aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 277
ἀγαθὸς γεγενημένος , ἅμα δʼ ὡς καὶ ἄλλοθι τοιοῦτοι γεγόνασι μαρτυρεῖν , καὶ προσμαντεύεσθαί γε ὅτι καὶ γενήσονται . ἴσως δʼ ἄν τις κἀκεῖνο θαυμάσειεν , ὅτι τέτταρας μὲν ἐφεξῆς εἶπε κακῶς , καὶ ταῦτα τῶν Ἑλλήνων οὐ τοὺς φαυλοτάτους , ἑνὸς δὲ πρὸς εὐφημίαν ἐμνήσθη μόνου , καὶ παρῆλθε μὲν , Νικίαν τὸν Νικηράτου , καὶ ταῦτα τῶν ἐφʼ αὑτοῦ ῥητόρων ὄντα , ὅτι μὴ καὶ τούτου πρὸς διαβολὴν μᾶλλον ἐμνημόνευσεν ἐν ᾧ γʼ ἐμνημόνευσε μέρει τοῦ λόγου . οὐ γὰρ τῆς γε πολιτείας αὐτοῦ λόγον οὐδένα ἐποιήσατο . καίτοι Νικίας οὕτως ἦν πόρρω τοῦ πρὸς ἡδονὴν τοῖς πολίταις δημηγορεῖν καὶ τοῦ τὰς ἐπιθυμίας συναύξειν αὐτοῖς , ὥστε κρατοῦντας μὲν τῷ προτέρῳ πολέμῳ Λακεδαιμονίων τοσοῦτον ἔπεισεν εἰρήνην ποιήσασθαι καὶ μηδὲν πλέον ζητεῖν , πάλιν δὲ τινῶν τῶν Σωκράτους μὲν ἀκηκοότων πολλὰ δὴ καὶ πολλάκις περὶ τούτων , πειθομένων δʼ οὐ πάνυ τοῖς ἐκείνου λόγοις , ἐναγόντων Ἀθηναίους πλεῖν εἰς Σικελίαν καὶ πράγμαθʼ αἱρεῖσθαι πρὸς ἅπαντας ἀνθρώπους , ἁπάσας ἠφίει φωνὰς , ἀντιλέγων ὑπὲρ τοῦ βελτίστου καὶ διαμαχόμενος ὡς οἷά τις ἂν τῶν ἐπʼ ἔσχατον ἡκόντων φιλοσοφίας . εἰ δὲ τοὺς μὲν ὡς τῷ δήμῳ προσκειμένους κόλακας προσεροῦμεν , τοῖς δʼ ὡς ὀλιγαρχικοῖς ἐπιτιμήσομεν οὑτωσὶ διʼ ἀπορρήτων , καὶ τὰ μὲν οὐκ ὄντα ἐλέγχειν πειρασόμεθα , διʼ ὧν δʼ ἐλεγχόμεθα ἑκόντες παραλείψομεν , οὐκ ἔστιν ὅπως οὐ λαβήν τινι τῶν ῥητόρων δώσομεν . χρῆν μὲν οὖν ἴσως καὶ Νικίαν εἶναί τι συγχωρῆσαι , κἂν εἰ μὴ ἐπαινεῖν αὐτὸν ἐβούλετο , οὑτωσὶ μεμνημένον , αἰσχυνθῆναί τε παρʼ αὐτῷ καὶ τὴν πολιτείαν αὐτοῦ νομίσαι τοῖς κατὰ πάντων λόγοις ἐμποδὼν εἶναι . εἴτε γὰρ καὶ τοῦτον ἃ τοὺς ἄλλους ἔψεγεν οὐκ ἀληθῆ λέγων ἂν ἐφαίνετο εἴτʼ οὐδὲν ἔχων τοῦτον αἰτιάσασθαι πάντας ὁμοίως ἔλεγε κακῶς , οὐδʼ οὕτως ἀληθὴς ὁ λόγος . καὶ μὴν ὅτι καὶ τοῦτον κακῶς εἴρηκε δῆλον . ἔστι γὰρ εἷς
Lemmas: ἀγαθός γίγνομαι , ἅμα δέ ὡς καί ἄλλοθι τοιοῦτος γίγνομαι μαρτυρέω , καί προσμαντεύομαι γε ὅτι καί γίγνομαι . ἴσως δέ ἄν τις ἐκεῖνος θαυμάζω , ὅτι τέσσαρες μέν ἐφεξῆς λέγω κακός , καί οὗτος ὁ Ἕλλην οὐ ὁ φαῦλος , εἷς δέ πρός εὐφημία μιμνῄσκω μόνος , καί παρέρχομαι μέν , Νικίας ὁ Νικήρατος , καί οὗτος ὁ ἐπί ἑαυτοῦ ῥήτωρ εἰμί , ὅτι μή καί οὗτος πρός διαβολή μάλα μνημονεύω ἐν ὅς γε μνημονεύω μέρος ὁ λόγος . οὐ γάρ ὁ γε πολιτεία αὐτός λόγος οὐδείς ποιέω . καίτοι Νικίας οὕτως εἰμί πρόσω ὁ πρός ἡδονή ὁ πολίτης δημηγορέω καί ὁ ὁ ἐπιθυμία συναυξάνω αὐτός , ὥστε κρατέω μέν ὁ πρότερος πόλεμος Λακεδαιμόνιος τοσοῦτος πείθω εἰρήνη ποιέω καί μηδείς πολύς ζητέω , πάλιν δέ τις ὁ Σωκράτης μέν ἀκούω πολύς δή καί πολλάκις περί οὗτος , πείθω δέ οὐ πάνυ ὁ ἐκεῖνος λόγος , ἐνάγω Ἀθηναῖος πλέω εἰς Σικελία καί πρᾶγμα αἱρέω πρός ἅπας ἄνθρωπος , ἅπας ἀφίημι φωνή , ἀντιλέγω ὑπέρ ὁ ἀγαθός καί διαμάχομαι ὡς οἷος τις ἄν ὁ ἐπί ἔσχατος ἥκω φιλοσοφία . εἰ δέ ὁ μέν ὡς ὁ δῆμος πρόσκειμαι κόλαξ προσλέγω , ὁ δέ ὡς ὀλιγαρχικός ἐπιτιμάω οὕτως διά ἀπόρρητος , καί ὁ μέν οὐ εἰμί ἐλέγχω πειράω , διά ὅς δέ ἐλέγχω ἑκών παραλείπω , οὐ εἰμί ὅπως οὐ λαβή τις ὁ ῥήτωρ δίδωμι . χρή μέν οὖν ἴσως καί Νικίας εἰμί τις συγχωρέω , ἄν εἰ μή ἐπαινέω αὐτός βούλομαι , οὕτως μιμνῄσκω , αἰσχύνω τε παρά αὐτός καί ὁ πολιτεία αὐτός νομίζω ὁ κατά πᾶς λόγος ἐμποδών εἰμί . εἴτε γάρ καί οὗτος ὅς ὁ ἄλλος ψέγω οὐ ἀληθής λέγω ἄν φαίνω εἴτε οὐδείς ἔχω οὗτος αἰτιάομαι πᾶς ὅμοιος λέγω κακός , οὐδέ οὕτως ἀληθής ὁ λόγος . καί μήν ὅτι καί οὗτος κακός λέγω δῆλος . εἰμί γάρ εἷς