aelius-aristides.presbeutiko-s-pro-s-axille 428
ἀπέφαινε τὸν αἴτιον , ἐκεῖνος δʼ ἀμφοτέροις ὠργίζετο · σὺ δʼ οὐκ ἀπέστης πρὶν ἐπράχθη τὸ δέον . οὐκοῦν ἄτοπον ὑπὲρ ὧν ἵνα σωθῶσι τότε ἤρω τὴν ἔχθραν , τούτους νῦν διὰ τῆς ἔχθρας διαφθεῖραι , καὶ τὰς μὲν παρὰ τῆς τύχης συμφορὰς ἀξιοῦν ἐπανορθοῦσθαι , αὐτὸν δʼ ἐξεπίτηδες πράττειν ἐξ ὧν ἀπολούμεθα καὶ περὶ ὧν τότε ηὔχου τοῖς θεοῖς , περὶ τούτων νῦν οὐ βούλεσθαι διαλεχθῆναι σεαυτῷ · καὶ ὑπὲρ μὲν τοῦ ἱερέως τοῦ βαρβάρου τὸν θεὸν ἀξιοῦν αἰδεῖσθαι , ὑπὲρ δὲ τῶν ὁμοφύλων τοσούτων τὸ πλῆθος μήτε θεοὺς τοὺς κοινοὺς μήτε ὁσίαν μήτε σπονδὰς ἐθέλειν αἰσχυνθῆναι · καὶ τότε μὲν προέσθαι τὴν σαυτοῦ γνωρίμην , ἵνα σωθῇ τὰ τῶν Ἀχαιῶν , νῦν δὲ ἀντὶ ταύτης αὖ πανστρατιᾷ τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκτρῖψαι . καὶ μὴν εἰ δυοῖν αἵρεσις ἦν , καί μοι πρὸς Διὸς ἔστω παρρησία , δίκαιον γὰρ , ἄλλως τε καὶ παρʼ ἀνδρὶ τιμῶντι τἀληθὲς , πότερον δεῖ τὴν παῖδα σώαν εἶναι ταύτην , ἢ τὸ στρατόπεδον καὶ τὰ τῶν Ἀχαιῶν πράγματα ; οὐκ ἂν οὔτε τὸν Δία τὸν σαυτοῦ πρόγονον τοῦτʼ ᾔτησας οὔτʼ ἄλλον θεῶν οὐδένα ταύτην ἀντὶ πάντων λειφθῆναι · τί οὖν ; εἰ ταύτην τε ἔξεστι κομίσασθαι καὶ σῶσαι τοὺς Ἀχαιοὺς , αἱρήσει ταύτης τε ἀφεστάναι καὶ τούτους ἀπολωλεκὼς εἶναι ; καὶ πῶς οὐκ ἄτοπον συμφορὰν μὲν ἐπίστασθαι συμφορᾶς ἀνταλλάξασθαι , ἄμφω δὲ ἐξὸν ἔχειν ἄνευ ζημίας , εἶτα ἀμφοῖν δέξασθαι στέρεσθαι ; οὐ γὰρ μόνων τῶν Ἀτρειδῶν ἦν τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας φιλεῖν . τίς δʼ ἂν εἴποι ταῦτα ; ἀλλά τοι καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτο ἡ τοῦ πολέμου φύσις ἀξία θαυμάσαι . εἰ γὰρ ἑκάστῳ τοῦτο παρέστη τὸ κατʼ ἀρχὰς εὐθὺς ὅτι νῦν Μενέλαος συλλέγει στρατιὰν τῆς γυναικὸς τῆς ἑαυτοῦ χάριν , πῶς οὖν ἐμέ γʼ εἰκὸς καταλιπόντα τὴν ἐμαυτοῦ γυναῖκα καὶ πρὸς τῇ γυναικὶ παῖδας καὶ γονεῖς ἐν γήρᾳ καὶ χρήματα καὶ οἰκέτας πλεῖν ἔξω τῆς Ἑλλάδος , καὶ πρὸς
Lemmas: ἀποφαίνω ὁ αἴτιος , ἐκεῖνος δέ ἀμφότερος ὀργίζω · σύ δέ οὐ ἀφίστημι πρίν πράσσω ὁ δέω . οὐκοῦν ἄτοπος ὑπέρ ὅς ἵνα σῴζω τότε ἀείρω ὁ ἔχθρα , οὗτος νῦν διά ὁ ἔχθρα διαφθείρω , καί ὁ μέν παρά ὁ τύχη συμφορά ἀξιόω ἐπανορθόω , αὐτός δέ ἐξεπίτηδες πράσσω ἐκ ὅς ἀπόλλυμι καί περί ὅς τότε εὔχομαι ὁ θεός , περί οὗτος νῦν οὐ βούλομαι διαλέγω σεαυτοῦ · καί ὑπέρ μέν ὁ ἱερεύς ὁ βάρβαρος ὁ θεός ἀξιόω αἰδέομαι , ὑπέρ δέ ὁ ὁμόφυλος τοσοῦτος ὁ πλῆθος μήτε θεός ὁ κοινός μήτε ὁσία μήτε σπονδή ἐθέλω αἰσχύνω · καί τότε μέν προίημι ὁ σεαυτοῦ γνώριμος , ἵνα σῴζω ὁ ὁ Ἀχαιός , νῦν δέ ἀντί οὗτος αὖ πανστρατιά ὁ Ἀχαιός ἐκτρίβω . καί μήν εἰ δύο αἵρεσις εἰμί , καί ἐγώ πρός Ζεύς εἰμί παρρησία , δίκαιος γάρ , ἄλλος τε καί παρά ἀνήρ τιμάω ἀληθής , πότερος δέω ὁ παῖς σῶς εἰμί οὗτος , ἤ ὁ στρατόπεδον καί ὁ ὁ Ἀχαιός πρᾶγμα ; οὐ ἄν οὔτε ὁ Ζεύς ὁ σεαυτοῦ πρόγονος οὗτος αἰτέω οὔτε ἄλλος θεός οὐδείς οὗτος ἀντί πᾶς λείπω · τίς οὖν ; εἰ οὗτος τε ἔξεστι κομίζω καί σῴζω ὁ Ἀχαιός , αἱρέω οὗτος τε ἀφίστημι καί οὗτος ἀπόλλυμι εἰμί ; καί πῶς οὐ ἄτοπος συμφορά μέν ἐπίσταμαι συμφορά ἀνταλλάσσω , ἄμφω δέ ἔξεστι ἔχω ἄνευ ζημία , εἶτα ἄμφω δέχομαι στέρομαι ; οὐ γάρ μόνος ὁ Ἀτρείδης εἰμί ὁ ἑαυτοῦ γυνή φιλέω . τίς δέ ἄν λέγω οὗτος ; ἀλλά τοι καί κατά αὐτός οὗτος ὁ ὁ πόλεμος φύσις ἄξιος θαυμάζω . εἰ γάρ ἕκαστος οὗτος παρίστημι ὁ κατά ἀρχή εὐθύς ὅτι νῦν Μενέλαος συλλέγω στρατιά ὁ γυνή ὁ ἑαυτοῦ χάριν , πῶς οὖν ἐγώ γε ἔοικα καταλείπω ὁ ἐμαυτοῦ γυνή καί πρός ὁ γυνή παῖς καί γονεύς ἐν γῆρας καί χρῆμα καί οἰκέτης πλέω ἔξω ὁ Ἑλλάς , καί πρός