aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 268
ἐπισημαίνοιτο · ἓν μὲν ὅτι οὐ κατʼ ἀνάγκην , ἀλλʼ ἐκ περιουσίας καὶ γνώμης ἐπιεικείᾳ τὴν μνήμην τῶν ἀνδρῶν καὶ τὸν ἔπαινον τούτων ἐποιήσατο , ἕτερον δὲ ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ ἐναντιώτατα αὐτοῖς ἀπέδωκεν ὧν κατηγόρηκεν ὁ Πλάτων . ὁ μὲν γὰρ κολακείας καὶ δουλείας καὶ τῆς ἡδονῆς θεραπευτὰς , καὶ μηδὲν πλέον τούτου σκοπεῖν αὐτοὺς , ὁ δʼ ὡς παρρησίᾳ τῇ δικαιοτάτῃ χρωμένους καὶ τὸ χαρίζεσθαι μηδαμοῦ τιθέντας πρὸς τὸ βέλτιστον , οὕτως ἐπαινῶν φαίνεται , τὴν αὐτὴν τῷ Θουκυδίδῃ φωνὴν ἀφιεὶς , ἐπεὶ κἀκεῖνος , ὥσπερ ἐν τοῖς ἄνω λόγοις ἐπεδείκνυμεν , θαυμαστὸν ὅσον φησὶ περιεῖναι τῷ Περικλεῖ τῆς ἐλευθερίας καὶ παρρησίας , οὐ γὰρ ἄγεσθαι μᾶλλον ἢ ἄγειν τὸν δῆμον , καὶ μὴ τί λέγων χαριεῖται σκοπεῖν , ἀλλʼ ὅ τι βέλτιστον αὐτοῖς ἡγοῖτο , τοῦτο συμβουλεύειν . ἐπαινεῖ δέ που καὶ τὸν Νικίαν διὰ τὸ πᾶσαν ἀρετὴν ἐπιτηδεύειν . οὕτω καὶ ἔντιμα καὶ ὁμολογούμενα ὑπὲρ τῶν ἀνδρῶν εἴρηκεν ὁ Δημοσθένης . φέρε δὴ σκεψώμεθα τἀπὶ τούτοις μετὰ πάσης εὐμενείας , ὥσπερ ἐν κοινῷ τινι τῶν Ἑλλήνων συλλόγῳ . πάντως δὲ ἄκρω μὲν ἀμφοτέρω τὼ ἄνδρε , ὑπὲρ μεγάλων δὲ καὶ οἱ λόγοι . ἀλλὰ μὴν τό γε τοῦ λέγοντος αὐτοῦ ὅπως τις βούλεται τιθέναι , οὕτως ἐχέτω τὰ νῦν . ἀλλʼ ὅ γʼ ἐβουλόμην εἰπεῖν , πότερος καὶ τὴν ὅλην γνώμην φιλανθρωπότερος καὶ περὶ αὐτοὺς τοὺς λόγους δεξιώτερος κατὰ τοῦτο τὸ μέρος , πότερʼ ὅστις αὐτῷ μηδεμιᾶς ἀνάγκης ὑπαρχούσης κακῶς λέγειν εἵλετο τοὺς ἄνδρας , ἢ ὅστις ὄντος μὲν τοῦ παροξύνοντος οὐ προήχθη οὐδʼ ἠξίωσεν αὑτὸν σεμνύνειν , ἐν οἷς ἑτέρους ἔμελλε κακῶς ἐρεῖν , πάλιν δὲ μηδεμιᾶς ἀνάγκης ὑπαρχούσης ἐπὶ τοῖς βελτίστοις αὐτῶν ἐμνημόνευσεν ἐξεπίτηδες ; εἰ μή τῳ φαυλοτέρα τῆς διαλεκτικῆς ἡ ῥητορικὴ φαίνεται . καίτοι ἔγωγʼ ᾤμην οὐ πάνυ ταῦτʼ ἀλλήλων κεχωρίσθαι , ἀλλʼ εἶναι τὴν διαλεκτικὴν μέρος τι τῆς ῥητορικῆς , ὥσπερ τὴν ἐρώτησιν τοῦ παντὸς λόγου , καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ τοῖς δρομεῦσι μέτεστι τοῦ
