aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 22
τῆς αὐτῆς ταύτης αἰτίας ; οὐ γὰρ ἐν μὲν τοῖς βελτίστοις εἰσὶ παῖδες , ἐν δὲ τοῖς πονηροτάτοις οὐκέτι , ἀλλὰ καὶ πολὺ μᾶλλον ἐνταῦθα δεῖ τούτους τὸ πεφυκὸς ἐνδεδεῖχθαι , εἰ μὴ μέλλοιεν ἔλαττον ἔχειν τῶν φίλων , οὓς αἱ συμφοραὶ παριστᾶσιν · εἰ δʼ οὐδʼ ἂν ἐν ὀνείροις συνατυχεῖν αὐτοῖς ἕλοιντο , οὔκουν γε ἑκόντες εἶναι , ὥς γε ἐγὼ νομίζω , πῶς ταῖς τούτων εὐπραγίαις δεῖν οἴονται χρῆσθαι ; πῶς δʼ οὐ σφίσιν αὐτοῖς περιπίπτουσιν , ὅταν ταῦτʼ ἀξιῶσιν , εἴπερ ἐπὶ μὲν τῶν φαυλοτάτων ἀρνοῦνται τὴν φύσιν , ἐπὶ δὲ τῶν εὖ ἐχόντων ἄνω καὶ κάτω ταυτησὶ λόγον ποιοῦνται ; ὅλως δὲ εἰ μὲν ὀρθῶς καὶ δικαίως ταύτην προΐσχονται , δεῖ δή που ταύτης διὰ πάντων ἔχεσθαι καὶ μὴ νῦν μὲν , νῦν δʼ οὔ · εἰ δὲ κέρδους ἕνεκα μόνου πρὸς αὐτὴν καταφεύγουσιν , ἄλλως δὲ οὐδαμῶς , λανθάνουσι σφᾶς αὐτοὺς ταύτης οὐδὲν ἧττον ἀλλοτριοῦντες ἢ συνιστάντες · οὔκουν οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν αὐτοῖς δεῖ τὰ τοιαῦτα προκαλουμένοις . ἔτι τοίνυν κἀκεῖθεν , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , μάλιστʼ ἔχοιτʼ ἂν συνιδεῖν ὃ λέγω καὶ τὸ συμφέρον ἐξ ἀνάγκης νομοθετεῖν , ὅτι πλὴν ἀτελείας πάντα τἄλλα πρὸς τοὺς εὐεργέτας ἔσθʼ ἡμῖν ποιητέα , ἂν τοὺς ἡμετέρους προγόνους ὁποῖοί τινες περὶ ταῦτʼ ἦσαν ἐνθυμηθῶμεν , ὅτε καὶ τὰ τῆς πόλεως ὡς μάλιστα ἤνθει , καὶ τὸ πρὸς ταύτην ἐπιδείκνυσθαι καὶ φιλοτιμεῖσθαι φιλοτιμότερόν πως καὶ μετὰ μείζονος ἀπήντα παρασκευῆς . ἐκεῖνοι τοίνυν καὶ ἀγχινοίᾳ καὶ συνέσει καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγαθοῖς τῶν ἁπανταχῆ πάντων κρατοῦντες καὶ πᾶσαν πολιτικῆς ἀρετῆς ἐπιστήμην ἐν τῇ ψυχῇ φέροντες , μᾶλλον δʼ αὐτὸ τοῦτο ψυχὴ τῶν πραγμάτων καὶ δοκοῦντες καὶ ὄντες , οὐ μόνον ὅπως ἑαυτῆς ἀξίως ἡ πόλις εὖ πράττοι καὶ διαγίγνοιτο , ἀλλʼ ὅπως καὶ τῶν παρὰ τῆς τύχης εὐποιιῶν μειζόνων ἀεὶ διὰ πάντων πειρῷτο , τοῦτʼ ἔχοντες προὔργου , αὐτοί τε πάνθʼ ὑπὲρ αὐτῆς καὶ ποιεῖν καὶ λέγειν ᾤοντο χρῆναι , μηδὲν τῶν ὅσα πρὸς εὐδαιμονίαν τοῦ κοινοῦ φέρει μηδʼ ὁπωστιοῦν παριέντες , τούς τε πρὸς αὐτὴν ὁτιοῦν
