ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 198
κομιδῆ γʼ ἂν , ὦ Πλάτων , ἀδικοῖμεν , εἰ τὸν ἔργων φιλανθρώπων οὕτως εἰς τοὺς Ἕλληνας ὑπάρξαντα μηδὲ ῥήματος τῶν ἐπιεικῶν τολμήσομεν ἀξιῶσαι . ἐμοὶ μὲν οὖν οὐδὲν φαυλότερος οὐδʼ ἀτιμότερος δοκεῖ Θεμιστοκλῆς γενέσθαι στρατηγῶν Ἀθηναίων ἢ Σωκράτης συστρατευόμενος ἐπὶ Δηλίῳ καὶ ἐν Ἀμφιπόλει καὶ ἐν Ποτιδαίᾳ . καίτοι σύ γʼ ἐκεῖνον ἐπαινεῖς , ὅτι ἐν τῇ ἀπὸ Δηλίου φυγῇ θαρρούντως ἀπῄει , καὶ καταφανὴς ὢν ὅτι , εἴ τις ἅψοιτο αὐτοῦ , εὖ καὶ καλῶς ἀμυνεῖται . οὔκουν δεινὸν ὦ γῆ καὶ θεοὶ καὶ λόγων καὶ ἔργων ἡγεμόνες , ἐξάγομαι γὰρ εἰπεῖν , Σωκράτη μὲν καὶ τῆς φυγῆς ἐπαινεῖν καὶ φάσκειν ἐκεῖνον ἀναχωρεῖν κάλλιον Λάχητος , Θεμιστοκλέα δὲ , ὃς διώκων , οὐ φεύγων τοὺς πολεμίους τὴν ἀνδρείαν ἐπεδείκνυτο , καὶ οὗ τῆς ἀρετῆς ἅπασα ἀπέλαυσεν ἡ Ἑλλὰς , ἃ τῆς δειλίας καὶ τῆς ἀνανδρείας ἔστʼ ὀνόματα , τούτοις καλοῦντα μὴ φροντίζειν ; ὃς καὶ ὅτʼ ἀπʼ Εὐβοίας ἀνεχώρει νενικηκὼς , τοιαῦτα τἀν μέσῳ διεπράττετο , οἷα ἂν οὐδείς πω τῶν ἐπειγομένων ὁπωσοῦν ἀπελθεῖν . εἶτα λέγεις ὡς οὐ πολλοῦ τινος ἄξιον ἡ σωτηρία . τί οὖν κωλύει καὶ τοῖς σωτῆρσι θεοῖς , οἳ καὶ καθʼ ἕνα ἡμᾶς σώζουσι , καὶ τότʼ ἐκεῖνα κατεργάσασθαι τοῖς Ἕλλησι παρέσχον — ; ἀλλʼ ἐγὼ μὲν ἐάσω τὸ βλάσφημον , ὑπονοεῖν δʼ ἔστι τό γʼ ἐκ τοῦ λόγου συμβαῖνον . ἐγὼ δʼ ἐκεῖνον ἂν ᾤμην ἀμείνω καὶ δικαιότερον τὸν λόγον εἶναι , κἀκείνως λέγοντά τινʼ οὐκ ἂν ἁμαρτάνειν ὡς θεοὶ μὲν τῷ ὄντι σωτῆρες καὶ τὴν Ἑλλάδα οἱ τότε σώσαντές εἰσιν οὗτοι , διηκόνησαν δὲ Μιλτιάδης καὶ Θεμιστοκλῆς , ἥπερ μεγίστη καὶ καλλίστη
Lemmas: κομιδῇ γε ἄν , ὦ Πλάτων , ἀδικέω , εἰ ὁ ἔργον φιλάνθρωπος οὕτως εἰς ὁ Ἕλλην ὑπάρχω μηδέ ῥῆμα ὁ ἐπιεικής τολμάω ἀξιόω . ἐγώ μέν οὖν οὐδείς φαῦλος οὐδέ ἄτιμος δοκέω Θεμιστοκλῆς γίγνομαι στρατηγός Ἀθηναῖος ἤ Σωκράτης συστρατεύω ἐπί Δήλιον καί ἐν Ἀμφίπολις καί ἐν Ποτιδαία . καίτοι σύ γε ἐκεῖνος ἐπαινέω , ὅτι ἐν ὁ ἀπό Δήλιος φυγή θαρσούντως ἀπέρχομαι , καί καταφανής εἰμί ὅτι , εἰ τις ἅπτω αὐτός , εὖ καί καλός ἀμύνω . οὔκουν δεινός ὦ γῆ καί θεός καί λόγος καί ἔργον ἡγεμών , ἐξάγω γάρ λέγω , Σωκράτης μέν καί ὁ φυγή ἐπαινέω καί φάσκω ἐκεῖνος ἀναχωρέω καλός Λάχης , Θεμιστοκλῆς δέ , ὅς διώκω , οὐ φεύγω ὁ πολέμιος ὁ ἀνδρεία ἐπιδείκνυμι , καί ὅς ὁ ἀρετή ἅπας ἀπολαύω ὁ Ἑλλάς , ὅς ὁ δειλία καί ὁ ἀνανδρία εἰμί ὄνομα , οὗτος καλέω μή φροντίζω ; ὅς καί ὅτε ἀπό Εὔβοια ἀναχωρέω νικάω , τοιοῦτος ἐν μέσος διαπράσσω , οἷος ἄν οὐδείς πω ὁ ἐπείγω ὁπωσοῦν ἀπέρχομαι . εἶτα λέγω ὡς οὐ πολύς τις ἄξιος ὁ σωτηρία . τίς οὖν κωλύω καί ὁ σωτήρ θεός , ὅς καί κατά εἷς ἐγώ σῴζω , καί τότε ἐκεῖνος κατεργάζομαι ὁ Ἕλλην παρέχω — ; ἀλλά ἐγώ μέν ἐάω ὁ βλάσφημος , ὑπονοέω δέ εἰμί ὁ γε ἐκ ὁ λόγος συμβαίνω . ἐγώ δέ ἐκεῖνος ἄν οἴομαι ἀγαθός καί δίκαιος ὁ λόγος εἰμί , κἀκεῖνος λέγω τις οὐ ἄν ἁμαρτάνω ὡς θεός μέν ὁ εἰμί σωτήρ καί ὁ Ἑλλάς ὁ τότε σῴζω εἰμί οὗτος , διακονέω δέ Μιλτιάδης καί Θεμιστοκλῆς , ὅς μέγας καί καλός
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 200
προκινδυνεύοντες , ἔσωσαν δὲ οὐ μόνον τὰ σώματα καὶ τὰς ψυχὰς τῶν ἑαυτοὺς παρακαταθεμένων , ἀλλὰ καὶ πόλεις καὶ χώραν καὶ πολιτείαν καὶ ἔθη καὶ νόμους καὶ τὴν ἐπωνυμίαν αὐτὴν τοῦ γένους , ἀνδρείας δὲ καὶ δικαιοσύνης οὐδʼ ὁτιοῦν ἀπέλιπον , μείζω δὲ ἢ παρέλαβον παρέδοσαν τὴν Ἑλλάδα , τοῖς δὲ θεοῖς πρέποντα χαριστήρια τούτων ἀπήγαγον , διεγένοντο δʼ ὡς εἰπεῖν πανηγυρίζοντες καὶ ταῖς πράξεσι καὶ τοῖς πολιτεύμασι καὶ φανερὰν ἅπασι τὴν ἑαυτῶν ἀρετὴν , ἣν εἴς τε θεοὺς καὶ ἀνθρώπους εἶχον , κατέστησαν , τῆς Μιθαίκου καὶ Θεαρίωνος μοίρας αὐτοὺς ἀξιοῦν εἶναι · καὶ τοὺς μὲν ἰατροὺς τῶν μαγείρων φάσκειν εἶναι βελτίους ὅτι σώζουσι , τοὺς δὲ τῆς σωτηρίας τῶν Ἑλλήνων προστάντας μὴ τοῖς ἰατροῖς ἀπεικάζειν , ἀλλὰ τοῖς ὀψοποιοῖς . καὶ μὴν εἰ μηδὲν βελτίους ἐποίουν , ἔσωζον δὲ , ἰατρῶν ἓν τοῦτό γʼ ἐποίουν , οὐκ ὀψοποιῶν . ὥστε τῶν ἰατρῶν οὐδὲν ἦσαν χείρους . πῶς οὖν οὐδενὸς ἦσαν ἄξιοι τοῖς Ἕλλησιν ; οὐκ ἂν ταῦτα συγχωρήσειε Πλάτων αὐτὸς αὑτῷ . ἑτέρωθι γοῦν , οὗ μηδεμία ἐστὶ φιλονεικία , λέγει ταυτί · λέγει δὲ ὑπὲρ Σικελιωτῶν ἀνδρῶν , ἀρχήν τινα πράττων αὐτοῖς βασιλικὴν , ὡς ἂν δὴ Δίων αὐτὸς ὢν ὧν οἱ πρόγονοι φησὶ τό γε μέγιστον ἔσωσαν ἀπὸ βαρβάρων τοὺς Ἕλληνας , ὥστʼ ἐξεῖναι περὶ πολιτείας νῦν ποιεῖσθαι λόγους · ἔρρουσι δὲ τότε οὔτε λόγος οὔτʼ ἐλπὶς ἐλείπετο ἂν οὐδαμῆ οὐδαμῶς .
Lemmas: προκινδυνεύω , σῴζω δέ οὐ μόνος ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή ὁ ἑαυτοῦ παρακατατίθεμαι , ἀλλά καί πόλις καί χώρα καί πολιτεία καί ἔθος καί νόμος καί ὁ ἐπωνυμία αὐτός ὁ γένος , ἀνδρεία δέ καί δικαιοσύνη οὐδέ ὁστισοῦν ἀπολείπω , μέγας δέ ἤ παραλαμβάνω παραδίδωμι ὁ Ἑλλάς , ὁ δέ θεός πρέπω χαριστήριος οὗτος ἀπάγω , διαγίγνομαι δέ ὡς λέγω πανηγυρίζω καί ὁ πρᾶξις καί ὁ πολίτευμα καί φανερός ἅπας ὁ ἑαυτοῦ ἀρετή , ὅς εἰς τε θεός καί ἄνθρωπος ἔχω , καθίστημι , ὁ Μίθαικος καί Θεαρίων μοῖρα αὐτός ἀξιόω εἰμί · καί ὁ μέν ἰατρός ὁ μάγειρος φάσκω εἰμί ἀγαθός ὅτι σῴζω , ὁ δέ ὁ σωτηρία ὁ Ἕλλην προΐστημι μή ὁ ἰατρός ἀπεικάζω , ἀλλά ὁ ὀψοποιός . καί μήν εἰ μηδείς ἀγαθός ποιέω , σῴζω δέ , ἰατρός εἷς οὗτος γε ποιέω , οὐ ὀψοποιός . ὥστε ὁ ἰατρός οὐδείς εἰμί κακός . πῶς οὖν οὐδείς εἰμί ἄξιος ὁ Ἕλλην ; οὐ ἄν οὗτος συγχωρέω Πλάτων αὐτός ἑαυτοῦ . ἑτέρωθι γοῦν , ὅς μηδείς εἰμί φιλονικία , λέγω οὗτος · λέγω δέ ὑπέρ Σικελιώτης ἀνήρ , ἀρχή τις πράσσω αὐτός βασιλικός , ὡς ἄν δή Δίων αὐτός εἰμί ὅς ὁ πρόγονος φημί ὁ γε μέγας σῴζω ἀπό βάρβαρος ὁ Ἕλλην , ὥστε ἔξεστι περί πολιτεία νῦν ποιέω λόγος · ἔρρω δέ τότε οὔτε λόγος οὔτε ἐλπίς λείπω ἄν οὐδαμῆ οὐδαμῶς .
