aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 25
ἔχομεν διὰ ταῦτα , ἀλλὰ τῷ τῶν πραγμάτων ἐξ ἀρχῆς ἐσχηκότι διδόναι . ὡς μὲν οὖν , ὦ Δημόσθενες , ἕκαστοι πρὸς ἀλλήλους ταύτῃ διίστανται ὁμολογῶ καὶ αὐτὸς , ἐπεὶ μηδὲ νομοθέτας κέκτηνται τοὺς αὐτοὺς , ἀλλʼ οἱ μὲν τοὺς , οἱ δὲ τοὺς , ὅπως ἡ τύχη καὶ ὁ συμπίπτων χρόνος ἑκάστοις παρεσκευάκει . σοῦ δʼ ἂν ἡδέως πυθοίμην , εἰ ἐν οἷς οὗτοι διίστανται , πότερα τῶν λυσιτελούντων ταῦτʼ ἐστὶν ἢ τῶν ἰδίᾳ καὶ κοινῇ λυμαινομένων τοῖς πράγμασιν . εἰ μὲν γὰρ τῶν λυμαινομένων ἐρεῖς , πρῶτον μὲν ἐπιεικῶς ἄτοπον καὶ δεινὸν διὰ τούτων ἡμᾶς ἐπὶ τὰ ἴσα πείθειν ἐπιχειρεῖν καὶ κακῷ τὸ κακὸν , ὡς λόγος , ἰᾶσθαι , ἀλλὰ μὴ διὰ τῶν βελτίστων ἐντεῦθεν ὡς μάλιστʼ ἀπάγειν καὶ τούτοις ὡς οἷόν τε προσάγειν . ἔπειτα μετὰ τῆς ἀτελείας καὶ ταῦτʼ ἐξαίρειν ὥσπερ τινὰς Κῆρας προσῆκε τοῦ βίου καὶ παραπέμπειν εἰκότως εἰς τὸ τῶν ποιητῶν ὄρος καὶ κῦμα · μὴ γὰρ οὖν εἴη μηδὲν τὸ παράπαν , ὃ δημοσίαν ἴσχει τὴν βλάβην . εἰ δὲ ταῦτα μὲν κοινοῦ τινος κέρδους ἕνεχʼ εὑρέθη καὶ τοῦ τὰ γιγνόμενα δύνασθαι συντελεῖν , ἀτελείας δὲ οὐδὲν μᾶλλον ταῖς λειτουργίαις ἐχθρὸν—ὅταν δὲ ταύτας λέγω , τὴν πόλιν λέγω , διʼ ὧν ταύτῃ τὸ σώζεσθαι — τί περιττὰ συλλογίζει καὶ σοφιστὴς ὧν οὐκ ἔξεστι γίγνει , τὴν μὲν πρὸς ἃ μὴ χρὴ παραβάλλων , ἡμᾶς δʼ ἐντεῦθεν ὡς ἀγαθοῦ τινος ταύτης ἀντέχεσθαι πείθων ; τὸ δʼ ἐστὶν ἀτεχνῶς ἐπίβουλον καὶ πειρωμένου τὴν πόλιν ἐσχάτοις περιβάλλειν κακοῖς . ὥσπερ γὰρ τὸ τοῖς ἀδικοῦσιν ἐπεξιέναι καὶ πολεμεῖν διὰ πάντων αἱρεῖσθαι οὐδʼ ἂν εἷς φαίη μὰ τοὺς θεοὺς μὴ οὐχὶ τιμῶντος τοῦτʼ εἶναι τοὺς νόμους , οὕτως ἐάν τις τοῖς λυμαινομένοις τῇ πόλει μετὰ πολλοῦ τοῦ περιόντος συνηγορῇ , τεκμήριον ἐναργὲς παρέχεται γνώμης οὐχ ὑγιοῦς καὶ τὰ δεινότατα καθʼ ἡμῶν τεχνωμένης . καίτοι ὅταν διὰ τὴν ἐξ αὐτῶν βλάβην ἐκτρεπώμεθα σφᾶς , τίνος ἂν εἰκότως ἄξιος εἴη ὁ διʼ ὧν τούτοις συνηγορεῖ αὐτός τε τοιοῦτος ὢν καὶ τούς γʼ ἄλλους ἐπὶ τὰ ἴσα παροτρύνων ; ἐπεὶ καὶ τὸ συκοφαντεῖν καὶ
