aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 187
διὸ δὴ καὶ θείαν αὐτὴν ὑπὸ τοῦ θεοῦ προσειρῆσθαι · ἐπεὶ κακοῦ γέ του μέλλοντος καταλήψεσθαι τοὺς Ἕλληνας ἐν αὐτῇ , σχετλίαν καὶ οὐ θείαν τὸ πρόσρημα ἂν αὐτῆς εἶναι . ἀλλὰ γὰρ εἰς τοὺς βαρβάρους εἰρῆσθαι τὸ πολλοὺς ἀπολεῖσθαι . δεῖν οὖν ναυμαχεῖν . καὶ ταῦτʼ εἰκότως οἱ μὲν ἄλλοι χαλεπῶς εἶχον συμβαλεῖν , Θεμιστοκλῆς δὲ ῥᾳδίως ἐξευρεῖν . οὐ γὰρ ὅτε ἦλθον τὰ λόγια , οὐ τότε πρῶτον ταύτην ἔσχε τὴν γνώμην , οὐδʼ αὐτοσχεδιάζων , οὐδʼ ἐπὶ τοῦ καιροῦ σοφὸς ταύτην τὴν σοφίαν , ὥσπερ οἱ θεομάντεις , γενόμενος , ἀλλὰ καὶ πρὶν πέμπειν Ἀθηναίους εἰς Δελφοὺς καὶ πρὶν τὸν βάρβαρον κινηθῆναι , πάλαι καὶ πόρρωθεν ἐκεῖνος ταῦτʼ ἐσκέψατο καὶ συνεῖδε , καὶ ὅπως ἐπὶ τοῦ καιροῦ καὶ τῆς χρείας μὴ ἀπορήσῃ προὐνοήθη . περιγενομένων γὰρ τῇ πόλει χρημάτων συχνῶν ἀπὸ τῶν ἔργων τῶν ἀργυρείων , καὶ ταῦτα μελλόντων εἰκῆ νέμεσθαι , μόνος τῶν πάντων ἐτόλμησεν ἀντειπεῖν , οὐ διακόνου πρᾶγμα πράττων , οὐδʼ ὑπηρετοῦντος ταῖς ἐπιθυμίαις , οὐδʼ ἀποπιμπλάντος τὰς ἡδονὰς , ἀλλὰ μᾶλλον , ὥς γέ μοι φαίνεται , συμβούλου καὶ διδασκάλου , καὶ τὸ μὲν ἥδιστον ἑκόντος ὑπερβαίνοντος , τὸ δὲ βέλτιστον προορωμένου καὶ πράττοντος , κἂν δέῃ λυπῆσαι , καὶ τὸν ἰατρὸν , ἀλλʼ οὐ τὸν ὀψοποιὸν μιμουμένου , μᾶλλον δὲ καὶ τὸν γυμναστὴν , ὡς ἂν σὺ φαίης , εἴπερ πρὸ τοῦ κινδύνου καὶ τῶν δυσχερῶν ἔπραττε τὸ συμφέρον καὶ ὅπως μὴ ὑποδώσει τοῖς Ἕλλησι τὰ πράγματα . ἐκέλευε τοίνυν Ἀθηναίους τῆς μὲν διαδόσεως ὑπεριδεῖν , ναῦς δὲ ποιήσασθαι ἐκ τῶν χρημάτων , πρόφασιν μὲν ὡς ἐπὶ τὸν πόλεμον τὸν πρὸς Αἰγινήτας , οὗτος γὰρ ἐνειστήκει τότε , τῇ δʼ ἀληθείᾳ τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι προορῶν καὶ νομίζων τὴν Μαραθῶνι μάχην ὡσπερεὶ προοίμιον γεγενῆσθαι τοῖς Ἀθηναίοις , εἶναι δʼ οὐ πέρας τοῦ πολέμου τοῦ παντὸς οὐδὲ τελευτὴν , ἀλλʼ ἀρχὴν μᾶλλον καὶ παρασκευὴν ἑτέρων ἀγώνων μειζόνων . καὶ ταῦτα κατʼ ἀρχάς τε λέγων ἔπειθε καὶ αἱ τριήρεις ἐποιήθησαν , καὶ τότʼ ἔπεισεν ὡς δεῖ ταῖς τριήρεσι χρήσασθαι καὶ τῇ θαλάττῃ προσέχειν , ὡς οὐκ ὂν αὐτοῖς κάλλιον ὁρμητήριον τοῦ πρὸς τοὺς βαρβάρους πολέμου . καὶ πρῶτον μὲν ἐπʼ
