aelius-aristides.pro-s-pla-twna-peri-r-htorikh-s 19
προσειπεῖν , οὐχ ὅπως ἰάσασθαι , μήτʼ εἶδεν ἐν ἀνθρώπου φύσει συμβάντα , ἄλλοτʼ ἄλλαις παραμυθίαις τε καὶ συμβουλαῖς ἐκ τοῦ θεοῦ διαφεύγων ζῶ παρὰ πᾶν τὸ ἐκ τῶν παρόντων εἰκός . πολλοὶ δʼ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι κοινωνοί τε καὶ μάρτυρές εἰσι τῶν λόγων , οὐ μόνον τῶν Ἑλλήνων , ἀλλὰ καὶ βαρβάρων , αἵ τʼ ἐν Ἀσκληπιοῦ τῶν ἀεὶ διατριβόντων ἀγέλαι καὶ ὅσοι τῷ κατʼ Αἴγυπτον θεῷ συνεγένοντο . καίτοι τέχνης μὲν ἡμῶν οὐδʼ ὁτιοῦν εἰς ταῦτα μέτεστιν οὐδενὶ δήπουθεν , ἀλλὰ καὶ τοῦ καταφυγεῖν ἐπὶ τοὺς θεοὺς σχεδὸν ἀρχὴ τὸ τῆς τέχνης ὑπεριδεῖν ἐστίν · ὅμως δὲ σὺν αὐτοῖς εἰπεῖν οὔθʼ οἱ θεοὶ τὸν τοιοῦτον ἡμῶν λογισμὸν ἀτιμάζουσιν οὔτε πολλοὶ μετέγνωσαν τῶν πρὸ τῆς τέχνης τὴν παρὰ τοῦ θεοῦ τύχην ἑλομένων . ἀλλὰ καὶ ὀνείρασι χρώμεθα οὐ προειδότες , οἶμαι , τῆς ἑσπέρας ὅ τι μέλλομεν ὄψεσθαι , καὶ τί χρὴ ποιήσαντας σωθῆναι γιγνώσκομεν , ἀγνοοῦντες μέχρι ἐκείνου τοῦ μέρους τῆς ὥρας , ἐν ᾧ παρὰ τῶν θεῶν ἧκε τἀγαθὸν , καὶ πάλιν γὰρ ὥσπερ ἐπᾴδων ἐν μέλει ταυτὸν ἐρῶ , τέχνης οὐδʼ ὁτιοῦν ἐπαΐοντες οὐ μόνον περὶ τῶν ἡμῖν αὐτοῖς συμφερόντων , ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ἑτέροις ἔχομεν εἰπεῖν πολλάκις , ἂν δοκῇ τῷ θεῷ , ὥστε καὶ τοὺς ἰατροὺς οὐδὲν κωλύει φρίττειν , ἐπειδὰν ἀκούωσι πολλὰ τῶν ἔργων . πότερʼ οὖν τὰ ὀνείρατα ποιεῖ θεοῖς ἀνακεῖσθαι τἀνθρώπεια , ἢ τὸ θεοὺς ἀνθρώπων κήδεσθαι ποιεῖ καὶ διʼ ὀνειράτων ἀνθρώπους σώζεσθαι ; ἐγὼ μὲν οἶμαι τοῦτο . τί οὖν , ὦ μεγίστη σὺ γλῶττα τῶν Ἑλληνίδων , ἔφη Κρατῖνος , ποιῶν ἔσθʼ ὅ τι κωλύει καὶ ὕπαρ γιγνώσκειν τὰ βέλτιστα ἄνευ τέχνης καὶ συμβουλεύειν ἑτέροις ἔχειν , εἴπερ γε καὶ τὰ ὀνείρατα ποιεῖ καὶ ἑτέροις ἔχειν συμβουλεύειν ; ἢ σωθῆναι μὲν ἔστιν ἄνευ τέχνης καὶ ἕτερον σῶσαι διʼ ὧν τις οὐκ οἶδε , συμβουλεῦσαι δʼ οὐκ ἔστιν ἄνευ τέχνης οὐδὲν , οὔτʼ ἀπὸ τῆς αὐτοῦ τύχης οὔτʼ ἀπὸ τῆς θείας οὔτε , τὸ τοῦ Δημοσθένους , τῆς τῶν
