aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 62
κρεῖττον ἢ ἀδικεῖν . εἰ δʼ οὔτʼ ἐκεῖνο ἐπαναγκάζει καὶ τοῦτο κωλύει , κατʼ ἐκεῖνο μὲν οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν πω , δῶμεν γὰρ ὡς ἐν τῷ παρόντι , κατὰ τοῦτο δὲ κυρίως ἀγαθὸν καὶ τοσούτῳ βέλτιον ἢ χεῖρον , ὅσῳ τοῦ βελτίονος μετείληφεν , ἀλλʼ οὐ τοῦ χείρονος , εἴπερ βέλτιον τὸ μήτε ἀδικεῖν μήτε ἀδικεῖσθαι , ἢ δυοῖν ἐκείνοιν τὸ ἕτερον . καὶ μὴν ὁ μὲν μὴ ἀδικεῖν ἐγνωκὼς οὐχ ἅμα αὐτός τε τοῦ κακουργεῖν ἀπέχεται καὶ τὸ ἀδικεῖσθαι πέφευγεν . αὐτὸ γὰρ τοῦτο ἦν ἀδικεῖν τὸ κακῶς ὃν οὐ προσῆκε ποιεῖν . ὥσθʼ ἕως ἂν ἐν ἀνθρώποις ᾖ τὸ κακουργεῖν , ἀδικήσεται . ὁ δὲ τὴν τοῦ μὴ ἀδικεῖσθαι φυλακὴν ἔχων ἅμα καὶ τὸ ἀδικεῖν που κωλύει . ὥσπερ γὰρ ἅμα τε ἠδίκηται καὶ ἠδίκηκεν ἕτερος , οὕτως ὁ τὴν τοῦ μὴ ἀδικεῖσθαι δύναμιν ἔχων τὴν αὐτὴν τοῦ μὴ ἐᾶν ἀδικεῖν ἔχει . ὥστε εἰ τὸ μὲν μὴ ἀδικεῖσθαι τῆς ῥητορικῆς τίθησι , τὸ δὲ μὴ ἀδικεῖν τῆς φιλοσοφίας , τοσούτῳ χείρων φιλοσοφία ῥητορικῆς , ὅσῳ τοῦ ἀδικεῖσθαι τὸ ἀδικεῖν . ὁπότε δʼ αὖ πρὸ τούτου τίθησι τὸ μήτε ἀδικεῖν μήτε ἀδικεῖσθαι , τούτῳ βελτίων αὖ γίγνεται ῥητορικὴ φιλοσοφίας , ἐπειδή γε ὁμοῦ τῷ ἀδικεῖσθαι καὶ τὸ ἀδικεῖν ἀναιρεῖ . ἐπεὶ καὶ οἱ νόμοι κωλύοντες ἀδικεῖσθαι , ἅμα καὶ ἀδικεῖν δή που κωλύουσιν . οὐ γὰρ ἔστιν οὐκ ὄντων τῶν ἀδικουμένων τοὺς ἀδικοῦντας εἶναι , μηδενὸς ὄντος ἐφʼ ὃν τοῦτʼ ἔρχεται . ὥσθʼ ἡ ῥητορικὴ τὸ ἀδικεῖσθαι κωλύουσα συγκωλύει καὶ τὸ ἀδικεῖν αὐτῷ τούτῳ ᾧπερ τὸ ἀδικεῖσθαι . εἰ δὲ δὴ καὶ ὅλως βοηθείας ἕνεκα τῷ δικαίῳ τὴν ῥητορικὴν δείκνυμεν εὑρεθεῖσαν καὶ τὴν αὐτὴν καθαρῶς τάξιν ἔχουσαν τοῖς νόμοις , οὐ μόνον , ὡς ἔοικεν , ὁ ῥήτωρ οὐ τὸ μὲν ἀδικεῖσθαι φεύξεται , τὸ δʼ ἀδικεῖν βεβαιώσει , ἀλλʼ οὐδὲν οὕτως ὡς τὸ ἀδικεῖν κωλύσει . οὐ γὰρ μόνον τῶν εἰς αὑτὸν σχήσει πρόνοιαν , ἀλλʼ ὅπως μηδʼ ἄλλος πείσεται κακῶς , εἴπερ ὧν τοὺς νόμους χάριν , τούτων καὶ τὴν ῥητορικὴν εὑρέσθαι νενίκηκεν .
