aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 247
κρείττονι . καὶ μὴν οὐχ ὅσον δύο ἀνθʼ ἑνός ἐστιν , ἀλλʼ ὅτι καὶ τὸ πλῆθος ἑκάστου τοῦ χρόνου οὐκ ἴσον οὐδʼ ἐγγὺς , ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς εὐδοξίας θαυμαστὸν ὅσον κρατεῖ . ὥστε καὶ τὸ μέσον τοῦ χρόνου τοῦ παντὸς οὐκ εἰς συμφορὰν ἔρχεται , ἀλλʼ ἐπὶ λαμπρᾶς τῆς τιμῆς ἐστιν αὐτῷ . τὸ μὲν γὰρ ἡμέρας ἀτύχημα ἐγένετο , τὸ δὲ πρωτεῖον ἀναμφισβήτητον ἦν κατὰ παντὸς τοῦ χρόνου . ὥστʼ εἰ καὶ τὴν γνώμην ἀφέντας τὴν τύχην ἐξετάζειν δεῖ , τοσοῦτον τῆς ἀγαθῆς τύχης αὐτῷ περίεστι . καὶ μὴν τὸ μὲν ὀργῇ συνέβη , τὸ δʼ ἐκ τῆς δικαιοτάτης κρίσεως ὑπῆρχεν αὐτῷ , καὶ τὸ μὲν ἐξ ὀλίγων , τὸ δʼ ἐξ ἁπάντων ὁμοίως . πῶς οὖν ταῦτʼ ἐκείνοις ἴσα ; καὶ μὴν οὐδὲ τοὺς λαχόντας ἅπαντας οἴεσθαι χρὴ καταγνῶναι τὴν γραφὴν αὐτοῦ , ἀλλʼ εἶναί τινας , οἳ καὶ τῷ Περικλεῖ καλῶς ποιοῦντες ἔθεντο . οὐκοῦν τούτους γε βελτίους τε καὶ βελτίστους ἦν πεποιηκώς . οὕτω καὶ τοὺς πολλοὺς , ὡς ἔοικε , καὶ τοὺς ὀλίγους καλῶς ηὔχει , ὥστʼ εἰ μὲν τοῖς πολλοῖς δεῖ τίθεσθαι μάρτυσιν , ὁ δῆμος ὁ τιμῶν αὐτὸν ἦν , εἰ δὲ τοῖς βελτίστοις , ἀφείθη τό γε τούτων μέρος . εἰ δὲ μὴ πάντας ἐφεξῆς ἐπαίδευσε μηδὲ πάντας ὁμοίους ἀπέδειξεν , ἀλλʼ εἰσὶν οἳ καὶ ἐξέφυγον τὴν ἐκείνου βούλησίν τε καὶ δύναμιν , τί θαυμαστὸν , ἢ πῶς ἄν τις νεμεσῴη δικαίως ; οὔτοι πάντας γε οὐδʼ ὁ Σωκράτης ἐπαίδευσε τοὺς συγγενομένους αὐτῷ , ἀλλὰ κατηγοροῦσι μὲν Κριτίου τοῦ Καλλαίσχρου , κατηγοροῦσι δὲ Ἀλκιβιάδου τοῦ Κλεινίου τῇ τε πόλει τὰ αἴσχιστα βουλεύσασθαι καὶ τὸν ἄλλον βίον ἥκιστα βιῶναι κατὰ Σωκράτη . ἆρʼ οὖν τούτου γε ἕνεκα ἠδίκει Σωκράτης , ἢ διὰ τὴν ἐκείνου κακίαν κακὸς αὐτὸς ἦν ; ἐγὼ μὲν οὐκ οἶμαι . ἀλλʼ ἠδίκουν ἐκεῖνοι μὴ παρέχοντες αὑτοὺς ὁμοίους Σωκράτει μηδὲ τοῖς ἐκείνου πειθόμενοι λόγοις . εἰ μὲν γὰρ ἐν οἷς ἐπείθοντο
Lemmas: κρατύς . καί μήν οὐ ὅσος δύο ἀντί εἷς εἰμί , ἀλλά ὅτι καί ὁ πλῆθος ἕκαστος ὁ χρόνος οὐ ἴσος οὐδέ ἐγγύς , ἀλλά καί ὁ ὁ εὐδοξία θαυμαστός ὅσος κρατέω . ὥστε καί ὁ μέσος ὁ χρόνος ὁ πᾶς οὐ εἰς συμφορά ἔρχομαι , ἀλλά ἐπί λαμπρός ὁ τιμή εἰμί αὐτός . ὁ μέν γάρ ἡμέρα ἀτύχημα γίγνομαι , ὁ δέ πρωτεῖον ἀναμφισβήτητος εἰμί κατά πᾶς ὁ χρόνος . ὥστε εἰ καί ὁ γνώμη ἀφίημι ὁ τύχη ἐξετάζω δέω , τοσοῦτος ὁ ἀγαθός τύχη αὐτός περίειμι . καί μήν ὁ μέν ὀργή συμβαίνω , ὁ δέ ἐκ ὁ δίκαιος κρίσις ὑπάρχω αὐτός , καί ὁ μέν ἐκ ὀλίγος , ὁ δέ ἐκ ἅπας ὅμοιος . πῶς οὖν οὗτος ἐκεῖνος ἴσος ; καί μήν οὐδέ ὁ λαγχάνω ἅπας οἴομαι χρή καταγιγνώσκω ὁ γραφή αὐτός , ἀλλά εἰμί τις , ὅς καί ὁ Περικλῆς καλός ποιέω τίθημι . οὐκοῦν οὗτος γε ἀγαθός τε καί ἀγαθός εἰμί ποιέω . οὕτως καί ὁ πολύς , ὡς ἔοικα , καί ὁ ὀλίγος καλός αὐχέω , ὥστε εἰ μέν ὁ πολύς δέω τίθημι μάρτυς , ὁ δῆμος ὁ τιμάω αὐτός εἰμί , εἰ δέ ὁ ἀγαθός , ἀφίημι ὁ γε οὗτος μέρος . εἰ δέ μή πᾶς ἐφεξῆς παιδεύω μηδέ πᾶς ὅμοιος ἀποδείκνυμι , ἀλλά εἰμί ὅς καί ἐκφεύγω ὁ ἐκεῖνος βούλησις τε καί δύναμις , τίς θαυμαστός , ἤ πῶς ἄν τις νεμεσάω δίκαιος ; οὔτοι πᾶς γε οὐδέ ὁ Σωκράτης παιδεύω ὁ συγγίγνομαι αὐτός , ἀλλά κατηγορέω μέν Κριτίας ὁ Κάλλαισχρος , κατηγορέω δέ Ἀλκιβιάδης ὁ Κλείνιος ὁ τε πόλις ὁ αἰσχρός βουλεύω καί ὁ ἄλλος βίος ἦκα βιόω κατά Σωκράτης . ἆρα οὖν οὗτος γε ἕνεκα ἀδικέω Σωκράτης , ἤ διά ὁ ἐκεῖνος κακία κακός αὐτός εἰμί ; ἐγώ μέν οὐ οἴομαι . ἀλλά ἀδικέω ἐκεῖνος μή παρέχω ἑαυτοῦ ὅμοιος Σωκράτης μηδέ ὁ ἐκεῖνος πείθω λόγος . εἰ μέν γάρ ἐν ὅς πείθω