aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 27
φρονῶν οὕτω καὶ λέγων , καὶ τῆς δάφνης οὐκ ἀμνημονῶν , ἣν ἅμα τῷ λαβεῖν ποιητὴς ἦν γεγονὼς ἐκ ποιμένος . ἐπεὶ καὶ τὰς τέχνας αὐτὰς καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα φύσει δή που διενεγκόντες ἄνθρωποι καὶ νικήσαντες ἀνεῦρον τὸ ἐξ ἀρχῆς . οὐ γὰρ αἱ τέχναι τὰς φύσεις ἐποίησαν , ἀλλʼ αἱ κράτισται φύσεις τὰς βελτίστας τῶν τεχνῶν εὗρον , ὥστε καὶ τῇ τάξει καὶ τῇ δυνάμει παρὰ τῇ φύσει τὰ πρεσβεῖα εἶναι . εἰ δὲ δὴ μηδʼ ἁπλῶς ἀνθρώποις τὴν εὕρεσιν προστίθεμεν τῶν τεχνῶν , ἀλλὰ θεοὺς ἡγήσασθαι φαμὲν αὐτοῖς καὶ καταδεῖξαι , πῶς οὐκ εὔδηλον ὅτι πολλῷ τινος εἶναι νικῶντος δεῖ προσθήκην τὴν τέχνην ; καὶ μὴν εἰ τοῦτο δῆλον ἅπασι καὶ πάντες ἂν συμφαῖεν μὴ θεοὺς παρʼ ἀνθρώπων λαβεῖν τὰς ἐπιστήμας , ἀλλʼ ἀνθρώπους παρὰ θεῶν , καὶ διδασκάλων μὲν ἐκείνους , μαθητῶν δὲ ἡμᾶς ἔχειν τάξιν , τοσούτῳ κρεῖττον , ὡς ἔοικεν , εὑρεῖν ἢ μαθεῖν , ὅσῳ κρείττων ἀνθρώπου θεός . οἱ μὲν γὰρ εὑρήκασιν ἅπαντα , ἡμεῖς δʼ , οἶμαι , λαβόντες χρώμεθα . ὀρθῶς ἄρα καὶ δικαίως ὁ τοῦ Ἑλικῶνος πρόσοικος καὶ ὡς εἰκὸς ἦν τὸν αὐτὸν ἐκ θεῶν ἐπιπνοίας ταῦτα λέγειν εἰληφότα τὸν μὲν τοιοῦτον ἄνδρα ὡς θεὸν καὶ θεῶν ἐγγὺς πρῶτον καὶ κράτιστον ἔθετο ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃ , τὸν δʼ ἀκούσαντα καὶ μαθόντα δεύτερον . ποῦ γὰρ ἄν τις καὶ κράτιστον θείη τὸν μαθόντα καὶ πῶς ; οὐκ ἔστιν οὐδὲ βουλομένῳ , ἀλλὰ φύσει κεκώλυται , δικαίως , ὅτι καὶ νικᾶν πανταχοῦ φαμὲν τὴν φύσιν . εἰ γὰρ ἦν τὸ μαθεῖν ἄριστον καὶ πρῶτον , οὐδʼ ἂν αὐτὸ πρῶτον τὸ μαθεῖν ἦν . ἐχρῆν γὰρ δή που μαθεῖν παρʼ ἑτέρου . ὥστε οὐκ ἂν ἦν ὁ διδάσκων πρῶτος , εἰ τὸ μαθεῖν κρεῖττον καὶ πρῶτον ἦν . παρὰ τοῦ γὰρ , ὦ καὶ σὺ τὴν ποικίλην κοσμήσας , ἀκούσῃ , τίσι πεισθῇ , εἰ κρείττων ὁ μαθών ἐστι τοῦ τὸ πρῶτον εὑρόντος , καὶ μὴ ἀνάγκῃ δεύτερος , εἴπερ τι μέλλει μαθήσεσθαι . πᾶς γὰρ ὁ μανθάνων ὡμολόγηκε δήπουθεν εἶναι χείρων αὐτῷ γε τῷ δεῖσθαι μαθεῖν · ὡς εἴ γε μὴ πείσειεν αὑτὸν δεῖσθαι πρότερον , πῶς ἂν μάθοι , ἢ πῶς ἄλλῳ γʼ ἂν εἰπόντι πεισθείη ;
