπας ὁ παροιμία ἐνέχω , εἰς πῦρ ξαίνω καί λίθος ἕψω καί σπείρω ὁ πέτρα . τίς γάρ ὁ σός νουθεσία καί λόγος ἀπολαύω ἐκεῖνος ; τίς ὁ θεῖος ἤ ὁ ἀνθρώπειος ἀγαθός μεταχειρίζω μετά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , ἐν ὅς σύ ὁ οὖς ὑπέχω ; τίς αὐτός μετάνοια ὁ πρόσθεν ἁμαρτάνω εἰσέρχομαι ; τίς ἔρως φιλοσοφέω πᾶς ἄλλος ὑπερβαίνω ; τίς ἀγαθός ἤ ὁ κατά αὐτός ὁ πόλις ἔχω ἤ ὁ ἔξω ; τίς Γελώων ἤ Λεοντῖνος ἤ ὁ ἄλλος Ἕλλην ὁ ἐν Σικελία χρηστός καί δίκαιος ἐκεῖνος τυγχάνω διά σύ καί ὁ σός λόγος ; εἰ δέ μή ὁ Ἕλλην , τίς ὁ βάρβαρος [ τίς ὁ ἐν Σικελία εἰμί ] ἐνδείκνυμι ὡς ἀγαθός γίγνομαι ; εἶεν . ἀλλά ὁ μέν Σικελία οἰκέω οὐδείς , ὁ δέ ἐν Ἰταλία βάρβαρος ἤ Ἕλλην τίς λέγω ἐγώ καλός ἤ πρό ὁ προσφέρω ; εἰς τίς καί πρός τίς ἄνθρωπος ποιέω ἀγαθός αὐτός ὁ σός πολιτεία ; τίς Καρχηδόνιος , εἰ μή ὁ Ἕλλην ἔχω λέγω , ἤ τίς ὁ ἄλλος ὁ ἐν ὁ Λιβύη βάρβαρος ἀρετή ἀσκέω ἐπιδείκνυμι ὁ τύραννος , ἀπό ὅς ὁ Πλάτων δόγμα ἀκροάομαι , εἴτε οὖν ὁ πρέσβυς λέγω εἴτε ὁ νέος ; καί μήν εἰ μέν ὁ σύμβουλος ἀνατίθημι χρή ὁ ὁ ἐν ὁ ἐξουσία ἁμάρτημα , τίς μάλα ἐγώ ἤ σεαυτοῦ φημί κατηγορέω ; ἐπειδή γε καί κατά σύ ὁ ἐκεῖνος ὑπάρχω λέγω . εἰ δέ οὐδείς ἄν εἰμί οὗτος φημί πρός σύ , ὁ αὐτός οὗτος καί ἐγώ ἀπολύω , εἰ τις καί ὁ Ἀθηναῖος δῆμος ἔξω τις ὁ ἐγώ δοκέω πράσσω . οἴομαι τοίνυν οὐ ἀρκέω ὁ ἀνήρ οὗτος , ἀλλά ἐκεῖνος ἡδύς ἄν αὐτός ἤδη προστίθημι , ὁ ποῖος ; ὁ ἐπειδή τοίνυν ἐν ἀμφότερος ἔνειμι μή πᾶς ὡς δοκέω ὁ σύμβουλος