aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 243
ὁτιοῦν ἐπιστάμενοι , ἀκοὴν δέ τινα κατηγοροῦντες , καὶ ταῦτʼ οὐδʼ αὐτὴν σαφῆ τὴν ἀκοήν . ἀλλʼ ἐκεῖσε ἐπάνειμι , ὅτι ὑπὲρ τοῦ τὰ φρονήματα ἐπισχεῖν τοῦτο τὸ εἶδος τῆς φυγῆς ἐνόμισαν . οὐκοῦν τούτῳ μεγίστῳ δῆλόν ἐστιν ὅσον κολακείας οἱ ἄνδρες ἀπεῖχον , οὕς γε ὅπως ὑφεῖντο τοῦ φρονήματος , διὰ τοῦτο μεθίστασαν , οὐδενὸς ἄλλου τῶν πάντων ἕνεκα . ὥστε τοῦτό γε οὐ κατʼ αὐτῶν , ἀλλʼ ὑπὲρ αὐτῶν ἔλαθες εἰρηκὼς , ὡς δεινὸς σὺ τηρεῖν τὰ λεγόμενα καὶ τοὺς ἄλλους ἐλέγχειν . δοκοῦσι γάρ μοι τὰς συμφορὰς ἐνθυμούμενοι τὰς ἐπὶ τῶν Πεισιστρατιδῶν γενομένας ἑαυτοῖς μηδένα βούλεσθαι μεῖζον ἐᾶν τῶν πολλῶν φρονεῖν , ἀλλʼ ἐξ ἴσου εἰς δύναμιν εἶναι . δίκαια ἄρα ἐποίουν ἐλαύνοντες Κίμωνα καὶ Θεμιστοκλέα ; οὐ λέγω ταῦτα . ἀλλʼ οὐδʼ ἀναίσχυντά γε παντελῶς , ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς ἔχοντα παραίτησιν κἀκείνοις οὐκ ἀσχήμονα τὴν συμφοράν . εἰ δʼ οὖν καὶ τοῖς δεδρακόσιν οὐκ ἀποχρῶσα ἡ πρόφασις , τοῖς γε πεπονθόσιν ἐξαρκεῖ τοῦτʼ αὐτὸ δή που μὴ φαύλοις νομίζεσθαι , ἢ μείζω γʼ ἡμεῖς τῶν ἐκβαλόντων ἀδικήσαιμεν ἄν . εἰ γὰρ ἐκεῖνοι μὲν τοῦτό γʼ αὑτοῖς συνεχώρησαν καὶ παρεῖσαν τὸ μηδʼ ὁτιοῦν ἀδικεῖν τὴν πόλιν , ἡμεῖς δὲ καὶ τοῦτʼ ἀφαιρησόμεθα καὶ τῇ δυστυχίᾳ τὴν βλασφημίαν προσθήσομεν , πῶς οὐ χαλεπώτεροι τῆς φυγῆς αὐτοῖς ἐσόμεθα , ἢ πῶς οὐ μείζω τῶν ἐξ ἀρχῆς εἰς αὐτοὺς ἁμαρτανόντων ἀδικήσομεν ; οὕτω τοίνυν καὶ διὰ ταῦτα μεταστήσαντες Κίμωνα μὲν καὶ οὕτω κατήγαγον ἐντὸς τοῦ χρόνου τοῦ νενομισμένου , Θεμιστοκλέα δὲ ἐκωλύθησαν ἐμοὶ δοκεῖν ὑπὸ Λακεδαιμονίων . συμβάντων γὰρ τῶν περὶ τὸν Παυσανίαν , ἅμα μὲν εἰς ἀθυμίαν ἐμπεσόντες καὶ βουλόμενοι συνεπισπᾶσθαι τοὺς Ἀθηναίους , ἵνα δὴ μὴ μόνοι τῆς αἰσχύνης συναπολαύοιεν , ἅμα δὲ εἰ καταλείποιτʼ ἐκεῖνος Ἀθήνησι , δεδοικότες μὴ πρὸς ἅπαντʼ ἔχοιεν δύσμαχον ἀνταγωνιστὴν , καὶ πρὸς τούτοις ὧν περὶ τὸν τειχισμὸν ἐξηπάτηντο μνησικακοῦντες , ἀπόντος κατηγοροῦντες , διώκειν μετὰ σφῶν ἐκέλευον , τεκμηρίῳ τῇ Παυσανίου