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 201
οὐκοῦν ἐν τούτοις ἐπαινεῖ τοὺς τῆς σωτηρίας αἰτίους τοῖς Ἕλλησι καταστάντας , καὶ χάριτάς γέ φησι δεῖν ἐκτίνειν αὐτοῖς , καὶ ταύτας οὐ φαύλας , ἀλλʼ οἵας οὐδʼ ἂν αὐτὸς ἄν τις ῥᾳδίως αἰτήσειε , καὶ πρὸς τὸν δυσχεραίνοντά φησιν ὅτι τὸ μέγιστον ἔσωσαν οἱ πρόγονοι ἀπὸ βαρβάρων τοὺς Ἕλληνας . οὐκοῦν ἢ ʼκεῖνʼ ἀπαλείφειν προσῆκεν , ἢ ταῦθʼ ὑπʼ ἐκείνων ἐξελήλεγκται . οὐ γὰρ ἐκεῖνό γʼ ἔστιν εἰπεῖν ὡς τοῖς μὲν τοὺς ἐν Σικελίᾳ σεσωκόσι τῶν Ἑλλήνων χάριτας καὶ δωρεὰς εἰκὸς ὑπάρχειν , τοῖς δʼ ἅπασαν μὲν τὴν ἀρχαίαν Ἑλλάδα , καὶ τῆς δʼ αὐτῆς ὁδοῦ τῆς πολιτείας καὶ Σικελίαν καὶ Ἰταλίαν καὶ τοὺς ὅπου δὴ γῆς καὶ θαλάττης Ἕλληνας , τούτοις οὐδὲ λόγου δεῖ μετεῖναι φιλανθρώπου , οὐδʼ ὡς χρηστοί γʼ ἦσαν ἀκούειν ὑπάρχειν . καὶ μὴν αὐτός γε σὺ φῂς οὐ τῶν ἐν Κυρήνῃ μᾶλλον ἢ τῶν Ἀθήνησι κήδεσθαι . εἶτα σὺ τοῖς ἐκγόνοις αὐτῶν ἐφεὶς λέγειν περὶ δωρεῶν , αὐτοὺς κακῶς λέγειν ἠξίωσας , καὶ ἅμα μὲν τοὺς τυράννους ἐλέγχεις , ἅμα δὲ τοὺς τῆς ἐλευθερίας αἰτίους τοῖς Ἕλλησι ψέγεις . κἀνταῦθα ὁ κολοφὼν τοῦ λόγου , ὡς οὐδʼ ἡ ἐλευθερία πάνυ τι σεμνὸν , ἀλλὰ καὶ πολλοῖς ἄμεινον ἀκούειν ἑτέρων ἢ ἐλευθέροις εἶναι . καλῶς . ἆρʼ οὖν καὶ τότε τοῖς Ἀθηναίοις ἄμεινον ἦν ἀκοῦσαι ; καὶ μὴν οὐ πόρρωθεν , ἀλλʼ ἐξ αὐτῶν ὧν ἔπραττον ἄξιοι τῆς ἐλευθερίας ὄντες ἐδείκνυσαν . ἔτι δʼ οὐ Διοσκούροις , οὐδὲ Θησεῖ τῷ Ποσειδῶνος , οὐδʼ Ἡρακλεῖ τῷ κοινῷ πάντων προστάτῃ , οὐδὲ τοῖς ἀρίστοις καὶ δικαιοτάτοις τῶν ἡμιθέων ὑπακοῦσαι κίνδυνος ἦν , ἀλλʼ ἀνθρώποις ὕβρεων καὶ κακῶν μεστοῖς , ὑφʼ ὧν ἀγαθὸν
Lemmas: οὐκοῦν ἐν οὗτος ἐπαινέω ὁ ὁ σωτηρία αἴτιος ὁ Ἕλλην καθίστημι , καί χάρις γε φημί δέω ἐκτίνω αὐτός , καί οὗτος οὐ φαῦλος , ἀλλά οἷος οὐδέ ἄν αὐτός ἄν τις ῥᾴδιος αἰτέω , καί πρός ὁ δυσχεραίνω φημί ὅτι ὁ μέγας σῴζω ὁ πρόγονος ἀπό βάρβαρος ὁ Ἕλλην . οὐκοῦν ἤ ’κεινός ἀπαλείφω προσήκω , ἤ οὗτος ὑπό ἐκεῖνος ἐξελέγχω . οὐ γάρ ἐκεῖνος γε εἰμί λέγω ὡς ὁ μέν ὁ ἐν Σικελία σῴζω ὁ Ἕλλην χάρις καί δωρεά ἔοικα ὑπάρχω , ὁ δέ ἅπας μέν ὁ ἀρχαῖος Ἑλλάς , καί ὁ δέ αὐτός ὁδός ὁ πολιτεία καί Σικελία καί Ἰταλία καί ὁ ὅπου δή γῆ καί θάλασσα Ἕλλην , οὗτος οὐδέ λόγος δέω μέτειμι φιλάνθρωπος , οὐδέ ὡς χρηστός γε εἰμί ἀκούω ὑπάρχω . καί μήν αὐτός γε σύ φημί οὐ ὁ ἐν Κυρήνη μάλα ἤ ὁ Ἀθήνησι κήδω . εἶτα σύ ὁ ἔκγονος αὐτός ἐφίημι λέγω περί δωρεά , αὐτός κακός λέγω ἀξιόω , καί ἅμα μέν ὁ τύραννος ἐλέγχω , ἅμα δέ ὁ ὁ ἐλευθερία αἴτιος ὁ Ἕλλην ψέγω . ἐνταῦθα ὁ κολοφών ὁ λόγος , ὡς οὐδέ ὁ ἐλευθερία πάνυ τις σεμνός , ἀλλά καί πολύς ἀγαθός ἀκούω ἕτερος ἤ ἐλεύθερος εἰμί . καλός . ἆρα οὖν καί τότε ὁ Ἀθηναῖος ἀγαθός εἰμί ἀκούω ; καί μήν οὐ πρόσωθεν , ἀλλά ἐκ αὐτός ὅς πράσσω ἄξιος ὁ ἐλευθερία εἰμί δείκνυμι . ἔτι δέ οὐ Διόσκοροι , οὐδέ Θησεύς ὁ Ποσειδῶν , οὐδέ Ἡρακλῆς ὁ κοινός πᾶς προστάτης , οὐδέ ὁ ἀγαθός καί δίκαιος ὁ ἡμίθεος ὑπακούω κίνδυνος εἰμί , ἀλλά ἄνθρωπος ὕβρις καί κακός μεστός , ὑπό ὅς ἀγαθός
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 202
μὲν οὐδʼ ὁτιοῦν ἔμελλον δή που μαθήσεσθαι , πάντα δὲ πείσεσθαι τὰ αἴσχιστα καὶ δεινότατα . ὥστε πῶς οὐκ ἂν αἴσχιστα πραγμάτων συνέβη , εἰ πρότερον τοὺς Ἡρακλείδας εἰς ἐλευθερίαν ἀφαιρούμενοι τότʼ αὐτοὶ τοῖς βαρβάροις ὑπέκυψαν ἐν φαύλῳ θέμενοι ; ἀλλὰ μὴν εἰ μήτʼ αὐτοὶ δουλεύειν ἄξιοι μήθʼ οἱ ἐπιόντες βελτίους ἐκείνων , ὅ τε κίνδυνος περὶ τῶν ἐσχάτων κρατηθεῖσι , πῶς οὐκ ἐνταῦθα εἴπερ που καιρὸς ἦν δεῖξαι δουλείαν θανάτου μᾶλλον πεφοβημένους ; ἐπιθήσω γὰρ τὰ Πλάτωνος αὐτοῦ ῥήματα . εἰ δὲ τοῦτο παντὶ γνώριμον καὶ πᾶσι ταῦτʼ ἦν ἄριστα καὶ σπουδαιότατα καὶ μόνα τοῦ λόγου τοῦ βελτίονος καὶ τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς , εἰ δεῖ τἀληθὲς εἰπεῖν , ἐπʼ ἔσχατον ἥκοντα , πῶς τούς γε εἰς ταῦτα παρασχόντας ἑαυτοὺς καὶ βεβαιώσαντας ἅπασι μετὰ τῆς σωτηρίας τὴν ἐλευθερίαν ὀλίγου τινὸς ἀξίους ἢ τοῖς πολίταις ἢ τοῖς Ἕλλησι νομιστέον ; καὶ μὴν οὐδʼ ἀνειμένην γε τὴν ἐλευθερίαν ἐποίησαν αὐτοῖς · οἵ γε πρὸς μὲν τοὺς βαρβάρους οὕτως εἶχον ὥστε μηδὲ φωνὴν ἐθέλειν ἀκούειν , πρὸς δὲ τοὺς Ἕλληνας οὕτω κοινῶς καὶ φιλανθρώπως ὥσθʼ εἶξαν τῆς ἡγεμονίας ἑκόντες Λακεδαιμονίοις , προέχοντες πλεῖστον ὁπόσον αὐτῶν . καὶ γάρ τοι παρʼ ἑκόντων πάλιν αὐτὴν τῶν Ἑλλήνων ἐκομίσαντο . οὕτως οὐκ ἄνευ δικαιοσύνης οὐδὲ σωφροσύνης , ὦ Πλάτων , ἐνέπλησαν τὴν πόλιν συμμάχων καὶ φόρων καὶ φλυαριῶν , ὡς σὺ φῂς , ἀλλʼ ἀπὸ σώφρονος καὶ δικαίας καὶ θαυμαστῆς ἀρξάμενοι τῆς ἀρχῆς , καὶ τοὺς τῆς ἐλευθερίας ὅρους κάλλιστα ἐφύλαξαν , μέσην αὐθαδείας καὶ ταπεινότητος ἄγοντες τοὺς πολίτας , καὶ οὐ τὴν ἀνέδην , οὐδὲ ἣν οὑτωσί τις ἂν φήσειεν ἐλευθερίαν εἰσάγοντες , ἀλλὰ τὴν μετὰ τοῦ δικαίου καὶ τοῦ σωφρονεῖν .
Lemmas: μέν οὐδέ ὁστισοῦν μέλλω δή που μανθάνω , πᾶς δέ πάσχω ὁ αἰσχρός καί δεινός . ὥστε πῶς οὐ ἄν αἰσχρός πρᾶγμα συμβαίνω , εἰ πρότερος ὁ Ἡρακλείδης εἰς ἐλευθερία ἀφαιρέω τότε αὐτός ὁ βάρβαρος ὑποκύπτω ἐν φαῦλος τίθημι ; ἀλλά μήν εἰ μήτε αὐτός δουλεύω ἄξιος μήτε ὁ ἐπέρχομαι ἀγαθός ἐκεῖνος , ὁ τε κίνδυνος περί ὁ ἔσχατος κρατέω , πῶς οὐ ἐνταῦθα εἴπερ που καιρός εἰμί δείκνυμι δουλεία θάνατος μάλα φοβέω ; ἐπιτίθημι γάρ ὁ Πλάτων αὐτός ῥῆμα . εἰ δέ οὗτος πᾶς γνώριμος καί πᾶς οὗτος εἰμί ἀγαθός καί σπουδαῖος καί μόνος ὁ λόγος ὁ ἀγαθός καί ὁ πολιτικός ἀρετή , εἰ δέω ἀληθής λέγω , ἐπί ἔσχατος ἥκω , πῶς ὁ γε εἰς οὗτος παρέχω ἑαυτοῦ καί βεβαιόω ἅπας μετά ὁ σωτηρία ὁ ἐλευθερία ὀλίγος τις ἄξιος ἤ ὁ πολίτης ἤ ὁ Ἕλλην νομίζω ; καί μήν οὐδέ ἀνίημι γε ὁ ἐλευθερία ποιέω αὐτός · ὁ γε πρός μέν ὁ βάρβαρος οὕτως ἔχω ὥστε μηδέ φωνή ἐθέλω ἀκούω , πρός δέ ὁ Ἕλλην οὕτως κοινός καί φιλάνθρωπος ὥστε εἴκω ὁ ἡγεμονία ἑκών Λακεδαιμόνιος , προέχω πολύς ὁπόσος αὐτός . καί γάρ τοι παρά ἑκών πάλιν αὐτός ὁ Ἕλλην κομίζω . οὕτως οὐ ἄνευ δικαιοσύνη οὐδέ σωφροσύνη , ὦ Πλάτων , ἐμπίμπλημι ὁ πόλις σύμμαχος καί φόρος καί φλυαρία , ὡς σύ φημί , ἀλλά ἀπό σώφρων καί δίκαιος καί θαυμαστός ἄρχω ὁ ἀρχή , καί ὁ ὁ ἐλευθερία ὅρος καλός φυλάσσω , μέσος αὐθάδεια καί ταπεινότης ἄγω ὁ πολίτης , καί οὐ ὁ ἀνέδην , οὐδέ ὅς οὕτως τις ἄν φημί ἐλευθερία εἰσάγω , ἀλλά ὁ μετά ὁ δίκαιος καί ὁ σωφρονέω .
