aelius-aristides.pro-s-kapi-twna 329
ὅμως τούτους τοὺς ἑτέρωθι γελοίους ἐνταῦθα ἐν εὐφημίᾳ τέθειται , οὐχ ἵνα τούτους ἐπαινέσειεν , ἀλλʼ ἵνα Ὁμήρῳ , ἀηδὲς μὲν εἰπεῖν , τὸ δὲ ἀληθὲς ἀποκρύψασθαι μὴ ἀνεχόμενος , ἐπηρεάσειε , λέγω . τίς γάρ ἐστιν ὁ λέγων καὶ μὴν Τάνταλον εἰσεῖδον καὶ τὸν δὲ μέτʼ εἰσενόησα ; οὐκοῦν ἐκείνους μὲν διὰ τῶν Ὁμήρου κωμῳδεῖ , Ὅμηρον δʼ αὖ διʼ ἐκείνων . παρενθήκη δὲ καὶ Ἡσίοδος αὐτῷ γέγονεν . ὥστʼ ἐγὼ θαυμάζω τίνας ἂν τὰς βλασφημίας εἰς αὐτοὺς ἐποιήσατο , εἰ τὴν πόλιν αὐτὴν διέβαλλον , ἢ τὴν πολιτείαν ἀφῃροῦντο , ὁπότʼ οὐδὲν ἔχων ἕτερον προφέρειν ἢ ὅτι πλείους ἴσως τοῦ δέοντος ἐπαινοῦσιν , αὐτὸς οὕτως ἀνομοίως αὐτοῖς προσενήνεκται . ἀτὰρ , ὦ ἄριστε Καπίτων , ἐνεθυμήθην καὶ τοῦτο μεταξὺ τῶν λόγων ὅτι πάντα εἴδωλά ἐστι τῷ ἀνδρὶ , καὶ τοῦτο μὲν οἱ ποιηταὶ μιμηταὶ εἰδώλων ἀρετῆς , τοῦτο δὲ ἡ ῥητορικὴ πολιτικῆς μορίου εἴδωλον . εἰδώλων δὲ πλέον πρόθυρον φαίη ἂν εἰς αὐτὸν Ὅμηρος . πότερον ταῦτα θρασύτερα καὶ προπετέστερα , ἢ τἀμὰ , ἐν οἷς φημι Πλάτωνα ἀποδημῆσαι ὑπὲρ αὐτῶν , καί φημι ταῦτα λέγειν οὐ τὴν ἀποδημίαν κακίζων , ἀλλὰ τῇ ἀποδημίᾳ τὸν λόγον πιστούμενος . ναὶ , ἀλλʼ ἀπεστερήκαμεν αὐτὸν δόξης φιλοσοφίας , ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς μὲν τῆς τραγῳδίας ποιητὰς οὐδʼ ἐν λόγῳ τίθησιν , Ὅμηρον δὲ τραγῳδιοποιὸν προσείρηκεν , οὐ τοῦτον τούτῳ κοσμῶν , ἀλλὰ τούτους μὲν διὰ τούτων κολούων , τοῦτον δὲ ᾧ τιμᾷ καθαιρῶν . πλέον γὰρ οἶμαι τὴν τραγῳδίαν Ὁμήρῳ συνῄδεσαν οἱ Ἕλληνες . ἀλλʼ Ἐπίχαρμος δῆτα δικαίως αὐτῷ κωμῳδίας ἄκρος , ᾧ ταῦτʼ ἄριστα φαίην ἂν ἔγωγε ἔχειν ὅσα τῆς φωνῆς τῆς Ἀττικῆς ἐστιν ἐγγυτάτω . οὐκοῦν δεινὸν , εἰ οὗτος μὲν καὶ τραγῳδιοποιοὺς καὶ κωμῳδιοποιοὺς καὶ πόλιν καὶ πολιτείαν καὶ νόμους αὑτῷ καθίστησιν , ἡμῖν δὲ μηδὲ λόγου τινὸς ἐξέσται πρὸς αὐτὸν ἀμφισβητῆσαι , καὶ ταῦτα οὐ μύρῳ
Lemmas: ὅμως οὗτος ὁ ἑτέρωθι γέλοιος ἐνταῦθα ἐν εὐφημία τίθημι , οὐ ἵνα οὗτος ἐπαινέω , ἀλλά ἵνα Ὅμηρος , ἀηδής μέν λέγω , ὁ δέ ἀληθής ἀποκρύπτω μή ἀνέχω , ἐπηρεάζω , λέγω . τίς γάρ εἰμί ὁ λέγω καί μήν Τάνταλος εἰσοράω καί ὁ δέ μετά εἰσνοέω ; οὐκοῦν ἐκεῖνος μέν διά ὁ Ὅμηρος κωμῳδέω , Ὅμηρος δέ αὖ διά ἐκεῖνος . παρενθήκη δέ καί Ἡσίοδος αὐτός γίγνομαι . ὥστε ἐγώ θαυμάζω τίς ἄν ὁ βλασφημία εἰς αὐτός ποιέω , εἰ ὁ πόλις αὐτός διαβάλλω , ἤ ὁ πολιτεία ἀφαιρέω , ὁπότε οὐδείς ἔχω ἕτερος προφέρω ἤ ὅτι πολύς ἴσως ὁ δέω ἐπαινέω , αὐτός οὕτως ἀνόμοιος αὐτός προσφέρω . ἀτάρ , ὦ ἀγαθός Καπίτων , ἐνθυμέομαι καί οὗτος μεταξύ ὁ λόγος ὅτι πᾶς εἴδωλον εἰμί ὁ ἀνήρ , καί οὗτος μέν ὁ ποιητής μιμητής εἴδωλον ἀρετή , οὗτος δέ ὁ ῥητορικός πολιτικός μόριον εἴδωλον . εἴδωλον δέ πολύς πρόθυρον φημί ἄν εἰς αὐτός Ὅμηρος . πότερος οὗτος θρασύς καί προπετής , ἤ ἐμός , ἐν ὅς φημί Πλάτων ἀποδημέω ὑπέρ αὐτός , καί φημί οὗτος λέγω οὐ ὁ ἀποδημία κακίζω , ἀλλά ὁ ἀποδημία ὁ λόγος πιστόω . ναί , ἀλλά ἀποστερέω αὐτός δόξα φιλοσοφία , ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ μέν ὁ τραγῳδία ποιητής οὐδέ ἐν λόγος τίθημι , Ὅμηρος δέ τραγῳδοποιός προσλέγω , οὐ οὗτος οὗτος κοσμέω , ἀλλά οὗτος μέν διά οὗτος κολούω , οὗτος δέ ὅς τιμάω καθαιρέω . πολύς γάρ οἴομαι ὁ τραγῳδία Ὅμηρος σύνοιδα ὁ Ἕλλην . ἀλλά Ἐπίχαρμος δῆτα δίκαιος αὐτός κωμῳδία ἄκρος , ὅς οὗτος ἀγαθός φημί ἄν ἐγώ ἔχω ὅσος ὁ φωνή ὁ Ἀττικός εἰμί ἐγγύς . οὐκοῦν δεινός , εἰ οὗτος μέν καί τραγῳδοποιός καί κωμῳδιοποιός καί πόλις καί πολιτεία καί νόμος ἑαυτοῦ καθίστημι , ἐγώ δέ μηδέ λόγος τις ἔξεστι πρός αὐτός ἀμφισβητέω , καί οὗτος οὐ μύρον