aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 285
τοῦτο πεπονθέναι , ἀλλὰ καὶ τοὺς πολλοὺς τῶν τὰ τῆς πόλεως πραττόντων , κατασκευάσας κἀνταῦθα ὁδόν τινα αὑτῷ κατὰ τοῦ Περικλέους , πειρᾶται κἀκείνῳ τὴν αὐτὴν αἰτίαν περιάπτειν , οὐδὲν προκαλυπτόμενος , ἀλλʼ ὡς τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο , οὔτε γράμματα οὔτε νεῖν εἰδότα ἐλέγχειν ἀξιῶν . καίτοι χωρὶς τοῦ μὴ ὁμολογεῖν ταῦτʼ ἐκείνοις , πότερον κρεῖττον ἦν , εἴπερ καὶ τἀναντία ἔδει λέγειν περὶ τοῦ ἀνδρὸς , πρὸς μὲν τὸν Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον καὶ μηδὲν προσήκοντα τὰ δυσχερέστατα εἰπεῖν , πρὸς δὲ τὸν Ἀλκιβιάδην ἐκεῖνα τὰ ἐπιεικέστερα , ἢ πρὸς τὸν Φαῖδρον ἐπαινέσαντα κακῶς λέγειν πρὸς ἐκεῖνον ; ἐγὼ μὲν ἐκεῖνο οἶμαι . ἐλέγχειν μὲν γὰρ δή που καὶ τοῦτον κἀκεῖνον βούλεται καὶ οὐκ ἔνεστʼ εἰπεῖν ὡς τὸν Ἀλκιβιάδην μὲν , τὸν Φαῖδρον δὲ οὔ . ὥστʼ εἰ πρὸς τοῦτον διὰ τοῦτο κατηγόρηκε τοῦ Περικλέους , εἰκὸς ἦν καὶ πρὸς ἐκεῖνον . τὸ διάφορον δὲ οὐ μικρόν . πρῶτον μὲν γὰρ περὶ συγγενοῦς πρὸς τοῦτον ἐβλασφήμει καὶ ἐπιτρόπου , καίτοι ὥσπερ οὐκ ἦν εἰκὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν ψέγειν , οὐδʼ εἰ φαυλότατος τῶν πολιτῶν ἦν , οὕτως οὐδὲ τὸν θεῖον κακίζειν , οὐδʼ εἰ συνῄδει τι τοιοῦτον , εἰς καιρὸν ἐγίγνετο . οὐ γὰρ ὁμοίως ἐκείνῳ τε κακῶς ἀκούειν καὶ τούτῳ τῶν κατʼ ἐκείνου λόγων ἀκούειν προσῆκεν . ἔπειτα πρὸς ἄνθρωπον ἐγίγνονθʼ οἱ λόγοι μὴ ὅτι Περικλέους ῥᾳδίως ἂν ὑπερφρονήσαντα , ἀλλὰ τοιοῦτον ὥσθʼ ὅ γʼ Αἰσχίνης φησὶ περὶ αὐτοῦ ὅτι κἂν τοῖς δώδεκα θεοῖς ἥδιστα ἐπετίμησε . τοσοῦτον αὐτῷ φρονήματος περιῆν καὶ τοῦ μηδένα μηδενὸς ἄξιον εἶναι νομίζειν . διόπερ καὶ ὅ γʼ ἐκείνου Σωκράτης οὐ τὴν αὐτὴν ἐτράπετο . ἀλλὰ τί φησί ; γνοὺς οὖν αὐτὸν ἐγὼ ζηλοτύπως ἔχοντα πρὸς Θεμιστοκλέα ἔπειτʼ ἐστὶν ὁ τοῦ Θεμιστοκλέους ἔπαινος , δυοῖν ἕνεκεν ὀρθῶς ἔχων οἶμαι , τῆς τε ἀληθείας καὶ τοῦ καιρὸν ἔχειν τῷ μειρακίῳ τοὺς λόγους . καὶ οὐ κακῶς λέγει τὸν Θεμιστοκλέα παρόντος ἐκείνου , ὅπως μὴ ἔτι μᾶλλον ἀκούων διαφθείροιτο , οὐδέ γε εἰς παραμυθίας μέρος αὐτῷ κατατίθεται τὸ μὴ μόνον αὐτὸν τῇ ἀμαθίᾳ συνοικεῖν , ἀλλὰ καὶ πάντας εἶναι
