aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 227
ταῦτʼ ἔχοντα σύνισμεν καὶ ἐν γένεσι καὶ ἐν τέχναις · τὴν δὲ πολιτικὴν εἰ μὴ πάντας ἐπαίδευσαν Ἀθηναίους Θεμιστοκλῆς καὶ Περικλῆς καὶ Μιλτιάδης καὶ Κίμων , μηδʼ ἅπαντας ἐφεξῆς βελτίους ἐποίησαν κατὰ φυλὰς καὶ κατʼ ἄνδρα ὥσπερ θεωρικὸν τὴν ἐπιστήμην διανέμοντες , εἶθʼ ὑπερφυές τι φήσομεν κατʼ αὐτῶν εὑρηκέναι , ὡς οὐδʼ αὐτοὶ βελτίους οὐδενὸς ἦσαν εἰς ταῦτα ; καὶ τοῦ μὲν χυτρέως οὐ κατηγορεῖς ὅτι μὴ πάντας ἐφεξῆς πλάττειν ἐδίδαξε , τῶν δʼ ἄκρων ἐν τοῖς Ἕλλησι κατηγορεῖς ὅτι μὴ πάντας ἑαυτοῖς προσομοίους ἐποίησαν ; καὶ οὐκ ἀγαπᾷς τὸ τοῦ σοῦ Πρωταγόρου , εἰ καὶ καθʼ ὁσονοῦν προὐβίβασαν τοὺς πολλοὺς εἰς τὸ βέλτιον , ἀλλʼ εἰ μὴ πάντʼ ἀνεγκλήτως ὁ δῆμος καὶ ὥσπερ ἂν εἷς ἀνὴρ μετεχείρισε , τοῦτʼ ἤδη κατὰ τῶν προστατῶν ἐστί σοι . καὶ μὴν ὁρῶ μέν γε καὶ τοὺς ἰατροὺς καὶ τοὺς πάνυ χρηστοὺς εἶναι δοκοῦντας οὐ καθάπαξ οὕτως ἐξαιροῦντας τὰ νοσήματα ὥστε μηδὲ ἴχνος ἐμμεῖναι τῷ σώματι , ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρχαίων πολλάκις ἐγκαταλιπόντας καὶ τὸ πραῧναι χάριν ἀρκοῦσαν τιθεμένους , καὶ ταῖς παντελέσι θεραπείαις τήν γε φύσιν οὐχ οἵους τε ὄντας ὑπερβῆναι , ἀλλὰ ταύτης μὲν ἀπήλλαξαν τῆς νόσου , ἑτέραν δʼ οὐδὲν ἐκώλυσαν ἐπελθεῖν ὕστερον . οὐ γάρ ἐσθʼ ἡ τέχνη διὰ τέλους ἀξιόχρεως , ἀλλʼ ἡ φύσις νικᾷ . τί οὖν θαυμαστὸν εἰ κἀκεῖνοι πολλὰ καὶ χρηστὰ συμβουλεύσαντες Ἀθηναίοις καὶ πολλὰ τῶν δυσχερῶν κωλύσαντες μὴ διὰ τέλους αὐτοὺς ἠδυνήθησαν κατασχεῖν μηδʼ ἀθάνατα ἰάσαντο , ἀλλʼ ἡττήθησαν τῆς δήμου φύσεως , εἴτε καὶ τῆς κοινῆς ἀνθρώπων δεῖ λέγειν , καὶ μὴ ἠδυνήθησαν καθάπαξ ἐκ τῆς πόλεως ἐξελεῖν ἀδικίαν , ὥσπερ γεωργοὶ τὰ λυμαινόμενα τῇ χώρᾳ καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν ἐκκόπτοντες , εἶτʼ οὐκ ἐφικνούμενοι διὰ παντὸς τοῦ σπέρματος . εἰ τοῦτον τὸν τρόπον κἀκείνους ἐθέλοντας καθαίρειν τὴν πόλιν ἐξέφυγε καὶ ἐνέμεινε σπέρμα ἀναγκαῖον ἀδικίας καὶ ἀγνωμοσύνης , καὶ οὐ πάνθʼ ὑπήκουσεν αὐτοῖς , ἀλλʼ ἔσθʼ ἃ καὶ καθʼ αὑτὸν ὁ δῆμος ἐβουλεύσατο , τίνα ταῦτʼ ἔχει τοῖς ἀνδράσι φαυλότητα , ἢ τί δεῖ τὰ ἑτέρων ἐκείνοις λογίζεσθαι , ὥσπερ ἂν εἰ καὶ στάσεως οὔσης ἐν τῇ πόλει καὶ τούτων τῆς
