aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 266
διείλεκται , κατηγορηκότος μὲν Αἰσχίνου ὡς ἀνάξιος εἴη τοῦ στεφάνου , παρεξετάσαντος δὲ αὐτὸν πρὸς τοὺς πρότερον καὶ μόνον οὐκ ἀνάγκην προσθέντος ὥστʼ ἐξαχθῆναι καὶ παρὰ γνώμην εἰπεῖν , καὶ φιλονεικῆσαι πρὸς τοὺς ἄνδρας ἕνεκα τῆς ἐκείνου βλασφημίας ; ὁ δέ πως μάλα πρᾴως καὶ σωφρόνως καὶ ἀξίως ἑαυτοῦ τὴν μὲν δεινότητα εἰς τὸν Αἰσχίνην ἔτρεψε , τοῖς δʼ ἀνδράσι τὴν εὐφημίαν ἐτήρησε . λέγει γὰρ , ὡς ἐγᾦμαι , ταυτὶ εἶτα τῶν πρότερον γεγενημένων ἀνδρῶν ἀγαθῶν μέμνησαι · καὶ καλῶς ποιεῖς . πρῶτον μὲν δὴ τοῦτο τὸ μικρὸν τὸ τῆς προσθήκης πῶς οὐ φιλάνθρωπον ἅμα καὶ γενναῖον , τὸ καὶ καλῶς ποιεῖς ; οὐχ ὥσπερ Πλάτων φησὶν ὅτι οὐ καλῶς ποιεῖς , Καλλίκλεις , μεμνημένος τῶν ἀνδρῶν τούτων ὡς ἀγαθῶν · οὐ γὰρ ἦσαν τοιοῦτοι . ἔπειτα τοσούτου ἐδέησε τῆς ὑπαρχούσης ἐκείνοις δόξης ἀφελεῖν ἐπιχειρεῖν , ἵνα δὴ μείζων αὐτὸς φανείη , ὥστε τὴν αὑτοῦ πολιτείαν εἰς τὴν ἐκείνων ἀνενήνοχε , φάσκων ταὐτὰ βουλομένην εἶναι . λέγει γὰρ οὕτως , ὅσον ἐγὼ μέμνημαι καὶ μὴν εἰ καὶ τοῦτʼ ἄρα εἰπεῖν δεῖ , ἡ μὲν ἐμὴ πολιτεία καὶ προαίρεσις , ἐάν τις ὀρθῶς σκοπῇ , ταῖς τῶν τότε ἐπαινουμένων ἀνδρῶν ὁμοία καὶ ταὐτὰ βουλομένη φανήσεται , ἡ δὲ σὴ ταῖς τῶν τότε τοὺς τοιούτους συκοφαντούντων . καίτοι τρία γʼ εἰς ὑπερβολὴν ὑπῆρχεν εἰπεῖν αὐτῷ τὰ μέγισθʼ ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ πολιτείας · πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ ὁμοίως εἶχε τὰ τῶν καιρῶν οὔτε τοῖς Ἀθηναίοις οὔτε τοῖς ἄλλοις Ἕλλησι τότε καὶ καθʼ αὑτὸν , ἀλλʼ οἱ μὲν ἐν εὐθενοῦσι τοῖς πράγμασι τὴν αὑτῶν ἀρετὴν ἔδειξαν , οὗτος δὲ νοσούντων καὶ μόνον οὐκ ἀπολωλότων ἤδη πάντων ἐπὶ τὴν προστασίαν τῶν κοινῶν παρῆλθεν . ἔπειθʼ ὅτι οὐδὲ τὰ τῶν ἀντιπάλων παραπλήσια , ἀλλὰ πρὸς ἄνδρας ὀξεῖς καὶ δεινοὺς καὶ συγκεκροτημένους καὶ τούτους ὁμόρους καὶ προσοικοῦντας , καὶ ἅμα τῷ κηρυκείῳ καὶ τῷ σιδήρῳ χρωμένους , καὶ τὰ πλεῖστα τῶν
Lemmas: διαλέγω , κατηγορέω μέν Αἰσχίνης ὡς ἀνάξιος εἰμί ὁ στέφανος , παρεξετάζω δέ αὐτός πρός ὁ πρότερος καί μόνος οὐ ἀνάγκη προστίθημι ὥστε ἐξάγω καί παρά γνώμη λέγω , καί φιλονεικέω πρός ὁ ἀνήρ ἕνεκα ὁ ἐκεῖνος βλασφημία ; ὁ δέ πως μάλα πρᾶος καί σώφρων καί ἄξιος ἑαυτοῦ ὁ μέν δεινότης εἰς ὁ Αἰσχίνης τρέπω , ὁ δέ ἀνήρ ὁ εὐφημία τηρέω . λέγω γάρ , ὡς οἴομαι , οὗτος εἶτα ὁ πρότερος γίγνομαι ἀνήρ ἀγαθός μιμνῄσκω · καί καλός ποιέω . πρῶτος μέν δή οὗτος ὁ μικρός ὁ ὁ προσθήκη πῶς οὐ φιλάνθρωπος ἅμα καί γενναῖος , ὁ καί καλός ποιέω ; οὐ ὥσπερ Πλάτων φημί ὅτι οὐ καλός ποιέω , Καλλικλῆς , μιμνῄσκω ὁ ἀνήρ οὗτος ὡς ἀγαθός · οὐ γάρ εἰμί τοιοῦτος . ἔπειτα τοσοῦτος δέω ὁ ὑπάρχω ἐκεῖνος δόξα ἀφαιρέω ἐπιχειρέω , ἵνα δή μέγας αὐτός φαίνω , ὥστε ὁ ἑαυτοῦ πολιτεία εἰς ὁ ἐκεῖνος ἀναφέρω , φάσκω αὐτός βούλομαι εἰμί . λέγω γάρ οὕτως , ὅσος ἐγώ μιμνῄσκω καί μήν εἰ καί οὗτος ἄρα λέγω δέω , ὁ μέν ἐμός πολιτεία καί προαίρεσις , ἐάν τις ὀρθός σκοπέω , ὁ ὁ τότε ἐπαινέω ἀνήρ ὅμοιος καί αὐτός βούλομαι φαίνω , ὁ δέ σός ὁ ὁ τότε ὁ τοιοῦτος συκοφαντέω . καίτοι τρεῖς γε εἰς ὑπερβολή ὑπάρχω λέγω αὐτός ὁ μέγας ὑπέρ ὁ ἑαυτοῦ πολιτεία · πρῶτος μέν ὅτι οὐ ὅμοιος ἔχω ὁ ὁ καιρός οὔτε ὁ Ἀθηναῖος οὔτε ὁ ἄλλος Ἕλλην τότε καί κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ μέν ἐν εὐθηνέω ὁ πρᾶγμα ὁ ἑαυτοῦ ἀρετή δείκνυμι , οὗτος δέ νοσέω καί μόνος οὐ ἀπόλλυμι ἤδη πᾶς ἐπί ὁ προστασία ὁ κοινός παρέρχομαι . ἔπειτα ὅτι οὐδέ ὁ ὁ ἀντίπαλος παραπλήσιος , ἀλλά πρός ἀνήρ ὀξύς καί δεινός καί συγκροτέω καί οὗτος ὅμορος καί προσοικέω , καί ἅμα ὁ κηρύκειον καί ὁ σίδηρος χράω , καί ὁ πολύς ὁ