aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 225
μεμνῆσθαι τοῦ τί δὲ χείρων ἐγὼ , ἂν ὁ δεῖνα ἐπὶ κόρρης ἀδίκως πατάξῃ με ; τοῦ μὲν γὰρ ἢ φυγεῖν , ἢ χρήμασιν ἢ θανάτῳ ζημιωθῆναι , ἢ ἄλλʼ ὁτιοῦν τοιοῦτον παθεῖν ἡ τύχη κυρία δή που , τοὺς δὲ λόγους καὶ τὴν πολιτείαν αὐτῶν ἀφʼ ὧν προείλοντο δίκαιον σκοπεῖν , ὧν ἐγὼ μὲν ὅπως ἂν ἐμαυτῷ συγγνοίην ἀξιοῦντι κατηγορεῖν οὐκ ἔχω . οὐ γὰρ εἰκὸς , φησὶ , παιδευθέντας ὑπʼ αὐτῶν εἰς αὐτοὺς ἐξαμαρτεῖν , οὐδʼ ἐξ ὧν βελτίους ἐγένοντο , ἐκ τούτων ἄδικόν τι ψηφίζεσθαι . ἐγὼ δὲ οὐχ ᾧ βελτίους ἐγένοντο φήσαιμʼ ἂν ἁμαρτεῖν αὐτοὺς , ἀλλʼ ὅτι μὴ πάντʼ ἐκείνοις ἠδυνήθησαν ὅμοιοι γενέσθαι . τούτου δὲ πολλὴν συγγνώμην οὖσαν ἀμφοτέροις εὑρίσκω . οὔτε γὰρ μὴ πάντʼ ἀναμαρτήτους γενέσθαι , καὶ ταῦτα ὄντας δῆμον , οὔτε μὴ πάντας ἀναμαρτήτους δυνηθῆναι ποιῆσαι μεγάλης ἄν τις τῆς κατηγορίας ἄγοι . ὅπου γὰρ οὐδὲ ἄνδρα ἰδίᾳ καθάπαξ αἰτίαν ἐκφεύγειν ῥᾴδιον , ἴσως δʼ οὐδʼ ἐν δυνατῷ , ἦ που πόλιν γε τοσαύτην οἴεσθαι προσήκει . ἀλλὰ μὴν ὅπου γε καὶ τοῖς ἁμαρτοῦσιν αὐτοῖς εἰκὸς εἶναι συγγνώμη , ἦ που τοῖς γε ἄγουσιν αὐτοὺς πρὸς τὸ βέλτιστον καὶ οἷς ὅθʼ ἡμάρτανον οὐκ ἐπείθοντο , δεινὸν εἰ μὴ φήσομεν . Πλάτων τοίνυν ὡς μὲν ἐκείνοις χρώμενοι κατώρθουν οὐδὲν ἐᾷ σκοπεῖν , ἃ δʼ εἰς αὐτοὺς ἐκείνους ἐξήμαρτον , τοσοῦτον ἀπεῖχον τοῦ δοκοῦντά γʼ ἐκείνοις ποιεῖν , ὡς ταῦτα κατηγορεῖν . καὶ ἃ μὲν τῆς παιδείας αὐτῶν ἀπέλαυσαν ὑπερβαίνει , ἃ δʼ οὐχ ὧν ἐπαιδεύθησαν ἦν , ἀλλὰ τῆς ἀνθρωπείας φύσεως ἐμμεμενηκότα , ταῦτʼ ἐπʼ ἐκείνους ἄγει τοὺς ὅπως μηδὲν ἁμαρτήσονται πᾶν ὅσον ἦν ἐν αὑτοῖς πράττοντας , ὥσπερ ἂν εἴ τις τοὺς γραμματιστὰς τοὺς παραδείξαντας τοῖς παισὶ τὰ γράμματα καὶ δείξαντας γράφειν ἐκ τῶν δυνατῶν αἰτίους εἶναι φάσκοι τῶν περὶ ταῦτα ἁμαρτημάτων , εἴ τι μὴ καλῶς ὕστερον μηδὲ ὡς χρὴ
Lemmas: μιμνῄσκω ὁ τίς δέ κακός ἐγώ , ἐάν ὁ δεῖνα ἐπί κόρση ἄδικος πατάσσω ἐγώ ; ὁ μέν γάρ ἤ φεύγω , ἤ χρῆμα ἤ θάνατος ζημιόω , ἤ ἄλλος ὁστισοῦν τοιοῦτος πάσχω ὁ τύχη κύριος δή που , ὁ δέ λόγος καί ὁ πολιτεία αὐτός ἀπό ὅς προαιρέω δίκαιος σκοπέω , ὅς ἐγώ μέν ὅπως ἄν ἐμαυτοῦ συγγιγνώσκω ἀξιόω κατηγορέω οὐ ἔχω . οὐ γάρ ἔοικα , φημί , παιδεύω ὑπό αὐτός εἰς αὐτός ἐξαμαρτάνω , οὐδέ ἐκ ὅς ἀγαθός γίγνομαι , ἐκ οὗτος ἄδικος τις ψηφίζω . ἐγώ δέ οὐ ὅς ἀγαθός γίγνομαι φημί ἄν ἁμαρτάνω αὐτός , ἀλλά ὅτι μή πᾶς ἐκεῖνος δύναμαι ὅμοιος γίγνομαι . οὗτος δέ πολύς συγγνώμη εἰμί ἀμφότερος εὑρίσκω . οὔτε γάρ μή πᾶς ἀναμάρτητος γίγνομαι , καί οὗτος εἰμί δῆμος , οὔτε μή πᾶς ἀναμάρτητος δύναμαι ποιέω μέγας ἄν τις ὁ κατηγορία ἄγω . ὅπου γάρ οὐδέ ἀνήρ ἴδιος καθάπαξ αἰτία ἐκφεύγω ῥᾴδιος , ἴσως δέ οὐδέ ἐν δυνατός , ἦ που πόλις γε τοσοῦτος οἴομαι προσήκω . ἀλλά μήν ὅπου γε καί ὁ ἁμαρτάνω αὐτός ἔοικα εἰμί συγγνώμη , ἦ που ὁ γε ἄγω αὐτός πρός ὁ ἀγαθός καί ὅς ὅτε ἁμαρτάνω οὐ πείθω , δεινός εἰ μή φημί . Πλάτων τοίνυν ὡς μέν ἐκεῖνος χράω κατορθόω οὐδείς ἐάω σκοπέω , ὅς δέ εἰς αὐτός ἐκεῖνος ἐξαμαρτάνω , τοσοῦτος ἀπέχω ὁ δοκέω γε ἐκεῖνος ποιέω , ὡς οὗτος κατηγορέω . καί ὅς μέν ὁ παιδεία αὐτός ἀπολαύω ὑπερβαίνω , ὅς δέ οὐ ὅς παιδεύω εἰμί , ἀλλά ὁ ἀνθρώπειος φύσις ἐμμένω , οὗτος ἐπί ἐκεῖνος ἄγω ὁ ὅπως μηδείς ἁμαρτάνω πᾶς ὅσος εἰμί ἐν ἑαυτοῦ πράσσω , ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ γραμματιστής ὁ παραδείκνυμι ὁ παῖς ὁ γράμμα καί δείκνυμι γράφω ἐκ ὁ δυνατός αἴτιος εἰμί φάσκω ὁ περί οὗτος ἁμάρτημα , εἰ τις μή καλός ὕστερον μηδέ ὡς χρή