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 208
τὴν Ἑλλάδα ἐρρύσατο , οὐ ναύτας ἀνθʼ ὁπλιτῶν ἐθίζων Ἀθηναίους εἶναι , οὐδὲ φυγῆς ἐφόδιον τὰς τριήρεις αὐτοῖς ἐξευρὼν , οὐδʼ ἵνα τὸν πάντα χρόνον τὴν θάλατταν οἰκῶσιν , ὥσπερ τὸν Γλαῦκόν φασι τὸν Ἀνθηδόνιον , ἢ τὸν Σάρωνα τὸν ἐπώνυμον τοῦ πελάγους , ἀλλὰ τοὐναντίον πᾶν , ὦ θαυμάσιε , ὅμως μηδὲν πλῆθος τῶν πολεμίων φοβῶνται μηδὲ φεύγωσιν , ἀλλὰ κἂν τὴν γῆν ἅπασαν δέῃ προλιπεῖν , κἂν τῶν σωμάτων αὐτῶν ἀποστῆναι , ῥᾳδίως ὑπομένωσιν ὑπὲρ τοῦ κρείττονος , καὶ μὴ τοῖς κτήμασι δουλεύωσι μηδʼ ἱκανὴν πρόφασιν μηδεμίαν νομίζωσι τοῦ γενέσθαι χείρους , μὴ πλῆθος πολεμίων , μὴ ἰσχὺν , μὴ πάντας ἀνθρώπους δουλεύειν συγκεχωρηκότας , μὴ πάντʼ ἄνω καὶ κάτω γιγνόμενα , ἀλλὰ καὶ θάλατταν οἰκειοτέραν καὶ πάντα κίνδυνον ἀνεκτότερον ἡγῶνται τοῦ ζῆν μετʼ αἰσχύνης . τοῦτο καὶ ὁπλίταις ἀγαθὸν παράδειγμα καὶ ἱππεῦσι καὶ τοξόταις καὶ τριηρίταις καὶ πᾶσι πόλεως πληρώμασιν . οὐ χρὴ , φησὶ , τοῖς ἐναντίοις διδόναι τὰ νῶτα οὐδὲ αἰσχρὰν σωτηρίαν ζητεῖν , οὐδʼ ἀφέντας τοὺς περὶ τῶν δικαίων λογισμοὺς ἐφεῖναι τῷ φέροντι , οὐδὲ φεύγειν ὅπως τις μὴ μάχηται . οὔκουν ἔγωγε , φησὶ , φεύγων ᾠχόμην εἰς Ἰταλίαν , οὐδʼ ἐκεῖ πόλιν ἠξίουν οἰκίζειν , καίτοι τῶν μάντεων κελευόντων , ἀλλʼ ἔμενον τὰς τριήρεις ἔχων , οὗ καιρὸς ἦν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος ἀντιτάξασθαι . καὶ ἐπειδὴ τἀν τῇ γῇ κατείληπτο , ἤρκει μοι τῆς θαλάττης μικρὸν μέρος · καὶ σοὶ , φησὶ , παραινῶ μένειν καὶ σώζειν τὴν τάξιν , ἐάν τε ὁπλιτῶν ἀγῶνα ἀγωνίζῃ ἐάν τέ τινʼ ἱππέων ἄν θʼ ὁντινοῦν . ἐὰν δὲ καὶ πάντων ἐξείργῃ , γενοῦ μοι θαλάττιος
Lemmas: ὁ Ἑλλάς ἐρύω , οὐ ναύτης ἀντί ὁπλίτης ἐθίζω Ἀθηναῖος εἰμί , οὐδέ φυγή ἐφόδιον ὁ τριήρης αὐτός ἐξευρίσκω , οὐδέ ἵνα ὁ πᾶς χρόνος ὁ θάλασσα οἰκέω , ὥσπερ ὁ Γλαῦκος φημί ὁ Ἀνθηδόνιος , ἤ ὁ Σάρων ὁ ἐπώνυμος ὁ πέλαγος , ἀλλά ἐναντίος πᾶς , ὦ θαυμάσιος , ὅμως μηδείς πλῆθος ὁ πολέμιος φοβέω μηδέ φεύγω , ἀλλά ἐάν ὁ γῆ ἅπας δέω προλείπω , ἐάν ὁ σῶμα αὐτός ἀφίστημι , ῥᾴδιος ὑπομένω ὑπέρ ὁ κρατύς , καί μή ὁ κτῆμα δουλεύω μηδέ ἱκανός πρόφασις μηδείς νομίζω ὁ γίγνομαι κακός , μή πλῆθος πολέμιος , μή ἰσχύς , μή πᾶς ἄνθρωπος δουλεύω συγχωρέω , μή πάντῃ ἄνω καί κάτω γίγνομαι , ἀλλά καί θάλασσα οἰκεῖος καί πᾶς κίνδυνος ἀνεκτός ἡγέομαι ὁ ζάω μετά αἰσχύνη . οὗτος καί ὁπλίτης ἀγαθός παράδειγμα καί ἱππεύς καί τοξότης καί τριηρίτης καί πᾶς πόλις πλήρωμα . οὐ χρή , φημί , ὁ ἐναντίος δίδωμι ὁ νῶτον οὐδέ αἰσχρός σωτηρία ζητέω , οὐδέ ἀφίημι ὁ περί ὁ δίκαιος λογισμός ἐφίημι ὁ φέρω , οὐδέ φεύγω ὅπως τις μή μάχομαι . οὔκουν ἐγώ , φημί , φεύγω οἴχομαι εἰς Ἰταλία , οὐδέ ἐκεῖ πόλις ἀξιόω οἰκίζω , καίτοι ὁ μάντις κελεύω , ἀλλά μένω ὁ τριήρης ἔχω , οὗ καιρός εἰμί ὑπέρ ὁ Ἑλλάς ἀντιτάσσω . καί ἐπειδή ἐν ὁ γῆ καταλαμβάνω , ἀρκέω ἐγώ ὁ θάλασσα μικρός μέρος · καί σύ , φημί , παραινέω μένω καί σῴζω ὁ τάξις , ἐάν τε ὁπλίτης ἀγών ἀγωνίζομαι ἐάν τε τις ἱππεύς ἐάν τε ὅστις . ἐάν δέ καί πᾶς ἐξέργω , γίγνομαι ἐγώ θαλάσσιος
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 211
ταῦτʼ ἀνελὼν φαίνεται , ἐγὼ μὲν ὀκνῶ λέγειν , πᾶς δʼ ἄν τις συνίοι τὸ λοιπόν . ὁ δʼ οὖν Θεμιστοκλῆς λαμπρῶς ἀποφεύγει τὴν αἰτίαν . ἢ πρὸς τῶν θεῶν αὐτῶν , ὅταν μὲν δέῃ Σωκράτη σοφώτατον εἶναι δοκεῖν , εἰς ἀξιόχρεων μάρτυρα ἀνοίσομεν τὸν θεὸν τὸν ἐν Δελφοῖς καὶ τοῖς λογίοις ἰσχυριούμεθα , ἃ Χαιρεφῶν καὶ ὀλίγοι τινὲς ᾔδεσαν , οἷς ἔμελε Σωκράτους , ὧν δʼ οἱ Ἕλληνες ἅπαντες μάρτυρες καὶ ἃ τῶν πώποτε κοινότατα ἐφθέγξατο ἡ Πυθία καὶ οἷς ἅπαντα τὰ μέλλοντα ἠκολούθησε , ταῦτα δὲ οὐδαμοῦ θήσομεν εἰς λόγον , οὐδὲ τῇ Θεμιστοκλέους σοφίᾳ μέγιστα εἶναι μαρτύρια συγχωρησόμεθα ; ὅπου γὰρ ταὐτὰ ἔδοξεν ἐκείνῳ καὶ τῷ θεῷ περὶ σωτηρίας τῶν ὅλων , τί χρὴ λέγειν ἄλλο ; τίνʼ οὖν ἦν τὰ χρησθέντα ; ἄρχεται μὲν ἄνωθέν ποθεν , ἔπειτά ἐστι τοῦτο ὃ πάντες θρυλοῦσι τεῖχος Τριτογενεῖ ξύλινον διδοῖ εὐρύοπα Ζεύς . ἆρά γε καὶ μόνον τοῦτο εἴρηκεν ὁ χρησμός ; οὒκ , ἀλλʼ ὥσπερ ἐπισφραγίζεται τὴν γνώμην τῇ προσθήκῃ . τίς οὖν ἔσθʼ αὕτη ; μοῦνον ἀπόρθητον τελέθειν · ἵνα μὴ τοῦθʼ οὕτως λεγόντων ἀρτίως αἵρεσιν εἶναι δοκῶσιν αὑτοῖς Ἀθηναῖοι ἢ κατὰ γῆν νικῆσαι ἢ κατὰ θάλατταν , μηδὲ τρυφῶσιν , ἀλλʼ εἰδῶσιν ὅτι ἐν ταῖς ναυσὶν ἅπαντα τὰ πράγματα ἕστηκε καὶ ἄλλως οὐκ ἔνεστι σώζεσθαι . ἔτι δὲ αὐτὸ μειζόνως ηὔξησεν ἐν τοῖς ἐφεξῆς , ἅτʼ ὢν μουσηγέτης ὁ θεὸς καὶ λέγειν ἄριστος δή που . προσέθηκε γὰρ τὸ σὲ τέκνα τʼ ὀνήσει , τί τοῦτο λέγων τὸ σὲ τέκνα τʼ ὀνήσει ; οὐ διὰ τοὺς παῖδας οὓς εἰς Τροιζῆνα ὑπεξέθεντο ἐμοὶ δοκεῖν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ὕστερον μέλλοντας ἔσεσθαι . οὕτω συνεκληρώθησαν τῇ τύχῃ τῆς πόλεως αἱ τριήρεις . εἴ ποτε γὰρ εὖ
Lemmas: οὗτος ἀναιρέω φαίνω , ἐγώ μέν ὀκνέω λέγω , πᾶς δέ ἄν τις συνέρχομαι ὁ λοιπός . ὁ δέ οὖν Θεμιστοκλῆς λαμπρός ἀποφεύγω ὁ αἰτία . ἤ πρός ὁ θεός αὐτός , ὅταν μέν δέω Σωκράτης σοφός εἰμί δοκέω , εἰς ἀξιόχρεως μάρτυς ἀναφέρω ὁ θεός ὁ ἐν Δελφοί καί ὁ λόγιος ἰσχυρίζομαι , ὅς Χαιρεφῶν καί ὀλίγος τις οἶδα , ὅς μέλω Σωκράτης , ὅς δέ ὁ Ἕλλην ἅπας μάρτυς καί ὅς ὁ πώποτε κοινός φθέγγομαι ὁ Πυθία καί ὅς ἅπας ὁ μέλλω ἀκολουθέω , οὗτος δέ οὐδαμοῦ τίθημι εἰς λόγος , οὐδέ ὁ Θεμιστοκλῆς σοφία μέγας εἰμί μαρτύριον συγχωρέω ; ὅπου γάρ αὐτός δοκέω ἐκεῖνος καί ὁ θεός περί σωτηρία ὁ ὅλος , τίς χρή λέγω ἄλλος ; τίς οὖν εἰμί ὁ χράω ; ἄρχω μέν ἄνωθεν ποθεν , ἔπειτα εἰμί οὗτος ὅς πᾶς θρυλέω τεῖχος Τριτογένεια ξύλινος δίδωμι εὐρύοπα Ζεύς . ἆρα γε καί μόνος οὗτος λέγω ὁ χρησμός ; οὐ , ἀλλά ὥσπερ ἐπισφραγίζω ὁ γνώμη ὁ προσθήκη . τίς οὖν εἰμί οὗτος ; μόνος ἀπόρθητος τελέθω · ἵνα μή οὗτος οὕτως λέγω ἄρτιος αἵρεσις εἰμί δοκέω ἑαυτοῦ Ἀθηναῖος ἤ κατά γῆ νικάω ἤ κατά θάλασσα , μηδέ τρυφάω , ἀλλά οἶδα ὅτι ἐν ὁ ναῦς ἅπας ὁ πρᾶγμα ἵστημι καί ἄλλος οὐ ἔνειμι σῴζω . ἔτι δέ αὐτός μέγας αὐξάνω ἐν ὁ ἐφεξῆς , ὅστε εἰμί Μουσαγέτης ὁ θεός καί λέγω ἀγαθός δή που . προστίθημι γάρ ὁ σύ τέκνον τε ὀνίνημι , τίς οὗτος λέγω ὁ σύ τέκνον τε ὀνίνημι ; οὐ διά ὁ παῖς ὅς εἰς Τροιζήν ὑπεκτίθεμαι ἐγώ δοκέω , ἀλλά καί ὁ ὕστερον μέλλω εἰμί . οὕτως συγκληρόω ὁ τύχη ὁ πόλις ὁ τριήρης . εἰ ποτέ γάρ εὖ
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 215
