aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 124
τῶν πόλεων , ὡς Περικλέα ποτὲ τῶν Ἀθηναίων ἑωρᾶτε , εἶτʼ ἀπηγόρευε πάλιν μὴ οὕτως ὥσπερ ἐκεῖνος προΐστασθαι . φαίνεται γὰρ βουλομένῳ σκοπεῖν ὀρθῶς κἀν τοῖς λόγοις κἀν τοῖς ἔργοις τὰ κεφάλαια τοῦ διαλόγου πεπληρωκὼς ἁνὴρ , λέγω τοῖς μὲν λόγοις οἷς διεξῄει πρὸς τὸ πλῆθος ἑκάστοτε , τοῖς δὲ ἔργοις ἅ τε αὐτὸς αὐτοῖς ἐπὶ τοῦ βίου τοῦ καθʼ ἡμέραν ἐπεδείκνυτο , ἄξια τῆς παρρησίας ταύτης καὶ κακῶν ὧν ἐπὶ τῶν ἐκείνου καιρῶν ἀπέσχετο ἡ πόλις . μέχρι μὲν γὰρ ἐδημηγόρει Περικλῆς καὶ καθεῖργε τὸ πλῆθος , οὔτʼ εἰς Σικελίαν ἀποστόλους ἔπεμπον Ἀθηναῖοι οὔτε μακροὺς καὶ ἀνηνύτους τοῦ πολέμου κύκλους περιεβάλλοντο , ἀλλὰ καὶ τοῦ τείχους ἔξω προϊέναι περίεργον ἐπείθοντο εἶναι καὶ οὐκ ἀσφαλὲς οὐδὲ εἰδότων τὰ ὑπάρχοντα σώζειν . ἐπειδὴ δὲ ἐτελεύτησεν ἐκεῖνος , ὠνειροπόλουν μὲν Σικελίαν , ἐφίεντο δὲ Ἰταλίας , ὠρέγοντο δὲ Καρχηδόνος καὶ Λιβύης , πάντας δὲ ἀνθρώπους περιεσκόπουν , ἤρκει δὲ οὐδὲν αὐτοῖς , μακροτέραν δὲ τοῦ πολέμου τὴν παρενθήκην ἐποιήσαντο . ὁ δὲ ταῦτα πείθων ἦν , ὦ Πλάτων τε καὶ Σώκρατες , ὁ ὑμέτερος κοινωνὸς μὲν οὐκ ἔστιν εἰπεῖν , ἑταῖρος δὲ καὶ αὐτὸς ἂν φαίης , μᾶλλον δὲ εἴρηκας . πῶς οὖν ἄν τις ταῦτα δικαίως κατηγοροίη Περικλέους , ἢ πῶς οὐκ ἀναγκαίως Ἀλκιβιάδου , ὅστις παραλαβὼν τὴν πόλιν εἰδυῖαν ἀκούειν συμβούλων εἶθʼ οὕτως ἐξέμηνε ; Περικλῆς μὲν γὰρ οἶμαι Ἀναξαγόρᾳ συγγενόμενος βελτίων ἢ κατʼ ἐκεῖνον ἐγένετο , Ἀλκιβιάδης δʼ ἑταίρῳ χρώμενος Σωκράτει μικρὰ , μᾶλλον δʼ οὐδὲν ἀπώνατο τῆς συνουσίας . ὥστʼ οὐκ ἀνεκτὸν εἴ τις ἐκεῖνον ἐπαινῶν τούτῳ μέμφεται . Πλάτων τοίνυν ὥσπερ ἐξεπίτηδες ἐναντία τῶν ὄντων λέγων ἢ τοὺς θαυματοποιοὺς μιμούμενος οὐ μόνον Περικλέους κατηγόρηκεν ἃ μὴ προσῆκεν , ἀλλὰ καὶ δεινόν τί φησιν εἶναι , εἴ τις Ἀλκιβιάδην αἰτιάσεται τῶν αὐτῶν τούτων πραγμάτων . ἐκ δὲ τοῦ λόγου
Lemmas: ὁ πόλις , ὡς Περικλῆς ποτέ ὁ Ἀθηναῖος ὁράω , εἶτα ἀπαγορεύω πάλιν μή οὕτως ὥσπερ ἐκεῖνος προΐστημι . φαίνω γάρ βούλομαι σκοπέω ὀρθός ἐν ὁ λόγος ἐν ὁ ἔργον ὁ κεφάλαιος ὁ διάλογος πληρόω ἀνήρ , λέγω ὁ μέν λόγος ὅς διεξέρχομαι πρός ὁ πλῆθος ἑκάστοτε , ὁ δέ ἔργον ὅς τε αὐτός αὐτός ἐπί ὁ βίος ὁ κατά ἡμέρα ἐπιδείκνυμι , ἄξιος ὁ παρρησία οὗτος καί κακός ὅς ἐπί ὁ ἐκεῖνος καιρός ἀπέχω ὁ πόλις . μέχρι μέν γάρ δημηγορέω Περικλῆς καί κατείργω ὁ πλῆθος , οὔτε εἰς Σικελία ἀπόστολος πέμπω Ἀθηναῖος οὔτε μακρός καί ἀνήνυτος ὁ πόλεμος κύκλος περιβάλλω , ἀλλά καί ὁ τεῖχος ἔξω προέρχομαι περίεργος πείθω ἔρχομαι καί οὐ ἀσφαλής οὐδέ οἶδα ὁ ὑπάρχω σῴζω . ἐπεί δέ τελευτάω ἐκεῖνος , ὀνειροπολέω μέν Σικελία , ἐφίημι δέ Ἰταλία , ὀρέγω δέ Καρχηδών καί Λιβύη , πᾶς δέ ἄνθρωπος περισκοπέω , ἀρκέω δέ οὐδείς αὐτός , μακρός δέ ὁ πόλεμος ὁ παρενθήκη ποιέω . ὁ δέ οὗτος πείθω εἰμί , ὦ Πλάτων τε καί Σωκράτης , ὁ ὑμέτερος κοινωνός μέν οὐ εἰμί λέγω , ἑταῖρος δέ καί αὐτός ἄν φημί , μᾶλλον δέ λέγω . πῶς οὖν ἄν τις οὗτος δίκαιος κατηγορέω Περικλῆς , ἤ πῶς οὐ ἀναγκαῖος Ἀλκιβιάδης , ὅστις παραλαμβάνω ὁ πόλις οἶδα ἀκούω σύμβουλος εἶτα οὕτως ἐκμαίνω ; Περικλῆς μέν γάρ οἴομαι Ἀναξαγόρας συγγίγνομαι ἀγαθός ἤ κατά ἐκεῖνος γίνομαι , Ἀλκιβιάδης δέ ἑταῖρος Χράομαι Σωκράτης μικρός , μᾶλλον δέ οὐδείς ἀπονίναμαι ὁ συνουσία . ὥστε οὐ ἀνεκτός εἰ τις ἐκεῖνος ἐπαινέω οὗτος μέμφομαι . Πλάτων τοίνυν ὥσπερ ἐξεπίτηδες ἐναντίος ὁ εἰμί λέγω ἤ ὁ θαυματοποιός μιμέομαι οὐ μόνος Περικλῆς κατηγορέω ὅς μή προσήκω , ἀλλά καί δεινός τίς φημί ἔρχομαι , εἰ τις Ἀλκιβιάδης αἰτιάομαι ὁ αὐτός οὗτος πρᾶγμα . ἐκ δέ ὁ λόγος