Lemmas: ὁ αὐτός οὗτος αἰτία ; οὐ γάρ ἐν μέν ὁ ἀγαθός εἰμί παῖς , ἐν δέ ὁ πονηρός οὐκέτι , ἀλλά καί πολύς μάλα ἐνταῦθα δέω οὗτος ὁ φύω ἐνδείκνυμι , εἰ μή μέλλω ἐλαχύς ἔχω ὁ φίλος , ὅς ὁ συμφορά παρίστημι · εἰ δέ οὐδέ ἄν ἐν ὄνειρος συνατυχέω αὐτός αἱρέω , οὔκουν γε ἑκών εἰμί , ὡς γε ἐγώ νομίζω , πῶς ὁ οὗτος εὐπραγία δέω οἴομαι χράω ; πῶς δέ οὐ σφεῖς αὐτός περιπίπτω , ὅταν οὗτος ἀξιάω , εἴπερ ἐπί μέν ὁ φαῦλος ἀρνέομαι ὁ φύσις , ἐπί δέ ὁ εὖ ἔχω ἄνω καί κάτω οὗτος λόγος ποιέω ; ὅλος δέ εἰ μέν ὀρθός καί δίκαιος οὗτος προίσχω , δέω δή που οὗτος διά πᾶς ἔχω καί μή νῦν μέν , νῦν δέ οὐ · εἰ δέ κέρδος ἕνεκα μόνος πρός αὐτός καταφεύγω , ἄλλος δέ οὐδαμῶς , λανθάνω σφεῖς αὐτός οὗτος οὐδείς ἥσσων ἀλλοτριόω ἤ συνίστημι · οὔκουν οὐδέ προσέχω ὁ νόος αὐτός δέω ὁ τοιοῦτος προκαλέω . ἔτι τοίνυν ἐκεῖθεν , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , μάλα ἔχω ἄν συνοράω ὅς λέγω καί ὁ συμφέρω ἐκ ἀνάγκη νομοθετέω , ὅτι πλήν ἀτέλεια πᾶς ἄλλος πρός ὁ εὐεργέτης εἰμί ἐγώ ποιέω , ἐάν ὁ ἡμέτερος πρόγονος ὁποῖος τις περί οὗτος εἰμί ἐνθυμέομαι , ὅτε καί ὁ ὁ πόλις ὡς μάλα ἀνθέω , καί ὁ πρός οὗτος ἐπιδείκνυμι καί φιλοτιμέομαι φιλότιμος πως καί μετά μέγας ἀπαντάω παρασκευή . ἐκεῖνος τοίνυν καί ἀγχίνοια καί σύνεσις καί ὁ ἄλλος ἀγαθός ὁ ἁπανταχῆ πᾶς κρατέω καί πᾶς πολιτικός ἀρετή ἐπιστήμη ἐν ὁ ψυχή φέρω , μάλα δέ αὐτός οὗτος ψυχή ὁ πρᾶγμα καί δοκέω καί εἰμί , οὐ μόνος ὅπως ἑαυτοῦ ἄξιος ὁ πόλις εὖ πράσσω καί διαγίγνομαι , ἀλλά ὅπως καί ὁ παρά ὁ τύχη εὐποιία μέγας ἀεί διά πᾶς πειράω , οὗτος ἔχω προὔργου , αὐτός τε πᾶς ὑπέρ αὐτός καί ποιέω καί λέγω οἴομαι χρή , μηδείς ὁ ὅσος πρός εὐδαιμονία ὁ κοινός φέρω μηδέ ὁπωσοῦν παρίημι , ὁ τε πρός αὐτός ὁστισοῦν