aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 301
αὐτὸν Καλλικλῆς παρὼν ἐτάραττεν , οὐδʼ ἐκώλυε τὸ μὴ ὅπως βούλεται περαίνειν τὸν λόγον . εἰ μὲν οὖν , οἶμαι , κατʼ ἀρχὰς εὐθὺς ἐμνήσθη τοῦ Ἀριστείδου , οὐκ ἂν εἶχεν ἀφορμὴν τοῦ κατὰ τούτων λέγειν , ἀλλʼ ἅμα τʼ ἀπώλλυε τοὺς λόγους τούτους καὶ τὸ πρᾶγμα εἰς τοὐναντίον αὐτῷ περιίστατο , πρὸς τὸ μηδʼ ὁτιοῦν ἀνύτειν πλέον . νῦν δʼ ἵνα τούτων κατηγορήσειε , τὸν Ἀριστείδην ὑπεξείλετο . εἶθʼ ὅτε δὴ διεξῆλθεν ἃ ἐβούλετο , ἵνα μὴ δοκῇ παντελῶς φιλονείκως ἔχειν , ὃν οὐχ οἷόν τʼ ἦν ἐν ἀρχῇ κακῶς εἰπεῖν , τοῦτον ἐν τοῖς τελευταίοις ἐπῄνεσεν , ὡς ἐξὸν ἤδη , μάλʼ ἀρχαίως καὶ ἀφελῶς , ὡς ἄν τῳ δόξαι . καὶ τὸ δὴ στερεώτατον , ὅτε γὰρ διεξῆλθε τὴν ἐκείνων κατηγορίαν , ἐπὶ τελευτῇ πάλιν νεανιευσάμενος καὶ ἐπειπὼν ὅτι ἀληθεῖς ἄρα , ὡς ἔοικεν , οἱ ἔμπροσθεν λόγοι ἦσαν , ὅτι οὐδένα ἡμεῖς ἴσμεν ἄνδρα ἀγαθὸν γεγονότα τὰ πολιτικὰ ἐν τῇδε τῇ πόλει . ταῦτʼ εἰπὼν καὶ προσεπισφραγισάμενος μετὰ πολλοὺς ἔτι τῶν λόγων μέσους τὸν Ἀριστείδην ἐπέθηκεν ἐπαινῶν . τοσοῦτον πλέον ἐστὶ τὸν Σωκράτη , ἀλλὰ μὴ τὸν Καλλικλέα τὸν εἰρηκότʼ εἶναι περὶ αὐτοῦ . οὐκοῦν οὔτʼ ἐξ ἀνάγκης ἦν αὐτῷ κακῶς λέγειν τοὺς ἄνδρας οὔθʼ ὅ τι ἄν τις φήσειεν ἐκ περιουσίας εἶναι σώσας φαίνεται , τὸ μηδʼ ἀγαθὸν τῶν παλαιῶν γεγενῆσθαι μηδένα . ἀλλὰ μὴν ὅτε καὶ αὐτὸν τὸν Καλλικλέα , πρὸς ὃν ἦσαν οἱ λόγοι , τοῦ μηδενὸς ἄξιον ὄντα ἤλεγξε τὰ πολιτικὰ , ἀνερωτῶν ἅπαντα ἐκεῖνα ἃ ἤρετο , ὅτε ταῦτʼ ἐλήλεγκτο , τί τῶν παλαιῶν προσέδει κατηγορίας ; εἰς γὰρ τὸ κάλλιστον δή που καὶ ὃ μάλιστα προσῆκεν ὁ λόγος ἐτελεύτα , τὸ τὸν ἀντιλέγοντα καὶ τὸν προτρέποντα εἰς τὴν πολιτείαν ἢ διακονίαν ἀποφῆναι φαῦλον ὄντα καὶ μὴ γιγνώσκοντα ὑπὲρ ὧν λέγει · καὶ τοῦτο δʼ αὐτὸ δή που σὺ φῂς ἐξαρκεῖν αὐτὸν πρὸς ὃν ἂν ποιῇ τοὺς λόγους ὁμολογοῦντα παρέχεσθαι . ἐκεῖνος τοίνυν , ὡς ἔοικεν , οὐ μόνον συνεχώρει τῷ λόγῳ , ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν ἑαυτῷ προσόντων ἠναγκάζετο · ὥστʼ εἶχε τελευτὴν προσήκουσαν ὁ λόγος , καὶ οὐκ ἦν ἴσον Καλλικλέα ταῦτʼ
