ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 108
ἄριστος . εἰ τοίνυν τις καὶ τοιοῦτος ἐγγένοιτο οἷος ῥητορικὴν ἔχων εἰς μὲν δήμους ῥᾳδίως μὴ εἰσιέναι , μηδὲ περὶ πολιτείας ἀμφισβητεῖν ὁρῶν ἑτέρως ἔχοντα τὰ πράγματα , καὶ ταῦτα οὐκ ἐν ὑστάτοις ὢν δόξης ἕνεκα καὶ τιμῶν καὶ τῶν ἐπικαίρων φιλοτιμιῶν , αὐτὸς δὲ ἐφʼ ἑαυτοῦ τοῖς λόγοις χρῷτο , τὴν αὐτῶν φύσιν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς καλὸν τετιμηκὼς , καὶ θεὸν ἡγεμόνα καὶ προστάτην ἐπιγραψάμενος τοῦ τε βίου καὶ τῶν λόγων , οὐδὲ τούτῳ χαλεπὸν πρὸς Πλάτωνα ἀντειπεῖν , ἀλλʼ οὗτος ἂν καὶ πολὺ καλλίστων καὶ δικαιοτάτων εὐπορήσειε λόγων , ὅτι , ὦ θαυμάσιε , ἐγὼ ταύτην τὴν δύναμιν ἐξ ἀρχῆς ἐτίμησα καὶ περὶ πλείστου πάντων κερδῶν καὶ πραγμάτων ἐποιησάμην , οὐχ ἵνα τὸν δῆμον κολακεύω οὐδʼ ἵνα τῶν πολλῶν στοχάζωμαι οὐδὲ ἀργυρίου χάριν , ἀλλὰ καὶ ὅστις πρὸς τοῦτο ὁρᾷ καὶ τῶν διδόντων ἐστὶ , μισθωτὸν καλῶ τοῦτον , οὐ ῥήτορα , καὶ πολλοῖς ἑτέροις φημὶ λελοιπέναι τόπον ἀμφισβητεῖν εὐδαιμονίας , εἰ ταύτῃ σεμνύνεται , ἀλλʼ ὑπʼ αὐτῶν τῶν λόγων ἀχθεὶς καὶ νομίσας εἶναι πρέπον ἀνθρώπῳ κτῆμα λόγους καλοὺς , οὕτως ἐργάζομαι κατὰ δύναμιν τὴν ἐμαυτοῦ . τί οὖν μοι προφέρεις κολακείαν , ὃς τοσοῦτον ἀπέχω τοῦ κολακεύειν ὥστε οὐδʼ ὅπως ἐμὲ ἕτεροι κολακεύσουσι σκοπῶ ; οὐδὲ εἰ μὴ θαυμασθήσομαι παρὰ τοῖς πολλοῖς , οὐδέν μοι διαφέρει , ἀλλʼ ὥσπερ ὁ φίλοινος οὐχ ἡγεῖται ζημίαν , εἰ μηδεὶς αὐτῷ πίνοντι συνείσεται , καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ ὁ φιλογύνης οὐ πρὸς τὴν ἑτέρων μαρτυρίαν τὴν ἐπιθυμίαν μετέρχονται , ἀλλὰ στέργουσιν ἂν ἔχωσιν οἷς χαίρουσιν , οὕτω καὶ ἐγὼ λόγοις συνὼν καὶ τούτοις ἀνθʼ ἑτέρων χρώμενος τέρπομαι τὴν πρέπουσαν ἴσως μᾶλλον ἐλευθέρῳ τέρψιν καὶ ἡδονήν · ὥστε μηδʼ ἂν τῶν γειτόνων μοι συνειδῇ μηδεὶς , οὐ τίθεμαι βλάβος . σὺ μὴν καὶ τὸν ἔχοντα