Lemmas: οὗτος πάσχω , ἀλλά καί ὁ πολύς ὁ ὁ ὁ πόλις πράσσω , κατασκευάζω ἐνταῦθα ὁδός τις ἑαυτοῦ κατά ὁ Περικλῆς , πειράω ἐκεῖνος ὁ αὐτός αἰτία περιάπτω , οὐδείς προκαλύπτω , ἀλλά ὡς ὁ λέγω δή οὗτος , οὔτε γράμμα οὔτε νέω οἶδα ἐλέγχω ἀξιόω . καίτοι χωρίς ὁ μή ὁμολογέω οὗτος ἐκεῖνος , πότερος κρατύς εἰμί , εἴπερ καί ἐναντίος δέω λέγω περί ὁ ἀνήρ , πρός μέν ὁ Φαῖδρος ὁ Μυρρινούσιος καί μηδείς προσήκω ὁ δυσχερής λέγω , πρός δέ ὁ Ἀλκιβιάδης ἐκεῖνος ὁ ἐπιεικής , ἤ πρός ὁ Φαῖδρος ἐπαινέω κακός λέγω πρός ἐκεῖνος ; ἐγώ μέν ἐκεῖνος οἴομαι . ἐλέγχω μέν γάρ δή που καί οὗτος ἐκεῖνος βούλομαι καί οὐ ἔνειμι λέγω ὡς ὁ Ἀλκιβιάδης μέν , ὁ Φαῖδρος δέ οὐ . ὥστε εἰ πρός οὗτος διά οὗτος κατηγορέω ὁ Περικλῆς , ἔοικα εἰμί καί πρός ἐκεῖνος . ὁ διάφορος δέ οὐ μικρός . πρῶτος μέν γάρ περί συγγενής πρός οὗτος βλασφημέω καί ἐπίτροπος , καίτοι ὥσπερ οὐ εἰμί ἔοικα ὁ πατήρ αὐτός πρός αὐτός ψέγω , οὐδέ εἰ φαῦλος ὁ πολίτης εἰμί , οὕτως οὐδέ ὁ θεῖος κακίζω , οὐδέ εἰ σύνοιδα τις τοιοῦτος , εἰς καιρός γίγνομαι . οὐ γάρ ὅμοιος ἐκεῖνος τε κακός ἀκούω καί οὗτος ὁ κατά ἐκεῖνος λόγος ἀκούω προσήκω . ἔπειτα πρός ἄνθρωπος γίγνομαι ὁ λόγος μή ὅτι Περικλῆς ῥᾴδιος ἄν ὑπερφρονέω , ἀλλά τοιοῦτος ὥστε ὁ γε Αἰσχίνης φημί περί αὐτός ὅτι ἄν ὁ δώδεκα θεός ἡδύς ἐπιτιμάω . τοσοῦτος αὐτός φρόνημα περίειμι καί ὁ μηδείς μηδείς ἄξιος εἰμί νομίζω . διόπερ καί ὁ γε ἐκεῖνος Σωκράτης οὐ ὁ αὐτός τρέπω . ἀλλά τίς φημί ; γιγνώσκω οὖν αὐτός ἐγώ ζηλότυπος ἔχω πρός Θεμιστοκλῆς ἔπειτα εἰμί ὁ ὁ Θεμιστοκλῆς ἔπαινος , δύο ἕνεκα ὀρθός ἔχω οἴομαι , ὁ τε ἀλήθεια καί ὁ καιρός ἔχω ὁ μειράκιον ὁ λόγος . καί οὐ κακός λέγω ὁ Θεμιστοκλῆς πάρειμι ἐκεῖνος , ὅπως μή ἔτι μάλα ἀκούω διαφθείρω , οὐδέ γε εἰς παραμυθία μέρος αὐτός κατατίθημι ὁ μή μόνος αὐτός ὁ ἀμαθία συνοικέω , ἀλλά καί πᾶς εἰμί