aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 23
ἀγαθὸν διαπραξαμένους , καὶ πολίτας λέγω καὶ ξένους , καὶ γενομένους τοῖς πράγμασιν ἐν καιρῷ , ὁμοῦ μὲν ἀμειβόμενοι τῆς σπουδῆς , ὁμοῦ δὲ καὶ πρὸς τὸ μέλλον καὶ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἄλλους ἐπὶ τὰ ἴσα καὶ μείζω παρακαλοῦντες , μεγίσταις ὅτι μάλιστα καὶ φιλοτιμοτάταις ἐδωροῦντο τουτουσὶ ταῖς τιμαῖς , τοῦτο μὲν χαλκοῦς ἐπʼ ἀγορᾶς ἱστάντες , τοῦτο δὲ παρέδρους τοῖς ἐν ἀκροπόλει θεοῖς καθιστάντες , τοὺς δὲ μεγάλων καὶ θαυμαστῶν καὶ τῶν αὐτῶν τοῖς θεοῖς ἀξιοῦντες τῶν προσρημάτων , ἔστι δʼ οἷς καὶ χρήματα ὅτι πλεῖστα διδόντες · καὶ γὰρ πλέθρα τῆς μὲν πεφυτευμένης , τῆς δὲ καὶ ψιλῆς · οἱ δὲ σίτησιν ἢ στεφάνους ᾑροῦντο καὶ ἄττα τοιάδε . ταῦτʼ ἦσαν αἱ τηνικαῦτα τῆς πόλεως ἀμοιβαὶ πρὸς τοὺς ἑκάστοτʼ εἰς αὐτὴν καλοὺς κἀγαθούς . οὕτως Ἐρεχθεὺς ὁ τῆς Ἀθηνᾶς , οὕτως Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων · Περικλέα δὲ τὸν Ξανθίππου τίς οὐκ οἶδε τῶν πάντων Ὀλύμπιον προσρηθέντα κατὰ ταὐτὰ τῷ Διί ; ἀτελείας δὲ οὐδʼ εἱστισοῦν μὰ τοὺς θεοὺς λόγος τότʼ ἦν οὐδʼ ἐξέτασις , οὐδʼ ἠξίουν ἐντεῦθεν δή που ποιεῖσθαι τὰς δωρεὰς , οὐχ ὅτι ταύτην ἠγνόουν , ἀλλʼ ὅτι σαφῶς ᾔδεσαν ὡς ἐν μὲν τῷ ταῦθʼ ἅπερ ἔφην διδόναι οὐδʼ ὁτιοῦν ἔσται βλάβος τῇ πόλει , ἐν δὲ τῷ τοὺς δεῖνας ἢ τοὺς δεῖνας εἰς ἀτέλειαν ἄγειν οὐ μικρά τις ζημία . ἡ γὰρ τῶν λειτουργιῶν κατὰ βραχὺ δήπουθεν σπάνις καὶ τὸ ταῦθʼ ἅπερ ἔφην ἔχειν διδόναι προϊόντος ἀναιρήσει τοῦ χρόνου , πάντων ἀτελῶν καταστάντων . ἔπειτα κἀκεῖνο προσῄδεσαν καὶ σφόδρα γε πεφυκὸς ἐν ἀτόποις , εἰ ὧν ἐνεδείξαντό τινες ἀγαθῶν εἰς τὴν πόλιν , τούτων ἕνεκʼ αὐτῇ παραίτιοι κατασταῖεν ζημίας διὰ τὰς ἀτελείας , δέον , εἰ ταῦτʼ ἔπειτʼ ἔμελλον ἔσεσθαι , μηδὲ τὴν ἀρχὴν εἰς εὐεργέτας τελέσαι . πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον τοὺς μὲν οὕτω διακειμένους τῶν πάλαι μηδεμιᾶς μὲν ἡστινοσοῦν ὑπερβολῆς ἐν ταῖς ἀμοιβαῖς ἀποσχέσθαι , ἀτελείας
Lemmas: ἀγαθός διαπράσσω , καί πολίτης λέγος καί ξένος , καί γίγνομαι ὁ πρᾶγμα ἐν καιρός , ὁμοῦ μέν ἀμείβω ὁ σπουδή , ὁμοῦ δέ καί πρός ὁ μέλλω καί αὐτός καί ὁ ἄλλος ἐπί ὁ ἴσος καί μέγας παρακαλέω , μέγας ὅτι μάλα καί φιλότιμος δωρέω οὗτος ὁ τιμή , οὗτος μέν χάλκεος ἐπί ἀγορά ἵστημι , οὗτος δέ πάρεδρος ὁ ἐν ἀκρόπολις θεός καθίστημι , ὁ δέ μέγας καί θαυμαστής καί ὁ αὐτός ὁ θεός ἀξιόω ὁ πρόσρημα , εἰμί δέ ὅς καί χρῆμα ὅτι πολύς δίδωμι · καί γάρ πλέθρον ὁ μέν φυτεύω , ὁ δέ καί ψιλός · ὁ δέ σίτησις ἤ στέφανος αἱρέω καί τις τοιόσδε . οὗτος εἰμί ὁ τηνικαῦτα ὁ πόλις ἀμοιβή πρός ὁ ἑκάστοτε εἰς αὐτός καλός ἀγαθός . οὕτως Ἐρεχθεύς ὁ ὁ Ἀθήνη , οὕτως Ἁρμόδιος καί Ἀριστογείτων · Περικλῆς δέ ὁ Ξάνθιππος τίς οὐ οἶδα ὁ πᾶς Ὀλύμπιος προσλέγω κατά αὐτός ὁ Ζεύς ; ἀτέλεια δέ οὐδέ εἰστίνω μά ὁ θεός λόγος τότε εἰμί οὐδέ ἐξέτασις , οὐδέ ἀξιόω ἐντεῦθεν δή που ποιέω ὁ δωρεά , οὐ ὅτι οὗτος ἀγνοέω , ἀλλά ὅτι σαφής οἶδα ὡς ἐν μέν ὁ οὗτος ὅς φημί δίδωμι οὐδέ ὁστισοῦν εἰμί βλάβος ὁ πόλις , ἐν δέ ὁ ὁ δεῖνος ἤ ὁ δεῖνος εἰς ἀτέλεια ἄγω οὐ μικρός τις ζημία . ὁ γάρ ὁ λειτουργία κατά βραχύς δήπουθεν σπάνις καί ὁ οὗτος ὅς φημί ἔχω δίδωμι προέρχομαι ἀναιρέω ὁ χρόνος , πᾶς ἀτελής καθίστημι . ἔπειτα ἐκεῖνος πρόσοιδα καί σφόδρα γε φύω ἐν ἄτοπος , εἰ ὅς ἐνδείκνυμι τις ἀγαθός εἰς ὁ πόλις , οὗτος ἕνεκα αὐτός παραίτιος καθίστημι ζημία διά ὁ ἀτέλεια , δέω , εἰ οὗτος ἔπειτα μέλλω εἰμί , μηδέ ὁ ἀρχή εἰς εὐεργέτης τελέω . πῶς οὖν οὐ ἄτοπος ὁ μέν οὕτως διάκειμαι ὁ πάλαι μηδείς μέν ὅστις ὑπερβολή ἐν ὁ ἀμοιβή ἀπέχω , ἀτέλεια