Lemmas: κρατύς ἤ ἀδικέω . εἰ δέ οὔτε ἐκεῖνος ἐπαναγκάζω καί οὗτος κωλύω , κατά ἐκεῖνος μέν οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός πω , δίδωμι γάρ ὡς ἐν ὁ πάρειμι , κατά οὗτος δέ κύριος ἀγαθός καί τοσοῦτος ἀγαθός ἤ κακός , ὅσος ὁ ἀγαθός μεταλαμβάνω , ἀλλά οὐ ὁ κακός , εἴπερ ἀγαθός ὁ μήτε ἀδικέω μήτε ἀδικέω , ἤ δύο ἔκεινος ὁ ἕτερος . καί μήν ὁ μέν μή ἀδικέω γιγνώσκω οὐ ἅμα αὐτός τε ὁ κακουργέω ἀπέχω καί ὁ ἀδικέω φεύγω . αὐτός γάρ οὗτος εἰμί ἀδικέω ὁ κακός ὅς οὐ προσήκω ποιέω . ὥστε ἕως ἄν ἐν ἄνθρωπος εἰμί ὁ κακουργέω , ἀδικέω . ὁ δέ ὁ ὁ μή ἀδικέω φυλακή ἔχω ἅμα καί ὁ ἀδικέω που κωλύω . ὥσπερ γάρ ἅμα τε ἀδικέω καί ἀδικέω ἕτερος , οὕτως ὁ ὁ ὁ μή ἀδικέω δύναμις ἔχω ὁ αὐτός ὁ μή ἐάω ἀδικέω ἔχω . ὥστε εἰ ὁ μέν μή ἀδικέω ὁ ῥητορική τίθημι , ὁ δέ μή ἀδικέω ὁ φιλοσοφία , τοσοῦτος κακός φιλοσοφία ῥητορική , ὅσος ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω . ὁπότε δέ αὖ πρό οὗτος τίθημι ὁ μήτε ἀδικέω μήτε ἀδικέω , οὗτος ἀγαθός αὖ γίγνομαι ῥητορικός φιλοσοφία , ἐπειδή γε ὁμοῦ ὁ ἀδικέω καί ὁ ἀδικέω ἀναιρέω . ἐπεί καί ὁ νόμος κωλύω ἀδικέω , ἅμα καί ἀδικέω δή που κωλύω . οὐ γάρ εἰμί οὐ εἰμί ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω εἰμί , μηδείς εἰμί ἐπί ὅς οὗτος ἔρχομαι . ὥστε ὁ ῥητορικός ὁ ἀδικέω κωλύω συγκωλύω καί ὁ ἀδικέω αὐτός οὗτος ὅς ὁ ἀδικέω . εἰ δέ δή καί ὅλος βοήθεια ἕνεκα ὁ δίκαιος ὁ ῥητορική δείκνυμι εὑρίσκω καί ὁ αὐτός καθαρός τάξις ἔχω ὁ νόμος , οὐ μόνος , ὡς ἔοικα , ὁ ῥήτωρ οὐ ὁ μέν ἀδικέω φεύγω , ὁ δέ ἀδικέω βεβαιόω , ἀλλά οὐδείς οὕτως ὡς ὁ ἀδικέω κωλύω . οὐ γάρ μόνος ὁ εἰς ἑαυτοῦ ἔχω πρόνοια , ἀλλά ὅπως μηδέ ἄλλος πάσχω κακός , εἴπερ ὅς ὁ νόμος χάριν , οὗτος καί ὁ ῥητορική εὑρίσκω νικάω .