aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 174
οὐδείς . διὸ δὴ καὶ προὐκρίθη μόνος ἐξ ἁπάντων , ὥς φασι , τὴν χεῖρα ἐκτετακὼς γραφῆναι , ὡς τότε ἔτυχε τοῖς στρατιώταις παρακελευόμενος . οὕτως ἐκεῖνός γε οὐ μόνον ἐν πνυκὶ [ τῇ ἐκκλησίᾳ ] , ἀλλὰ καὶ Μαραθῶνι ῥήτωρ χρηστὸς ἦν καὶ τὸ τῶν λόγων ἀγαθὸν παρείχετο σῶν πανταχοῦ . ἔπειτʼ Ἀθηναῖοι μὲν καὶ τοὺς πεσόντας τόθʼ αὑτῶν ἔθαψαν ἐν αὐτῷ τῷ χωρίῳ καὶ οὐκ ἀνέμιξαν τοῖς ἄλλοις τοῖς ἐν τοῖς δημοσίοις μνήμασι κειμένοις , ἀλλʼ ἀξιοῦντες κρείττους ἢ κατὰ τοὺς ἄλλους εἶναι τὴν ἀρετὴν ἰδίας καὶ τῆς τιμῆς ἠξίωσαν · σὺ δὲ τὸν τούτων ἡγούμενον καὶ τὸν ἅπασι τοῖς Ἕλλησι τῶν ἀναγκαιοτάτων ἅμα καὶ τῶν καλλίστων κατάρξαντα , σωτηρίας , ἐλευθερίας , εὐκλείας , οὐκ ᾐσχύνθης τιθεὶς μετὰ τῶν ὀψοποιῶν , καὶ τοῖς ἐσχάτοις ὀνείδεσι δουλείας εἰ μὴ περιβαλεῖς , οὐκ ἀρκεῖν ἀξιῶν . τί λέγεις ; δοῦλος Μιλτιάδης , διʼ ὃν οὐκ ἐδούλευσεν ἡ Ἑλλάς ; καὶ διακονῶν Ἀθηναίοις διεγένετο , διʼ ὃν οὐ διηκόνησαν Ἀθηναῖοι Πέρσαις τὰ αἴσχιστα καὶ διʼ ὃν οὐκ ἠδυνήθη Δᾶτις τῷ βασιλεῖ διακονῆσαι τὰ ἐπεσταλμένα ; καὶ τῆς περὶ τὴν κομμωτικὴν συμμορίας ἀπογράψομεν ἄνδρα οὕτως αὐχμῶντα καὶ κεκονιμένον κάλλιον ἢ τῶν παλαισάντων καὶ τῶν γυμναστικῶν ὁστισοῦν ; πολλὴν μέντἂν ὄφλοιμεν τὴν ἀλογίαν . σκέψαι δὴ καὶ τοῦθʼ ὁπόσον τι τῆς ἐκείνου σωφροσύνης τεκμήριον , καὶ ὅτι εἰ χρυσῆν ἐτύγχανεν ἔχων τὴν ψυχὴν , οὐκ ἂν αὐτῇ καλλίω βάσανον προσήνεγκεν . ἐκεῖνος γὰρ τοσοῦτον ἔργον ἐξεργασάμενος καὶ τοῖς Ἕλλησιν αἰτιώτατος τῆς ἐλευθερίας γενόμενος καὶ μονονοὺ κρείττων ἢ κατʼ ἄνθρωπον νομισθεὶς , οὐκ ἔπαθε ταυτὸν Παυσανίᾳ τῷ τὴν Πλαταιᾶσι μάχην κατορθώσαντι , οὐδʼ ἐπήρθη τοῖς πεπραγμένοις , οὐδʼ ἐξύβρισεν , οὐδʼ ἐφρόνησε μεῖζον οὐδὲν ἢ πρὸ τῆς μάχης . οὕτως εὔτακτος καὶ κόσμιος ἦν διὰ τέλους . καίτοι Παυσανίας μὲν οὔτε πρῶτος δή που τοὺς βαρβάρους ἐνενικήκει , ἀλλʼ εἰς παράδειγμα βλέπων
Lemmas: οὐδείς . διό δή καί προκρίνω μόνος ἐκ ἅπας , ὡς φημί , ὁ χείρ ἐκτείνω γράφω , ὡς τότε τυγχάνω ὁ στρατιώτης παρακελεύομαι . οὕτως ἐκεῖνος γε οὐ μόνος ἐν πνύξ [ ὁ ἐκκλησία ] , ἀλλά καί Μαραθών ῥήτωρ χρηστός εἰμί καί ὁ ὁ λόγος ἀγαθός παρέχω σός πανταχοῦ . ἔπειτα Ἀθηναῖος μέν καί ὁ πίπτω τότε ἑαυτοῦ θάπτω ἐν αὐτός ὁ χωρίον καί οὐ ἀναμίσγω ὁ ἄλλος ὁ ἐν ὁ δημόσιος μνῆμα κεῖμαι , ἀλλά ἀξιόω κρατύς ἤ κατά ὁ ἄλλος εἰμί ὁ ἀρετή ἴδιος καί ὁ τιμή ἀξιόω · σύ δέ ὁ οὗτος ἡγέομαι καί ὁ ἅπας ὁ Ἕλλην ὁ ἀναγκαῖος ἅμα καί ὁ καλός κατάρχω , σωτηρία , ἐλευθερία , εὔκλεια , οὐ αἰσχύνω τίθημι μετά ὁ ὀψοποιός , καί ὁ ἔσχατος ὄνειδος δουλεία εἰ μή περιβάλλω , οὐ ἀρκέω ἀξιόω . τίς λέγω ; δοῦλος Μιλτιάδης , διά ὅς οὐ δουλεύω ὁ Ἑλλάς ; καί διακονέω Ἀθηναῖος διαγίγνομαι , διά ὅς οὐ διακονέω Ἀθηναῖος Πέρσης ὁ αἰσχρός καί διά ὅς οὐ δύναμαι Δᾶτις ὁ βασιλεύς διακονέω ὁ ἐπιστέλλω ; καί ὁ περί ὁ κομμωτικός συμμορία ἀπογράφω ἀνήρ οὕτως αὐχμέω καί κονίω καλός ἤ ὁ παλαίω καί ὁ γυμναστικός ὅστις ; πολύς ἄν ὀφλισκάνω ὁ ἀλογία . σκοπέω δή καί οὗτος ὁπόσος τις ὁ ἐκεῖνος σωφροσύνη τεκμήριον , καί ὅτι εἰ χρύσεος τυγχάνω ἔχω ὁ ψυχή , οὐ ἄν αὐτός καλός βάσανος προσφέρω . ἐκεῖνος γάρ τοσοῦτος ἔργον ἐξεργάζομαι καί ὁ Ἕλλην αἴτιος ὁ ἐλευθερία γίγνομαι καί μονονού κρατύς ἤ κατά ἄνθρωπος νομίζω , οὐ πάσχω τατός Παυσανίας ὁ ὁ Πλαταιᾶσι μάχη κατορθόω , οὐδέ ἐπαίρω ὁ πράσσω , οὐδέ ἐξυβρίζω , οὐδέ φρονέω μέγας οὐδείς ἤ πρό ὁ μάχη . οὕτως εὔτακτος καί κόσμιος εἰμί διά τέλος . καίτοι Παυσανίας μέν οὔτε πρῶτος δή που ὁ βάρβαρος νικάω , ἀλλά εἰς παράδειγμα βλέπω