aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 122
οὐδʼ εἰς ἀγῶνος χρείαν , οὐδʼ εἰς ἓν ὃ προὔθετο πάντα ἀναφέρων , ἀλλʼ ἐν ἱστορίᾳ καὶ διηγήσει τἀληθὲς ἁπλῶς οὑτωσὶ παραδιδοὺς , ὥσπερ ὅταν περὶ τῆς Πελοποννησίων εἰσβολῆς , ἤ τινος ἄλλου τῶν ἐφʼ αὑτοῦ διηγῆται . εἰ μὲν τοίνυν ἠμφισβητεῖτο τῷ Θουκυδίδῃ περὶ τούτων , ἄλλος ἂν ἦν λόγος · διδόντας δὲ καὶ πειθομένους ἀναγκαίως τοιοῦτον γενέσθαι τὸν Περικλέα , ποῦ τῶν βλασφημιῶν τούτων εἰκὸς ἀξιοῦν , ὡς διάκονος ἀντὶ προστάτου καὶ τῶν ὀψοποιῶν οὐδὲν ἦν βελτίων οὐδʼ ἐπιτηδειότερος χρῆσθαι πόλει ; πολλοῦ μέντἂν ἄξιον ἦν κολακεία , εἰ Περικλεῖ τοῦτʼ ἦν ἐπενεγκεῖν τὸ πρόσρημα · ἐπεὶ σὺ μὴ μόριον μόνον κολακείας αὐτῷ προσθῇς , ἀλλὰ καὶ πᾶσαν τὴν κολακείαν φέρων ἀνάθες , καὶ νὴ Δίʼ , εἰ βούλει , τὴν ἰδέαν αὐτὴν , ἐφʼ ἣν πάντα ἀνάγεις , ἐὰν δείξῃς ὡς ὅτῳ ταῦτα ὑπῆρχε , τῇ Θεαρίωνος καὶ Μιθαίκου τύχῃ συνεκεκλήρωτο , καὶ τούτων ἀντίστροφος ἦν τὰ πολιτικά . ἀλλʼ ἴσως οἱ κόλακες πρότερον τἀληθῆ φανοῦνται λέγοντες ἢ ἡμεῖς , εἴ τι τοιοῦτον ἐκείνῳ προφέρειν ἀξιοῖμεν . φέρε δὴ πόθεν αὐτῷ πᾶς οὗτος ὁ λόγος ὡρμήθη καὶ πόθεν εἰς τὰς βλασφημίας τὰς κατὰ τῶν ἀνδρῶν ἀφίκετο ; ἴσως οὐ χεῖρον ὡς πρὸς παρόντα καὶ συνόντα ποιήσασθαι τοὺς λόγους , ἀναμιμνήσκοντας οὑτωσί · ἔφησθα μὴ χρῆναι τὸν ἀγαθὸν πολίτην τὰς ἐπιθυμίας ἐκ παντὸς τρόπου ζητεῖν ἀποπιμπλάναι , μήτʼ αὐτὸν ἑαυτοῦ μήτε τῶν πολιτῶν , μηδὲ τοῦτον ὅρον τῆς εὐδαιμονίας τίθεσθαι , ἀλλὰ τὰ βέλτιστα ἀντὶ τῶν ἡδίστων προαιρεῖσθαι · μηδὲ γὰρ εἶναι τὸ ἡδὺ πάντως ἀγαθὸν , μηδʼ αὖ τὸ ἀγαθὸν τοῦ ἡδέος χάριν , ἀλλὰ τὸ ἡδὺ τοῦ ἀγαθοῦ χρῆναι διώκειν . οὐ ταῦτα κυκλεῖς ἄνω καὶ κάτω ; καλῶς γε ποιῶν , ὦ ἑταῖρε , τὸ σὸν δὴ τοῦτο , καὶ τἀληθῆ λέγων . οὐδεὶς ἀντερεῖ μέχρι τούτου , οὔκουν ὅστις γε μὴ κἀμοί . ὅρα δὴ , τάχα γὰρ ἄν τι καὶ ἀλλοῖον ἐκβαίη . Περικλέους μοι λέγεις , ὦ ἄριστε , βίον καὶ
