aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 257
ἵππων ὀχούμενος · ὃ μηδενί πω τῶν ἄλλων ἦν ῥᾴδιον . ὥστε καὶ ἰδὼν αὐτὸν Ἀχιλλεὺς ᾤκτειρέ τε καὶ λέγει λοῖσθος ἀνὴρ ὤριστος ἐλαύνει μώνυχας ἵππους . ἆρʼ οὖν οὐ παράδοξον ἑξῆς οὑτωσὶ θεῖναι παρʼ ἄλληλα καὶ τὸν αὐτὸν λοῖσθόν τε καὶ ἄριστον προσειπεῖν ; ἀλλʼ ὅμως τοιαῦτά φησι τἀνθρώπεια—τοῦτο γάρ μοι δοκεῖ τῶν ῥημάτων τὸ βούλημα εἶναι—ὁ αὐτὸς ἄριστός τε ἀνὴρ καὶ ἔσχατος , ὅπερ περὶ τοῦ δακτύλου φασί ποτʼ εἰπεῖν Ὀρόντην τὸν Πέρσην ὡς αὐτὸς ὢν τῇ θέσει ποτὲ μὲν τὰ μύρια σημαίνει , ποτὲ δὲ οὐ πλέον ἢ ἕν . ὥστʼ ἐμοὶ μὲν ἄντικρυς εἰς τὸ Πλάτωνος παράδειγμα ὁ Εὔμηλος τείνειν δοκεῖ κατά τε τἄλλα καὶ ὅτι οὐχ ὅσον τῆς νίκης ἐστερήθη , ἀλλὰ καὶ ἀγκῶνάς τε περιδρύφθη στόμα τε ῥῖνάς τε ὑπὸ τῶν ἵππων τῶν ἀρίστων καὶ ὑφʼ ὧν οὐδεπώποτʼ ἐσφάλη , ἄγων δʼ αὐτὰς ὅποι βούλοιτʼ ἀεὶ καὶ παρὰ πάντας ἐθαυμάζετο . ὁ δέ γε Αἴας νὴ Δίʼ ὁ τάχιστος τῶν Ἑλλήνων θεῖν καὶ πλείστους ἐν ταῖς φυγαῖς αἱρῶν , ἐφʼ οὗ τοῦτʼ εἴρητο οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦεν ἀνδρῶν τρεσσάντων ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ · καὶ οὗτος τοιαῦθʼ ἕτερα ἀπέλαυσε τοῦ δρόμου , γυμνός τε καὶ πολεμίων καθαρὸς τρέχων , ἀπῆλθε τῆς τε νίκης στερηθεὶς καὶ τῆς ὄνθου προσέτι ἐμπεπλησμένος . βλάψεν γὰρ Ἀθήνη , φησὶν ὁ ποιητής · τὴν δʼ αὐτὴν ταύτην καὶ τὸν Εὔμηλον ἐκ τοῦ ἅρματος ἐκβαλεῖν . τί τοῦτο λέγων ; τὴν τύχην διὰ τῆς Ἀθηνᾶς , ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖ , δηλῶν , ὅτι τἀνθρώπεια ὅπη βούλεται στρέφει , καὶ οὐ πάντη τῶν προεχόντων τὰ ἆθλα . ὁ δέ γʼ ἕτερος νὴ Δία Αἴας , ὁ τοῦ Τελαμῶνος , τὸ μέγα ἕρκος τῶν Ἀχαιῶν καὶ ὃς ἦν ἀντὶ τείχους τοῖς Ἕλλησιν οὐ μόνον αὐτὸς , ἀλλὰ καὶ ἡ ἀσπὶς αὐτοῦ , οὗτος περὶ μὲν τὸν δίσκον ὡς ἔπραξεν ἔλαττον ἂν ἴσως εἴη λέγειν , καίτοι δόρυ γʼ εἰωθὼς ἔχειν ἐν ταῖν χεροῖν
Lemmas: ἵππος ὀχέω · ὅς μηδείς πω ὁ ἄλλος εἰμί ῥᾴδιος . ὥστε καί ὁράω αὐτός Ἀχιλλεύς οἰκτίρω τε καί λέγω λοῖσθος ἀνήρ ἀγαθός ἐλαύνω μῶνυξ ἵππος . ἆρα οὖν οὐ παράδοξος ἑξῆς οὕτως τίθημι παρά ἀλλήλων καί ὁ αὐτός λοῖσθος τε καί ἀγαθός προσλέγω ; ἀλλά ὅμως τοιοῦτος φημί ἀνθρωπέω γάρ ἐγώ δοκέω ὁ ῥῆμα ὁ βούλημα ὁράω αὐτός ἀγαθός τε ἀνήρ καί ἔσχατος , ὅς περί ὁ δάκτυλος φημί ποτέ λέγω Ὀρόντης ὁ Πέρσης ὡς αὐτός εἰμί ὁ θέσις ποτέ μέν ὁ μυρίος σημαίνω , ποτέ δέ οὐ πολύς ἤ εἷς . ὥστε ἐγώ μέν ἄντικρυς εἰς ὁ Πλάτων παράδειγμα ὁ Εὔμηλος τείνω δοκέω κατά τε ἄλλος καί ὅτι οὐ ὅσος ὁ νίκη στερέω , ἀλλά καί ἀγκών τε περιδρύπτω στόμα τε ῥίς τε ὑπό ὁ ἵππος ὁ ἀγαθός καί ὑπό ὅς οὐδεπώποτε σφάλλω , ἄγω δέ αὐτός ὅποι βούλομαι ἀεί καί παρά πᾶς θαυμάζω . ὁ δέ γε Αἴας νή Ζεύς ὁ ταχύς ὁ Ἕλλην θέω καί πολύς ἐν ὁ φυγή αἱρέω , ἐπί ὅς οὗτος λέγω οὐ γάρ ἕ τις ὅμοιος ἐφέπω πούς εἰμί ἀνήρ τρέω ὅτε τε Ζεύς ἐν φόβος ὄρνυμι · καί οὗτος τοιοῦτος ἕτερος ἀπολαύω ὁ δρόμος , γυμνός τε καί πολέμιος καθαρός τρέχω , ἀπέρχομαι ὁ τε νίκη στερέω καί ὁ ὄνθος προσέτι ἐμπίμπλημι . βλάπτω γάρ Ἀθήνη , φημί ὁ ποιητής · ὁ δέ αὐτός οὗτος καί ὁ Εὔμηλος ἐκ ὁ ἅρμα ἐκβάλλω . τίς οὗτος λέγω ; ὁ τύχη διά ὁ Ἀθήνη , ὡς γε ἐγώ δοκέω , δηλόω , ὅτι ἀνθρώπειος ὅπῃ βούλομαι στρέφω , καί οὐ πάντῃ ὁ προέχω ὁ ἆθλον . ὁ δέ γε ἕτερος νή Ζεύς Αἴας , ὁ ὁ Τελαμών , ὁ μέγας ἕρκος ὁ Ἀχαιός καί ὅς εἰμί ἀντί τεῖχος ὁ Ἕλλην οὐ μόνος αὐτός , ἀλλά καί ὁ ἀσπίς αὐτός , οὗτος περί μέν ὁ δίσκος ὡς πράσσω ἐλαχύς ἄν ἴσως εἰμί λέγω , καίτοι δόρυ γε εἴωθα ἔχω ἐν ὁ χείρ