aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 10
διὰ πάντων ἡμῖν συμφορώτατος ὢν , ὡς ἐξ Ἀπόλλωνος ἥκων , δίκαιος ἂν εἴη μετὰ παντὸς νοῦ συγκεχωρηκότος κύριος εἶναι καὶ τοῖς πᾶσι κρατεῖν . χωρὶς δὲ τούτων ἐκ μὲν ἀτελείας οὐδʼ ὁτιοῦν ἔνεστι κέρδος τῇ πόλει , πλὴν τοῦ χάριν ἔχειν ἐντεῦθεν ἀποδιδόναι · ἀλλʼ οἱ ταύτην εἰληφότες τρυφῶσιν , αἱ δὲ λειτουργίαι αὐτῇ τε ταύτῃ τὰ μέγιστα πάντων λυσιτελοῦσιν , ἐξ ὧν αὔξεται συγκροτοῦσαι , τοῖς τε δρῶσιν αὐτοῖς ἰδίαν παρέχουσι δόξαν τὴν ὑπὲρ τῆς ἐνεγκούσης σπουδήν . καὶ μὴν εὐεργέτας μὲν ἔστι καὶ ἄλλως ἀμείβεσθαι , πόλιν δὲ δίχα λειτουργιῶν σωζομένην οὐδʼ ἐν τοῖς μύθοις ἐγνώκειν . ἀλλὰ κἂν ἥρως οἰκήτορας ἴσχῃ , κἂν τὴν ἀγαθὴν τύχην συναιρομένην , οὐδὲν αὐτῇ πλέον ἔσται μὴ ταυτησὶ τῆς ξυμμαχίας ἐνούσης . εἰ γὰρ μήτε δημαγωγεῖν δεῖ μήτε στρατεύεσθαι μήτε τριηραρχεῖν μήτε μηδὲν τῶν πάντων ποιεῖν ἃ λειτουργιῶν μέν ἐστιν εἴδη , συστάσεις δʼ ὡς ἀληθῶς τῶν πόλεων , οὐδὲν ἀλλʼ ἢ σώματι δόξομεν ἐοικέναι χειρῶν τε καὶ ποδῶν καὶ προσέτʼ αἰσθήσεων ἀποροῦντι . ὃ γὰρ πάντα ταῦτʼ ἔστʼ ἐκείνῳ , τοῦτο τῇ πόλει τὸ διʼ ὧν ἔφην ὑπηρετεῖσθαι . οὐ μὴν ἀλλʼ εἰ καὶ μηδʼ εἱστισοῦν μὲν τὸ παράπαν ἐλείπεθʼ ἕτερος ἀποδόσεως τρόπος , ἀλλʼ εἰς ἀτέλειαν πάντʼ ἦγε , καὶ τοῦτʼ ἦν μόνον γέρας τοῖς εὖ πάσχειν ἀξίοις ὧν ἕνεχʼ ὑπὲρ ἡμῶν προτεθύμηνται , βεβλάφθαι δʼ ἂν οὐ μικρῶς ἐντεῦθεν ἡ πόλις ἐδόκει , οὐδʼ οὕτως ἄν μοι δοκοῦμεν , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , τὰ τοιαῦτʼ ἀνασχέσθαι , οὐδὲ διὰ τὴν πρὸς τὸν δεῖνα ἢ τὸν δεῖνα χάριν αἴτιοι ζημίας καθεστάναι τῇ πόλει , ἀλλὰ τῶν ὑπὲρ αὐτῆς δικαίων καὶ τοῦ κοινῇ λυσιτελοῦντος πάντα θέμενοι λόγον τὸ κατʼ αὐτοὺς τούτους εἰκότως ἐᾶσαι , ἱκανὴν ἔχοντας χάριν τὸ πόλεως τοιαύτης εὐεργέτας φανῆναι · ἐπεὶ καὶ οὕτω τιμᾶσθαι μᾶλλον περίεστʼ αὐτοῖς , τῷ δοκεῖν μὴ τὴν ἀρετὴν ὥσπερ ὤνιον πεποιῆσθαι , μηδʼ ὁτουοῦν ἑτέρου , ἀλλὰ μεγαλοψυχίας ἕνεκα τῆς αὑτῶν καὶ τῆς πρὸς
Lemmas: διά πᾶς ἐγώ σύμφορος εἰμί , ὡς ἐκ Ἀπόλλων ἥκω , δίκαιος ἄν εἰμί μετά πᾶς νόος συγχωρέω κύριος εἰμί καί ὁ πᾶς κρατέω . χωρίς δέ οὗτος ἐκ μέν ἀτέλεια οὐδέ ὁστισοῦν ἔνειμι κέρδος ὁ πόλις , πλήν ὁ χάρις ἔχω ἐντεῦθεν ἀποδίδωμι · ἀλλά ὁ οὗτος λαμβάνω τρυφάω , ὁ δέ λειτουργία αὐτός τε οὗτος ὁ μέγας πᾶς λυσιτελέω , ἐκ ὅς αὐξάνω συγκροτέω , ὁ τε δράω αὐτός ἴδιος παρέχω δόξα ὁ ὑπέρ ὁ φέρω σπουδή . καί μήν εὐεργέτης μέν εἰμί καί ἄλλος ἀμείβω , πόλις δέ δίχα λειτουργία σῴζω οὐδέ ἐν ὁ μῦθος γιγνώσκω . ἀλλά ἐάν ἥρως οἰκήτωρ ἴσχω , ἐάν ὁ ἀγαθός τύχη συναίρω , οὐδείς αὐτός πολύς εἰμί μή οὗτος ὁ συμμαχία ἔνειμι . εἰ γάρ μήτε δημαγωγέω δέω μήτε στρατεύω μήτε τριηραρχέω μήτε μηδείς ὁ πᾶς ποιέω ὅς λειτουργία μέν εἰμί εἶδος , σύστασις δέ ὡς ἀληθής ὁ πόλις , οὐδείς ἀλλά ἤ σῶμα δοκέω ἔοικα χείρ τε καί πούς καί προσέτι αἴσθησις ἀφοράω . ὅς γάρ πᾶς οὗτος εἰμί ἐκεῖνος , οὗτος ὁ πόλις ὁ διά ὅς φημί ὑπηρετέω . οὐ μήν ἀλλά εἰ καί μηδέ εἰστίνω μέν ὁ παράπαν λείπω ἕτερος ἀπόδοσις τρόπος , ἀλλά εἰς ἀτέλεια πᾶς ἄγω , καί οὗτος εἰμί μόνος γέρας ὁ εὖ πάσχω ἄξιος ὅς ἕνεκα ὑπέρ ἐγώ προθυμέομαι , βλάπτω δέ ἄν οὐ μικρός ἐντεῦθεν ὁ πόλις δοκέω , οὐδέ οὕτως ἄν ἐγώ δοκέω , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , ὁ τοιοῦτος ἀνέχω , οὐδέ διά ὁ πρός ὁ δεῖνα ἤ ὁ δεῖνα χάρις αἴτιος ζημία καθίστημι ὁ πόλις , ἀλλά ὁ ὑπέρ αὐτός δίκαιος καί ὁ κοινῇ λυσιτελέω πᾶς τίθημι λόγος ὁ κατά αὐτός οὗτος ἔοικα ἐάω , ἱκανός ἔχω χάρις ὁ πόλις τοιοῦτος εὐεργέτης φαίνω · ἐπεί καί οὕτως τιμάω μάλα περιέρχομαι αὐτός , ὁ δοκέω μή ὁ ἀρετή ὥσπερ ὤνιος ποιέω , μηδέ ὅστις ἕτερος , ἀλλά μεγαλοψυχία ἕνεκα ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ πρός