aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 94
ἀνθρώπων ἄγεται καὶ σώζεται , ἰατρικὴν δʼ εἶναι καὶ μὴ πᾶσι τὸ πᾶν ὡς εἰπεῖν διαφέρει . ἀλλʼ ἵνα μὴ λόγος ἡμῖν λόγον ἐκδέξηται , ἀγαπητὸν ὂν εἰ καὶ τοῖς ἐπικαίροις ἐξαρκέσαιμεν , ἐῶ τὸ νῦν εἶναι τὴν ὑπὲρ τούτου διαφοράν . καὶ ἡ τοῦ νεῖν ἐπιστήμη , φησὶν , ἐκ θανάτου σώζει . ὥστε τί οὐ καὶ ταύτην σεμνύνομεν ; ὅτι , ὦ βέλτιστε—οὐδὲν γὰρ οὐδʼ ἡμεῖς ὑποστελούμεθα αἰσχύνῃ τὸ περὶ τῶν φανερῶν λέγειν—ὁ μὲν κάλλιστα νεῖν εἰδὼς αὐτὸς ἀρκούντως ἔχει σωθείς . ἕτερον δʼ οὐδεὶς πώποτε ἐπινέοντα ἔσωσεν αὑτῷ , ὅτι μὴ ὁ δελφὶς λέγεται τὸν Μηθυμναῖον Ἀρίονα . ὁ δὲ ῥήτωρ οὐχ αὑτὸν μόνον οὐδὲ ἄλλον ἕνα συσσώζειν , ἀλλὰ καὶ φίλους καὶ πόλιν καὶ συμμάχους δυνήσεσθαι μεμελέτηκε . καὶ ὅστις μὲν ἄριστος κολυμβητὴς , τριῶν καὶ τεττάρων πλέθρων οὐκ ἐπινεῖ περαιτέρω , πλὴν εἰ Σκύλλαν εἴποις · οὐδὲ ὅταν ἐκβῇ τῆς θαλάττης ἢ τῆς λίμνης ἢ τοῦ ποταμοῦ , χρήσιμον οὐδὲν τὸ νεῖν αὐτῷ · τῷ δὲ ῥήτορι καὶ λίμνας καὶ πελάγη καὶ ποταμοὺς ἐπελθεῖν δυνατὸν τῇ τέχνῃ · καὶ μένων οἴκοι καὶ πλέων καὶ καθεζόμενος καὶ βαδίζων ὁ αὐτός ἐστιν . ἆρʼ ἴσα πρὸς ἴσα ἀμειβόμεθα ; καὶ οὔπω τὸ κυριώτατον εἴρηκα , ἀλλὰ νῦν προσαποκρινοῦμαι , ὅτι , ὦ θαυμάσιε , νεῖν μὲν καὶ σύες καὶ αἱ κύνες αἱ φαυλόταται πάντων ἐπίστανται , καὶ πολύ γε ἱκανώτερον ἀνθρώπου , καὶ τάς γε ἐλάφους φασὶν ἐπινεῖν ἐπὶ πλεῖστον τῆς θαλάττης ἐχομένας ἀλλήλων , πρώτην καὶ τελευταίαν ἀεὶ γιγνομένην τὴν αὐτὴν ἐκ διαδοχῆς . τὴν δὲ τοῦ λόγου φύσιν καὶ δύναμιν οὐ λαγωοῖς καὶ πιθήκοις οὐδὲ ἐλάφοις ἐνέθηκεν ὁ πάντα δημιουργήσας θεὸς , οἶμαι δὲ οὐδὲ τοῖς λέουσιν οὐδὲ τῶν ἄλλων ζώων οὐδέσιν , οὔθʼ ὅσα ἐν θαλάττῃ οὔθʼ ὅσα κατʼ ἤπειρον οὔθʼ ὅσα ὑπερπέταται , ἀλλʼ ἐν δυοῖν γένεσι μόνοις τοῦτο ἵδρυται , προτέρῳ μὲν καὶ τελεωτάτῳ τῷ πάντων ἀρίστῳ , δευτέρῳ δὲ τῷ πάντων τῶν λοιπῶν ἀρίστῳ , διʼ ἓν τοῦτο ὃ
