aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 286
τοιούτους ὅσοι τὰ τῆς πόλεως πράττουσιν · οὐδαμῶς · ἀλλʼ ἀναγκάζει κλάειν θέντα τὴν κεφαλὴν ἐπὶ τὰ γόνατα ἀθυμήσαντα , ὡς οὐδʼ ἐγγὺς ὄντα τῷ Θεμιστοκλεῖ τὴν παρασκευήν · καὶ προσέτι συμμέτρως ἐπέτεινε τὸν λόγον . εἶπε γάρ που μεταξὺ λέγων ὡς οὐδʼ ἐκείνῳ ἡ ἐπιστήμη τοσαύτη οὖσα ἤρκεσεν , ἀλλʼ ἐνεδέησεν , ὥστε τὴν μὲν βλασφημίαν περιῃρῆσθαι , ὃ δʼ ἦν χρήσιμον εἰς τὸ προτρέψαι , παρʼ ἀμφοῖν ἐνεῖναι , καὶ παρὰ τῆς εὐφημίας καὶ παρὰ τοῦ μηδὲ ταῦτα ἀρκέσαι φῆσαι τῷ γε Θεμιστοκλεῖ . οὕτω καίτοι τοῖς ἄλλοις Αἰσχίνης λειπόμενος Πλάτωνος , τοῦτό γε ἄμεινόν πως διεχείρισεν . ἀλλὰ γὰρ ὡς μὲν οὐκ ἄριστος τῶν Ἑλλήνων Πλάτων κάκιστος ἂν εἴη καὶ βαρβάρων ὅστις οὐκ ἐθέλει λέγειν . ἔοικε δέ τι καὶ τῆς φύσεως ἀπολαύειν , ὥσπερ οἱ βασιλεῖς τῆς ἐξουσίας , οἷον καὶ περὶ αὐτὴν τὴν λέξιν ἔστιν οὗ φανήσεται ποιῶν , ἀδείᾳ λόγων πλείονι χρώμενος , καὶ περί γε αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις , οἷόν ἐστιν ἐν τῷ λόγῳ οὗ μικρῷ πρόσθεν ἐμεμνήμεθα . ὑπόκειται μὲν γὰρ αὐτῷ δή που Σωκράτης τὸν ἐπιτάφιον διεξιὼν , μέμνηται δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ τετελευτηκότων καὶ τῶν ἐν Λεχαίῳ καὶ τῆς εἰρήνης τῆς ἐπὶ Ἀνταλκίδου κληθείσης . καίτοι ἐτελεύτησε μὲν Σωκράτης ἐπὶ Λάχητος ἄρχοντος , τῆς δʼ ἐν Κορίνθῳ μάχης καὶ τῆς ἐν Λεχαίῳ μέσος ἄρχων Εὐβουλίδης . ἀπὸ δὲ Λάχητος εἰς Εὐβουλίδην ἕβδομος ἄρχων Εὐβουλίδης αὐτὸς , ἀπὸ δὲ Εὐβουλίδου πάλιν ἄρχων ὄγδοος Θεόδοτος , ἐφʼ οὗ ἡ εἰρήνη ἐγένετο . ὁμοῦ τετταρεσκαίδεκα οἱ σύμπαντες ἄρχοντες εἰς τὴν εἰρήνην ἀπὸ Λάχητος ἄρχοντος . ὥστε οὐ μόνον Σωκράτης οὐδὲν ἑοράκει τούτων , ἀλλʼ οὐδʼ ἠπίστατο δήπουθεν εἰ γενήσεται · οὐδʼ ἂν τὸ δαιμόνιον προὔλεγεν αὐτῷ περὶ τῶν τοσοῦτον μετʼ αὐτόν . ἕτερον τοίνυν . ἐν γὰρ τῷ Συμποσίῳ συνάγει μὲν εἰς ταυτὸν Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη καὶ Ἀγάθωνα , ἔτι μειράκιον ὄντα , ὥς
Lemmas: τοιοῦτος ὅσος ὁ ὁ πόλις πράσσω · οὐδαμῶς · ἀλλά ἀναγκάζω κλαίω τίθημι ὁ κεφαλή ἐπί ὁ γόνυ ἀθυμέω , ὡς οὐδέ ἐγγύς εἰμί ὁ Θεμιστοκλῆς ὁ παρασκευή · καί προσέτι σύμμετρος ἐπιτείνω ὁ λόγος . λέγω γάρ που μεταξύ λέγω ὡς οὐδέ ἐκεῖνος ὁ ἐπιστήμη τοσοῦτος εἰμί ἀρκέω , ἀλλά ἐνδέω , ὥστε ὁ μέν βλασφημία περιλέγω , ὅς δέ εἰμί χρήσιμος εἰς ὁ προσρέπω , παρά ἄμφω ἔνειμι , καί παρά ὁ εὐφημία καί παρά ὁ μηδέ οὗτος ἀρκέω φημί ὁ γε Θεμιστοκλῆς . οὕτως καίτοι ὁ ἄλλος Αἰσχίνης λείπω Πλάτων , οὗτος γε ἀγαθός πως διαχειρίζω . ἀλλά γάρ ὡς μέν οὐ ἀγαθός ὁ Ἕλλην Πλάτων κακός ἄν εἰμί καί βάρβαρος ὅστις οὐ ἐθέλω λέγω . ἔοικα δέ τις καί ὁ φύσις ἀπολαύω , ὥσπερ ὁ βασιλεύς ὁ ἐξουσία , οἷος καί περί αὐτός ὁ λέξις εἰμί οὗ φαίνω ποιέω , ἄδεια λόγος πολύς χράω , καί περί γε αὐτός ὁ ὑπόθεσις , οἷος εἰμί ἐν ὁ λόγος ὅς μικρός πρόσθεν μιμνῄσκω . ὑπόκειμαι μέν γάρ αὐτός δή που Σωκράτης ὁ ἐπιτάφιος διεξέρχομαι , μιμνῄσκω δέ ὁ ἐν Κόρινθος τελευτάω καί ὁ ἐν Λέχαιον καί ὁ εἰρήνη ὁ ἐπί Ἀνταλκίδας καλέω . καίτοι τελευτάω μέν Σωκράτης ἐπί Λάχης ἄρχω , ὁ δέ ἐν Κόρινθος μάχη καί ὁ ἐν Λέχαιον μέσος ἄρχω Εὐβουλίδης . ἀπό δέ Λάχης εἰς Εὐβουλίδης ἕβδομος ἄρχων Εὐβουλίδης αὐτός , ἀπό δέ Εὐβουλίδης πάλιν ἄρχων ὄγδοος Θεόδοτος , ἐπί ὅς ὁ εἰρήνη γίγνομαι . ὁμοῦ τεσσαρεσκαίδεκα ὁ σύμπας ἄρχω εἰς ὁ εἰρήνη ἀπό Λάχης ἄρχω . ὥστε οὐ μόνος Σωκράτης οὐδείς ὁράω οὗτος , ἀλλά οὐδέ ἐπίσταμαι δήπουθεν εἰ γίγνομαι · οὐδέ ἄν ὁ δαιμόνιον προλέγω αὐτός περί ὁ τοσοῦτος μετά αὐτός . ἕτερος τοίνυν . ἐν γάρ ὁ Συμπόσιον συνάγω μέν εἰς τατός Ἀριστοφάνης καί Σωκράτης καί Ἀγάθων , ἔτι μειράκιον εἰμί , ὡς