Lemmas: οὗτος ἔχω σύνοιδα καί ἐν γένος καί ἐν τέχνη · ὁ δέ πολιτικός εἰ μή πᾶς παιδεύω Ἀθηναῖος Θεμιστοκλῆς καί Περικλῆς καί Μιλτιάδης καί Κίμων , μηδέ ἅπας ἐφεξῆς ἀγαθός ποιέω κατά φυλή καί κατά ἀνήρ ὥσπερ θεωρικός ὁ ἐπιστήμη διανέμω , εἶτα ὑπερφυής τις φημί κατά αὐτός εὑρίσκω , ὡς οὐδέ αὐτός ἀγαθός οὐδείς εἰμί εἰς οὗτος ; καί ὁ μέν χυτρεύς οὐ κατηγορέω ὅτι μή πᾶς ἐφεξῆς πλάσσω διδάσκω , ὁ δέ ἄκρον ἐν ὁ Ἕλλην κατηγορέω ὅτι μή πᾶς ἑαυτοῦ προσόμοιος ποιέω ; καί οὐ ἀγαπάω ὁ ὁ σός Πρωταγόρας , εἰ καί κατά ὁσονοῦν προβιβάζω ὁ πολύς εἰς ὁ ἀγαθός , ἀλλά εἰ μή πᾶς ἀνέγκλητος ὁ δῆμος καί ὥσπερ ἄν εἷς ἀνήρ μεταχειρίζω , οὗτος ἤδη κατά ὁ προστάτης εἰμί σύ . καί μήν ὁράω μέν γε καί ὁ ἰατρός καί ὁ πάνυ χρηστός εἰμί δοκέω οὐ καθάπαξ οὕτως ἐξαιρέω ὁ νόσημα ὥστε μηδέ ἴχνος ἐμμένω ὁ σῶμα , ἀλλά καί ὁ ἀρχαῖος πολλάκις ἐγκαταλείπω καί ὁ πραύνω χάρις ἀρκέω τίθημι , καί ὁ παντελής θεραπεία ὁ γε φύσις οὐ οἷος τε εἰμί ὑπερβαίνω , ἀλλά οὗτος μέν ἀπαλλάσσω ὁ νόσος , ἕτερος δέ οὐδείς κωλύω ἐπέρχομαι ὕστερον . οὐ γάρ εἰμί ὁ τέχνη διά τέλος ἀξιόχρεως , ἀλλά ὁ φύσις νικάω . τίς οὖν θαυμαστός εἰ ἐκεῖνος πολύς καί χρηστός συμβουλεύω Ἀθηναῖος καί πολύς ὁ δυσχερής κωλύω μή διά τέλος αὐτός δύναμαι κατέχω μηδέ ἀθάνατος ἰάομαι , ἀλλά ἡσσάομαι ὁ δῆμος φύσις , εἴτε καί ὁ κοινός ἄνθρωπος δέω λέγω , καί μή δύναμαι καθάπαξ ἐκ ὁ πόλις ἐξαιρέω ἀδικία , ὥσπερ γεωργός ὁ λυμαίνομαι ὁ χώρα κατά ἕκαστος ἐνιαυτός ἐκκόπτω , εἶτα οὐ ἐφικνέομαι διά πᾶς ὁ σπέρμα . εἰ οὗτος ὁ τρόπος ἐκεῖνος ἐθέλω καθαίρω ὁ πόλις ἐκφεύγω καί ἐμμένω σπέρμα ἀναγκαῖος ἀδικία καί ἀγνωμοσύνη , καί οὐ πᾶς ὑπακούω αὐτός , ἀλλά εἰμί ὅς καί κατά ἑαυτοῦ ὁ δῆμος βουλεύω , τίς οὗτος ἔχω ὁ ἀνήρ φαυλότης , ἤ τίς δέω ὁ ἕτερος ἐκεῖνος λογίζομαι , ὥσπερ ἄν εἰ καί στάσις εἰμί ἐν ὁ πόλις καί οὗτος ὁ