Lemmas: ἔχω διά οὗτος , ἀλλά ὁ ὁ πρᾶγμα ἐκ ἀρχή ἔχω δίδωμι . ὡς μέν οὖν , ὦ Δημοσθένης , ἕκαστος πρός ἀλλήλων ταύτῃ διίστημι ὁμολογέω καί αὐτός , ἐπεί μηδέ νομοθέτης κτάομαι ὁ αὐτός , ἀλλά ὁ μέν ὁ , ὁ δέ ὁ , ὅπως ὁ τύχη καί ὁ συμπίπτω χρόνος ἕκαστος παρασκευάζω . σύ δέ ἄν ἡδύς πυνθάνομαι , εἰ ἐν ὅς οὗτος διίστημι , πότερος ὁ λυσιτελέω οὗτος εἰμί ἤ ὁ ἴδιος καί κοινῇ λυμαίνομαι ὁ πρᾶγμα . εἰ μέν γάρ ὁ λυμαίνομαι λέγω , πρῶτος μέν ἐπιεικής ἄτοπος καί δεινός διά οὗτος ἐγώ ἐπί ὁ ἴσος πείθω ἐπιχειρέω καί κακός ὁ κακός , ὡς λόγος , ἰάομαι , ἀλλά μή διά ὁ ἀγαθός ἐντεῦθεν ὡς μάλα ἀπάγω καί οὗτος ὡς οἷος τε προσάγω . ἔπειτα μετά ὁ ἀτέλεια καί οὗτος ἐξαίρω ὥσπερ τις Κήρ προσήκω ὁ βίος καί παραπέμπω ἔοικα εἰς ὁ ὁ ποιητής ὄρος καί κῦμα · μή γάρ οὖν εἰμί μηδείς ὁ παράπαν , ὅς δημόσιος ἴσχω ὁ βλάβη . εἰ δέ οὗτος μέν κοινός τις κέρδος ἕνεκα εὑρίσκω καί ὁ ὁ γίγνομαι δύναμαι συντελέω , ἀτέλεια δέ οὐδείς μάλα ὁ λειτουργία ἐχθρός δέ οὗτος λέγω , ὁ πόλις λέγω , διά ὅς οὗτος ὁ σῴζω — τίς περισσός συλλογίζομαι καί σοφιστής ὅς οὐ ἔξεστι γίγνομαι , ὁ μέν πρός ὅς μή χρή παραβάλλω , ἐγώ δέ ἐντεῦθεν ὡς ἀγαθός τις οὗτος ἀντέχω πείθω ; ὁ δέ εἰμί ἄτεχνος ἐπίβουλος καί πειράω ὁ πόλις ἔσχατος περιβάλλω κακός . ὥσπερ γάρ ὁ ὁ ἀδικέω ἐπεξέρχομαι καί πολεμέω διά πᾶς αἱρέω οὐδέ ἄν εἷς φημί μά ὁ θεός μή οὐ τιμάω οὗτος εἰμί ὁ νόμος , οὕτως ἐάν τις ὁ λυμαίνομαι ὁ πόλις μετά πολύς ὁ περίειμι συνηγορέω , τεκμήριον ἐναργής παρέχω γνώμη οὐ ὑγιής καί ὁ δεινός κατά ἐγώ τεχνάομαι . καίτοι ὅταν διά ὁ ἐκ αὐτός βλάβη ἐκτρέπω σφεῖς , τίς ἄν ἔοικα ἄξιος εἰμί ὁ διά ὅς οὗτος συνηγορέω αὐτός τε τοιοῦτος εἰμί καί ὁ γε ἄλλος ἐπί ὁ ἴσος παροτρύνω ; ἐπεί καί ὁ συκοφαντέω καί