aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 199
δύναμις ἀνθρώπου , διακονῆσαι τοῖς κρείττοσι . τοῦτʼ οὖν , ὦ θεία κεφαλὴ , προσήκει λέγειν , κἀγὼ φαίην ἂν ἐκείνους γενέσθαι τοὺς ἄνδρας ὑπηρέτας καὶ διακόνους , οὐ τοῦ δήμου τῶν Ἀθηναίων , πόθεν ; οὐδʼ ἀνθρώπων οὐδενὸς , εἰ μὴ τὸ προεστάναι καὶ τὸ κελεύειν διακονεῖν καὶ ὑπηρετεῖν εἶναι δεῖ λέγειν . ἔτι τοίνυν οὐδὲ τοῖς γονεῦσι χάριν ἄν τις ἔχειν ἐῴη τοῖς λόγοις τούτοις , οὐδʼ εἰς εὐεργεσίας τιθέναι μέρος , οἳ τοῦ ζῆν καὶ σώζεσθαι παρέσχον ἡμῖν τὰς ἀρχάς . εἰ δὲ δὴ καὶ τὸν Εὐριπίδην μάρτυρα ἐπάγοιτο λέγοντα ὅτι ἔδει γὰρ ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένους τὸν φύντα θρηνεῖν εἰς ὅσʼ ἔρχεται κακὰ , ἦ που σφόδρα ἄν τι δόξειε λέγειν . ἀλλʼ οἶμαι τῶν μὲν πραγμάτων οἷς ἐτυγχάνομεν καὶ τοῦ χεῖρον ἢ βέλτιον βιῶναι τὸν δαίμονα καὶ τὴν τύχην αἰτιώμεθα , καὶ νὴ Δίʼ , εἰ βούλει , προστίθει τὸ καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς δεῖν , οὐδὲν γὰρ βλάβος τῷ λόγῳ , τοῖς δʼ ὑπηρετήσασιν εἰς τὴν γένεσιν καὶ διʼ ὧν πρῶτον ἤλθομεν εἰς φῶς , τούτοις τὴν πρώτην καὶ μεγίστην χάριν ἡγούμεθα δεῖν ἔχειν μετὰ τοὺς ἔτι τούτων προτέρους θεούς . εἰ τοίνυν τοῖς γονεῦσι διʼ αὐτὸ τὸ εἶναι μόνον τοσαύτην ἔχομεν χάριν καὶ ὁμολογοῦμεν ὀφείλειν χρέα πάντων χρεῶν πρεσβύτατα , πῶς οὐ Μιλτιάδῃ γε καὶ Θεμιστοκλεῖ πλέον τι πεπρᾶχθαι χρὴ δοκεῖν , οἵτινες οὐ τοῦ ζῆν μόνον οὐδὲ τῆς σωτηρίας αἴτιοι τοῖς Ἕλλησι κατέστησαν , ἀλλὰ καὶ βελτίους ἀντὶ χειρόνων ἐν αὐτοῖς οἷς ἔπραττον εἴθιζον εἶναι ; ἄτοπον δέ μοι φαίνεται , εἰ μὲν συμμάχους τινὰς ἢ φρούριον προὔδοσαν , ἢ ναῦν μίαν ἢ δύο , ἢ φυγῆς αἴτιοί τισιν ἢ θανάτου κατέστησαν , πολλοῖς ἂν καὶ πυκνοῖς ἐλαύνειν αὐτοὺς τοῖς ῥήμασι καὶ μετʼ Εὐρυβάτου καὶ Φρυνώνδου καταλέγειν , ὥσπερ τὸν Ἀρχέλαον κακοδαίμονα δή που καὶ ἄθλιον προσείρηκεν , ἀποκτείναντα οὓς οὐ προσῆκεν , ἐπεὶ δʼ ἅπαντας μὲν ἠλευθέρωσαν καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν
Lemmas: δύναμις ἄνθρωπος , διακονέω ὁ κρατύς . οὗτος οὖν , ὦ θεῖος κεφαλή , προσήκω λέγω , ἐγώ φημί ἄν ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ ἀνήρ ὑπηρέτης καί διάκονος , οὐ ὁ δῆμος ὁ Ἀθηναῖος , πόθεν ; οὐδέ ἄνθρωπος οὐδείς , εἰ μή ὁ προΐστημι καί ὁ κελεύω διακονέω καί ὑπηρετέω εἰμί δέω λέγω . ἔτι τοίνυν οὐδέ ὁ γονεύς χάρις ἄν τις ἔχω ἐάω ὁ λόγος οὗτος , οὐδέ εἰς εὐεργεσία τίθημι μέρος , ὅς ὁ ζάω καί σῴζω παρέχω ἐγώ ὁ ἀρχή . εἰ δέ δή καί ὁ Εὐριπίδης μάρτυς ἐπάγω λέγω ὅτι δέω γάρ ἐγώ σύλλογος ποιέω ὁ φύω θρηνέω εἰς ὅσος ἔρχομαι κακός , ἦ που σφόδρα ἄν τις δοκέω λέγω . ἀλλά οἴομαι ὁ μέν πρᾶγμα ὅς τυγχάνω καί ὁ κακός ἤ ἀγαθός βιόω ὁ δαίμων καί ὁ τύχη αἰτέω , καί νή Ζεύς , εἰ βούλομαι , προστίθημι ὁ καί ἐγώ αὐτός δέω , οὐδείς γάρ βλάβος ὁ λόγος , ὁ δέ ὑπηρετέω εἰς ὁ γένεσις καί διά ὅς πρῶτος ἔρχομαι εἰς φάος , οὗτος ὁ πρῶτος καί μέγας χάρις ἡγέομαι δέω ἔχω μετά ὁ ἔτι οὗτος πρότερος θεός . εἰ τοίνυν ὁ γονεύς διά αὐτός ὁ εἰμί μόνος τοσοῦτος ἔχω χάρις καί ὁμολογέω ὀφείλω χρέος πᾶς χρέος πρέσβυς , πῶς οὐ Μιλτιάδης γε καί Θεμιστοκλῆς πολύς τις πράσσω χρή δοκέω , ὅστις οὐ ὁ ζάω μόνος οὐδέ ὁ σωτηρία αἴτιος ὁ Ἕλλην καθίστημι , ἀλλά καί ἀγαθός ἀντί κακός ἐν αὐτός ὅς πράσσω ἐθίζω εἰμί ; ἄτοπος δέ ἐγώ φαίνω , εἰ μέν σύμμαχος τις ἤ φρούριον προδίδωμι , ἤ ναῦς εἷς ἤ δύο , ἤ φυγή αἴτιος τις ἤ θάνατος καθίστημι , πολύς ἄν καί πυκνός ἐλαύνω αὐτός ὁ ῥῆμα καί μετά Εὐρύβατος καί Φρυνώνδης καταλέγω , ὥσπερ ὁ Ἀρχέλαος κακοδαίμων δή που καί ἄθλιος προσλέγω , ἀποκτείνω ὅς οὐ προσήκω , ἐπεί δέ ἅπας μέν ἐλευθερόω καί κατά γῆ καί κατά θάλασσα