aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 169
οὐδεὶς λόγος ἦν ὁ διαιρῶν ἀπὸ τῆς Ἀσίας τότε , ἀλλʼ ἦν ἅπαντα μία ἤπειρος ὡς Πέρσαις εἶναι . τῶν δὲ Ἑλλήνων οἱ μὲν τὴν Ἀσίαν οἰκοῦντες οἱ μὲν ἐκ τριγονίας ἐδούλευον , οἱ δʼ ἐκ πλείονος , αἱ νῆσοι δʼ οὐδὲν ἦσαν πρᾶγμα , Ἐρετριεῖς δʼ Εὐβοέων χεῖρας ἀνταράμενοι τριῶν ἡμερῶν ἤγοντο πανοικησίᾳ · τῶν δʼ ἄλλων τῶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ οἱ μὲν τὸ ὕδωρ καὶ τὴν γῆν ἐδεδώκεσαν , οἱ δὲ τὸ μέλλον ἀπεσκόπουν , τοσοῦτον αὑτοὺς Ἐρετριέων εὐτυχεστέρους νομίζοντες , ὅσον ὕστεροι ταὐτὰ πείσεσθαι . Λακεδαιμόνιοι δὲ , εἴθʼ ὑπὸ τοῦ πρὸς Μεσσηνίους πολέμου εἴτε καὶ τὴν πανσέληνον μένοντες , οὐδὲ αὐτοὶ βοηθεῖν εἶχον . ὁ δὲ στρατὸς ἦν καὶ δὴ Μαραθῶνι κατηρκὼς ἐξ Ἐρετρίας ὡς ἐπὶ τοῖς ἴσοις . οὐ διακόνων ἐκεῖνος ὁ καιρὸς ἦν , οὐδʼ ὑφειμένων ἀνθρώπων , οὐδʼ ἐκ πολλοῦ τὸ κελευόμενον ποιεῖν εἰδότων , οὐδʼ εἰς τὸ δοκοῦν ἑτέροις βλεπόντων , οὐδʼ ὅπως ἀσφαλῶς βιώσονται ζητούντων , οὐδὲ τοῦθʼ ἡγουμένων ἀρκεῖν , ἀλλʼ ἐκεῖνος ὁ καιρὸς ὥσπερ κήρυξ ἐκάλει τῶν Ἑλλήνων τὸν ἀνδρειότατον καὶ τὸν ἐκ πλείστου τοῖς ἀρίστοις λογισμοῖς ὡμιληκότα , καὶ ὅστις οἶδεν ὅπως δεῖ σώζειν τε καὶ σώζεσθαι . οὐδʼ ἡμεῖς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τοῦτο ἐπαινοῦμεν , λέγω τῶν ἐν ἐκείνοις τοῖς χρόνοις προστάντων , ὅτι τὴν Ἑλλάδα ἔσωζον ὁπωσοῦν , ὥσπερ ὃν σὺ λέγεις τὸν κυβερνήτην τὸν ἐξ Αἰγίνης ἢ τοῦ Πόντου κομίζοντα · ἀλλʼ ὅτι ἔσωζον καὶ πολίτας καὶ πάντας σὺν καλῷ τῷ σχήματι . εἰ μὲν γὰρ τὰ ὅπλα παραδόντας ἢ τοῖς κήρυξιν ὁμολογήσαντας , ἢ τὸν Περσῶν βασιλέα δεσπότην ἀντὶ τῶν νόμων ἑλομένους ἠξίουν σώζεσθαι , οὐκ ἂν ἔγωγε συγχαίρειν ᾤμην δεῖν οὔτε τοῖς πείθουσι τῶν λόγων οὔτε τοῖς πεισθεῖσι τῆς σωτηρίας , ἀλλʼ ὡς ἀληθῶς διακόνους ἂν ἐκείνους εἶχον καλεῖν , καὶ τοῦ πρὸς ἡμέραν ὑπηρέτας ὥσπερ τοὺς πορθμέας , οὐ μόνον , εἰ βούλει , τοὺς κυβερνήτας . εἰ δʼ ἀπʼ αὐτῶν τῶν κηρύκων ἀρξάμενοι καὶ τῆς ἀποκρίσεως
