aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 389
μέτριον καὶ κοινὸν ᾕρηται , ὥστʼ ἀπʼ αὐτοῦ τούτου μάλιστα γιγνώσκεσθαι καὶ τοῦτʼ εἶναι σύμβολον αὐτοῦ , εἰ μὴ καὶ νῦν ἔλαθόν τι μεῖζον εἰπὼν , καὶ δεῖ παραιτήσασθαι , ἡνίκʼ ἂν δὲ ὁ θεὸς κινήσῃ , τότε καὶ περὶ αὑτοῦ τι φθέγγεται , καὶ ταῦτα ἅττα ποτέ ἐστι , καὶ φθεγξάμενος παρʼ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα καὶ τὸν καιρὸν , ἡνίκʼ οὐδενὸς ἄλλου μεμνῆσθαι πλὴν τῶν λόγων εἰκός ἐστιν , εἶτʼ ἀπηλλάγη , τί τούτῳ ταῦτʼ ὀνειδίξοι τις ἄν ; σὺ δʼ ὦ πρὸς Διὸς τοσαύτην εἰπέ μοι σχολὴν ἦγες , ὥστʼ ἀφεὶς ἐκεῖνα τὰ φάσματα μικρὰ καὶ τοῦ μηδενὸς ἄξια ὥσπερ οἱ ὄρνιθες παρεξέλεγες , ἵνα ἀπίῃς ὥσπερ ἕρμαιον ἔχων ὃ κακῶς ἐρεῖς ; φάθι δή με καὶ τοῦτο φιλανθρωπίᾳ πεποιηκέναι , ἵνα μὴ παντάπασιν ἀθυμήσῃς , ἀλλʼ ἔχῃς ἐφʼ ὅτῳ βουλήσει ζῆν . ἦν γὰρ , ὡς ἔοικε , σοί τι πυθόχρηστον , ὅταν πάντας ἐπαινέσῃς ἀπολωλέναι . ὥστʼ ἄποινα ὀφείλεις μοι , καὶ εἰ τοῦτʼ αἰτιᾷ , δικαίως αἰτιᾷ . ἢ καὶ τὴν Πυθίαν αὐτὴν καὶ τοὺς χρησμολόγους , ὅταν αὐτοματίζωσιν , ἀκριβῶς ἐξετάζεις ἐπιτηρῶν καὶ σχῆμα καὶ βλέμμα , καὶ εἴ τί σοι δόξουσι λέγειν θρασύτερον , εἶτʼ αὐτοῖς ὕστερον ἐγκαλεῖς ; ἄθλιε καὶ πόρρω θεῶν , ἅπαντα ταῦτα ἦν τοῦ καιροῦ ; ἀναμνήσω δέ σε καὶ Ξενοφῶντος , ὃς περὶ τοῦ Κύρου τοῦ μεγάλου διαλεγόμενος τὸν μὲν ἄλλον χρόνον εὐσταλῆ φησι καὶ κόσμιον αὐτὸν εἶναι καὶ ἥκιστα ἀλαζόνα , ἡνίκα δʼ εἰς τοὺς ἀγῶνας ἴοι καὶ ὑποθερμαίνοιτο , οὐδὲν μικρὸν λέγειν οὐδʼ ὑποστέλλεσθαι , ἀλλὰ καὶ αὑτὸν καὶ τοὺς στρατιώτας ἐξαίρειν . εἰκότως · ἐὰν γὰρ , ὦ τᾶν , ἐξέλῃς τὸ κέντρον ἐκ τῆς ψυχῆς , ἀνῄρηκας τὸ τῆς ἀνδρείας ἐφόδιον . κἀμὲ οὕτως ἐξέταζε , καὶ ἔτι μεῖζον προστίθει · εἰ μὴ μέλλων ἀγωνιεῖσθαι , ἀλλʼ ἐμβεβηκὼς , ἀγωνιζόμενος , εἰ παρʼ αὐτὴν τὴν χρείαν , εἰ τοῦ κρείττονος ὢν , εἰ ζέοντος τοῦ λόγου , εἰ πρῶτος μὲν αὐτὸς ἐλαυνόμενος , εἶτα τοὺς πολλοὺς τῷ αὐτῷ κέντρῳ κινῶν , ταῦτα παρεφθεγξάμην ἐπιστροφῆς ἕνεκα καὶ κοινῆς ὠφελείας τῶν ἀκουόντων , ὃ καὶ τῶν προοιμίων ἐπαινοῦμεν καὶ προσδεῖν αὐτοῖς φαμέν . κἂν εὑρίσκῃς ἃ λέγω προσόντα , τόλμησον εἰπεῖν , οὐχ ὅδʼ
