aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 228
ἑτέρας ἡγουμένων τῆς τῶν ἐπιεικῶν , εἶτα τὰ τῶν ἑτέρων ἁμαρτήματα καὶ τῶν εἰς τούτους πλημμελούντων αὐτοῖς τούτοις τις προσετίθει ; καὶ τίνʼ ἔχει φύσιν , οἳ μήτʼ ἔδρων ταῦτα καὶ προσέτι κωλύειν ἠξίουν ; ἀλλʼ ἴσως οὐκ αὐτοῖς ἐγκαλεῖν , ἀλλʼ ὑπὲρ αὐτῶν ἄξιον ἐγκαλεῖν . καὶ δῆτʼ ἔγωγʼ ἐνεθυμήθην ὡς λυσιτελούντως αὐτῷ Πλάτωνι τὰς αἰτίας ἀπολύομαι καὶ ὁποίας τινὰς αὐτὸς καθʼ αὑτοῦ δίδωσι τὰς λαβὰς ἐκ τῶν ἐγκλημάτων τούτων , εἴ τις αὐτὸν βούλοιτο μιμήσασθαι . φέρε γὰρ πρὸς θεῶν , εἰ καθάπερ τὸν Πρωτεσίλαόν φασι παραιτησάμενον τοὺς κάτω γεγενῆσθαι μετὰ τῶν ζώντων , ἢ καὶ ὥσπερ τῶν κωμικῶν τις ἐποίησε τέτταρας τῶν προστατῶν ἀνεστῶτας , ἐν οἷς δύο τούτων ἔνεισιν , οὕτως οἱ τέτταρες ἡμῖν οὗτοι , περὶ ὧν ἡ νυνὶ διαδικασία , ἀνάστασιν εὕροντο , ὥστε συγγενέσθαι Πλάτωνι μίαν μόνην ἡμέραν ἐπὶ τοῖς λόγοις τούτοις , ἔπειτα ἔλεγον τὸν Περικλέα προστησάμενοι , εἰ δὲ βούλει τὸν Θεμιστοκλέα , οἵπερ ἡμῖν ἐπὶ κέρως τῶν ῥητόρων—καὶ ὅπως μηδεὶς ἐμοὶ τὸ τραχὺ τῆς ἀποκρίσεως λογιεῖται · μάλιστα μὲν γὰρ οὐδʼ ἔσται τοιοῦτον οὐδὲν , ἀλλʼ εἰς ὅσον οἷόν τε ἐπανήσομεν , ἔπειτʼ αὐτῶν ἐκείνων οἴεσθαι χρὴ τοὺς λόγους εἶναι καὶ οὐκ ἐμούς . τὸν ξύοντα δʼ ἀντιξύειν καὶ τοῖς ὄνοις ἡ παροιμία δή που δίδωσι . Περικλέα δὲ κἂν τοῖς λέουσι μᾶλλον ἢ τοῖς ὄνοις εἰκάζειν φαῖεν ἂν Ὁμηρίδαι . ὥστε τοσοῦτόν γʼ ἐξέσται μεταδοῦναι παρρησίας αὐτῷ , ὅσον εἰ μηδεὶς ἀξιοῖ Πλάτωνος καταψηφίζεσθαι , εἰ μηδʼ ἐκεῖνον ἐκ τῶν αὐτῶν τούτων ἐνείη μὴ κεκωλῦσθαι διδάσκειν . εἰ δέ τις ἀχθεσθήσεται τούτοις ὑπὲρ Πλάτωνος , αὐτόχρημα τἀναντία οἷς βούλεται ποιήσει . οἷς γὰρ τὸν Πλάτωνα συκοφαντεῖσθαι φήσει , τούτοις ὅπως συκοφαντεῖ βεβαιώσει . ἀλλὰ μὴν εἴ γε μηδὲ κακῶς ἀκούσασι καλῶς ἔχειν οἰήσεται ταῖς αὐταῖς χρήσασθαι λαβαῖς , καὶ
Lemmas: ἕτερος ἡγέομαι ὁ ὁ ἐπιεικής , εἶτα ὁ ὁ ἕτερος ἁμάρτημα καί ὁ εἰς οὗτος πλημμελέω αὐτός οὗτος τις προστίθημι ; καί τίς ἔχω φύσις , ὅς μήτε δράω οὗτος καί προσέτι κωλύω ἀξιόω ; ἀλλά ἴσως οὐ αὐτός ἐγκαλέω , ἀλλά ὑπέρ αὐτός ἄξιος ἐγκαλέω . καί δῆτα ἐγώ ἐνθυμέομαι ὡς λυσιτελούντως αὐτός Πλάτων ὁ αἰτία ἀπολύω καί ὁποῖος τις αὐτός κατά ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ λαβή ἐκ ὁ ἔγκλημα οὗτος , εἰ τις αὐτός βούλομαι μιμέομαι . φέρω γάρ πρός θεός , εἰ καθά ὁ Πρωτεσίλαος φημί παραιτέομαι ὁ κάτω γίγνομαι μετά ὁ ζάω , ἤ καί ὥσπερ ὁ κωμικός τις ποιέω τέσσαρες ὁ προστάτης ἀνίστημι , ἐν ὅς δύο οὗτος ἔνειμι , οὕτως ὁ τέσσαρες ἐγώ οὗτος , περί ὅς ὁ νυνί διαδικασία , ἀνάστασις εὑρίσκω , ὥστε συγγίγνομαι Πλάτων εἷς μόνος ἡμέρα ἐπί ὁ λόγος οὗτος , ἔπειτα λέγω ὁ Περικλῆς προΐστημι , εἰ δέ βούλομαι ὁ Θεμιστοκλῆς , ὅς ἐγώ ἐπί κέρας ὁ ῥητόρων—καὶ ὅπως μηδείς ἐγώ ὁ τραχύς ὁ ἀπόκρισις λογίζομαι · μάλα μέν γάρ οὐδέ εἰμί τοιοῦτος οὐδείς , ἀλλά εἰς ὅσος οἷος τε ἐπανίημι , ἔπειτα αὐτός ἐκεῖνος οἴομαι χρή ὁ λόγος εἰμί καί οὐ ἐμός . ὁ ξύω δέ ἀντιξύω καί ὁ ὄνος ὁ παροιμία δή που δίδωμι . Περικλῆς δέ ἄν ὁ λέων μάλα ἤ ὁ ὄνος εἰκάζω φημί ἄν Ὁμηρίδης . ὥστε τοσοῦτος γε ἔξεστι μεταδίδωμι παρρησία αὐτός , ὅσος εἰ μηδείς ἀξιόω Πλάτων καταψηφίζομαι , εἰ μηδέ ἐκεῖνος ἐκ ὁ αὐτός οὗτος ἔνειμι μή κωλύω διδάσκω . εἰ δέ τις ἄχθομαι οὗτος ὑπέρ Πλάτων , αὐτόχρημα ἐναντίος ὅς βούλομαι ποιέω . ὅς γάρ ὁ Πλάτων συκοφαντέω φημί , οὗτος ὅπως συκοφαντέω βεβαιόω . ἀλλά μήν εἰ γε μηδέ κακός ἀκούω καλός ἔχω οἴομαι ὁ αὐτός χράω λαβή , καί