aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 24
ὥσπερ δεδοικὼς Ὅμηρος ὑπὲρ ἑαυτοῦ μή τις αὐτὸν φῇ παρʼ ἑτέρου τι μεμαθηκέναι , ἀλλὰ μὴ παρʼ αὐτῶν τῶν Μουσῶν . πῶς οὖν αἱ Μοῦσαι διδάσκουσιν ; ἆρά γε ὥσπερ οἱ γραμματισταὶ διδασκαλεῖον ἀνοιξάμεναι ; οὐκ ἔστιν . ἀλλʼ οἶμαι ἐπὶ νοῦν ἄγουσι καὶ τὴν εὕρεσιν κινοῦσιν , ὡς καὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις ἐμφαίνεται τοῖς ἔπεσι · φησὶ γοῦν ἐπὶ πᾶσιν ὣς φάθʼ · ὁ δʼ ὁρμηθεὶς θεοῦ ἤρχετο , φαῖνε δʼ ἀοιδήν · ταυτὸν διὰ πάντων ἐμφανίζων , ὅτι ληρεῖ τέχνη πρὸς θεὸν κινοῦντα . τὸν τοίνυν Φήμιον ἐν τῇ τῶν μνηστήρων σφαγῇ πεποίηκε τὸ ὑπὲρ ἑαυτοῦ παραιτούμενον καὶ λέγοντα αὐτοδίδακτος δʼ εἰμί · θεὸς δέ μοι ἐν φρεσὶν οἴμας παντοίας ἐνέφυσεν , ἔοικα δέ τοι παραείδειν ὥστε θεῷ · τῷ μή με λιλαίεο δειροτομῆσαι . τοῦτο μὲν ὡς ταυτὸν ὅ τε αὐτοδίδακτος καὶ ὁ τῶν θεῶν μαθητὴς ἐγγύθεν οὑτωσὶ δηλῶν , τοῦτο δὲ ὡς οὐδὲν ἄλλο εἰπόντος εἰς σωτηρίαν τοῦ Φημίου μεῖζον ἢ ὅτι οὐδενὸς ἀνθρώπων ἐστὶ μαθητής . εἰκότως · τὸν γὰρ ὑπὸ τῶν ἠδικῆσθαι δοκούντων μέλλοντα σωθήσεσθαι εἰς τὴν παρὰ τῶν θεῶν τιμὴν καταφεύγειν εἰκὸς ἦν . διʼ ἃ τούτοις αὐτὸν σώζει τοῖς λόγοις . ἔτι τοίνυν , ἀναλήψομαι γὰρ , τὸν Τηλέμαχον ἀποδημοῦντα πεποίηκε δή που κατὰ πύστιν τοῦ πατρὸς ἐν τοῖς πρώτοις , ὡς δὲ προσέσχε τῇ Πύλῳ καὶ συντυγχάνειν ἔδει τῷ Νέστορι ἀγωνιῶντα καὶ ἀποροῦντα ὅ τι χρὴ λέγειν πρὸς αὐτὸν διὰ τὸ συνειδέναι μὴ ὅπως τέχνην αὐτῷ τινα ἐπισταμένῳ περὶ λόγους , ἀλλʼ οὐδʼ αὐτὸ , ὅ φησι Πλάτων , ἐμπειρίαν ἔχοντί πω μέχρι τούτου . κατακέκλεικε γοῦν αὐτὸ τοῦτʼ εἰς ἔπος ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος οὐδέ τί πω μύθοισι πεπείρημαι πυκινοῖσιν . ὁ δʼ αὐτὸν παραμυθεῖται καὶ λέγει , μηδείς σε τῶν σοφιστῶν ἐξαπατάτω , μηδʼ ἀθυμήσῃς ἐπὶ σαυτῷ . εἰ γὰρ καὶ τῆς τέχνης ἀπολέλειψαι καὶ τῆς ἐμπειρίας , ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶ σῇσι νοήσεις , ἄλλα δὲ καὶ δαίμων ὑποθήσεται · οὐ γὰρ ὀΐω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι τε τραφέμεν τε , συνάπτων κἀνταῦθα τρόπον τινὰ καὶ συντιθεὶς ἐφεξῆς
