aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 291
παραπλήσιον ; ἡ μὲν γὰρ γυμναστικὴ καὶ ἰατρικὴ οὐκ ἀρεταὶ δή που τοῦ σώματός εἰσιν , ἀλλʼ ἐπιστῆμαι περὶ τὴν τοῦ σώματος χρείαν , ἡ δὲ δικαιοσύνη τῆς περὶ τὴν ψυχὴν ἀρετῆς ἄντικρυς μόριόν ἐστιν . οὐδὲν οὖν ἄλλο ἢ σοφίζεται κατʼ ἐπωνυμίαν ὥσπερ παῖδα Σωκράτης τὸν Πῶλον . καὶ οὔπω ταῦτʼ ἐστὶ τὰ κάλλιστα , ἀλλʼ ὅτι καὶ τὴν σοφιστικὴν τῆς ῥητορικῆς ἀμείνονα λέγει , ὥσπερ τὴν γυμναστικὴν τῆς ἰατρικῆς καὶ τὴν νομοθετικὴν τῆς δικαιοσύνης , φυλάττων μὲν οἶμαι τὸν αὐτὸν ἐφʼ ἅπασι λόγον , τὸ δʼ αὐτὸ πταίων περὶ ἅπαντα , ὥσπερ οἱ τὸ πρῶτον σφαλέντες ἐν τοῖς διαγράμμασι , χρῶμαι δʼ αὐτοῦ Πλάτωνος τῷ παραδείγματι · καὶ τοτὲ μέν γέ φησι ταυτόν ἐστιν , ὦ μακάριε , ῥήτωρ καὶ σοφιστὴς , τοτὲ δʼ αὖ τὴν σοφιστικὴν κρεῖττον εἶναι τῆς ῥητορικῆς καὶ διαφέρειν . ἀλλʼ ἵνα μὴ πάντα ἀκριβολογεῖσθαι δοκῶ , συγχωρήσωμεν τὸ αὐτὸ λέγειν αὐτὸν ἀεὶ , κρεῖττον τὴν σοφιστικὴν εἶναι . σκεψώμεθα δὴ πρὸς τί ποθʼ ἡμᾶς οὗτος ὁ λόγος προάγει . φανήσεται γὰρ ἐνταῦθα δὴ καὶ καθαρῶς πᾶσα ἡ ὕβρις , εἰ οἷόν τε εἰπεῖν . οὐκοῦν σοφισταὶ μὲν Πρωταγόρας καὶ Ἱππίας καὶ Πρόδικος καὶ οἱ περὶ τούτους , ῥήτορες δʼ αὖ Μιλτιάδης καὶ Κίμων καὶ Περικλῆς καὶ Θεμιστοκλῆς . φαίνεται δʼ αὖ τοὺς σοφιστὰς κατὰ τοὺς ἐν Ἅιδου κολαζομένους τιθεὶς καὶ καταλέγων , Καὶ μὴν Τάνταλον εἰσεῖδον καὶ τὸν δὲ μετʼ εἰσενόησα τοῖς ἐκ Νεκυίας αὐτοὺς κόσμοις τιμῶν , Πρόδικον μὲν ὡς Τάνταλον ὄντα , Ἱππίαν δὲ ὡς τὸ εἴδωλον τοῦ Ἡρακλέους . Πρωταγόρας δʼ αὖ μετὰ τούτων διαιτᾶται , μέρος τι τῆς οἰκίας κατειληφὼς καὶ τούτοις ἐνδείκνυσθαι βούλεται , καὶ ἔστι θαυμαστὸς καὶ οὗτος τὴν φρόνησιν . ἐρωτᾷ δὲ Σωκράτης Ἀπολλόδωρον εἰ οὐκ αἰσχύνοιτο σοφιστὴν ἐθέλων παρέχειν ἑαυτὸν εἰς τοὺς Ἕλληνας . καὶ τί ἄν τις ἀγωνίζοιτο ; ῥᾴδιον γὰρ καὶ τῷ τυχόντι γνῶναι τοῦτό γε , ὁπόσον τι Πλάτων ἀεὶ τῶν σοφιστῶν καταγελᾷ καὶ ὁπόσου τινὸς ἀξίους αὐτοὺς ἡγεῖται . ὅτε τοίνυν κρείττων μὲν ἡ σοφιστικὴ τῆς ῥητορικῆς , σοφισταὶ δὲ οὓς εἶπον οὗτοί εἰσι
