aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 245
πρῶτος ἦν . ἐπεὶ δʼ ἅμα τῆς τε χώρας ἠναγκάζοντο στέρεσθαι καὶ ὁ λοιμὸς ἅπαντα φθείρων ἐπέκειτο καὶ κακῶν ἀνάπαυσις οὐκ ἦν , οὕτω δὴ τῶν συμφορῶν ἡττηθέντες ἐτραχύνθησαν πρὸς αὐτόν . καί μοι τοῦ παραδείγματος ἐνταῦθʼ ἀναμνήσθητι τοῦ τῶν ἡνιόχων . τάχʼ ἂν γὰρ ἁλοίης τοῖς ἅρμασι τοῖς σαυτοῦ καὶ οὐ τοῖς πτεροῖς . ὁ γοῦν Νέστωρ ἱππικώτατος ἦν , ὡς λέγεται , τῶν ἐφʼ αὑτοῦ . καὶ Ὅμηρος ἱππότην αὐτὸν μετʼ ὀλίγων ἐν τοῖς ἔπεσι καλεῖ . ὥστε κἀν τοῖς ἄθλοις τοῖς ἐπὶ Πατρόκλῳ τῷ Ἀντιλόχῳ μέλλοντι τὸ ἅρμα καθιέναι προσελθών τε καὶ ὑπειπὼν ὅτι αὐτὸν ὁ Ζεύς τε καὶ ὁ Ποσειδῶν πᾶσαν διδάξειαν τὴν ἱππικὴν εὐθὺς ἐκ παιδὸς , καὶ οὐ πάνυ τι δέον αὐτὸν διδάσκειν ὅμως ὑποτίθεται καὶ παραδείκνυσιν αὐτῷ τινὰ τῶν εἰς τὸν δρόμον καὶ ὅπως διαθήσεται τὸν ἀγῶνα . τοσοῦτον αὐτῷ περιῆν τῆς ἐπιστήμης . οὗτος μέντοι φυγῆς ποτε γιγνομένης τῶν Ἀχαιῶν ἔμεινε μόνος , οὔ τι ἑκὼν , ἀλλʼ ἵππος ἐτείρετο , τὸν βάλεν ἰῷ δῖος Ἀλέξανδρος , Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιο,ἄκρην κὰκ κορυφὴν , ὅθι τε πρῶται τρίχες ἵππων κρανίῳ ἐμπεφύασι , μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν . ἀλγήσας δʼ ἀνέπαλτο , βέλος δʼ εἰς ἐγκέφαλον δῦ,σὺν δʼ ἵππους ἐτάραξε κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ . καὶ οὔθʼ ὁ ἵππος ἔτι ἠδύνατο ὑπὸ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ τραύματος πείθεσθαι , πάντα τὸν ἔμπροσθεν χρόνον παρέχων ἑαυτὸν εὐπειθῆ οὔθʼ ὁ Νέστωρ εἶχεν ὅ τι χρήσαιτο μὴ ὅτι ἐκείνῳ , ἀλλʼ οὐδὲ τοῖς ἄλλοις ἵπποις τεταραγμένοις ὑπὸ τοῦ πάθους . ἀλλʼ οὐδʼ ἀπολῦσαι τὸν ῥυτῆρα ἐν τῷ θορύβῳ ῥᾳδίως ἠδύνατο , ἀλλʼ ὥσπερ ἐπὶ χαλκοῦ ζεύγους εἱστήκει μένων , ὅσα μὴ ἀπῆν τό γε ἀτρεμεῖν . οὕτως ἠπόρησεν ὑπὸ τοῦ καιροῦ καὶ τῆς συμφορᾶς , ἄριστος ὢν τά γε τῆς τέχνης . τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον οἶμαι καὶ Περικλῆς , ἕως μὲν οὐδὲν ἀνήκεστον ἦν , κατεῖχε τοὺς ἵππους , καὶ μάλα ῥᾳδίως ἤκουον αὐτοῦ καὶ τοῦ Νέστορος οὐδὲν χείρω τὴν φωνὴν ἐνόμιζον , καίτοι πολλά γε καὶ παντοῖα
