aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 66
ἡγοῦμαι μὲν τοίνυν κἀν τούτοις τὴν ἔργῳ μαρτυρίαν παρέχεσθαι . τὸ γὰρ δὴ λόγοις πρὸς λόγους ἀγωνιζόμενον λόγοις ἑτέροις σπουδαίοις μαρτυροῦντα ἀποφαίνειν τὸν ἀντίπαλον τὴν ἔργῳ παρέχεσθαι μαρτυρίαν ἐστίν . οὐ μὴν ἀλλʼ ἔτι καὶ προσωτέρω προελθεῖν βούλομαι , ἵνα ἐπειδὴ τιμᾷ τὸ ἕνα ἐπιψηφίζειν καὶ αὐτὸν , πρὸς ὃν ἂν οἱ λόγοι γίγνωνται , καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ σύμψηφον ὄντα αὐτόν μοι δείξω . φέρε δὴ προσέστω κἀν τούτοις ἐρώτησις , οἷον εἴ τις ἤρετο αὐτὸν , ἡνίκα εἰς Σικελίαν ἔπλει τὸ δεύτερον ἢ τρίτον , ἤτοι σύμπλους ἢ καὶ αὐτὸς ὁ κυβερνήτης , σὺ δὲ δὴ τοῦ χάριν ἡμῖν ὦ Πλάτων εἰς Σικελίαν πλεῖς ; ἢ εἰ μὴ τότε , ἀλλʼ εἴ τις οἴκαδε αὐτὸν ἐπανελθόντα ἤρετο τὰς τῆς ἀποδημίας καὶ πλάνης αἰτίας καὶ τί δὴ παθὼν τὸ τρίτον αὖθις περὶ τὴν Χάρυβδιν ἐπραγματεύσατο , περὶ ἣν Ὀδυσσεὺς οὐ πλέον ἢ δὶς , τί ἂν ἀπεκρίνατο αὐτῷ ; εἰ γὰρ τὸ βέλτιστον ἀληθὲς εἶναι δοίημεν , ἔφη Δημοσθένης , ὥσπερ ἀνάγκη δοῦναι Πλάτωνί γε , ἑτέραν αὐτῷ περὶ ὧν ἀμφισβητοῦμεν οὐ λείπει τοῦτο ἀπόκρισιν . διὰ τί ; ὅτι , οἶμαι , ** φῆσαι , μᾶλλον δʼ εἶπεν ἂν , Δίωνος χάριν ἀνδρὸς ἑταίρου καὶ ξένου πλεῦσαι , θέσθαι βουλόμενος τὰ πρὸς Διονύσιον αὐτῷ καὶ μὴ περιιδεῖν . εἶτʼ ὦ πλέων καλῶς καὶ δικαίως ἀποδημῶν , σὺ μὲν ξένου Συρακοσίου κοινοῦ τῆς πατρίδος ἐχθροῦ τῆς σεαυτοῦ , — οὐ γὰρ προεδρία γʼ ἦν Ἀθηναίοις ἐν Συρακούσαις , ἀλλʼ ἃ μηδʼ εἰπεῖν ἔστʼ ἀδακρυτὶ , ταῦθʼ ὑπὸ τῶν Δίωνος ἑταίρων καὶ πολιτῶν ὀλίγοις πρότερον χρόνοις ἐπεπόνθεσαν—ἀλλʼ οὖν ἐπειδή γε ἅπαξ αὐτὸν ἐδέξω φίλον νομίσας , ἔπλεις ἐκείνου χάριν ἐν γήρᾳ πέλαγος τοσοῦτον , καὶ ταῦτα πρὸς ἄνδρα παρʼ ᾧ πάλιν κινδυνεύειν ἔδει καὶ οὗ συμμαχίαν ὑπισχνουμένου συνῄδεις οὐ δεξαμένην τὴν σαυτοῦ πατρίδα · καὶ τὸ τυράννῳ συνεῖναι δοκεῖν οὐκ ἔφευγες , ὡς ἔχων παραμυθίαν τὸ σχῆμα τῆς διατριβῆς , ὃ Δίωνα μένειν οἴκοι καὶ τῆς οὐσίας κρατεῖν ἦν . τὴν δʼ αὑτοῦ τις οἰκῶν καὶ τοῖς αὑτοῦ πολίταις
