aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 167
ἁμαρτάνειν . ἀλλʼ οὔτε τοῦτο οἶμαι δυνατὸν οὔθʼ ὡς εἰ μὴ τοῦτο γενήσεται , οὐδεμίαν δοκεῖν δεῖ πόλιν εὐνομεῖσθαι φαίης ποτʼ ἂν , ἀλλὰ τὸ κοινὸν σχῆμα τῆς πολιτείας ἐξετάζων καὶ ἅμα πρὸς τὰς ἄλλας πόλεις τὴν πόλιν κρίνων τὰ μὲν τοῖς νόμοις , οἶμαι , καὶ τοῖς ἔθεσι λογίζει , τὰ δὲ ταῖς τῆς φύσεως ἀνάγκαις ἀποδίδως . ἐὰν οὕτω σκοπῇς καὶ τοὺς Ἀθηναίους καὶ μὴ καθʼ ἕκαστον ὥσπερ τοὺς θεσμοθέτας ἀνακρίνῃς , ἔχω σοι καὶ ἑτέραν προσθήκην ἔτι μείζω καὶ θαυμασιωτέραν εἰπεῖν , ὅτι Μιλτιάδης οὐ μόνον τὴν πόλιν βελτίονα ἐποίησεν , ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν πρὸς τῇ πόλει · καὶ ὥσπερ σὺ λέγεις , τίνα τῶν πολιτῶν ἢ τῶν ξένων , οὕτως ἐγώ φημι καὶ πολίτας καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας Ἕλληνας ὅτι βελτίους ἐκεῖνος ὁ ἀνὴρ ἀπειργάσατο . πᾶσι γὰρ ἡγεῖτο πρὸς τὰ κάλλιστα , ὥστε χείρω μὲν οὐδένα , βελτίους δʼ ἅπαντας ἐποίει τό γʼ αὑτοῦ μέρος . σκόπει δʼ ἐξ ὧν αὐτὸς ὡρίσω , μηδὲν τοῖς ἐμοῖς προσέχων λόγοις , εἰ μή τι ἀπὸ τῆς ἀνάγκης συμβαίνοι . ἄλλο τι ἢ τοῦτο λέγεις παρʼ ὅλον τὸν λόγον , ὡς ἡ δικαιοσύνη καλὸν καὶ ὡς ὅ τι ἄν τις πράττῃ σὺν τούτῳ πρακτέον καὶ τῇ ῥητορικῇ χρηστέον πρὸς τὸ δίκαιον ἀεί ; κἂν τύπτῃ μέ τις , φῂς , δικαίως ἢ μὴ , διαφέρει , κἂν ἐξελαύνῃ τις , ἐὰν ἀδίκως , ἄθλιος , καὶ πανταχοῦ ταύταις χρῇ ταῖς προσθήκαις δικαίως ἢ ἀδίκως λέγων · καὶ τὸ μὲν δικαίως καλῶς ἀξιοῖς εἶναι , τὸ δʼ ἐναντίον κακῶς · καὶ τὸ μὲν εὐδαίμονος ἀνδρὸς εἶναι , τὴν δικαιοσύνην , τὸ δὲ τοῦ ἐναντίου , τὴν ἀδικίαν · καὶ τὸ μὲν ὡς οἷόν τε διώκειν χρῆναι , τὸ δὲ φεύγειν ὡς ἕκαστος ἔχει τάχους . οὐ ταῦτʼ εἰσὶν οἱ λόγοι ; οὐ δικαίως μὲν ἅπαντα πραττόμενα ἐπαινεῖς , ὡς ἑτέρως δὲ ψέγεις ; ἔχε δὴ καὶ σκόπει . μὴ γὰρ ὥσπερ ἐν νυκτομαχίᾳ τῶν φίλων ἁπτώμεθα . ἆρʼ οὖν δίκαιον ἀμύνεσθαι τοὺς ἐπιόντας ; δικαιότατον μὲν οὖν . τί δαί ; τῶν Ἑλλήνων πλείω ποιεῖσθαι λόγον ἢ τῶν βαρβάρων οὐ δίκαιον ; πᾶς τις ἂν φήσαι τόν γε Ἕλληνα δήπουθεν . Μιλτιάδης τοίνυν ἐπιόντων τῶν βαρβάρων τοῖς
