aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 238
τοσοῦτον , καὶ σύ γʼ ἂν οἶμαι ταῦτα συνεβούλευσας . ἐπεὶ φέρε πρὸς φιλίου , πότερʼ ἂν μᾶλλον ἐβουλήθης , μήτε τὰ πραχθέντα διʼ ἡμῶν πεπρᾶχθαι τῇ πόλει μήτʼ εἰς ἡμᾶς μηδένα τῶν πολιτῶν ἐξαμαρτεῖν—οὐκοῦν ἕτεροι καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς ἐκείνους ἔμελλον—ἢ κείνων γʼ ἕνεκα ὥστε πραχθῆναι , καὶ ταῦτʼ εἰ δέοι συμβῆναι ; ἐγὼ μὲν οἶμαι ταῦτα . οὐκοῦν ὅτʼ ἀμφότερʼ ἂν φαίης ἐθέλειν μᾶλλον ἢ μηδέτερα ὁμολογεῖς , καὶ τοῖς πεπολιτευμένοις ἡμῖν ἅπαντα ἃ προσήκει προσεῖναι καὶ μειζόνως τὰ πρὸς εὐδοξίαν τῇ πόλει τῆς αἰτίας εἶναι . πῶς οὖν οὐ δίκαιος ἦσθα μᾶλλον ἐπαινεῖν ἢ ψέγειν ; εἰ γὰρ αὐτοῖς τοῖς ἡμαρτηκόσιν εἰς ἡμᾶς τὰ καλῶς βουλευθέντα καὶ πραχθέντα πλείονός ἐστι λόγου , καί τις ἂν οὐκ ἀλόγως ταῦτα ἐκείνοις παρείη , πῶς οὐχ ἡμᾶς γε δίκαιον ἀφεῖσθαι πάσης αἰτίας , οἷς τῶν μὲν ἐγκλημάτων οὐδʼ ὁτιοῦν δή που μέτεστι , τῶν δὲ εἰς ἔπαινον ἡκόντων , ἂν τἀληθῆ λέγειν ἐθέλῃς , τὸ πλεῖστον ; ἡμεῖς τοίνυν πόλλʼ ἂν ἔχοντες ἡμᾶς αὐτοὺς σεμνῦναι παραλείπομεν . ἀλλʼ ἵνα εἰδῇς ὅσον ἡμῖν ἐπιεικείας περίεστι καὶ ὅσον πανταχῆ τοῦ πλεονεκτεῖν ἐθέλειν ἀπέχομεν , ἔστω τὸ πᾶν κοινὸν , ἀφαίρει πάσας , εἰ βούλει , τὰς ἄνω προσθήκας , ἐπὶ τοῖς ἴσοις καταλυώμεθα—πάντως δʼ οὐκ ἄπειροι συνθηκῶν ἡμεῖς—μήτε σὺ μέμνησο πρὸς ἡμᾶς περὶ συμφορῶν οὔθʼ ἡμεῖς πρὸς σὲ τούτῳ χρησόμεθα . ὡς οὐκ ἔστι μέσον οὐδὲν , ἀλλʼ ἢ καὶ ἡμᾶς μετὰ σοῦ τούτοις ἑαλωκέναι δεῖ ἢ καὶ σὲ καὶ ἡμᾶς ἀθώους ἀφιέναι καὶ ἀποχρῆν ἅ τινες τῶν ἄλλων ἐξήμαρτον εἰς ἡμᾶς . ” ταῦτʼ εἰπόντας ἂν αὐτοὺς οἶμαι ῥᾳδίως πάλιν πορεύεσθαι παρὰ τοὺς πλείονας , εἰ δὴ δεῖ κἀκείνους μετὰ τῶν πλειόνων κεῖσθαι δοκεῖν ὥσπερ ἔγωγε οὐκ οἶμαι . ἐγὼ μὲν οὖν ἥδιστʼ ἂν ἀμφοτέρων ἀποψηφιζοίμην · εἰ δέ τις ἄλλως γιγνώσκει , θρασυκάρδιον ἄν τινα αὐτὸν φαῖεν οἱ ποιηταί . φέρε δὴ καὶ τὰ παραδείγματα αὐτοῦ σκεψώμεθα .
