aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 292
κατὰ τὸν Τάνταλον , καὶ τὸ γενέσθαι τούτων ἕνα καὶ τὸ λαβεῖν τὴν τούτων προσηγορίαν αἰσχύνη σαφὴς , ποῖ ποτε ἐκπίπτει τῆς ῥητορικῆς τὰ πράγματα , ἢ τί τῷ Μιλτιάδῃ καὶ τῷ Κίμωνι καὶ τῷ Περικλεῖ καὶ τῷ Θεμιστοκλεῖ καταλείπεται ; ἆρα ἄλλο τι ἢ τῷ ὄντι ὥσπερ εἴδωλον ἔλαττον φέρεσθαι , καὶ τίς ταῦτα ἀνέξεται ; καίτοι ὅταν οἱ μὲν σοφισταὶ μηδὲν τῶν ἐν Ἅιδου κολαζομένων διαφέρωσιν , οἱ δὲ ῥήτορες χείρους ἔτι τούτων ὦσι , καὶ μηδὲν αὖ τῶν μαγείρων οὗτοι σεμνότεροι , κωμῳδίαν δὲ καὶ τραγῳδίαν μὴ οὐδὲ διδάσκειν δέῃ τὸ παράπαν , ἀλλʼ ἐκκηρύττειν ἐκ τῆς ἀγαθῆς πόλεως , ὁ δὲ διθύραμβος κολακεία τις ᾖ , φαῦλον δʼ οἱ χοροὶ , κἂν παιᾶνας ᾁδωσιν , Ὅμηρον δὲ εἰσαλείψαντες ἐκπέμπωμεν ὡς οὐκ ἐπιτήδειον συνεῖναι τοῖς νέοις , ἀλλὰ ὄντα γόητα καὶ τοῦ πρὸς ἡδονὴν θηρευτὴν , πάντες δʼ ὦσι τοῦ μηδενὸς ἄξιοι , οὐ φροῦδα τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα ; ἢ πῶς οὐκ εἰς πονηρὸν κάτεισι τοῖς Ἕλλησι τὰ πράγματα ; ἢ τοῦ ποτε λοιπὸν ἡμῖν ὁ Σωκράτης ἔσται βελτίων , εἰ πάντας ἐφεξῆς οὑτωσὶ διαγράψομεν καὶ ξενηλασίαν τοσαύτην τῶν Ἑλλήνων ποιησόμεθα , ὅσην οὐδʼ ἐν Λακεδαίμονί πω συμβᾶσαν ἀκούομεν ; οὐ οὐ πρὸς ἡμέρων ταῦτα καὶ δικαίων , ὥς φασιν οἱ πρῶτοι τῶν Ἑλλήνων Ὅμηρος καὶ Πλάτων . καὶ ταῦτʼ οὐχὶ Πλάτωνος λέγω καθαπτόμενος . πόθεν ; μὴ μὲν οὖν ἔμοιγε κατʼ Αἰσχύλον μήτε παρασπιστὴς μήτʼ ἐγγὺς εἴη ὅστις μὴ φίλος τῷ ἀνδρὶ τούτῳ μηδὲ τιμᾷ τὰ πρέποντα · ἀλλʼ ὥσπερ ἔφη Λυσίας κοινὸν ἑαυτὸν εἶναι φίλον τῆς πόλεως , οὕτως καὶ περὶ ἡμῶν χρὴ διανοεῖσθαι κοινούς τινας εἶναι τοῖς Ἕλλησι φίλους , καὶ νῦν ὑπὲρ τῶν κοινῶν δικαίων ἀγωνίζεσθαι . οὔτοι φιλαθηναίου γέ ἐστι τὴν Ἀκαδημίαν μόνην ἀσπάζεσθαι τῆς Ἀττικῆς , τὴν δʼ ἄλλην ἅπασαν ὥσπερ ἐχθρὰν κρίνειν καὶ πολεμίαν · οὐδὲ γὰρ καταγελάστους ἀποφήναντα τοὺς ἄλλους ἅπαντας οὕτω καὶ τότε χρὴ Πλάτωνα θαυμάζειν ἀναμεῖναι . τοῦτο γὰρ οὐ Πλάτωνος ἂν εἴη τιμὴ , ἀλλʼ ἀτιμία τῶν ἄλλων μᾶλλον , σχεδὸν δέ τι καὶ αὐτοῦ Πλάτωνος . τὸ γὰρ ἡγεῖσθαι χρηστοῦ τινος
