aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 302
ἀκούειν καὶ Περικλέα ἢ Θεμιστοκλέα . πόθεν ; ὁ δὲ καὶ τοῦτʼ ἐσπούδασεν ἐξ ἴσου τοῦτον ἐκείνοις καταστῆσαι . ἔστι δʼ οὐ ταυτὸν , ὦ τᾶν , Ἰφικλῆς τε καὶ Ἡρακλῆς . ἔτι μὴν πλέον οἶμαι τὸ μέσον Καλλικλέους τε καὶ τούτων · ὥστʼ εἰκὸς ἦν τούτων γε φείσασθαι . καὶ γὰρ εἰ μὲν ζώντων ἐγίγνονθʼ οἱ λόγοι , τάχʼ ἄν τις ἔφησε νουθεσίας ἕνεκʼ αὐτοὺς λέγεσθαι · τεθνεῶσι δʼ ἐπιτιμᾶν τίς ὁ καιρός ; ὅπου γὰρ εἰ καὶ ζῶντας ἐλέγχειν ἐβούλετο , οὐκ ἀπόντων γε κατηγορεῖν εἰκὸς ἦν , οὐδὲ πρὸς ἄλλους τινὰς , ἀλλὰ πρὸς αὐτοὺς λέγειν , ἦ που τό γε παντελῶς οὕτως ἐρήμην ἀγωνίσασθαι ἀωρία . ὁπότε γὰρ καὶ τοὺς οἰκείους τοὺς ἐκείνων αἰδεῖσθαι προσῆκε διʼ ἐκείνους , πῶς γε οὐ καὐτοὺς εἰκὸς ἦν ; ἐνθυμηθῶμεν δὴ καὶ τὸν τοῦ Σόλωνος νόμον ὡς ἥμερος , μὴ λέγειν κακῶς τὸν τελευτήσαντα , μηδʼ ἂν αὐτὸς ἀκούσῃ ὑπὸ τῶν αὐτοῦ παίδων . οὐκοῦν τό γε μήθʼ ὑπὸ παίδων , φαίη τις ἂν , μήθʼ ὑπʼ ἄλλου του τῶν ἐκείνοις προσηκόντων προακούσαντα τοσαύτην σπουδὴν ποιήσασθαι κακοὺς ἀποφῆναι πολὺ τοῦ νόμου τούτου κεχώρισται . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γʼ εἰκὸς ἐναντίον μὲν ἂν τῶν παίδων ὀκνεῖν αὐτοὺς λοιδορεῖν , ἐν ἅπασι δὲ καὶ ἐκγόνοις καὶ πολίταις καὶ ξένοις τοιαῦτα ψέγειν , καὶ τῶν μὲν ἐν Σικελίᾳ τετελευτηκότων τοὺς παῖδας αἰδεῖσθαι καὶ περὶ δωρεῶν αὐτοῖς πολιτεύεσθαι , τῶν δʼ εἰς τὰ μέγιστα τῇ πόλει καὶ τοῖς Ἕλλησιν ὑπαρξάντων μηδὲ τῶν ὀνομάτων φείσασθαι , καὶ εἰ μὲν εἰκόνας αὐτῶν τοῦ δήμου στήσαντος ἐκίνει , πᾶς ἄν τις ἔφη νεμεσητὸν εἶναι , ἐπεὶ δʼ ὃ τοῦ πλέονος ἄξιον ἦν αὐτοῖς , τὴν δόξαν τὴν ἀγαθὴν ἀναιρεῖ , τί χρὴ φῆσαι ; καὶ ζωγράφος μὲν ἂν ὢν ἐπὶ τὰ αἰσχίω καὶ γελοιότερʼ αὐτοὺς μιμούμενος οὐ καλῶς ἂν ἐδόκει τὴν τέχνην δεικνύναι · ἐπεὶ δʼ ἐν τοῖς λόγοις ἐπὶ τὰ φαυλότατʼ ἐξηγεῖται καὶ τὰς ἀληθεῖς εἰκόνας αὐτῶν τῆς διανοίας διαφθείρει καὶ τοῖς μηδὲν προσήκουσιν ὁμοιοῖ , πῶς εἰκός ἐστι συνήδεσθαι ; καὶ εἰ μὲν ἐπʼ εἰκόνων ἢ
