aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 223
καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς ὁ καταπολεμηθεὶς ὑπʼ αὐτοῦ ὑπὸ μόνου ἀνθρώπων ἐκείνου ᾤετο σεσῶσθαι . τοσοῦτον ἐκεῖνος τῷ φρονεῖν περιεγένετο . τοιγάρτοι φυγάδι ποτὲ αὐτῷ τῆς πόλεως γενομένῳ , ὡς σεσωσμένος ὑπʼ αὐτοῦ χάριν ἀπέδωκε , καὶ ἄλλα τε δῶρα πολλὰ ἐδωρήσατο καὶ Μαγνησίας ὅλης ἀρχὴν ἔδωκεν , ὥστε καὶ φεύγοντος αὐτοῦ τὰ πράγματα μείζω ἦν ἢ πολλῶν Ἀθηναίων καὶ καλῶν καὶ ἀγαθῶν δοκούντων εἶναι οἴκοι μενόντων . τίς ἂν οὖν ἐκείνῳ τῷ χρόνῳ δικαίως αἰτίαν ἔχοι μέγιστον δύνασθαι ἄλλος ἢ Θεμιστοκλῆς , ὃς τὸν τῶν ἀφʼ ἡλίου ἀνίσχοντος μέχρι ἡλίου δυομένου βασιλεύοντα στρατηγήσας τῶν Ἑλλήνων κατεστρέψατο ; ἐνθυμοῦ οὖν , ἔφην ἐγὼ , ὦ Ἀλκιβιάδη , ὅτι ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι οὐχ ἱκανὴ ἡ ἐπιστήμη τοσαύτη οὖσα ἐγένετο ὥστε φυλάξασθαι μὴ ἐκπεσεῖν μηδὲ ἀτίμῳ ὑπὸ τῆς πόλεως γενέσθαι , ἀλλʼ ἐνεδέησε . τί οὖν οἴει τοῖς τε φαύλοις τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐν μηδεμιᾷ ἐπιμελείᾳ ἑαυτῶν οὖσιν ; οὐ θαυμαστὸν εἰ καὶ τὰ μικρὰ δύνανται κατορθοῦν ; καὶ μηδέν γʼ ἐμοῦ , ἦν δʼ ἐγὼ , ὦ Ἀλκιβιάδη , καταγνῷς ὡς πρὸς τὰς τύχας καὶ τὰ θεῖα πράγματα ἀλλοκότως καὶ ἀθέως ἔχοντος , εἰ προστίθημι ἐκείνῳ ἐπιστήμην πάντων ὧν ἔπραττε καὶ μηδεμίαν οἴομαι τύχην αἰτίαν τούτων τῶν ἔργων γεγενῆσθαι . πολὺ γὰρ ἂν ἐγώ σοι μᾶλλον ἔχοιμι ἀποδεῖξαι τοὺς τἀναντία ἐμοὶ δοξάζοντας ἀθέως ἔχοντας ἢ ʼκεῖνοι ἐμὲ , οἵτινες ἐξ ἴσου οἴονται τοῖς τε πονηροῖς καὶ τοῖς χρηστοῖς τὰς τύχας γίγνεσθαι , ἀλλὰ μὴ τοῖς καλοῖς κἀγαθοῖς εὐσεβεστέροις γε οὖσιν ἀμείνω τὰ παρὰ τῶν θεῶν ὑπάρχειν . οὐκοῦν ὁ αὐτὸς μέν ἐστι Σωκράτης ὁ λέγων κἀνταῦθα κἀκεῖ , φαίνεται δὲ ἐν μὲν τοῖς Πλάτωνος λόγοις διάκονον καὶ ὑπηρέτην ὀνομάζων καὶ μετὰ τῶν κολάκων τιθεὶς αὐτόν · ἐν οἷς δὲ νυνὶ παρεσχόμεθα , ἄριστον τῶν Ἑλλήνων ἡγεῖσθαι κελεύων καὶ προστιθεὶς ἐπιστήμην αὐτῷ τῶν πραγμάτων ἁπάντων , καὶ μηδεμίαν τύχην ἀξιῶν αἰτίαν γεγενῆσθαι , ἀλλὰ πάντʼ εἶναι τῆς ἐκείνου γνώμης . ἐγὼ τοίνυν τὸ μὲν τῆς προσθήκης τοῦτο οὐ