οὐδεὶς λόγος ἦν ἁλῶναι . εἶθʼ ὃν οὐκ ἦν ἑλεῖν παρὰ τῷ θεῷ κριτῇ , τούτου Πλάτων ἠξίωσε κατηγορεῖν ; καὶ εἰ μὲν Ἀθήνησιν ἐκρίνετο μηδεμιᾶς τοιαύτης λέγω μαντείας προϋπαρχούσης , ἔπειτʼ ἔδοξεν ἐκείνοις ἐπιτρέψαι τῷ θεῷ καθάπερ πρότερόν φασι τὸ περὶ τῶν φυλῶν , εἰ καλῶς αὐτῷ βεβουλεῦσθαι ἀνεῖλεν , ἀφεῖσθαι λοιπὸν ἔδει , καὶ μηδενὶ μηδὲν ἐξεῖναι παρὰ ταῦθʼ ἕτερον λέγειν · ἐπεὶ δʼ ἔφθη πρὸ τῆς αἰτίας αὐτὸν ἀφεὶς ὁ θεὸς καὶ πρότερον τὰς πράξεις ἐπῄνεσε , πρίν τινα ἀνθρώπων εἰδέναι εἰ πραχθήσονται , καὶ μόνον οὐ συνεῖπεν αὐτῷ περὶ ἁπάντων ἐξ ἀρχῆς καὶ τὴν γνώμην ἣν εἶχε προεξήνεγκεν , ὅμως οὐκ ἀπέσχηται Πλάτων , ἀλλʼ ἐναντία τῷ χρησμῷ πεφιλοσόφηκε καὶ κατηγόρηκε τῶν πεπραγμένων , ἃ πρὶν γενέσθαι τῶν κρειττόνων τις ἐπῄνεσε . τί οὖν οὐ καὶ τοὺς Ἡρακλείδας , ὦ βέλτιστε , ᾐτιάσω , διότι οὐ κατὰ γῆν εἰς Πελοπόννησον εἰσῆλθον , ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ Ῥίου πρὸς τὸ Ῥίον περαιωθέντες ; ἀλλʼ οἶμαι κἀκείνοις ταυτὸν ἦν , ὅπερ τοῖς Ἕλλησι τοῖς περὶ Θεμιστοκλέα · κατὰ γῆν μὲν γὰρ ἔδει κρατεῖσθαι , κατὰ θάλατταν δὲ ὑπῆρξε καὶ σώζεσθαι καὶ κρατεῖν . μέγα δὲ σημεῖον · ἕως μὲν γὰρ διʼ Ἰσθμοῦ τῆς εἰσβολῆς ἐπειρῶντο , ἠτύχουν , ἐλθόντες δὲ ἐπὶ τὸν πόρον τὸν Ἀχαϊκὸν , εὗρον αὐτὸν πόρον ὄντα τῆς σωτηρίας αὐτοῖς . διόπερ ἐκείνοις ὁ θεὸς διὰ τῶν στενῶν τούτων ἐπιχειρεῖν προὔλεγεν · οἱ δὲ ἀγνοήσαντες καὶ τὴν ἑτέραν τραπόμενοι μικροῦ καθάπαξ ἀπώλοντο . τὸ δὲ αὐτὸ καὶ τοῖς
Lemmas: οὐδείς λόγος εἰμί ἁλίσκομαι . εἶτα ὅς οὐ εἰμί αἱρέω παρά ὁ θεός κριτής , οὗτος Πλάτων ἀξιόω κατηγορέω ; καί εἰ μέν Ἀθήνησι κρίνω μηδείς τοιοῦτος λέγω μαντεία προϋπάρχω , ἔπειτα δοκέω ἐκεῖνος ἐπιτρέπω ὁ θεός καθά πρότερος φημί ὁ περί ὁ φυλή , εἰ καλός αὐτός βουλεύω ἀναιρέω , ἀφίημι λοιπός δέω , καί μηδείς μηδείς ἔξεστι παρά οὗτος ἕτερος λέγω · ἐπεί δέ φθάνω πρό ὁ αἰτία αὐτός ἀφίημι ὁ θεός καί πρότερος ὁ πρᾶξις ἐπαινέω , πρίν τις ἄνθρωπος οἶδα εἰ πράσσω , καί μόνος οὐ συλλέγω αὐτός περί ἅπας ἐκ ἀρχή καί ὁ γνώμη ὅς ἔχω προεκφέρω , ὅμως οὐ ἀπεισχάω Πλάτων , ἀλλά ἐναντίος ὁ χρησμός φιλοσοφέω καί κατηγορέω ὁ πράσσω , ὅς πρίν γίγνομαι ὁ κρατύς τις ἐπαινέω . τίς οὖν οὐ καί ὁ Ἡρακλείδης , ὦ ἀγαθός , αἰτιάομαι , διότι οὐ κατά γῆ εἰς Πελοπόννησος εἰσέρχομαι , ἀλλά ἀπό ὁ Ῥίον πρός ὁ Ῥίον περαιόω ; ἀλλά οἴομαι ἐκεῖνος τατός εἰμί , ὅς ὁ Ἕλλην ὁ περί Θεμιστοκλῆς · κατά γῆ μέν γάρ δέω κρατέω , κατά θάλασσα δέ ὑπάρχω καί σῴζω καί κρατέω . μέγας δέ σημεῖον · ἕως μέν γάρ διά Ἰσθμός ὁ εἰσβολή πειράω , ἀτυχέω , ἔρχομαι δέ ἐπί ὁ πόρος ὁ Ἀχαϊκός , εὑρίσκω αὐτός πόρος εἰμί ὁ σωτηρία αὐτός . διόπερ ἐκεῖνος ὁ θεός διά ὁ στενός οὗτος ἐπιχειρέω προλέγω · ὁ δέ ἀγνοέω καί ὁ ἕτερος τρέπω μικρός καθάπαξ ἀπόλλυμι . ὁ δέ αὐτός καί ὁ
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 216
Ἕλλησι περιειστήκει τότε . οἱ μὲν γὰρ ἐν Πύλαις ἀπωλώλεσαν αὐτῶν , οἱ δʼ ἐν ταῖς ναυσὶν ἐνίκων πανταχοῦ . στενὰ δʼ ἦν , ὡς ἔοικεν , ἀμφοτέρωθι · ὧν τὰ μὲν φυλάξασθαι προσῆκε , τοῖς δὲ χρήσασθαι . διὸ καὶ τότε οἶμαι Θεμιστοκλῆς τὸν Ἰσθμὸν παντὸς μᾶλλον φεύγειν ἠξίου , ὥσπερ ἄλλο τι ἀρχαῖον κακὸν φυλαττόμενος , καὶ τὴν Σαλαμῖνα προὐβάλλετο . καὶ μὴν οὐδέν γε ἀτιμότερον οὐδʼ ἀδοξότερον τὴν Πελοπόννησον ἐκεῖνοι τότε ἔσχον παρὰ τὰς ναῦς , ἀλλὰ πολλῶν κἀγαθῶν ὁπλιτῶν πρόγονοι κατέστησαν καὶ οὓς οὐδʼ ὁ Πλάτων οὐδαμοῦ πώποτε ἐμέμψατο τῶν εἰς τοὺς πολέμους ἕνεκα , καὶ πλείω τοὺς ἐκγόνους αὐτῶν ἢ τὴν ἄλλην δόξαν . αὐτὸς γὰρ Πλάτων ὑμνεῖ τὸ Δωρικὸν τοῦτο στρατόπεδον . τούτου τοίνυν οὐχ ἧττον ἐν καιρῷ τοῖς Ἕλλησι τὸ Θεμιστοκλέους τοῦτο στρατόπεδον φαίνεται γενόμενον . ὅτι τοίνυν οὐδὲ χείρους ἐγένοντο ἐκ τούτων Ἀθηναῖοι τὰ κατʼ ἤπειρον ἔδειξε μὲν ἡ Πλαταιᾶσι μάχη , ἐν ᾗ μόνους Λακεδαιμονίους ἐφαμίλλους ἔσχον · ἔδειξε δʼ ἡ ἐν Μυκάλῃ , ἐν ᾗ μόνοι προὐκρίθησαν · ἔδειξε δʼ ἡ ἐν Οἰνοφύτοις ὕστερον , ἐξ ἧς τὴν Βοιωτίαν ἔσχον καὶ Λοκροὺς καὶ Φωκέας . εἰ δέ ποθʼ ὕστερον καὶ προσέπταισαν , οὐδʼ ἐν ταῖς ναυσὶν ἐνίκων ἀεὶ νικήσαντες τότε , ἀλλʼ οὐ Θεμιστοκλῆς γε οὐδετέρου τῶν πταισμάτων τούτων αἴτιος οὐδαμοῦ , οὗ γε καὶ ζῶντος καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν οὐκ ὀλίγον χρόνον τοσοῦτον ἴσχυον ἀμφότερα . τὰ μὲν δὴ μέχρι τῆς ναυμαχίας καὶ τῆς φυγῆς τῆς βασιλέως Θεμιστοκλέους ἔργα καὶ πολιτεύματα τοιαῦτα , οἷα προσῆκεν ἀνδρὸς εἶναι τὸ μὲν κολακεύειν , ὡς ἐγὼ νομίζω , πλεῖστον ἀνθρώπων ἀποφυγόντος , συνέσεως δὲ καὶ τόλμης ἐπὶ πλεῖστον ἥκοντος μετὰ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἁπάσης . τὰ δʼ ὕστερον ποῖʼ ἄττα , ὡς ἐν
Lemmas: Ἕλλην περιειστήκω τότε . ὁ μέν γάρ ἐν Πύλαι ἀπόλλυμι αὐτός , ὁ δέ ἐν ὁ ναῦς νικάω πανταχοῦ . στενός δέ εἰμί , ὡς ἔοικα , ἀμφοτέρωθι · ὅς ὁ μέν φυλάσσω προσήκω , ὁ δέ χράω . διό καί τότε οἴομαι Θεμιστοκλῆς ὁ Ἰσθμός πᾶς μάλα φεύγω ἀξιόω , ὥσπερ ἄλλος τις ἀρχαῖος κακός φυλάσσω , καί ὁ Σαλαμίς προβάλλω . καί μήν οὐδείς γε ἄτιμος οὐδέ ἄδοξος ὁ Πελοπόννησος ἐκεῖνος τότε ἔχω παρά ὁ ναῦς , ἀλλά πολύς ἀγαθός ὁπλίτης πρόγονος καθίστημι καί ὅς οὐδέ ὁ Πλάτων οὐδαμοῦ πώποτε μέμφομαι ὁ εἰς ὁ πόλεμος ἕνεκα , καί πολύς ὁ ἔκγονος αὐτός ἤ ὁ ἄλλος δόξα . αὐτός γάρ Πλάτων ὑμνέω ὁ Δωρικός οὗτος στρατόπεδον . οὗτος τοίνυν οὐ ἥσσων ἐν καιρός ὁ Ἕλλην ὁ Θεμιστοκλῆς οὗτος στρατόπεδον φαίνω γίγνομαι . ὅτι τοίνυν οὐδέ κακός γίγνομαι ἐκ οὗτος Ἀθηναῖος ὁ κατά ἤπειρος δείκνυμι μέν ὁ Πλαταιᾶσι μάχη , ἐν ὅς μόνος Λακεδαιμόνιος ἐφάμιλλος ἔχω · δείκνυμι δέ ὁ ἐν Μυκάλη , ἐν ὅς μόνος προκρίνω · δείκνυμι δέ ὁ ἐν Οἰνόφυτα ὕστερον , ἐκ ὅς ὁ Βοιωτία ἔχω καί Λοκροί καί Φωκεύς . εἰ δέ ποτέ ὕστερον καί προσπταίω , οὐδέ ἐν ὁ ναῦς νικάω ἀεί νικάω τότε , ἀλλά οὐ Θεμιστοκλῆς γε οὐδέτερος ὁ πταῖσμα οὗτος αἴτιος οὐδαμοῦ , ὅς γε καί ζάω καί μετά ὁ τελευτή οὐ ὀλίγος χρόνος τοσοῦτος ἰσχύω ἀμφότερος . ὁ μέν δή μέχρι ὁ ναυμαχία καί ὁ φυγή ὁ βασιλεύς Θεμιστοκλῆς ἔργον καί πολίτευμα τοιοῦτος , οἷος προσήκω ἀνήρ εἰμί ὁ μέν κολακεύω , ὡς ἐγώ νομίζω , πολύς ἄνθρωπος ἀποφεύγω , σύνεσις δέ καί τόλμα ἐπί πολύς ἥκω μετά σωφροσύνη καί δικαιοσύνη ἅπας . ὁ δέ ὕστερον ποῖος τις , ὡς ἐν
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 218