Lemmas: ἐπισημαίνω · εἷς μέν ὅτι οὐ κατά ἀνάγκη , ἀλλά ἐκ περιουσία καί γνώμη ἐπιείκεια ὁ μνήμη ὁ ἀνήρ καί ὁ ἔπαινος οὗτος ποιέω , ἕτερος δέ ὅτι καί αὐτός ὁ ἐναντίος αὐτός ἀποδίδωμι ὅς κατηγορέω ὁ Πλάτων . ὁ μέν γάρ κολακεία καί δουλεία καί ὁ ἡδονή θεραπευτής , καί μηδείς πολύς οὗτος σκοπέω αὐτός , ὁ δέ ὡς παρρησία ὁ δίκαιος χράω καί ὁ χαρίζω μηδαμοῦ τίθημι πρός ὁ ἀγαθός , οὕτως ἐπαινέω φαίνω , ὁ αὐτός ὁ Θουκυδίδης φωνή ἀφίημι , ἐπεί ἐκεῖνος , ὥσπερ ἐν ὁ ἄνω λόγος ἐπιδείκνυμι , θαυμαστός ὅσος φημί περίειμι ὁ Περικλῆς ὁ ἐλευθερία καί παρρησία , οὐ γάρ ἄγω μάλα ἤ ἄγω ὁ δῆμος , καί μή τίς λέγω χαρίζω σκοπέω , ἀλλά ὅς τις ἀγαθός αὐτός ἡγέομαι , οὗτος συμβουλεύω . ἐπαινέω δέ που καί ὁ Νικίας διά ὁ πᾶς ἀρετή ἐπιτηδεύω . οὕτως καί ἔντιμος καί ὁμολογέω ὑπέρ ὁ ἀνήρ λέγω ὁ Δημοσθένης . φέρω δή σκοπέω ἐπί οὗτος μετά πᾶς εὐμένεια , ὥσπερ ἐν κοινός τις ὁ Ἕλλην σύλλογος . πάντως δέ ἄκρος μέν ἀμφότερος ὁ ἀνήρ , ὑπέρ μέγας δέ καί ὁ λόγος . ἀλλά μήν ὁ γε ὁ λέγω αὐτός ὅπως τις βούλομαι τίθημι , οὕτως ἔχω ὁ νῦν . ἀλλά ὅς γε βούλομαι λέγω , πότερος καί ὁ ὅλος γνώμη φιλάνθρωπος καί περί αὐτός ὁ λόγος δεξιός κατά οὗτος ὁ μέρος , πότερος ὅστις αὐτός μηδείς ἀνάγκη ὑπάρχω κακός λέγω αἱρέω ὁ ἀνήρ , ἤ ὅστις εἰμί μέν ὁ παροξύνω οὐ προάγω οὐδέ ἀξιόω ἑαυτοῦ σεμνύνω , ἐν ὅς ἕτερος μέλλω κακός λέγω , πάλιν δέ μηδείς ἀνάγκη ὑπάρχω ἐπί ὁ ἀγαθός αὐτός μνημονεύω ἐξεπίτηδες ; εἰ μή τις φαῦλος ὁ διαλεκτικός ὁ ῥητορικός φαίνω . καίτοι ἐγώ οἴομαι οὐ πάνυ οὗτος ἀλλήλων χωρίζω , ἀλλά εἰμί ὁ διαλεκτικός μέρος τις ὁ ῥητορικός , ὥσπερ ὁ ἐρώτησις ὁ πᾶς λόγος , καί ὁ αὐτός τρόπος ὅς ὁ δρομεύς μέτειμι ὁ