Lemmas: ἡγέομαι μέν τοίνυν ἐν οὗτος ὁ ἔργον μαρτυρία παρέχω . ὁ γάρ δή λόγος πρός λόγος ἀγωνίζομαι λόγος ἕτερος σπουδαῖος μαρτυρέω ἀποφαίνω ὁ ἀντίπαλος ὁ ἔργον παρέχω μαρτυρία εἰμί . οὐ μήν ἀλλά ἔτι καί πρόσω προέρχομαι βούλομαι , ἵνα ἐπειδή τιμάω ὁ εἷς ἐπιψηφίζω καί αὐτός , πρός ὅς ἄν ὁ λόγος γίγνομαι , καί λόγος καί ἔργον σύμψηφος εἰμί αὐτός ἐγώ δείκνυμι . φέρω δή πρόσειμι ἐν οὗτος ἐρώτησις , οἷος εἰ τις ἔρομαι αὐτός , ἡνίκα εἰς Σικελία πλέω ὁ δεύτερος ἤ τρίτος , ἤτοι σύμπλους ἤ καί αὐτός ὁ κυβερνήτης , σύ δέ δή ὁ χάριν ἐγώ ὦ Πλάτων εἰς Σικελία πλέω ; ἤ εἰ μή τότε , ἀλλά εἰ τις οἴκαδε αὐτός ἐπανέρχομαι ἔρομαι ὁ ὁ ἀποδημία καί πλάνη αἰτία καί τίς δή πάσχω ὁ τρίτος αὖθις περί ὁ Χάρυβδις πραγματεύομαι , περί ὅς Ὀδυσσεύς οὐ πολύς ἤ δίς , τίς ἄν ἀποκρίνω αὐτός ; εἰ γάρ ὁ ἀγαθός ἀληθής εἰμί δίδωμι , φημί Δημοσθένης , ὥσπερ ἀνάγκη δίδωμι Πλάτων γε , ἕτερος αὐτός περί ὅς ἀμφισβητέω οὐ λείπω οὗτος ἀπόκρισις . διά τίς ; ὅτι , οἴομαι , ** φημί , μάλα δέ λέγω ἄν , Δίων χάριν ἀνήρ ἑταῖρος καί ξένος πλέω , τίθημι βούλομαι ὁ πρός Διονύσιος αὐτός καί μή περιοράω . εἶτα ὦ πλέω καλός καί δίκαιος ἀποδημέω , σύ μέν ξένος Συρακούσιος κοινός ὁ πατρίς ἐχθρός ὁ σεαυτοῦ , — οὐ γάρ προεδρία γε εἰμί Ἀθηναῖος ἐν Συράκουσαι , ἀλλά ὅς μηδέ λέγω εἰμί ἀδακρυτί , οὗτος ὑπό ὁ Δίων ἑταῖρος καί πολίτης ὀλίγος πρότερος χρόνος ἐπεπόνθεσαν—ἀλλʼ οὖν ἐπειδή γε ἅπαξ αὐτός δέχομαι φίλος νομίζω , πλέω ἐκεῖνος χάριν ἐν γῆρας πέλαγος τοσοῦτος , καί οὗτος πρός ἀνήρ παρά ὅς πάλιν κινδυνεύω δέω καί ὅς συμμαχία ὑπισχνέομαι σύνοιδα οὐ δείκνυμι ὁ σεαυτοῦ πατρίς · καί ὁ τύραννος σύνειμι δοκέω οὐ φεύγω , ὡς ἔχω παραμυθία ὁ σχῆμα ὁ διατριβή , ὅς Δίων μένω οἴκοι καί ὁ οὐσία κρατέω εἰμί . ὁ δέ ἑαυτοῦ τις οἰκέω καί ὁ ἑαυτοῦ πολίτης