ἣν ὕστερον τούτων ἔστησαν λέγουσαν τάδε , Ἄρθμιον τὸν Πυθώνακτος τὸν Ζελείτην ἄτιμον καὶ πολέμιον εἶναι τοῦ δήμου τῶν Ἀθηναίων αὐτὸν καὶ γένος , ὅτι τὸν ἐκ Μήδων χρυσὸν εἰς Πελοπόννησον ἤγαγεν . ἐγὼ μὲν οὐκ οἶδʼ ὅ τι τούτου ψήφισμα Πλάτων ἂν ἔγραψε κάλλιον ἢ σεμνότερον περὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος . σκοπῶ δὲ κἀκεῖνο ὅτι τῆς αὐτῆς φιλοσοφίας ἐστὶν ἄμφω τὼ δόγματε · ὁ μὲν γὰρ τοῖς φύλαξιν ἀπεῖπε μὴ κτάσθαι χρυσίον , ὁ δὲ τὸν κομίσαντα τὸ ἐκ Μήδων χρυσίον πολέμιον τῆς πόλεως ἀνέγραψε , κἄν τις ἀποκτείνῃ , μὴ εἶναι δίκας . οὐκοῦν ἣν Πλάτων τῆς ἄριστʼ οἰκουμένης πόλεως φυλακὴν ὑπελάμβανε , ταύτην ἐκεῖνος τῆς Ἑλλάδος ἠξίου ποιεῖσθαι , καὶ ταύτην τὴν στήλην καθιέρωσαν Ἀθηναῖοι τῇ θεῷ παραστήσαντες τῷ ἀγάλματι τῷ Μαραθωνόθεν , νομίζοντες οὐδὲν ἀτιμοτέραν οὐδὲ ἀχρηστοτέραν εἶναι τῶν ἄλλων ἀναθημάτων · ἐν ᾗ τοῖς διαφθείρειν ἐπιχειροῦσι τοὺς Ἕλληνας ὅπως δεῖ χρῆσθαι γέγραπται . ἀμφοτέροις δέ μοι δοκεῖ τοῖς ἔθνεσι προσήκειν ἅπασαν ὑπὲρ Θεμιστοκλέους ψῆφον φέρειν ἀγαθήν . ὅσοι τε γὰρ τὴν σωτηρίαν οἰκειότατον καὶ πρῶτον νομίζουσι , Θεμιστοκλῆς ἐστιν ὁ βεβαιώσας αὐτὴν ἅπασι τοῖς Ἕλλησιν , ὅσοι τε φρονήματι κρίνουσι τὰ πράγματα καὶ τοὺς ὑπὲρ τῶν καλῶν κινδύνους καὶ τὴν εὐδοξίαν τοῦ ζῆν ἀσφαλῶς ἐντιμότερον ἡγοῦνται , οὐκ ἔχουσι τῶν ἐκείνου καλλίω παραδείγματα . ὥστʼ ἀμφοτέροις ἂν τοῖς κριταῖς νικῴη δικαίως . καὶ γάρ τοι μετὰ τὴν ναυμαχίαν συλλεγέντων εἰς τὸν Ἰσθμὸν ἁπάντων καὶ φερόντων τὴν ψῆφον ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τοῦ Ποσειδῶνος περὶ τῶν ἀριστείων , ἔξεστι μέν τι καὶ ἄγνωμον ἐνταῦθα κατηγορῆσαι τῶν
Lemmas: ὅς ὕστερον οὗτος ἵστημι λέγω ὅδε , Ἄρθμιος ὁ Πυθώναξ ὁ Ζελείτης ἄτιμος καί πολέμιος εἰμί ὁ δῆμος ὁ Ἀθηναῖος αὐτός καί γένος , ὅτι ὁ ἐκ Μῆδος χρυσός εἰς Πελοπόννησος ἄγω . ἐγώ μέν οὐ οἶδα ὅς τις οὗτος ψήφισμα Πλάτων ἄν γράφω καλός ἤ σεμνός περί ὁ αὐτός πρᾶγμα . σκοπέω δέ ἐκεῖνος ὅτι ὁ αὐτός φιλοσοφία εἰμί ἄμφω ὁ δόγμα · ὁ μέν γάρ ὁ φύλαξ ἀπολέγω μή κτείνω χρυσίον , ὁ δέ ὁ κομίζω ὁ ἐκ Μῆδος χρυσίον πολέμιος ὁ πόλις ἀναγράφω , ἐάν τις ἀποκτείνω , μή εἰμί δίκη . οὐκοῦν ὅς Πλάτων ὁ ἀγαθός οἰκουμένη πόλις φυλακή ὑπολαμβάνω , οὗτος ἐκεῖνος ὁ Ἑλλάς ἀξιόω ποιέω , καί οὗτος ὁ στήλη καθιερόω Ἀθηναῖος ὁ θεός παρίστημι ὁ ἄγαλμα ὁ Μαραθωνόθεν , νομίζω οὐδείς ἄτιμος οὐδέ ἄχρηστος εἰμί ὁ ἄλλος ἀνάθημα · ἐν ὅς ὁ διαφθείρω ἐπιχειρέω ὁ Ἕλλην ὅπως δέω χράω γράφω . ἀμφότερος δέ ἐγώ δοκέω ὁ ἔθνος προσήκω ἅπας ὑπέρ Θεμιστοκλῆς ψῆφος φέρω ἀγαθός . ὅσος τε γάρ ὁ σωτηρία οἰκεῖος καί πρῶτος νομίζω , Θεμιστοκλῆς εἰμί ὁ βεβαιόω αὐτός ἅπας ὁ Ἕλλην , ὅσος τε φρόνημα κρίνω ὁ πρᾶγμα καί ὁ ὑπέρ ὁ καλός κίνδυνος καί ὁ εὐδοξία ὁ ζάω ἀσφαλής ἔντιμος ἡγέομαι , οὐ ἔχω ὁ ἐκεῖνος καλός παράδειγμα . ὥστε ἀμφότερος ἄν ὁ κριτής νικάω δίκαιος . καί γάρ τοι μετά ὁ ναυμαχία συλλέγω εἰς ὁ Ἰσθμός ἅπας καί φέρω ὁ ψῆφος ἀπό ὁ βωμός ὁ Ποσειδῶν περί ὁ ἀριστεῖα , ἔξεστι μέν τις καί ἀγνώμων ἐνταῦθα κατηγορέω ὁ
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 219
Ἑλλήνων , ἔξεστι δὲ τὸ λοιπὸν τῆς εὐγνωμοσύνης ἐπαινέσαι καὶ λαβεῖν ὑπὲρ Θεμιστοκλέους . ἕκαστος γὰρ ἑαυτὸν πρῶτον φέρων , δεύτερον συνεξέπιπτον ἅπαντες φέροντες Θεμιστοκλέα . ἡ μὲν οὖν τοῦ πρωτείου ψῆφος , οἶμαι , τοῦ φύσει πᾶσιν ἀνθρώποις συμβεβηκότος ἦν , τοῦτο δʼ ἐστὶ μηδένα ἑαυτοῦ μᾶλλον φιλεῖν · ὥστʼ οὔτʼ ἰσχυρὸν εἶχεν οὐδὲν οὔτε συγγνώμης ἀπήλλακτο . ἡ δὲ ὑπὲρ τῶν δευτέρων σαφῶς ἤδη σύμβολον ἦν τῆς ἀληθείας , καὶ ὅτι οὐκ εἶχον ἑτέρως θέσθαι . ὥστʼ εἰ προείρητο ἐξ ἀρχῆς μηδένα ἑαυτὸν φέρειν , ἀλλʼ ἕτερον , Θεμιστοκλέα πάντες οἴσειν ἔμελλον , ὅν γε καὶ παντὸς ἄλλου πᾶς τις προὔκρινεν αὐτῶν , καὶ ὁμοίως ἂν πρῶτος ἐγίγνετο ὥσπερ τότε δεύτερος . οὕτω καὶ νῦν δεύτερον εἶναι ψηφισάμενοι προσόμοιον ἐποίουν ὥσπερ ἂν εἰ πρῶτον ἐψηφίσαντο . οὐ μὴν οὐδʼ οὕτως ἔλαττον ἔχων ἀπῆλθεν , ἀλλʼ ἀμφοτέροις ἐνίκησε . τὰ μὲν γὰρ πρῶτα καὶ παρὰ τῆς ἀληθείας καὶ παρʼ αὑτοῦ λαβὼν εἶχε · τὸ γὰρ αὐτὸ τοῖς ἄλλοις ἐποίησε μόνος τῶν ἄλλων δικαίως · τὰ δὲ δεύτερα ἤδη συνεκεχωρήκει · ὥστʼ ἐξ ἁπάντων πρῶτος ἦν . ἀναχωρησάντων δὲ τῶν Ἑλλήνων καὶ διαλυόντων τὸν σύλλογον , ὡς εἶδον τὸ συμβαῖνον , κἀνταῦθα δὴ καλῶς αὐτοὺς ἐξελεγξάντων ὡς οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ πολιτικῶς ἔχουσιν , οὐδʼ ἐκεῖνα ἐπὶ πᾶσι δικαίοις ἐψηφίσαντο , ἀλλʼ ὑπʼ ἐσχάτης ἀνάγκης τῶν πραγμάτων ἀγχόμενοι καὶ οὐ πρὸς χάριν οὐδὲ πρὸς εὔνοιαν , τοσοῦτον ἁπάντων κατεγέλασεν ὥστʼ ἐν μὲν τῷ παραχρῆμα οὐδʼ ὁτιοῦν ἐφρόντισε , καταστάντων δὲ τῶν πραγμάτων ἦλθεν εἰς Λακεδαίμονα ὥσπερ ἐπίτηδες . οὕτω φαῦλός τις ἦν τοὺς τρόπους καὶ αὐτόχρημα διάκονος . Λακεδαιμόνιοι δὲ οὐ κατέσχον πρὸς τὴν ἐπιδημίαν αὐτοῦ , ἀλλὰ καὶ παρόντα ἐτίμησαν ὡς οὐδένα τῶν παρʼ αὐτοῖς βασιλέων , καὶ ὡς ἀπῄει ,
Lemmas: Ἕλλην , ἔξεστι δέ ὁ λοιπός ὁ εὐγνωμοσύνη ἐπαινέω καί λαμβάνω ὑπέρ Θεμιστοκλῆς . ἕκαστος γάρ ἑαυτοῦ πρῶτος φέρω , δεύτερος συνεκπίπτω ἅπας φέρω Θεμιστοκλῆς . ὁ μέν οὖν ὁ πρώτειος ψῆφος , οἴομαι , ὁ φύσις πᾶς ἄνθρωπος συμβαίνω εἰμί , οὗτος δέ εἰμί μηδείς ἑαυτοῦ μάλα φιλέω · ὥστε οὔτε ἰσχυρός ἔχω οὐδείς οὔτε συγγνώμη ἀπαλλάσσω . ὁ δέ ὑπέρ ὁ δεύτερος σαφής ἤδη σύμβολον εἰμί ὁ ἀλήθεια , καί ὅτι οὐ ἔχω ἕτερος τίθημι . ὥστε εἰ προλέγω ἐκ ἀρχή μηδείς ἑαυτοῦ φέρω , ἀλλά ἕτερος , Θεμιστοκλῆς πᾶς φέρω μέλλω , ὅς γε καί πᾶς ἄλλος πᾶς τις προκρίνω αὐτός , καί ὅμοιος ἄν πρῶτος γίγνομαι ὥσπερ τότε δεύτερος . οὕτως καί νῦν δεύτερος εἰμί ψηφίζω προσόμοιος ποιέω ὥσπερ ἄν εἰ πρῶτος ψηφίζω . οὐ μήν οὐδέ οὕτως ἐλαχύς ἔχω ἀπέρχομαι , ἀλλά ἀμφότερος νικάω . ὁ μέν γάρ πρῶτος καί παρά ὁ ἀλήθεια καί παρά ἑαυτοῦ λαμβάνω ἔχω · ὁ γάρ αὐτός ὁ ἄλλος ποιέω μόνος ὁ ἄλλος δίκαιος · ὁ δέ δεύτερος ἤδη συγχωρέω · ὥστε ἐκ ἅπας πρῶτος εἰμί . ἀναχωρέω δέ ὁ Ἕλλην καί διαλύω ὁ σύλλογος , ὡς ὁράω ὁ συμβαίνω , ἐνταῦθα δή καλός αὐτός ἐξελέγχω ὡς οὐ ἁπλῶς οὐδέ πολιτικός ἔχω , οὐδέ ἐκεῖνος ἐπί πᾶς δίκαιος ψηφίζω , ἀλλά ὑπό ἔσχατος ἀνάγκη ὁ πρᾶγμα ἄγχω καί οὐ πρός χάρις οὐδέ πρός εὔνοια , τοσοῦτος ἅπας καταγελάω ὥστε ἐν μέν ὁ παραχρῆμα οὐδέ ὁστισοῦν φροντίζω , καθίστημι δέ ὁ πρᾶγμα ἔρχομαι εἰς Λακεδαίμων ὥσπερ ἐπίτηδες . οὕτως φαῦλος τις εἰμί ὁ τρόπος καί αὐτόχρημα διάκονος . Λακεδαιμόνιος δέ οὐ κατέχω πρός ὁ ἐπιδημία αὐτός , ἀλλά καί πάρειμι τιμάω ὡς οὐδείς ὁ παρά αὐτός βασιλεύς , καί ὡς ἀπέρχομαι ,
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 220
