aelius-aristides.pro-s-pla-twna-u-pe-r-tw-n-tetta-rwn 251
μήτε τῶν περὶ τοὺς ποιητὰς ἐσπουδακότων , ἀλλὰ καὶ κωμῳδίαν τινὰ συνθέντα εἰς αὐτὸν ἡττηθέντʼ ἀπελθεῖν , καὶ εἴ τινα καὶ ἤρεσε , μηδὲν πλέον τοῦ γέλωτος τότε συμβῆναι , τοσούτῳ δʼ ὕστερον χρόνῳ καὶ ὅτʼ ἐκ τοσούτων κακῶν ἡ πόλις αὐτὴν ἀνελάμβανε , καὶ ἡνίκα τοῖς ἠδικηκόσι μὴ μνησικακήσειν ὀμωμόκεσαν , τηνικαῦτα δυσχερᾶναι τοὺς λόγους αὐτοῦ ; ἀλλὰ ταῦτʼ ἴσως μὲν εἰκότα , ἴσως δʼ οὒ , ἔσχε δʼ ὅμως οὑτωσί . ὅμως δὲ οὐδὲν χείρων ὅ γε Σωκράτης · ἡμεῖς δὲ καὶ τὰ εἰκότα ὑπὲρ τοῦ Περικλέους ἀπεδώκαμεν , οἷς οὐδὲν ἄγνωμον καὶ Πλάτωνα συγχωρεῖν , εἴπερ γε , ὃ μικρῷ πρόσθεν ἔφην , τοῦ δικαίου φροντίζει . καὶ γὰρ αὖ καὶ τοῦτο εἴ τις ἤρετο τὸν Πλάτωνα , εἰ δικαστὴς αὐτὸς τῷ Περικλεῖ καθῆστο , ὅτʼ ἔφευγε τῆς κλοπῆς , πότερον τῶν καταψηφιζομένων ἂν ἦν , καὶ πλείονος ἀξίους τοὺς Κλέωνος λόγους τῶν Περικλέους ἡγεῖτο—ὅταν δὲ τοῦτʼ εἴπω , λέγω τῆς ἀληθείας—ἢ κἂν ἠρυθρία τοῖς γιγνομένοις , ὥσπερ ἔγωγʼ ἂν διισχυρισαίμην ὑπὲρ Πλάτωνος , ἀδύνατον δή που φῆσαι ὡς ὅμοιος ἂν ἦν Κλέωνι . εἶθʼ ὃν αὐτὸς ἀφῆκας ἂν τῆς αἰτίας , τοῦτον διαβάλλεις ἐκ τῆς αὐτῆς ταύτης αἰτίας ; καὶ πῶς οὐκ ἄτοπον ἄλλῳ μὲν ἂν λέγοντι μὴ πιστεύειν , αὐτὸν δὲ κατηγορεῖν ; καὶ διʼ ἃ τὸν λέγοντα ἂν ἡγοῦ χείρω , διὰ ταῦτα Περικλέα ἀξιοῦν φαῦλον νομίζεσθαι ; καὶ τοὺς καταψηφισαμένους αἰτιώμενον ἡμᾶς πείθειν συγκαταγιγνώσκειν , ὥσπερ χρηστοῦ τινος πράγματος μεθέξειν μέλλοντας , ἀλλʼ οὐχ ὃ μηδʼ ἐκείνοις καλῶς εἶχε ποιῆσαι ; κἀκεῖνοι μὲν αὐτοὶ τὴν ἑαυτῶν καταδίκην οὐχ ὑπελογίσαντο , ἀλλʼ ἐτίμων πάλιν ὡς χρηστὸν καὶ δίκαιον , ἡμεῖς δὲ οὗ μηδὲν ἄλλο κατηγορεῖν ἔχομεν , τοῦτον ἀτιμάσομεν διὰ τὴν δίκην , καὶ τῶν αὐτῶν ἀνδρῶν ὃ μὲν ἥμαρτον ἰσχυρὸν ποιησόμεθα , ἃ δʼ εὖ φρονοῦντες ἔπραττον ἐν οὐδενὸς μοίρᾳ θήσομεν , καὶ ταῦθʼ ὁμολογοῦντες ὡς ἥμαρτον , μᾶλλον δὲ κατηγοροῦντες ; καὶ τίνα
