aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 242
Κίμωνος . οὕτω πάντων ἥκιστα ὅ γε Περικλῆς ὑπεύθυνος ἦν , ὃν σὺ μάλιστα πάντων ᾐτιάσω καὶ τοῖς κακοῖς ἐπιμεληταῖς τῶν ὄνων τε καὶ βοῶν ἰδίᾳ τῶν ἄλλων εἴκασας . ἐνθυμηθῶμεν τοίνυν καὶ περὶ ὧν ἀρτίως ἐλέγομεν , τῆς πρὸς τὸν Διονύσιον αὐτοῦ Πλάτωνος ὁμιλίας . εἰ γὰρ αὕτη μία ἐστὶ καὶ ἀληθὴς καὶ δικαία καὶ ἀποχρῶσα μόνη πασῶν ἀπολογία καὶ παραίτησις ὑπὲρ Πλάτωνος , περὶ ὧν ὁ τύραννος ἐπλημμέλει , καὶ συνὼν ἐκείνῳ καὶ πάλιν καθʼ αὑτὸν γενόμενος , ὅτι καὶ πρὶν ἰδεῖν Πλάτωνα καὶ τῶν ἐκείνου λόγων ἀκοῦσαι πολλὰ καὶ παντοῖα ἐδεδράκει , τί κωλύει καὶ ὑπὲρ ἐκείνων τὸ μὲν ἐξ ἴσου τὰ τοῦ δήμου τοῖς τῶν τυράννων εἶναι , μὴ λέγειν , ἀλλὰ καὶ τὰ πρὸ τῆς ἐκείνων πολιτείας ἐλάττω τῶν ὑπὸ τῶν τυράννων ἐξ ἀρχῆς ἡμαρτημένων εἶναι , καὶ τὰ παρʼ αὐτὴν τὴν πολιτείαν μὴ τῆς ἴσης ἄξια μέμψεως , ὅσησπερ τὰ τοῖς τυράννοις , ἀφʼ οὗ Πλάτωνα προσίεντο · αὐτὸ δὲ τοῦτʼ ἐξεῖναι κοινὸν εἰπεῖν , ὅτι καὶ πρὶν ἐκείνους ἐγχειρεῖν λέγειν , ἦν Ἀθήνησιν ἁμαρτήματα , εἰ δʼ ἐλάττω τῶν Διονυσίου , οὐδὲ τὰ ὕστερον δή που τοῖς ἐκείνου παραπλήσια , ἀλλʼ εἰς ὅσον εἰκὸς ἁμαρτεῖν ὄντας ἀνθρώπους . φέρε δὴ καὶ περὶ τῶν συμβεβηκότων αὐτῶν τοῖς ἀνδράσι σκεψώμεθα καὶ διέλθωμεν . οὐ γὰρ ἁπάντων ὁ δῆμος οὑτωσὶ κατεψηφίσατο , οὐδʼ ἀπὸ κοινοῦ δόγματος ταῦτʼ ἔπαθον , ἀρχὴν δὲ οὐδὲ ταὐτὰ πάντες . πόθεν ; ἀλλὰ Θεμιστοκλῆς μὲν καὶ Κίμων ἐξωστρακίσθησαν . τοῦτο δʼ ἦν οὐ μῖσος οὐδʼ ἀλλοτρίωσις τοῦ δήμου πρὸς αὐτοὺς , ἀλλʼ ἦν νόμος αὐτοῖς περὶ ταῦτα , ἔχων μὲν ὁπωσδήποτε—ἐῶ γὰρ εἰ μὴ σφόδρʼ ἄν τις ἐπαινέσαι τὸν νόμον—τὸ δʼ οὖν ἁμάρτημα οὐκ ἀπαραίτητον αὐτῶν , ἀλλʼ ἔχον ὡς ἐν τούτοις εὐπρέπειαν , νόμῳ γὰρ , ὥσπερ εἶπον , ἐγίγνετο . ἦν δʼ οὗτος ὁ νόμος · ἐκόλουον τοὺς ὑπερέχοντας μεθιστάντες ἔτη δέκα , ἄλλο δʼ οὐδὲν ἔγκλημα προσῆν , οὐδʼ ὡς ἐπʼ ἐλέγχῳ πραγμάτων ὀργή . καίτοι πῶς οὐ δεινὸν , εἰ οὓς οὐδʼ αὐτοὶ οἱ μεθιστάντες εἶχον αἰτιάσασθαι , τούτους αἰτιασόμεθʼ ἡμεῖς διὰ τοὺς μεταστήσαντας ; ὥσπερ οἱ βέβαιον μὲν οὐδʼ