Lemmas: ἄνθρωπος ἄγω καί σῴζω , ἰατρικός δέ εἰμί καί μή πᾶς ὁ πᾶς ὡς λέγω διαφέρω . ἀλλά ἵνα μή λόγος ἐγώ λόγος ἐκδέχομαι , ἀγαπητός εἰμί εἰ καί ὁ ἐπίκαιρος ἐξαρκέω , ἐάω ὁ νῦν εἰμί ὁ ὑπέρ οὗτος διαφορά . καί ὁ ὁ νέω ἐπιστήμη , φημί , ἐκ θάνατος σῴζω . ὥστε τίς οὐ καί οὗτος σεμνύνω ; ὅτι , ὦ βέλτιστος γάρ οὐδέ ἐγώ ὑποστέλλω αἰσχύνη ὁ περί ὁ φανερός λέγειν—ὁ μέν καλός νέω οἶδα αὐτός ἀρκεόντως ἔχω σῴζω . ἕτερος δέ οὐδείς πώποτε ἐπινέω σῴζω ἑαυτοῦ , ὅτι μή ὁ δελφίς λέγω ὁ Μηθυμναῖος Ἀρίων . ὁ δέ ῥήτωρ οὐ ἑαυτοῦ μόνος οὐδέ ἄλλος εἷς συσσῳ ́ζω , ἀλλά καί φίλος καί πόλις καί σύμμαχος δύναμαι μελετάω . καί ὅστις μέν ἀγαθός κολυμβητής , τρεῖς καί τέσσαρες πλέθρον οὐ ἐπινέω περαιτέρω , πλήν εἰ Σκύλλα λέγω · οὐδέ ὅταν ἐκβαίνω ὁ θάλασσα ἤ ὁ λίμνη ἤ ὁ ποταμός , χρήσιμος οὐδείς ὁ νέω αὐτός · ὁ δέ ῥήτωρ καί λίμνη καί πέλαγος καί ποταμός ἐπέρχομαι δυνατός ὁ τέχνη · καί μένω οἴκοι καί πλέω καί καθέζομαι καί βαδίζω ὁ αὐτός εἰμί . ἆρα ἴσος πρός ἴσος ἀμείβω ; καί οὔπω ὁ κύριος λέγω , ἀλλά νῦν προσαποκρίνομαι , ὅτι , ὦ θαυμάσιος , νέω μέν καί ὗς καί ὁ κύων ὁ φαῦλος πᾶς ἐπίσταμαι , καί πολύς γε ἱκανός ἄνθρωπος , καί ὁ γε ἔλαφος φημί ἐπινέω ἐπί πολύς ὁ θάλασσα ἔχω ἀλλήλων , πρῶτος καί τελευταῖος ἀεί γίγνομαι ὁ αὐτός ἐκ διαδοχή . ὁ δέ ὁ λόγος φύσις καί δύναμις οὐ λαγώς καί πίθηκος οὐδέ ἔλαφος ἐντίθημι ὁ πᾶς δημιουργέω θεός , οἴομαι δέ οὐδέ ὁ λέων οὐδέ ὁ ἄλλος ζῷον οὐδής , οὔτε ὅσος ἐν θάλασσα οὔτε ὅσος κατά ἤπειρος οὔτε ὅσος ὑπερπέτομαι , ἀλλά ἐν δύο γένος μόνος οὗτος ἱδρύω , πρότερος μέν καί τέλειος ὁ πᾶς ἀγαθός , δεύτερος δέ ὁ πᾶς ὁ λοιπός ἀγαθός , διά εἷς οὗτος ὅς