aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 86
λόγου χάριν καὶ δύναμιν δεικνὺς ἐνεχείρησε , πῶς ἔνεστιν αὐτῷ ῥητορικὴν ψέγειν ἐν ᾗ ταυτὸν ἦν ; περὶ μὲν τοίνυν τούτων τῶν ἀνδρῶν οὕτω μεμαρτύρηκεν , ὅτι οὐ πρὸς τὸ χείριστον ἦγον τοὺς πολίτας , οὐδὲ τὰς ἐπιθυμίας αὐτῶν διετέλουν ἀποπληροῦντες , ἀλλὰ τοιούτων ἔργων ἡγεμόνες αὐτοῖς ἐγένοντο , ἃ καὶ Πλάτων οὐκ ἂν αἰσχυνθείη κοσμῶν , καὶ προστιθεὶς ἀρετὴν τοῖς εἰργασμένοις · οὐχ ὡς κατὰ Μίθαικον τὸν ὀψοποιὸν καὶ Θεαρίωνα τὸν ἀρτοποιὸν τὴν φύσιν γενομένων , ἀλλʼ ὡς χαλεπὸν τοῖς ἄλλοις καὶ εἰπεῖν πρεπόντως περὶ αὐτῶν . εἰς δὲ τὸν καθάπαξ λόγον πῶς αὖ καὶ ποῦ μαρτυρεῖ οὑτοσί ; ἐν αὐτῷ Γοργίᾳ τούτῳ ἐν τοῖς Σωκράτους καὶ Καλλικλέους λόγοις . ἐλθὼν γὰρ ἐπʼ αὐτὸ τὸ λῦον τὸν λόγον καὶ φανερᾶς τῆς κρίσεως γενομένης σχίζεται περὶ αὐτὸ , καὶ ὁ μὲν οὕτως ἐρωτᾷ , ὁ δὲ ἀποκρίνεται ἀναμὶξ ὡδὶ πότερόν σοι δοκοῦσι πρὸς τὸ βέλτιστον ἀεὶ λέγειν οἱ ῥήτορες , τούτου στοχαζόμενοι ὅπως οἱ πολῖται ὡς βέλτιστοι ἔσονται διὰ τοὺς αὐτῶν λόγους , ἢ καὶ οὗτοι πρὸς τὸ χαρίζεσθαι τοῖς πολίταις ὡρμημένοι καὶ ἕνεκα τοῦ ἰδίου τοῦ αὑτῶν ὀλιγωροῦντες τοῦ κοινοῦ ὥσπερ παισὶ προσομιλοῦσι τοῖς δήμοις , χαρίζεσθαι αὐτοῖς πειρώμενοι μόνον · εἰ δέ γε βελτίους ἔσονται ἢ χείρους διὰ ταῦτα οὐδὲν φροντίζουσιν ; οὐχ ἁπλοῦν ἔτι τοῦτο ἐρωτᾷς . εἰσὶ μὲν γὰρ οἳ κηδόμενοι τῶν πολιτῶν λέγουσιν ἃ λέγουσιν , εἰσὶ δὲ καὶ οἵους σὺ λέγεις . ἐξαρκεῖ . εἰ γὰρ καὶ τοῦτό ἐστι διπλοῦν , τὸ μὲν ἕτερόν που τούτων κολακεία ἂν εἴη καὶ αἰσχρὰ δημηγορία , τὸ δὲ ἕτερον καλόν . οὐκοῦν καὶ παρʼ ἡμῶν ἐξαρκεῖ . εἰ γάρ ἐστι διπλοῦν καὶ μὴ ἀεὶ μὲν τὰ βέλτιστα λέγουσιν οἱ ῥήτορες , ἔστι δʼ ὅτε καὶ τὰ βέλτιστα , ἢ νὴ Δίʼ οἱ μὲν οὕτως , οἱ δὲ ἐκείνως λέγουσιν , ὁ κολακείαν ὁριζόμενος τὴν ῥητορικὴν εἶναι λόγος ἐν βραχεῖ λύεται . ἔτι τοίνυν σαφέστερον ἐπὶ τελευτῆς τοῦ διαλόγου τὸ πᾶν ἀποκαλύψας ἐκπέφαγκεν · οὐ
Lemmas: λόγος χάριν καί δύναμις δείκνυμι ἐγχειρέω , πῶς ἔνειμι αὐτός ῥητορική ψέγω ἐν ὅς τατός εἰμί ; περί μέν τοίνυν οὗτος ὁ ἀνήρ οὕτως μαρτυρέω , ὅτι οὐ πρός ὁ κακός ἄγω ὁ πολίτης , οὐδέ ὁ ἐπιθυμία αὐτός διατελέω ἀποπληρόω , ἀλλά τοιοῦτος ἔργον ἡγεμών αὐτός γίγνομαι , ὅς καί Πλάτων οὐ ἄν αἰσχύνω κοσμέω , καί προστίθημι ἀρετή ὁ ἐργάζομαι · οὐ ὡς κατά Μίθαικος ὁ ὀψοποιός καί Θεαρίων ὁ ἀρτοποιός ὁ φύσις γίγνομαι , ἀλλά ὡς χαλεπός ὁ ἄλλος καί λέγω πρεπόντως περί αὐτός . εἰς δέ ὁ καθάπαξ λόγος πῶς αὖ καί ποῦ μαρτυρέω οὗτος ; ἐν αὐτός Γοργίας οὗτος ἐν ὁ Σωκράτης καί Καλλικλῆς λόγος . ἔρχομαι γάρ ἐπί αὐτός ὁ λύω ὁ λόγος καί φανερός ὁ κρίσις γίγνομαι σχίζω περί αὐτός , καί ὁ μέν οὕτως ἐρωτάω , ὁ δέ ἀποκρίνω ἀναμίξ ὡδί πότερος σύ δοκέω πρός ὁ ἀγαθός ἀεί λέγω ὁ ῥήτωρ , οὗτος στοχάζομαι ὅπως ὁ πολίτης ὡς ἀγαθός εἰμί διά ὁ αὐτός λόγος , ἤ καί οὗτος πρός ὁ χαρίζω ὁ πολίτης ὁρμάω καί ἕνεκα ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτοῦ ὀλιγωρέω ὁ κοινός ὥσπερ παῖς προσομιλέω ὁ δῆμος , χαρίζω αὐτός πειράω μόνος · εἰ δέ γε ἀγαθός εἰμί ἤ κακός διά οὗτος οὐδείς φροντίζω ; οὐ ἁπλόος ἔτι οὗτος ἐρωτάω . εἰμί μέν γάρ ὅς κήδω ὁ πολίτης λέγω ὅς λέγω , εἰμί δέ καί οἷος σύ λέγω . ἐξαρκέω . εἰ γάρ καί οὗτος εἰμί διπλόος , ὁ μέν ἕτερος που οὗτος κολακεία ἄν εἰμί καί αἰσχρός δημηγορία , ὁ δέ ἕτερος καλός . οὐκοῦν καί παρά ἐγώ ἐξαρκέω . εἰ γάρ εἰμί διπλόος καί μή ἀεί μέν ὁ ἀγαθός λέγω ὁ ῥήτωρ , εἰμί δέ ὅτε καί ὁ ἀγαθός , ἤ νή Ζεύς ὁ μέν οὕτως , ὁ δέ ἐκεῖνος λέγω , ὁ κολακεία ὁρίζω ὁ ῥητορική εἰμί λόγος ἐν βραχύς λύω . ἔτι τοίνυν σαφής ἐπί τελευτή ὁ διάλογος ὁ πᾶς ἀποκαλύπτω ἐκφαίνω · οὐ