Lemmas: Κίμων . οὕτως πᾶς ἦκα ὁ γε Περικλῆς ὑπεύθυνος εἰμί , ὅς σύ μάλα πᾶς αἰτιάομαι καί ὁ κακός ἐπιμελητής ὁ ὄνος τε καί βοῦς ἴδιος ὁ ἄλλος εἰκάζω . ἐνθυμέομαι τοίνυν καί περί ὅς ἄρτιος λέγω , ὁ πρός ὁ Διονύσιος αὐτός Πλάτων ὁμιλία . εἰ γάρ οὗτος εἷς εἰμί καί ἀληθής καί δίκαιος καί ἀποχράω μόνος πᾶς ἀπολογία καί παραίτησις ὑπέρ Πλάτων , περί ὅς ὁ τύραννος πλημμελέω , καί σύνειμι ἐκεῖνος καί πάλιν κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι , ὅτι καί πρίν ὁράω Πλάτων καί ὁ ἐκεῖνος λόγος ἀκούω πολύς καί παντοῖος δράω , τίς κωλύω καί ὑπέρ ἐκεῖνος ὁ μέν ἐκ ἴσος ὁ ὁ δῆμος ὁ ὁ τύραννος εἰμί , μή λέγω , ἀλλά καί ὁ πρό ὁ ἐκεῖνος πολιτεία ἐλαχύς ὁ ὑπό ὁ τύραννος ἐκ ἀρχή ἁμαρτάνω εἰμί , καί ὁ παρά αὐτός ὁ πολιτεία μή ὁ ἴσος ἄξιος μέμψις , ὅσος ὁ ὁ τύραννος , ἀπό ὅς Πλάτων προσίημι · αὐτός δέ οὗτος ἔξεστι κοινός λέγω , ὅτι καί πρίν ἐκεῖνος ἐγχειρέω λέγω , εἰμί Ἀθήνησι ἁμάρτημα , εἰ δέ ἐλαχύς ὁ Διονύσιος , οὐδέ ὁ ὕστερον δή που ὁ ἐκεῖνος παραπλήσιος , ἀλλά εἰς ὅσος ἔοικα ἁμαρτάνω εἰμί ἄνθρωπος . φέρω δή καί περί ὁ συμβαίνω αὐτός ὁ ἀνήρ σκοπέω καί διέρχομαι . οὐ γάρ ἅπας ὁ δῆμος οὕτως καταψηφίζομαι , οὐδέ ἀπό κοινός δόγμα οὗτος πάσχω , ἀρχή δέ οὐδέ αὐτός πᾶς . πόθεν ; ἀλλά Θεμιστοκλῆς μέν καί Κίμων ἐξοστρακίζω . οὗτος δέ εἰμί οὐ μῖσος οὐδέ ἀλλοτρίωσις ὁ δῆμος πρός αὐτός , ἀλλά εἰμί νόμος αὐτός περί οὗτος , ἔχω μέν ὁπωσδήποτε γάρ εἰ μή σφόδρα ἄν τις ἐπαινέω ὁ νόμος δέ οὖν ἁμάρτημα οὐ ἀπαραίτητος αὐτός , ἀλλά ἔχω ὡς ἐν οὗτος εὐπρέπεια , νόμος γάρ , ὥσπερ λέγω , γίγνομαι . εἰμί δέ οὗτος ὁ νόμος · κολούω ὁ ὑπερέχω μεθίστημι ἔτος δέκα , ἄλλος δέ οὐδείς ἔγκλημα πρόσειμι , οὐδέ ὡς ἐπί ἔλεγχος πρᾶγμα ὀργή . καίτοι πῶς οὐ δεινός , εἰ ὅς οὐδέ αὐτός ὁ μεθίστημι ἔχω αἰτιάομαι , οὗτος αἰτιάομαι ἐγώ διά ὁ μεθίστημι ; ὥσπερ ὁ βέβαιος μέν οὐδέ