aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 38
σαῖς ἀδαμαντίναις ἀνάγκαις ἀποδείκνυται . ὅτι μὲν γὰρ οὐ ταὐτὰ πᾶσι λυσιτελεῖ τοῖς σώμασιν οὔτε νοσοῦσιν οὔτε ὑγιαίνουσι λέγω , ἀλλʼ ὥσπερ οὐ ταὐτὰ νοσοῦσί τε καὶ ὑγιαίνουσιν , οὕτω καὶ ἔτι μᾶλλον οὔτε ἐν ταῖς νόσοις ἅπασι ταὐτὰ οὔτʼ ἐπὶ τῆς ὑγιείας αὐτῶν πεύσει τῶν ἰατρῶν . τὰς δʼ ἁπάντων αὖ διελέσθαι φύσεις ἀδύνατον . ὥσπερ γὰρ ταῖς ἰδέαις διαφέρειν ἀλλήλων ἐν πᾶσιν ἀνθρώποις ἐστὶν , οὕτως κἀν τῇ διʼ ὅλου φύσει τοῦ σώματος ἄλλος ἄλλου κεχώρισται διὰ παντὸς τοῦ γένους . ἀλλὰ μὴν τόν γε συντυχόντα καὶ δεηθέντα κελεύει θεραπεύειν ἡ τέχνη , κἂν ἐκ περάτων ἥκῃ τις ἀρτίως . τί οὖν δεῖ λοιπὸν ἢ στοχάζεσθαι ; εἰ γὰρ μήτʼ εἴσεται πάντας καὶ θεραπεύσει τὸν προσελθόντα , καὶ τοσοῦτον εἴσεται δή που , μὴ πᾶσι δεῖν τῶν αὐτῶν , ὃ λέγω λείπεται . ἢ σὺ τἀναντία δείξας μὴ σφυρήλατος σταθεὶς ἐν Ὀλυμπίᾳ μόνον , ἀλλὰ καὶ πομπείου τυχὼν Παναθηναίοις τοῖς μεγάλοις περίιθι . σκόπει δὴ καὶ περὶ τῆς γραφικῆς , ἣν εἰ καλεῖς τέχνην , οὐκέτʼ ἐρήσομαι · καλεῖς γὰρ ἐν αὐτοῖς γε τούτοις τοῖς Γοργιείοις λόγοις . ἆρʼ οὖν ἄλλο τι ταύτης κεφάλαιόν ἐστι πλὴν στοχάζεσθαι τῶν ἀεὶ παρόντων καὶ ὧν ἂν τὴν μίμησιν δέῃ ποιήσασθαι ; καὶ μὴν εἰ μὴ τοῦτο , τί ἕτερον ; αὕτη γοῦν ἐστιν ἡ καὶ τὸ ῥῆμα πεποιηκυῖα τῷ πράγματι · αἱ γὰρ τῶν γραφέων εἰκόνες εἰκάζειν ἐποίησαν καὶ περὶ τῶν ἄλλων λέγεσθαι . εἰ δʼ ἄρα πρότερον ἦν τὸ ῥῆμα τῆς τέχνης , ἔτι κάλλιον μαρτυρεῖται μόνου τοῦ εἰκάζειν εἶναι τὴν τέχνην , εἴπερ τὸ ἔργον αὐτῆς εἰκὼν εἶναι κρατεῖ . οὐ μὴν οἶμαι λόγου χωρὶς εἰκάζει , ἀρχὴν γὰρ οὐδʼ ἂν εἴκαζεν , εἰ μὴ εἶχε διʼ ὅτου , ἀλλʼ εἰκάζει πρὸς τὸν τῆς φύσεως λόγον . εἰ δέ σοι φίλον καὶ περὶ τούτου φιλονεικεῖν , ἔχε τἄλλα ἡμετέραν χάριν , ἀλλʼ ὡς οὐχ ἥ γε τῶν χρωμάτων κρᾶσις στοχαζομένης ἐστὶ τῆς τέχνης , καὶ οὐ τέχνης μόνον , ἀλλὰ καὶ φύσεως ἱκανῆς . ταυτὶ μόνον δείξας καταγέλα τῆς
