aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 232
ἔξωθεν τύχην οὐδʼ αὐτὸς ἡμῖν ἦσθα . οὕτω μὲν ἐξ ἀρχῆς εἱρχθεὶς ἐτρέφου παρὰ ἐλπίδα καὶ παρʼ ἀξίαν ἅπασαν σεαυτοῦ , καὶ εἰ μή σε ἀνὴρ Ἰταλιώτης ἐξῃτήσατο τῶν Πυθαγορείων , ὥσπερ σὺ φῂς τὸν πρύτανιν , ὅτι ἡμῶν ἕνα μέλλοντα εἰς τὸ βάραθρον ἐμπεσεῖσθαι διεκώλυσε , κἂν αὐτὸς ἴσως εἰς τὰς λιθοτομίας ἐνέπεσες , ἢ δή τοι τό γε δεύτερον οὐκ ἂν ὑπεξέφυγες Στυγὸς ὕδατος αἰπὰ ῥέεθρα τοῦ πορθμοῦ , ἀλλʼ ἐτεθνήκεις ἂν αὐτοῦ ἐν Σικελίᾳ . νῦν δὲ Ἀρχύτας ἦν ὁ κωλύσας καὶ Διονύσιος Ἀρχύταν μὲν ἐπιστέλλοντα ᾐσχύνθη καὶ ἔδωκε τὴν χάριν , Πλάτωνα δὲ οὐκ ᾐσχύνετο , ᾧ συνῆν καὶ οὗ τοὺς καλοὺς ἐκείνους καὶ σεμνοὺς λόγους ἤκουσεν , ἀλλὰ τοσοῦτον ἔδει τιμᾶν ἢ πείθεσθαι λέγοντι ὥσθʼ , ἵνα σου τῆς φωνῆς μὴ ἀκούοι , καθείρξας εἶχεν ὡσεί τινα ἀτίμητον μετανάστην . καὶ περιειστήκει σοι τὸ τοῦ Κίμωνος , ὃ σὺ φῂς πρὸς αὐτὸν τοὺς Ἀθηναίους οὐκ ἐθέλειν αὐτοῦ τῆς φωνῆς ἀκούειν , οὐδὲ σοῦ τότʼ ἠξίου Διονύσιος , πλὴν ὅσον οὐκ ἐν τοῖς ἴσοις ἦσθα . ἐκεῖνον μὲν γὰρ Ἀθηναῖοι μετέστησαν ὅπως αὐτοῦ δέκα ἐτῶν μὴ ἀκροάσαιντο , σοὶ δὲ οὐδʼ αὐτὸ τοῦτο ἐξῆν μεταστῆναι καὶ πάνυ δή που βουλομένῳ τε καὶ ζητοῦντι , νοῦν ἔχοντι , ὡς ἐγώ φημι . ἀλλὰ τοῦτʼ ἦν ἡ δεινὴ συμφορὰ τὸ μὴ ἐξεῖναι ἀπελθεῖν , ἀλλὰ μένειν πρὸς βίαν καὶ μονονοὺ προσηλῶσθαι . καὶ παραδίδωσι δή σε μετὰ ταῦθʼ ὁ φίλτατος ἀνδρὶ Σπαρτιάτῃ Πόλλιδι , καὶ οὐδʼ ἐνταῦθʼ ἔστη τῆς ὕβρεως , ἀλλʼ ἀποδόσθαι προσέταξεν , ἀποδόσθαι τὸν ἄριστον οἴμοι τῶν Ἑλλήνων , ὥσπερ ἀνδράποδον τῶν ἐπʼ ἐξαγωγῇ . οὐκ ἂν ἡμῶν γε ζώντων καὶ τῶν τριήρων οὐσῶν τοῦθʼ ὕβρισεν ὁ θεοῖς ἐχθρὸς ἐκεῖνος . ὅμως δʼ ἐπέταξε καὶ Πλάτων ἐξήγετο ἐκ Σικελίας ὑπὸ Πόλλιδος καὶ ὁ Πόλλις αὖ πάλιν παραλαβὼν Διονύσιον μὲν καὶ ἀπόντα ᾐσχύνετο καὶ ὧν ἐπέσκηψεν ἐμέμνητο , σὲ δʼ ὁρῶν καὶ συνὼν παρʼ οὐδὲν ἐποιεῖτο , ἀλλʼ ἡ θαυμαστή σου δύναμις καὶ πειθὼ κατὰ τοὺς λόγους ἡττᾶτο τῶν ἐντολῶν τοῦ Διονυσίου · καὶ Πόλλις ἐκείνῳ μὲν συνεβάλλετο , καὶ ταῦτα τοιαῦτα