Lemmas: φρονέω οὕτως καί λέγω , καί ὁ δάφνη οὐ ἀμνημονέω , ὅς ἅμα ὁ λαμβάνω ποιητής εἰμί γίγνομαι ἐκ ποιμήν . ἐπεί καί ὁ τέχνη αὐτός καί ὁ ἐπιτήδευμα φύσις δή που διαφέρω ἄνθρωπος καί νικάω ἀνευρίσκω ὁ ἐκ ἀρχή . οὐ γάρ ὁ τέχνη ὁ φύσις ποιέω , ἀλλά ὁ κρατύς φύσις ὁ ἀγαθός ὁ τέχνη εὑρίσκω , ὥστε καί ὁ τάξις καί ὁ δύναμις παρά ὁ φύσις ὁ πρεσβεῖον εἰμί . εἰ δέ δή μηδέ ἁπλῶς ἄνθρωπος ὁ εὕρεσις προστίθημι ὁ τέχνη , ἀλλά θεός ἡγέομαι φημί αὐτός καί καταδείκνυμι , πῶς οὐ εὔδηλος ὅτι πολύς τις εἰμί νικάω δέω προσθήκη ὁ τέχνη ; καί μήν εἰ οὗτος δῆλος ἅπας καί πᾶς ἄν σύμφημι μή θεός παρά ἄνθρωπος λαμβάνω ὁ ἐπιστήμη , ἀλλά ἄνθρωπος παρά θεός , καί διδάσκαλος μέν ἐκεῖνος , μαθητής δέ ἐγώ ἔχω τάξις , τοσοῦτος κρατύς , ὡς ἔοικα , εὑρίσκω ἤ μανθάνω , ὅσος κρατύς ἄνθρωπος θεός . ὁ μέν γάρ εὑρίσκω ἅπας , ἐγώ δέ , οἴομαι , λαμβάνω χράω . ὀρθός ἄρα καί δίκαιος ὁ ὁ Ἑλικών πρόσοικος καί ὡς ἔοικα εἰμί ὁ αὐτός ἐκ θεός ἐπίπνοια οὗτος λέγω λαμβάνω ὁ μέν τοιοῦτος ἀνήρ ὡς θεός καί θεός ἐγγύς πρῶτος καί κρατύς τίθημι ὅς αὐτός πᾶς νοέω , ὁ δέ ἀκούω καί μανθάνω δεύτερος . ποῦ γάρ ἄν τις καί κρατύς τίθημι ὁ μανθάνω καί πῶς ; οὐ εἰμί οὐδέ βούλομαι , ἀλλά φύσις κωλύω , δίκαιος , ὅτι καί νικάω πανταχοῦ φημί ὁ φύσις . εἰ γάρ εἰμί ὁ μανθάνω ἀγαθός καί πρῶτος , οὐδέ ἄν αὐτός πρῶτος ὁ μανθάνω εἰμί . χρή γάρ δή που μανθάνω παρά ἕτερος . ὥστε οὐ ἄν εἰμί ὁ διδάσκω πρῶτος , εἰ ὁ μανθάνω κρατύς καί πρῶτος εἰμί . παρά ὁ γάρ , ὦ καί σύ ὁ ποικίλος κοσμέω , ἀκούω , τίς πείθω , εἰ κρατύς ὁ μανθάνω εἰμί ὁ ὁ πρῶτος εὑρίσκω , καί μή ἀνάγκη δεύτερος , εἴπερ τις μέλλω μανθάνω . πᾶς γάρ ὁ μανθάνω ὁμολογέω δήπουθεν εἰμί κακός αὐτός γε ὁ δέω μανθάνω · ὡς εἰ γε μή πείθω ἑαυτοῦ δέω πρότερος , πῶς ἄν μανθάνω , ἤ πῶς ἄλλος γε ἄν λέγω πείθω ;