aelius-aristides.pro-s-kapi-twna 325
εὐγνωμοσύνης . ἐγὼ μὲν γὰρ ἐφαινόμην οὐδʼ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἀναγκαίοις ἀποτόμως τῷ λόγῳ χρώμενος , ἀλλὰ πεφεισμένως καὶ σχηματιζόμενος τὰ πρέποντα , ὁ δʼ ἀνδρὶ τῶν κατʼ αὐτὸν ἐνδοξοτάτῳ οὕτω ῥᾳδίως ἀμαθίαν ἐγκέκληκε , καὶ ταῦτα ἀκούοντος μειρακίου ἐπιτηδείου καταφρονῆσαι καὶ ὁτουοῦν , καὶ ᾧ θεῖός τε καὶ ἐπίτροπος καὶ ἀντὶ τοῦ πατρὸς ἂν ἦν . ὥστʼ ἐγὼ μὲν οὐδὲ ψέγω οὐδʼ ἐξελέγξω , δέδοικα δὲ μή τις ἐμοῦ γοργότερον βλέπων φῇ συνῳδὰ ταῦτα εἶναι ταῖς αἰτίαις ἃς Σωκράτης εἶχεν , ὡς ἀναπείθων τοὺς νέους τῶν πρεσβυτέρων καταφρονεῖν . καὶ ἐὰν δὴ λέγω ὅτι Περικλέα φασὶ καὶ τὰ ἴδια οὐδὲν ἀτιμότερον βιῶναι Σωκράτους σεμνότητος ἕνεκα κἀν ταῖς στρατείαις ταῖς κοιναῖς λυσιτελέστερον εἶναι Σωκράτους συμπαρόντα , ἐὰν ταῦτα λέγω , φήσεις με ῥητορεύειν . οὐκοῦν ταῦτα ἐῶ σὴν χάριν . ἀλλὰ τοσοῦτον δέομαι πυθέσθαι , ποῦ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐγκαταμῖξαι τοῖς διαλόγοις ; οὐ γὰρ ἄν μοι θαυμαστὸν εἴη εἰ μηδεὶς ἔχοι δεῖξαι . τεκμαίρομαι δʼ ἑνὶ μικρῷ . εἰ γάρ τις ἅπαν τοῦτο ἐξέλοι , ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ πέπονθας δὲ οὐ σὺ μόνος τοῦτο , ἀλλὰ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν πραττόντων τὰ τῆσδε τῆς πόλεως ἢ καὶ ἔτι ἀπʼ ἐκείνου διὸ καὶ ᾁττεις ἄρα πρὸς τὰ πολιτικὰ πρὶν παιδευθῆναι μέχρι τοῦ ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐκ ἔχω , εἰ τοῦτό τις ἐξέλοι , τί χείρων ὁ λόγος γίγνεται , ἢ τί ἧττον προτρέπει τὸν Ἀλκιβιάδην , ἐὰν οὕτω τὸ συνεχὲς ᾖ ἀμαθίᾳ γὰρ συνοικεῖς , ὦ βέλτιστε , τῇ ἐσχάτῃ , ὡς ὁ λόγος σοῦ κατηγορεῖ καὶ σὺ σαυτοῦ . εἶεν . τί οὖν διανοεῖ περὶ σεαυτοῦ ; πότερον ἐᾶν ὡς νῦν ἔχεις , ἢ ἐπιμέλειάν τινα ποιεῖσθαι ; τί χείρων ἐγίγνετο ὁ λόγος , εἰ ταῦτα οὑτωσί πως εἶχεν ; ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ . εἰ γὰρ τῶν ἄλλων τισὶ τῶν πολλῶν ἐβούλετο ἐπιτιμῆσαι προτροπῆς ἕνεκα τοῦ μειρακίου , ἐξῆν ὅπερ εἴρηκα ποιῆσαι . διείλεκται γάρ που καὶ περὶ τούτων ἰδίᾳ , ὡς οὐ χρὴ πρὸς τὸν δεῖνα ὁρᾶν αὐτὸν , ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς ἀνταγωνιστάς . οὐκοῦν δεινὸν , εἰ Πλάτων μὲν
