aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 29
καὶ οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ ταύτη μάλιστα καταψεύδει Λεπτίνου , ὡς ἐν τῷ δυσμεναίνειν ἰδία τισὶν οὐ τῷ τῆς πόλεως προνοεῖσθαι , τεθεικότος τὸν νόμον · ἐπεὶ ὅτι γε τοῦτʼ ἐστὶ καὶ οὐχ ὧν αὐτὸς ἕνεκα φάσκεις ἐπὶ ταῦτα προήχθη δῆλον ἐντεῦθεν · πρῶτον μὲν ὅτι πᾶς ὁτῳοῦν χαλεπαίνων κατʼ αὐτοῦ μόνου χρῆται τοῖς λόγοις , καὶ τοῦτʼ ἀντὶ πάντων ἐσπούδακεν , ὅπως βέλτιστον μὲν ἑαυτὸν διὰ πάντων , ἐκεῖνον δὲ παμμίαρον καὶ κάκιστον ἀνθρώπων ἀποφανεῖ , ἐλέγχων , ἐγκαλῶν , διαβάλλων , πᾶσιν οἷς ἔξεστι κατατρέχων , οὐ μέντοι μὰ Δία νομοθετῶν . οὐ γὰρ οἷόν τε ταῦθʼ ὁμοῦ συνελθεῖν , νόμον καὶ τὸ γεγράφθαι · τὸ μὲν γὰρ ἔλεγχός ἐστι καὶ διαβολὴ πονηρίας καὶ τοῦ κακόν τινα εἶναι , ὁ δὲ κοινή τις πρὸς μὲν τὰ βέλτιστα προτροπὴ , τῶν δὲ χειρίστων ἀπαγωγὴ , ὡς τὰ μὲν φεύγειν , τὰ δʼ αἱρεῖσθαι . πῶς οὖν ἤμελλε δή που Λεπτίνης ἀφεὶς οἷς ἐγκαλεῖν εἶχεν ἐπεξιέναι , τούτοις ὅπως ἔσονται βέλτιστοι παραινεῖν , καὶ οὓς κακῶς πεπονθότας ἥδιστʼ ἂν εἶδε , τούτων ὡς ἑταιροτάτων τε καὶ φιλτάτων ἀντιποιεῖσθαι ; οὐκ ἔστι ταῦτα , οὐκ ἔστιν . εἰ δʼ ὁ μὲν ὅπως μηδεὶς ἀτελὴς εἴη τῶν πάντων θέμενος νόμον αἰτιώτατος ἄλγους τοῖς ἀτελείας κεκτημένοις κατέστη , σὺ δʼ ἐντεῦθεν ῥᾷστα συλλογίζει τὸ μῖσος , ὥρα σοι καὶ περὶ πάντων ὡς εἰπεῖν τῶν νομοθετῶν ταῦτʼ ἐψηφίσθαι , καὶ δίκην ἀπεχθείας καὶ τούτοις λαχεῖν , ὅτι σωφροσύνης πέρι καὶ δικαιοσύνης καὶ τῶν ἄλλων διεξιόντες οὐ πᾶσιν ἁπλῶς εἰσι δή που κεχαρισμένοι , ἀλλὰ τοῖς εὖ ἥκουσι τρόπων · ὡς τούς γε πονηροτάτους καὶ τἀναντία τοῖς νενομισμένοις φρονοῦντας οὐδʼ ἔστιν εἰπεῖν ὅπως ἀηδῶς ἔχουσι τούτοις . ἔπειτα εἴ σέ τις , ὦ Δημόσθενες , ἔροιτο , τίνες ποθʼ οὗτοι , οὓς δυσχεραίνων Λεπτίνης τὸν νόμον ἔγραψεν , οὐκ ἄν μοι δοκεῖς ἔχειν εἰπεῖν . ἀλλʼ ὅτι μὲν εἰσὶ τινὲς ἁπλῶς οὕτως εἰρήκεις , τίνες δὲ οὗτοι λέγειν
Lemmas: καί οὐ οὗτος μόνος , ἀλλά καί ταύτῃ μάλα καταψεύδομαι Λεπτίνης , ὡς ἐν ὁ δυσμεναίνω ἴδιος τις οὐ ὁ ὁ πόλις προνοέω , τίθημι ὁ νόμος · ἐπεί ὅτι γε οὗτος εἰμί καί οὐ ὅς αὐτός ἕνεκα φάσκω ἐπί οὗτος προάγω δῆλος ἐντεῦθεν · πρῶτος μέν ὅτι πᾶς ὅστις χαλεπαίνω κατά αὐτός μόνος χράω ὁ λόγος , καί οὗτος ἀντί πᾶς σπουδάζω , ὅπως ἀγαθός μέν ἑαυτοῦ διά πᾶς , ἐκεῖνος δέ παμμίαρος καί κακός ἄνθρωπος ἀποφαίνω , ἐλέγχω , ἐγκαλέω , διαβάλλω , πᾶς ὅς ἔξεστι κατατρέχω , οὐ μέντοι μά Ζεύς νομοθετέω . οὐ γάρ οἷος τε οὗτος ὁμοῦ συνέρχομαι , νόμος καί ὁ γράφω · ὁ μέν γάρ ἔλεγχος εἰμί καί διαβολή πονηρία καί ὁ κακός τις εἰμί , ὁ δέ κοινός τις πρός μέν ὁ ἀγαθός προτροπή , ὁ δέ κακός ἀπαγωγή , ὡς ὁ μέν φεύγω , ὁ δέ αἱρέω . πῶς οὖν μέλλω δή που Λεπτίνης ἀφίημι ὅς ἐγκαλέω ἔχω ἐπεξέρχομαι , οὗτος ὅπως εἰμί ἀγαθός παραινέω , καί ὅς κακός πάσχω ἡδύς ἄν ὁράω , οὗτος ὡς ἑταῖρος τε καί φίλος ἀντιποιέω ; οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί . εἰ δέ ὁ μέν ὅπως μηδείς ἀτελής εἰμί ὁ πᾶς τίθημι νόμος αἴτιος ἄλγος ὁ ἀτέλεια κτάομαι καθίστημι , σύ δέ ἐντεῦθεν ῥᾴδιος συλλογίζομαι ὁ μῖσος , ὥρα σύ καί περί πᾶς ὡς λέγω ὁ νομοθέτης οὗτος ψηφίζω , καί δίκη ἀπέχθεια καί οὗτος λαγχάνω , ὅτι σωφροσύνη περί καί δικαιοσύνη καί ὁ ἄλλος διεξέρχομαι οὐ πᾶς ἁπλῶς εἰμί δή που χαρίζω , ἀλλά ὁ εὖ ἥκω τρόπος · ὡς ὁ γε πονηρός καί ἐναντίος ὁ νομίζω φρονέω οὐδέ εἰμί λέγω ὅπως ἀηδής ἔχω οὗτος . ἔπειτα εἰ σύ τις , ὦ Δημοσθένης , ἔρομαι , τίς ποτέ οὗτος , ὅς δυσχεραίνω Λεπτίνης ὁ νόμος γράφω , οὐ ἄν ἐγώ δοκέω ἔχω λέγω . ἀλλά ὅτι μέν εἰμί τις ἁπλῶς οὕτως λέγω , τίς δέ οὗτος λέγω