aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 163
ὅλοις ἠγμένους , ἀλλʼ ἔδει καὶ τροφῇ χρηστῇ καὶ λόγοις ἐπιεικέσι καὶ ἔθεσι μετρίοις καὶ δόξαις ταῖς βελτίσταις πόρρωθεν κατειλῆφθαι . οὔκουν Δολόπων γε οὐδεὶς ἐπʼ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἀπήντησεν , οὐδὲ τῶν ἄλλων τῶν ὁμοίως ἐκείνοις ἠγμένων . οὐ τοίνυν οὐδʼ ὁ τοῦ τῶν πολεμίων στρατοπέδου κύριος καὶ ἡγεμὼν Δᾶτις οὔτʼ αὐτὸς ἀνὴρ ἀγαθὸς αὐθημερὸν οἷός τʼ ἦν γενέσθαι οὔτε ποιῆσαι τοὺς ὑφʼ αὑτῷ τοσούτους ὄντας . καίτοι προείρητό γε ὑπὸ τοῦ βασιλέως αὐτῷ στέρεσθαι τῆς κεφαλῆς , εἰ μὴ Ἐρετριέας καὶ Ἀθηναίους ἀγάγοι . ἀλλʼ ὅμως οὐδὲν αὐτὸν βελτίονα ἐποίησεν ὁ φόβος . ἐκεῖνα μὲν γὰρ ἦν ἐντολαὶ πρόσκαιροι παρὰ τοῦ δεσπότου , Μιλτιάδης δὲ πάλαι πεπεικὼς ἦν Ἀθηναίους μηδένα δεσπότην πλὴν τῶν νόμων ἡγεῖσθαι , μηδὲ τοῦ καλοῦ καὶ δικαίου μηδένα κρείττω νομίσαι φόβον , μηδʼ οὕτως ἀνάγκην ἰσχυρὰν διʼ ἣν προσήκειν γενέσθαι χείροσι . διὰ ταῦτα εἶχεν ὅ τι χρῷτο αὐτοῖς . ἐπεὶ ναύτας γε οὐκ ἂν ἐξαίφνης οὕτως αὐτοὺς ἐποίησεν , οὐδʼ εἰ σφόδρα ἔδει ναύτας ἐκείνην τὴν ἡμέραν εἶναι , οὐδέ γε μουσικοὺς , οὐδέ γε ἱππικούς . οὐ τοίνυν οὐδʼ ὁπλίτας ἀγαθοὺς , οὐδὲ συλλήβδην εἰπεῖν ἄνδρας ἀγαθοὺς καὶ λυσιτελοῦντας ἑαυτοῖς οὐκ ἂν οὕτω βραχὺς καιρὸς ἤρκεσε ποιῆσαι , ἀλλʼ ὥσπερ οἱ γεωργοὶ πολλοστῷ μηνὶ τῶν σπερμάτων τὴν ἐπικαρπίαν κομίζονται καὶ οὐχ ἅμα τῷ καταβαλεῖν , οὕτω κἀκείνους Μιλτιάδης παλαιαῖς ὁμολογίαις κατειληφὼς εἶχεν ἐν τῷ καιρῷ χρησίμους , οὐκ ἐπὶ τῆς χρείας λαμβάνοντας τὰ μαθήματα — αἰσχρῶς γὰρ ἂν οὕτω γε ὁ χορὸς ἠγωνίσατο αὐτῷ — , ἀλλʼ ἐπὶ τῆς ἐξουσίας εἰς τὴν χρείαν ἠσκημένους . καὶ γάρ τοι τῆς ἀσκήσεως αὐτῶν καὶ τῆς ἐπιμελείας ἅπασα ἡ Ἑλλὰς κοινοὺς τοὺς καρποὺς ἐκομίζετο . καὶ μὴν εἰ μηδὲν ἄλλο τις εἰπεῖν εἶχε Μιλτιάδου , μηδὲ ἦν εὑρεῖν πολλὰ καὶ σεμνὰ , ἐξαρκεῖν ἂν ἔμοιγε δοκεῖ τὸ ψήφισμα ἀντʼ εἰκόνος
Lemmas: ὅλος ἄγω , ἀλλά δέω καί τροφή χρηστός καί λόγος ἐπιεικής καί ἔθος μέτριος καί δόξα ὁ ἀγαθός πρόσωθεν καταλαμβάνω . οὔκουν Δόλοψ γε οὐδείς ἐπί ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἀπαντάω , οὐδέ ὁ ἄλλος ὁ ὅμοιος ἐκεῖνος ἄγω . οὐ τοίνυν οὐδέ ὁ ὁ ὁ πολέμιος στρατόπεδον κύριος καί ἡγεμών Δᾶτις οὔτε αὐτός ἀνήρ ἀγαθός αὐθημερόν οἷος τε εἰμί γίγνομαι οὔτε ποιέω ὁ ὑπό ἑαυτοῦ τοσοῦτος εἰμί . καίτοι προλέγω γε ὑπό ὁ βασιλεύς αὐτός στέρομαι ὁ κεφαλή , εἰ μή Ἐρετριέες καί Ἀθηναῖος ἄγω . ἀλλά ὅμως οὐδείς αὐτός ἀγαθός ποιέω ὁ φόβος . ἐκεῖνος μέν γάρ εἰμί ἐντολή πρόσκαιρος παρά ὁ δεσπότης , Μιλτιάδης δέ πάλαι πείθω εἰμί Ἀθηναῖος μηδείς δεσπότης πλήν ὁ νόμος ἡγέομαι , μηδέ ὁ καλός καί δίκαιος μηδείς κρατύς νομίζω φόβος , μηδέ οὕτως ἀνάγκη ἰσχυρός διά ὅς προσήκω γίγνομαι κακός . διά οὗτος ἔχω ὅς τις χράω αὐτός . ἐπεί ναύτης γε οὐ ἄν ἐξαίφνης οὕτως αὐτός ποιέω , οὐδέ εἰ σφόδρα δέω ναύτης ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα εἰμί , οὐδέ γε μουσικός , οὐδέ γε ἱππικός . οὐ τοίνυν οὐδέ ὁπλίτης ἀγαθός , οὐδέ συλλήβδην λέγω ἀνήρ ἀγαθός καί λυσιτελέω ἑαυτοῦ οὐ ἄν οὕτως βραχύς καιρός ἀρκέω ποιέω , ἀλλά ὥσπερ ὁ γεωργός πολλοστός μείς ὁ σπέρμα ὁ ἐπικαρπία κομίζω καί οὐ ἅμα ὁ καταβάλλω , οὕτως ἐκεῖνος Μιλτιάδης παλαιός ὁμολογία καταλαμβάνω ἔχω ἐν ὁ καιρός χρήσιμος , οὐ ἐπί ὁ χρεία λαμβάνω ὁ μάθημα — αἰσχρός γάρ ἄν οὕτως γε ὁ χορός ἀγωνίζομαι αὐτός — , ἀλλά ἐπί ὁ ἐξουσία εἰς ὁ χρεία ἀσκέω . καί γάρ τοι ὁ ἄσκησις αὐτός καί ὁ ἐπιμέλεια ἅπας ὁ Ἑλλάς κοινός ὁ καρπός κομίζω . καί μήν εἰ μηδείς ἄλλος τις λέγω ἔχω Μιλτιάδης , μηδέ εἰμί εὑρίσκω πολύς καί σεμνός , ἐξαρκέω ἄν ἐγώ δοκέω ὁ ψήφισμα ἀντί εἰκών