aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 207
πάντας ἀνθρώπους μεγέθει τόλμης καὶ νίκης σεμνότητι παρελθεῖν . εἰ γὰρ ἓν ἐξ ἁπάντων εἰπεῖν δεῖ τῶν εἰς μνήμην ἡκόντων , μέγιστον ἐκεῖνό τις ἂν τὸ ἔργον λέγοι δικαίως . μόνος δέ μοι δοκεῖ πάντων ἀνθρώπων ἢ κομιδῆ γε ἐν ὀλίγοις δεῖξαι Θεμιστοκλῆς ἀληθῆ τὸν λόγον ὄντα , ὃν πάλαι μὲν Ἀλκαῖος ὁ ποιητὴς εἶπεν , ὕστερον δὲ οἱ πολλοὶ παραλαβόντες ἐχρήσαντο , ὡς ἄρα οὐ λίθοι οὐδὲ ξύλα οὐδὲ τέχνη τεκτόνων αἱ πόλεις εἶεν , ἀλλʼ ὅπου ποτʼ ἂν ὦσιν ἄνδρες αὑτοὺς σώζειν εἰδότες , ἐνταῦθα καὶ τείχη καὶ πόλεις . οὔκουν τῷ γε ἀληθεστάτῳ τῶν λόγων ἐκλιπεῖν τὴν πόλιν ἡγεῖτο , ἀλλὰ μετασκευάζειν ὥσπερ ἐν σκηνῇ πρὸς τὸ παρεστός · οὐδὲ γὰρ ἐν τοῖς δράμασιν οὐδένα τῶν ἀγωνιστῶν ἀπολλύναι τὴν ἑαυτοῦ φύσιν , ἐὰν πρὸς τὸ παρὸν μεταμπίσχηται · καὶ τότε τοῖς Ἀθηναίοις ἐπιβάλλειν θαλαττίων σχῆμα προσθέσθαι καὶ δεῖξαι τὴν πόλιν ἐν τούτῳ . διὰ ταῦτα τὴν μὲν χώραν καὶ τοὔδαφος τῆς πόλεως προεῖτο , τὴν δʼ ἀξίαν κάλλιστα ἀνθρώπων διεσώσατο , καὶ πρότερον τείχη καὶ ἑστίας καὶ νεὼς ἢ τὴν τοῦ φρονήματος τάξιν προὔλιπε καὶ ἃ πεπεικὼς αὑτὸν ἦν . ᾔδει γὰρ ὅτι , εἰ μὲν ἐκείνων ἀντέχοιτο καὶ περὶ αὐτὰ φιλοψυχοίη , ταχέως κἀκείνων στερήσεται καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοὺς προσαπολεῖ καὶ πάσας εἰσάπαξ τὰς ἐλπίδας ἐκβαλεῖ , εἰ δὲ τὰς ναῦς προβάλοιτο αὐτῶν καὶ τόν γε αὐτῆς τῆς κρίσεως χρόνον ἐκσταίη , καθάπερ τις ἀγωνιστὴς ἐπʼ ἄθλοις ἀποδημῶν ῥᾳδίως ἤλπιζεν , ὥσπερ τότε τὴν θάλατταν ἀντὶ τῆς γῆς ᾑρεῖτο , οὕτω πάλιν ἐκ τῆς θαλάττης εὑρήσειν καὶ τὴν χώραν καὶ τὴν πόλιν καὶ οὐδὲν χείροσι χρήσεσθαι . ταῦτα δὲ ἐνθυμηθεὶς τοὺς δρομέας ἐμιμήσατο τοὺς ἐκ πολλοῦ τοὺς πρόσθεν αἱροῦντας · καὶ παραχωρήσας οὐ μόνον τῆς Ἀττικῆς , ἀλλὰ καὶ τῆς γῆς ἁπάσης Ξέρξῃ καὶ προλαβεῖν ἐάσας , καὶ τῆς θαλάττης τοσοῦτον ἀπολαβὼν , ὅσον ταῖς ναυσὶν ἤρκει , περιέτρεψεν ἁπάσας αὐτῷ τὰς ἐλπίδας , καὶ
Lemmas: πᾶς ἄνθρωπος μέγεθος τόλμα καί νίκη σεμνότης παρέρχομαι . εἰ γάρ εἷς ἐκ ἅπας λέγω δέω ὁ εἰς μνήμη ἥκω , μέγας ἐκεῖνος τις ἄν ὁ ἔργον λέγω δίκαιος . μόνος δέ ἐγώ δοκέω πᾶς ἄνθρωπος ἤ κομιδῇ γε ἐν ὀλίγος δείκνυμι Θεμιστοκλῆς ἀληθής ὁ λόγος εἰμί , ὅς πάλαι μέν Ἀλκαῖος ὁ ποιητής λέγω , ὕστερον δέ ὁ πολύς παραλαμβάνω χράω , ὡς ἄρα οὐ λίθος οὐδέ ξύλον οὐδέ τέχνη τέκτων ὁ πόλις εἰμί , ἀλλά ὅπου ποτέ ἄν εἰμί ἀνήρ ἑαυτοῦ σῴζω οἶδα , ἐνταῦθα καί τεῖχος καί πόλις . οὔκουν ὁ γε ἀληθής ὁ λόγος ἐκλείπω ὁ πόλις ἡγέομαι , ἀλλά μετασκευάζω ὥσπερ ἐν σκηνή πρός ὁ παρίστημι · οὐδέ γάρ ἐν ὁ δρᾶμα οὐδείς ὁ ἀγωνιστής ἀπόλλυμι ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ἐάν πρός ὁ πάρειμι μεταμφιίσχω · καί τότε ὁ Ἀθηναῖος ἐπιβάλλω θαλάσσιος σχῆμα προστίθημι καί δείκνυμι ὁ πόλις ἐν οὗτος . διά οὗτος ὁ μέν χώρα καί ἔδαφος ὁ πόλις προίημι , ὁ δέ ἄξιος καλός ἄνθρωπος διασῴζω , καί πρότερος τεῖχος καί ἑστία καί ναῦς ἤ ὁ ὁ φρόνημα τάξις προλείπω καί ὅς πείθω ἑαυτοῦ εἰμί . οἶδα γάρ ὅτι , εἰ μέν ἐκεῖνος ἀντέχω καί περί αὐτός φιλοψυχέω , ταχύς ἐκεῖνος στερέω καί ὁ ἀνήρ αὐτός προσαπόλλυμι καί πᾶς εἰσάπαξ ὁ ἐλπίς ἐκβάλλω , εἰ δέ ὁ ναῦς προβάλλω αὐτός καί ὁ γε αὐτός ὁ κρίσις χρόνος ἐξίστημι , καθά τις ἀγωνιστής ἐπί ἆθλον ἀποδημέω ῥᾴδιος ἐλπίζω , ὥσπερ τότε ὁ θάλασσα ἀντί ὁ γῆ αἱρέω , οὕτως πάλιν ἐκ ὁ θάλασσα εὑρίσκω καί ὁ χώρα καί ὁ πόλις καί οὐδείς κακός χράω . οὗτος δέ ἐνθυμέομαι ὁ δρομεύς μιμέομαι ὁ ἐκ πολύς ὁ πρόσθεν αἱρέω · καί παραχωρέω οὐ μόνος ὁ Ἀττική , ἀλλά καί ὁ γῆ ἅπας Ξέρξης καί προλαμβάνω ἐάω , καί ὁ θάλασσα τοσοῦτος ἀπολαμβάνω , ὅσος ὁ ναῦς ἀρκέω , περιτρέπω ἅπας αὐτός ὁ ἐλπίς , καί