aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 46
ἐγκέκληκεν . ἴσως μὲν γὰρ οὐδὲ τοῖς ἱπποκενταύροις χαρίσασθαι ῥᾴδιον , εἴ τις ἐδημηγόρει παρʼ αὐτοῖς , οὐχ ὅτι κοινῇ λέγω πᾶσιν , ἀλλʼ οὐδὲ καθʼ ἕνα οἶμαι , εἴπερ ἦσαν διπλοῖ τὴν φύσιν · δήμου δὲ βουλήματα γνῶναι καὶ θεραπεῦσαι διὰ τέλους τίς μηχανή ; καὶ ποῦ δυνατόν ; οὐδεὶς γάρ ἐστιν εἷς δῆμος , οὐδὲ μιᾶς ἐπιθυμίας , οἶμαι δʼ οὐδʼ ἔσται · ἀλλʼ ὥσπερ ῥεύματα ἄλλος ἀλλαχόθεν φέρονται τοῖς πᾶσι μεμερισμένοι , ταῖς ἡλικίαις , τοῖς ἐπιτηδεύμασι , ταῖς φύσεσι , τῇ τύχῃ , ταῖς ἐπιθυμίαις , ἄλλος ἄλλα γιγνώσκων , εἴ γε γιγνώσκειν χρὴ καλεῖν τὸ μηδʼ ὁτιοῦν εἰδέναι περὶ τῆς ἀληθείας . καὶ νὴ Δίʼ οἱ μὲν νυνὶ πάρεισιν , οἱ δʼ αὖθις ὥσπερ τὰ φύλλα δοκεῖ μὲν εἶναι ταὐτὰ καὶ τῶν αὐτῶν δένδρων , ἔστι δʼ οὐδέποτε ἃ πρὸ τοῦ . ποίαις οὖν ἐπιθυμίαις ὁ ῥήτωρ μέλλει δουλεύσειν , ἢ τὰ τίσι δοκοῦντα ἐρεῖν , ἢ τίνων στοχάσεσθαι , οἵ γʼ οὕτως ἀτόπως ἔχουσιν , ὥστʼ οὐδʼ αὐτοὶ γνῶναι δύνανται τί βούλονται ; ἀλλὰ τοσοῦτʼ ἀπέχουσι τοῦ ταὐτὰ φρονεῖν ἀλλήλοις ὥστʼ οὐδεὶς αὐτῶν ὡς ἔπος εἰπεῖν αὐτὸς αὑτῷ περὶ τῶν αὐτῶν ταὐτὰ φρονεῖ διὰ τέλους , ἀλλὰ πάντες ὥσπερ χειραγωγοῦ τοῦ ῥήτορος χρώμενοι ἀεὶ δέονται . εἰς τίνας οὖν εἰπέ μοι βλέψει ; πάλιν γὰρ ταυτὸν ἐρήσομαι . καὶ πῶς διακονήσεται ταῖς ἐπιθυμίαις ; ὅταν γὰρ δέῃ μὲν διακονεῖν πολλοῖς , οὗτοι δʼ ὦσι μὴ κατὰ ταὐτὰ γιγνώσκοντες , πᾶσι δὲ ἀμήχανον ἐκ τῶν αὐτῶν ταὐτὰ χαρίζεσθαι , πῶς ὁ ῥήτωρ θεραπεύσει τὰς ἐπιθυμίας αὐτῶν ; ἅμα γὰρ χαριεῖται τοῖς ἑτέροις καὶ τοὺς ἑτέρους ἀνιάσει . ὥστε οὐ μᾶλλον πρὸς ἡδονὴν ἢ πρὸς ἀηδίαν ἐρεῖ . πῶς οὖν καλεῖς διακόνους τούτους ; οὐ γὰρ ἐγχωρεῖ . ὅτι τοίνυν αὐτὸς Πλάτων ὡμολόγηκε μὴ τὰ δοκοῦντα τοῖς πολλοῖς λέγειν τοὺς ῥήτορας ἔξεστιν ἴσως εἰπεῖν τοῦτό γε ὡς κἂν παῖς προσέχων φωράσειεν , ἵνα μὴ ἐλέγξειε λέγω . δίδωσι γὰρ δή που τοσοῦτον , πειθοῦς εἶναι
