aelius-aristides.presbeutiko-s-pro-s-axille 437
οὐκ ἔλαττον φρονεῖ νῦν ; ἡγεῖσθαι δὲ χρὴ λόγῳ μὲν ἀκούειν ταῦτα παρʼ ἡμῶν , τῇ δὲ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς γιγνομένοις Ἕκτορα πρεσβεύειν καὶ διαλέγεσθαί σοι · ὃς τὰ μὲν ἄλλα ὅσα ὑβρίζει καὶ προπηλακίζει τί τις ἂν λέγοι ; σὲ δὲ ἀπειλεῖ καθεύδοντα λήψεσθαι . πάντως δὲ οὐδὲ τὸν Δάρδανον τὸν ἑαυτοῦ πρόγονον οὐδὲν εἶναι χείρω τοῦ Αἰακοῦ τοῦ σοῦ , σέ τε σκήπτεσθαι τὴν μῆνιν , τὸ δʼ ἀληθὲς αὐτὸν ὀρρωδεῖν . ἃ πῶς ἀνεκτὰ ἀκούειν ἐμοί ; τίς ὑπὲρ σοῦ τούτων λήψεται δίκην ; οὐκ ἀναστήσει πρὸς θεῶν ; οὐ δυσχερανεῖς ὅτι μὴ πάλαι , οὐχ ὅσον τοῦ χρόνου προεῖται ζημίαν θήσει ; οὐκ εἰ δεῖ καὶ τῆς κόρης ἕνεκα ὀργισθῆναι , εἰς τοὺς Τρῶας ἀφήσεις τὸν θυμὸν τοὺς ἁπάντων τούτων αἰτίους ; εἰ γὰρ ἐκεῖνοι μηδὲν παρεκίνησαν ἐξ ἀρχῆς , τί τῶν πάντων ἂν ἢ μεῖζον ἢ ἔλαττον ἐνταυθοῖ συνέβη δυσχερές ; ἐνθυμοῦ δὲ ὅτι Πηλεὺς μέσος Αἰακοῦ καὶ σοῦ , Αἰακοῦ ἐκείνου , εἰς ὅν ποτʼ ἦλθε τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα . σοὶ δὲ ὑπάρχει καὶ τοῦτο ὡς κάλλιστα · μιμούμενος γὰρ τὴν τοῦ προγόνου γνώμην ὑπεραίρεις τῷ σχήματι . ὁ μὲν γὰρ εὐξάμενος ὤνησε , σὺ δʼ ἔργῳ βοηθήσας ἐκπλήσεις τὰς ἁπάντων εὐχάς . κἀκεῖνα ἔτι πρὸς τούτοις λογίζου , ἔξιμεν δὴ αὐτίκα μάλα ἐκ τῆς σκηνῆς , ποίοις ποσὶν , ὦ πρὸς τοῦ Διὸς , εἰ μὴ σοὶ ταῦτα συνδόξειε ; τίνας λόγους ἐροῦμεν ἀπελθόντες , ἢ ποίας ἀποκρίσεις ἀποκρινούμεθα ; καραδοκοῦσι δὲ δή που πάντες , εἰ ἄσμενοι περιχυθέντες ἄλλος ἄλλοθεν πεύσονται . τί χρὴ πρὸς αὐτοὺς λέγειν ; ἀπόκριναι · σπεῖσον μεθʼ ἡμῶν τῷ Διὶ τῷ σωτῆρι , μὴ τὴν τελευταίαν τοῦ νῦν εἶναι , ἀλλʼ αἰσχυνθεὶς τήν τε χρείαν τὴν κοινὴν καὶ τοὺς πρέσβεις ἡμᾶς καὶ τῆς πρεσβείας τὴν ὥραν , νύκτα ταύτην , ἢ καὶ ἄστρα ταυτὶ καὶ θεοὺς καὶ ἥρωας τοὺς κοινοὺς τῶν Ἑλλήνων , ἐκδὺς τὴν ὀργὴν ὥσπερ νόσον φάνηθι τοῖς βαρβάροις ἅμα τῷ ἡλίῳ .
Lemmas: οὐ ἐλαχύς φρονέω νῦν ; ἡγέομαι δέ χρή λόγος μέν ἀκούω οὗτος παρά ἐγώ , ὁ δέ ἀλήθεια καί ὁ γίγνομαι Ἕκτωρ πρεσβεύω καί διαλέγω σύ · ὅς ὁ μέν ἄλλος ὅσος ὑβρίζω καί προπηλακίζω τίς τις ἄν λέγω ; σύ δέ ἀπειλέω καθεύδω λαμβάνω . πάντως δέ οὐδέ ὁ Δάρδανος ὁ ἑαυτοῦ πρόγονος οὐδείς εἰμί κακός ὁ Αἰακός ὁ σός , σύ τε σκήπτω ὁ μῆνις , ὁ δέ ἀληθής αὐτός ὀρρωδέω . ὅς πῶς ἀνεκτός ἀκούω ἐγώ ; τίς ὑπέρ σύ οὗτος λαμβάνω δίκη ; οὐ ἀνίστημι πρός θεός ; οὐ δυσχεραίνω ὅτι μή πάλαι , οὐ ὅσος ὁ χρόνος προίημι ζημία τίθημι ; οὐ εἰ δέω καί ὁ κόρη ἕνεκα ὀργίζω , εἰς ὁ Τρώς ἀφίημι ὁ θυμός ὁ ἅπας οὗτος αἴτιος ; εἰ γάρ ἐκεῖνος μηδείς παρακινέω ἐκ ἀρχή , τίς ὁ πᾶς ἄν ἤ μέγας ἤ ἐλαχύς ἐνταυθοῖ συμβαίνω δυσχερής ; ἐνθυμέομαι δέ ὅτι Πηλεύς μέσος Αἰακός καί σύ , Αἰακός ἐκεῖνος , εἰς ὅς ποτέ ἔρχομαι ὁ ὁ Ἕλλην πρᾶγμα . σύ δέ ὑπάρχω καί οὗτος ὡς καλός · μιμέομαι γάρ ὁ ὁ πρόγονος γνώμη ὑπεραίρω ὁ σχῆμα . ὁ μέν γάρ εὔχομαι ὀνίνημι , σύ δέ ἔργον βοηθέω ἐκπίμπλημι ὁ ἅπας εὐχή . ἐκεῖνος ἔτι πρός οὗτος λογίζομαι , ἐξέρχομαι δή αὐτίκα μάλα ἐκ ὁ σκηνή , ποῖος πούς , ὦ πρός ὁ Ζεύς , εἰ μή σύ οὗτος συνδοκέω ; τίς λόγος λέγω ἀπέρχομαι , ἤ ποῖος ἀπόκρισις ἀποκρίνω ; καραδοκέω δέ δή που πᾶς , εἰ ἄσμενος περιχέω ἄλλος ἄλλοθεν πυνθάνομαι . τίς χρή πρός αὐτός λέγω ; ἀποκρίνω · σπένδω μετά ἐγώ ὁ Ζεύς ὁ σωτήρ , μή ὁ τελευταῖος ὁ νῦν εἰμί , ἀλλά αἰσχύνω ὁ τε χρεία ὁ κοινός καί ὁ πρέσβυς ἐγώ καί ὁ πρεσβεία ὁ ὥρα , νύξ οὗτος , ἤ καί ἄστρον οὗτος καί θεός καί ἥρως ὁ κοινός ὁ Ἕλλην , ἐκδύω ὁ ὀργή ὥσπερ νόσος φαίνω ὁ βάρβαρος ἅμα ὁ ἥλιος .