Lemmas: ὥσπερ δείδω Ὅμηρος ὑπέρ ἑαυτοῦ μή τις αὐτός φημί παρά ἕτερος τις μανθάνω , ἀλλά μή παρά αὐτός ὁ Μοῦσα . πῶς οὖν ὁ Μοῦσα διδάσκω ; ἆρα γε ὥσπερ ὁ γραμματιστής διδασκαλεῖον ἀνοίγνυμι ; οὐ εἰμί . ἀλλά οἴομαι ἐπί νόος ἄγω καί ὁ εὕρεσις κινέω , ὡς καί ἐν αὐτός οὗτος ἐμφαίνω ὁ ἔπος · φημί γοῦν ἐπί πᾶς ὡς φημί · ὁ δέ ὁρμάω θεός ἄρχω , φαίνω δέ ἀοιδή · τατός διά πᾶς ἐμφανίζω , ὅτι ληρέω τέχνη πρός θεός κινέω . ὁ τοίνυν Φήμιος ἐν ὁ ὁ μνηστήρ σφαγή ποιέω ὁ ὑπέρ ἑαυτοῦ παραιτέομαι καί λέγω αὐτοδίδακτος δέ εἰμί · θεός δέ ἐγώ ἐν φρήν οἴμη παντοῖος ἐμφύω , ἔοικα δέ σύ παραείδω ὥστε θεός · τῷ μή ἐγώ λιλαίομαι δειροτομέω . οὗτος μέν ὡς τατός ὁ τε αὐτοδίδακτος καί ὁ ὁ θεός μαθητής ἐγγύθεν οὕτως δηλόω , οὗτος δέ ὡς οὐδείς ἄλλος λέγω εἰς σωτηρία ὁ Φήμιος μέγας ἤ ὅτι οὐδείς ἄνθρωπος εἰμί μαθητής . ἔοικα · ὁ γάρ ὑπό ὁ ἀδικέω δοκέω μέλλω σῴζω εἰς ὁ παρά ὁ θεός τιμή καταφεύγω ἔοικα εἰμί . διά ὅς οὗτος αὐτός σῴζω ὁ λόγος . ἔτι τοίνυν , ἀναλαμβάνω γάρ , ὁ Τηλέμαχος ἀποδημέω ποιέω δή που κατά πύστις ὁ πατήρ ἐν ὁ πρῶτος , ὡς δέ προσέχω ὁ Πύλος καί συντυγχάνω δέω ὁ Νέστωρ ἀγωνιάω καί ἀπορέω ὅς τις χρή λέγω πρός αὐτός διά ὁ σύνοιδα μή ὅπως τέχνη αὐτός τις ἐπίσταμαι περί λόγος , ἀλλά οὐδέ αὐτός , ὅς φημί Πλάτων , ἐμπειρία ἔχω πω μέχρι οὗτος . κατακλῄζω γοῦν αὐτός οὗτος εἰς ἔπος ἐκ ἀρχή εἰς τέλος οὐδέ τις πω μῦθος πειράω πυκνός . ὁ δέ αὐτός παραμυθέομαι καί λέγω , μηδείς σύ ὁ σοφιστής ἐξαπατάω , μηδέ ἀθυμέω ἐπί σεαυτοῦ . εἰ γάρ καί ὁ τέχνη ἀπολείπω καί ὁ ἐμπειρία , ἄλλος μέν αὐτός ἐν φρήν σός νοέω , ἄλλος δέ καί δαίμων ὑποτίθημι · οὐ γάρ οἴομαι οὐ σύ θεός ἀέκητι γίγνομαι τε τρέφω τε , συνάπτω ἐνταῦθα τρόπος τις καί συντίθημι ἐφεξῆς