Lemmas: κατά ὁ Τάνταλος , καί ὁ γίγνομαι οὗτος εἷς καί ὁ λαμβάνω ὁ οὗτος προσηγορία αἰσχύνη σαφής , ποῖ ποτέ ἐκπίπτω ὁ ῥητορική ὁ πρᾶγμα , ἤ τίς ὁ Μιλτιάδης καί ὁ Κίμων καί ὁ Περικλῆς καί ὁ Θεμιστοκλῆς καταλείπω ; ἆρα ἄλλος τις ἤ ὁ εἰμί ὥσπερ εἴδωλον ἐλαχύς φέρω , καί τίς οὗτος ἀνέχω ; καίτοι ὅταν ὁ μέν σοφιστής μηδείς ὁ ἐν ᾍδης κολάζω διαφέρω , ὁ δέ ῥήτωρ κακός ἔτι οὗτος εἰμί , καί μηδείς αὖ ὁ μάγειρος οὗτος σεμνός , κωμῳδία δέ καί τραγῳδία μή οὐδέ διδάσκω δέω ὁ παράπαν , ἀλλά ἐκκηρύσσω ἐκ ὁ ἀγαθός πόλις , ὁ δέ διθύραμβος κολακεία τις εἰμί , φαῦλος δέ ὁ χορός , ἐάν παιάν ᾁδωμι , Ὅμηρος δέ εἰσαλείφω ἐκπέμπω ὡς οὐ ἐπιτήδειος σύνειμι ὁ νέος , ἀλλά εἰμί γόης καί ὁ πρός ἡδονή θηρευτής , πᾶς δέ εἰμί ὁ μηδείς ἄξιος , οὐ φροῦδος ὁ ὁ Ἕλλην πρᾶγμα ; ἤ πῶς οὐ εἰς πονηρός κατέρχομαι ὁ Ἕλλην ὁ πρᾶγμα ; ἤ ὁ ποτέ λοιπός ἐγώ ὁ Σωκράτης εἰμί ἀγαθός , εἰ πᾶς ἐφεξῆς οὕτως διαγράφω καί ξενηλασία τοσοῦτος ὁ Ἕλλην ποιέω , ὅσος οὐδέ ἐν Λακεδαίμων πω συμβαίνω ἀκούω ; οὐ οὐ πρός ἥμερος οὗτος καί δίκαιος , ὡς φημί ὁ πρῶτος ὁ Ἕλλην Ὅμηρος καί Πλάτων . καί οὗτος οὐ Πλάτων λέγω καθάπτω . πόθεν ; μή μέν οὖν ἐγώ κατά Αἰσχύλος μήτε παρασπιστής μήτε ἐγγύς εἰμί ὅστις μή φίλος ὁ ἀνήρ οὗτος μηδέ τιμάω ὁ πρέπω · ἀλλά ὥσπερ φημί Λυσίας κοινός ἑαυτοῦ εἰμί φίλος ὁ πόλις , οὕτως καί περί ἐγώ χρή διανοέω κοινός τις εἰμί ὁ Ἕλλην φίλος , καί νῦν ὑπέρ ὁ κοινός δίκαιος ἀγωνίζομαι . οὔτοι φιλαθήναιος γε εἰμί ὁ Ἀκαδήμεια μόνος ἀσπάζομαι ὁ Ἀττική , ὁ δέ ἄλλος ἅπας ὥσπερ ἐχθρός κρίνω καί πολέμιος · οὐδέ γάρ καταγέλαστος ἀποφαίνω ὁ ἄλλος ἅπας οὕτως καί τότε χρή Πλάτων θαυμάζω ἀναμένω . οὗτος γάρ οὐ Πλάτων ἄν εἰμί τιμή , ἀλλά ἀτιμία ὁ ἄλλος μάλα , σχεδόν δέ τις καί αὐτός Πλάτων . ὁ γάρ ἡγέομαι χρηστός τις