aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 23
ὁ δέ γε Ἀλκίνους αὐτὸς συνιστὰς αὐτὸν καὶ καλῶν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ φησι τῷ γάρ ῥα θεὸς πέρι δῶκεν ἀοιδὴν , τέρπειν ὅππη θυμὸς ἐποτρύνῃσιν ἀείδειν . ταυτί φησιν ὁ Ἀλκίνους αὐτὸς , ᾧ φιλοτιμίαν εἶχε δήπουθεν , εἴ τι καὶ διδασκάλοις ἀνήλωσεν ὑπὲρ αὐτοῦ , καὶ ταῦτʼ ὄντι λαμπρῷ καὶ μεγαλοψύχῳ καὶ δόξης ἐραστῇ . ἀλλʼ ὅμως ἐγώ σοι , φησὶν , αὐτὸς λέγω καὶ διορίζομαι , τοῦτον οὐκ ἐδιδαξάμην . καὶ οὐχ ὁ μὲν Ἀλκίνους οὕτως ὁ τῶν Φαιάκων βασιλεὺς , ὁ δὲ τῶν Ἑλλήνων σοφώτατος οὐχ ὁμοίως περὶ τῶν αὐτῶν , ἀλλʼ ἔτι μᾶλλον ἀγασθεὶς τοῦ Δημοδόκου τῆς ἐπιδείξεως καὶ ὥσπερ ἐπίτηδες ζητῶν ὅ τι εἴποι μέγιστον , ὦ Δημόδοκε , φησὶν , ἔξοχα δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντων · ἢ σέ γε Μοῦσʼ ἐδίδαξε Διὸς παῖς , ἢ σέ γʼ Ἀπόλλων ὡς τοῦ πράγματος κρείττονος ἢ τέχνῃ λαβεῖν . λίην γὰρ κατὰ κόσμον Ἀχαιῶν οἶτον ἀείδεις . οὐδὲ τοῦτο πάρεργον , οὐδʼ εἰκῆ προσθεὶς , οὐδʼ ἐφόλκιον ἄλλως ἐπὶ τοῖς ἄνω , ἀλλʼ ἐνδεικνύμενος καὶ πρὸς ἓν σημαινόμενος ὅτι τοῦτο τὸ ἐν κόσμῳ καὶ λαμπρῶς οὐκ ἐκ τέχνης , ἀλλʼ ἐπιπνοίᾳ θεῶν παραγίγνεται . κομψὸν μὲν γάρ τι , φαυλότερον δὲ ἡ τέχνη πολλῷ · πάλιν δʼ ὥσπερ ἐπισφραγιζόμενος τὴν μαρτυρίαν , προβαλὼν αὐτῷ τὸν τοῦ ἵππου κόσμον ἀεῖσαι , τοσοῦτον ὑπισχνεῖται , αἴ κεν δή μοι ταῦτα ( φησὶ ) κατὰ μοῖραν καταλέξῃς , αὐτίκα καὶ πᾶσιν μυθήσομαι ἀνθρώποισιν ὡς ἄρα τοι πρόφρων θεὸς ὤπασε θέσπιν ἀοιδήν . ὡς οὐκ ἔχων τί τούτου μεῖζον ὑπόσχοιτο αὐτῷ . οὕτω τοίνυν ὁ ποιητὴς πεπεικὼς αὑτὸν ἐποίει περὶ τούτων , ὥστε ὥσπερ δεδοικὼς μή τις αὐτὸν περὶ Δημοδόκου μόνου λέγειν ταῦτα δόξειεν , ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀοιδῶν ἐποίησεν ἀρχόμενον τὸν Ὀδυσσέα καὶ λέγονθʼ οὕτω πᾶσι γὰρ ἀνθρώποισιν ἐπιχθονίοισιν ἀοιδοὶ τιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς , οὕνεκʼ ἄρα σφᾶς οἴμας Μοῦσʼ ἐδίδαξε · φίλησε δὲ φῦλον ἀοιδῶν .
Lemmas: ὁ δέ γε Ἀλκίνοος αὐτός συνίστημι αὐτός καί καλέω εὐθύς ἐν ἀρχή φημί ὁ γάρ ἄρα θεός περί δίδωμι ἀοιδή , τέρπω ὅπῃ θυμός ἐποτρύνω ἀείδω . οὗτος φημί ὁ Ἀλκίνοος αὐτός , ὅς φιλοτιμία ἔχω δήπουθεν , εἰ τις καί διδάσκαλος ἀναλίσκω ὑπέρ αὐτός , καί οὗτος εἰμί λαμπρός καί μεγαλόψυχος καί δόξα ἐραστής . ἀλλά ὅμως ἐγώ σύ , φημί , αὐτός λέγω καί διορίζω , οὗτος οὐ διδάσκω . καί οὐ ὁ μέν Ἀλκίνοος οὕτως ὁ ὁ Φαίαξ βασιλεύς , ὁ δέ ὁ Ἕλλην σοφός οὐ ὅμοιος περί ὁ αὐτός , ἀλλά ἔτι μάλα ἄγαμαι ὁ Δημόδοκος ὁ ἐπίδειξις καί ὥσπερ ἐπίτηδες ζητέω ὅς τις λέγω μέγας , ὦ Δημόδοκος , φημί , ἔξοχος δή σύ βροτός αἰνίζω ἅπας · ἤ σύ γε Μοῦσα διδάσκω Ζεύς παῖς , ἤ σύ γε Ἀπόλλων ὡς ὁ πρᾶγμα κρατύς ἤ τέχνη λαμβάνω . λίαν γάρ κατά κόσμος Ἀχαιός οἶτος ἀείδω . οὐδέ οὗτος πάρεργον , οὐδέ εἰκῇ προστίθημι , οὐδέ ἐφόλκιον ἄλλος ἐπί ὁ ἄνω , ἀλλά ἐνδείκνυμι καί πρός εἷς σημαίνω ὅτι οὗτος ὁ ἐν κόσμος καί λαμπρός οὐ ἐκ τέχνη , ἀλλά ἐπίπνοια θεός παραγίγνομαι . κομψός μέν γάρ τις , φαῦλος δέ ὁ τέχνη πολύς · πάλιν δέ ὥσπερ ἐπισφραγίζω ὁ μαρτυρία , προβάλλω αὐτός ὁ ὁ ἵππος κόσμος ἀείδω , τοσοῦτος ὑπισχνέομαι , εἰ ἄν δή ἐγώ οὗτος ( φημί ) κατά μοῖρα καταλέγω , αὐτίκα καί πᾶς μυθέομαι ἄνθρωπος ὡς ἄρα σύ πρόφρων θεός ὀπάζω θέσπις ἀοιδή . ὡς οὐ ἔχω τίς οὗτος μέγας ὑπισχνέομαι αὐτός . οὕτως τοίνυν ὁ ποιητής πείθω ἑαυτοῦ ποιέω περί οὗτος , ὥστε ὥσπερ δείδω μή τις αὐτός περί Δημόδοκος μόνος λέγω οὗτος δοκέω , ἀπό ὁ κοινός ὁ ἀοιδός ποιέω ἄρχω ὁ Ὀδυσσεύς καί λέγω οὕτως πᾶς γάρ ἄνθρωπος ἐπιχθόνιος ἀοιδός τιμή ἔμμορος εἰμί καί αἰδώς , οὕνεκα ἄρα σφεῖς οἴμη Μοῦσα διδάσκω · φιλέω δέ φῦλον ἀοιδός .