aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 399
ἀντιπάλου καθαπτόμενος εἴρηκεν , εἰ μὴ ἄρα οὕτω σφόδρα παῖς εἶ ὥστε νομίζειν Φαίδρου τὰ ῥήματα εἶναι καὶ οὐ τὸν Πλάτωνα ὡς τὸν Φαῖδρον λέγειν τὸν λόγον δέ σου πάλαι θαυμάσας ἔχω , ὅσῳ καλλίω τοῦ προτέρου ἀπειργάσω , ὥστε ὀκνῶ μή μοι ὁ Λυσίας ταπεινὸς φανῇ , ἐὰν ἄρα θελήσῃ πρὸς αὐτὸν ἄλλον ἀντιπαρατεῖναι . ἐκεῖνα δʼ αὖ τί φήσεις ; φεῦ ὅσῳ τεχνικωτέρας λέγεις νύμφας τὰς Ἀχελώου καὶ Πᾶνα τὸν Ἑρμοῦ Λυσίου τοῦ Κεφάλου πρὸς λόγους εἶναι . ταῦτα οὐ μετὰ πάντων ἐγκωμίων εἰς αὑτὸν εἰρῆσθαί σοι δοκεῖ τῷ ἀνδρὶ , εἴπερ γε μὴ τὰ Μίδου ὦτα ἔχεις , οὗ τὸ ἐπίγραμμα ἐκεῖνος ἐπέσκωπτε προσεικάζων τῷ τοῦ ἑταίρου λόγῳ , καὶ κατὰ πάσας γέ που τὰς ἀρετάς ; ἀναγκαίως · ταῦτα διεξέρχεται περὶ αὑτοῦ . φρονίμου μὲν γὰρ , οἶμαι , καὶ σώφρονος γνῶναι τὴν ἀξίαν , δικαίου δὲ τὰ πρέποντα καὶ αὑτῷ καὶ ἑτέροις ἀποδοῦναι , ἀνδρείου δὲ μὴ φοβηθῆναι τἀληθὲς εἰπεῖν . ὁ δʼ αὖ νεμεσῶν ἅπασι τοῖς ἐναντίοις τούτων εἰκότως ἐνέχεται , ἕως ἂν μὴ δείξῃ ὡς ἀλλότριοι τοῦ λέγοντος οἱ λόγοι καὶ μείζω δόξαν τῆς ἀληθείας ἐφέλκονται . ἄλλα τοίνυν μυρίʼ ἔχων εἰπεῖν παραλείπω . ἀλλʼ ἐπειδὴ Σόλωνος ἐμνήσθην καὶ ὧν ἐκεῖνος διαλέγεται περὶ τῆς αὑτοῦ πολιτείας , φέρε σκόπει τί αὖ καὶ οὗτος ἐν αὐτοῖς τοῖς νόμοις οὓς ἐτίθει λέγει ; ταῦτα δὲ νομοθέτῃ προσήκει μᾶλλον εἰδέναι ἢ ποιηταῖς ξύμπασιν . οὐκοῦν ἄντικρυς δοκεῖ σοι συμπάντων τῶν ποιητῶν πρῶτον καὶ σοφώτατον ἀνακηρύττειν ἑαυτόν ; μετʼ ἰσχυρᾶς γέ που τῆς ἀνάγκης οὕτω τοῦτο συμβαίνει . ὅταν γὰρ αὐτὸς μὲν ὁ φάσκων εἶναι νομοθέτης ᾖ , αὐτὸς δὲ ὁ φάσκων δεῖν τοὺς ποιητὰς παραχωρεῖν τῷ νομοθέτῃ καὶ ταῦτα σύμπαντας , πῶς οὐκ εἰς τοῦθʼ ὃ προεῖπον τελευτᾷ ; ἆρʼ οὖν ἐνεθυμήθης διὰ πάντων τούτων πόσον τὸ μεταξὺ σοῦ τε κἀκείνου πρὸς ταῦτα ; ἢ πάντων οὖν κατηγόρει τῶν ἀρίστων ἐν τοῖς Ἕλλησιν , ἢ καὶ ἡμῖν πρᾳότερος εἶναι τοῦ λοιποῦ , ὦ τὰ μὲν ὑπὲρ ἐμοῦ δεδιὼς , τὰ δʼ ὑπὲρ σαυτοῦ μὴ σκοπῶν , καὶ αὐτὸς μὲν κατʼ εὔνοιαν ἀξιῶν παρρησιάζεσθαι πρὸς ἐμὲ , ἐμὲ δʼ οὐκ ἐῶν πρὸς τούτους παρρησιάζεσθαι