Lemmas: ἁμαρτάνω . ἀλλά οὔτε οὗτος οἴομαι δυνατός οὔτε ὡς εἰ μή οὗτος γίγνομαι , οὐδείς δοκέω δέω πόλις εὐνομέομαι φημί ποτέ ἄν , ἀλλά ὁ κοινός σχῆμα ὁ πολιτεία ἐξετάζω καί ἅμα πρός ὁ ἄλλος πόλις ὁ πόλις κρίνω ὁ μέν ὁ νόμος , οἴομαι , καί ὁ ἔθος λογίζομαι , ὁ δέ ὁ ὁ φύσις ἀνάγκη ἀποδίδωμι . ἐάν οὕτως σκοπέω καί ὁ Ἀθηναῖος καί μή κατά ἕκαστος ὥσπερ ὁ θεσμοθέτης ἀνακρίνω , ἔχω σύ καί ἕτερος προσθήκη ἔτι μέγας καί θαυμάσιος λέγω , ὅτι Μιλτιάδης οὐ μόνος ὁ πόλις ἀγαθός ποιέω , ἀλλά καί ὁ Ἑλλάς πᾶς πρός ὁ πόλις · καί ὥσπερ σύ λέγω , τίς ὁ πολίτης ἤ ὁ ξένος , οὕτως ἐγώ φημί καί πολίτης καί ὁ ἄλλος ἅπας Ἕλλην ὅτι ἀγαθός ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ ἀπεργάζομαι . πᾶς γάρ ἡγέομαι πρός ὁ καλός , ὥστε κακός μέν οὐδείς , ἀγαθός δέ ἅπας ποιέω ὁ γε ἑαυτοῦ μέρος . σκοπέω δέ ἐκ ὅς αὐτός ὁρίζω , μηδείς ὁ ἐμός προσέχω λόγος , εἰ μή τις ἀπό ὁ ἀνάγκη συμβαίνω . ἄλλος τις ἤ οὗτος λέγω παρά ὅλος ὁ λόγος , ὡς ὁ δικαιοσύνη καλός καί ὡς ὅς τις ἄν τις πράσσω σύν οὗτος πράσσω καί ὁ ῥητορικός χράω πρός ὁ δίκαιος ἀεί ; ἐάν τύπτω ἐγώ τις , φημί , δίκαιος ἤ μή , διαφέρω , ἐάν ἐξελαύνω τις , ἐάν ἄδικος , ἄθλιος , καί πανταχοῦ οὗτος χράω ὁ προσθήκη δίκαιος ἤ ἄδικος λέγω · καί ὁ μέν δίκαιος καλός ἀξιόω εἰμί , ὁ δέ ἐναντίος κακός · καί ὁ μέν εὐδαίμων ἀνήρ εἰμί , ὁ δικαιοσύνη , ὁ δέ ὁ ἐναντίος , ὁ ἀδικία · καί ὁ μέν ὡς οἷος τε διώκω χρή , ὁ δέ φεύγω ὡς ἕκαστος ἔχω τάχος . οὐ οὗτος εἰμί ὁ λόγος ; οὐ δίκαιος μέν ἅπας πράσσω ἐπαινέω , ὡς ἕτερος δέ ψέγω ; ἔχω δή καί σκοπέω . μή γάρ ὥσπερ ἐν νυκτομαχία ὁ φίλος ἅπτω . ἆρα οὖν δίκαιος ἀμύνω ὁ ἐπέρχομαι ; δίκαιος μέν οὖν . τίς δαί ; ὁ Ἕλλην πολύς ποιέω λόγος ἤ ὁ βάρβαρος οὐ δίκαιος ; πᾶς τις ἄν φημί ὁ γε Ἕλλην δήπουθεν . Μιλτιάδης τοίνυν ἐπέρχομαι ὁ βάρβαρος ὁ