aelius-aristides.peri-tou-pe-mpein-boh-qeian-toi-s-e-n-sikeli 374
ἐκείνοις ἐγγενέσθαι περὶ ἡμῶν οὐκέτʼ ἔσχατον ἁπάντων ; καὶ μὴν οὐ μόνον τοὺς ἐκεῖθεν δέος ἐστὶν ἐπισπάσασθαι , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐνταῦθα μηκέθʼ ὅσον πρότερον δοκεῖν ἀξίους εἶναι . ἀγανακτῶ δʼ ἔγωγε , εἰ Πελοποννήσιοι μὲν οὐκ ἀποκνήσουσι ναῦς ἑτέρας πληροῦν ὑπὲρ τῶν ἐν Σικελίᾳ , ἡμεῖς δʼ ὑπὲρ ἡμῶν αὐτῶν οὐ τολμήσομεν . καὶ τῶν μὲν στρατηγῶν φυγὴν κατέγνωμεν Πυθοδώρου καὶ Σοφοκλέους , καὶ τὸν τρίτον αὐτῶν χρήματα ἐπραξάμεθα , ὅτι ἀνέστρεψαν ἐκ Σικελίας καὶ μετέσχον τῶν ἐκεῖ σπονδῶν , αὐτοὶ δὲ τοσαύτην στρατιὰν ἄπρακτον ἀνάξομεν , ἣν οὐ κατὰ σπονδὰς δεήσει κομισθῆναι , ἀλλʼ , αἰσχύνομαι μὲν εἰπεῖν , φεύγουσα δὲ ὀφθήσεται . καίτοι ὅταν , ὦ Ἀθηναῖοι , τοὺς τειχήρεις φεύγωμεν , καὶ ὅταν ἐκ νήσου δραπετεύωμεν , κέρδος τὴν σωτηρίαν ἡγούμενοι , ποῦ λοιπὸν ἰσχυριούμεθα ; ἢ τίς λοιπὸν ἔσται πόλεμος ; οὐκ ἀναμνησθησόμεθα , ὦ Ἀθηναῖοι , τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐν ᾗ τὰς ναῦς ἀπεστέλλομεν παιᾶνας ᾁδοντες καὶ κρατῆρας ἱστάντες καὶ πομπὴν καὶ χάριν ἔργων τετελεσμένων ἀπομιμούμενοι ; οὐκ αἰσχυνούμεθα τουτονὶ τὸν ἥλιον , εἰ δυοῖν οὕτως ἀνομοίων ἡμῖν ἔσται μάρτυς , τότε μὲν τοσαύτης λαμπρότητος καὶ ὑπερηφανίας , νῦν δὲ ταπεινότητος ; ποῖα λάφυρα κομίζοντας , ὦ Ἀθηναῖοι , δεξόμεθʼ αὐτοὺς , ἢ ποῖα χαριστήρια τῶν ἔργων τοῖς θεοῖς , ἢ ποίους ἐπινίκους ἅμʼ αὐτοῖς ἐνταῦθα ᾀσόμεθα ; ἢ ποίαν ἅμιλλαν ἁμιλλήσονται πρὸς ἀλλήλους ἀναπλέοντες , ὁμοίαν τῇ πρώην ; οὐ γὰρ ἄλλο γε οὐδὲν ἢ σιωπῇ καὶ τῶν κελευσμάτων κομισθήσονται , μόνον οὐκ αἰσχυνόμενοι τὴν θάλατταν . εἶτα τοὺς μὲν ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸ ὥρας ἀπαγορεύοντας καὶ παρʼ ἀξίαν μικροῦ μισοῦμεν , ἄλλως τε κἂν πρὸς αὐτῷ τῷ στεφάνῳ ποιήσωνται τὴν ἀπόρρησιν · αὐτοὶ δʼ ἀγῶνα τοσοῦτον ἀράμενοι καὶ μικροῦ πάντα κατειργασμένοι συγκεκλεικότες Συρακοσίους , ἔχοντες τὴν Σικελίαν , μόνον οὐκ ἐν ταῖς χερσὶ τὸν στέφανον , εἶτα ἀπορρίψομεν ; μὴ δῆτα , ὦ Ἀθηναῖοι . εὖ γὰρ ἴστε , ὀφθῆναι μόνον ἀρκέσει τοῖς δευτέροις καὶ πάντʼ οἴχεται τὰ Συρακοσίων πράγματα · καὶ τοσοῦτον ἀπολαύσονται τοῦ