Lemmas: ἀκούω καί Περικλῆς ἤ Θεμιστοκλῆς . πόθεν ; ὁ δέ καί οὗτος σπουδάζω ἐκ ἴσος οὗτος ἐκεῖνος καθίστημι . εἰμί δέ οὐ τατός , ὦ τᾶν , Ἰφικλῆς τε καί Ἡρακλῆς . ἔτι μήν πολύς οἴομαι ὁ μέσος Καλλικλῆς τε καί οὗτος · ὥστε ἔοικα εἰμί οὗτος γε φείδομαι . καί γάρ εἰ μέν ζάω γίγνομαι ὁ λόγος , τάχα ἄν τις φημί νουθεσία ἕνεκα αὐτός λέγω · θνῄσκω δέ ἐπιτιμάω τίς ὁ καιρός ; ὅπου γάρ εἰ καί ζάω ἐλέγχω βούλομαι , οὐ ἄπειμι γε κατηγορέω ἔοικα εἰμί , οὐδέ πρός ἄλλος τις , ἀλλά πρός αὐτός λέγω , ἦ που ὁ γε παντελής οὕτως ἐρῆμος ἀγωνίζομαι ἀωρία . ὁπότε γάρ καί ὁ οἰκεῖος ὁ ἐκεῖνος αἰδέομαι προσήκω διά ἐκεῖνος , πῶς γε οὐ αὐτός ἔοικα εἰμί ; ἐνθυμέομαι δή καί ὁ ὁ Σόλων νόμος ὡς ἥμερος , μή λέγω κακός ὁ τελευτάω , μηδέ ἐάν αὐτός ἀκούω ὑπό ὁ αὐτός παῖς . οὐκοῦν ὁ γε μήτε ὑπό παῖς , φημί τις ἄν , μήτε ὑπό ἄλλος τις ὁ ἐκεῖνος προσήκω προακούω τοσοῦτος σπουδή ποιέω κακός ἀποφαίνω πολύς ὁ νόμος οὗτος χωρίζω . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε ἔοικα ἐναντίος μέν ἄν ὁ παῖς ὀκνέω αὐτός λοιδορέω , ἐν ἅπας δέ καί ἔκγονος καί πολίτης καί ξένος τοιοῦτος ψέγω , καί ὁ μέν ἐν Σικελία τελευτάω ὁ παῖς αἰδέομαι καί περί δωρεά αὐτός πολιτεύω , ὁ δέ εἰς ὁ μέγας ὁ πόλις καί ὁ Ἕλλην ὑπάρχω μηδέ ὁ ὄνομα φείδομαι , καί εἰ μέν εἰκών αὐτός ὁ δῆμος ἵστημι κινέω , πᾶς ἄν τις φημί νεμεσητός εἰμί , ἐπεί δέ ὅς ὁ πολύς ἄξιος εἰμί αὐτός , ὁ δόξα ὁ ἀγαθός ἀναιρέω , τίς χρή φημί ; καί ζωγράφος μέν ἄν εἰμί ἐπί ὁ αἰσχρός καί γέλοιος αὐτός μιμέομαι οὐ καλός ἄν δοκέω ὁ τέχνη δείκνυμι · ἐπεί δέ ἐν ὁ λόγος ἐπί ὁ φαῦλος ἐξηγέομαι καί ὁ ἀληθής εἰκών αὐτός ὁ διάνοια διαφθείρω καί ὁ μηδείς προσήκω ὁμοιόω , πῶς ἔοικα εἰμί συνήδομαι ; καί εἰ μέν ἐπί εἰκών ἤ