Lemmas: μήτε ὁ περί ὁ ποιητής σπουδάζω , ἀλλά καί κωμῳδία τις συντίθημι εἰς αὐτός ἡττάω ἀπέρχομαι , καί εἰ τις καί ἀρέσκω , μηδείς πολύς ὁ γέλως τότε συμβαίνω , τοσοῦτος δέ ὕστερον χρόνος καί ὅτε ἐκ τοσοῦτος κακός ὁ πόλις αὐτός ἀναλαμβάνω , καί ἡνίκα ὁ ἀδικέω μή μνησικακέω ὄμνυμι , τηνικαῦτα δυσχεραίνω ὁ λόγος αὐτός ; ἀλλά οὗτος ἴσως μέν ἔοικα , ἴσως δέ οὐ , ἔχω δέ ὅμως οὕτως . ὅμως δέ οὐδείς κακός ὁ γε Σωκράτης · ἐγώ δέ καί ὁ ἔοικα ὑπέρ ὁ Περικλῆς ἀποδίδωμι , ὅς οὐδείς ἀγνώμων καί Πλάτων συγχωρέω , εἴπερ γε , ὅς μικρός πρόσθεν φημί , ὁ δίκαιος φροντίζω . καί γάρ αὖ καί οὗτος εἰ τις ἔρομαι ὁ Πλάτων , εἰ δικαστής αὐτός ὁ Περικλῆς κάθημαι , ὅτε φεύγω ὁ κλοπή , πότερος ὁ καταψηφίζομαι ἄν εἰμί , καί πολύς ἄξιος ὁ Κλέων λόγος ὁ Περικλῆς ἡγέομαι δέ οὗτος λέγω , λέγω ὁ ἀλήθεια ἄν ἐρυθριάω ὁ γίγνομαι , ὥσπερ ἐγώ ἄν διισχυρίζομαι ὑπέρ Πλάτων , ἀδύνατος δή που φημί ὡς ὅμοιος ἄν εἰμί Κλέων . εἶτα ὅς αὐτός ἀφίημι ἄν ὁ αἰτία , οὗτος διαβάλλω ἐκ ὁ αὐτός οὗτος αἰτία ; καί πῶς οὐ ἄτοπος ἄλλος μέν ἄν λέγω μή πιστεύω , αὐτός δέ κατηγορέω ; καί διά ὅς ὁ λέγω ἄν ἡγέομαι κακός , διά οὗτος Περικλῆς ἀξιόω φαῦλος νομίζω ; καί ὁ καταψηφίζομαι αἰτιάομαι ἐγώ πείθω συγκαταγιγνώσκω , ὥσπερ χρηστός τις πρᾶγμα μετέχω μέλλω , ἀλλά οὐ ὅς μηδέ ἐκεῖνος καλός ἔχω ποιέω ; ἐκεῖνος μέν αὐτός ὁ ἑαυτοῦ δίκη οὐ ὑπολογίζομαι , ἀλλά τιμάω πάλιν ὡς χρηστός καί δίκαιος , ἐγώ δέ ὅς μηδείς ἄλλος κατηγορέω ἔχω , οὗτος ἀτιμάζω διά ὁ δίκη , καί ὁ αὐτός ἀνήρ ὅς μέν ἁμαρτάνω ἰσχυρός ποιέω , ὅς δέ εὖ φρονέω πράσσω ἐν οὐδείς μοῖρα τίθημι , καί οὗτος ὁμολογέω ὡς ἁμαρτάνω , μάλα δέ κατηγορέω ; καί τίς