aelius-aristides.pro-s-dhmosqe-nh-peri-telei-as 20
κεχρῆσθαι , καὶ μηδὲν αὐτὴν μηδενὶ τὸ παράπαν βεβλάφθαι τίς ἀτελείας ἀνάγκη καὶ τοῦ τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν ἐντεῦθεν λυμαίνεσθαι ; ὥστε καὶ ἃ Δημοσθένης λαμπρῶς ἄγαν ὑπὲρ ἀτελείας προΐσχεται , τῶν ἀτοπωτάτων εἶναι φάσκων καὶ τῆς εἰς ἅπαντʼ ἀνάξιον μεγαλοψυχίας ἡμῶν , ἐὰν ἃ δεδώκαμεν ἀφελώμεθα , ταῦτʼ εἰς κενὸν αὐτῷ καθειστήκει τοῦτον τὸν τρόπον . οὐ γὰρ μόνον τοὺς εὖ παθόντας ἀφαιρησόμεθα τοῦθʼ , ὡς αὐτὸς οἴεται , οὐδʼ ἧς παρʼ ἡμῶν ἀπέλαυσαν δόξης , ταύτης ἐκπεσοῦνται διὰ τὸν νόμον , ἀλλὰ καὶ καλλίω καὶ περιφανεστέραν ταύτην νῦν κομιοῦνται , ἀντʼ ἀτελείας θαυμαστῶν τινων ἐπιγραμμάτων καὶ εἰκόνων τυχόντες , καὶ κατὰ παντὸς εἰσέπειθʼ ἑστήξοντες δημοσίᾳ τοῦ χρόνου · ὡς καὶ τοῖς ἐπιγιγνομένοις σαφῶς μανθάνειν ἐξεῖναι ὁπόσον τι τούτοις ἡ πόλις τῆς εἰς αὐτὴν ἕνεκʼ εὐνοίας ἐχρῆτο · ὃ τίνος ἀτελείας οὐ μεῖζον ; εἴπερ ἡ μὲν οὐ διηνεκὴς οὐδὲ διὰ πάντων ἥκουσα τῷ γιγνώσκεσθαι , τὸ δʼ ἀθάνατον ὡς εἰπεῖν καὶ οὐδένα τῶν πάντων οἷόν τε λανθάνειν , οὐ μᾶλλόν γε ἢ τὴν πόλιν ὁντινοῦν ἔστι λανθάνειν . οὐκοῦν καὶ Ἐπικέρδης καὶ Λεύκων καὶ ὅστις ἕτερος , εἰ ὅτʼ αὐτοὺς ἡ πόλις ἐτίμα , δυοῖν αἵρεσις ἦν , ἢ ἀτελείας ἢ ἀνδριάντων μετέχειν , οὐκ ἄν μοι δοκοῦσι μηδʼ ὅσον περὶ ἀτελείας ἀκοῦσαι δεδέχθαι , ἐξὸν πολλῷ τινι μείζονι τετιμῆσθαι καὶ ὃ τοὺς μετασχόντας παραπλησίους εἶναι δοκεῖν ποιεῖ τοῖς θεοῖς · τοὺς τοίνυν τότʼ ἂν οὕτω διατεθέντας καὶ ὅλῳ θυμῷ πρὸς ταῦτʼ ἐσχηκότας εὖ οἶδα καὶ νῦν μὴ μόνον τῆς προσούσης ἀτελείας περὶ πλείονος ἂν πεποιῆσθαι τὴν ἐν ταῖς εἰκόσιν ἐπιτιμίαν , καὶ αὐτοὺς καὶ τούς γʼ αὐτῶν παῖδας , ἐάν γε μὴ περιῶσιν , ἀλλὰ καὶ τοσοῦτον ἡσθῆναι ὡς καὶ πλείστην χάριν ὁμολογῆσαι δή που τῇ πόλει τοῦ τε ταυτὶ διανενοῆσθαι τοῦ τʼ ἐψηφίσθαι συμφέροντα μὲν ἑαυτῇ , συμφέροντα δὲ καὶ σφίσιν αὐτοῖς .
Lemmas: χράω , καί μηδείς αὐτός μηδείς ὁ παράπαν βλάπτω τίς ἀτέλεια ἀνάγκη καί ὁ ὁ ἡμέτερος αὐτός ἐντεῦθεν λυμαίνομαι ; ὥστε καί ὅς Δημοσθένης λαμπρός ἄγαν ὑπέρ ἀτέλεια προίσχω , ὁ ἄτοπος εἰμί φάσκω καί ὁ εἰς ἅπας ἀνάξιος μεγαλοψυχία ἐγώ , ἐάν ὅς δίδωμι ἀφαιρέω , οὗτος εἰς κενός αὐτός καθίστημι οὗτος ὁ τρόπος . οὐ γάρ μόνος ὁ εὖ πάσχω ἀφαιρέω οὗτος , ὡς αὐτός οἴομαι , οὐδέ ὅς παρά ἐγώ ἀπολαύω δόξα , οὗτος ἐκπίπτω διά ὁ νόμος , ἀλλά καί καλός καί περιφανής οὗτος νῦν κομίζω , ἀντί ἀτέλεια θαυμαστός τις ἐπίγραμμα καί εἰκών τυγχάνω , καί κατά πᾶς εἰσπείθω ἑστήκω δημοσίᾳ ὁ χρόνος · ὡς καί ὁ ἐπιγίγνομαι σαφής μανθάνω ἔξεστι ὁπόσος τις οὗτος ὁ πόλις ὁ εἰς αὐτός ἕνεκα εὔνοια χράω · ὅς τίς ἀτέλεια οὐ μέγας ; εἴπερ ὁ μέν οὐ διηνεκής οὐδέ διά πᾶς ἥκω ὁ γιγνώσκω , ὁ δέ ἀθάνατος ὡς λέγω καί οὐδείς ὁ πᾶς οἷος τε λανθάνω , οὐ μάλα γε ἤ ὁ πόλις ὅστις εἰμί λανθάνω . οὐκοῦν καί Ἐπικέρδης καί Λεύκων καί ὅστις ἕτερος , εἰ ὅτε αὐτός ὁ πόλις τιμάω , δύο αἵρεσις εἰμί , ἤ ἀτέλεια ἤ ἀνδριάς μετέχω , οὐ ἄν ἐγώ δοκέω μηδέ ὅσος περί ἀτέλεια ἀκούω δέχομαι , ἔξεστι πολύς τις μέγας τιμάω καί ὅς ὁ μετέχω παραπλήσιος εἰμί δοκέω ποιέω ὁ θεός · ὁ τοίνυν τότε ἄν οὕτως διατίθημι καί ὅλος θυμός πρός οὗτος ἔχω εὖ οἶδα καί νῦν μή μόνος ὁ πρόσειμι ἀτέλεια περί πολύς ἄν ποιέω ὁ ἐν ὁ εἰκών ἐπιτιμία , καί αὐτός καί ὁ γε αὐτός παῖς , ἐάν γε μή περιίημι , ἀλλά καί τοσοῦτος ἥδομαι ὡς καί πολύς χάρις ὁμολογέω δή που ὁ πόλις ὁ τε οὗτος διανοέομαι ὁ τε ψηφίζω συμφέρω μέν ἑαυτοῦ , συμφέρω δέ καί σφεῖς αὐτός .