aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 84
εἴ τις καὶ θεῶν κατηγοροίη τοῖς αὐτοῖς λόγοις , ὅτι χρῆν αὐτῶν τὴν πρόνοιαν εἶναι τοιαύτην ὥστʼ ἀδικίαν καὶ ἀγνωμοσύνην ἀνελεῖν παντάπασιν ἐξ ἀνθρώπων καὶ μηδὲν ἁμαρτάνειν μηδένας ἀνθρώπων μηδαμῆ . νῦν δὲ πῶς ἢ προνοεῖν αὐτοὺς χρὴ νομίζειν , ὅταν μὴ παύωνται πλημμελοῦντες ὧν ἄρχουσιν ἢ μὴ δικαίως ὑπʼ ἐνίων ἀμελεῖσθαι ; οὔκουν οἵ γʼ ἵπποι τοὺς μὲν οὐδεπώποθʼ ἁψαμένους αὐτῶν γνωρίζουσι προσβλέποντες , τοὺς δʼ ἐφεστῶτας μισοῦσι καὶ φεύγουσιν · ἀλλὰ τοῦτό γε καὶ τοῖς ὄνοις ἀπέδωκεν ἡ παροιμία , τὸν ξύοντα ἀντιξύειν · ἄνθρωποι δʼ ἄρα ὑπὸ θεῶν ἀγόμενοι θεοὺς οὐ νομίζουσιν , ἢ περὶ αὐτούς τι φαῦλον τοὺς θεοὺς λέγουσι καὶ πράττουσι . καὶ ὁ μὲν ἡνίοχος παραλαβὼν λακτίζοντας τοὺς ἵππους πραΰνει καὶ τιθασεύει καὶ τελευτῶν ἐπʼ αὐτῶν ἀσφαλῶς καὶ κατὰ πολλὴν ῥᾳστώνην εἶσιν ὅποι βούλεται · οἱ θεοὶ δὲ οὔπω καὶ νῦν ἐξῃρήκασιν ἐξ ἀνθρώπων ἀδικίαν ἐκ τοσούτου , καὶ ταῦτα ἐκ τοῦ παντὸς αἰῶνος πολιτευόμενοι , καὶ προσέτι εἰς ἑαυτοὺς ἁμαρτάνοντας ὁρῶντες ἔστιν οὓς αὐτῶν . ἀλλὰ μὴν ὅτε ταῦτα οὐδʼ ἂν εἷς ὑγιαίνων εἴποι σπουδῇ πλὴν ὡς ἡμεῖς νῦν εἰς ἔλεγχον λόγου , πῶς οὐ κομιδῆ Πλάτων συκοφαντεῖ ; εἰ γὰρ ἃ μηδʼ οἱ θεοὶ πώποτε πεποιήκασι , μηδὲ παρʼ αὐτῆς τῆς Ἀθηνᾶς τῆς πολιάδος εἶχεν ἀπαιτῆσαι , ταῦτα παρὰ Θεμιστοκλέους καὶ Περικλέους ἀπαιτεῖ , αὐτὸν ἐρωτῶ πῶς οὐ συκοφαντεῖ . ἀλλʼ οἶμαι τὴν μὲν τοῦ δήμου φύσιν οὐκ ἠδυνήθησαν μεταποιῆσαι οὐδʼ ἀφανίσαι · ἔστι δʼ αὕτη μηδέποτε γενέσθαι πάντα χρηστὸν μηδʼ ἀναμάρτητον · ὅσα δʼ ἢ κινδυνεύοντας ἔδει προνοήσασθαι , ἐν οἷς ἅμα καὶ τῶν πολλῶν καὶ τῶν ἐπιεικῶν ἦν εὐεργέτας εἶναι , ἢ κατʼ ἐξουσίαν πράττοντας ἀπάγειν ἀπὸ τῶν δυσχερεστάτων ἀεὶ καὶ ὡς ἐλάχιστον τρέπειν τὰ τῆς φύσεως ἁμαρτήματα , ταῦτʼ οὐκ ἔστιν ὅπως οὐ παρὰ τούτοις ὄντα φανήσεται , καὶ ταῦτα πρὸς τῷ λόγῳ τῷ παρʼ ἡμῶν καὶ ταῖς ἀποδείξεσι Πλάτων αὐτὸς ἐπισφραγίζεται καὶ ἔστιν ἡμῖν κἀνταῦθα