Lemmas: ἀγαθός . εἰ τοίνυν τις καί τοιοῦτος ἐγγίγνομαι οἷος ῥητορικός ἔχω εἰς μέν δῆμος ῥᾴδιος μή εἰσέρχομαι , μηδέ περί πολιτεία ἀμφισβητέω ὁράω ἕτερος ἔχω ὁ πρᾶγμα , καί οὗτος οὐ ἐν ὕστερος εἰμί δόξα ἕνεκα καί τιμή καί ὁ ἐπίκαιρος φιλοτιμία , αὐτός δέ ἐπί ἑαυτοῦ ὁ λόγος χράω , ὁ αὐτός φύσις καί ὁ ἐν αὐτός καλός τιμάω , καί θεός ἡγεμών καί προστάτης ἐπιγράφω ὁ τε βίος καί ὁ λόγος , οὐδέ οὗτος χαλεπός πρός Πλάτων ἀντιλέγω , ἀλλά οὗτος ἄν καί πολύς καλός καί δίκαιος εὐπορέω λόγος , ὅτι , ὦ θαυμάσιος , ἐγώ οὗτος ὁ δύναμις ἐκ ἀρχή τιμάω καί περί πολύς πᾶς κέρδος καί πρᾶγμα ποιέω , οὐ ἵνα ὁ δῆμος κολακεύω οὐδέ ἵνα ὁ πολύς στοχάζομαι οὐδέ ἀργύριον χάριν , ἀλλά καί ὅστις πρός οὗτος ὁράω καί ὁ δίδωμι εἰμί , μισθωτός καλέω οὗτος , οὐ ῥήτωρ , καί πολύς ἕτερος φημί λείπω τόπος ἀμφισβητέω εὐδαιμονία , εἰ οὗτος σεμνύνω , ἀλλά ὑπό αὐτός ὁ λόγος ἄγω καί νομίζω εἰμί πρέπω ἄνθρωπος κτῆμα λόγος καλός , οὕτως ἐργάζομαι κατά δύναμις ὁ ἐμαυτοῦ . τίς οὖν ἐγώ προφέρω κολακεία , ὅς τοσοῦτος ἀπέχω ὁ κολακεύω ὥστε οὐδέ ὅπως ἐγώ ἕτερος κολακεύω σκοπέω ; οὐδέ εἰ μή θαυμάζω παρά ὁ πολύς , οὐδείς ἐγώ διαφέρω , ἀλλά ὥσπερ ὁ φίλοινος οὐ ἡγέομαι ζημία , εἰ μηδείς αὐτός πίνω συνέζομαι , καί ὁ παιδεραστής καί ὁ φιλογύνης οὐ πρός ὁ ἕτερος μαρτυρία ὁ ἐπιθυμία μετέρχομαι , ἀλλά στέργω ἐάν ἔχω ὅς χαίρω , οὕτως καί ἐγώ λόγος σύνειμι καί οὗτος ἀντί ἕτερος χράω τέρπω ὁ πρέπω ἴσως μάλα ἐλεύθερος τέρψις καί ἡδονή · ὥστε μηδέ ἐάν ὁ γείτων ἐγώ σύνοιδα μηδείς , οὐ τίθημι βλάβος . σύ μήν καί ὁ ἔχω
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 111
ἀεί . οὐκοῦν οὗτος ἐκεῖνος Πλάτων ὁ τοῦ Ἀρίστωνός ἐστιν , ὁ φάσκων μὴ κολακείαν εἶναι τὴν ῥητορικὴν , μηδὲ τῆς αὐτῆς ἔχεσθαι φύσεως . παραλείπω δὲ νᾶμά τε κάλλιστον πάντων ναμάτων καὶ τοὺς ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος στόματος ἰόντας λόγους καὶ ὅσα τοιαῦτʼ ἄλλα ἄλλοθι ῥητορικὴν εἴρηκεν ἐπικοσμῶν . εἰ δέ τις ἡμῖν περὶ Πλάτωνος ὑπολάβοι ὅτι οὐ ταύτην κακῶς εἴρηκε τὴν ῥητορικὴν ὑπὲρ ἧς νῦν ἡμεῖς τοὺς λόγους ποιούμεθα , ἀλλὰ δύο οὐσῶν τὴν ἑτέραν κακίζει , πρῶτον μὲν οὐδὲν μᾶλλον τά γε ἡμῖν εἰρημένα φαύλως ἔχοντα ἐλέγχεται , ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο καλῶς καὶ προσηκόντως ἅπαντα ταῦτα ἠνύσθαι μαρτυρεῖ . ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνος τὴν φαύλην δικαίως ψέγει , τί κωλύει τήν γε ἐναντίαν ἡμᾶς ἐπαινοῦντας ὀρθῶς ποιεῖν ; ἔπειτα οὐκ ἀναιρεῖ τοὺς παρʼ ἡμῶν ἐλέγχους ἡ παραίτησις αὕτη , ἀλλὰ καὶ οὕτως ἐναντία φαίνοιτʼ ἂν εἰρηκὼς αὐτὸς ἑαυτῷ , εἰ διττὴν εἶναι τὴν ῥητορικὴν ἀξιῶν , εἶθʼ ὡς μιᾶς καὶ ἁπλῆς τινος οὕτως τὴν κατηγορίαν πεποίηται . δῆλον γὰρ ὅτι εἰ τοῦτʼ ἐστὶν ἀληθὲς , τὴν μὲν φαυλίζειν , τὴν δὲ ἐπαινεῖν αὐτῷ προσῆκε διελομένῳ , ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ ἔρωτος λόγοις φαίνεται πεποιηκὼς , καὶ πολύ γε μειζόνων εὐφημιῶν τὸν χρηστὸν ἠξιωκὼς ἢ οἵων τὸν ἕτερον βλασφημιῶν . θαυμάζω δʼ ἔγωγε τί ἄν ποτʼ ἐποίησε , μόνην ταύτην εἰδὼς οὖσαν ῥητορικὴν περὶ ἧς ταῦτα διεξέρχεται , ὁπότε οὐσῶν , ὡς ἂν φαίη , δυοῖν καὶ τοσοῦτον διαφερουσῶν τοσαύτην φαίνεται σπουδὴν πεποιημένος τοῦ καθάπαξ κακῶς εἰπεῖν . τί γὰρ μᾶλλον φαῦλον ἡ ῥητορικὴ ἢ χρηστὸν , εἴπερ ἐστὶ διττόν ; οὐκοῦν οὐκ εἰς τὰς ἴσας λαβὰς ἥκομεν , ἀλλὰ τὸ τῶν ἴσων κατʼ ἐκείνου γίγνεται . ἔπειτα τί κωλύει κἀμὲ τῶν αὐτῶν τούτων λόγων ἐχόμενον φάσκειν ὅτι καὶ ἡ
Lemmas: ἀεί . οὐκοῦν οὗτος ἐκεῖνος Πλάτων ὁ ὁ Ἀρίστων εἰμί , ὁ φάσκω μή κολακεία εἰμί ὁ ῥητορική , μηδέ ὁ αὐτός ἔχω φύσις . παραλείπω δέ νᾶμα τε καλός πᾶς νᾶμα καί ὁ ἐκ ὁ σωφρονέω στόμα ἔρχομαι λόγος καί ὅσος τοιοῦτος ἄλλος ἄλλοθι ῥητορική λέγω ἐπικοσμέω . εἰ δέ τις ἐγώ περί Πλάτων ὑπολαμβάνω ὅτι οὐ οὗτος κακός λέγω ὁ ῥητορική ὑπέρ ὅς νῦν ἐγώ ὁ λόγος ποιέω , ἀλλά δύο εἰμί ὁ ἕτερος κακίζω , πρῶτος μέν οὐδείς μάλα ὁ γε ἐγώ λέγω φαῦλος ἔχω ἐλέγχω , ἀλλά καί αὐτός οὗτος καλός καί προσηκόντως ἅπας οὗτος ἀνύω μαρτυρέω . ὥσπερ γάρ ἐκεῖνος ὁ φαῦλος δίκαιος ψέγω , τίς κωλύω ὁ γε ἐναντίος ἐγώ ἐπαινέω ὀρθός ποιέω ; ἔπειτα οὐ ἀναιρέω ὁ παρά ἐγώ ἔλεγχος ὁ παραίτησις οὗτος , ἀλλά καί οὕτως ἐναντίος φαίνω ἄν λέγω αὐτός ἑαυτοῦ , εἰ δισσός εἰμί ὁ ῥητορική ἀξιόω , εἶτα ὡς εἷς καί ἁπλόος τις οὕτως ὁ κατηγορία ποιέω . δῆλος γάρ ὅτι εἰ οὗτος εἰμί ἀληθής , ὁ μέν φαυλίζω , ὁ δέ ἐπαινέω αὐτός προσήκω διαιρέω , ὥσπερ ἐν ὁ περί ἔρως λόγος φαίνω ποιέω , καί πολύς γε μέγας εὐφημία ὁ χρηστός ἀξιόω ἤ οἷος ὁ ἕτερος βλασφημία . θαυμάζω δέ ἐγώ τίς ἄν ποτέ ποιέω , μόνος οὗτος οἶδα εἰμί ῥητορική περί ὅς οὗτος διεξέρχομαι , ὁπότε εἰμί , ὡς ἄν φημί , δύο καί τοσοῦτος διαφέρω τοσοῦτος φαίνω σπουδή ποιέω ὁ καθάπαξ κακός λέγω . τίς γάρ μάλα φαῦλος ὁ ῥητορικός ἤ χρηστός , εἴπερ εἰμί δισσός ; οὐκοῦν οὐ εἰς ὁ ἴσος λαβή ἥκω , ἀλλά ὁ ὁ ἴσος κατά ἐκεῖνος γίγνομαι . ἔπειτα τίς κωλύω ἐγώ ὁ αὐτός οὗτος λόγος ἔχω φάσκω ὅτι καί ὁ
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 112
διαλεκτικὴ διττὴ καὶ οὐχὶ μία ἐστὶν ἁπλῶς , ἀλλʼ ἡ μὲν οἵα παρακρούεσθαι καὶ ἐξαπατᾶν καὶ χρόνους τρίβειν καὶ εἰς ὑγιὲς οὐδὲν πάντη τὴν γλῶτταν ἄγουσα , ψυχρά τις καὶ ἀγεννὴς καὶ κακοῦργος καὶ ἀπατηλὴ καὶ ἀνελεύθερος , ἡ δὲ οἵα χαρίεντας παρέχεσθαι καὶ δεξιούς ; καὶ δὴ καὶ φαίη τις ἂν εἴτʼ οὖν ὀρθῶς εἴτε μὴ ὅτι καὶ μέρος εἶναι κινδυνεύει τῆς ῥητορικῆς ἡ διαλεκτικὴ , ὥσπερ τὰ ἐρωτήματα τοῦ λόγου παντός . ἀλλʼ ἔστω ταῦτα χωρίς . ὁ δʼ οὖν αὐτὸς λόγος καὶ περὶ πάσης φιλοσοφίας , καὶ περί γε τῶν τῆς ἀρετῆς μερῶν , εἴ τις βούλοιτο διαιρούμενος πρῶτον μὲν σοφίας δύο προσαγορεύειν , τὴν μὲν ᾗ τὰ βέλτιστα συνίεμεν , τὴν δʼ ἑτέραν ᾗ κακουργοῦσιν , ἔπειτα σωφροσύνην διπλῆν , τὴν μὲν σπουδῆς ἀξίαν καὶ πολιτικὴν , τὴν δὲ νωθρῶν τε καὶ ὑπτίων , ἔτι δʼ αὖ δικαιοσύνην ὀρθὴν καὶ ἑτέραν ταπεινὴν , καὶ διπλῆν ἀνδρείαν , τὴν μὲν σὺν νῷ καὶ φρεσὶ , τὴν δὲ ἀπόνοιαν καὶ μανίαν οὖσαν . ἀλλʼ οἶμαι πάντα ταῦτα τῶν φυρόντων ἐστὶ τὰ ὀνόματα , καὶ διῄρηται σοφία καὶ κακουργία , σωφροσύνη καὶ βλακεία , δικαιοσύνη τε καὶ εὐήθεια , ἀνδρεία καὶ θρασύτης , οὐδέτερον δέ γε οὔτε καλὸν οὔτε προσῆκον , οὔτε τὰς κακίας ὑποκορίζεσθαι τῷ τῆς ἀρετῆς ὀνόματι οὔτε τὰς ἀρετὰς φαυλίζειν τὰ τῆς κακίας ἑκάστῃ παρατιθέντα . οὕτω τοίνυν καὶ ῥητορικὴν κατὰ τοὺς ὀρθῶς μεταχειριζομένους καὶ τῷ ὄντι τυγχάνοντας αὐτῆς , ἀλλʼ οὐ κατὰ τοὺς πρόσχημα ποιησαμένους τῆς ἑαυτῶν πλεονεξίας ἢ φαυλότητος ἐξετάζειν εἰκὸς , κατʼ αὐτόν γε τὸν τοῦ πράγματος λόγον , εἰ καὶ μηδεὶς τετύχηκε , καὶ διαιρεῖν συκοφαντίαν καὶ κολακείαν ἀπὸ τῆς ῥητορικῆς , ὥσπερ δὴ καὶ μαγγανείαν καὶ