προέπεμψαν τριακοσίοις λογάσι τῶν νέων ἄχρι τῶν ὅρων τῆς Λακωνικῆς , μόνον Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων καὶ τῶν πρότερον καὶ τῶν ὕστερον . τοσοῦτον αὐτοῖς ἔδοξεν ὑπὲρ ἅπαντας ἀνθρώπους Θεμιστοκλῆς εἶναι . καίτοι ὅτε τῶν Ἑλλήνων οἱ κράτιστοι τὰ κατʼ ἤπειρον οὐκ ᾐσχύνοντο προπέμποντες ἐκεῖνον μέχρι τῶν ὁρίων τῆς χώρας τῆς ἑαυτῶν , πῶς ἔνεσθʼ ἡμῖν τῶν ὁπλιτῶν ἕνεκα ψέγειν ; ἢ πῶς μὴ ἐθέλειν ἐπαινεῖν , ὃν οἱ ἀντίπαλοι δοκοῦντες εἶναι καὶ ἄκοντες ἐτίμων ἃ μηδένα τῶν πώποτε ; τριῶν τοίνυν ὄντων καιρῶν ἀφʼ ὧν τις ἐξετάσειε Θεμιστοκλέα , κατὰ πάντας ἀνὴρ ἄριστος καὶ πρῶτος φανήσεται . πρὶν μὲν γὰρ ἥκειν τοὺς βαρβάρους , τάς τε πόλεις διήλλαξε καὶ τοῖς ἀπὸ τῆς πόλεως πολίταις ἀνῆκε τὰ ἐγκλήματα · συμβάντων δὲ τῶν ἀγώνων , Λακεδαιμονίοις μὲν οὐ διηνέχθη , τοὺς πολεμίους δʼ ἐξέωσε μόνος · καταστάντων δὲ τῶν πραγμάτων καὶ Λακεδαιμονίων ἐθελόντων ἐκσπόνδους τὰς πόλεις ποιεῖν , ὅσαι μετὰ τῶν ἐναντίων ἐγένοντο , ἀντεῖπε καὶ διεκώλυσε , νομίζων ὅμοιόν τι συμβήσεσθαι τῷ τὴν Ἑλλάδα ἔκσπονδον αὐτὴν ὑφʼ αὑτῆς ἀποφανθῆναι . πλέον γὰρ ἢ τριάκοντα πόλεις ἔδει τῇ συμφορᾷ ταύτῃ περιπεσεῖν . οὔκουν ἡγεῖτο προσήκειν εὐτυχηκυῖαν τὴν Ἑλλάδα λαμπρῶς οὕτω καὶ τῶν ἐχθρῶν κρείττω γεγονυῖαν τοσοῦτον ἐλάττονʼ ἢ πρότερον γενέσθαι . πῶς ἂν κρείττων ἀνὴρ ἐγένετο , ἢ πῶς δεξιώτερος τὰ πολιτικά ; ἔχων δὲ λέγειν καὶ περὶ τῶν ὕστερον αὐτοῦ συμφορῶν , καὶ
Lemmas: προπέμπω τριακόσιοι λογάς ὁ νέος ἄχρι ὁ ὅρος ὁ Λακωνικός , μόνος Ἕλλην καί βάρβαρος καί ὁ πρότερος καί ὁ ὕστερον . τοσοῦτος αὐτός δοκέω ὑπέρ ἅπας ἄνθρωπος Θεμιστοκλῆς εἰμί . καίτοι ὅτε ὁ Ἕλλην ὁ κρατύς ὁ κατά ἤπειρος οὐ αἰσχύνω προπέμπω ἐκεῖνος μέχρι ὁ ὅριον ὁ χώρα ὁ ἑαυτοῦ , πῶς ἐνίημι ἐγώ ὁ ὁπλίτης ἕνεκα ψέγω ; ἤ πῶς μή ἐθέλω ἐπαινέω , ὅς ὁ ἀντίπαλος δοκέω εἰμί καί ἄκων τιμάω ὅς μηδείς ὁ πώποτε ; τρεῖς τοίνυν εἰμί καιρός ἀπό ὅς τις ἐξετάζω Θεμιστοκλῆς , κατά πᾶς ἀνήρ ἀγαθός καί πρῶτος φαίνω . πρίν μέν γάρ ἥκω ὁ βάρβαρος , ὁ τε πόλις διαλλάσσω καί ὁ ἀπό ὁ πόλις πολίτης ἀνίημι ὁ ἔγκλημα · συμβαίνω δέ ὁ ἀγών , Λακεδαιμόνιος μέν οὐ διαφέρω , ὁ πολέμιος δέ ἐξωθέω μόνος · καθίστημι δέ ὁ πρᾶγμα καί Λακεδαιμόνιος ἐθέλω ἐκσπονδος ὁ πόλις ποιέω , ὅσος μετά ὁ ἐναντίος γίγνομαι , ἀντιλέγω καί διακωλύω , νομίζω ὅμοιος τις συμβαίνω ὁ ὁ Ἑλλάς ἐκσπονδος αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ ἀποφαίνω . πολύς γάρ ἤ τριάκοντα πόλις δέω ὁ συμφορά οὗτος περιπίπτω . οὔκουν ἡγέομαι προσήκω εὐτυχέω ὁ Ἑλλάς λαμπρός οὕτως καί ὁ ἐχθρός κρατύς γίγνομαι τοσοῦτος ἐλαχύς ἤ πρότερος γίγνομαι . πῶς ἄν κρατύς ἀνήρ γίγνομαι , ἤ πῶς δεξιός ὁ πολιτικός ; ἔχω δέ λέγω καί περί ὁ ὕστερον αὐτός συμφορά , καί
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 224
δέχομαι , ἀλλʼ ἀξιῶ τὴν ἀγαθὴν τύχην ἁπάντων τῶν καλῶν ἡγεῖσθαι · ὅτι δὲ οὐχ ὁμολογεῖ ταῦτα ἐκείνοις ἐλέγχω . εἰ μὲν γὰρ ἅπαντα ταῦτʼ ἐστὶ λόγος ἀμφοτέρωθεν λεγόμενος καὶ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν ἣν ἄν τις ἐνστήσηται δεῖ τὸ λοιπὸν ἅπαν περαίνειν , ὁμολογείσθω τοῦτο , καὶ οὐδὲν πλέον ζητοῦμεν · πάντως καὶ οὕτως ἀναίτιον τό γʼ ἡμέτερον . εἰ δʼ ἀπὸ σπουδῆς δικαίας λέγεται καὶ κρίσιν τῆς ἀληθείας ἔχει , ποτέροις χρὴ πιστεύειν , ὅταν ταῦτʼ ἐκείνοις ἐναντίως ἔχοντα φαίνηται ; καὶ μὴν ἐξ ἴσου μὲν ἔγωγʼ οὐδέποτʼ ἂν θείην Αἰσχίνην Πλάτωνι , μήποθʼ οὕτω φιλονεικήσαιμι , ἀλλʼ ἀφείσθω τοῖς ἀτόποις τῶν σοφιστῶν ἡ κρίσις αὕτη · φημὶ δὲ ὅσῳ μείζων καὶ τελεώτερος Πλάτων εἰς λόγους , τοσούτῳ μᾶλλον ὑπέρ γε Θεμιστοκλέους ἐκεῖνα προσήκειν δέχεσθαι . τὸν μὲν γὰρ ἃ ἤκουσεν εἰκὸς λέγειν , ἢ ὅτι ἐγγυτάτω ἐκείνων , ὁ δὲ τῆς φύσεως οἶμαι κέχρηται τῇ περιουσίᾳ , ὥσπερ καὶ ἄλλα μυρία δή που διεξέρχεται ἐπὶ τῷ Σωκράτους ὀνόματι , περὶ ὧν ὁμολογεῖται μηδὲν ἐκεῖνον πραγματεύεσθαι , δίκαια μὲν οἶμαι ποιῶν κατʼ αὐτό γε τοῦτο καὶ ἀνδρὸς ἀρίστου , τὸ τὸν διδάσκαλον ἀξιοῦν κοσμεῖν , πλήν γε ὅτι καὶ τὸ μηδʼ ἄλλους τῶν οὐκ ἀξίων καταισχύνειν ἐθέλειν προσεῖναι προσήκει . ἃ μὲν τοίνυν περὶ τῶν ἀνδρῶν εἰκὸς ἦν εἰπεῖν μήτε τῶν ἀναγκαίων εἰρῆσθαι μηδὲν παριέντας μήτε πάντα ἐφεξῆς οἰομένους δεῖν λέγειν , ὡς ἂν μή τῳ δοκοίημεν ἀπειροκάλως ἔχειν , ταῦτά ἐστιν . ἰσχυρίζεται δʼ οἷς προσέπταισαν πρὸς τὸ δημόσιον , ὥσπερ εἴ τινες χεῖρον ἔγνωσαν περὶ αὐτῶν , αὐτοὺς χείρους ἡγεῖσθαι προσῆκον , ἢ τῷ καὶ ἄλλους τινὰς εἰς αὐτοὺς ἐξαμαρτεῖν οὐδʼ ἡμᾶς τοῦ προπηλακίζειν ἀπέχεσθαι δέον . ἐγὼ δʼ οὐδʼ ἄλλον τινὰ ἠξίουν ἂν ταῦτα ὀνειδίζειν , μή τί γε δὴ Πλάτωνα , ἀλλὰ
Lemmas: δέχομαι , ἀλλά ἀξιόω ὁ ἀγαθός τύχη ἅπας ὁ καλός ἡγέομαι · ὅτι δέ οὐ ὁμολογέω οὗτος ἐκεῖνος ἐλέγχω . εἰ μέν γάρ ἅπας οὗτος εἰμί λόγος ἀμφοτέρωθεν λέγω καί πρός ὁ ὑπόθεσις ὅς ἄν τις ἐνίστημι δέω ὁ λοιπός ἅπας περαίνω , ὁμολογέω οὗτος , καί οὐδείς πολύς ζητέω · πάντως καί οὕτως ἀναίτιος ὁ γε ἡμέτερος . εἰ δέ ἀπό σπουδή δίκαιος λέγω καί κρίσις ὁ ἀλήθεια ἔχω , πότερος χρή πιστεύω , ὅταν οὗτος ἐκεῖνος ἐναντίος ἔχω φαίνω ; καί μήν ἐκ ἴσος μέν ἐγώ οὐδέποτε ἄν τίθημι Αἰσχίνης Πλάτων , μήποτε οὕτως φιλονεικέω , ἀλλά ἀφίημι ὁ ἄτοπος ὁ σοφιστής ὁ κρίσις οὗτος · φημί δέ ὅσος μέγας καί τέλειος Πλάτων εἰς λόγος , τοσοῦτος μάλα ὑπέρ γε Θεμιστοκλῆς ἐκεῖνος προσήκω δέχομαι . ὁ μέν γάρ ὅς ἀκούω ἔοικα λέγω , ἤ ὅτι ἐγγύς ἐκεῖνος , ὁ δέ ὁ φύσις οἴομαι χράω ὁ περιουσία , ὥσπερ καί ἄλλος μυρίος δή που διεξέρχομαι ἐπί ὁ Σωκράτης ὄνομα , περί ὅς ὁμολογέω μηδείς ἐκεῖνος πραγματεύομαι , δίκαιος μέν οἴομαι ποιέω κατά αὐτός γε οὗτος καί ἀνήρ ἀγαθός , ὁ ὁ διδάσκαλος ἀξιόω κοσμέω , πλήν γε ὅτι καί ὁ μηδέ ἄλλος ὁ οὐ ἄξιος καταισχύνω ἐθέλω πρόσειμι προσήκω . ὅς μέν τοίνυν περί ὁ ἀνήρ ἔοικα εἰμί λέγω μήτε ὁ ἀναγκαῖος λέγω μηδείς παρίημι μήτε πᾶς ἐφεξῆς οἴομαι δέω λέγω , ὡς ἄν μή τις δοκέω ἀπειρόκαλος ἔχω , οὗτος εἰμί . ἰσχυρίζομαι δέ ὅς προσπταίω πρός ὁ δημόσιος , ὥσπερ εἰ τις κακός γιγνώσκω περί αὐτός , αὐτός κακός ἡγέομαι προσήκω , ἤ ὁ καί ἄλλος τις εἰς αὐτός ἐξαμαρτάνω οὐδέ ἐγώ ὁ προπηλακίζω ἀπέχω δέω . ἐγώ δέ οὐδέ ἄλλος τις ἀξιόω ἄν οὗτος ὀνειδίζω , μή τίς γε δή Πλάτων , ἀλλά
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 229
