aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 270
ἰδίου ἕνεκα τοῦ ἑαυτῶν , ἄλλο δὲ μηδὲν βλέπειν . μνησθεὶς δὲ καὶ τούτων τῶν ἀνδρῶν , διὰ τὸ τὸν Καλλικλέα δὴ τούτους γε ὑπεξελέσθαι , βουλόμενος δεῖξαι παραπλησίως τοῖς ἄλλοις ἔχοντας καὶ οὐδὲν βελτίους ὄντας , ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς διακόνους καὶ τοιούτους οἵους τὰς ἐπιθυμίας ἐμπιμπλάναι , κατηγορήσας ἃ ἐβούλετο καὶ τὰς συμφορὰς ὀνειδίσας αὐτοῖς , εἶθʼ ὥσπερ τῶν πρώτων ἐπιλαθόμενος , μᾶλλον δὲ καὶ τῆς ὑποθέσεως ὅλης , ἐπέθηκεν ἐπὶ τελευτῆς ὥστʼ εἰ τοιοῦτοι ῥήτορες ἦσαν , οὔτε τῇ ἀληθινῇ ῥητορικῇ ἐχρῶντο , οὐ γὰρ ἂν ἐξέπεσον , οὔτε τῇ κολακικῇ . ἔχε δὴ πρὸς θεῶν . πῶς ἄν τις μᾶλλον ἁλοίη τἀναντία λέγων αὐτὸς αὑτῷ , ὅστις λέγων μὲν ὡς ἦσαν κόλακες καὶ τοῦτʼ ἀγωνιζόμενος , εἶτʼ αὐτὸς αὖ φησιν ὡς οὐκ ἐχρῶντο τῇ κολακικῇ , πάλιν δʼ ὧν ἀφῆκεν αὐτοὺς , ταῦτα κατηγορεῖ , καὶ διʼ ὧν μὲν ἐλέγχειν προὐθυμεῖτο , διὰ τούτων ἀφεῖναι ἠναγκάσθη , διὰ δʼ ὧν ἀφῆκεν οὓς ᾐτιάσατο τῆς κολακείας , διὰ τούτων ῥητορικὴν ὡς κολακείαν ἐλέγχειν ἀξιοῖ , καὶ ἅμα μέν φησιν ἐξ ἴσου τοῖς ἄλλοις εἶναι τούτους , ἅμα δʼ οὐ χρήσασθαι τῇ κολακείᾳ , τοῖς ἄλλοις κολακείαν ἐγκαλῶν . καὶ μὴν εἰ μὲν τῆς τῶν διακόνων καὶ τῆς τῶν κολάκων ἐπωνυμίας εἰσὶ δίκαιοι τυγχάνειν , τί τοῦτο λέγεις , ὡς οὐκ ἐχρῶντο τῇ κολακικῇ ; εἰ δʼ αὖ μηδὲν μετῆν αὐτοῖς τῆς κολακικῆς , πῶς μετὰ τῶν κολάκων αὐτοὺς τίθης ; ὅρα μὴ οὐχ ὁμολογῇ ταῦτα ἀλλήλοις , ἀλλʼ ὡς ἀληθῶς ἔχῃ τὴν τοῦ Ἀμφίονος ἀνταποδοῦναι ῥῆσιν ὁ Καλλικλῆς , ὅτι ἄρα οὐ συμφωνεῖ Πλάτων αὐτὸς αὑτῷ κατὰ ταῦτά γε . καίτοι ποτέροις τῶν λόγων χρὴ πιστεῦσαι , πότερον τοῖς αἰτιωμένοις τοὺς ἄνδρας καὶ διαβάλλουσιν , ἢ τοῖς ἀφιεῖσιν ; ἤρξατο μὲν γὰρ ὡς κατήγορος , ἔληξε δὲ ὡς ἄν τις μάρτυς ἥκων αὐτοῖς . καὶ μὴν εἰ μὲν ἔμελλε , τοῦτο γάρ ἐστιν ἤδη τὸ ἰσχυρότατον , κόλακας τρόπον τινʼ αὐτοὺς ἐκ τῶν αἰτιῶν δόξειν ἀποφαίνειν , κἀνταῦθα στήσεσθαι τοῦ λόγου , τάχʼ ἂν εἰ καὶ τὰ μὴ ὄντα