Lemmas: ἐγκαλέω . ἴσως μέν γάρ οὐδέ ὁ ἱπποκένταυρος χαρίζω ῥᾴδιος , εἰ τις δημηγορέω παρά αὐτός , οὐ ὅτι κοινῇ λέγω πᾶς , ἀλλά οὐδέ κατά εἷς οἴομαι , εἴπερ εἰμί διπλόος ὁ φύσις · δῆμος δέ βούλημα γιγνώσκω καί θεραπεύω διά τέλος τίς μηχανή ; καί ποῦ δυνατός ; οὐδείς γάρ εἰμί εἷς δῆμος , οὐδέ εἷς ἐπιθυμία , οἴομαι δέ οὐδέ εἰμί · ἀλλά ὥσπερ ῥεῦμα ἄλλος ἀλλαχόθεν φέρω ὁ πᾶς μερίζω , ὁ ἡλικία , ὁ ἐπιτήδευμα , ὁ φύσις , ὁ τύχη , ὁ ἐπιθυμία , ἄλλος ἄλλος γιγνώσκω , εἰ γε γιγνώσκω χρή καλέω ὁ μηδέ ὁστισοῦν οἶδα περί ὁ ἀλήθεια . καί νή Ζεύς ὁ μέν νυνί πάρειμι , ὁ δέ αὖθις ὥσπερ ὁ φύλλον δοκέω μέν εἰμί αὐτός καί ὁ αὐτός δένδρον , εἰμί δέ οὐδέποτε ὅς πρό ὁ . ποῖος οὖν ἐπιθυμία ὁ ῥήτωρ μέλλω δουλεύω , ἤ ὁ τίς δοκέω λέγω , ἤ τίς στοχάζομαι , ὁ γε οὕτως ἄτοπος ἔχω , ὥστε οὐδέ αὐτός γιγνώσκω δύναμαι τίς βούλομαι ; ἀλλά τοσοῦτος ἀπέχω ὁ αὐτός φρονέω ἀλλήλων ὥστε οὐδείς αὐτός ὡς ἔπος λέγω αὐτός ἑαυτοῦ περί ὁ αὐτός αὐτός φρονέω διά τέλος , ἀλλά πᾶς ὥσπερ χειραγωγός ὁ ῥήτωρ χράω ἀεί δέω . εἰς τίς οὖν λέγω ἐγώ βλέπω ; πάλιν γάρ τατός ἔρομαι . καί πῶς διακονέω ὁ ἐπιθυμία ; ὅταν γάρ δέω μέν διακονέω πολύς , οὗτος δέ εἰμί μή κατά αὐτός γιγνώσκω , πᾶς δέ ἀμήχανος ἐκ ὁ αὐτός αὐτός χαρίζω , πῶς ὁ ῥήτωρ θεραπεύω ὁ ἐπιθυμία αὐτός ; ἅμα γάρ χαρίζω ὁ ἕτερος καί ὁ ἕτερος ἀνιάω . ὥστε οὐ μάλα πρός ἡδονή ἤ πρός ἀηδία λέγω . πῶς οὖν καλέω διάκονος οὗτος ; οὐ γάρ ἐγχωρέω . ὅτι τοίνυν αὐτός Πλάτων ὁμολογέω μή ὁ δοκέω ὁ πολύς λέγω ὁ ῥήτωρ ἔξεστι ἴσως λέγω οὗτος γε ὡς ἄν παῖς προσέχω φωράω , ἵνα μή ἐλέγχω λέγω . δίδωμι γάρ δή που τοσοῦτος , πειθώ εἰμί