aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 2
πολιτεύεται χρόνον ὡς καὶ πεπεῖσθαι λέγειν περὶ αὑτοῦ μὴ ἂν ἕνα μηδένα τῶν πάντων τὰ τοιαῦτα δόξαι βελτίω , καὶ οὐ λέγειν μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἔργοις δεικνύναι · — ἀλλʼ ὅτι καὶ μεγίστη τις ἐντεῦθεν γένοιτʼ ἂν τοῖς πράγμασι βλάβη , εἰ τοῦθʼ ἑξῆς διὰ πάντων χωρήσει . νῦν δὲ οἷς τὰ τοιαῦτα συνηγορεῖ , καὶ οἷς πλείω τούτων ἢ πάντων ὧν πώποτʼ εἶπεν ἢ συνεβούλευσε λόγον ποιεῖται , δυοῖν θάτερον λογίζεσθαι δίδωσιν , ἢ ʼκεῖνα μὴ καλῶς εἰρηκέναι ἢ ταῦτʼ οὐκ ὀρθῶς ἐψηφίσθαι · μᾶλλον δὲ εἰ μὲν ὀρθῶς ταῦτʼ ἔχει , κόμπος ἐκεῖνα καὶ οὐδὲν ὑγιὲς , εἰ δʼ ἐκ τῶν ἔργων ἐκείνοις ἡ πίστις , καὶ οὐδʼ ἂν εἷς ἐξ ὧν , ὦ Δημόσθενες , ἔπραξας φήσαι μὴ οὐ ταῦτα προσηκόντως εἰρῆσθαι , εὔδηλον πάντως ὡς ἔξω λόγου τὰ τοιαῦτʼ ἐσπουδάκεις , καὶ πρὶν ὑφʼ ὁτουοῦν ἐληλέγχθαι , κατʼ αὐτὸς σαυτοῦ ταυτηνὶ φέρεις τὴν ψῆφον . ἐγὼ δὲ , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , οὐχ οὕτω δεινὸν εἶναι τοῦτον ἠξίουν ὡς τοῦ βούλεσθαί τισιν ἕνεκα καταθέσθαι χάριν τῇ πόλει λυμαίνεσθαι , μηδὲ τῶν πρὸς ταύτην δικαίων μείζω τὰ τούτων ποιεῖσθαι , μηδὲ βοηθεῖν τούτοις οἰόμενον δεῖν ἔπειτʼ αὐτῇ πολεμεῖν , ἀλλʼ ὃ μέλλει κοινῇ συνοίσειν , τοῦθʼ ὡς ἔθος αὐτῷ καὶ διανοεῖσθαι καὶ πράττειν ἀεί . ὅπου γὰρ καὶ τῶν ὡς ἀληθῶς ἡμῖν συμφερόντων ἔσθʼ ὅτε , μᾶλλον δʼ ἐν τῷ καθάπαξ , διʼ αὐτὴν ταύτην ὑπερορῶμεν , πῶς οὐκ ἀλογία σαφὴς ἑτέρῳ τῳ κατʼ αὐτῆς χαρίζεσθαι ; ὁ δὲ τοσοῦτον ἐδέησε τοῦ ταῦτʼ ἤδη πράττειν αἱρεῖσθαι , ὥσθʼ ὅσον πρόσθεν χρηστὸς ἦν καὶ δημοτικὸς καὶ τῆς πολιτείας ἀκριβὴς σπουδαστὴς , τοσοῦτον νῦν ἐξέστη τῆς ὑποθέσεως , καὶ τοὐναντίον ἢ πρόσθεν τοῖς πράγμασι χρῆται · οὐχ ἃ τῇ πόλει συμφέρει , ἀλλʼ ἃ τῷ Χαβρίου παιδὶ , ἢ εἰ βούλεσθε , οἷ αὐτῷ—τὴν γὰρ δὴ τούτου μητέρα μετὰ τὴν ἐκείνου τελευτὴν αὐτὸς γεγαμήκει — ταῦθʼ ἡμᾶς πείθειν ἐθέλων , μονονουχὶ ταῦτʼ ἐν τούτοις
Lemmas: πολιτεύω χρόνος ὡς καί πείθω λέγω περί ἑαυτοῦ μή ἄν εἷς μηδείς ὁ πᾶς ὁ τοιοῦτος δοκέω ἀγαθός , καί οὐ λέγω μόνος , ἀλλά καί ὁ ἔργον δείκνυμι · — ἀλλά ὅτι καί μέγας τις ἐντεῦθεν γίγνομαι ἄν ὁ πρᾶγμα βλάβη , εἰ οὗτος ἑξῆς διά πᾶς χωρέω . νῦν δέ ὅς ὁ τοιοῦτος συνηγορέω , καί ὅς πολύς οὗτος ἤ πᾶς ὅς πώποτε λέγω ἤ συμβουλεύω λόγος ποιέω , δύο ἕτερος λογίζομαι δίδωμι , ἤ ἐκεῖνος μή καλός λέγω ἤ οὗτος οὐ ὀρθός ψηφίζω · μάλα δέ εἰ μέν ὀρθός οὗτος ἔχω , κόμπος ἐκεῖνος καί οὐδείς ὑγιής , εἰ δέ ἐκ ὁ ἔργον ἐκεῖνος ὁ πίστις , καί οὐδέ ἄν εἷς ἐκ ὅς , ὦ Δημοσθένης , πράσσω φημί μή οὐ οὗτος προσηκόντως λέγω , εὔδηλος πάντως ὡς ἔξω λόγος ὁ τοιοῦτος σπουδάζω , καί πρίν ὑπό ὅστις ἐλέγχω , κατά αὐτός σεαυτοῦ οὗτος φέρω ὁ ψῆφος . ἐγώ δέ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , οὐ οὕτως δεινός εἰμί οὗτος ἀξιόω ὡς ὁ βούλομαι τις ἕνεκα κατατίθημι χάρις ὁ πόλις λυμαίνομαι , μηδέ ὁ πρός οὗτος δίκαιος μέγας ὁ οὗτος ποιέω , μηδέ βοηθέω οὗτος οἴομαι δέω ἔπειτα αὐτός πολεμέω , ἀλλά ὅς μέλλω κοινῇ συμφέρω , οὗτος ὡς ἔθος αὐτός καί διανοέω καί πράσσω ἀεί . ὅπου γάρ καί ὁ ὡς ἀληθής ἐγώ συμφέρω εἰμί ὅτε , μάλα δέ ἐν ὁ καθάπαξ , διά αὐτός οὗτος ὑπεροράω , πῶς οὐ ἀλογία σαφής ἕτερος τις κατά αὐτός χαρίζω ; ὁ δέ τοσοῦτος δέω ὁ οὗτος ἤδη πράσσω αἱρέω , ὥστε ὅσος πρόσθεν χρηστός εἰμί καί δημοτικός καί ὁ πολιτεία ἀκριβής σπουδαστής , τοσοῦτος νῦν ἐξίστημι ὁ ὑπόθεσις , καί ἐναντίος ἤ πρόσθεν ὁ πρᾶγμα χράω · οὐ ὅς ὁ πόλις συμφέρω , ἀλλά ὅς ὁ Χαβρίας παῖς , ἤ εἰ βούλομαι , οἷ αὐτός γάρ δή οὗτος μήτηρ μετά ὁ ἐκεῖνος τελευτή αὐτός γαμέω — οὗτος ἐγώ πείθω ἐθέλω , μονονού οὗτος ἐν οὗτος