aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 304
γίγνεσθαι καὶ ἰταμωτέρους καὶ τοιούτους , οἵους ῥᾳδίως ἐπιπηδᾶν καὶ ἄρχουσι καὶ πρεσβυτέροις καὶ οἷστισι δεῖ συγκεχωρῆσθαι . εὖ γὰρ ὁ τῶν Λακεδαιμονίων ἔχει νόμος καὶ λυσιτελῶς [ ἀμαθῶς ] εἰσάπαξ ὑποχωρεῖν τοῖς πρεσβυτέροις , οὐχ ὡς πάντως δή που βελτίους καὶ δικαιοτέρους τοὺς πρεσβυτέρους ὄντας ἅπαντας , ἀλλὰ τῆς μελέτης ἕνεκα καὶ ὅπως ἡ τάξις μὴ συγχέοιτο . κἀν τοῖς λόγοις καλὸν τὸ φείδεσθαι τῶν προηκόντων ἐπιεικῶς εἰς ὅσον ἔξεστιν , ὅπως μή τις εὐχέρεια τοῖς πολλοῖς ἐνδύηται καὶ συνήθεια τοῦ προπηλακίζειν οὓς αὐτοῖς προσήκει τιμᾶν . ὅταν γὰρ οἱ μέγιστοι καὶ σεμνότατοι ῥᾳδίως κακῶς ἀκούωσι , καὶ ταῦθʼ ὑπὸ τῶν σοφωτάτων εἶναι δοκούντων , ὀλιγωρία τοῦ νόμου τοῖς φαύλοις ἐγγίγνεται , ὥστʼ οὐδὲν ὠφελοῦνται τοσοῦτον ὄσον βλάπτονται . καὶ μὴν σύ γʼ ἐλαύνεις Ὅμηρον οὐχ ὡς πάντα δή που λέγοντα κακῶς οὐδʼ ὡς τοῖς ὅλοις ἁμαρτάνοντα , ἀλλʼ ὡς οὐκ ἀσφαλῶς ἐχόντων τοῖς νέοις γʼ ἐνίων ἀκούειν , οὐδʼ ἂν κατʼ ἄλλο τι δεξιῶς ἔχῃ τὰ λεγόμενα · ἡμεῖς δʼ ἐλαύνειν μέν σε πολλοῦ τινος δέομεν , ὅτι μὴ κἂν εἰς τὸν θρόνον ἐγκαθίζοιμεν , εἰ βούλει , τοὺς δὲ τοιούτους τῶν λόγων ὑπεξαιρούμεθα · οὐδὲ γὰρ τούτους ὡς ἐξαλείψομεν φήσομεν , οὐχ οὕτως ἡμεῖς εὐχερεῖς . καὶ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνό γε οὔτε Πλάτωνα λαθεῖν εἰκὸς ἦν οὔτε τῶν ἄλλων οὐδεὶς ἀγνοεῖ δή που ὅτι ἡ τῶν λαμπρῶν καὶ μεγάλων ἀνδρῶν εὐδοξία καὶ μνήμη χωρὶς τῆς εἰς τὸ παρὸν φιλοτιμίας καὶ πρὸς τὰς ὕστερον τύχας ἀποθήκην ἔχει ταῖς πόλεσι , καί τινες ἤδη διὰ τὸν δεῖνα καὶ τὸν δεῖνα τῶν παλαιῶν ἐπιείκειάν τινʼ εὕροντο ἐν ταῖς συμφοραῖς , ὅπερ καὶ τοῖς Ἀθηναίοις αὐτοῖς ὑπάρξαι δοκεῖ πολλάκις . ὁ δὲ καὶ τούτου φαίνεται τὸ καθʼ αὑτὸν ἀποστερῶν τὴν πόλιν . εἰ γὰρ ἑκάστῳ τοῦτʼ ἐν τῇ ψυχῇ παρασταίη καὶ τοῦτο πάντες πεισθεῖεν , μὴ ὅτι Μιλτιάδης καὶ Θεμιστοκλῆς καὶ Περικλῆς καὶ Κίμων καίπερ κεφάλαιον τῶν
Lemmas: γίγνομαι καί ἰταμός καί τοιοῦτος , οἷος ῥᾴδιος ἐπιπηδάω καί ἄρχω καί πρέσβυς καί ὅστις δέω συγχωρέω . εὖ γάρ ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος ἔχω νόμος καί λυσιτελής [ ἀμαθής ] εἰσάπαξ ὑποχωρέω ὁ πρέσβυς , οὐ ὡς πάντως δή που ἀγαθός καί δίκαιος ὁ πρέσβυς εἰμί ἅπας , ἀλλά ὁ μελέτη ἕνεκα καί ὅπως ὁ τάξις μή συγχέω . ἐν ὁ λόγος καλός ὁ φείδομαι ὁ προήκω ἐπιεικής εἰς ὅσος ἔξεστι , ὅπως μή τις εὐχέρεια ὁ πολύς ἐνδύω καί συνήθεια ὁ προπηλακίζω ὅς αὐτός προσήκω τιμάω . ὅταν γάρ ὁ μέγας καί σεμνός ῥᾴδιος κακός ἀκούω , καί οὗτος ὑπό ὁ σοφός εἰμί δοκέω , ὀλιγωρία ὁ νόμος ὁ φαῦλος ἐγγίγνομαι , ὥστε οὐδείς ὠφελέω τοσοῦτος ὅσος βλάπτω . καί μήν σύ γε ἐλαύνω Ὅμηρος οὐ ὡς πᾶς δή που λέγω κακός οὐδέ ὡς ὁ ὅλος ἁμαρτάνω , ἀλλά ὡς οὐ ἀσφαλής ἔχω ὁ νέος γε ἔνιοι ἀκούω , οὐδέ ἐάν κατά ἄλλος τις δεξιός ἔχω ὁ λέγω · ἐγώ δέ ἐλαύνω μέν σύ πολύς τις δέω , ὅτι μή ἄν εἰς ὁ θρόνος ἐγκαθίζω , εἰ βούλομαι , ὁ δέ τοιοῦτος ὁ λόγος ὑπεξαιρέω · οὐδέ γάρ οὗτος ὡς ἐξαλείφω φημί , οὐ οὕτως ἐγώ εὐχερής . καί μήν οὐδέ ἐκεῖνος γε οὔτε Πλάτων λανθάνω ἔοικα εἰμί οὔτε ὁ ἄλλος οὐδείς ἀγνοέω δή που ὅτι ὁ ὁ λαμπρός καί μέγας ἀνήρ εὐδοξία καί μνήμη χωρίς ὁ εἰς ὁ πάρειμι φιλοτιμία καί πρός ὁ ὕστερον τύχη ἀποθήκη ἔχω ὁ πόλις , καί τις ἤδη διά ὁ δεῖνα καί ὁ δεῖνα ὁ παλαιός ἐπιείκεια τις εὑρίσκω ἐν ὁ συμφορά , ὅς καί ὁ Ἀθηναῖος αὐτός ὑπάρχω δοκέω πολλάκις . ὁ δέ καί οὗτος φαίνω ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀποστερέω ὁ πόλις . εἰ γάρ ἕκαστος οὗτος ἐν ὁ ψυχή παρίστημι καί οὗτος πᾶς πείθω , μή ὅτι Μιλτιάδης καί Θεμιστοκλῆς καί Περικλῆς καί Κίμων καίπερ κεφάλαιος ὁ