aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 239
οὐκοῦν οἵ γε ἀγαθοὶ φησὶν ἡνίοχοι κατʼ ἀρχὰς μὲν οὐκ ἐκπίπτουσι τῶν ζευγῶν , ἐπειδὰν δὲ θεραπεύσωσι τοὺς ἵππους καὶ αὐτοὶ γένωνται ἀμείνους ἡνίοχοι , τότʼ ἐκπίπτουσι . καὶ ἔτʼ ἄνω που τῶν εἰς τὸν Περικλέα ὄνων γοῦν φησὶν ἐπιμελητὴς καὶ ἵππων καὶ βοῶν τοιοῦτος ὢν κακὸς ἂν ἐδόκει εἶναι , εἰ παραλαβὼν μὴ λακτίζοντας αὐτὸν μηδὲ κυρίττοντας μηδὲ δάκνοντας ἀπέδειξε ταῦτα ποιοῦντας διʼ ἀγριότητα . ἀλλʼ ὄνους μὲν ὦ τᾶν καὶ ἵππους καὶ βοῦς τοὺς αὐτοὺς ἑκάστους λέγεις , Ἀθηναίων δὲ τῶν αὐτῶν ἅπαντες οἶμαι προὔστησαν , οἷον δὴ λέγω , Σόλων καὶ Κλεισθένης καὶ Μιλτιάδης καὶ Περικλῆς καὶ ὅστις ἕκαστος . ἀλλʼ ἡ μὲν πόλις μία καὶ ἡ προσηγορία , οἱ δʼ ἄνδρες ἄλλοι καὶ ἄλλοι παρὰ τοὺς χρόνους . τί οὖν θαυμαστὸν τοὺς μὲν πρᾳοτέροις καὶ ῥᾴοσι χρησαμένους τυχεῖν , τοὺς δʼ αὖ τραχυτέροις καὶ θυμοειδέσι μᾶλλον , ὥσπερ καὶ ἄλλα μυρία δή που μεταβάλλει κατὰ τοὺς χρόνους . οὔκουν οὐδὲ τοὺς ἐκ τῆς γῆς καρποὺς παραπλησίους καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν κομιζόμεθα , οὔτε τὸ πλῆθος οὔτε τὴν ἀρετὴν λέγω . ἀλλʼ ἔτους ἰσχὺς οὐκ ἔλαττον ἢ χώρας εἶναι δοκεῖ . ὥστʼ εἰ τὸν ἔμπροσθεν χρόνον εὐκολώτεροι τὰς φύσεις ὄντες κατʼ ἐκείνους ἤδη χαλεποὶ κατέχειν ἦσαν , οὐκ ἔξω τῆς ὅλης φύσεως τὸ πάθημʼ ἂν εἴη , ὥσπερ γε καὶ προϊόντος οἶμαι τοῦ χρόνου τὸ φρόνημʼ ἂν ἦσαν κατὰ συμφοράς . ἔτι τοίνυν οὐδʼ ἡνίοχοι τοὺς ἵππους οὕτω διαφθείρουσιν , ἂν τοὺς μὲν παιδεύωσι , τοὺς δὲ μὴ δυνηθῶσιν αὐτῶν , ἀλλʼ ἐὰν οὓς πρότερον χρηστοὺς καὶ ἀναμαρτήτους εἶχον , τούτους χείρους ἀποφήνωσι · Μιλτιάδης δὲ καὶ οἱ εἰς ἐκεῖνον οὐ τοὺς αὐτοὺς εἶχον διὰ τέλους , ἀλλʼ οἱ μὲν ἐπεγίγνοντο δήπουθεν , οἱ δὲ ἀπεγίγνοντο , οἱ δὲ καὶ ἀπεφοίτων παρʼ αὐτῶν . πῶς οὖν πρὸς τοὺς ἡνιόχους εἰσὶ κρίνεσθαι δίκαιοι , ἢ πῶς ὡς τῶν αὐτῶν ἵππων μενόντων αὐτοῖς οὕτω δεῖ διδόναι τὸν λόγον ; ὥσπερ ἂν εἴ τις τοὺς Μολιονίδας ἠξίου καὶ τῶν
Lemmas: οὐκοῦν ὁ γε ἀγαθός φημί ἡνίοχος κατά ἀρχή μέν οὐ ἐκπίπτω ὁ ζεῦγος , ἐπειδάν δέ θεραπεύω ὁ ἵππος καί αὐτός γίγνομαι ἀγαθός ἡνίοχος , τότε ἐκπίπτω . καί ἔτι ἄνω που ὁ εἰς ὁ Περικλῆς ὄνος γοῦν φημί ἐπιμελητής καί ἵππος καί βοῦς τοιοῦτος εἰμί κακός ἄν δοκέω εἰμί , εἰ παραλαμβάνω μή λακτίζω αὐτός μηδέ κυρίσσω μηδέ δάκνω ἀποδείκνυμι οὗτος ποιέω διά ἀγριότης . ἀλλά ὄνος μέν ὦ τᾶν καί ἵππος καί βοῦς ὁ αὐτός ἕκαστος λέγω , Ἀθηναῖος δέ ὁ αὐτός ἅπας οἴομαι προΐστημι , οἷος δή λέγω , Σόλων καί Κλεισθένης καί Μιλτιάδης καί Περικλῆς καί ὅστις ἕκαστος . ἀλλά ὁ μέν πόλις εἷς καί ὁ προσηγορία , ὁ δέ ἀνήρ ἄλλος καί ἄλλος παρά ὁ χρόνος . τίς οὖν θαυμαστός ὁ μέν πρᾶος καί ῥᾴδιος χράω τυγχάνω , ὁ δέ αὖ τραχύς καί θυμοειδής μάλα , ὥσπερ καί ἄλλος μυρίος δή που μεταβάλλω κατά ὁ χρόνος . οὔκουν οὐδέ ὁ ἐκ ὁ γῆ καρπός παραπλήσιος κατά ἕκαστος ἐνιαυτός κομίζω , οὔτε ὁ πλῆθος οὔτε ὁ ἀρετή λέγω . ἀλλά ἔτος ἰσχύς οὐ ἐλαχύς ἤ χώρα εἰμί δοκέω . ὥστε εἰ ὁ ἔμπροσθεν χρόνος εὔκολος ὁ φύσις εἰμί κατά ἐκεῖνος ἤδη χαλεπός κατέχω εἰμί , οὐ ἔξω ὁ ὅλος φύσις ὁ πάθημα ἄν εἰμί , ὥσπερ γε καί προέρχομαι οἴομαι ὁ χρόνος ὁ φρόνημα ἄν εἰμί κατά συμφορά . ἔτι τοίνυν οὐδέ ἡνίοχος ὁ ἵππος οὕτως διαφθείρω , ἐάν ὁ μέν παιδεύω , ὁ δέ μή δύναμαι αὐτός , ἀλλά ἐάν ὅς πρότερος χρηστός καί ἀναμάρτητος ἔχω , οὗτος κακός ἀποφαίνω · Μιλτιάδης δέ καί ὁ εἰς ἐκεῖνος οὐ ὁ αὐτός ἔχω διά τέλος , ἀλλά ὁ μέν ἐπιγίγνομαι δήπουθεν , ὁ δέ ἀπογίγνομαι , ὁ δέ καί ἀποφοιτάω παρά αὐτός . πῶς οὖν πρός ὁ ἡνίοχος εἰμί κρίνω δίκαιος , ἤ πῶς ὡς ὁ αὐτός ἵππος μένω αὐτός οὕτως δέω δίδωμι ὁ λόγος ; ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ Μολιονίδης ἀξιόω καί ὁ