Lemmas: οὐδείς λόγος εἰμί ὁ διαιρέω ἀπό ὁ Ἀσία τότε , ἀλλά εἰμί ἅπας εἷς ἤπειρος ὡς Πέρσης εἰμί . ὁ δέ Ἕλλην ὁ μέν ὁ Ἀσία οἰκέω ὁ μέν ἐκ τριγονία δουλεύω , ὁ δέ ἐκ πολύς , ὁ νῆσος δέ οὐδείς εἰμί πρᾶγμα , Ἐρετριεύς δέ Εὐβοεύς χείρ ἀνταίρω τρεῖς ἡμέρα ἄγω πανοικησίᾳ · ὁ δέ ἄλλος ὁ ἐν ὁ Εὐρώπη ὁ μέν ὁ ὕδωρ καί ὁ γῆ δίδωμι , ὁ δέ ὁ μέλλω ἀποσκοπέω , τοσοῦτος ἑαυτοῦ Ἐρετριεύς εὐτυχής νομίζω , ὅσος ὕστερος αὐτός πάσχω . Λακεδαιμόνιος δέ , εἴτε ὑπό ὁ πρός Μεσσήνιος πόλεμος εἴτε καί ὁ πανσέληνος μένω , οὐδέ αὐτός βοηθέω ἔχω . ὁ δέ στρατός εἰμί καί δή Μαραθών καταίρω ἐκ Ἐρέτρια ὡς ἐπί ὁ ἴσος . οὐ διάκονος ἐκεῖνος ὁ καιρός εἰμί , οὐδέ ὑφέζομαι ἄνθρωπος , οὐδέ ἐκ πολύς ὁ κελεύω ποιέω οἶδα , οὐδέ εἰς ὁ δοκέω ἕτερος βλέπω , οὐδέ ὅπως ἀσφαλής βιόω ζητέω , οὐδέ οὗτος ἡγέομαι ἀρκέω , ἀλλά ἐκεῖνος ὁ καιρός ὥσπερ κήρυξ καλέω ὁ Ἕλλην ὁ ἀνδρεῖος καί ὁ ἐκ πολύς ὁ ἀγαθός λογισμός ὁμιλέω , καί ὅστις οἶδα ὅπως δέω σῴζω τε καί σῴζω . οὐδέ ἐγώ ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος οὗτος ἐπαινέω , λέγω ὁ ἐν ἐκεῖνος ὁ χρόνος προΐστημι , ὅτι ὁ Ἑλλάς σῴζω ὁπωσοῦν , ὥσπερ ὅς σύ λέγω ὁ κυβερνήτης ὁ ἐκ Αἰγίνη ἤ ὁ Πόντος κομίζω · ἀλλά ὅτι σῴζω καί πολίτης καί πᾶς σύν καλός ὁ σχῆμα . εἰ μέν γάρ ὁ ὅπλον παραδίδωμι ἤ ὁ κῆρυξ ὁμολογέω , ἤ ὁ Πέρσης βασιλεύς δεσπότης ἀντί ὁ νόμος αἱρέω ἀξιόω σῴζω , οὐ ἄν ἐγώ συγχαίρω οἴομαι δέω οὔτε ὁ πείθω ὁ λόγος οὔτε ὁ πείθω ὁ σωτηρία , ἀλλά ὡς ἀληθής διάκονος ἄν ἐκεῖνος ἔχω καλέω , καί ὁ πρός ἡμέρα ὑπηρέτης ὥσπερ ὁ πορθμεύς , οὐ μόνος , εἰ βούλομαι , ὁ κυβερνήτης . εἰ δέ ἀπό αὐτός ὁ κῆρυξ ἄρχω καί ὁ ἀπόκρισις