Lemmas: προσλέγω , οὐ ὅπως ἰάομαι , μήτε ὁράω ἐν ἄνθρωπος φύσις συμβαίνω , ἄλλοτε ἄλλος παραμυθία τε καί συμβουλή ἐκ ὁ θεός διαφεύγω ζάω παρά πᾶς ὁ ἐκ ὁ πάρειμι ἔοικα . πολύς δέ ἐγώ καί ἄλλος κοινωνός τε καί μάρτυς εἰμί ὁ λόγος , οὐ μόνος ὁ Ἕλλην , ἀλλά καί βάρβαρος , ὁ τε ἐν Ἀσκληπιός ὁ ἀεί διατρίβω ἀγέλη καί ὅσος ὁ κατά Αἴγυπτος θεός συγγίγνομαι . καίτοι τέχνη μέν ἐγώ οὐδέ ὁστισοῦν εἰς οὗτος μέτειμι οὐδείς δήπουθεν , ἀλλά καί ὁ καταφεύγω ἐπί ὁ θεός σχεδόν ἀρχή ὁ ὁ τέχνη ὑπεροράω εἰμί · ὅμως δέ σύν αὐτός λέγω οὔτε ὁ θεός ὁ τοιοῦτος ἐγώ λογισμός ἀτιμάζω οὔτε πολύς μεταγιγνώσκω ὁ πρό ὁ τέχνη ὁ παρά ὁ θεός τύχη αἱρέω . ἀλλά καί ὄνειρος χράω οὐ πρόοιδα , οἴομαι , ὁ ἑσπέρα ὅς τις μέλλω ὁράω , καί τίς χρή ποιέω σῴζω γιγνώσκω , ἀγνοέω μέχρι ἐκεῖνος ὁ μέρος ὁ ὥρα , ἐν ὅς παρά ὁ θεός ἵημι ἀγαθός , καί πάλιν γάρ ὥσπερ ἐπαείδω ἐν μέλος τατός λέγω , τέχνη οὐδέ ὁστισοῦν ἐπαΐω οὐ μόνος περί ὁ ἐγώ αὐτός συμφέρω , ἀλλά καί περί ὁ ἕτερος ἔχω λέγω πολλάκις , ἐάν δοκέω ὁ θεός , ὥστε καί ὁ ἰατρός οὐδείς κωλύω φρίσσω , ἐπειδάν ἀκούω πολύς ὁ ἔργον . πότερος οὖν ὁ ὄνειρος ποιέω θεός ἀνακέομαι ἀνθρώπειος , ἤ ὁ θεός ἄνθρωπος κήδω ποιέω καί διά ὄνειρος ἄνθρωπος σῴζω ; ἐγώ μέν οἴομαι οὗτος . τίς οὖν , ὦ μέγας σύ γλῶσσα ὁ Ἑλληνίς , φημί Κρατῖνος , ποιέω εἰμί ὅς τις κωλύω καί ὕπαρ γιγνώσκω ὁ ἀγαθός ἄνευ τέχνη καί συμβουλεύω ἕτερος ἔχω , εἴπερ γε καί ὁ ὄνειρος ποιέω καί ἕτερος ἔχω συμβουλεύω ; ἤ σῴζω μέν εἰμί ἄνευ τέχνη καί ἕτερος σῴζω διά ὅς τις οὐ οἶδα , συμβουλεύω δέ οὐ εἰμί ἄνευ τέχνη οὐδείς , οὔτε ἀπό ὁ αὐτός τύχη οὔτε ἀπό ὁ θεῖος οὔτε , ὁ ὁ Δημοσθένης , ὁ ὁ