Lemmas: αὐτός Καλλικλῆς πάρειμι ταράσσω , οὐδέ κωλύω ὁ μή ὅπως βούλομαι περαίνω ὁ λόγος . εἰ μέν οὖν , οἴομαι , κατά ἀρχή εὐθύς μιμνῄσκω ὁ Ἀριστείδης , οὐ ἄν ἔχω ἀφορμή ὁ κατά οὗτος λέγω , ἀλλά ἅμα τε ἀπόλλυμι ὁ λόγος οὗτος καί ὁ πρᾶγμα εἰς ἐναντίος αὐτός περιίστημι , πρός ὁ μηδέ ὁστισοῦν ἀνύω πολύς . νῦν δέ ἵνα οὗτος κατηγορέω , ὁ Ἀριστείδης ὑπεξαιρέω . εἶτα ὅτε δή διεξέρχομαι ὅς βούλομαι , ἵνα μή δοκέω παντελής φιλόνεικος ἔχω , ὅς οὐ οἷος τε εἰμί ἐν ἀρχή κακός λέγω , οὗτος ἐν ὁ τελευταῖος ἐπαινέω , ὡς ἔξεστι ἤδη , μάλα ἀρχαῖος καί ἀφελής , ὡς ἄν τις δοκέω . καί ὁ δή στερεός , ὅτε γάρ διεξέρχομαι ὁ ἐκεῖνος κατηγορία , ἐπί τελευτή πάλιν νεανιεύομαι καί ἐπιλέγω ὅτι ἀληθής ἄρα , ὡς ἔοικα , ὁ ἔμπροσθεν λόγος εἰμί , ὅτι οὐδείς ἐγώ οἶδα ἀνήρ ἀγαθός γίγνομαι ὁ πολιτικός ἐν ὅδε ὁ πόλις . οὗτος λέγω καί προσεπισφραγίζομαι μετά πολύς ἔτι ὁ λόγος μέσος ὁ Ἀριστείδης ἐπιτίθημι ἐπαινέω . τοσοῦτος πολύς εἰμί ὁ Σωκράτης , ἀλλά μή ὁ Καλλικλῆς ὁ λέγω εἰμί περί αὐτός . οὐκοῦν οὔτε ἐκ ἀνάγκη εἰμί αὐτός κακός λέγω ὁ ἀνήρ οὔτε ὅς τις ἄν τις φημί ἐκ περιουσία εἰμί σῴζω φαίνω , ὁ μηδέ ἀγαθός ὁ παλαιός γίγνομαι μηδείς . ἀλλά μήν ὅτε καί αὐτός ὁ Καλλικλῆς , πρός ὅς εἰμί ὁ λόγος , ὁ μηδείς ἄξιος εἰμί ἐλέγχω ὁ πολιτικός , ἀνερωτάω ἅπας ἐκεῖνος ὅς ἔρομαι , ὅτε οὗτος ἐλέγχω , τίς ὁ παλαιός προσδέω κατηγορία ; εἰς γάρ ὁ καλός δή που καί ὅς μάλα προσήκω ὁ λόγος τελευτάω , ὁ ὁ ἀντιλέγω καί ὁ προσρέπω εἰς ὁ πολιτεία ἤ διακονία ἀποφαίνω φαῦλος εἰμί καί μή γιγνώσκω ὑπέρ ὅς λέγω · καί οὗτος δέ αὐτός δή που σύ φημί ἐξαρκέω αὐτός πρός ὅς ἄν ποιέω ὁ λόγος ὁμολογέω παρέχω . ἐκεῖνος τοίνυν , ὡς ἔοικα , οὐ μόνος συγχωρέω ὁ λόγος , ἀλλά καί ἐκ ὁ ἑαυτοῦ πρόσειμι ἀναγκάζω · ὥστε ἔχω τελευτή προσήκω ὁ λόγος , καί οὐ εἰμί ἴσος Καλλικλῆς οὗτος