aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 132
λέγειν ἐπειδάν τις εἷς ἄκρος ἐγγένηται , στέργειν ἀνάγκη τοὺς πλείους καὶ μὴ πολυπραγμονεῖν , ἀλλʼ ὡς οἷόν τε μάλιστα εὐλαβεῖς καὶ κοσμίους εἶναι περὶ τοὺς λόγους . οὐ γὰρ ἂν ᾧ γέ τίς ἐστι βέλτιστος , τούτῳ χείρους ἀπεργάζοιτο , ἄλλως τε καὶ πρὸς αὐτὰ ταῦτα ἃ βέλτιστός ἐστιν . ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς κατὰ τὸν βίον πράγμασιν ὅστις ἑαυτὸν κόσμιον παρέχει καὶ σώφρονα καὶ τοῖς πᾶσιν εὔτακτον , οὐδʼ ἂν εἷς εἴποι δή που τοῦτον ὡς ταύτῃ διαφθείρει τοὺς ἐντυγχάνοντας , ὅτι μὴ καὶ τοῦ σωφρονεῖν παράδειγμα πάντες ἂν αὐτὸν εἶναι φαῖμεν , εἴπερ αὐτοὶ μέλλομεν δόξειν σωφρονεῖν , οὕτω κἀν τοῖς λόγοις ὅστις τὴν τοῦ καλοῦ καὶ πρέποντος φυλακὴν ἔχει καὶ μηδαμοῦ παρορᾷ τὸ βέλτιον , μηδʼ ἀμελεῖ τοῦ περὶ ταῦτα κόσμου , τὸ σὸν , ὦ Πλάτων , ποιεῖ , τό γε σύμπαν τοῦτο ὡς κόσμος ἐκλήθη λογιζόμενος , ἀλλʼ οὐχὶ ἀκοσμία οὐδʼ ἀταξία οὐδὲ τῶν περὶ ταῦτα ὀνομάτων οὐδέν . καὶ τοὺς κρείττους εἰς ὅσον οἷόν τʼ ἐστὶν ἐν τοῖς αὑτοῦ μιμούμενος . οὐκ ἂν οὖν εἴη φλυαρίας αἴτιος , οὐδʼ ἡγεμὼν , οὐδʼ ἀταξίας , οὐδὲ τῶν αἰσχρῶν οὐδενὸς , οὐ μᾶλλόν γε ἢ τὸν γυμναστὴν ἐθίζειν ἀμελεῖν τοῦ σώματός ἐστʼ εἰπεῖν ᾧ γε ὅπως τὸ σῶμα καλῶς ἕξει μέλειν ὁ σοφὸς Πλάτων φησίν . ἐὰν δὲ δή τις καὶ τὸν βίον ἐξ ἴσου τοῖς λόγοις καταστήσῃ καὶ μὴ μόνον λέγων εἰς κάλλος , ἀλλὰ καὶ ζῶν ᾖ φανερὸς , πῶς οὗτος ἐθίζει λαλεῖν ἢ καὶ ἄλλʼ ὁτιοῦν ποιεῖν ἄνευ τῆς τοῦ βελτίονος μοίρας ; ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω πεισθῆναι . ἀλλὰ δυοῖν ἔμελλον , οἶμαι , θάτερον οἱ τότʼ ἐκείνῳ συνόντες ἢ ζηλώσαντες αὐτοῦ τὴν δύναμιν , χρηστόν τι καὶ παραπλήσιον κατὰ τοὺς λόγους ἐπιτηδεύειν , καὶ ὅσῳ μᾶλλον ἐτίμων κἀκεῖνον καὶ τοὺς λόγους , τοσούτῳ κοσμιώτερον καὶ σωφρονέστερον αὑτῶν ἕξεσθαι καὶ πάσης παρανομίας ἀφέξεσθαι , ἢ καὶ παντάπασιν ἀπογνόντες καὶ νομίσαντες κρεῖττον ἢ καθʼ αὑτοὺς εἶναι τὸ πρᾶγμα τὴν ἡσυχίαν σχήσειν καθαρῶς , ὡς τὸ μὲν εἶναι ῥήτορα τοῦτο ὂν , ὅπερ ἦν ὁ Περικλῆς , αὐτοῖς