Lemmas: ἐκεῖνος ἐγγίγνομαι περί ἐγώ οὐκέτι ἔσχατος ἅπας ; καί μήν οὐ μόνος ὁ ἐκεῖθεν δέος εἰμί ἐπισπάω , ἀλλά καί ὁ ἐνταῦθα μηκέτι ὅσος πρότερος δοκέω ἄξιος εἰμί . ἀγανακτέω δέ ἐγώ , εἰ Πελοποννήσιος μέν οὐ ἀποκνέω ναῦς ἕτερος πληρόω ὑπέρ ὁ ἐν Σικελία , ἐγώ δέ ὑπέρ ἐγώ αὐτός οὐ τολμάω . καί ὁ μέν στρατηγός φυγή καταγιγνώσκω Πυθόδωρος καί Σοφοκλῆς , καί ὁ τρίτος αὐτός χρῆμα πράσσω , ὅτι ἀναστρέφω ἐκ Σικελία καί μετέχω ὁ ἐκεῖ σπονδή , αὐτός δέ τοσοῦτος στρατιά ἄπρακτος ἀνάσσω , ὅς οὐ κατά σπονδή δέω κομίζω , ἀλλά , αἰσχύνω μέν λέγω , φεύγω δέ ὁράω . καίτοι ὅταν , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ τειχήρης φεύγω , καί ὅταν ἐκ νῆσος δραπετεύω , κέρδος ὁ σωτηρία ἡγέομαι , ποῦ λοιπός ἰσχυρίζομαι ; ἤ τίς λοιπός εἰμί πόλεμος ; οὐ ἀναμιμνῄσκω , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἐν ὅς ὁ ναῦς ἀποστέλλω παιάν ἁσθιͅω καί κρατήρ ἵστημι καί πομπή καί χάρις ἔργον τελέω ἀπομιμέομαι ; οὐ αἰσχύνω οὗτος ὁ ἥλιος , εἰ δύο οὕτως ἀνόμοιος ἐγώ εἰμί μάρτυς , τότε μέν τοσοῦτος λαμπρότης καί ὑπερηφανία , νῦν δέ ταπεινότης ; ποῖος λάφυρα κομίζω , ὦ Ἀθηναῖος , δέχομαι αὐτός , ἤ ποῖος χαριστήριος ὁ ἔργον ὁ θεός , ἤ ποῖος ἐπίνικος ἅμα αὐτός ἐνταῦθα ἀείδω ; ἤ ποῖος ἅμιλλα ἁμιλλάομαι πρός ἀλλήλων ἀναπλέω , ὅμοιος ὁ πρῴην ; οὐ γάρ ἄλλος γε οὐδείς ἤ σιωπή καί ὁ κέλευθος κομίζω , μόνος οὐ αἰσχύνω ὁ θάλασσα . εἶτα ὁ μέν ἐν ὁ γυμνικός ἀγών πρό ὥρα ἀπαγορεύω καί παρά ἀξία μικρός μισέω , ἄλλος τε ἐάν πρός αὐτός ὁ στέφανος ποιέω ὁ ἀπόρρησις · αὐτός δέ ἀγών τοσοῦτος ἀράομαι καί μικρός πᾶς κατεργάζομαι συγκλῄζω Συρακούσιος , ἔχω ὁ Σικελία , μόνος οὐ ἐν ὁ χείρ ὁ στέφανος , εἶτα ἀπορρίπτω ; μή δῆτα , ὦ Ἀθηναῖος . εὖ γάρ οἶδα , ὁράω μόνος ἀρκέω ὁ δεύτερος καί πᾶς οἴχομαι ὁ Συρακούσιος πρᾶγμα · καί τοσοῦτος ἀπολαύω ὁ