aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 26
δωροδοκεῖν καὶ ἀσελγαίνειν καὶ λάθρα τοῖς πολεμίοις κεχρῆσθαι καὶ φάρμακα καθʼ ὁτουοῦν συντιθέναι καὶ νὴ Δία γε λῃσταὶ καὶ τοιχωρύχοι καὶ τοῦ πονηροῦ κόμματος ὁστισοῦν τότε μᾶλλον μισοῦνται καὶ δίκην ὑπέχουσι μείζω , ὅταν οἷς δρῶσιν , ἐγκαλύπτεσθαι δέον καὶ τρέμειν , οἱ δʼ ἐπὶ τούτοις τοσοῦτον φρονῶσιν ὡς καὶ σεμνύνειν ταῦτʼ ἐθέλειν πρὸς πάντας , διττὰ δή που νοσοῦντες , κακίαν καὶ θράσος , καὶ μηδʼ ἑκάτερον συνιέντες , ἀλλὰ καὶ δίκην τίνοντες ταύτην τὸ δημοσίᾳ σφᾶς αὐτοὺς ἐξελέγχειν . καὶ μὴν οἷς ἡμᾶς κἀκείνως φενακίζειν ἐπιχειρῶν οἴει λανθάνειν , τούτοις οὐδὲν ἧττον ἁλίσκει πονηρευόμενος καὶ κατʼ αὐτὸς σαυτοῦ μᾶλλον ἢ ἡμῶν αὐτῶν . οὐ γὰρ ὡς ἔννομόν τι καὶ τῆς ἐκεῖθεν ἐξημμένον ἀνάγκης ἔχων ἀτέλειαν δεῖξαι , οὐδὲ τοὺς ταύτης πέρι διαγορεύοντας νόμους εἰς μέσον θεῖναι κἀντεῦθεν , ὡς νομίζεις , ἐξελέγξαι Λεπτίνην , σὺ δὲ καὶ οὕτως σφόδρʼ ἑτέρως ποικίλλεις καὶ περιάγεις τὸν λόγον ὡς καὶ πείθειν ἔχειν ἐκ τοῦ παραχρῆμα δοκεῖν καὶ τοὺς μὴ πάνυ τοι προσεσχηκότας ἑτοίμως χειροῦσθαι . εἰ γὰρ οἱ μὲν νόμοι κελεύουσι , φῂς , διαρρήδην βεβαίας εἰς τέλος εἶναι τοῖς εἰληφόσι τὰς δωρεὰς καὶ μηδὲ καθʼ ὅντινα δήποτε τρόπον ταυτασὶ κεκινῆσθαι , ὁ δὲ ἃς δεδώρηταί τισιν ἀτελείας ἡ πόλις ἐν παντὶ τῷ παρασχόντι , ταύτας διʼ ὧν νομοθετεῖ νῦν ἀκύρους καθάπαξ ποιεῖ καὶ νῦν καὶ εἰσαῦθις , πῶς οὕτω παραβαίνων τοὺς νόμους καὶ κατὰ τοῦτο δίκαιος ὢν τὴν τῶν παρανομούντων καὶ αὐτὸς ὑποσχεῖν δίκην , ἔπειθʼ οἷος ἔσται περὶ ὧν συμβουλεύει παρʼ ἡμῶν πεπιστεῦσθαι ; οὐ ταῦτα λέγεις ἄνω καὶ κάτω στρέφων καὶ συνεχῶς ἐρωτῶν εἰ μὴ δίκαιον τοὺς εὖ πεπονθότας διὰ τέλους εὖ πάσχοντας εἶναι καὶ μετέχειν εἰς ἅπαν τοῦ γέρως ; ἔχε δὴ καὶ σκοπόν . ἐπέταξεν ὁ τοὺς νόμους τιθεὶς μὴ χρῆναι τὰς δωρεὰς ἀφαιρεῖσθαι · ἀτελείας δὲ οὐδʼ ὁντινοῦν τὸ
Lemmas: δωροδοκέω καί ἀσελγαίνω καί λάθρῃ ὁ πολέμιος χράω καί φάρμακον κατά ὅστις συντίθημι καί νή Ζεύς γε λῃστής καί τοιχωρύχος καί ὁ πονηρός κόμμα ὅστις τότε μάλα μισέω καί δίκη ὑπέχω μέγας , ὅταν ὅς δράω , ἐγκαλύπτω δέω καί τρέμω , ὁ δέ ἐπί οὗτος τοσοῦτος φρονέω ὡς καί σεμνύνω οὗτος ἐθέλω πρός πᾶς , δισσός δή που νοσέω , κακία καί θράσος , καί μηδέ ἑκάτερος συνίημι , ἀλλά καί δίκη τίνω οὗτος ὁ δημοσίᾳ σφεῖς αὐτός ἐξελέγχω . καί μήν ὅς ἐγώ κἀκεῖνος φενακίζω ἐπιχειρέω οἴομαι λανθάνω , οὗτος οὐδείς ἥσσων ἁλίσκομαι πονηρεύομαι καί κατά αὐτός σεαυτοῦ μάλα ἤ ἐγώ αὐτός . οὐ γάρ ὡς ἔννομος τις καί ὁ ἐκεῖθεν ἐξάπτω ἀνάγκη ἔχω ἀτέλεια δείκνυμι , οὐδέ ὁ οὗτος περί διαγορεύω νόμος εἰς μέσος τίθημι ἐντεῦθεν , ὡς νομίζω , ἐξελέγχω Λεπτίνης , σύ δέ καί οὕτως σφόδρα ἕτερος ποικίλλω καί περιάγω ὁ λόγος ὡς καί πείθω ἔχω ἐκ ὁ παραχρῆμα δοκέω καί ὁ μή πάνυ σύ προσέχω ἑτοῖμος χειρόω . εἰ γάρ ὁ μέν νόμος κελεύω , φημί , διαρρήδην βέβαιος εἰς τέλος εἰμί ὁ λαμβάνω ὁ δωρεά καί μηδέ κατά ὅστις δήποτε τρόπος οὗτος κινέω , ὁ δέ ὅς δωρέω τις ἀτέλεια ὁ πόλις ἐν πᾶς ὁ παρέχω , οὗτος διά ὅς νομοθετέω νῦν ἄκυρος καθάπαξ ποιέω καί νῦν καί εἰσαῦθις , πῶς οὕτως παραβαίνω ὁ νόμος καί κατά οὗτος δίκαιος εἰμί ὁ ὁ παρανομέω καί αὐτός ὑπέχω δίκη , ἔπειτα οἷος εἰμί περί ὅς συμβουλεύω παρά ἐγώ πιστεύω ; οὐ οὗτος λέγω ἄνω καί κάτω στρέφω καί συνεχής ἐρωτάω εἰ μή δίκαιος ὁ εὖ πάσχω διά τέλος εὖ πάσχω εἰμί καί μετέχω εἰς ἅπας ὁ γέρας ; ἔχω δή καί σκοπός . ἐπιτάσσω ὁ ὁ νόμος τίθημι μή χρή ὁ δωρεά ἀφαιρέω · ἀτέλεια δέ οὐδέ ὅστις ὁ