aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 171
ἐπανήγαγε νικηφόρους . μὴ τοίνυν κατὰ τὸν κυβερνήτην θῇς αὐτὸν , ὦ χρηστὲ , τὸν εἰς τὴν Ὀλυμπίαν κομίζοντα , ἀλλὰ μᾶλλον φῶμεν αὐτὸν ἐοικέναι τῷ γυμναστῇ , ὃς πάλαι παρασκευάσας ἐκεῖσε τὸν ἀθλητὴν , εἶτα ἐξαγαγὼν νικῶντα ἐπανήγαγεν . εἰ δὲ δὴ προσέσται τούτῳ τὸ καὶ αὐτὸν ἀνῃρῆσθαι τὰ πρῶτα τῆς ἀγωνίας ἐπὶ τῆς αὐτῆς Ὀλυμπιάδος , Ἡράκλεις , τίς ἂν διακονίαν τοῦ τοιούτου κατηγοροίη , ἢ τίς οὐκ ἂν τῶν στεφάνων συνήδοιτο ; οὐκ ἔνι τῷ κυβερνήτῃ πρὸς οὐδένα τῶν ἐμπλεόντων εἰπεῖν ὅτι χρὴ τοῦ θανάτου καταφρονῆσαι , οὐδʼ ὅτι ἐξεπίτηδες αὑτὸν εἰς τὴν θάλατταν ῥῖψαι , ἀλλʼ ὅσον τῶν σκευῶν ἐκβαλεῖν , καὶ ταῦτα ὑπὲρ σωτηρίας τῶν σωμάτων , ἄχρι τούτου κελεύειν ὁ κυβερνήτης κύριος . τὸ δὲ σύμπαν σώζειν προείρηται παρὰ τῆς τέχνης αὐτῷ καὶ μὴ πολυπραγμονεῖν . ἀλλʼ οὐκ ἐν τοῖς Μιλτιάδου λόγοις ταῦτʼ ἐνῆν ἐκ παντὸς τρόπου σώζεσθαι , καὶ οὐδὲ τὰ ὅπλα , ἂν οὕτω τύχῃ , ῥίψαντας ὑπὲρ τούτου . πόθεν ; ἀλλʼ αὐτὸ τοὐναντίον , μὴ ζητεῖν ἐκ παντὸς τρόπου σωθῆναι , ἀλλʼ εἰ καὶ τεθνάναι δέοι , τολμᾶν ὑπὲρ πατρίδος καὶ ἱερῶν καὶ τάφων καὶ πολιτείας · ὁρᾷς ὅσῳ καὶ τὸν κυβερνήτην παρελήλυθε . καὶ γάρ τοι ὅσοι μὲν τοῦτʼ ἐπείσθησαν αὐτῷ , σεμνοὶ σεμνῶς κεῖνται , κάλλιστα δὴ πάντων Ἑλλήνων καταλύσαντες τὸν αἰῶνα , μνημεῖον τῆς ἀρετῆς τὸν τάφον κεκτημένοι καὶ ὑπὸ γῆς ὄντες τὴν γῆν φυλάττοντες αὐτὴν , ἀλλʼ οὐχ ὑπʼ αὐτῆς ἐχόμενοι , τῆς Ἡσιόδου προσρήσεως ἐγγύτατα ἥκοντες μετέχειν , ἣν ἐκεῖνος εἰς τὴν τελευτὴν τοῦ χρυσοῦ γένους ἐποίησεν εἰπὼν οἱ μὲν δαίμονες ἁγνοὶ ὑποχθόνιοι καλέονται , ἐσθλοὶ , ἀλεξίκακοι , φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων . κἀκείνους πλὴν ὅσον οὐ δαίμονας , ἀλλὰ δαιμονίους καλῶν , θαρρούντως ἂν ἔχοις λέγειν , ὑποχθονίους τινὰς φύλακας καὶ σωτῆρας τῶν Ἑλλήνων , ἀλεξικάκους καὶ πάντα
Lemmas: ἐπανάγω νικηφόρος . μή τοίνυν κατά ὁ κυβερνήτης τίθημι αὐτός , ὦ χρηστός , ὁ εἰς ὁ Ὀλυμπία κομίζω , ἀλλά μάλα φημί αὐτός ἔοικα ὁ γυμναστής , ὅς πάλαι παρασκευάζω ἐκεῖσε ὁ ἀθλητής , εἶτα ἐξάγω νικάω ἐπανάγω . εἰ δέ δή πρόσειμι οὗτος ὁ καί αὐτός ἀναιρέω ὁ πρῶτος ὁ ἀγωνία ἐπί ὁ αὐτός Ὀλυμπιάς , Ἡρακλῆς , τίς ἄν διακονία ὁ τοιοῦτος κατηγορέω , ἤ τίς οὐ ἄν ὁ στέφανος συνήδομαι ; οὐ ἔνειμι ὁ κυβερνήτης πρός οὐδείς ὁ ἐμπλέω λέγω ὅτι χρή ὁ θάνατος καταφρονέω , οὐδέ ὅτι ἐξεπίτηδες ἑαυτοῦ εἰς ὁ θάλασσα ῥίπτω , ἀλλά ὅσος ὁ σκεῦος ἐκβάλλω , καί οὗτος ὑπέρ σωτηρία ὁ σῶμα , ἄχρι οὗτος κελεύω ὁ κυβερνήτης κύριος . ὁ δέ σύμπας σῴζω προλέγω παρά ὁ τέχνη αὐτός καί μή πολυπραγμονέω . ἀλλά οὐ ἐν ὁ Μιλτιάδης λόγος οὗτος ἔνειμι ἐκ πᾶς τρόπος σῴζω , καί οὐδέ ὁ ὅπλον , ἐάν οὕτως τυγχάνω , ῥίπτω ὑπέρ οὗτος . πόθεν ; ἀλλά αὐτός ἐναντίος , μή ζητέω ἐκ πᾶς τρόπος σῴζω , ἀλλά εἰ καί θνῄσκω δέω , τολμάω ὑπέρ πατρίς καί ἱερός καί τάφος καί πολιτεία · ὁράω ὅσος καί ὁ κυβερνήτης παρέρχομαι . καί γάρ τοι ὅσος μέν οὗτος πείθω αὐτός , σεμνός σεμνός κεῖμαι , καλός δή πᾶς Ἕλλην καταλύω ὁ αἰών , μνημεῖον ὁ ἀρετή ὁ τάφος κτάομαι καί ὑπό γῆ εἰμί ὁ γῆ φυλάσσω αὐτός , ἀλλά οὐ ὑπό αὐτός ἔχω , ὁ Ἡσίοδος πρόσρησις ἐγγύς ἥκω μετέχω , ὅς ἐκεῖνος εἰς ὁ τελευτή ὁ χρυσός γένος ποιέω λέγω ὁ μέν δαίμων ἁγνός ὑποχθόνιος καλέω , ἐσθλός , ἀλεξίκακος , φύλαξ θνητός ἄνθρωπος . ἐκεῖνος πλήν ὅσος οὐ δαίμων , ἀλλά δαιμόνιος καλέω , θαρσούντως ἄν ἔχω λέγω , ὑποχθόνιος τις φύλαξ καί σωτήρ ὁ Ἕλλην , ἀλεξίκακος καί πᾶς