aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 95
ῥητορικὴ παραλαβοῦσα ἄγει καὶ κοσμεῖ τὸν ἔχοντά τε καὶ τοὺς χρωμένους αὔξουσα τὸ προσῆκον αὔξεσθαι κατὰ τὴν φύσιν ἀνθρώπῳ . καίτοι εἰ τοσαῦτα Πλάτων ἐπέδειξεν ὑπὲρ τοῦ κολακείαν εἶναι ῥητορικὴν , ὅσα νῦν ἡμεῖς ὑπὲρ παντὸς τοῦ ἐναντίου δείκνυμεν , οὐκ οἶδʼ ὅπως ἄμεινον ἐπιστώσατο τὸν λόγον . εἰ δὲ οἴεται παραδειγμάτων φαυλότητι καταισχύνειν αὐτῆς τὴν ἀξίαν , ἐμοὶ μὲν οὐκ ἔτι τἀπὶ τούτοις ῥητά · δύναιτο δʼ ἄν τις τὸ τοῦ Ὁμήρου σώζων ἔπος πρὸς ἔπος τὸ ὅμοιον ἀνταποδιδοὺς ὑπολαμβάνειν , τί δαί ; οὐχὶ καὶ αἱ τιτθαὶ τοῖς παιδαρίοις ταῦτα λέγουσι καὶ οἱ γραμματισταὶ καὶ οἱ παιδαγωγοί ; ὑπερεμπίπλασθαί σε οὐ χρὴ καὶ βαδίζειν ἐν ταῖς ὁδοῖς ὅτι χρὴ κοσμίως καὶ τοῖς πρεσβυτέροις ὑπανίστασθαι καὶ τοὺς γονέας φιλεῖν καὶ μὴ θορυβεῖν μηδὲ κυβεύειν μηδʼ ἴσχειν , εἰ βούλει , τὼ πόδʼ ἐπαλλάξ · ἀλλʼ ὅμως οὐ διὰ ταῦτα μέγα φρονοῦσιν αἱ τιτθαὶ οὐδὲ ἀξιοῦσι πρὸ τῶν φιλοσόφων εἶναι . ὥστε ἣν ἂν πλείστου θῇς ἀξία δυοῖν ἴσως ἢ τριῶν μνῶν . οἱ δὲ παιδαγωγοὶ καὶ ὑποβαρβαρίζοντες ταῦτα νουθετοῦσιν οἱ πολλοὶ καὶ φέρουσιν ἐνίοτε ἀντὶ παιδαγωγῶν θυρωροὶ γιγνόμενοι τοῖς αὐτῶν δεσπόταις , ὁπόταν καταλύσωσι τὴν τέχνην · καὶ οὐ μὰ Δία οὐκ εἰ τῶν ῥητόρων ἔλαττον ἕξουσι δυσκολαίνουσιν , οὐδέ γε ἐκεῖνο λέγουσι , τί δή ποτε αὐτοὶ μὲν ὁσημέραι βοῶντες καὶ κονδυλίζοντές γε ἐνίοτε καὶ οὐχ ὅσον ἀφοσιώσασθαι νουθετοῦντες οὐκ ἀνεσπάκασι τὰς ὀφρῦς , οὐδὲ εἰς τὴν προεδρίαν ὠθίζονται , οὐδὲ τὴν τοῦ τὰ μέγιστα τῶν ἀνθρωπείων πραγμάτων ἐπίστασθαι δόξαν οὐδέπω καὶ νῦν εἰλήφασιν · οἱ δὲ φιλόσοφοι σεμνύνονται καὶ γαυριῶσι καὶ πρωτείων ἀντιποιοῦνται καὶ μεγάλους αὑτοὺς ἄγουσι καὶ ταῦτα λέγοντες ἐν αὑτοῖς , καὶ οὔτε τοῖς ῥήτορσιν ὑπείκουσιν οὔτε τοῖς παιδαγωγοῖς ἴσον οἴονται δεῖν φρονεῖν . ἀλλʼ οὔτε ταῦτα ἔχει λόγον ὑγιᾶ κἀκεῖνα
Lemmas: ῥητορικός παραλαμβάνω ἄγω καί κοσμέω ὁ ἔχω τε καί ὁ χράω αὐξάνω ὁ προσήκω αὐξάνω κατά ὁ φύσις ἄνθρωπος . καίτοι εἰ τοσοῦτος Πλάτων ἐπιδείκνυμι ὑπέρ ὁ κολακεία εἰμί ῥητορική , ὅσος νῦν ἐγώ ὑπέρ πᾶς ὁ ἐναντίος δείκνυμι , οὐ οἶδα ὅπως ἀγαθός πιστόω ὁ λόγος . εἰ δέ οἴομαι παράδειγμα φαυλότης καταισχύνω αὐτός ὁ ἀξία , ἐγώ μέν οὐ ἔτι ἐπί οὗτος ῥητός · δύναμαι δέ ἄν τις ὁ ὁ Ὅμηρος σῴζω ἔπος πρός ἔπος ὁ ὅμοιος ἀνταποδίδωμι ὑπολαμβάνω , τίς δαί ; οὐ καί ὁ τιτθή ὁ παιδάριον οὗτος λέγω καί ὁ γραμματιστής καί ὁ παιδαγωγός ; ὑπερεμπίμπλημι σύ οὐ χρή καί βαδίζω ἐν ὁ ὁδός ὅτι χρή κόσμιος καί ὁ πρέσβυς ὑπανίσταμαι καί ὁ γονεύς φιλέω καί μή θορυβέω μηδέ κυβεύω μηδέ ἴσχω , εἰ βούλομαι , ὁ πούς ἐπαλλάξ · ἀλλά ὅμως οὐ διά οὗτος μέγας φρονέω ὁ τιτθή οὐδέ ἀξιόω πρό ὁ φιλόσοφος εἰμί . ὥστε ὅς ἄν πολύς τίθημι ἄξιος δύο ἴσως ἤ τρεῖς μνᾶ . ὁ δέ παιδαγωγός καί ὑποβαρβαρίζω οὗτος νουθετέω ὁ πολύς καί φέρω ἐνίοτε ἀντί παιδαγωγός θυρωρός γίγνομαι ὁ αὐτός δεσπότης , ὁπόταν καταλύω ὁ τέχνη · καί οὐ μά Ζεύς οὐ εἰ ὁ ῥήτωρ ἐλαχύς ἔχω δυσκολαίνω , οὐδέ γε ἐκεῖνος λέγω , τίς δή ποτέ αὐτός μέν ὁσημέραι βοάω καί κονδυλίζω γε ἐνίοτε καί οὐ ὅσος ἀφοσιόω νουθετέω οὐ ἀνασπάω ὁ ὀφρύς , οὐδέ εἰς ὁ προεδρία ὠθίζω , οὐδέ ὁ ὁ ὁ μέγας ὁ ἀνθρώπειος πρᾶγμα ἐπίσταμαι δόξα οὐδέπω καί νῦν λαμβάνω · ὁ δέ φιλόσοφος σεμνύνω καί γαυριάω καί πρωτεῖον ἀντιποιέω καί μέγας ἑαυτοῦ ἄγω καί οὗτος λέγω ἐν ἑαυτοῦ , καί οὔτε ὁ ῥήτωρ ὑπείκω οὔτε ὁ παιδαγωγός ἴσος οἴομαι δέω φρονέω . ἀλλά οὔτε οὗτος ἔχω λόγος ὑγιής ἐκεῖνος