aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 110
τὰ τίμια καὶ ξυγγενῆ . τούτων δέ ἐστι δή που στρατηγία καὶ δικαστικὴ καὶ ὅση βασιλικῇ κοινωνοῦσα ῥητορεία πείθουσα τὸ δίκαιον συγκυβερνᾷ τὰς ἐν ταῖς πόλεσι πράξεις . ἃ μικρῷ πρόσθεν ἡμῖν Ἡσίοδος λέγων ἐφαίνετο , ταῦτα ἄντικρυς καὶ σχεδὸν τὸ μέτρον λύσας ἐν τούτοις Πλάτων ὁμολογεῖ , κοινωνὸν τῆς βασιλικῆς τὴν ῥητορικὴν ἀποφαίνων ὑπὲρ τοῦ δικαίου . ἐν δὲ τῇ Σωκράτους ἀπολογίᾳ ταυτὶ πάλιν αὖ λέγει δικαστοῦ μὲν γὰρ αὕτη ἀρετὴ , ῥήτορος δὲ τἀληθῆ λέγειν . εἰπὲ δή μοι πρὸς θεῶν , εἴτε Πλάτων εἴτε ἄλλος τις ὑπὲρ ἐκείνου βούλεται , ἔσθʼ ὅ τι ἀλλοτριώτερόν ἐστι τῷ κόλακι ἢ τἀληθῆ λέγειν ; τί δαί ; τῷ τἀληθῆ λέγοντι ἄλλο τι τοῦ κόλακος ἐχθρότερον ; καὶ μὴν αὐτό γε τοῦτʼ ἐστὶν ἡ κολακεία , μὴ τἀληθῆ λέγειν · οὐκοῦν ἡ παλινῳδία καὶ δὴ φανερά . ἣν γὰρ ἐνταῦθα εἶναι κολακείαν φησὶν , ἐκεῖ μὴ κολακείαν εἶναι , ἀλλὰ τοῦ τἀληθῆ λέγειν προεστάναι σαφῶς οὑτωσὶ διορίζεται . ταὐτὰ ἄρα Πλάτωνι νῦν ἡμεῖς λέγομεν περὶ ῥητορικῆς , δοκοῦντες ἐναντία . ἐὰν τοίνυν ἔτι τούτων ἐγγυτέρω προσαγάγω τὸν λόγον , ἦ που τρυφή τις ἂν εἴη τῆς ἀποδείξεως καὶ οὔτε ἔννοιαν οὔτε ἐλπίδα ἐλέγχων ἰσχυροτέρων οὐδʼ ἂν εἷς ἔτι δή που λάβοι . οὐ γὰρ μόνον αὐτὸς Πλάτων , ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις τοῖς λόγοις τῷ παραδόξῳ δὴ συγγράμματι διαρρήδην ὁμολογεῖ τῇ ῥητορικῇ τὰ κάλλιστα εἶναι πράττειν , καὶ μὴ τὴν αὐτὴν χώραν ἔχειν αὐτὴν τῶν αἰσχρῶν μηδενὶ , προσθεὶς ἐπὶ τελευτῆς τὸ βραχὺ τοῦτο καὶ εὐμνημόνευτον καὶ τῇ ῥητορικῇ οὕτω χρηστέον ἐπὶ τὸ δίκαιον ἀεί . εἶεν ὦ γενναῖος , ἔστιν ὅπου ἐγχωρεῖ κολακείᾳ χρῆσθαι πρὸς τὸ δίκαιον ἀεί ; οὐκ ἔστιν οὐδέποτε . καὶ μὴν ὑπὲρ καλοῦ χρώμενοι τῇ ῥητορικῇ , καλὸν ἄν τι πράττοιμεν ὑπʼ αὐτῆς . οὐκοῦν καλὸν ἡ ῥητορικὴ μετὰ τοῦ δικαίου γιγνομένη . καὶ μὴν κολακεία γε σαφῶς αἰσχρὸν
Lemmas: ὁ τίμιος καί συγγενής . οὗτος δέ εἰμί δή που στρατηγία καί δικαστικός καί ὅσος βασιλικός κοινωνέω ῥητορεία πείθω ὁ δίκαιος συγκυβερνάω ὁ ἐν ὁ πόλις πρᾶξις . ὅς μικρός πρόσθεν ἐγώ Ἡσίοδος λέγω φαίνω , οὗτος ἄντικρυς καί σχεδόν ὁ μέτρον λύω ἐν οὗτος Πλάτων ὁμολογέω , κοινωνός ὁ βασιλικός ὁ ῥητορικός ἀποφαίνω ὑπέρ ὁ δίκαιος . ἐν δέ ὁ Σωκράτης ἀπολογία οὗτος πάλιν αὖ λέγω δικαστής μέν γάρ οὗτος ἀρετή , ῥήτωρ δέ ἀληθής λέγω . λέγω δή ἐγώ πρός θεός , εἴτε Πλάτων εἴτε ἄλλος τις ὑπέρ ἐκεῖνος βούλομαι , εἰμί ὅς τις ἀλλότριος εἰμί ὁ κόλαξ ἤ ἀληθής λέγω ; τίς δαί ; ὁ ἀληθής λέγω ἄλλος τις ὁ κόλαξ ἐχθρός ; καί μήν αὐτός γε οὗτος εἰμί ὁ κολακεία , μή ἀληθής λέγω · οὐκοῦν ὁ παλινῳδία καί δή φανερός . ὅς γάρ ἐνταῦθα εἰμί κολακεία φημί , ἐκεῖ μή κολακεία εἰμί , ἀλλά ὁ ἀληθής λέγω προΐστημι σαφής οὕτως διορίζω . αὐτός ἄρα Πλάτων νῦν ἐγώ λέγω περί ῥητορική , δοκέω ἐναντίος . ἐάν τοίνυν ἔτι οὗτος ἐγγύς προσάγω ὁ λόγος , ἦ που τρυφή τις ἄν εἰμί ὁ ἀπόδειξις καί οὔτε ἔννοια οὔτε ἐλπίς ἔλεγχος ἰσχυρός οὐδέ ἄν εἷς ἔτι δή που λαμβάνω . οὐ γάρ μόνος αὐτός Πλάτων , ἀλλά καί ἐν αὐτός οὗτος ὁ λόγος ὁ παράδοξος δή σύγγραμμα διαρρήδην ὁμολογέω ὁ ῥητορικός ὁ καλός εἰμί πράσσω , καί μή ὁ αὐτός χώρα ἔχω αὐτός ὁ αἰσχρός μηδείς , προστίθημι ἐπί τελευτή ὁ βραχύς οὗτος καί εὐμνημόνευτος καί ὁ ῥητορικός οὕτως χράω ἐπί ὁ δίκαιος ἀεί . εἶεν ὦ γενναῖος , εἰμί ὅπου ἐγχωρέω κολακεία χράω πρός ὁ δίκαιος ἀεί ; οὐ εἰμί οὐδέποτε . καί μήν ὑπέρ καλός χράω ὁ ῥητορικός , καλός ἄν τις πράσσω ὑπό αὐτός . οὐκοῦν καλός ὁ ῥητορικός μετά ὁ δίκαιος γίγνομαι . καί μήν κολακεία γε σαφής αἰσχρός