aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 240
Διομήδους τοῦ Θρᾳκὸς οὕτως ἄρχειν , ὥσπερ ὧν εἶχον ἐξ ἀρχῆς . καὶ μὴν οἱ μὲν ἡνίοχοι καθʼ αὑτοὺς ἕκαστοι τῶν ζευγῶν ἄρχουσι καὶ οὐδεὶς παραλυπεῖ , τὸ δʼ αὐτὸ τοῦτο λέγω καὶ περὶ τῶν ἐπὶ τοῖς ὄνοις τε καὶ βουσίν · ὥστʼ εἴ τι πλημμελοῖτο , βέβαιον τὴν αἰτίαν ἔχοιεν ἂν εἰκότως . ἀλλʼ οὐ Περικλῆς γε καὶ Θεμιστοκλῆς , οὐδʼ ἐκείνων τῶν ἀνδρῶν οὐδεὶς καθʼ αὑτὸν Ἀθηναίων ἦρξεν , οὐδὲ τοῦ τι πράττειν ἐναντίον ἐγχειρήσαντος ἀπηλλαγμένος , ἀλλὰ καὶ ἕτεροι πολλοὶ δή που μετʼ αὐτῶν ἔπραττον τὰ πολιτικὰ , οὔτε φύσεις τὰς αὐτὰς οὔτε γνώμας ἔχοντες , ὥστʼ ἔτι μᾶλλον τούτοις ἢ ʼκείνοις ἄξιον προστιθέναι τὰ ἁμαρτήματα . ἐγὼ μὲν γὰρ τοσούτῳ μᾶλλον ἂν φαίην ἐκείνοις , ὅσῳπερ εἰς τούτους ἦν τὰ ἁμαρτανόμενα . ὡς δʼ ἁπλῶς εἰπεῖν ποῦ δίκαιον μόνους ἀπαιτεῖν εὐθύνας τοὺς οὐ μόνους τῶν πραγμάτων αἰτίους ; οὔκουν τούς γʼ ἡνιόχους αἰτιώμεθα τοὺς ἐξ ἀρχῆς , ἂν ἕτερος τοὺς αὐτοὺς ἵππους παραλαβὼν κακίους ἀποδείξῃ · ἀλλὰ καὶ ἡνίοχοι καὶ διδάσκαλοι μειζόνως εὐδοκιμοῦσιν , ὅταν τῶν αὐτῶν ἕτεροι κύριοι καθεστῶτες μὴ τῶν ἴσων ἄξιοι γένωνται . καὶ νὴ Δίʼ ἄν γε καὶ κατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους [ οἷον τῆς αὐτῆς ἡμέρας ] ἕτερος παραλαβὼν τὸ ἅρμα ἀναβαίνῃ , οὐκέτι τοῦ παντὸς ὑπεύθυνος ὁ χρηστὸς ἡνίοχος οὐδʼ ὁ ἔνδοξος , ἀλλʼ ἐὰν καθάπαξ πρὸς αὐτὸν ἡ ἐπιμέλεια καταστῇ , οὕτω καὶ ταῦτα κρίνεται , τῶν δὲ ἑτέρου κακῶν οὐδεὶς κληρονομεῖ . ἀλλὰ καὶ τοῦτʼ αὐτὸ φαῦλόν ἐστι κατηγόρημα , ὅτι τὸν βελτίω καὶ τὸν οὐ καθʼ αὑτοὺς οὐκ εἴων χρῆσθαι τῇ τέχνῃ , ἀλλʼ ὑπεσκέλιζον ὥσπερ οἱ τοὺς ἐν τοῖς δρόμοις . οὕτω τοίνυν καὶ περὶ τῆς ἐκείνων πολιτείας , ἕως ἂν μὴ δείξῃς ὅτι βασιλευόντων τῶν φιλοσόφων καὶ μόνων ἐφεστηκότων τοῖς πράγμασι ταῦθʼ ἡμαρτήθη—λέγω τοῦ Μιλτιάδου , τοῦ Θεμιστοκλέους , τοῦ Περικλέους , τοῦ
Lemmas: Διομήδης ὁ Θρᾷξ οὕτως ἄρχω , ὥσπερ ὅς ἔχω ἐκ ἀρχή . καί μήν ὁ μέν ἡνίοχος κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος ὁ ζεῦγος ἄρχω καί οὐδείς παραλυπέω , ὁ δέ αὐτός οὗτος λέγω καί περί ὁ ἐπί ὁ ὄνος τε καί βοῦς · ὥστε εἰ τις πλημμελέω , βέβαιος ὁ αἰτία ἔχω ἄν ἔοικα . ἀλλά οὐ Περικλῆς γε καί Θεμιστοκλῆς , οὐδέ ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ οὐδείς κατά ἑαυτοῦ Ἀθηναῖος ἄρχω , οὐδέ ὁ τις πράσσω ἐναντίος ἐγχειρέω ἀπαλλάσσω , ἀλλά καί ἕτερος πολύς δή που μετά αὐτός πράσσω ὁ πολιτικός , οὔτε φύσις ὁ αὐτός οὔτε γνώμη ἔχω , ὥστε ἔτι μάλα οὗτος ἤ ’κέϊνος ἄξιος προστίθημι ὁ ἁμάρτημα . ἐγώ μέν γάρ τοσοῦτος μάλα ἄν φημί ἐκεῖνος , ὅσος εἰς οὗτος εἰμί ὁ ἁμαρτάνω . ὡς δέ ἁπλῶς λέγω ποῦ δίκαιος μόνος ἀπαιτέω εὔθυνα ὁ οὐ μόνος ὁ πρᾶγμα αἴτιος ; οὔκουν ὁ γε ἡνίοχος αἰτέω ὁ ἐκ ἀρχή , ἐάν ἕτερος ὁ αὐτός ἵππος παραλαμβάνω κακός ἀποδείκνυμι · ἀλλά καί ἡνίοχος καί διδάσκαλος μέγας εὐδοκιμέω , ὅταν ὁ αὐτός ἕτερος κύριος καθίστημι μή ὁ ἴσος ἄξιος γίγνομαι . καί νή Ζεύς ἐάν γε καί κατά ὁ αὐτός χρόνος [ οἷος ὁ αὐτός ἡμέρα ] ἕτερος παραλαμβάνω ὁ ἅρμα ἀναβαίνω , οὐκέτι ὁ πᾶς ὑπεύθυνος ὁ χρηστός ἡνίοχος οὐδέ ὁ ἔνδοξος , ἀλλά ἐάν καθάπαξ πρός αὐτός ὁ ἐπιμέλεια καθίστημι , οὕτως καί οὗτος κρίνω , ὁ δέ ἕτερος κακός οὐδείς κληρονομέω . ἀλλά καί οὗτος αὐτός φαῦλος εἰμί κατηγόρημα , ὅτι ὁ ἀγαθός καί ὁ οὐ κατά ἑαυτοῦ οὐ ἐάω χράω ὁ τέχνη , ἀλλά ὑποσκελίζω ὥσπερ ὁ ὁ ἐν ὁ δρόμος . οὕτως τοίνυν καί περί ὁ ἐκεῖνος πολιτεία , ἕως ἄν μή δείκνυμι ὅτι βασιλεύω ὁ φιλόσοφος καί μόνος ἐφίστημι ὁ πρᾶγμα οὗτος ἁμαρτάνω ὁ Μιλτιάδης , ὁ Θεμιστοκλῆς , ὁ Περικλῆς , ὁ