aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 369
καὶ τὰς μὲν τόσας , τὰς δὲ τόσας , ἀλλὰ καὶ ταῦτα συνίσασιν οἱ ἀκούοντες . οὐκοῦν ἅπαντα ἀληθῆ . ἀλλὰ καὶ προθυμότατος εἰς τὸ κοινὸν ἐγενόμην , φησίν . ἕως ἂν δείξῃ ὅτι οὐ προθυμότατος , οὐ ληρεῖ . διὰ ταῦτα ὁ αὐτὸς ἀνὴρ Ὀδυσσεὺς τὸν μὲν ἐμαστίγου , τὸν δʼ ἱκέτευεν . ἵνα τοίνυν εἰδῇς ὅτι καὶ ὅλως ἀρχαῖον νόμιμον τοῦτο καὶ Ἑλληνικὸν , φρονεῖν ἐπὶ τοῖς ἑαυτοῦ , καὶ χωρὶς τούτου τοῦ φρονήματος οὔτε πρᾶξις κατʼ ἀνθρώπους ἀξία μνήμης οὔτε λόγος διαφέρων οὔτʼ ἄλλο τελεσθείη ποτʼ ἂν οὐδὲν , ἄκουε οἷα καὶ ὅσα παρῆλθέ σε . ἀδελφοὺς δέ που τοῖς χθὲς ἔοικα ποιήσεσθαι τοὺς λόγους , καὶ γὰρ ἡ ἀπόκρισις τῆς αὐτῆς ἔχεται γνώμης σχεδόν . ὅσα μὲν δή σοι Ὅμηρος ἐφαίνετο λέγων αὐτὸς ὑπὲρ αὑτοῦ καλεῖν κελεύων τοὺς προσαγωγέας μέμνησαι · ὥστε ἀφίημι αὐτά . καίτοι γε ἐκεῖνα τὰ ἔπη σχεδὸν ἄντικρυς λέγει τοῦθʼ ὅτι Ὅμηρος αὑτὸν ψηφίζεται ποιητῶν εἶναι κράτιστον . ἀφεῖται μὲν δή σοι Ὅμηρος . σκόπει δὲ καὶ Ἡσιόδου φρόνημα , εἰ ἄρα πρότερον μὴ κατεῖδες . ἐκεῖνος γὰρ ἀρξάμενος τῆς θεογονίας καὶ τὰς Μούσας ὑμνῶν εὐθὺς λέγει αἵ νύ ποθʼ Ἡσίοδον καλὴν ἐδίδαξαν ἀοιδήν . καὶ οὕτω σχέτλιος ἦν καὶ ὑβριστὴς ὥστʼ οὐδὲ τοσοῦτον ἐνέμεινεν ἐκτελέσαι τὸ προοίμιον ταῖς θεαῖς , ἀλλὰ λέγων ὅτι αἱ Μοῦσαι ὑμνοῦσι τὸν Δία καὶ Λητώ τʼ Ἰαπετόν τε ἰδὲ Κρόνον ἀγκυλομήτην , εἶτα οὐ καρτερεῖ , ἀλλʼ ὀλίγου μεταξὺ τῶν θεῶν τῶν ὀνομάτων φησὶν αἵ νύ ποθʼ Ἡσίοδον καλὴν ἐδίδαξαν ἀοιδὴν , ὡς εἰ μὴ καὶ τοῦτο δόξει τῶν Μουσῶν ἔργον εἶναι , ὥσπερ τοὺς θεοὺς ᾁδειν οὕτω καὶ Ἡσίοδον ποιητὴν ἀπεργάσασθαι , μοῖράν τινα αὐταῖς ἀπολλυμένην τῆς εὐφημίας . καὶ οὐ μόνον λαβεῖν φησι παρʼ αὐτῶν τὴν ᾠδὴν , ἀλλʼ ὅτι καὶ καλὴν οὖσαν προστίθησι · νὴ Δίʼ ἀσφαλῶς γε , φαίης ἂν , προστιθεὶς ταῖς Μούσαις ἑαυτόν . οὐκοῦν καὶ ἡμεῖς ἃ προήχθημεν εἰπεῖν προσετίθεμεν ταῖς Μούσαις καὶ τῇ θεῷ . ἐλέγομεν γοῦν , εἰ μέμνησαι , ὅτι καὶ ἄντικρυς ἔστιν ἃ τῶν ῥημάτων ἀπεμνημονεύσαμεν ὧν ἡ θεὸς προὔδειξεν , εἰ μὴ τὸ σὸν κωλύει . ὅσῳ δὲ ἡμεῖς