Lemmas: ὁστισοῦν ἐπίσταμαι , ἀκοή δέ τις κατηγορέω , καί οὗτος οὐδέ αὐτός σαφής ὁ ἀκοή . ἀλλά ἐκεῖσε ἐπανέρχομαι , ὅτι ὑπέρ ὁ ὁ φρόνημα ἐπέχω οὗτος ὁ εἶδος ὁ φυγή νομίζω . οὐκοῦν οὗτος μέγας δῆλος εἰμί ὅσος κολακεία ὁ ἀνήρ ἀπέχω , ὅς γε ὅπως ὑφίημι ὁ φρόνημα , διά οὗτος μεθίστημι , οὐδείς ἄλλος ὁ πᾶς ἕνεκα . ὥστε οὗτος γε οὐ κατά αὐτός , ἀλλά ὑπέρ αὐτός λανθάνω λέγω , ὡς δεινός σύ τηρέω ὁ λέγω καί ὁ ἄλλος ἐλέγχω . δοκέω γάρ ἐγώ ὁ συμφορά ἐνθυμέομαι ὁ ἐπί ὁ Πεισιστρατίδης γίγνομαι ἑαυτοῦ μηδείς βούλομαι μέγας ἐάω ὁ πολύς φρονέω , ἀλλά ἐκ ἴσος εἰς δύναμις εἰμί . δίκαιος ἄρα ποιέω ἐλαύνω Κίμων καί Θεμιστοκλῆς ; οὐ λέγω οὗτος . ἀλλά οὐδέ ἀναίσχυντος γε παντελής , ἀλλά καί αὐτός ἔχω παραίτησις ἐκεῖνος οὐ ἀσχήμων ὁ συμφορά . εἰ δέ οὖν καί ὁ δράω οὐ ἀποχράω ὁ πρόφασις , ὁ γε πάσχω ἐξαρκέω οὗτος αὐτός δή που μή φαῦλος νομίζω , ἤ μέγας γε ἐγώ ὁ ἐκβάλλω ἀδικέω ἄν . εἰ γάρ ἐκεῖνος μέν οὗτος γε ἑαυτοῦ συγχωρέω καί παρέζομαι ὁ μηδέ ὁστισοῦν ἀδικέω ὁ πόλις , ἐγώ δέ καί οὗτος ἀφαιρέω καί ὁ δυστυχία ὁ βλασφημία προστίθημι , πῶς οὐ χαλεπός ὁ φυγή αὐτός εἰμί , ἤ πῶς οὐ μέγας ὁ ἐκ ἀρχή εἰς αὐτός ἁμαρτάνω ἀδικέω ; οὕτως τοίνυν καί διά οὗτος μεθίστημι Κίμων μέν καί οὕτως κατάγω ἐντός ὁ χρόνος ὁ νομίζω , Θεμιστοκλῆς δέ κωλύω ἐγώ δοκέω ὑπό Λακεδαιμόνιος . συμβαίνω γάρ ὁ περί ὁ Παυσανίας , ἅμα μέν εἰς ἀθυμία ἐμπίπτω καί βούλομαι συνεπισπάω ὁ Ἀθηναῖος , ἵνα δή μή μόνος ὁ αἰσχύνη συναπολαύω , ἅμα δέ εἰ καταλείπω ἐκεῖνος Ἀθήνησι , δείδω μή πρός ἅπας ἔχω δύσμαχος ἀνταγωνιστής , καί πρός οὗτος ὅς περί ὁ τειχισμός ἐξαπατάω μνησικακέω , ἄπειμι κατηγορέω , διώκω μετά σφεῖς κελεύω , τεκμήριον ὁ Παυσανίας