Lemmas: εἰ τις καί θεός κατηγορέω ὁ αὐτός λόγος , ὅτι χρή αὐτός ὁ πρόνοια εἰμί τοιοῦτος ὥστε ἀδικία καί ἀγνωμοσύνη ἀναιρέω παντάπασι ἐκ ἄνθρωπος καί μηδείς ἁμαρτάνω μηδείς ἄνθρωπος μηδαμῆ . νῦν δέ πῶς ἤ προνοέω αὐτός χρή νομίζω , ὅταν μή παύω πλημμελέω ὅς ἄρχω ἤ μή δίκαιος ὑπό ἔνιοι ἀμελέω ; οὔκουν ὁ γε ἵππος ὁ μέν οὐδεπώποτε ἅπτω αὐτός γνωρίζω προσβλέπω , ὁ δέ ἐφίστημι μισέω καί φεύγω · ἀλλά οὗτος γε καί ὁ ὄνος ἀποδίδωμι ὁ παροιμία , ὁ ξύω ἀντιξύω · ἄνθρωπος δέ ἄρα ὑπό θεός ἄγω θεός οὐ νομίζω , ἤ περί αὐτός τις φαῦλος ὁ θεός λέγω καί πράσσω . καί ὁ μέν ἡνίοχος παραλαμβάνω λακτίζω ὁ ἵππος πραύνω καί τιθασεύω καί τελευτάω ἐπί αὐτός ἀσφαλής καί κατά πολύς ῥᾳστώνη ἔρχομαι ὅποι βούλομαι · ὁ θεός δέ οὔπω καί νῦν ἐκλέγω ἐκ ἄνθρωπος ἀδικία ἐκ τοσοῦτος , καί οὗτος ἐκ ὁ πᾶς αἰών πολιτεύω , καί προσέτι εἰς ἑαυτοῦ ἁμαρτάνω ὁράω εἰμί ὅς αὐτός . ἀλλά μήν ὅτε οὗτος οὐδέ ἄν εἷς ὑγιαίνω λέγω σπουδή πλήν ὡς ἐγώ νῦν εἰς ἔλεγχος λόγος , πῶς οὐ κομιδῇ Πλάτων συκοφαντέω ; εἰ γάρ ὅς μηδέ ὁ θεός πώποτε ποιέω , μηδέ παρά αὐτός ὁ Ἀθήνη ὁ πολιάς ἔχω ἀπαιτέω , οὗτος παρά Θεμιστοκλῆς καί Περικλῆς ἀπαιτέω , αὐτός ἐρωτάω πῶς οὐ συκοφαντέω . ἀλλά οἴομαι ὁ μέν ὁ δῆμος φύσις οὐ δύναμαι μεταποιέω οὐδέ ἀφανίζω · εἰμί δέ οὗτος μηδέποτε γίγνομαι πᾶς χρηστός μηδέ ἀναμάρτητος · ὅσος δέ ἤ κινδυνεύω δέω προνοέω , ἐν ὅς ἅμα καί ὁ πολύς καί ὁ ἐπιεικής εἰμί εὐεργέτης εἰμί , ἤ κατά ἐξουσία πράσσω ἀπάγω ἀπό ὁ δυσχερής ἀεί καί ὡς ἐλαχύς τρέπω ὁ ὁ φύσις ἁμάρτημα , οὗτος οὐ εἰμί ὅπως οὐ παρά οὗτος εἰμί φαίνω , καί οὗτος πρός ὁ λόγος ὁ παρά ἐγώ καί ὁ ἀπόδειξις Πλάτων αὐτός ἐπισφραγίζω καί εἰμί ἐγώ ἐνταῦθα