aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 293
ἄλλου κριθέντος μὴ εἶναι τούτῳ πλείονος ἀξίῳ δόξαι πῶς οὐ τοιοῦτόν ἐστιν ; ἀλλʼ ὥσπερ Ὅμηρος ἐπαινεῖ λέγων πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε , δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνων · καὶ πάλιν ἀνδρῶν αὖ μέγʼ ἄριστος ἔην Τελαμώνιος Αἴας , ὄφρʼ Ἀχιλεὺς μήνιεν · ὁ γὰρ πολὺ φέρτερος ἦεν . καὶ ἑτέρωθι Κάρτιστοι μὲν ἔσαν καὶ καρτίστοις ἐμάχοντο , θηρσὶν ὀρεσκῴοισι , καὶ ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν · οὕτως καὶ ἡμᾶς εἰκός ἐστιν ἔχειν πρὸς τοὺς ἐπαίνους , πρεσβεύειν μὲν ὃν ἂν βουλώμεθα καὶ ὃν ἂν ᾖ δίκαιον , μὴ διασύρειν δὲ οὓς οὐκ ἄξιον , μηδὲ νομίζειν τὴν πρὸς τοὺς ἑτέρους ἀπέχθειαν ἀφορμὴν τῆς πρὸς τοὺς ἑτέρους πίστεως εἶναι , ἀλλʼ ἡγεῖσθαι παραπλήσιον νῦν ἡμᾶς ποιεῖν , ὥσπερ ἂν εἴ τις ἐν συμποσίῳ φίλων κοινῶν μαχομένων συστασιάζειν μὲν μηδετέροις ἀξιοίη , μηδʼ οὓς ἀδικεῖσθαι νομίζοι , πραΰνειν δʼ ἐπιχειροίη τοὺς ὑπάρξαντας καὶ διαλλάττειν εἰς τὸ δυνατόν . εἰ γὰρ τοῦ Πλάτωνα κακόν τι λέγειν ἀφέμενοι τοῖς ἀνδράσι τὰ πρέποντα ἀπεδώκαμεν , οὐκ ἀδικοῦμεν οἶμαι . ταῦτα γὰρ καὶ πολιτικὰ καὶ ἀνθρώπινα καὶ θεοῖς ἀρέσκοντα ἐκ τοῦ παντὸς χρόνου . δεῖ γὰρ καὶ τραγῳδίαν , ὦ Πλάτων , ἐπίστασθαι ἐπαινέσαι καὶ κωμῳδίαν γε ἃ προσήκει καὶ διθύραμβον καὶ χοροὺς , οὐδʼ ἂν ὅ γε Ἀπόλλων ἱστάναι χοροὺς προσέταττεν , εἰ πάντη φαῦλον ἦν , οὐδέ γε , ὃ τούτου μεῖζόν ἐστι , τὸν ἀποκτείναντα Ἀρχίλοχον , ὃς τὸ πάντων ἔξοχον καὶ δυσχερέστερον εἶδος τῆς ποιήσεως μετεχειρίζετο , τοὺς ἰάμβους , ἐξεῖργεν ἂν τοῦ νεὼ , φάσκων οὐκ εἶναι καθαρὸν , καὶ ταῦτʼ ἐν πολέμῳ τοῦ φόνου συμβάντος . ἀλλʼ ὅμως ἐτίμησε τὸν Ἀρχίλοχον καὶ Μουσάων γε θεράποντα προσεῖπεν , ἀλλʼ οὐκ ἀνθρώπων διάκονον οὐδενός . οὐ τοίνυν οὐδʼ Ἀρχίλοχος περὶ τὰς βλασφημίας οὕτω διατρίβων τοὺς ἀρίστους τῶν Ἑλλήνων καὶ τοὺς ἐνδοξοτάτους ἔλεγε κακῶς , ἀλλὰ
Lemmas: ἄλλος κρίνω μή εἰμί οὗτος πολύς ἄξιος δοκέω πῶς οὐ τοιοῦτος εἰμί ; ἀλλά ὥσπερ Ὅμηρος ἐπαινέω λέγω πρόσθεν μέν ἐσθλός φεύγω , διώκω δέ μιν μέγας ἀγαθός · καί πάλιν ἀνήρ αὖ μέγας ἀγαθός εἰμί Τελαμώνιος Αἴας , ὄφρα Ἀχιλλεύς μηνίω · ὁ γάρ πολύς φέρτατος εἰμί . καί ἑτέρωθι Κράτιστος μέν ἵημι καί κράτιστος μάχομαι , θήρ ὀρεσκῷος , καί ἔκπαγλος ἀπόλλυμι · οὕτως καί ἐγώ ἔοικα εἰμί ἔχω πρός ὁ ἔπαινος , πρεσβεύω μέν ὅς ἄν βούλομαι καί ὅς ἄν εἰμί δίκαιος , μή διασύρω δέ ὅς οὐ ἄξιος , μηδέ νομίζω ὁ πρός ὁ ἕτερος ἀπέχθεια ἀφορμή ὁ πρός ὁ ἕτερος πίστις εἰμί , ἀλλά ἡγέομαι παραπλήσιος νῦν ἐγώ ποιέω , ὥσπερ ἄν εἰ τις ἐν συμπόσιον φίλος κοινός μάχομαι συστασιάζω μέν μηδέτερος ἀξιόω , μηδέ ὅς ἀδικέω νομίζω , πραύνω δέ ἐπιχειρέω ὁ ὑπάρχω καί διαλλάσσω εἰς ὁ δυνατός . εἰ γάρ ὁ Πλάτων κακός τις λέγω ἀφίημι ὁ ἀνήρ ὁ πρέπω ἀποδίδωμι , οὐ ἀδικέω οἴομαι . οὗτος γάρ καί πολιτικός καί ἀνθρώπινος καί θεός ἀρέσκω ἐκ ὁ πᾶς χρόνος . δέω γάρ καί τραγῳδία , ὦ Πλάτων , ἐπίσταμαι ἐπαινέω καί κωμῳδία γε ὅς προσήκω καί διθύραμβος καί χορός , οὐδέ ἄν ὁ γε Ἀπόλλων ἵστημι χορός προστάσσω , εἰ πάντῃ φαῦλος εἰμί , οὐδέ γε , ὅς οὗτος μέγας εἰμί , ὁ ἀποκτείνω Ἀρχίλοχος , ὅς ὁ πᾶς ἔξοχος καί δυσχερής εἶδος ὁ ποίησις μεταχειρίζω , ὁ ἴαμβος , ἐξέργω ἄν ὁ ναός , φάσκω οὐ εἰμί καθαρός , καί οὗτος ἐν πόλεμος ὁ φόνος συμβαίνω . ἀλλά ὅμως τιμάω ὁ Ἀρχίλοχος καί Μοῦσα γε θεράπων προσλέγω , ἀλλά οὐ ἄνθρωπος διάκονος οὐδείς . οὐ τοίνυν οὐδέ Ἀρχίλοχος περί ὁ βλασφημία οὕτως διατρίβω ὁ ἀγαθός ὁ Ἕλλην καί ὁ ἔνδοξος λέγω κακός , ἀλλά