aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 98
οὕτω τοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ τοῖς λόγοις προέχοντας τῶν τούτοις ὑπηρετούντων βελτίους ὁ ποιητὴς ἔθηκε καὶ προσεῖπεν ἀριπρεπεῖς , μάλα ὀρθῶς προσειπών . ὁ μὲν γὰρ ἐν πολλοῖς πράττων οὐκ ἔκδηλος γίγνεται · πολλοὶ γὰρ οἱ μετέχοντες · ὁ δὲ εἰς τὸ μέσον λέγων ἅπαντας ἐφέλκεται καὶ πάντες εἰς αὐτὸν ὁρῶσιν · ὁ δʼ ἀσφαλέως ἀγορεύει , αἰδοῖ μειλιχίῃ , μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν . εἰς γὰρ ἕτερα αὖ παραπλήσια σχεδὸν αὐτομάτως ἥκει φέρων ὁ λόγος · ἐν οἷς Ὅμηρος σαφῶς μαρτυρεῖ ὅτι οὐ κολακεύων ὁ ῥήτωρ λέγει οὐδὲ ὑποπεπτωκὼς , οὐδὲ τὸν δεῖνα ἢ τὸν δεῖνα θαυμάζων , οὐδὲ ἐπίκαιρον ἡδονὴν διώκων , ἄλλος ἄλλοθι γιγνόμενος , ὥσπερ οἱ ὀψοποιοὶ χάριν ἡδονῆς ἑτέρου , οὐδὲ σχηματιζόμενος ὡς δοῦλος τῶν ἀεὶ δυναμένων , ἀλλʼ ἀσφαλῶς ἀγορεύει , φησί . τὸ δὲ ἀσφαλῶς ἔστιν ἀπταίστως . ἀμήχανον δὲ ἀπταίστως λέγειν ὅστις μὴ ὑγιῶς λέγει . αἴτιον δὲ τούτου φησὶν ὅτι αἰδοῖ μειλιχίῃ , οὐ τὸ ἀναιδέστατον ἦθος τὸ τοῦ κόλακος λαμβάνων ἐν τῇ ψυχῇ καὶ ἀναματτόμενος , ἀλλʼ αἰδούμενος . τοῦ γὰρ τοιούτου καὶ τοὺς λόγους ἀνάγκη κοσμίους εἶναι , κόσμον δὲ καὶ τάξιν ἔχοντα κρατεῖν . Ἡσίοδος δʼ αὖ φησι καὶ τοὺς βασιλέας θείᾳ μοίρᾳ καὶ δόσει γίγνεσθαι λόγων μετόχους , λέγων ὅτι ἡ Καλλιόπη καὶ βασιλεῦσιν ἅμʼ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ . ὅντινα τιμήσουσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο , γιγνόμενόν τʼ ἐσίδωσι διοτρεφέων βασιλήων , τῷ μὲν ἐπὶ γλώσσῃ γλυκερὴν χείουσιν ἀοιδὴν , τοῦ δʼ ἔπεʼ ἐκ στόματος ῥεῖ μείλιχα · οἱ δέ τε λαοὶ πάντες ἐς αὐτὸν ὁρῶσι διακρίνοντα θέμιστας ἰθείῃσι δίκῃσιν · ὁ δʼ ἀτρεκέως ἀγορεύων αἶψά τε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσε · σχεδὸν οὐ μόνον κατὰ ταὐτὰ , ἀλλὰ καὶ ταὐτὰ ἄντικρυς Ὁμήρῳ λέγων , μᾶλλον δὲ πολὺ κυριώτερον καὶ λαμπρότερον οὗτος τῇ ῥητορικῇ συναγορεύων , ὁπότʼ οὐ μόνον πράττειν τὰ δέοντα τὸν αὐτὸν ὅνπερ λέγειν τὰ δέοντα
Lemmas: οὕτως ὁ ἐν ὁ ἀγορά καί ὁ λόγος προέχω ὁ οὗτος ὑπηρετέω ἀγαθός ὁ ποιητής τίθημι καί προσλέγω ἀριπρεπής , μάλα ὀρθός προσλέγω . ὁ μέν γάρ ἐν πολύς πράσσω οὐ ἔκδηλος γίγνομαι · πολύς γάρ ὁ μετέχω · ὁ δέ εἰς ὁ μέσος λέγω ἅπας ἐφέλκω καί πᾶς εἰς αὐτός ὁράω · ὁ δέ ἀσφαλής ἀγορεύω , αἰδώς μειλίχιος , μετά δέ πρέπω ἀγείρω . εἰς γάρ ἕτερος αὖ παραπλήσιος σχεδόν αὐτόματος ἥκω φέρω ὁ λόγος · ἐν ὅς Ὅμηρος σαφής μαρτυρέω ὅτι οὐ κολακεύω ὁ ῥήτωρ λέγω οὐδέ ὑποπίπτω , οὐδέ ὁ δεῖνα ἤ ὁ δεῖνα θαυμάζω , οὐδέ ἐπίκαιρος ἡδονή διώκω , ἄλλος ἄλλοθι γίγνομαι , ὥσπερ ὁ ὀψοποιός χάριν ἡδονή ἕτερος , οὐδέ σχηματίζω ὡς δοῦλος ὁ ἀεί δύναμαι , ἀλλά ἀσφαλής ἀγορεύω , φημί . ὁ δέ ἀσφαλής εἰμί ἄπταιστος . ἀμήχανος δέ ἄπταιστος λέγω ὅστις μή ὑγιής λέγω . αἴτιος δέ οὗτος φημί ὅτι αἰδώς μειλίχιος , οὐ ὁ ἀναιδής ἦθος ὁ ὁ κόλαξ λαμβάνω ἐν ὁ ψυχή καί ἀναμάσσω , ἀλλά αἰδέομαι . ὁ γάρ τοιοῦτος καί ὁ λόγος ἀνάγκη κόσμιος εἰμί , κόσμος δέ καί τάξις ἔχω κρατέω . Ἡσίοδος δέ αὖ φημί καί ὁ βασιλεύς θεῖος μοῖρα καί δόσις γίγνομαι λόγος μέτοχος , λέγω ὅτι ὁ Καλλιόπη καί βασιλεύς ἅμα αἰδοῖος ὀπαδέω . ὅστις τιμάω Ζεύς κόρη μέγας , γίγνομαι τε εἰσοράω διοτρεφής βασιλεύς , ὁ μέν ἐπί γλῶσσα γλυκύς χέω ἀοιδή , ὁ δέ ἔπος ἐκ στόμα ῥέω μείλιχος · ὁ δέ τε λαός πᾶς εἰς αὐτός ὁράω διακρίνω θέμις ἰθύς δίκη · ὁ δέ ἀτρεκής ἀγορεύω αἶψα τε καί μέγας νεῖκος ἐπισταμένως καταπαύω · σχεδόν οὐ μόνος κατά αὐτός , ἀλλά καί αὐτός ἄντικρυς Ὅμηρος λέγω , μάλα δέ πολύς κύριος καί λαμπρός οὗτος ὁ ῥητορικός συναγορεύω , ὁπότε οὐ μόνος πράσσω ὁ δέω ὁ αὐτός ὅς λέγω ὁ δέω