Lemmas: λέγω ἐπειδάν τις εἷς ἄκρος ἐγγίγνομαι , στέργω ἀνάγκη ὁ πολύς καί μή πολυπραγμονέω , ἀλλά ὡς οἷος τε μάλα εὐλαβής καί κόσμιος εἰμί περί ὁ λόγος . οὐ γάρ ἄν ὅς γε τις εἰμί ἀγαθός , οὗτος κακός ἀπεργάζομαι , ἄλλος τε καί πρός αὐτός οὗτος ὅς ἀγαθός εἰμί . ὥσπερ γάρ ἐν ὁ κατά ὁ βίος πρᾶγμα ὅστις ἑαυτοῦ κόσμιος παρέχω καί σώφρων καί ὁ πᾶς εὔτακτος , οὐδέ ἄν εἷς λέγω δή που οὗτος ὡς οὗτος διαφθείρω ὁ ἐντυγχάνω , ὅτι μή καί ὁ σωφρονέω παράδειγμα πᾶς ἄν αὐτός εἰμί φημί , εἴπερ αὐτός μέλλω δοκέω σωφρονέω , οὕτως ἐν ὁ λόγος ὅστις ὁ ὁ καλός καί πρέπω φυλακή ἔχω καί μηδαμοῦ παροράω ὁ ἀγαθός , μηδέ ἀμελέω ὁ περί οὗτος κόσμος , ὁ σός , ὦ Πλάτων , ποιέω , ὁ γε σύμπας οὗτος ὡς κόσμος καλέω λογίζομαι , ἀλλά οὐ ἀκοσμία οὐδέ ἀταξία οὐδέ ὁ περί οὗτος ὄνομα οὐδείς . καί ὁ κρατύς εἰς ὅσος οἷος τε εἰμί ἐν ὁ ἑαυτοῦ μιμέομαι . οὐ ἄν οὖν εἰμί φλυαρία αἴτιος , οὐδέ ἡγεμών , οὐδέ ἀταξία , οὐδέ ὁ αἰσχρός οὐδείς , οὐ μάλα γε ἤ ὁ γυμναστής ἐθίζω ἀμελέω ὁ σῶμα εἰμί λέγω ὅς γε ὅπως ὁ σῶμα καλός ἔχω μέλω ὁ σοφός Πλάτων φημί . ἐάν δέ δή τις καί ὁ βίος ἐκ ἴσος ὁ λόγος καθίστημι καί μή μόνος λέγω εἰς κάλλος , ἀλλά καί ζάω εἰμί φανερός , πῶς οὗτος ἐθίζω λαλέω ἤ καί ἄλλος ὁστισοῦν ποιέω ἄνευ ὁ ὁ ἀγαθός μοῖρα ; ἐγώ μέν οὐ ἔχω πείθω . ἀλλά δύο μέλλω , οἴομαι , ἕτερος ὁ τότε ἐκεῖνος σύνειμι ἤ ζηλόω αὐτός ὁ δύναμις , χρηστός τις καί παραπλήσιος κατά ὁ λόγος ἐπιτηδεύω , καί ὅσος μάλα τιμάω ἐκεῖνος καί ὁ λόγος , τοσοῦτος κόσμιος καί σώφρων ἑαυτοῦ ἔχω καί πᾶς παρανομία ἀπέχω , ἤ καί παντάπασι ἀπογιγνώσκω καί νομίζω κρατύς ἤ κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ ἡσυχία ἔχω καθαρός , ὡς ὁ μέν εἰμί ῥήτωρ οὗτος εἰμί , ὅς εἰμί ὁ Περικλῆς , αὐτός