Lemmas: τοσοῦτος , καί σύ γε ἄν οἴομαι οὗτος συμβουλεύω . ἐπεί φέρω πρός φίλιος , πότερος ἄν μάλα βούλομαι , μήτε ὁ πράσσω διά ἐγώ πράσσω ὁ πόλις μήτε εἰς ἐγώ μηδείς ὁ πολίτης εξαμαρτειν—ουκεω ἕτερος καί εἰς ἐγώ καί εἰς ἐκεῖνος μέλω ἐκεῖνος γε ἕνεκα ὥστε πράσσω , καί οὗτος εἰ δέω συμβαίνω ; ἐγώ μέν οἴομαι οὗτος . οὐκοῦν ὅτε ἀμφότερος ἄν φημί ἐθέλω μάλα ἤ μηδέτερος ὁμολογέω , καί ὁ πολιτεύω ἐγώ ἅπας ὅς προσήκω πρόσειμι καί μέγας ὁ πρός εὐδοξία ὁ πόλις ὁ αἰτία εἰμί . πῶς οὖν οὐ δίκαιος εἰμί μάλα ἐπαινέω ἤ ψέγω ; εἰ γάρ αὐτός ὁ ἁμαρτάνω εἰς ἐγώ ὁ καλός βουλεύω καί πράσσω πολύς εἰμί λόγος , καί τις ἄν οὐ ἄλογος οὗτος ἐκεῖνος πάρειμι , πῶς οὐ ἐγώ γε δίκαιος ἀφίημι πᾶς αἰτία , ὅς ὁ μέν ἔγκλημα οὐδέ ὁστισοῦν δή που μέτειμι , ὁ δέ εἰς ἔπαινος ἥκω , ἐάν ἀληθής λέγω ἐθέλω , ὁ πολύς ; ἐγώ τοίνυν πολύς ἄν ἔχω ἐγώ αὐτός σεμνύνω παραλείπω . ἀλλά ἵνα οἶδα ὅσος ἐγώ ἐπιείκεια περίειμι καί ὅσος πανταχῇ ὁ πλεονεκτέω ἐθέλω ἀπέχω , εἰμί ὁ πᾶς κοινός , ἀφαιρέω πᾶς , εἰ βούλομαι , ὁ ἄνω προσθήκη , ἐπί ὁ ἴσος καταλυώμεθα—πάντως δέ οὐ ἄπειρος συνθήκη ἡμεῖς—μήτε σύ μιμνῄσκω πρός ἐγώ περί συμφορά οὔτε ἐγώ πρός σύ οὗτος χράω . ὡς οὐ εἰμί μέσος οὐδείς , ἀλλά ἤ καί ἐγώ μετά σύ οὗτος ἁλίσκομαι δέω ἤ καί σύ καί ἐγώ ἄθωος ἀφίημι καί ἀποχράω ὅς τις ὁ ἄλλος ἐξαμαρτάνω εἰς ἐγώ . ” οὗτος λέγω ἄν αὐτός οἴομαι ῥᾴδιος πάλιν πορεύω παρά ὁ πολύς , εἰ δή δέω ἐκεῖνος μετά ὁ πολύς κεῖμαι δοκέω ὥσπερ ἐγώ οὐ οἴομαι . ἐγώ μέν οὖν ἡδύς ἄν ἀμφότερος ἀποψηφίζομαι · εἰ δέ τις ἄλλος γιγνώσκω , θρασυκάρδιος ἄν τις αὐτός φημί ὁ ποιητής . φέρω δή καί ὁ παράδειγμα αὐτός σκοπέω .