aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 142
ἀπολεῖν τὴν πόλιν . τοῖς μὲν γὰρ πολεμίοις μέρος ἑκάστοις ἐκινδύνευεν , αὐτοῖς δὲ καὶ τοὔδαφος τῆς πόλεως συνυπέκειτο τῷ κινδύνῳ , καὶ εἷς ὑπὲρ πάντων κύβος ἀνερρίπτετο , σωμάτων , χρημάτων , δόξης , ἡγεμονίας , τοῦ βάθρου τῆς πόλεως , τῶν ἐλπίδων , ὅτου τις ἂν εἴποι παντός . οὔκουν ᾤετο δεῖν οὕτως ἄνισον ἀγῶνα ἀγωνίζεσθαι , οὐδʼ ἐπὶ μηδενὶ πλείονι πᾶσι τοῖς οὖσι κινδυνεύειν , σωφρονῶν οἶμαι καὶ στρατηγοῦ λογισμῷ χρώμενος . ὁρῶμεν δὲ δή που καὶ τοὺς παλαιστὰς οὐκ εἰς τὰ τῶν ἀντιπάλων ἰσχυρὰ συγκαθιέντας , οὐδʼ ἐξεπίτηδες καθʼ αὑτῶν παρέχοντας λαβὰς , ἀλλʼ ἀπὸ τούτων μὲν ὡς οἷόν τε μάλιστα ἀποχωροῦντας , τοῖς δὲ αὑτῶν πλεονεκτήμασι χρῆσθαι πειρωμένους καὶ τὴν νίκην ἀπὸ τούτων διώκοντας . ἃ καὶ Περικλῆς ἐνθυμούμενος οὐκ ἔδωκε τοῖς πολεμίοις τοσαύτην κατὰ τῆς πόλεως λαβὴν , ἀλλʼ ἐάσας ἐκείνους ἐν τῇ Ἀττικῇ ληρεῖν ἑκατὸν νεῶν ἐπίπλουν ἐξήρτυε τῇ Πελοποννήσῳ καὶ αὐτὸς ἐμβὰς ἐκόμιζε τὴν στρατιάν . καὶ περιῆν τοῖς μὲν τῆς Ἀττικῆς μέρος τι τετμηκέναι , τοῖς δʼ ὡσπερεὶ πᾶσαν τὴν πολεμίαν . ὥστε ἠναγκάζοντο ἤδη φεύγειν ἐκ τῆς Ἀττικῆς οἱ τότε ὡς ἐπὶ ἕρμαιον βαδίζοντες . οὕτως ἃ μὲν οὐκ ἐκίνει , προνοίας , οὐ δειλίας ἦν , ἃ δὲ κἀν τούτοις ὄντας ἠξίου τολμᾶν ἔσχατον δεῖγμα τῆς ἀνδρείας ἔχει τῆς ἐκείνου . καίτοι πῶς οὐκ ἄτοπον , εἰ ὅτι μὲν οὐκ ἐξῆγεν αἰτιασόμεθα , ὅτι δὲ ἔξω τῆς Ἀττικῆς ἦγεν αὐτοὺς οὐ θαυμασόμεθα ; καὶ ὅτι μὲν οὐκ ἐμάχετο οὗ μὴ προσῆκεν ἐπιτιμήσομεν , ὅτι δʼ ἠπίστατο ποῦ χρὴ τοῦτο ποιεῖν οὐ διαλογιούμεθα ; καὶ ὅτι μὲν οὐ τὴν Ἀττικὴν ἐνεπίμπλη πολέμου καὶ ταραχῆς κατηγορήσομεν , ὅτι δὲ εἰς τὴν πολεμίαν ἀπέβαινε καὶ ἀντιμεθίστη τῇ Πελοποννήσῳ τὴν πολιορκίαν οὐ θήσομεν εἰς λόγον ; ἀλλὰ τὰ μὴ πραχθέντα ἀντὶ τῶν πεπραγμένων ζητήσομεν ; καὶ ὅτι μὴ νοσοῦντας μὲν οὐκ ἐξῆγεν οὐ συγγνωσόμεθα , ὅτι δὲ καὶ νοσοῦντας ἐξῆγεν οὐ