Lemmas: παραπλήσιος ; ὁ μέν γάρ γυμναστικός καί ἰατρικός οὐ ἀρετή δή που ὁ σῶμα εἰμί , ἀλλά ἐπιστήμη περί ὁ ὁ σῶμα χρεία , ὁ δέ δικαιοσύνη ὁ περί ὁ ψυχή ἀρετή ἄντικρυς μόριον εἰμί . οὐδείς οὖν ἄλλος ἤ σοφίζω κατά ἐπωνυμία ὥσπερ παῖς Σωκράτης ὁ Πῶλος . καί οὔπω οὗτος εἰμί ὁ καλός , ἀλλά ὅτι καί ὁ σοφιστικός ὁ ῥητορική ἀγαθός λέγω , ὥσπερ ὁ γυμναστικός ὁ ἰατρικός καί ὁ νομοθετικός ὁ δικαιοσύνη , φυλάσσω μέν οἴομαι ὁ αὐτός ἐπί ἅπας λόγος , ὁ δέ αὐτός πταίω περί ἅπας , ὥσπερ ὁ ὁ πρῶτος σφάλλω ἐν ὁ διάγραμμα , χράω δέ αὐτός Πλάτων ὁ παράδειγμα · καί τότε μέν γε φημί τατός εἰμί , ὦ μακάριος , ῥήτωρ καί σοφιστής , τότε δέ αὖ ὁ σοφιστικός κρατύς εἰμί ὁ ῥητορική καί διαφέρω . ἀλλά ἵνα μή πᾶς ἀκριβολογέομαι δοκέω , συγχωρέω ὁ αὐτός λέγω αὐτός ἀεί , κρατύς ὁ σοφιστικός εἰμί . σκοπέω δή πρός τίς ποτέ ἐγώ οὗτος ὁ λόγος προάγω . φαίνω γάρ ἐνταῦθα δή καί καθαρός πᾶς ὁ ὕβρις , εἰ οἷος τε λέγω . οὐκοῦν σοφιστής μέν Πρωταγόρας καί Ἱππίας καί Πρόδικος καί ὁ περί οὗτος , ῥήτωρ δέ αὖ Μιλτιάδης καί Κίμων καί Περικλῆς καί Θεμιστοκλῆς . φαίνω δέ αὖ ὁ σοφιστής κατά ὁ ἐν ᾍδης κολάζω τίθημι καί καταλέγω , Καὶ μήν Τάνταλος εἰσοράω καί ὁ δέ μετά εἰσνοέω ὁ ἐκ Νέκυια αὐτός κόσμος τιμάω , Πρόδικος μέν ὡς Τάνταλος εἰμί , Ἱππίας δέ ὡς ὁ εἴδωλον ὁ Ἡρακλῆς . Πρωταγόρας δέ αὖ μετά οὗτος διαιτάω , μέρος τις ὁ οἰκία καταλαμβάνω καί οὗτος ἐνδείκνυμι βούλομαι , καί εἰμί θαυμαστός καί οὗτος ὁ φρόνησις . ἐρωτάω δέ Σωκράτης Ἀπολλόδωρος εἰ οὐ αἰσχύνω σοφιστής ἐθέλω παρέχω ἑαυτοῦ εἰς ὁ Ἕλλην . καί τίς ἄν τις ἀγωνίζομαι ; ῥᾴδιος γάρ καί ὁ τυγχάνω γιγνώσκω οὗτος γε , ὁπόσος τις Πλάτων ἀεί ὁ σοφιστής καταγελάω καί ὁπόσος τις ἄξιος αὐτός ἡγέομαι . ὅτε τοίνυν κρατύς μέν ὁ σοφιστικός ὁ ῥητορική , σοφιστής δέ ὅς λέγω οὗτος εἰμί