Lemmas: πρῶτος εἰμί . ἐπεί δέ ἅμα ὁ τε χώρα ἀναγκάζω στέρομαι καί ὁ λοιμός ἅπας φθείρω ἐπίκειμαι καί κακός ἀνάπαυσις οὐ εἰμί , οὕτως δή ὁ συμφορά ἡσσάομαι τραχύνω πρός αὐτός . καί ἐγώ ὁ παράδειγμα ἐνταῦθα ἀναμιμνῄσκω ὁ ὁ ἡνίοχος . τάχα ἄν γάρ ἁλίσκομαι ὁ ἅρμα ὁ σεαυτοῦ καί οὐ ὁ πτερόν . ὁ γοῦν Νέστωρ ἱππικός εἰμί , ὡς λέγω , ὁ ἐπί ἑαυτοῦ . καί Ὅμηρος ἱππότης αὐτός μετά ὀλίγος ἐν ὁ ἔπος καλέω . ὥστε ἐν ὁ ἆθλον ὁ ἐπί Πάτροκλος ὁ Ἀντίλοχος μέλλω ὁ ἅρμα καθίημι προσέρχομαι τε καί ὑπολέγω ὅτι αὐτός ὁ Ζεύς τε καί ὁ Ποσειδῶν πᾶς διδάσκω ὁ ἱππικός εὐθύς ἐκ παῖς , καί οὐ πάνυ τις δέω αὐτός διδάσκω ὅμως ὑποτίθημι καί παραδείκνυμι αὐτός τις ὁ εἰς ὁ δρόμος καί ὅπως διατίθημι ὁ ἀγών . τοσοῦτος αὐτός περίειμι ὁ ἐπιστήμη . οὗτος μέντοι φυγή ποτέ γίγνομαι ὁ Ἀχαιός μένω μόνος , οὐ τις ἑκών , ἀλλά ἵππος τείρω , ὁ βάλλω ἰός δῖος Ἀλέξανδρος , Ἑλένη πόσις ἠϋκόμοιο,ἄκρην κατά κορυφή , ὅθι τε πρῶτος θρίξ ἵππος κρανίον ἐμφύω , μάλα δέ καίριος εἰμί . ἀλγέω δέ ἀναπάλλω , βέλος δέ εἰς ἐγκέφαλος δύω δέ ἵππος ταράσσω κυλίνδω περί χαλκός . καί οὔτε ὁ ἵππος ἔτι δύναμαι ὑπό ὁ κακός καί ὁ τραῦμα πείθω , πᾶς ὁ ἔμπροσθεν χρόνος παρέχω ἑαυτοῦ εὐπειθής οὔτε ὁ Νέστωρ ἔχω ὅς τις χράω μή ὅτι ἐκεῖνος , ἀλλά οὐδέ ὁ ἄλλος ἵππος ταράσσω ὑπό ὁ πάθος . ἀλλά οὐδέ ἀπολύω ὁ ῥυτήρ ἐν ὁ θόρυβος ῥᾴδιος δύναμαι , ἀλλά ὥσπερ ἐπί χαλκός ζεῦγος ἵστημι μένω , ὅσος μή ἄπειμι ὁ γε ἀτρεμέω . οὕτως ἀπορέω ὑπό ὁ καιρός καί ὁ συμφορά , ἀγαθός εἰμί ὁ γε ὁ τέχνη . ὁ αὐτός δή τρόπος οἴομαι καί Περικλῆς , ἕως μέν οὐδείς ἀνήκεστος εἰμί , κατέχω ὁ ἵππος , καί μάλα ῥᾴδιος ἀκούω αὐτός καί ὁ Νέστωρ οὐδείς κακός ὁ φωνή νομίζω , καίτοι πολύς γε καί παντοῖος