Lemmas: ἀπόλλυμι ὁ πόλις . ὁ μέν γάρ πολέμιος μέρος ἕκαστος κινδυνεύω , αὐτός δέ καί ἔδαφος ὁ πόλις συνυπόκειμαι ὁ κίνδυνος , καί εἷς ὑπέρ πᾶς κύβος ἀναρρίπτω , σῶμα , χρῆμα , δόξα , ἡγεμονία , ὁ βάθρον ὁ πόλις , ὁ ἐλπίς , ὅστις τις ἄν λέγω πᾶς . οὔκουν οἴομαι δέω οὕτως ἄνισος ἀγών ἀγωνίζομαι , οὐδέ ἐπί μηδείς πολύς πᾶς ὁ εἰμί κινδυνεύω , σωφρονέω οἴομαι καί στρατηγός λογισμός χράω . ὁράω δέ δή που καί ὁ παλαιστής οὐ εἰς ὁ ὁ ἀντίπαλος ἰσχυρός συγκαθίημι , οὐδέ ἐξεπίτηδες κατά ἑαυτοῦ παρέχω λαβή , ἀλλά ἀπό οὗτος μέν ὡς οἷος τε μάλα ἀποχωρέω , ὁ δέ ἑαυτοῦ πλεονέκτημα χράω πειράω καί ὁ νίκη ἀπό οὗτος διώκω . ὅς καί Περικλῆς ἐνθυμέομαι οὐ δίδωμι ὁ πολέμιος τοσοῦτος κατά ὁ πόλις λαβή , ἀλλά ἐάω ἐκεῖνος ἐν ὁ Ἀττικός ληρέω ἑκατόν ναῦς ἐπίπλοος ἐξαρτύω ὁ Πελοπόννησος καί αὐτός ἐμβαίνω κομίζω ὁ στρατιά . καί περίειμι ὁ μέν ὁ Ἀττική μέρος τις τέμνω , ὁ δέ ὡσπερεί πᾶς ὁ πολέμιος . ὥστε ἀναγκάζω ἤδη φεύγω ἐκ ὁ Ἀττική ὁ τότε ὡς ἐπί ἕρμαιον βαδίζω . οὕτως ὅς μέν οὐ κινέω , πρόνοια , οὐ δειλία εἰμί , ὅς δέ ἐν οὗτος εἰμί ἀξιόω τολμάω ἔσχατος δεῖγμα ὁ ἀνδρεία ἔχω ὁ ἐκεῖνος . καίτοι πῶς οὐ ἄτοπος , εἰ ὅτι μέν οὐ ἐξάγω αἰτιάομαι , ὅτι δέ ἔξω ὁ Ἀττική ἄγω αὐτός οὐ θαυμάζω ; καί ὅτι μέν οὐ μάχομαι ὅς μή προσήκω ἐπιτιμάω , ὅτι δέ ἐπίσταμαι ποῦ χρή οὗτος ποιέω οὐ διαλογίζομαι ; καί ὅτι μέν οὐ ὁ Ἀττική ἐμπίμπλημι πόλεμος καί ταραχή κατηγορέω , ὅτι δέ εἰς ὁ πολέμιος ἀποβαίνω καί ἀντιμεθίστημι ὁ Πελοπόννησος ὁ πολιορκία οὐ τίθημι εἰς λόγος ; ἀλλά ὁ μή πράσσω ἀντί ὁ πράσσω ζητέω ; καί ὅτι μή νοσέω μέν οὐ ἐξάγω οὐ συγγιγνώσκω , ὅτι δέ καί νοσέω ἐξάγω οὐ