aelius-aristides.presbeutiko-s-pro-s-axille 434
μελῳδῶν . εἶτα φῂς εἶναι φιλόψυχος καὶ καταψεύδει σαυτοῦ . καὶ τίς ὦ πρὸς θεῶν οὕτω παῖς ἐστιν ὥστε πεισθῆναι ὡς Ἀχιλλεὺς ἀγαπᾷ ζῶν καὶ διὰ ταῦτα ἔξω βελῶν ἐστιν , ὅτι οὐχ οἷόν τε ἀποθανόντα ἀναστῆναι ; εἰ δʼ Ἐπειοῦ τοῦ Φωκέως ἠκούομεν , ποίους ἄν τινας ἄλλους ἢ τούτους ἠκούομεν τοὺς λόγους ; καίτοι τί λέγω ; ἐκεῖνος πυκτεύων ἥδιον ἂν τεθναίη , πρὶν ἐκστῆναί τινι . ταῦτα μὲν οὖν εἰς Θερσίτην τρέποιτο καὶ ὅστις ἐκείνῳ παραπλήσιος · σὺ δὲ ὦ τᾶν μὴ σκῶπτε , μηδʼ ἀντιποιοῦ κακίας , ἧς οὐδέν σοι προσήκει · οὔτε γὰρ ἡμᾶς πείσεις οὔθʼ , ὡς ἐγᾦμαι , σαυτόν . ἀλλὰ καθελκύσας τὰς ναῦς ἀποπλέων οἰχήσει ; εἶτʼ οὐκ αἰσχύνει τὰς Νηρηίδας τὰς πρὸς μητρὸς συγγενεῖς οὕτως ἀνομοίως πλέων τὴν θάλατταν νῦν καὶ πρὸ τοῦ · τότε μὲν δόξης ἀφορμὰς δύναμιν συλλέγων τῷ στρατοπέδῳ , νυνὶ δʼ ἅπασι λελυμασμένος . πρὸς ποτέρων δέ σοι ταῦτα ἄξια τῶν συγγενῶν , πότερον τῶν θαλαττίων ἢ τῶν κατʼ ἤπειρον , οἵ ποτʼ ἐλθόντες δεῦρο οὐ πρότερον ἀπῆραν πρὶν συνεξεῖλον τῷ πολεμάρχῳ . τί δὲ καὶ θήσει πρὸς θεῶν ὄνομα τῇ θυσίᾳ , ἣν αὔριον θύσειν φῄς ; πότερον χαριστήρια , ἢ τί καλεῖς αὐτήν ; εἶτʼ οὐκ αἰσχύνει τοὺς θεοὺς αὐτοὺς μάρτυρας τοσαύτης κακίας ποιούμενος , θύων καὶ σπένδων καὶ παιανίζων ἐπὶ ταῖς τῶν Ἑλλήνων συμφοραῖς , φάσκων ἀπέχειν ἅπαντα παρʼ αὐτῶν , ὁρῶν εἰς τὸ πεδίον , μεστὸν νεκρῶν τῶν ὑπὸ σοὶ ταττομένων , ἡμέραν οὐκ οἶδα πόστην ἄνω . τί δʼ ἔσται σοι τοῦ πλοῦ τὸ σχῆμα ; ἢ τίς λόγος τῶν ἰδόντων ἢ τῶν ἀκουσάντων ; Ἀχιλλεὺς ἐπαναπλεῖ ; ποῖα λάφυρα κομίζων , ἢ ποίας ἀπαρχὰς ἄγων , ἢ τί τῶν οἴκοι στεφανώσων , ἢ τῶν ἰδίων ἢ τῶν δημοσίων ; καλὸν δὲ τῇ Σκύρῳ νῦν προσχεῖν . καὶ τί φήσεις πρὸς τὸν παῖδα τὸν σαυτοῦ ; τί τῇ γυναικὶ δόξεις εἶναι βελτίων εἰπών ; καὶ τί λέγω Σκῦρον ἢ γυναῖκα ;
Lemmas: μελῳδέω . εἶτα φημί εἰμί φιλόψυχος καί καταψεύδομαι σεαυτοῦ . καί τίς ὦ πρός θεός οὕτως παῖς εἰμί ὥστε πείθω ὡς Ἀχιλλεύς ἀγαπάω ζάω καί διά οὗτος ἔξω βέλος εἰμί , ὅτι οὐ οἷος τε ἀποθνῄσκω ἀνίστημι ; εἰ δέ Ἐπειός ὁ Φωκεύς ἀκούω , ποῖος ἄν τις ἄλλος ἤ οὗτος ἀκούω ὁ λόγος ; καίτοι τίς λέγω ; ἐκεῖνος πυκτεύω ἡδύς ἄν θνῄσκω , πρίν ἐξίστημι τις . οὗτος μέν οὖν εἰς Θερσίτης τρέπω καί ὅστις ἐκεῖνος παραπλήσιος · σύ δέ ὦ τᾶν μή σκώπτω , μηδέ ἀντιποιέω κακία , ὅς οὐδείς σύ προσήκω · οὔτε γάρ ἐγώ πείθω οὔτε , ὡς οἴομαι , σεαυτοῦ . ἀλλά καθέλκω ὁ ναῦς ἀποπλέω οἴχομαι ; εἶτα οὐ αἰσχύνω ὁ Νηρηΐς ὁ πρός μήτηρ συγγενής οὕτως ἀνόμοιος πλέω ὁ θάλασσα νῦν καί πρό ὁ · τότε μέν δόξα ἀφορμή δύναμις συλλέγω ὁ στρατόπεδον , νυνί δέ ἅπας λυμαίνομαι . πρός πός δέ σύ οὗτος ἄξιος ὁ συγγενής , πότερος ὁ θαλάσσιος ἤ ὁ κατά ἤπειρος , ὅς ποτέ ἔρχομαι δεῦρο οὐ πρότερος ἀπαίρω πρίν συνεξαιρέω ὁ πολέμαρχος . τίς δέ καί τίθημι πρός θεός ὄνομα ὁ θυσία , ὅς αὔριον θύω φημί ; πότερος χαριστήριος , ἤ τίς καλέω αὐτός ; εἶτα οὐ αἰσχύνω ὁ θεός αὐτός μάρτυς τοσοῦτος κακία ποιέω , θύω καί σπένδω καί παιανίζω ἐπί ὁ ὁ Ἕλλην συμφορά , φάσκω ἀπέχω ἅπας παρά αὐτός , ὁράω εἰς ὁ πεδίον , μεστός νεκρός ὁ ὑπό σύ τάσσω , ἡμέρα οὐ οἶδα πόστος ἄνω . τίς δέ εἰμί σύ ὁ πλόος ὁ σχῆμα ; ἤ τίς λόγος ὁ ὁράω ἤ ὁ ἀκούω ; Ἀχιλλεύς ἐπαναπλέω ; ποῖος λάφυρα κομίζω , ἤ ποῖος ἀπαρχή ἄγω , ἤ τίς ὁ οἴκοι στεφανόω , ἤ ὁ ἴδιος ἤ ὁ δημόσιος ; καλός δέ ὁ Σκῦρος νῦν προέχω . καί τίς φημί πρός ὁ παῖς ὁ σεαυτοῦ ; τίς ὁ γυνή δοκέω εἰμί ἀγαθός λέγω ; καί τίς λέγω Σκῦρος ἤ γυνή ;