Lemmas: ἴδιος ἕνεκα ὁ ἑαυτοῦ , ἄλλος δέ μηδείς βλέπω . μιμνῄσκω δέ καί οὗτος ὁ ἀνήρ , διά ὁ ὁ Καλλικλῆς δή οὗτος γε ὑπεξαιρέω , βούλομαι δείκνυμι παραπλήσιος ὁ ἄλλος ἔχω καί οὐδείς ἀγαθός εἰμί , ἀλλά καί αὐτός διάκονος καί τοιοῦτος οἷος ὁ ἐπιθυμία ἐμπίμπλημι , κατηγορέω ὅς βούλομαι καί ὁ συμφορά ὀνειδίζω αὐτός , εἶτα ὥσπερ ὁ πρῶτος ἐπιλανθάνω , μάλα δέ καί ὁ ὑπόθεσις ὅλος , ἐπιτίθημι ἐπί τελευτή ὥστε εἰ τοιοῦτος ῥήτωρ εἰμί , οὔτε ὁ ἀληθινός ῥητορικός χράω , οὐ γάρ ἄν ἐκπίπτω , οὔτε ὁ κολακικός . ἔχω δή πρός θεός . πῶς ἄν τις μάλα ἁλίσκομαι ἐναντίος λέγω αὐτός ἑαυτοῦ , ὅστις λέγω μέν ὡς εἰμί κόλαξ καί οὗτος ἀγωνίζομαι , εἶτα αὐτός αὖ φημί ὡς οὐ χράω ὁ κολακικός , πάλιν δέ ὅς ἀφίημι αὐτός , οὗτος κατηγορέω , καί διά ὅς μέν ἐλέγχω προθυμέομαι , διά οὗτος ἀφίημι ἀναγκάζω , διά δέ ὅς ἀφίημι ὅς αἰτιάομαι ὁ κολακεία , διά οὗτος ῥητορική ὡς κολακεία ἐλέγχω ἀξιόω , καί ἅμα μέν φημί ἐκ ἴσος ὁ ἄλλος εἰμί οὗτος , ἅμα δέ οὐ χράω ὁ κολακεία , ὁ ἄλλος κολακεία ἐγκαλέω . καί μήν εἰ μέν ὁ ὁ διάκονος καί ὁ ὁ κόλαξ ἐπωνυμία εἰμί δίκαιος τυγχάνω , τίς οὗτος λέγω , ὡς οὐ χράω ὁ κολακικός ; εἰ δέ αὖ μηδείς μέτειμι αὐτός ὁ κολακικός , πῶς μετά ὁ κόλαξ αὐτός τίθημι ; ὁράω μή οὐ ὁμολογέω οὗτος ἀλλήλων , ἀλλά ὡς ἀληθής ἔχω ὁ ὁ Ἀμφίων ἀνταποδίδωμι ῥῆσις ὁ Καλλικλῆς , ὅτι ἄρα οὐ συμφωνέω Πλάτων αὐτός ἑαυτοῦ κατά οὗτος γε . καίτοι πότερος ὁ λόγος χρή πιστεύω , πότερος ὁ αἰτιάομαι ὁ ἀνήρ καί διαβάλλω , ἤ ὁ ἀφίημι ; ἄρχω μέν γάρ ὡς κατήγορος , λήγω δέ ὡς ἄν τις μάρτυς ἥκω αὐτός . καί μήν εἰ μέν μέλλω , οὗτος γάρ εἰμί ἤδη ὁ ἰσχυρός , κόλαξ τρόπος τις αὐτός ἐκ ὁ αἰτία δοκέω ἀποφαίνω , ἐνταῦθα ἵστημι ὁ λόγος , τάχα ἄν εἰ καί ὁ μή εἰμί