Lemmas: εὐγνωμοσύνη . ἐγώ μέν γάρ φαίνω οὐδέ ἐν αὐτός ὁ ἀναγκαῖος ἀπότομος ὁ λόγος χράω , ἀλλά πεφεισμένως καί σχηματίζω ὁ πρέπω , ὁ δέ ἀνήρ ὁ κατά αὐτός ἔνδοξος οὕτως ῥᾴδιος ἀμαθία ἐγκαλέω , καί οὗτος ἀκούω μειράκιον ἐπιτήδειος καταφρονέω καί ὅστις , καί ὅς θεῖος τε καί ἐπίτροπος καί ἀντί ὁ πατήρ ἄν εἰμί . ὥστε ἐγώ μέν οὐδέ ψέγω οὐδέ ἐξελέγχω , δείδω δέ μή τις ἐγώ γοργός βλέπω φημί συνῳδός οὗτος εἰμί ὁ αἰτία ὅς Σωκράτης ἔχω , ὡς ἀναπείθω ὁ νέος ὁ πρέσβυς καταφρονέω . καί ἐάν δή λέγω ὅτι Περικλῆς φημί καί ὁ ἴδιος οὐδείς ἄτιμος βιόω Σωκράτης σεμνότης ἕνεκα ἐν ὁ στρατεία ὁ κοινός λυσιτελής εἰμί Σωκράτης συμπάρειμι , ἐάν οὗτος λέγω , φημί ἐγώ ῥητορεύω . οὐκοῦν οὗτος ἐάω σός χάρις . ἀλλά τοσοῦτος δέω πυνθάνομαι , ποῦ οὗτος ἀναγκαῖος ἐγκαταμίγνυμαι ὁ διάλογος ; οὐ γάρ ἄν ἐγώ θαυμαστός εἰμί εἰ μηδείς ἔχω δείκνυμι . τεκμαίρομαι δέ εἷς μικρός . εἰ γάρ τις ἅπας οὗτος ἐξαιρέω , ἄρχω ἀπό ὁ πάσχω δέ οὐ σύ μόνος οὗτος , ἀλλά καί ὁ πολύς ὁ πράσσω ὁ ὅδε ὁ πόλις ἤ καί ἔτι ἀπό ἐκεῖνος διό καί ᾁσσω ἄρα πρός ὁ πολιτικός πρίν παιδεύω μέχρι ὁ ἀλλά μά Ζεύς οὐ ἔχω , εἰ οὗτος τις ἐξαιρέω , τίς κακός ὁ λόγος γίγνομαι , ἤ τίς ἥσσων προτρέπω ὁ Ἀλκιβιάδης , ἐάν οὕτως ὁ συνεχής εἰμί ἀμαθία γάρ συνοικέω , ὦ ἀγαθός , ὁ ἔσχατος , ὡς ὁ λόγος σύ κατηγορέω καί σύ σεαυτοῦ . εἶεν . τίς οὖν διανοέω περί σεαυτοῦ ; πότερος ἐάω ὡς νῦν ἔχω , ἤ ἐπιμέλεια τις ποιέω ; τίς κακός γίγνομαι ὁ λόγος , εἰ οὗτος οὕτως πως ἔχω ; ἐγώ μέν οὐ ὁράω . εἰ γάρ ὁ ἄλλος τις ὁ πολύς βούλομαι ἐπιτιμάω προτροπή ἕνεκα ὁ μειράκιον , ἔξεστι ὅς λέγω ποιέω . διαλέγω γάρ που καί περί οὗτος ἴδιος , ὡς οὐ χρή πρός ὁ δεῖνα ὁράω αὐτός , ἀλλά πρός ὁ ἀληθινός ἀνταγωνιστής . οὐκοῦν δεινός , εἰ Πλάτων μέν