ταύταις μὴ ἐπὶ τῷ κακῶς ἀντειπεῖν , ἀλλʼ ἐπὶ τῷ διὰ τῶν ἐκείνου τὰ ἑαυτῶν ἀπολύσασθαι , πῶς εἰρηκέναι γʼ αὐτὸν πρότερον κακῶς ἃ μηδεὶς ἐπηνάγκαζε καὶ διʼ ὧν χείρους ᾤετο ἐκείνους ἀποφαίνειν δεξιόν τι νομίζειν κελεύσει ; ἐροῦσι τοίνυν , ὡς ἐγὼ νομίζω , ταυτὶ , μᾶλλον δʼ εἶπον ἂν , Ἡμεῖς , ὦ Πλάτων , πολλὰ καὶ βλάσφημα ἀκούσαντες ὑπὸ σοῦ οὐ τοῖς ἴσοις ἀμυνούμεθά σε οὐδʼ ἐροῦμεν κακῶς , ἀλλὰ καὶ ἄνδρα ἐν τοῖς πρώτοις καὶ ἄριστον τῶν Ἑλλήνων ἡγούμεθα , καὶ τῇ πόλει συγχαίρομεν , οὐ σοὶ μόνῳ , τῆς σῆς φύσεως . πάντως δʼ ἐξ ἀρχῆς ἕρμαιον ἡμῶν αὐτῶν ἐποιησάμεθα ὅ τι ἡ πόλις ἡμῶν κερδαίνοι . κάλλιστον δὲ πάντων κερδῶν ἡ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν φορά · ὧν καὶ ἡμεῖς ποτε ᾠόμεθα εἶναι , σὺ δὲ οὐ δίδως . ἐπειδὴ δὲ καὶ Μιθαίκῳ προσεικάζεις ἡμᾶς τῷ τὴν Σικελικὴν ὀψοποιίαν συγγεγραφότι , εἰκὸς μέν σέ γʼ ἄμεινον ἡμῶν ταῦτʼ ἐπίστασθαι . οὐ γὰρ ἡμεῖς γʼ ἴσμεν περὶ τοιούτων συγγραμμάτων οὐδὲν , οὐ γὰρ πυκνὰ ἐπεμίξαμεν τῇ Σικελίᾳ . ἀλλʼ ὥσπερ σὺ πρὸς τὰ πολιτικὰ ἀσχόλως ἔσχες ὑπὸ τῶν λόγων τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ , οὕτως ἡμῖν ὑπὸ τῶν λόγων τῶν πολιτικῶν οὐχ ὑπῆρχε σχολὴ τῶν ἐκεῖ μαθεῖν οὐδέν . ἀλλὰ σέ γʼ οὐκ ἀπεικὸς προστυχεῖν τοιούτοις ἀνθρώποις καὶ συγγράμμασιν , εἰ καὶ μὴ ἑκόντα , ἀλλʼ ἄκοντα , ὥσπερ που καὶ ἄλλων πολλῶν καὶ ἑκουσίων πεῖραν λαβεῖν , ἅτε πολλάκις διὰ τοῦ Σικελικοῦ πελάγους κομισθέντα . φέρε δὴ πρὸς αὐτῆς τῆς ἐν Σικελίᾳ τραπέζης , εἴτε Μίθαικος αὐτὴν εἴτε καὶ ὁστισοῦν παρετίθει , τί σοι τεκμήριόν ἐστι τῆς ἡμετέρας φαυλότητος ; ὅτι νὴ Δίʼ οὐ πάντας Ἀθηναίους δικαίους ἐποιήσαμεν . σὺ δʼ ἐποίησας βελτίω τί Διονύσιον , εἰ μὲν βούλει τὸν Ἑρμοκράτους , εἰ δὲ βούλει τὸν
Lemmas: οὗτος μή ἐπί ὁ κακός ἀντιλέγω , ἀλλά ἐπί ὁ διά ὁ ἐκεῖνος ὁ ἑαυτοῦ ἀπολύω , πῶς λέγω γε αὐτός πρότερος κακός ὅς μηδείς ἐπαναγκάζω καί διά ὅς κακός οἴομαι ἐκεῖνος ἀποφαίνω δεξιός τις νομίζω κελεύω ; λέγω τοίνυν , ὡς ἐγώ νομίζω , οὗτος , μάλα δέ λέγω ἄν , Ἡμεῖς , ὦ Πλάτων , πολύς καί βλάσφημος ἀκούω ὑπό σύ οὐ ὁ ἴσος ἀμύνω σύ οὐδέ λέγω κακός , ἀλλά καί ἀνήρ ἐν ὁ πρῶτος καί ἀγαθός ὁ Ἕλλην ἡγέομαι , καί ὁ πόλις συγχαίρω , οὐ σύ μόνος , ὁ σός φύσις . πάντως δέ ἐκ ἀρχή ἕρμαιον ἐγώ αὐτός ποιέω ὅς τις ὁ πόλις ἐγώ κερδαίνω . καλός δέ πᾶς κέρδος ὁ ὁ ἀγαθός ἀνήρ φορά · ὅς καί ἐγώ ποτέ οἴομαι εἰμί , σύ δέ οὐ δίδωμι . ἐπειδή δέ καί Μίθαικος προσεικάζω ἐγώ ὁ ὁ Σικελικός ὀψοποιία συγγράφω , ἔοικα μέν σύ γε ἀγαθός ἐγώ οὗτος ἐπίσταμαι . οὐ γάρ ἐγώ γε οἶδα περί τοιοῦτος σύγγραμμα οὐδείς , οὐ γάρ πυκνός ἐπιμείγνυμι ὁ Σικελία . ἀλλά ὥσπερ σύ πρός ὁ πολιτικός ἄσχολος ἔχω ὑπό ὁ λόγος ὁ ἐν φιλοσοφία , οὕτως ἐγώ ὑπό ὁ λόγος ὁ πολιτικός οὐ ὑπάρχω σχολή ὁ ἐκεῖ μανθάνω οὐδείς . ἀλλά σύ γε οὐ ἀφίημι προστυγχάνω τοιοῦτος ἄνθρωπος καί σύγγραμμα , εἰ καί μή ἑκών , ἀλλά ἄκων , ὥσπερ που καί ἄλλος πολύς καί ἑκούσιος πεῖρα λαμβάνω , ἅτε πολλάκις διά ὁ Σικελικός πέλαγος κομίζω . φέρω δή πρός αὐτός ὁ ἐν Σικελία τράπεζα , εἴτε Μίθαικος αὐτός εἴτε καί ὅστις παρατίθημι , τίς σύ τεκμήριον εἰμί ὁ ἡμέτερος φαυλότης ; ὅτι νή Ζεύς οὐ πᾶς Ἀθηναῖος δίκαιος ποιέω . σύ δέ ποιέω ἀγαθός τίς Διονύσιος , εἰ μέν βούλομαι ὁ Ἑρμοκράτης , εἰ δέ βούλομαι ὁ
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 233
ἐπιτάξαντι , σοὶ δʼ οὐδέν · προσθῶμεν δὲ ὅτι καὶ Σπαρτιάτης ὢν καὶ τεθραμμένος ἐν νόμοις καὶ πολιτείᾳ δεύτερα τῶν πασῶν ἐχούσῃ παρὰ σοὶ κριτῇ , μᾶλλον δὲ πρῶτα τῶν οὐσῶν . καί σοι μάτην , ὡς ἔοικε , τὰ πολλὰ ἐκεῖνα εἰς τὴν τῶν Λακεδαιμονίων πόλιν ὕμνητο . ὁ γοῦν τῶν Λακεδαιμονίων ποτὲ ναύαρχος τοσοῦτον διήμαρτε τῆς σῆς ἀξίας , ὅσον οὐδʼ ἂν εἷς Περσῶν ἢ Σκυθῶν , οἷς οὐκ ἦν συνεῖναι τῆς σῆς φωνῆς τὸ παράπαν . καίτοι γε εἰ μὲν ἠξίους αὐτὸν ἀμείνω γενέσθαι Διονυσίου περὶ σὲ καὶ βουλεύσασθαί τι βέλτιον , ὁ δὲ οὐ προσεῖχέ σοι τὸν νοῦν , ἀλλὰ τοῦ μὴ παρόντος ἦν καὶ τοῦ τὰ αἴσχισα ἐντειλαμένου , πῶς οὐχ ἡττῶ πάμπολυ τοῦ τυράννου καὶ ποῦ δίκαιος εἶ προφέρειν εἴ τίς τινα πείθειν ἐγχειρῶν ἀπέτυχεν ; εἰ δὲ σὺ μὲν στέργειν ἠξίους τοῖς παροῦσιν , ὁ δὲ οὐκ ᾐδεῖτό σου τὴν σιωπὴν οὐδʼ ἁπάντων λόγων ἡγεῖτο ἱκανωτέραν εἶναι τοὺς προσήκοντας αὐτῷ λογισμοὺς περὶ σοῦ παραστῆσαι , πῶς τῶν εἰκότων ἐτύγχανες , ἢ πῶς τὰ πρέποντα ἀπέλαυες τῆς φύσεως τῆς σεαυτοῦ ; νὴ Δίʼ ἀλλʼ οὐδὲν σὺ χείρων , εἰ παρέπαιε Πόλλις καὶ Διονύσιος . οὐδέ γʼ ἡμεῖς , ὦ μακάριε , εἴ τις περὶ ἡμᾶς φαῦλος Ἀθηναίων ἐγένετο . εἰς τοίνυν τοῦθʼ ἧκεν ὁ Πόλλις ὑπερβολῆς καὶ οὕτω σφόδρα ἐσπούδασε κύριος καταστὰς βουλεύσασθαι περὶ ἀνδρὸς οἵου μηδʼ ὄναρ ἤλπισεν , εἶτα φανῆναί τι παμμέγεθες βεβουλευμένος καὶ ὑπερβάλλον φιλανθρωπίᾳ τε καὶ παιδείᾳ , ὥστε κομίσας εἰς Αἴγιναν , ἐν ᾗ θάνατος προείρητο εἴ τις Ἀθηναίων ἐπιβαίνων ληφθείη , ἐνταῦθα ἐκβιβάζει σε . κἀνταῦθα αὖ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους ἠτύχεις , μᾶλλον δὲ καὶ ηὐτύχεις . ἐκεῖνός τε γὰρ εἰς Μολοττοὺς ὡς Ἄδμητον ἐχθρὸν
Lemmas: ἐπιτάσσω , σύ δέ οὐδείς · προστίθημι δέ ὅτι καί Σπαρτιάτης εἰμί καί τρέφω ἐν νόμος καί πολιτεία δεύτερος ὁ πᾶς ἔχω παρά σύ κριτής , μάλα δέ πρῶτος ὁ εἰμί . καί σύ μάτην , ὡς ἔοικα , ὁ πολύς ἐκεῖνος εἰς ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος πόλις ὑμνέω . ὁ γοῦν ὁ Λακεδαιμόνιος ποτέ ναύαρχος τοσοῦτος διαμαρτάνω ὁ σός ἀξία , ὅσος οὐδέ ἄν εἷς Πέρσης ἤ Σκύθης , ὅς οὐ εἰμί σύνειμι ὁ σός φωνή ὁ παράπαν . καίτοι γε εἰ μέν ἀξιόω αὐτός ἀγαθός γίγνομαι Διονύσιος περί σύ καί βουλεύω τις ἀγαθός , ὁ δέ οὐ προσέχω σύ ὁ νόος , ἀλλά ὁ μή πάρειμι εἰμί καί ὁ ὁ αἴσχιος ἐντέλλω , πῶς οὐ ἡσσάομαι πάμπολυς ὁ τύραννος καί ποῦ δίκαιος εἰμί προφέρω εἰ τις τις πείθω ἐγχειρέω ἀποτυγχάνω ; εἰ δέ σύ μέν στέργω ἀξιόω ὁ πάρειμι , ὁ δέ οὐ αἰδέομαι σύ ὁ σιωπή οὐδέ ἅπας λόγος ἡγέομαι ἱκανός εἰμί ὁ προσήκω αὐτός λογισμός περί σύ παρίστημι , πῶς ὁ ἔοικα τυγχάνω , ἤ πῶς ὁ πρέπω ἀπολαύω ὁ φύσις ὁ σεαυτοῦ ; νή Ζεύς ἀλλά οὐδείς σύ κακός , εἰ παραπαίω Πόλλις καί Διονύσιος . οὐδέ γε ἐγώ , ὦ μακάριος , εἰ τις περί ἐγώ φαῦλος Ἀθηναῖος γίγνομαι . εἰς τοίνυν οὗτος ἥκω ὁ Πόλλις ὑπερβολή καί οὕτως σφόδρα σπουδάζω κύριος καθίστημι βουλεύω περί ἀνήρ οἷος μηδέ ὄναρ ἐλπίζω , εἶτα φαίνω τις παμμεγέθης βουλεύω καί ὑπερβάλλω φιλανθρωπία τε καί παιδεία , ὥστε κομίζω εἰς Αἴγινα , ἐν ὅς θάνατος προλέγω εἰ τις Ἀθηναῖος ἐπιβαίνω λαμβάνω , ἐνταῦθα ἐκβιβάζω σύ . ἐνταῦθα αὖ ὁ ὁ Θεμιστοκλῆς ἀτυχέω , μάλα δέ καί εὐτυχέω . ἐκεῖνος τε γάρ εἰς Μολοσσός ὡς Ἄδμητος ἐχθρός
