aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 222
συμφοιτητής · ἐπειδὴ τοίνυν τοῦ Θεμιστοκλέους βίου ἐπιλαμβάνεσθαι ἐτόλμησας , σκέψαι οἵῳ ἀνδρὶ ἐπιτιμᾶν ἠξίωσας . ἐνθυμήθητι γὰρ ὁπόθεν ὁ ἥλιος ἀνίσχει καὶ ὅπου δύεται . ἀλλʼ οὐδὲν , ἔφη , χαλεπὸν , ὦ Σώκρατες , τὰ τοιαῦτα εἰδέναι . ἤδη οὖν σοι πώποτʼ ἐμέλησεν ὅτι τῆς χώρας τοσαύτης οὔσης ὅσην ὁ ἥλιος πορεύεται , ἣ καλεῖται Ἀσία , εἷς ἀνὴρ ἄρχει ; πάνυ μὲν οὖν , ἔφη , ὁ μέγας βασιλεύς . οἶσθʼ οὖν ὅτι ἐκεῖνος ἐστράτευσε δεῦρο καὶ ἐπὶ Λακεδαιμονίους , ἡγούμενος εἰ τούτω τὼ πόλεε καταστρέψαιτο , ῥᾳδίως τούς γε ἄλλους Ἕλληνας ὑπηκόους αὑτῷ ἔσεσθαι · καὶ οὕτως εἰς φόβον Ἀθηναίους κατέστησεν ὥστʼ ἐκλιπόντες τὴν χώραν εἰς Σαλαμῖνα ἔφυγον , ἑλόμενοι Θεμιστοκλέα στρατηγὸν , καὶ ἐπέτρεψαν ὅ τι βούλοιτο τοῖς ἑαυτῶν πράγμασι χρήσασθαι . καὶ δὴ αὗται μέγισται ἐλπίδες ἦσαν Ἀθηναίοις τῆς σωτηρίας , ἅττʼ ἂν ἐκεῖνος ὑπὲρ αὐτῶν βουλεύσαιτο . καὶ οὐ τούτου γʼ ἕνεκα Θεμιστοκλῆς τοῖς παροῦσιν ἠθύμησεν , ὅτι πλήθει νεῶν τε καὶ πεζῶν καὶ χρημάτων τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα πολὺ ἐλείπετο , τὰ δὲ βασιλέως προεῖχεν , ἀλλʼ ᾔδει ὅτι εἰ μὴ αὐτοῦ τὸ βουλεύεσθαι ἐκείνοις περιέσται , τά γε ἄλλα αὐτῶν τοσαῦτα ὄντα τὸ μέγεθος οὐδὲν μέγα ὠφελήσει · καὶ τοῦτο ἐγνώκει ὅτι ὁποτέρων ἂν οἱ ἐφεστῶτες τοῖς πράγμασι σπουδαιότεροι ἐν ἀρετῇ ἄνθρωποι ὦσι , τούτων καὶ αὐτῶν τὰ πράγματα κρείττω εἴωθε γίγνεσθαι . καὶ τότε ἄρα βασιλεὺς ᾔσθετο τὰ ἑαυτοῦ πράγματα ἀσθενέστερα ὄντα , ᾗ ἡμέρᾳ ἀνδρὶ ἑαυτοῦ σπουδαιοτέρῳ ἐνέτυχεν . ὁ δὲ οὕτω ῥᾳδίως τηλικαῦτα ὄντα τὰ ἐκείνου μετεχειρίσατο ὥστʼ ἐπειδὴ αὐτὸν κατεναυμάχησε , λῦσαι τὴν σχεδίαν ἣν ἔζευξε βασιλεὺς πεῖσαι Ἀθηναίους ἐβουλήθη . ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἠδύνατο , βασιλεῖ ἔπεμψε τἀναντία τοῖς ὑπὸ τῆς πόλεως δεδογμένοις , ὅτι κελευόντων Ἀθηναίων λῦσαι τὴν σχεδίαν αὐτὸς ἠναντιοῦτο , σῶσαι βασιλέα καὶ τοὺς μετʼ ἐκείνου πειρώμενος · ὥστʼ οὐ μόνον ἡμεῖς οὐδʼ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες αἴτιον τῆς σωτηρίας Θεμιστοκλέα ἡγούμεθα εἶναι , ἀλλὰ