Lemmas: καί αὐτός ὁ βασιλεύς ὁ καταπολεμέω ὑπό αὐτός ὑπό μόνος ἄνθρωπος ἐκεῖνος οἴομαι σῴζω . τοσοῦτος ἐκεῖνος ὁ φρονέω περιγίγνομαι . τοιγάρ φυγάς ποτέ αὐτός ὁ πόλις γίγνομαι , ὡς σῴζω ὑπό αὐτός χάρις ἀποδίδωμι , καί ἄλλος τε δῶρον πολύς δωρέω καί Μαγνησία ὅλος ἀρχή δίδωμι , ὥστε καί φεύγω αὐτός ὁ πρᾶγμα μέγας εἰμί ἤ πολύς Ἀθηναῖος καί καλός καί ἀγαθός δοκέω εἰμί οἴκοι μένω . τίς ἄν οὖν ἐκεῖνος ὁ χρόνος δίκαιος αἰτία ἔχω μέγας δύναμαι ἄλλος ἤ Θεμιστοκλῆς , ὅς ὁ ὁ ἀπό ἥλιος ἀνίσχω μέχρι ἥλιος δύω βασιλεύω στρατηγέω ὁ Ἕλλην καταστρέφω ; ἐνθυμέομαι οὖν , φημί ἐγώ , ὦ Ἀλκιβιάδης , ὅτι ἐκεῖνος τοιοῦτος εἰμί οὐ ἱκανός ὁ ἐπιστήμη τοσοῦτος εἰμί γίγνομαι ὥστε φυλάσσω μή ἐκπίπτω μηδέ ἄτιμος ὑπό ὁ πόλις γίγνομαι , ἀλλά ἐνδέω . τίς οὖν οἴομαι ὁ τε φαῦλος ὁ ἄνθρωπος καί ἐν μηδείς ἐπιμέλεια ἑαυτοῦ εἰμί ; οὐ θαυμαστός εἰ καί ὁ μικρός δύναμαι κατορθόω ; καί μηδείς γε ἐγώ , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Ἀλκιβιάδης , καταγιγνώσκω ὡς πρός ὁ τύχη καί ὁ θεῖος πρᾶγμα ἀλλόκοτος καί ἄθεος ἔχω , εἰ προστίθημι ἐκεῖνος ἐπιστήμη πᾶς ὅς πράσσω καί μηδείς οἴομαι τύχη αἰτία οὗτος ὁ ἔργον γίγνομαι . πολύς γάρ ἄν ἐγώ σύ μάλα ἔχω ἀποδείκνυμι ὁ ἐναντίος ἐγώ δοξάζω ἄθεος ἔχω ἤ ἐκεῖνος ἐγώ , ὅστις ἐκ ἴσος οἴομαι ὁ τε πονηρός καί ὁ χρηστός ὁ τύχη γίγνομαι , ἀλλά μή ὁ καλός ἀγαθός εὐσεβής γε εἰμί ἀγαθός ὁ παρά ὁ θεός ὑπάρχω . οὐκοῦν ὁ αὐτός μέν εἰμί Σωκράτης ὁ λέγω ἐνταῦθα ἐκεῖ , φαίνω δέ ἐν μέν ὁ Πλάτων λόγος διάκονος καί ὑπηρέτης ὀνομάζω καί μετά ὁ κόλαξ τίθημι αὐτός · ἐν ὅς δέ νυνί παρέχω , ἀγαθός ὁ Ἕλλην ἡγέομαι κελεύω καί προστίθημι ἐπιστήμη αὐτός ὁ πρᾶγμα ἅπας , καί μηδείς τύχη ἀξιόω αἰτία γίγνομαι , ἀλλά πᾶς εἰμί ὁ ἐκεῖνος γνώμη . ἐγώ τοίνυν ὁ μέν ὁ προσθήκη οὗτος οὐ