aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 78
ἐπεὶ δὲ καὶ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους καθήψατο καὶ Κίμωνος καὶ Περικλέους , οὐ πρὸς τὸ βέλτιστον φάσκων προστῆναι τῆς πόλεως , ἔστι μὲν οὐδὲν ἴσως κατεπεῖγον περὶ τούτων νῦν διαφέρεσθαι . οὗτοι μὲν γὰρ , εἰ δίκαια Πλάτων αὐτῶν κατηγόρηκε , δικαίως ἂν φαῦλοι νομίζοιντο · ῥητορικὴ δʼ , εἰ καὶ πάντων μοχθηροτάτους τούτους θείημεν , οὐδὲν μᾶλλον ἐλέγχεται . συγχωρούντων μὲν οὖν ἡμῶν ὅ γε ὑπὲρ ῥητορικῆς οὐκ ἀπόλωλε λόγος . εἰ δὲ δὴ καὶ περὶ τούτων ἐλέγχοιτο οὐ παντάπασιν εὐγνωμόνως τῷ λόγῳ κεχρημένος , πανταχῆ δειχθήσεται φιλονεικῶν . τοῦτʼ ἔστι προὔργου τὸ καὶ περὶ τούτων εἰπεῖν . φέρε δὴ πρὸς Διὸς , εἴ πως ἀναστάντες ἢ λαβόντες αἴσθησιν , ὥσπερ Πλάτωνι Δίων ὑπόκειται πρὸς Συρακοσίους λέγων , ταυτὶ πρὸς αὐτὸν εἴποιεν , ἡμεῖς , ὦ Πλάτων , ἄλλο μὲν οὐδὲν χρηστὸν τὴν Ἀθηναίων πόλιν εἰργασάμεθα · οὐ γὰρ ἦμεν τῆς σῆς ἀρετῆς καὶ σοφίας ἐπιστήμονες , πάντα δʼ οὐ πᾶσιν οἱ θεοὶ διδόασιν · ἃ δʼ εἰς ἡμᾶς ἧκεν , εὔνοια , προθυμία , πίστις , ἀνδρεία , τὰ τοιαῦτα παρεσχόμεθα , ὥσθʼ ὑπερβολὴν ἑτέρῳ μὴ λιπεῖν , ἐν τοῖς τοιούτοις καιροῖς , ὦ Πλάτων , ἐν οἷς ἦν ἐν μὲν τῷ κρατεῖν ἅμα δόξα καὶ σωτηρία καὶ τὰ ἐκ τῶν εὐχῶν , ἡττηθέντας δὲ μηδʼ εἶναι τὸ παράπαν . λαβόντων δὲ ἡμῶν τούτους τοὺς λογισμοὺς καὶ τῶν θεῶν εὐμενῶς συναιρομένων ἐλευθέρα μὲν ἡ σὴ καὶ ἡμετέρα πατρὶς καὶ σώα καὶ ἀθῶος τῆς τῶν βαρβάρων ὕβρεως καὶ παρανομίας , ἐλευθέρα δὲ καὶ πᾶσα ἡ Ἑλλὰς , ἐξουσία δὲ καὶ σοὶ φιλοσοφεῖν καὶ τοῖς σοῖς ἑταίροις ἐγένετο καὶ πλεῖν ἐλευθέρως ὅποι ἐβούλεσθε καὶ ἔχειν ἡμῶν μνησθῆναι , καὶ ἔπειτα , εὔγνωμον δʼ ἦν , ὡς ἐπὶ τὰ βελτίω . ὡς εἰ τότε ἡμεῖς ἀπειπόντες παρεδώκαμεν ἡμᾶς αὐτοὺς τοῖς βαρβάροις ἀμαχητὶ , τίς ἂν ἡμῶν λόγος κατʼ ἀνθρώπους ἐγένετο ; ἀλλʼ οὔτε αὐτοὶ τοιοῦτον οὐδὲν ἐπάθομεν οὔτε τοὺς ἄλλους ἠνεσχόμεθα , οὐδʼ
Lemmas: ἐπεί δέ καί Μιλτιάδης καί Θεμιστοκλῆς καθάπτω καί Κίμων καί Περικλῆς , οὐ πρός ὁ ἀγαθός φάσκω προΐστημι ὁ πόλις , εἰμί μέν οὐδείς ἴσως κατεπείγω περί οὗτος νῦν διαφέρω . οὗτος μέν γάρ , εἰ δίκαιος Πλάτων αὐτός κατηγορέω , δίκαιος ἄν φαῦλος νομίζω · ῥητορικός δέ , εἰ καί πᾶς μοχθηρός οὗτος τίθημι , οὐδείς μάλα ἐλέγχω . συγχωρέω μέν οὖν ἐγώ ὁ γε ὑπέρ ῥητορική οὐ ἀπόλλυμι λόγος . εἰ δέ δή καί περί οὗτος ἐλέγχω οὐ παντάπασι εὐγνώμων ὁ λόγος χράω , πανταχῇ δείκνυμι φιλονεικέω . οὗτος εἰμί ἔργον ὁ καί περί οὗτος λέγω . φέρω δή πρός Ζεύς , εἰ πως ἀνίστημι ἤ λαμβάνω αἴσθησις , ὥσπερ Πλάτων Δίων ὑπόκειμαι πρός Συρακούσιος λέγω , οὗτος πρός αὐτός λέγω , ἐγώ , ὦ Πλάτων , ἄλλος μέν οὐδείς χρηστός ὁ Ἀθηναῖος πόλις ἐργάζομαι · οὐ γάρ εἰμί ὁ σός ἀρετή καί σοφία ἐπιστήμων , πᾶς δέ οὐ πᾶς ὁ θεός δίδωμι · ὅς δέ εἰς ἐγώ ἥκω , εὔνοια , προθυμία , πίστις , ἀνδρεία , ὁ τοιοῦτος παρέχω , ὥστε ὑπερβολή ἕτερος μή λείπω , ἐν ὁ τοιοῦτος καιρός , ὦ Πλάτων , ἐν ὅς εἰμί ἐν μέν ὁ κρατέω ἅμα δόξα καί σωτηρία καί ὁ ἐκ ὁ εὐχή , ἡσσάομαι δέ μηδέ εἰμί ὁ παράπαν . λαμβάνω δέ ἐγώ οὗτος ὁ λογισμός καί ὁ θεός εὐμενής συναίρω ἐλεύθερος μέν ὁ σός καί ἡμέτερος πατρίς καί σῶς καί ἀθῶος ὁ ὁ βάρβαρος ὕβρις καί παρανομία , ἐλεύθερος δέ καί πᾶς ὁ Ἑλλάς , ἐξουσία δέ καί σύ φιλοσοφέω καί ὁ σός ἑταῖρος γίγνομαι καί πλέω ἐλεύθερος ὅποι βούλομαι καί ἔχω ἐγώ μιμνῄσκω , καί ἔπειτα , εὐγνώμων δέ εἰμί , ὡς ἐπί ὁ ἀγαθός . ὡς εἰ τότε ἐγώ ἀπολέγω παραδίδωμι ἐγώ αὐτός ὁ βάρβαρος ἀμαχητί , τίς ἄν ἐγώ λόγος κατά ἄνθρωπος γίγνομαι ; ἀλλά οὔτε αὐτός τοιοῦτος οὐδείς πάσχω οὔτε ὁ ἄλλος ἀνέχω , οὐδέ