Lemmas: καί ὁ μέν τόσος , ὁ δέ τόσος , ἀλλά καί οὗτος σύνοιδα ὁ ἀκούω . οὐκοῦν ἅπας ἀληθής . ἀλλά καί πρόθυμος εἰς ὁ κοινός γίγνομαι , φημί . ἕως ἄν δείκνυμι ὅτι οὐ πρόθυμος , οὐ ληρέω . διά οὗτος ὁ αὐτός ἀνήρ Ὀδυσσεύς ὁ μέν μαστιγόω , ὁ δέ ἱκετεύω . ἵνα τοίνυν οἶδα ὅτι καί ὅλος ἀρχαῖος νόμιμος οὗτος καί Ἑλληνικός , φρονέω ἐπί ὁ ἑαυτοῦ , καί χωρίς οὗτος ὁ φρόνημα οὔτε πρᾶξις κατά ἄνθρωπος ἄξιος μνήμη οὔτε λόγος διαφέρω οὔτε ἄλλος τελέω ποτέ ἄν οὐδείς , ἀκούω οἷος καί ὅσος παρέρχομαι σύ . ἀδελφός δέ που ὁ χθές ἔοικα ποιέω ὁ λόγος , καί γάρ ὁ ἀπόκρισις ὁ αὐτός ἔχω γνώμη σχεδόν . ὅσος μέν δή σύ Ὅμηρος φαίνω λέγω αὐτός ὑπέρ ἑαυτοῦ καλέω κελεύω ὁ προσαγωγεύς μιμνῄσκω · ὥστε ἀφίημι αὐτός . καίτοι γε ἐκεῖνος ὁ ἔπος σχεδόν ἄντικρυς λέγω οὗτος ὅτι Ὅμηρος ἑαυτοῦ ψηφίζω ποιητής εἰμί κρατύς . ἀφίημι μέν δή σύ Ὅμηρος . σκοπέω δέ καί Ἡσίοδος φρόνημα , εἰ ἄρα πρότερος μή κατοράω . ἐκεῖνος γάρ ἄρχω ὁ θεογονία καί ὁ Μοῦσα ὑμνέω εὐθύς λέγω ὅς νῦν ποτέ Ἡσίοδος καλός διδάσκω ἀοιδή . καί οὕτως σχέτλιος εἰμί καί ὑβριστής ὥστε οὐδέ τοσοῦτος ἐμμένω ἐκτελέω ὁ προοίμιον ὁ θεά , ἀλλά λέγω ὅτι ὁ Μοῦσα ὑμνέω ὁ Ζεύς καί Λητώ τε Ἰαπετός τε ἰδέ Κρόνος ἀγκυλομήτης , εἶτα οὐ καρτερέω , ἀλλά ὀλίγος μεταξύ ὁ θεός ὁ ὄνομα φημί ὅς νῦν ποτέ Ἡσίοδος καλός διδάσκω ἀοιδή , ὡς εἰ μή καί οὗτος δοκέω ὁ Μοῦσα ἔργον εἰμί , ὥσπερ ὁ θεός ᾁδω οὕτως καί Ἡσίοδος ποιητής ἀπεργάζομαι , μοῖρα τις αὐτός ἀπόλλυμι ὁ εὐφημία . καί οὐ μόνος λαμβάνω φημί παρά αὐτός ὁ ἀοιδή , ἀλλά ὅτι καί καλός εἰμί προστίθημι · νή Ζεύς ἀσφαλής γε , φημί ἄν , προστίθημι ὁ Μοῦσα ἑαυτοῦ . οὐκοῦν καί ἐγώ ὅς προάγω λέγω προστίθημι ὁ Μοῦσα καί ὁ θεός . λέγω γοῦν , εἰ μιμνῄσκω , ὅτι καί ἄντικρυς εἰμί ὅς ὁ ῥῆμα ἀπομνημονεύω ὅς ὁ θεός προδείκνυμι , εἰ μή ὁ σός κωλύω . ὅσος δέ ἐγώ