Lemmas: μέτριος καί κοινός αἱρέω , ὥστε ἀπό αὐτός οὗτος μάλα γιγνώσκω καί οὗτος εἰμί σύμβολον αὐτός , εἰ μή καί νῦν λανθάνω τις μέγας λέγω , καί δέω παραιτέομαι , ἡνίκα ἄν δέ ὁ θεός κινέω , τότε καί περί ἑαυτοῦ τις φθέγγομαι , καί οὗτος ὅστις ποτέ εἰμί , καί φθέγγομαι παρά αὐτός ὁ ἀγών καί ὁ καιρός , ἡνίκα οὐδείς ἄλλος μιμνῄσκω πλήν ὁ λόγος ἔοικα εἰμί , εἶτα ἀπαλλάσσω , τίς οὗτος οὗτος ὀνειδίζω τις ἄν ; σύ δέ ὦ πρός Ζεύς τοσοῦτος λέγω ἐγώ σχολή ἄγω , ὥστε ἀφίημι ἐκεῖνος ὁ φάσμα μικρός καί ὁ μηδείς ἄξιος ὥσπερ ὁ ὄρνις παρεκλέγω , ἵνα ἀπέρχομαι ὥσπερ ἕρμαιον ἔχω ὅς κακός λέγω ; φημί δή ἐγώ καί οὗτος φιλανθρωπία ποιέω , ἵνα μή παντάπασι ἀθυμέω , ἀλλά ἔχω ἐπί ὅστις βούλομαι ζάω . εἰμί γάρ , ὡς ἔοικα , σύ τις Πυθόχρηστος , ὅταν πᾶς ἐπαινέω ἀπόλλυμι . ὥστε ἄποινα ὀφείλω ἐγώ , καί εἰ οὗτος αἰτιάομαι , δίκαιος αἰτιάομαι . ἤ καί ὁ Πυθία αὐτός καί ὁ χρησμολόγος , ὅταν αὐτοματίζω , ἀκριβής ἐξετάζω ἐπιτηρέω καί σχῆμα καί βλέμμα , καί εἰ τις σύ δοκέω λέγω θρασύς , εἶτα αὐτός ὕστερον ἐγκαλέω ; ἄθλιος καί πρόσω θεός , ἅπας οὗτος εἰμί ὁ καιρός ; ἀναμιμνῄσκω δέ σύ καί Ξενοφῶν , ὅς περί ὁ Κῦρος ὁ μέγας διαλέγω ὁ μέν ἄλλος χρόνος εὐσταλής φημί καί κόσμιος αὐτός εἰμί καί ἦκα ἀλαζών , ἡνίκα δέ εἰς ὁ ἀγών ἔρχομαι καί ὑποθερμαίνω , οὐδείς μικρός λέγω οὐδέ ὑποστέλλω , ἀλλά καί ἑαυτοῦ καί ὁ στρατιώτης ἐξαίρω . ἔοικα · ἐάν γάρ , ὦ τᾶν , ἐξαιρέω ὁ κέντρον ἐκ ὁ ψυχή , ἀναιρέω ὁ ὁ ἀνδρεία ἐφόδιον . ἐγώ οὕτως ἐξετάζω , καί ἔτι μέγας προστίθημι · εἰ μή μέλλω ἀγωνίζομαι , ἀλλά ἐμβαίνω , ἀγωνίζομαι , εἰ παρά αὐτός ὁ χρεία , εἰ ὁ κρατύς εἰμί , εἰ ζέω ὁ λόγος , εἰ πρῶτος μέν αὐτός ἐλαύνω , εἶτα ὁ πολύς ὁ αὐτός κέντρον κινέω , οὗτος παραφθέγγομαι ἐπιστροφή ἕνεκα καί κοινός ὠφέλεια ὁ ἀκούω , ὅς καί ὁ προοίμιον ἐπαινέω καί προσδέω αὐτός φημί . ἐάν εὑρίσκω ὅς λέγω πρόσειμι , τολμάω λέγω , οὐ ὅδε