Lemmas: συμφοιτητής · ἐπειδή τοίνυν ὁ Θεμιστοκλῆς βίος ἐπιλαμβάνω τολμάω , σκοπέω οἷος ἀνήρ ἐπιτιμάω ἀξιόω . ἐνθυμέομαι γάρ ὁπόθεν ὁ ἥλιος ἀνίσχω καί ὅπου δύω . ἀλλά οὐδείς , φημί , χαλεπός , ὦ Σωκράτης , ὁ τοιοῦτος οἶδα . ἤδη οὖν σύ πώποτε μέλω ὅτι ὁ χώρα τοσοῦτος εἰμί ὅσος ὁ ἥλιος πορεύω , ὅς καλέω Ἀσία , εἷς ἀνήρ ἄρχω ; πάνυ μέν οὖν , φημί , ὁ μέγας βασιλεύς . οἶδα οὖν ὅτι ἐκεῖνος στρατεύω δεῦρο καί ἐπί Λακεδαιμόνιος , ἡγέομαι εἰ οὗτος ὁ πόλις καταστρέφω , ῥᾴδιος ὁ γε ἄλλος Ἕλλην ὑπήκοος ἑαυτοῦ εἰμί · καί οὕτως εἰς φόβος Ἀθηναῖος καθίστημι ὥστε ἐκλείπω ὁ χώρα εἰς Σαλαμίς φεύγω , αἱρέω Θεμιστοκλῆς στρατηγός , καί ἐπιτρέπω ὅς τις βούλομαι ὁ ἑαυτοῦ πρᾶγμα χράω . καί δή οὗτος μέγας ἐλπίς εἰμί Ἀθηναῖος ὁ σωτηρία , ὅστις ἄν ἐκεῖνος ὑπέρ αὐτός βουλεύω . καί οὐ οὗτος γε ἕνεκα Θεμιστοκλῆς ὁ πάρειμι ἀθυμέω , ὅτι πλῆθος ναῦς τε καί πεζός καί χρῆμα ὁ ὁ Ἕλλην πρᾶγμα πολύς λείπω , ὁ δέ βασιλεύς προέχω , ἀλλά οἶδα ὅτι εἰ μή αὐτοῦ ὁ βουλεύω ἐκεῖνος περίειμι , ὁ γε ἄλλος αὐτός τοσοῦτος εἰμί ὁ μέγεθος οὐδείς μέγας ὠφελέω · καί οὗτος γιγνώσκω ὅτι ὁπότερος ἄν ὁ ἐφίστημι ὁ πρᾶγμα σπουδαῖος ἐν ἀρετή ἄνθρωπος εἰμί , οὗτος καί αὐτός ὁ πρᾶγμα κρατύς εἴωθα γίγνομαι . καί τότε ἄρα βασιλεύς αἰσθάνομαι ὁ ἑαυτοῦ πρᾶγμα ἀσθενής εἰμί , ὅς ἡμέρα ἀνήρ ἑαυτοῦ σπουδαῖος ἐντυγχάνω . ὁ δέ οὕτως ῥᾴδιος τηλικοῦτος εἰμί ὁ ἐκεῖνος μεταχειρίζω ὥστε ἐπειδή αὐτός καταναυμαχέω , λύω ὁ σχεδία ὅς ζεύγνυμι βασιλεύς πείθω Ἀθηναῖος βούλομαι . ἐπειδή δέ οὐ δύναμαι , βασιλεύς πέμπω ἐναντίος ὁ ὑπό ὁ πόλις δοκέω , ὅτι κελεύω Ἀθηναῖος λύω ὁ σχεδία αὐτός ἐναντιόομαι , σῴζω βασιλεύς καί ὁ μετά ἐκεῖνος πειράω · ὥστε οὐ μόνος ἐγώ οὐδέ ὁ ἄλλος Ἕλλην αἴτιος ὁ σωτηρία Θεμιστοκλῆς ἡγέομαι εἰμί , ἀλλά