aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 83
τύχης καὶ τοῦ μέλλοντος ἄδηλα . ἃ φυγεῖν μὲν δή που ῥᾷον ἢ ὑποστῆναι παντί . τοῦτο δʼ εἰ πάντες ἐν ταῖς ἀνάγκαις λογίσαιντο , οἴχεται τὰ τῶν πόλεων πράγματα . ταῦτʼ ἂν , οἶμαι , φαῖεν , μετρίως , ὡς ἐγᾦμαι , λέγοντες . εἶεν . τί δʼ εἰ βελτίστους μὲν μὴ ἀπέφηναν καθάπαξ Ἀθηναίους , βελτίους δʼ ἔστιν ᾗ ; τί δʼ εἰ μείζω καὶ περὶ τούτους καὶ περὶ ἄλλους ἐξήμαρτον ἂν , εἰ μὴ τοῖς ὑπʼ ἐκείνων λόγοις κατείχοντο ; ἔπειτα τὸν μὲν ἰατρὸν φῂς λιμῷ ἂν ἀποθανεῖν , εἰ πρὸς τὸν ὀψοποιὸν ἀγωνίζοιτο ἐν παισὶν ἢ τοιούτοις ἀνθρώποις , οἳ μὴ δύνανται γνῶναι τἀληθές · εἰ δὲ Μιλτιάδης καὶ Κίμων καὶ Περικλῆς πρὸς τὸ βέλτιστον ἄγοντες τὰ πράγματα ἔσθʼ ἃ καὶ προσέπταισαν , τοῦτο θαυμάζεις ; ἐνθυμοῦμαι δʼ ἔγωγε πῶς ἀνέχεσθαι χρὴ ὅτʼ Ἀλκιβιάδην μὲν καὶ Κριτίαν Σωκράτει συγγενομένους , οἳ τοσαύτας καὶ τηλικαύτας αἰτίας ἐσχήκασι καὶ ὑπὸ τῶν πολλῶν καὶ ὑπὸ τῶν ἐπιεικῶν , ὥστε Κριτίου γε οὐδʼ ἐπινοῆσαι ῥᾴδιον ἐξωλέστερον , ὃς ἐν τριάκοντα τοῖς πονηροτάτοις τῶν Ἑλλήνων πρῶτος ἦν , τούτους μὲν οὔ φασι δεῖν ἐν τεκμηρίῳ ποιεῖσθαι ὅτι Σωκράτης τοὺς νέους διέφθειρεν , οὐδʼ εἶναι τἀκείνων ἁμαρτήματα οὐδʼ ὁτιοῦν πρὸς Σωκράτη τὸν οὐδὲ αὐτὸν ἔξαρνον ὄντα τὸ μὴ οὐ διαλέγεσθαι τοῖς νέοις · εἰ δʼ Ἀθηναίων δῆμος ἐν πολλοῖς καὶ μεγάλοις οἷς καὶ ὑπὲρ αὑτοῦ καὶ ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων διεχείρισεν ἔσθʼ ἃ μὲν ὀρθῶς καὶ προσηκόντως ἐβουλεύσατο , ἔστι δὲ ἃ καὶ ἐξήμαρτεν εἰς τοὺς προεστηκότας , ταῦτʼ ἀξιοῦσιν αὐτοῖς τοῖς προστάταις λογίζεσθαι . καὶ Λεσβίους μὲν Τέρπανδρος οὐχ οἷός τʼ ἐγένετο πάντας ποιῆσαι μουσικοὺς , οὐδʼ Ἀρίων , οὐδʼ εἴ τις ἄλλος ἐν Λέσβῳ μουσικὴν ἐποιήσατο · εἰ δὲ Θεμιστοκλῆς καὶ Περικλῆς μὴ καθάπαξ ἐπαίδευσαν Ἀθηναίους τὴν πολιτικὴν ἀρετὴν , τοῦτʼ ἐκείνους , ὡς ἔοικεν , ἐλέγχει τοῦ μηδενὸς ἀξίους ὄντας , ὥσπερ ἂν
Lemmas: τύχη καί ὁ μέλλω ἄδηλος . ὅς φεύγω μέν δή που ῥᾴδιος ἤ ὑφίστημι πᾶς . οὗτος δέ εἰ πᾶς ἐν ὁ ἀνάγκη λογίζομαι , οἴχομαι ὁ ὁ πόλις πρᾶγμα . οὗτος ἄν , οἴομαι , φημί , μέτριος , ὡς οἴομαι , λέγω . εἶεν . τίς δέ εἰ ἀγαθός μέν μή ἀποφαίνω καθάπαξ Ἀθηναῖος , ἀγαθός δέ εἰμί ᾗ ; τίς δέ εἰ μέγας καί περί οὗτος καί περί ἄλλος ἐξαμαρτάνω ἄν , εἰ μή ὁ ὑπό ἐκεῖνος λόγος κατέχω ; ἔπειτα ὁ μέν ἰατρός φημί λιμός ἄν ἀποθνῄσκω , εἰ πρός ὁ ὀψοποιός ἀγωνίζομαι ἐν παῖς ἤ τοιοῦτος ἄνθρωπος , ὅς μή δύναμαι γιγνώσκω ἀληθής · εἰ δέ Μιλτιάδης καί Κίμων καί Περικλῆς πρός ὁ ἀγαθός ἄγω ὁ πρᾶγμα εἰμί ὅς καί προσπταίω , οὗτος θαυμάζω ; ἐνθυμέομαι δέ ἐγώ πῶς ἀνέχω χρή ὅτε Ἀλκιβιάδης μέν καί Κριτίας Σωκράτης συγγίγνομαι , ὅς τοσοῦτος καί τηλικοῦτος αἰτία ἔχω καί ὑπό ὁ πολύς καί ὑπό ὁ ἐπιεικής , ὥστε Κριτίας γε οὐδέ ἐπινοέω ῥᾴδιος ἐξώλης , ὅς ἐν τριάκοντα ὁ πονηρός ὁ Ἕλλην πρῶτος εἰμί , οὗτος μέν οὐ φημί δέω ἐν τεκμήριον ποιέω ὅτι Σωκράτης ὁ νέος διαφθείρω , οὐδέ εἰμί ἐκεῖνος ἁμάρτημα οὐδέ ὁστισοῦν πρός Σωκράτης ὁ οὐδέ αὐτός ἔξαρνος εἰμί ὁ μή οὐ διαλέγω ὁ νέος · εἰ δέ Ἀθηναῖος δῆμος ἐν πολύς καί μέγας ὅς καί ὑπέρ ἑαυτοῦ καί ὑπέρ ὁ Ἕλλην διαχειρίζω εἰμί ὅς μέν ὀρθός καί προσηκόντως βουλεύω , εἰμί δέ ὅς καί ἐξαμαρτάνω εἰς ὁ προΐστημι , οὗτος ἀξιόω αὐτός ὁ προστάτης λογίζομαι . καί Λέσβιος μέν Τέρπανδρος οὐ οἷος τε γίγνομαι πᾶς ποιέω μουσικός , οὐδέ Ἀρίων , οὐδέ εἰ τις ἄλλος ἐν Λέσβος μουσική ποιέω · εἰ δέ Θεμιστοκλῆς καί Περικλῆς μή καθάπαξ παιδεύω Ἀθηναῖος ὁ πολιτικός ἀρετή , οὗτος ἐκεῖνος , ὡς ἔοικα , ἐλέγχω ὁ μηδείς ἄξιος εἰμί , ὥσπερ ἄν