aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 185
αὐτός γʼ εἰσηγεῖτο οὐδʼ ἐπηνάγκαζεν . ἀλλʼ ὅμως οὐδʼ ἄχρι τούτου διακονεῖν ἠξίου , οὐδὲ γὰρ προσήκειν ἀκούειν τὰ τοιαῦτα . ταχύ γʼ ἂν αὐτὸς διηκόνησεν ὁ τοῖς διακόνοις οὕτω χρώμενος , ἢ παρʼ ἃ βέλτιστα ἐνόμιζεν ἐδημηγόρησεν , ὁ μηδʼ ἑρμηνεύειν ἐῶν περὶ ὧν οὐ βέλτιον λέγειν . τὰ μὲν δὴ προοίμια τοιαῦτα τῆς Θεμιστοκλέους πολιτείας καὶ τοῦ περὶ τῆς ἐλευθερίας ἀγῶνος , οὐδὲν τοῖς Μέλητος ἐοικότα τοῦ κιθαρῳδοῦ , οὐδʼ οἷς ἐκεῖνον ᾁδειν φησὶ Πλάτων , ἀλλʼ ἀπεναντίον μᾶλλον . τό τε γὰρ βέλτιστον ἔνεστι καὶ τὸ ἥδιστον πρόσεστιν ἀκοῦσαι παντὶ γενναίῳ καὶ ἐλευθέρῳ . ὥστʼ ἔμοιγε δοκεῖ τῆς Τερπάνδρου μᾶλλον ἂν εἶναι μουσικῆς εἰκάσαι , πλήν γʼ ὅτι καὶ παρελήλυθεν . ὁ μέν γε μίαν πόλιν τὴν Λακεδαιμονίων εἰς ταυτὸν ἤγαγεν , ὁ δὲ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν ἥρμοσε καὶ συνέστησε · — λέγω γὰρ οὖν Ἑλλάδα τοὺς τῇ Ἑλλάδι πάσῃ βοηθῆσαι δυνηθέντας—τοσούτῳ μείζονος καὶ κοινοτέρας καὶ ἐπὶ πλέον φερούσης ὁμονοίας ἡγεμὼν ἐγένετο . πρῶτον μέν γε τοὺς πολέμους τοὺς συνεστῶτας τότε ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους διαφορὰς καὶ στάσεις ἔπαυσεν ἁπάντων , καὶ ἕνα μὲν πόλεμον τὸν πρὸς τοὺς βαρβάρους , αὐτοὺς δὲ φίλους καὶ συγγενεῖς , ἔπεισεν ἡγήσασθαι . ἔπειθʼ ὅσοι τῶν πολιτῶν μεθειστήκεσαν , τούτους καταγαγεῖν συνεβούλευσεν Ἀθηναίοις , ἐν οἷς καὶ τῶν διαφόρων τινὲς ἦσαν αὐτῷ , τὴν αὐτὴν γνώμην ἔν τε τοῖς Ἑλληνικοῖς καὶ τοῖς κατὰ τὴν πόλιν σώζων · αὕτη δʼ ἦν τὸ κοινῇ βέλτιστον σκοπεῖν ἅπασαν μικροψυχίαν ἀνελόντας . παραλαβὼν τοίνυν τὰ πράγματα καὶ προστάτης τοῦ παντὸς κινδύνου γενόμενος ποῖόν τινα ἑαυτὸν παρέσχε καὶ συνεῖναι τὰ δέοντα καὶ πρᾶξαι διὰ τέλους ; τοιοῦτον οἷον , εἴ τις ἔροιθʼ ὁντινοῦν τί τὸ σῶσαν τὰ πράγματα τῶν Ἑλλήνων ἐγένετο , μὴ λελοιπέναι ζήτησιν , ἀλλὰ πᾶσιν ὑπάρχειν εὐθὺς εἰπεῖν
Lemmas: αὐτός γε εἰσηγέομαι οὐδέ ἐπαναγκάζω . ἀλλά ὅμως οὐδέ ἄχρι οὗτος διακονέω ἀξιόω , οὐδέ γάρ προσήκω ἀκούω ὁ τοιοῦτος . ταχύς γε ἄν αὐτός διακονέω ὁ ὁ διάκονος οὕτως χράω , ἤ παρά ὅς ἀγαθός νομίζω δημηγορέω , ὁ μηδέ ἑρμηνεύω ἐάω περί ὅς οὐ ἀγαθός λέγω . ὁ μέν δή προοίμιον τοιοῦτος ὁ Θεμιστοκλῆς πολιτεία καί ὁ περί ὁ ἐλευθερία ἀγών , οὐδείς ὁ Μέλητος ἔοικα ὁ κιθαρῳδός , οὐδέ ὅς ἐκεῖνος ᾁδω φημί Πλάτων , ἀλλά ἀπεναντίον μάλα . ὁ τε γάρ ἀγαθός ἔνειμι καί ὁ ἡδύς πρόσειμι ἀκούω πᾶς γενναῖος καί ἐλεύθερος . ὥστε ἐγώ δοκέω ὁ Τέρπανδρος μάλα ἄν εἰμί μουσική εἰκάζω , πλήν γε ὅτι καί παρέρχομαι . ὁ μέν γε εἷς πόλις ὁ Λακεδαιμόνιος εἰς τατός ἄγω , ὁ δέ ὁ Ἑλλάς πᾶς ἁρμόζω καί συνίστημι · — λέγω γάρ οὖν Ἑλλάς ὁ ὁ Ἑλλάς πᾶς βοηθέω δυνηθέντας—τοσούτῳ μέγας καί κοινός καί ἐπί πολύς φέρω ὁμόνοια ἡγεμών γίγνομαι . πρῶτος μέν γε ὁ πόλεμος ὁ συνίστημι τότε ἐν ὁ Ἑλλάς καί ὁ πρός ἀλλήλων διαφορά καί στάσις παύω ἅπας , καί εἷς μέν πόλεμος ὁ πρός ὁ βάρβαρος , αὐτός δέ φίλος καί συγγενής , πείθω ἡγέομαι . ἔπειτα ὅσος ὁ πολίτης μεθίστημι , οὗτος κατάγω συμβουλεύω Ἀθηναῖος , ἐν ὅς καί ὁ διάφορος τις εἰμί αὐτός , ὁ αὐτός γνώμη ἐν τε ὁ Ἑλληνικός καί ὁ κατά ὁ πόλις σῴζω · οὗτος δέ εἰμί ὁ κοινῇ ἀγαθός σκοπέω ἅπας μικροψυχία ἀναιρέω . παραλαμβάνω τοίνυν ὁ πρᾶγμα καί προστάτης ὁ πᾶς κίνδυνος γίγνομαι ποῖος τις ἑαυτοῦ παρέχω καί σύνειμι ὁ δέω καί πράσσω διά τέλος ; τοιοῦτος οἷος , εἰ τις ἔρομαι ὅστις τίς ὁ σῴζω ὁ πρᾶγμα ὁ Ἕλλην γίγνομαι , μή λείπω ζήτησις , ἀλλά πᾶς ὑπάρχω εὐθύς λέγω