Lemmas: διό δή καί θεῖος αὐτός ὑπό ὁ θεός προσλέγω · ἐπεί κακός γε τις μέλλω καταλαμβάνω ὁ Ἕλλην ἐν αὐτός , σχέτλιος καί οὐ θεῖος ὁ πρόσρημα ἄν αὐτός εἰμί . ἀλλά γάρ εἰς ὁ βάρβαρος λέγω ὁ πολύς ἀπόλλυμι . δέω οὖν ναυμαχέω . καί οὗτος ἔοικα ὁ μέν ἄλλος χαλεπός ἔχω συμβάλλω , Θεμιστοκλῆς δέ ῥᾴδιος ἐξευρίσκω . οὐ γάρ ὅτε ἔρχομαι ὁ λόγιον , οὐ τότε πρῶτος οὗτος ἔχω ὁ γνώμη , οὐδέ αὐτοσχεδιάζω , οὐδέ ἐπί ὁ καιρός σοφός οὗτος ὁ σοφία , ὥσπερ ὁ θεόμαντις , γίγνομαι , ἀλλά καί πρίν πέμπω Ἀθηναῖος εἰς Δελφοί καί πρίν ὁ βάρβαρος κινέω , πάλαι καί πρόσωθεν ἐκεῖνος οὗτος σκοπέω καί συνοράω , καί ὅπως ἐπί ὁ καιρός καί ὁ χρεία μή ἀπορέω προνοοῦμαι . περιγίγνομαι γάρ ὁ πόλις χρῆμα συχνός ἀπό ὁ ἔργον ὁ ἀργύρειος , καί οὗτος μέλλω εἰκῇ νέμω , μόνος ὁ πᾶς τολμάω ἀντιλέγω , οὐ διάκονος πρᾶγμα πράσσω , οὐδέ ὑπηρετέω ὁ ἐπιθυμία , οὐδέ ἀποπίμπλημι ὁ ἡδονή , ἀλλά μάλα , ὡς γε ἐγώ φαίνω , σύμβουλος καί διδάσκαλος , καί ὁ μέν ἡδύς ἑκών ὑπερβαίνω , ὁ δέ ἀγαθός προοράω καί πράσσω , ἐάν δέω λυπέω , καί ὁ ἰατρός , ἀλλά οὐ ὁ ὀψοποιός μιμέομαι , μάλα δέ καί ὁ γυμναστής , ὡς ἄν σύ φημί , εἴπερ πρό ὁ κίνδυνος καί ὁ δυσχερής πράσσω ὁ συμφέρω καί ὅπως μή ὑφοδόω ὁ Ἕλλην ὁ πρᾶγμα . κελεύω τοίνυν Ἀθηναῖος ὁ μέν διάδοσις ὑπεροράω , ναῦς δέ ποιέω ἐκ ὁ χρῆμα , πρόφασις μέν ὡς ἐπί ὁ πόλεμος ὁ πρός Αἰγινήτης , οὗτος γάρ ἐνίστημι τότε , ὁ δέ ἀλήθεια ὁ μέλλω εἰμί προοράω καί νομίζω ὁ Μαραθών μάχη ὡσπερεί προοίμιον γίγνομαι ὁ Ἀθηναῖος , εἰμί δέ οὐ πέρας ὁ πόλεμος ὁ πᾶς οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἀρχή μάλα καί παρασκευή ἕτερος ἀγών μέγας . καί οὗτος κατά ἀρχή τε λέγω πείθω καί ὁ τριήρης ποιέω , καί τότε πείθω ὡς δέω ὁ τριήρης χράω καί ὁ θάλασσα προσέχω , ὡς οὐ εἰμί αὐτός καλός ὁρμητήριον ὁ πρός ὁ βάρβαρος πόλεμος . καί πρῶτος μέν ἐπί