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 234
ὄντα αὐτῷ παραγίγνεται καὶ διʼ ἐκείνου σώζεται καὶ σοὶ παρὰ τοῖς ἐχθροῖς τοῖς κοινοῖς τῆς πατρίδος τῆς σαυτοῦ συνέβαινεν ἐξετάζεσθαι . καὶ εἰ μὴ ἐκεῖνοι βελτίους ἐγένοντο τοῦ τυράννου καὶ τοῦ διακόνου , — καὶ οὗτοί γε καλῶς ποιοῦντες τὴν Πλάτωνος φιλοσοφίαν καὶ δόξαν ᾐσχύνθησαν , — ἐτεθνήκεις ἂν αὐτόθι νῆσον ἀντὶ νήσου μεταλαβὼν , ἐν προθύροις τῆς πατρίδος , οὐκ ἐν Σικελίᾳ · τοσοῦτον ἔμελλες κερδαίνειν . ὁ δὲ χρηστὸς σύμπλους ὁ Σπαρτιάτης οὐδʼ ὣς ἐπελάθετο ὧν ἤκουσε παρὰ τοῦ Διονυσίου , ἀλλʼ ἐπώλησε τὴν ἱερὰν κεφαλήν · καὶ πωλοῦντος Πόλλιδος Ἑλλήνων μὲν οὐδεὶς ὠνεῖτό σε—οὕτω πάντες κατείχοντο ὑπὸ τῶν σῶν λόγων—Λίβυς δʼ ἄνθρωπος Ἀννίκερις ὄνομα , ὃν οὐδʼ ἠπίστατο ἀνθρώπων οὐδεὶς , εἰ μὴ ταῖς σαῖς συμφοραῖς ἀπεχρήσατο . νῦν δʼ οὐ Πλάτωνα ἐπρίατο , ἀλλὰ δόξαν αὑτῷ καὶ τὸ γιγνώσκεσθαι . καὶ τότε ἤδη Δίων τὰ θαυμαστὰ ἐφιλανθρωπεύετο πέμπων τὰ λύτρα τῷ Λίβυϊ . ἀλλʼ οὐδʼ ἐκεῖνός γʼ ἡττήθη τοῦ Δίωνος , ἀλλʼ ἀφῆκέ σε προῖκα , ὁ μηδεπώποτʼ ἰδὼν πρότερον μηδʼ ὁμιλήσας μηδαμοῦ μήτε νήσων μήτʼ ἠπείρου . ἐλθὼν τοίνυν οἴκαδε καὶ διαφυγὼν ὥσπερ τις Ὀδυσσεὺς οὐ θανάτους μόνον , ἀλλὰ καὶ δουλείαν , καὶ οὑτωσὶ σαφῶς ἐπὶ τῇ ἑτέρων κακίᾳ καὶ φιλανθρωπίᾳ γενόμενος χρόνον μέν τινα ἡσυχάσας · ὡς δὲ τελευτήσαντος τοῦ προτέρου Διονυσίου παραλαβὼν τὴν ἀρχὴν ὁ ἐξ ἐκείνου Διονύσιος μετεπέμπετο αὖθίς σε εἰς τὴν πολυύμνητον Σικελίαν , ὥσπερ μετὰ τῶν ἄλλων ὧν παρὰ τοῦ πατρὸς παρειλήφει καὶ τὴν εἰς σὲ ὕβριν παρειληφὼς , καὶ κληρονομῶν καὶ τοῦ σοι προστάττειν , ὥσπερ Συρακοσίοις ἢ τοῖς ἄλλοις τοῖς ἐν Σικελίᾳ , ᾤχου δὴ πλέων . καὶ ποίων
Lemmas: εἰμί αὐτός παραγίγνομαι καί διά ἐκεῖνος σῴζω καί σύ παρά ὁ ἐχθρός ὁ κοινός ὁ πατρίς ὁ σεαυτοῦ συμβαίνω ἐξετάζω . καί εἰ μή ἐκεῖνος ἀγαθός γίγνομαι ὁ τύραννος καί ὁ διάκονος , — καί οὗτος γε καλός ποιέω ὁ Πλάτων φιλοσοφία καί δόξα αἰσχύνω , — θνῄσκω ἄν αὐτόθι νῆσος ἀντί νῆσος μεταλαμβάνω , ἐν πρόθυρον ὁ πατρίς , οὐ ἐν Σικελία · τοσοῦτος μέλλω κερδαίνω . ὁ δέ χρηστός σύμπλους ὁ Σπαρτιάτης οὐδέ ὡς ἐπιλανθάνω ὅς ἀκούω παρά ὁ Διονύσιος , ἀλλά πωλέω ὁ ἱερός κεφαλή · καί πωλέω Πόλλις Ἕλλην μέν οὐδείς ὠνέομαι σεύω πᾶς κατέχω ὑπό ὁ σός Λόγων δέ ἄνθρωπος Ἀννίκερις ὄνομα , ὅς οὐδέ ἐπίσταμαι ἄνθρωπος οὐδείς , εἰ μή ὁ σός συμφορά ἀποχράω . νῦν δέ οὐ Πλάτων πρίαμαι , ἀλλά δόξα ἑαυτοῦ καί ὁ γιγνώσκω . καί τότε ἤδη Δίων ὁ θαυμαστός φιλανθρωπεύομαι πέμπω ὁ λύτρον ὁ Λίβυς . ἀλλά οὐδέ ἐκεῖνος γε ἡσσάομαι ὁ Δίων , ἀλλά ἀφίημι σύ προίξ , ὁ μηδεπώποτε ὁράω πρότερος μηδέ ὁμιλέω μηδαμοῦ μήτε νῆσος μήτε ἤπειρος . ἔρχομαι τοίνυν οἴκαδε καί διαφεύγω ὥσπερ τις Ὀδυσσεύς οὐ θάνατος μόνος , ἀλλά καί δουλεία , καί οὕτως σαφής ἐπί ὁ ἕτερος κακία καί φιλανθρωπία γίγνομαι χρόνος μέν τις ἡσυχάω · ὡς δέ τελευτάω ὁ πρότερος Διονύσιος παραλαμβάνω ὁ ἀρχή ὁ ἐκ ἐκεῖνος Διονύσιος μεταπέμπω αὖθις σύ εἰς ὁ πολυύμνητος Σικελία , ὥσπερ μετά ὁ ἄλλος ὅς παρά ὁ πατήρ παραλαμβάνω καί ὁ εἰς σύ ὕβρις παραλαμβάνω , καί κληρονομέω καί ὁ σύ προστάσσω , ὥσπερ Συρακούσιος ἤ ὁ ἄλλος ὁ ἐν Σικελία , οἴχομαι δή πλέω . καί ποῖος
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 235
τινῶν ἀπέλαυσας πάλιν αὐτὸς οἶσθα , ὡς οὔθʼ ὧν ἀπῆρας χάριν διεπράξω ἠνέσχου τε πολλὰ καὶ παντοῖα , καὶ παντὸς μᾶλλον ἢ σαυτοῦ , τοσοῦτον εὐτυχήσας μόνον , εἰρήσεται γὰρ , ὅσον οὐ μετέσχες τῆς Φιλοξένου τοῦ διθυραμβοποιοῦ τύχης , καίτοι πράττων μάλιστά πως ἀντίπαλα ἐκείνῳ . μή τοι νομίσῃς ἡμᾶς ἀγνοεῖν τοὺς σοὺς λόγους ἢ μὴ συγχωρεῖν ἀληθεῖς εἶναι , ὡς οὐ θέμις ἀνδρὶ βελτίονι ὑπὸ χείρονος οὔθʼ ὑβρίζεσθαι οὔτε βλάπτεσθαι . σύνισμεν ταῦτα καὶ μαρτυροῦμεν ὡς ἀληθῆ λέγεις , ὅμως δέ γε ὁ θαυμαστὸς ἐκεῖνος ἐραστής σου οὐδʼ ὁτιοῦν ὕβρεως καὶ ἀσελγείας ἀπέλιπε . καὶ σὺ μὲν ἴσως οὐδὲν ὑβρίσθης , ὁ δʼ οἷς ἡγεῖτο ὑβρίζειν , πλείω ταῦτʼ ἔπραττεν ἢ διʼ ὧν ᾔδει τιμήσων . καὶ οὐδʼ οὕτω κατέλυσας τὴν πρὸς ἐκεῖνον ὁμιλίαν καὶ τὸ πλεῖν , ἀλλʼ οὕτω παρʼ ἐλπίδα καὶ παρʼ ἀξίαν ἀπαλλάξας καὶ ἀγαπητῶς ἀποσωθεὶς πάλιν οἴκαδε τοσοῦτον ἀπέσχες τοῦ ἑτέροις τι δύνασθαι συμβουλεῦσαι ὥστʼ οὐδὲ σαυτῷ συνεβούλευσας , ὅπερ λοιπὸν ἦν . ἀλλʼ ἡ μὲν παροιμία καὶ Ὅμηρός φησι , ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω · σὺ δʼ ὁ τῶν Ἑλλήνων σοφώτατος οὐδʼ οὕτως ἐπαιδεύθης , ἀλλὰ πάλιν σε χειροῦται Διονύσιος , ἐλπίδας φιλανθρώπους ὑποτείνας , καὶ πάλιν αὖ τῶν τῆς τυραννίδος κακῶν ἐπειρῶ , τὸ τρίτον πλεύσας ὥσπερ οἱ παλαισταὶ παλαίουσι , δὶς μὲν πρὸς τὸν αὐτὸν προσπταίσας , τρίτον δʼ ὅλως πρὸς τύραννον καὶ τυραννικὴν οἰκίαν . οὕτως οὐδʼ αὐτὸς ἐξ οὐρίας τὰ πάντα ἔθεις . τί οὖν ἡμῖν τὴν τύχην προφέρεις αὐτὸς τοιαύτης πεπειραμένος ; ὥσπερ ἂν εἰ Ὀδυσσεὺς τῷ Μενέλεῳ τὴν πλάνην ὠνείδιζεν , ὦ οὗτος , ἧκον μὲν οὐδʼ αὐτὸς μετὰ πάντων , μετὰ πλειόνων
Lemmas: τις ἀπολαύω πάλιν αὐτός οἶδα , ὡς οὔτε ὅς ἀπαίρω χάριν διαπράσσω ἀνέχω τε πολύς καί παντοῖος , καί πᾶς μάλα ἤ σεαυτοῦ , τοσοῦτος εὐτυχέω μόνος , λέγω γάρ , ὅσος οὐ μετέχω ὁ Φιλόξενος ὁ διθυραμβοποιός τύχη , καίτοι πράσσω μάλα πως ἀντίπαλος ἐκεῖνος . μή τοι νομίζω ἐγώ ἀγνοέω ὁ σός λόγος ἤ μή συγχωρέω ἀληθής εἰμί , ὡς οὐ θέμις ἀνήρ ἀγαθός ὑπό κακός οὔτε ὑβρίζω οὔτε βλάπτω . σύνοιδα οὗτος καί μαρτυρέω ὡς ἀληθής λέγω , ὅμως δέ γε ὁ θαυμαστός ἐκεῖνος ἐραστής σύ οὐδέ ὁστισοῦν ὕβρις καί ἀσέλγεια ἀπολείπω . καί σύ μέν ἴσως οὐδείς ὑβρίζω , ὁ δέ ὅς ἡγέομαι ὑβρίζω , πολύς οὗτος πράσσω ἤ διά ὅς οἶδα τιμάω . καί οὐδέ οὕτως καταλύω ὁ πρός ἐκεῖνος ὁμιλία καί ὁ πλέω , ἀλλά οὕτως παρά ἐλπίς καί παρά ἀξία ἀπαλλάσσω καί ἀγαπητός ἀποσῴζω πάλιν οἴκαδε τοσοῦτος ἀπέχω ὁ ἕτερος τις δύναμαι συμβουλεύω ὥστε οὐδέ σεαυτοῦ συμβουλεύω , ὅς λοιπός εἰμί . ἀλλά ὁ μέν παροιμία καί Ὅμηρος φημί , ῥέζω δέ τε νήπιος γιγνώσκω · σύ δέ ὁ ὁ Ἕλλην σοφός οὐδέ οὕτως παιδεύω , ἀλλά πάλιν σύ χειρόω Διονύσιος , ἐλπίς φιλάνθρωπος ὑποτείνω , καί πάλιν αὖ ὁ ὁ τυραννίς κακός ἐπιλέγω , ὁ τρίτος πλέω ὥσπερ ὁ παλαιστής παλαίω , δίς μέν πρός ὁ αὐτός προσπταίω , τρίτος δέ ὅλος πρός τύραννος καί τυραννικός οἰκία . οὕτως οὐδέ αὐτός ἐκ οὐρία ὁ πᾶς θέω . τίς οὖν ἐγώ ὁ τύχη προφέρω αὐτός τοιοῦτος πειράω ; ὥσπερ ἄν εἰ Ὀδυσσεύς ὁ Μενέλαος ὁ πλάνη ὀνειδίζω , ὦ οὗτος , ἥκω μέν οὐδέ αὐτός μετά πᾶς , μετά πολύς