aelius-aristides.pro-s-kapi-twna 326
κωμῳδεῖ Περικλέα μηδεμιᾶς ἀνάγκης οὔσης , ἡμῖν δὲ μηδὲ τοσοῦτον εἰπεῖν ἄνευ μέμψεως ἐξέσται ὡς ἀπεδήμησε Πλάτων εἰς Σικελίαν . καίτοι τί τοῦτο αἰσχυνόμεθα οἱ φιλοῦντες ἐκεῖνον ; Παρμενίδης τοίνυν ἔστιν αὐτῷ σύγγραμμα θεῖον . τί οὖν πρὸς τὸ ἓν καὶ πολλὰ καὶ τὰς πολλὰς ταύτας στροφὰς τὸ γενέσθαι Ζήνωνα παιδικὰ Παρμενίδου ; ποῦ τοῦτο ἀναγκαῖον ἦν προφέρειν ἀνδρὶ τηλικούτῳ ; ἀλλʼ ὅμως εἴρηκε κόσμου τινὸς ἕνεκα τῶν λόγων . ἀλλὰ νὴ Δία ὡς Ὅμηρον μύρῳ χρίσας ἐκπέμπει χελιδόνος τιμὴν καταθεὶς , οὕτως ἡμεῖς Πλάτωνα ἐκπέμπειν ἐκ τῶν πόλεων ἐκελεύομεν ἢ μετʼ ἀδείας τοσαύτης κακῶς αὐτὸν εἰρήκαμεν ; ἢ τούτους πάλιν αὖ τοὺς Γοργιείους λόγους παραιτούμεθα μὴ δυσχεραίνειν ἐὰν διαγράφωμεν , ὥσπερ ἐκεῖνος βούλεται τὸν Ὅμηρον διαγράφειν , ὡσπερεί τις ἑλλανοδίκης πρὸς ἐπῶν κρίσιν ᾑρημένος ; ἀλλὰ τοὺς ἑταίρους τοῦ Πλάτωνος κωμῳδοῦμεν ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς Ὁμήρου , καὶ ταῦτα μέντοι πρὸς θεῶν τί τοῦ λόγου προσαναγκάζοντος αὐτόν ; οὐ γὰρ ἔγωγε ἐπινοῶ . οὐκ ἂν οἱ φύλακες καθʼ αὑτοὺς ᾤκουν , εἰ μὴ κακῶς Ὅμηρος ἤκουσεν ; ἀλλὰ γυναῖκες κοιναὶ ταῦτα ἐπηνάγκαζον ; ἀλλʼ ἡ χιλιέτης πορεία χεῖρον ἂν εἴρητο αὐτῷ , εἰ μὴ Κρεόφυλος ἤκουσε κακῶς ; ἀλλὰ τί τοῦτο ἐβούλετο αὐτῷ κωμῳδεῖν Ὅμηρον διὰ κενῆς ; καὶ μὴν οὐδὲ αὐτό γε τοῦτο παρῃτήσατο εἰς τοσοῦτον οὔτε ἀρχόμενος τῶν πρὸς αὐτὸν λόγων , ὥσπερ ἡμεῖς πολλὰ παρῃτησάμεθα , οὔτε ἐν τοῖς ὕστερον , ἀλλʼ ἓν γὰρ τοῦτʼ εἶπε βραχὺ , ὡς οὐ πρό γε τῆς ἀληθείας τιμητέος ἁνήρ . ἡ δὲ ἀλήθεια οὐκ ἐπηνάγκαζε Κρεόφυλον ἄγειν εἰς λόγον . ἢ Πλάτωνι μὲν καὶ ἀπὸ τῶν ὀνομάτων ἐξέσται διασύρειν οὓς βούλεται καὶ διὰ τούτων ἑτέρους πάλιν , ἡμῖν δὲ οὐδὲ ἀπὸ τῶν ἔργων τῶν ἐκείνου τοὺς ἐκείνου λόγους ἐλέγχειν ἐξέσται ; καὶ τὸ μὲν δὴ περὶ τῶν ἐπῶν ἀφῶμεν αὐτῷ
Lemmas: κωμῳδέω Περικλῆς μηδείς ἀνάγκη εἰμί , ἐγώ δέ μηδέ τοσοῦτος λέγω ἄνευ μέμψις ἔξεστι ὡς ἀποδημέω Πλάτων εἰς Σικελία . καίτοι τίς οὗτος αἰσχύνω ὁ φιλέω ἐκεῖνος ; Παρμενίδης τοίνυν εἰμί αὐτός σύγγραμμα θεῖος . τίς οὖν πρός ὁ εἷς καί πολύς καί ὁ πολύς οὗτος στροφή ὁ γίγνομαι Ζήνων παιδικός Παρμενίδης ; ποῦ οὗτος ἀναγκαῖος εἰμί προφέρω ἀνήρ τηλικοῦτος ; ἀλλά ὅμως λέγω κόσμος τις ἕνεκα ὁ λόγος . ἀλλά νή Ζεύς ὡς Ὅμηρος μύρον χρίω ἐκπέμπω χελιδών τιμή κατατίθημι , οὕτως ἐγώ Πλάτων ἐκπέμπω ἐκ ὁ πόλις κελεύω ἤ μετά ἄδεια τοσοῦτος κακός αὐτός λέγω ; ἤ οὗτος πάλιν αὖ ὁ Γοργίειος λόγος παραιτέομαι μή δυσχεραίνω ἐάν διαγράφω , ὥσπερ ἐκεῖνος βούλομαι ὁ Ὅμηρος διαγράφω , ὡσπερεί τις ἑλλανοδίκας πρός ἔπος κρίσις αἱρέω ; ἀλλά ὁ ἑταῖρος ὁ Πλάτων κωμῳδέω ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ Ὅμηρος , καί οὗτος μέντοι πρός θεός τίς ὁ λόγος προσαναγκάζω αὐτός ; οὐ γάρ ἐγώ ἐπινοέω . οὐ ἄν ὁ φύλαξ κατά ἑαυτοῦ οἰκέω , εἰ μή κακός Ὅμηρος ἀκούω ; ἀλλά γυνή κοινός οὗτος ἐπαναγκάζω ; ἀλλά ὁ χιλιέτης πορεία κακός ἄν λέγω αὐτός , εἰ μή Κρεόφυλος ἀκούω κακός ; ἀλλά τίς οὗτος βούλομαι αὐτός κωμῳδέω Ὅμηρος διά κενός ; καί μήν οὐδέ αὐτός γε οὗτος παραιτέομαι εἰς τοσοῦτος οὔτε ἄρχω ὁ πρός αὐτός λόγος , ὥσπερ ἐγώ πολύς παραιτέομαι , οὔτε ἐν ὁ ὕστερον , ἀλλά εἷς γάρ οὗτος λέγω βραχύς , ὡς οὐ πρό γε ὁ ἀλήθεια τιμητέος ἀνήρ . ὁ δέ ἀλήθεια οὐ ἐπαναγκάζω Κρεόφυλος ἄγω εἰς λόγος . ἤ Πλάτων μέν καί ἀπό ὁ ὄνομα ἔξεστι διασύρω ὅς βούλομαι καί διά οὗτος ἕτερος πάλιν , ἐγώ δέ οὐδέ ἀπό ὁ ἔργον ὁ ἐκεῖνος ὁ ἐκεῖνος λόγος ἐλέγχω ἔξεστι ; καί ὁ μέν δή περί ὁ ἔπος ἀφίημι αὐτός