Lemmas: σός ἀδαμάντινος ἀνάγκη ἀποδείκνυμι . ὅτι μέν γάρ οὐ αὐτός πᾶς λυσιτελέω ὁ σῶμα οὔτε νοσέω οὔτε ὑγιαίνω λέγω , ἀλλά ὥσπερ οὐ αὐτός νοσέω τε καί ὑγιαίνω , οὕτως καί ἔτι μάλα οὔτε ἐν ὁ νόσος ἅπας αὐτός οὔτε ἐπί ὁ ὑγίεια αὐτός πυνθάνομαι ὁ ἰατρός . ὁ δέ ἅπας αὖ διαιρέω φύσις ἀδύνατος . ὥσπερ γάρ ὁ ἰδέα διαφέρω ἀλλήλων ἐν πᾶς ἄνθρωπος εἰμί , οὕτως ἐν ὁ διά ὅλος φύσις ὁ σῶμα ἄλλος ἄλλος χωρίζω διά πᾶς ὁ γένος . ἀλλά μήν ὁ γε συντυγχάνω καί δέω κελεύω θεραπεύω ὁ τέχνη , ἐάν ἐκ πέρας ἥκω τις ἄρτιος . τίς οὖν δέω λοιπός ἤ στοχάζομαι ; εἰ γάρ μήτε οἶδα πᾶς καί θεραπεύω ὁ προσέρχομαι , καί τοσοῦτος οἶδα δή που , μή πᾶς δέω ὁ αὐτός , ὅς λέγω λείπω . ἤ σύ ἐναντίος δείκνυμι μή σφυρήλατος ἵστημι ἐν Ὀλυμπία μόνος , ἀλλά καί πομπεῖον τυγχάνω Παναθήναια ὁ μέγας περίειμι . σκοπέω δή καί περί ὁ γραφικός , ὅς εἰ καλέω τέχνη , οὐκέτι ἔρομαι · καλέω γάρ ἐν αὐτός γε οὗτος ὁ Γοργίειος λόγος . ἆρα οὖν ἄλλος τις οὗτος κεφάλαιος εἰμί πλήν στοχάζομαι ὁ ἀεί πάρειμι καί ὅς ἄν ὁ μίμησις δέω ποιέω ; καί μήν εἰ μή οὗτος , τίς ἕτερος ; οὗτος γοῦν εἰμί ὁ καί ὁ ῥῆμα ποιέω ὁ πρᾶγμα · ὁ γάρ ὁ γραφεύς εἰκών εἰκάζω ποιέω καί περί ὁ ἄλλος λέγω . εἰ δέ ἄρα πρότερος εἰμί ὁ ῥῆμα ὁ τέχνη , ἔτι καλός μαρτυρέω μόνος ὁ εἰκάζω εἰμί ὁ τέχνη , εἴπερ ὁ ἔργον αὐτός εἰκών εἰμί κρατέω . οὐ μήν οἴομαι λόγος χωρίς εἰκάζω , ἀρχή γάρ οὐδέ ἄν εἰκάζω , εἰ μή ἔχω διά ὅστις , ἀλλά εἰκάζω πρός ὁ ὁ φύσις λόγος . εἰ δέ σύ φίλος καί περί οὗτος φιλονεικέω , ἔχω ἄλλος ἡμέτερος χάρις , ἀλλά ὡς οὐ ὁ γε ὁ χρῶμα κρᾶσις στοχάζομαι εἰμί ὁ τέχνη , καί οὐ τέχνη μόνος , ἀλλά καί φύσις ἱκανός . οὗτος μόνος δείκνυμι καταγελάω ὁ