Lemmas: ἔξωθεν τύχη οὐδέ αὐτός ἐγώ εἰμί . οὕτως μέν ἐκ ἀρχή ἔργω τρέφω παρά ἐλπίς καί παρά ἄξιος ἅπας σεαυτοῦ , καί εἰ μή σύ ἀνήρ Ἰταλιώτης ἐξαιτέω ὁ Πυθαγόρειος , ὥσπερ σύ φημί ὁ πρύτανις , ὅτι ἐγώ εἷς μέλλω εἰς ὁ βάραθρον ἐμπίπτω διακωλύω , ἄν αὐτός ἴσως εἰς ὁ λιθοτομία ἐμπίπτω , ἤ δή τοι ὁ γε δεύτερος οὐ ἄν ὑπεκφεύγω Στύξ ὕδωρ αἰπός ῥεῖθρον ὁ πορθμός , ἀλλά θνῄσκω ἄν αὐτός ἐν Σικελία . νῦν δέ Ἀρχύτας εἰμί ὁ κωλύω καί Διονύσιος Ἀρχύτας μέν ἐπιστέλλω αἰσχύνω καί δίδωμι ὁ χάρις , Πλάτων δέ οὐ αἰσχύνω , ὅς σύνειμι καί ὅς ὁ καλός ἐκεῖνος καί σεμνός λόγος ἀκούω , ἀλλά τοσοῦτος δέω τιμάω ἤ πείθω λέγω ὥστε , ἵνα σύ ὁ φωνή μή ἀκούω , κατείργω ἔχω ὡσεί τις ἀτίμητος μετανάστης . καί περιειστήκω σύ ὁ ὁ Κίμων , ὅς σύ φημί πρός αὐτός ὁ Ἀθηναῖος οὐ ἐθέλω αὐτός ὁ φωνή ἀκούω , οὐδέ σύ τότε ἀξιόω Διονύσιος , πλήν ὅσος οὐ ἐν ὁ ἴσος εἰμί . ἐκεῖνος μέν γάρ Ἀθηναῖος μεθίστημι ὅπως αὐτός δέκα ἔτος μή ἀκροάζομαι , σύ δέ οὐδέ αὐτός οὗτος ἔξεστι μεθίστημι καί πάνυ δή που βούλομαι τε καί ζητέω , νόος ἔχω , ὡς ἐγώ φημί . ἀλλά οὗτος εἰμί ὁ δεινός συμφορά ὁ μή ἔξεστι ἀπέρχομαι , ἀλλά μένω πρός βία καί μονονού προσηλόω . καί παραδίδωμι δή σύ μετά οὗτος ὁ φίλος ἀνήρ Σπαρτιάτης Πόλλις , καί οὐδέ ἐνταῦθα ἵστημι ὁ ὕβρις , ἀλλά ἀποδίδωμι προστάσσω , ἀποδίδωμι ὁ ἀγαθός οἴμοι ὁ Ἕλλην , ὥσπερ ἀνδράποδον ὁ ἐπί ἐξαγωγή . οὐ ἄν ἐγώ γε ζάω καί ὁ τριήρης εἰμί οὗτος ὑβρίζω ὁ θεός ἐχθρός ἐκεῖνος . ὅμως δέ ἐπιτάσσω καί Πλάτων ἐξάγω ἐκ Σικελία ὑπό Πόλλις καί ὁ Πόλλις αὖ πάλιν παραλαμβάνω Διονύσιος μέν καί ἄπειμι αἰσχύνω καί ὅς ἐπισκήπτω μιμνῄσκω , σύ δέ ὁράω καί σύνειμι παρά οὐδείς ποιέω , ἀλλά ὁ θαυμαστός σύ δύναμις καί πειθώ κατά ὁ λόγος ἡσσάομαι ὁ ἐντολή ὁ Διονύσιος · καί Πόλλις ἐκεῖνος μέν συμβάλλω , καί οὗτος τοιοῦτος