aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 221
ὅπως ἅπαν τὸ πρᾶγμα συνεσκευάσθη , καὶ ὁποῖόν τινα κἀν τούτοις παρέσχεν ἑαυτὸν , ἐβουλόμην μὲν ἂν ἐν τούτῳ χρείας εἶναι τὸν λόγον ὥστε καὶ περὶ τούτων ἐπείγειν διελθεῖν · οἶμαι γὰρ οὐδὲν φαυλότερα οὐδʼ ἐλάττω εἰπεῖν ἂν τῶν εἰρημένων ἤδη περὶ αὐτοῦ . ἐπεὶ δʼ ἅμα τʼ ἔξω τῆς ὑποθέσεώς ἐστι καὶ μῆκος ἐπεισέρχεται τοῖς λόγοις , παραλείψω ταῦτα , τοσοῦτον ἐπιφθεγξάμενος καὶ περὶ τούτου τοῦ μέρους , ὅτι ἐπειδὴ ἔδει στρατεύειν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα , προὔκρινε τελευτᾶν , ἔργῳ μὲν ἅπασαν λύσας αἰτίαν , δείξας δʼ ὁπόσου τιμᾶται τὰς πρότερον πράξεις καὶ τὰ πολιτεύματα , καὶ ὅτι οὐδέποτε ἑκὼν εἶναι τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ προσήκοντος οὐδὲν πρότερον ποιήσεται , οὐ πλοῦτον , οὐ παῖδας , οὐκ ἐλπίδας , οὐ τὴν σωτηρίαν αὐτήν . εἶθʼ ὧν ἵνα μηδὲν ἀνάξιον πράξειε τεθνάναι δεῖν ᾤετο , ταῦθʼ ἡμεῖς αὐτοῦ διαβαλοῦμεν ; καὶ διάκονον προσεροῦμεν ὃς οὔτε Ἀθηναίοις οὐδὲν πώποτε ὑπηρέτησεν οὔτε τῷ βασιλεῖ πώποτε ἠξίωσεν , ἀλλʼ ἀντὶ τούτου ταῦτʼ ἐβουλεύσατο ; καὶ πῶς οὐκ αἰσχρὸν ἂν εἴη καὶ ὑπερφυὲς , εἰ μήτε τὸν βίον μήτε τὸν θάνατον αἰσχυνθέντες αὐτοῦ ῥᾳδίως οὑτωσὶ βλασφημήσομεν ; ἐγὼ μὲν οἶμαι καὶ ἱερέας καὶ ἱερείας καὶ ὅστις ἄλλος Ἀθήνησιν εὔχεται δημοσίᾳ , τοῦτʼ ἂν εἰκότως καθʼ ἕκαστον ἔτος πρὸς ἅπασι τοῖς ἄλλοις προσεύχεσθαι , κατὰ γοῦν ἐκείνους τοὺς χρόνους καὶ ἕως ἐξῆν , φῦναί τινα αὐτοῖς ἄνδρα ὅμοιον Θεμιστοκλεῖ , καὶ μετὰ τῆς ἄλλης φορᾶς καὶ τοῦτο ἐνεγκεῖν τὴν γῆν τἀγαθόν . οὔκουν ἐλάττω γʼ ἂν ὄνασθαί μοι δοκοῦσιν ἢ εἰ πάντα εἰς ἑκατὸν καὶ ἔτι πλείω τῆς χώρας αὐτοῖς ἐξενεγκούσης . ἄλλως μὲν τοίνυν ᾐσχυνόμην ἔγωγε ἐπὶ τοσούτοις καὶ τοιούτοις τοῖς εἰρημένοις μάρτυσι προσχρώμενος · ἔστι δέ τι προὔργου μιᾶς μαρτυρίας , ἣν δεῖ παρασχέσθαι . σκεψώμεθα δὴ ποῖʼ ἄττα λέγει περὶ Θεμιστοκλέους ἡμῖν Αἰσχίνης ὁ Σωκράτους μὲν ἑταῖρος , Πλάτωνος δὲ
Lemmas: ὅπως ἅπας ὁ πρᾶγμα συσκευάζω , καί ὁποῖος τις ἐν οὗτος παρέχω ἑαυτοῦ , βούλομαι μέν ἄν ἐν οὗτος χρεία εἰμί ὁ λόγος ὥστε καί περί οὗτος ἐπείγω διέρχομαι · οἴομαι γάρ οὐδείς φαῦλος οὐδέ ἐλαχύς λέγω ἄν ὁ λέγω ἤδη περί αὐτός . ἐπεί δέ ἅμα τε ἔξω ὁ ὑπόθεσις εἰμί καί μῆκος ἐπεισέρχομαι ὁ λόγος , παραλείπω οὗτος , τοσοῦτος ἐπιφθέγγομαι καί περί οὗτος ὁ μέρος , ὅτι ἐπειδή δέω στρατεύω ἐπί ὁ Ἑλλάς , προκρίνω τελευτάω , ἔργον μέν ἅπας λύω αἰτία , δείκνυμι δέ ὁπόσος τιμάω ὁ πρότερος πρᾶξις καί ὁ πολίτευμα , καί ὅτι οὐδέποτε ἑκών εἰμί ὁ καλός καί ὁ προσήκω οὐδείς πρότερος ποιέω , οὐ πλοῦτος , οὐ παῖς , οὐ ἐλπίς , οὐ ὁ σωτηρία αὐτός . εἶτα ὅς ἵνα μηδείς ἀνάξιος πράσσω θνῄσκω δέω οἴομαι , οὗτος ἐγώ αὐτοῦ διαβάλλω ; καί διάκονος προσλέγω ὅς οὔτε Ἀθηναῖος οὐδείς πώποτε ὑπηρετέω οὔτε ὁ βασιλεύς πώποτε ἀξιόω , ἀλλά ἀντί οὗτος οὗτος βουλεύω ; καί πῶς οὐ αἰσχρός ἄν εἰμί καί ὑπερφυής , εἰ μήτε ὁ βίος μήτε ὁ θάνατος αἰσχύνω αὐτός ῥᾴδιος οὕτως βλασφημέω ; ἐγώ μέν οἴομαι καί ἱερεύς καί ἱερεία καί ὅστις ἄλλος Ἀθήνησι εὔχομαι δημοσίᾳ , οὗτος ἄν ἔοικα κατά ἕκαστος ἔτος πρός ἅπας ὁ ἄλλος προσεύχομαι , κατά γοῦν ἐκεῖνος ὁ χρόνος καί ἕως ἔξεστι , φύω τις αὐτός ἀνήρ ὅμοιος Θεμιστοκλῆς , καί μετά ὁ ἄλλος φορά καί οὗτος φέρω ὁ γῆ ἀγαθός . οὔκουν ἐλαχύς γε ἄν ὀνίνημι ἐγώ δοκέω ἤ εἰ πᾶς εἰς ἑκατόν καί ἔτι πολύς ὁ χώρα αὐτός ἐκφέρω . ἄλλος μέν τοίνυν αἰσχύνω ἐγώ ἐπί τοσοῦτος καί τοιοῦτος ὁ λέγω μάρτυς προσχράομαι · εἰμί δέ τις ἔργον εἷς μαρτυρία , ὅς δέω παρέχω . σκοπέω δή ποῖος τίς λέγω περί Θεμιστοκλῆς ἐγώ Αἰσχίνης ὁ Σωκράτης μέν ἑταῖρος , Πλάτων δέ