aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 21
ἀλλʼ ὅταν , φησὶ , ταῦτα δῶμεν , οἱ τούτων παῖδες , ὅτι μὴ κἀνταῦθα κοινωνεῖν ἔθʼ ἕξουσι τοῖς πατράσιν , ὥσπερ ἐν ἀτελείᾳ , ἅτε τὰ μέγιστʼ ἠδικημένοι , βοήσονται . πρῶτον μὲν οὖν , ὦ οὗτος , οὐκ οἶμαί τινʼ αὐτῶν τὸ παράπαν δυσχερανεῖν διὰ τὸ καὶ τοῖς υἱέσιν εὖ μάλα προσεῖναι τῶν γεγεννηκότων τὴν δόξαν , ἀλλʼ ὡς εἰκὸς αὐτοὺς ἀγαπήσειν , εἰ μόνον τηλικούτων πατέρων προσαγορεύοιντο παῖδες · ὡς γὰρ τὸ πατρὸς ἢ μητρὸς κακὰ συνειδέναι , κατὰ τοὺς ποιητὰς , καὶ τούς γε θρασυσπλάγχνους δουλοῖ , οὕτως ἡ τούτων , εὔκλεια καὶ λαμπρότης ζηλωτοὺς , ἄγαν παρασκευάζει τοὺς ἐξ αὐτῶν , ἔπειτʼ εἰ μὲν ἁπάντων ὧν ἀξιοῖ τοὺς εὐεργέτας ἡ πόλις καὶ τοῖς ἐκ τούτων ἀνάγκη μετεῖναι καὶ ταῦθʼ ὥσπερ τις κλῆρος εἰς τοὺς ἐκγόνους κάτεισιν , εἰκότα ἂν καὶ οὗτοι λέγειν δοκοῖεν τούτων στερόμενοι · εἰ δʼ ἐπὶ μόνης μὲν ἀτελείας τοῦτʼ ἦν , ἑτέρου δὲ οὐδενὸς , αὕτη δὲ νῦν καθάπαξ ἀνῄρηται , οὔτʼ ἔχει λόγον τὰ τοιαῦτα ζητεῖν ἐθέλειν τῶν τε τῆς ἀτελείας κἀν τοῖς ἄλλοις μεμνῆσθαι . καὶ σύν γε ἔτι παραπλήσιον ἔσται ὥσπερ ἂν εἴ τις ὀλυμπιονίκου πατρὸς ὢν , ἔπειτʼ ἀξιοῖ διὰ τὴν φύσιν καὶ τοῦ κοτίνου μετέχειν · ἀλλʼ ἀκούσεται πάντως ὅ γε τοιοῦτος ὡς οὐ γένους , ἀλλʼ ἄθλων ἐστὶ τὰ γέρα , καὶ ὁ τούτων ἐπιθυμῶν ἐκείνοις ἐπαποδύσεται πρῶτον , κᾆθʼ οὕτω καὶ πρὸς ταῦτα χωρήσει . εἰ τοίνυν τὰ μικρὰ καὶ οὐ τοσούτου δή τινος λόγου—τί γὰρ δὴ πρὸς ἀνδριάντα θαλλός ; εἴπερ ὁ μὲν διαρκὲς , θαλλὸς δὲ κατʼ αὐτὸν δὴ μόνον τὸν τοῦ προσίεσθαι χρόνον ἔχει τὸ κέρδος · — εἰ τοίνυν ἐξ ἄρα τοῦ πεφυκέναι ταῦτʼ οὐχ οἷόν τε λαβεῖν μὴ καὶ πόνων ἡγησαμένων , πῶς οἷόν τε ἀκονιτὶ κεκαρπῶσθαι τὰ μείζω ; καὶ μὴν εἰ ἃ τοῖς πατράσι δίδοται γέρα , τούτων ἔπειθʼ οἱ παῖδες ἀξιοῦσι μετέχειν διὰ τὴν φύσιν , τί μὴ καὶ τῶν ἀτυχημάτων αὐτοῖς ἀξιοῦσι μετέχειν ἀπὸ
Lemmas: ἀλλά ὅταν , φημί , οὗτος δίδωμι , ὁ οὗτος παῖς , ὅτι μή ἐνταῦθα κοινωνέω ἔτι ἔχω ὁ πατήρ , ὥσπερ ἐν ἀτέλεια , ἅτε ὁ μέγας ἀδικέω , βοάω . πρῶτος μέν οὖν , ὦ οὗτος , οὐ οἴομαι τις αὐτός ὁ παράπαν δυσχεραίνω διά ὁ καί ὁ υἱός εὖ μάλα πρόσειμι ὁ γεννάω ὁ δόξα , ἀλλά ὡς ἔοικα αὐτός ἀγαπάω , εἰ μόνος τηλικοῦτος πατήρ προσαγορεύω παῖς · ὡς γάρ ὁ πατήρ ἤ μήτηρ κακός σύνοιδα , κατά ὁ ποιητής , καί ὁ γε θρασύσπλαγχνος δουλόω , οὕτως ὁ οὗτος , εὔκλεια καί λαμπρότης ζηλωτός , ἄγαν παρασκευάζω ὁ ἐκ αὐτός , ἔπειτα εἰ μέν ἅπας ὅς ἀξιόω ὁ εὐεργέτης ὁ πόλις καί ὁ ἐκ οὗτος ἀνάγκη μέτειμι καί οὗτος ὥσπερ τις κλῆρος εἰς ὁ ἔκγονος κατέρχομαι , ἔοικα ἄν καί οὗτος λέγω δοκέω οὗτος στέρομαι · εἰ δέ ἐπί μόνος μέν ἀτέλεια οὗτος εἰμί , ἕτερος δέ οὐδείς , οὗτος δέ νῦν καθάπαξ ἀναιρέω , οὔτε ἔχω λόγος ὁ τοιοῦτος ζητέω ἐθέλω ὁ τε ὁ ἀτέλεια ἐν ὁ ἄλλος μιμνῄσκω . καί σύν γε ἔτι παραπλήσιος εἰμί ὥσπερ ἄν εἰ τις ὀλυμπιόνικος πατήρ εἰμί , ἔπειτα ἀξιόω διά ὁ φύσις καί ὁ κότινος μετέχω · ἀλλά ἀκούω πάντως ὁ γε τοιοῦτος ὡς οὐ γένος , ἀλλά ἆθλον εἰμί ὁ γέρας , καί ὁ οὗτος ἐπιθυμέω ἐκεῖνος ἐπαποδύομαι πρῶτος , εἶτα οὕτως καί πρός οὗτος χωρέω . εἰ τοίνυν ὁ μικρός καί οὐ τοσοῦτος δή τις λόγος γάρ δή πρός ἀνδριάς θαλλός ; εἴπερ ὁ μέν διαρκής , θαλλός δέ κατά αὐτός δή μόνος ὁ ὁ προσίημι χρόνος ἔχω ὁ κέρδος · — εἰ τοίνυν ἐκ ἄρα ὁ φύω οὗτος οὐ οἷος τε λαμβάνω μή καί πόνος ἡγέομαι , πῶς οἷος τε ἀκονιτί καρπόω ὁ μέγας ; καί μήν εἰ ὅς ὁ πατήρ δίδωμι γέρας , οὗτος ἔπειτα ὁ παῖς ἀξιόω μετέχω διά ὁ φύσις , τίς μή καί ὁ ἀτύχημα αὐτός ἀξιόω μετέχω ἀπό