Lemmas: οὐδέ εἰς ἀγών χρεία , οὐδέ εἰς εἷς ὁ προθέω πᾶς ἀναφέρω , ἀλλά ἐν ἱστορία καί διήγησις ἀληθής ἁπλῶς οὕτως παραδίδωμι , ὥσπερ ὅταν περί ὁ Πελοποννήσιος εἰσβολή , ἤ τις ἄλλος ὁ ἐπί αὐτός διηγέομαι . εἰ μέν τοίνυν ἀμφισβητέω ὁ Θουκυδίδης περί οὗτος , ἄλλος ἄν εἰμί λόγος · δίδωμι δέ καί πείθω ἀναγκαῖος τοιοῦτος γίγνομαι ὁ Περικλῆς , ποῦ ὁ βλασφημία οὗτος ἔοικα ἀξιόω , ὡς διάκονος ἀντί προστάτης καί ὁ ὀψοποιός οὐδείς εἰμί ἀγαθός οὐδέ ἐπιτήδειος χράω πόλις ; πολύς μέντοι ἄξιος εἰμί κολακεία , εἰ Περικλῆς οὗτος εἰμί ἐπιφέρω ὁ πρόσρημα · ἐπεί σύ μή μόριον μόνος κολακεία αὐτός προστίθημι , ἀλλά καί πᾶς ὁ κολακεία φέρω ἀνατίθημι , καί νή Ζεύς , εἰ βούλομαι , ὁ ἰδέα αὐτός , ἐπί ὅς πᾶς ἀνάγω , ἐάν δείκνυμι ὡς ὅστις οὗτος ὑπάρχω , ὁ Θεαρίων καί Μίθαικος τύχη συγκληρόω , καί οὗτος ἀντίστροφος εἰμί ὁ πολιτικός . ἀλλά ἴσως ὁ κόλαξ πρότερος ἀληθής φαίνω λέγω ἤ ἐγώ , εἰ τίς τοιοῦτος ἐκεῖνος προφέρω ἀξιόω . φέρω δή πόθεν αὐτός πᾶς οὗτος ὁ λόγος ὁρμάω καί πόθεν εἰς ὁ βλασφημία ὁ κατά ὁ ἀνήρ ἀφικνέομαι ; ἴσως οὐ χείρων ὡς πρός πάρειμι καί σύνειμι ποιέω ὁ λόγος , ἀναμιμνῄσκω οὕτως · φημί μή χρή ὁ ἀγαθός πολίτης ὁ ἐπιθυμία ἐκ πᾶς τρόπος ζητέω ἀποπίμπλημι , μήτε αὐτός ἑαυτοῦ μήτε ὁ πολίτης , μηδέ οὗτος ὅρος ὁ εὐδαιμονία τίθημι , ἀλλά ὁ ἀγαθός ἀντί ὁ ἡδύς προαιρέω · μηδέ γάρ ἔρχομαι ὁ ἡδύς πάντως ἀγαθός , μηδέ αὖ ὁ ἀγαθός ὁ ἡδύς χάρις , ἀλλά ὁ ἡδύς ὁ ἀγαθός χρή διώκω . οὐ οὗτος κυκλέω ἄνω καί κάτω ; καλός γε ποιέω , ὦ ἑταῖρος , ὁ σός δή οὗτος , καί ἀληθής λέγω . οὐδείς ἀντιλέγω μέχρι οὗτος , οὔκουν ὅστις γε μή ἐγώ . ὁράω δή , τάχα γάρ ἄν τίς καί ἀλλοῖος ἐκβαίνω . Περικλῆς ἐγώ λέγω , ὦ ἀγαθός , βίος καί