aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 74
εἰ μὲν καὶ τῆς φιλοσοφίας ὁ αὐτός ἐστιν ὅρος , φιλοσοφία τις οὖσα ἡ ῥητορικὴ φαίνεται . εἰ δʼ ἐξαρκεῖ τῇ φιλοσοφίᾳ μὴ ἀδικεῖν , ἡ ῥητορικὴ τελεώτερον · τὸ γὰρ χαλεπώτερον κτήσασθαι καὶ μεῖζον ἤδη προστίθησιν , ὅπως μηδʼ αὐτὸς ὑπʼ ἄλλων ἀδικήσεται . πῶς οὖν τὸ αὐτὸ ἅμα μὲν τελέως ἀγαθὸν καὶ μέγιστον τῶν ἀγαθῶν , ἅμα δʼ ἔσχατον τῶν κακῶν καὶ κολακεία ; καὶ πῶς ἐλάχιστον οἱ ῥήτορες δύνανται , εἴ γε οὗ παγχάλεπον κτήσασθαι δύναμιν , τοῦτʼ αὐτοῖς περίεστιν ; ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω συμβαλεῖν . εὐδαίμονες ἄρα , οὐκ ἄθλιοι , κατὰ τὸν Πλάτωνος λόγον οἱ ῥήτορες , εἴ γε ὁ μὲν τελέως ἀγαθὸς εὐδαίμων , τὸ δʼ οὐκ ἔστι κτήσασθαι μὴ τελέως ἀγαθὸν γενόμενον . εἶτʼ ἐλέγχειν μὲν βούλεται ῥητορικὴν , κατηγορεῖ δὲ τῶν τυράννων καὶ δυναστῶν , τὰ ἄμικτα μιγνὺς , ὥσπερ ἂν εἰ ὁ Ἡρακλῆς , ἵλεως δʼ εἴη τῷ παραδείγματι , προσταχθὲν αὐτῷ τὸν ἐν τῇ Νεμέᾳ ἀνελεῖν λέοντα , εἶτʼ ὄνῳ συμπλακεὶς καὶ πνίγων τὸν λέοντα ἄγχειν ᾤετο καὶ τοῦθʼ ὅπερ προὔθετο πράττειν . τοσοῦτον δὲ λείπεται τὸ παράδειγμα ὅσον οὗτός γε οὐχ ἕτερον ἀνθʼ ἑτέρου ποιεῖ τοῦτον τὸν τρόπον τῷ λόγῳ χρώμενος , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐναντίοις περιπίπτει . τίς γὰρ οὐκ οἶδεν ὅτι ῥητορικὴ καὶ τυραννὶς τοσοῦτον ἀλλήλων κεχώρισται ὅσον τὸ πείθειν τοῦ βιάζεσθαι ; ἀλλὰ μὴν ταῦτά γε οὐδείς ἐστιν ὅστις ἂν τὴν ἐναντίαν φύσιν εἰπὼν ἔχειν αἰσχυνθείη . ὥστʼ εἰ δεινὸν τὸ βιάζεσθαι καὶ πλεονεκτεῖν , τό γε πείθειν καὶ τοῦ δικαίου προεστάναι καλὸν καὶ προσῆκον . οὐκοῦν οὐχ οὕτω ῥητορικὴ κακὸν ὡς τυραννὶς , ἀλλʼ εἰ κακὸν ἡ τυραννὶς , ἡ ῥητορικὴ χρηστὸν ἐκ τῶν αὐτῶν · ἡ μὲν γὰρ βιάζεσθαι πανταχοῦ ζητεῖ , ἡ δὲ τὸ πείθειν τετίμηκεν . ὥσθʼ ὅμοιον ποιεῖ τούτοις ἐκεῖνό γʼ ἐλέγχειν νομίζων ὥσπερ ἂν εἴ τις τὸν ἐν τῇ νυκτὶ σκότον
Lemmas: εἰ μέν καί ὁ φιλοσοφία ὁ αὐτός εἰμί ὅρος , φιλοσοφία τις εἰμί ὁ ῥητορικός φαίνω . εἰ δέ ἐξαρκέω ὁ φιλοσοφία μή ἀδικέω , ὁ ῥητορικός τέλειος · ὁ γάρ χαλεπός κτάομαι καί μέγας ἤδη προστίθημι , ὅπως μηδέ αὐτός ὑπό ἄλλος ἀδικέω . πῶς οὖν ὁ αὐτός ἅμα μέν τέλειος ἀγαθός καί μέγας ὁ ἀγαθός , ἅμα δέ ἔσχατος ὁ κακός καί κολακεία ; καί πῶς ἐλαχύς ὁ ῥήτωρ δύναμαι , εἰ γε ὅς παγχάλεπος κτάομαι δύναμις , οὗτος αὐτός περίειμι ; ἐγώ μέν οὐ ἔχω συμβάλλω . εὐδαίμων ἄρα , οὐ ἄθλιος , κατά ὁ Πλάτων λόγος ὁ ῥήτωρ , εἰ γε ὁ μέν τέλειος ἀγαθός εὐδαίμων , ὁ δέ οὐ εἰμί κτάομαι μή τέλειος ἀγαθός γίγνομαι . εἶτα ἐλέγχω μέν βούλομαι ῥητορικός , κατηγορέω δέ ὁ τύραννος καί δυνάστης , ὁ ἄμικτος μείγνυμι , ὥσπερ ἄν εἰ ὁ Ἡρακλῆς , ἵλαος δέ εἰμί ὁ παράδειγμα , προστάσσω αὐτός ὁ ἐν ὁ Νεμέα ἀναιρέω λέων , εἶτα ὄνος συμπλέκω καί πνίγω ὁ λέων ἄγχω οἴομαι καί οὗτος ὅς προθέω πράσσω . τοσοῦτος δέ λείπω ὁ παράδειγμα ὅσος οὗτος γε οὐ ἕτερος ἀντί ἕτερος ποιέω οὗτος ὁ τρόπος ὁ λόγος χράω , ἀλλά καί ὁ ἐναντίος περιπίπτω . τίς γάρ οὐ οἶδα ὅτι ῥητορικός καί τυραννίς τοσοῦτος ἀλλήλων χωρίζω ὅσος ὁ πείθω ὁ βιάζω ; ἀλλά μήν οὗτος γε οὐδείς εἰμί ὅστις ἄν ὁ ἐναντίος φύσις λέγω ἔχω αἰσχύνω . ὥστε εἰ δεινός ὁ βιάζω καί πλεονεκτέω , ὁ γε πείθω καί ὁ δίκαιος προΐστημι καλός καί προσήκω . οὐκοῦν οὐ οὕτως ῥητορικός κακός ὡς τυραννίς , ἀλλά εἰ κακός ὁ τυραννίς , ὁ ῥητορικός χρηστός ἐκ ὁ αὐτός · ὁ μέν γάρ βιάζω πανταχοῦ ζητέω , ὁ δέ ὁ πείθω τιμάω . ὥστε ὅμοιος ποιέω οὗτος ἐκεῖνος γε ἐλέγχω νομίζω ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ ἐν ὁ νύξ σκότος