Lemmas: διαλεκτικός δισσός καί οὐ εἷς εἰμί ἁπλῶς , ἀλλά ὁ μέν οἷος παρακρούω καί ἐξαπατάω καί χρόνος τρίβω καί εἰς ὑγιής οὐδείς πάντῃ ὁ γλῶσσα ἄγω , ψυχρός τις καί ἀγεννής καί κακοῦργος καί ἀπατηλός καί ἀνελεύθερος , ὁ δέ οἷος χαρίεις παρέχω καί δεξιός ; καί δή καί φημί τις ἄν εἴτε οὖν ὀρθός εἴτε μή ὅτι καί μέρος εἰμί κινδυνεύω ὁ ῥητορική ὁ διαλεκτικός , ὥσπερ ὁ ἐρώτημα ὁ λόγος πᾶς . ἀλλά εἰμί οὗτος χωρίς . ὁ δέ οὖν αὐτός λόγος καί περί πᾶς φιλοσοφία , καί περί γε ὁ ὁ ἀρετή μέρος , εἰ τις βούλομαι διαιρέω πρῶτος μέν σοφία δύο προσαγορεύω , ὁ μέν ὅς ὁ ἀγαθός συνίημι , ὁ δέ ἕτερος ᾗ κακουργέω , ἔπειτα σωφροσύνη διπλόος , ὁ μέν σπουδή ἄξιος καί πολιτικός , ὁ δέ νωθρός τε καί ὕπτιος , ἔτι δέ αὖ δικαιοσύνη ὀρθός καί ἕτερος ταπεινός , καί διπλόος ἀνδρεία , ὁ μέν σύν νόος καί φρήν , ὁ δέ ἀπόνοια καί μανία εἰμί . ἀλλά οἴομαι πᾶς οὗτος ὁ φύρω εἰμί ὁ ὄνομα , καί διαιρέω σοφία καί κακουργία , σωφροσύνη καί βλακεία , δικαιοσύνη τε καί εὐήθεια , ἀνδρεία καί θρασύτης , οὐδέτερος δέ γε οὔτε καλός οὔτε προσήκω , οὔτε ὁ κακία ὑποκορίζω ὁ ὁ ἀρετή ὄνομα οὔτε ὁ ἀρετή φαυλίζω ὁ ὁ κακία ἕκαστος παρατίθημι . οὕτως τοίνυν καί ῥητορικός κατά ὁ ὀρθός μεταχειρίζω καί ὁ εἰμί τυγχάνω αὐτός , ἀλλά οὐ κατά ὁ πρόσχημα ποιέω ὁ ἑαυτοῦ πλεονεξία ἤ φαυλότης ἐξετάζω ἔοικα , κατά αὐτός γε ὁ ὁ πρᾶγμα λόγος , εἰ καί μηδείς τυγχάνω , καί διαιρέω συκοφαντία καί κολακεία ἀπό ὁ ῥητορική , ὥσπερ δή καί μαγγανεία καί
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 114
ταῦτα οὐκ ἀρκέσει ῥητορικῇ , καὶ ταῦτα ἐν αὐτοῖς οὔσῃ τοῖς παραδείγμασιν , ἃ μηδὲ κρίνειν πονηρὰ ὁμολογεῖς . εἶεν . τίνες οἱ τυγχάνοντες αὐτῆς ὀρθῶς , καὶ τοῦτο ἐκ τῶν Πλάτωνος δείξομεν . τὸ μὲν δύνασθαι , ὦ Φαῖδρε , ὥστε ἀγωνιστὴν τέλεον γενέσθαι εἰκὸς , ἴσως δὲ καὶ ἀναγκαῖον , ἔχειν ὥσπερ τὰ ἄλλα · εἰ μέν σοι ὑπάρχει φύσει ῥητορικῷ εἶναι , ἔσει ῥήτωρ ἐλλόγιμος , προσλαβὼν ἐπιστήμην καὶ μελέτην · ὅτου δʼ ἂν ἐλλείπῃς τούτων , ταύτῃ ἀτελὴς ἔσει · ὅσον δʼ αὐτοῦ τέχνη—ἀλλʼ ἐῶ τό γε ἐφεξῆς . εἰ τοίνυν δεῖ τὸν μέλλοντα ἔσεσθαι ῥητορικὸν φύσιν καὶ τέχνην καὶ μελέτην ὁμοῦ κτήσασθαι , δῆλον ὅτι ὁ ἐκπεπτωκὼς τῆς τέχνης καὶ τῆς φύσεως τῆς βελτίστης ἀτελής ἐστι ταύτῃ . πῶς οὖν τοῦτο δεῖ ῥητορικῇ προστιθέναι ; εἴπερ ὁ μὲν μὴ πάντα παρασχόμενος παρὰ τὴν ἔνδειαν ἀτελής ἐστι , τὰ δὲ ἐπιτηδεύματα ἐκ τῶν κατορθούντων , οὐκ ἐκ τῶν ἀποτυχόντων κρίνεται . ὃ δὲ δὴ μὴ μόνον τέχνης , ἀλλὰ καὶ φύσεως καὶ μελέτης δεῖται , πῶς τοῦτο ἔνεστι μηδεμίαν εἶναι τέχνην φάσκειν , ἢ πῶς τὸν ἐλλείποντα ὅτου δὴ μέρους ἀτελῆ κατὰ τοῦτο δίκαιον λέγειν , τούτου ὅστις ἂν διὰ πάντων τύχῃ , κολακείαν ἔνι φῆσαι μετέρχεσθαι ; πανταχῆ δὲ καὶ διὰ πάντων ἡμῖν ἐκπίπτουσιν αἱ ψῆφοι . πρῶτος δὲ Πλάτων αὐτὸς ψηφίζεται καὶ μέσος φασὶ καὶ τελευταῖος · καὶ κινδυνεύω δοκῶν ἀντιλέγειν Πλάτωνι παντὸς μᾶλλον συναγορεύειν . εἰ δὲ δεῖ τι καὶ παῖξαι , δοκῶ μοι κατὰ τοὺς κωμῳδιοποιοὺς ὥσπερ ἀποδιδράσκοντα αὐτὸν ἕλξειν εἰς τοὺς ῥήτορας ὅ τι μαθὼν καλλωπίζεται . εἰ δέ τινες καὶ ἄλλοι παραβοῶντες ῥητορικὴν ψέγουσι , μᾶλλον δὲ τονθορύζοντες ἐκ τοῦ ψόφου τοξεύοντες κατὰ Ἀλκαῖον , ὧν οὐδὲ τὰ ὀνόματα ἀγαγεῖν ῥᾴδιον εἰς λόγον ,
Lemmas: οὗτος οὐ ἀρκέω ῥητορικός , καί οὗτος ἐν αὐτός εἰμί ὁ παράδειγμα , ὅς μηδέ κρίνω πονηρός ὁμολογέω . εἶεν . τίς ὁ τυγχάνω αὐτός ὀρθός , καί οὗτος ἐκ ὁ Πλάτων δείκνυμι . ὁ μέν δύναμαι , ὦ Φαῖδρος , ὥστε ἀγωνιστής τέλειος γίγνομαι ἔοικα , ἴσως δέ καί ἀναγκαῖος , ἔχω ὥσπερ ὁ ἄλλος · εἰ μέν σύ ὑπάρχω φύσις ῥητορικός εἰμί , εἰμί ῥήτωρ ἐλλόγιμος , προσλαμβάνω ἐπιστήμη καί μελέτη · ὅστις δέ ἄν ἐλλείπω οὗτος , ταύτῃ ἀτελής εἰμί · ὅσος δέ αὐτός τέχνη—ἀλλʼ ἐάω ὁ γε ἐφεξῆς . εἰ τοίνυν δέω ὁ μέλλω εἰμί ῥητορικός φύσις καί τέχνη καί μελέτη ὁμοῦ κτάομαι , δῆλος ὅτι ὁ ἐκπίπτω ὁ τέχνη καί ὁ φύσις ὁ ἀγαθός ἀτελής εἰμί οὗτος . πῶς οὖν οὗτος δέω ῥητορικός προστίθημι ; εἴπερ ὁ μέν μή πᾶς παρέχω παρά ὁ ἔνδεια ἀτελής εἰμί , ὁ δέ ἐπιτήδευμα ἐκ ὁ κατορθόω , οὐ ἐκ ὁ ἀποτυγχάνω κρίνω . ὅς δέ δή μή μόνος τέχνη , ἀλλά καί φύσις καί μελέτη δέω , πῶς οὗτος ἔνειμι μηδείς εἰμί τέχνη φάσκω , ἤ πῶς ὁ ἐλλείπω ὅστις δή μέρος ἀτελής κατά οὗτος δίκαιος λέγω , οὗτος ὅστις ἄν διά πᾶς τυγχάνω , κολακεία ἔνειμι φημί μετέρχομαι ; πανταχῇ δέ καί διά πᾶς ἐγώ ἐκπίπτω ὁ ψῆφος . πρῶτος δέ Πλάτων αὐτός ψηφίζω καί μέσος φημί καί τελευταῖος · καί κινδυνεύω δοκέω ἀντιλέγω Πλάτων πᾶς μάλα συναγορεύω . εἰ δέ δέω τις καί παίζω , δοκέω ἐγώ κατά ὁ κωμῳδιοποιός ὥσπερ ἀποδιδράσκω αὐτός ἕλκω εἰς ὁ ῥήτωρ ὅς τις μανθάνω καλλωπίζω . εἰ δέ τις καί ἄλλος παραβοάω ῥητορική ψέγω , μάλα δέ τονθορύζω ἐκ ὁ ψόφος τοξεύω κατά Ἀλκαῖος , ὅς οὐδέ ὁ ὄνομα ἄγω ῥᾴδιος εἰς λόγος ,
aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 115
οὐχ οἷς καλοῦνταί φημι , πλὴν εἴ τις καὶ τοῦτο προστίθησιν , ἀλλʼ οἷς γε χρώμενοι ταῦτα σοφίζονται , τοσοῦτόν μοι πρὸς τούτους ἀποκεκρίσθω , ὅτι ῥητορικῇ παρὰ πόδας διδόασι τὴν δίκην . πρὸς δὲ Πλάτωνα τὸν τῶν ῥητόρων πατέρα καὶ διδάσκαλον ἀναγκαῖον ἦν ὥσπερ φιλοτησίαν προλαβόντα ἀντιπληρώσασθαι . δέχοιτο δὲ γενναίως , ὅτι καὶ προὔπιεν · ἐπεὶ καὶ τὸν βαλόντα μὴ δεῖ ἐκφυγεῖν . παρὰ δὲ τῶν ἄλλων ἡμῖν συγγνώμη δικαίως ἂν εἴη , τοὺς λογίους θεοὺς εἰ Πλάτωνος τοῦ καλοῦ περὶ πλείονος ποιούμεθα . ἐξαιρεῖται δὲ ἡμᾶς αἰτίας καὶ ὁ πάντα ἄριστος Ἀσκληπιὸς , ψῆφον οὐκ ἄτιμον οὐδὲ αὐτὸς διδοὺς , τὰ μὲν ἐν μέτροις , τὰ δὲ οὑτωσὶ πεζῇ .
Lemmas: οὐ ὅς καλέω φημί , πλήν εἰ τις καί οὗτος προστίθημι , ἀλλά ὅς γε χράω οὗτος σοφίζω , τοσοῦτος ἐγώ πρός οὗτος ἀποκρίνω , ὅτι ῥητορικός παρά πούς δίδωμι ὁ δίκη . πρός δέ Πλάτων ὁ ὁ ῥήτωρ πατήρ καί διδάσκαλος ἀναγκαῖος εἰμί ὥσπερ φιλοτήσιος προλαμβάνω ἀντιπληρόω . δέχομαι δέ γενναῖος , ὅτι καί προπίνω · ἐπεί καί ὁ βάλλω μή δέω ἐκφεύγω . παρά δέ ὁ ἄλλος ἐγώ συγγνώμη δίκαιος ἄν εἰμί , ὁ λόγιος θεός εἰ Πλάτων ὁ καλός περί πολύς ποιέω . ἐξαιρέω δέ ἐγώ αἰτία καί ὁ πᾶς ἀγαθός Ἀσκληπιός , ψῆφος οὐ ἄτιμος οὐδέ αὐτός δίδωμι , ὁ μέν ἐν μέτρον , ὁ δέ οὕτως πεζός .