Lemmas: ἀντίπαλος καθάπτω λέγω , εἰ μή ἄρα οὕτως σφόδρα παῖς εἰμί ὥστε νομίζω Φαῖδρας ὁ ῥῆμα εἰμί καί οὐ ὁ Πλάτων ὡς ὁ Φαῖδρος λέγω ὁ λόγος δέ σύ πάλαι θαυμάζω ἔχω , ὅσος καλός ὁ πρότερος ἀπεργάζομαι , ὥστε ὀκνέω μή ἐγώ ὁ Λυσίας ταπεινός φαίνω , ἐάν ἄρα ἐθέλω πρός αὐτός ἄλλος ἀντιπαρατείνω . ἐκεῖνος δέ αὖ τίς φημί ; φεῦ ὅσος τεχνικός λέγω νύμφη ὁ Ἀχελῷος καί Πάν ὁ Ἑρμῆς Λύσιος ὁ Κέφαλος πρός λόγος εἰμί . οὗτος οὐ μετά πᾶς ἐγκώμιον εἰς ἑαυτοῦ λέγω σύ δοκέω ὁ ἀνήρ , εἴπερ γε μή ὁ Μίδας οὖς ἔχω , ὅς ὁ ἐπίγραμμα ἐκεῖνος ἐπισκώπτω προσεικάζω ὁ ὁ ἑταῖρος λόγος , καί κατά πᾶς γε που ὁ ἀρετή ; ἀναγκαῖος · οὗτος διεξέρχομαι περί ἑαυτοῦ . φρόνιμος μέν γάρ , οἴομαι , καί σώφρων γιγνώσκω ὁ ἀξία , δίκαιος δέ ὁ πρέπω καί ἑαυτοῦ καί ἕτερος ἀποδίδωμι , ἀνδρεῖος δέ μή φοβέω ἀληθής λέγω . ὁ δέ αὖ νεμεσάω ἅπας ὁ ἐναντίος οὗτος ἔοικα ἐνέχω , ἕως ἄν μή δείκνυμι ὡς ἀλλότριος ὁ λέγω ὁ λόγος καί μέγας δόξα ὁ ἀλήθεια ἐφέλκω . ἄλλος τοίνυν μυρίος ἔχω λέγω παραλείπω . ἀλλά ἐπειδή Σόλων μιμνῄσκω καί ὅς ἐκεῖνος διαλέγω περί ὁ ἑαυτοῦ πολιτεία , φέρω σκοπέω τίς αὖ καί οὗτος ἐν αὐτός ὁ νόμος ὅς τίθημι λέγω ; οὗτος δέ νομοθέτης προσήκω μάλα οἶδα ἤ ποιητής σύμπας . οὐκοῦν ἄντικρυς δοκέω σύ σύμπας ὁ ποιητής πρῶτος καί σοφός ἀνακηρύσσω ἑαυτοῦ ; μετά ἰσχυρός γε που ὁ ἀνάγκη οὕτως οὗτος συμβαίνω . ὅταν γάρ αὐτός μέν ὁ φάσκω εἰμί νομοθέτης εἰμί , αὐτός δέ ὁ φάσκω δέω ὁ ποιητής παραχωρέω ὁ νομοθέτης καί οὗτος σύμπας , πῶς οὐ εἰς οὗτος ὅς προλέγω τελευτάω ; ἆρα οὖν ἐνθυμέομαι διά πᾶς οὗτος πόσος ὁ μεταξύ σύ τε ἐκεῖνος πρός οὗτος ; ἤ πᾶς οὖν κατηγορέω ὁ ἀγαθός ἐν ὁ Ἕλλην , ἤ καί ἐγώ πρᾶος εἰμί ὁ λοιπός , ὦ ὁ μέν ὑπέρ ἐγώ δείδω , ὁ δέ ὑπέρ σεαυτοῦ μή σκοπέω , καί αὐτός μέν κατά εὔνοια ἀξιόω παρρησιάζομαι πρός ἐγώ , ἐγώ δέ οὐ ἐάω πρός οὗτος παρρησιάζομαι