aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 382
τῶν ἐν τῇ πόλει , πάντων δʼ ἐγκειμένων αὐτῷ καὶ παρωξυμένων ὡς πρὸς μόνον αἴτιον τῶν κακῶν , παρελθὼν αὐτὸς ἔλεγε τοιαυτὶ , Καὶ προσεδόκων ταῦτα , ὦ Ἀθηναῖοι , καὶ ἀδικεῖτε ὅτι ὀργίζεσθε . εἰμὶ γὰρ ὑμῶν , φησὶ , πάντα ἄριστος , ὥσπερ Ζεύς τις Ὁμηρικός . καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἧττον ἄν τις θαυμάσειε , τὸ δʼ , ὦ Ζεῦ καὶ θεοὶ , ῥήτορα μὲν καὶ στρατηγὸν ὄντα , λέγοντα δʼ ἐν ἐκκλησίᾳ , ὕποπτον δὲ τοῖς πολλοῖς καὶ κατὰ ταύτην ἴσως τὴν δεινότητα μηδʼ αὐτὸ τοῦτο ὡς ὑπεναντίον φυλάξασθαι μηδʼ ἀποκρύψαι , ἀλλὰ δέον παραιτεῖσθαι καὶ λέγειν ἅπερ ἄν τις καὶ ἄλλος , Καὶ μή μοι νομίσητε , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , ὅτι ἐγὼ λόγων δεινότητι ἢ τὸ ἐξ ἀρχῆς τοῦθʼ ὑμᾶς ἔπεισα , ἢ περὶ τῶν παρόντων ἀξιῶ θαρρεῖν , ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ταῦθʼ οὕτω κομψεύεσθαι καὶ περιστέλλειν μετὰ τῶν ἄλλων καὶ τοῦτο φάσκει προέχειν , ὅτι καὶ λέγειν εἴη κράτιστος αὐτῶν , καὶ ταῦτα ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου , σχεδὸν γὰρ καὶ τοῦτό μοι δοκῶ μεμνῆσθαι . πότερον οὖν σὸν , ὦ Θουκυδίδη , ἢ Περικλέους ἦν ; ἕτερος δʼ αὖ φησι τῷ αὐτῷ ποιητῇ , Καὶ προσήκει μοι , ὦ Ἀθηναῖοι , ἄρχειν , ἀνάγκη γὰρ ἐντεῦθεν ἄρξασθαι , ἐπειδή μου , φησὶ , προστίθει γὰρ , οὐ σοί τις παραπλήσιος , ἀλλὰ Νικίας καθήψατο · ὃς σοῦ γε οὐδʼ ἂν τοὔνομα ἀναγκαζόμενος εἰπεῖν ἀνασχέσθαι μοι δοκεῖ . ὁ δʼ ἐν Συρακούσαις δημηγορῶν Ἑρμοκράτης οὐκ ἄντικρύς σοι κομπαστὴς εἶναι δοκεῖ ; λέγει γοῦν ἑαυτόν τε καὶ τοὺς Συρακοσίους σεμνύνων δεῖξαι Ἀθηναίοις ὅτι οὐκ Ἴωνες ταῦτα οὐδὲ Ἑλλησπόντιοι , κελεύων ἀπαντᾶν αὐτοῖς ἔξω τῆς Σικελίας . καὶ ταυτὶ μὲν καὶ μετριώτερα · ἀλλʼ ὅρα τὰς ὑπερβολάς · ἰέναι δʼ ἐπὶ τοὺς πολεμίους μὴ φρονήματι μόνον , ἀλλὰ καὶ καταφρονήματι . σὺ δʼ ἀφῄρησαι καὶ τὸ φρονήματι . καὶ ὁ μὲν ἀξιοῖ καταφρονεῖν τῶν δεινῶν , σὺ δὲ μηδὲ φρονεῖν ὅλως , ἀπὸ σαυτοῦ μοι δοκεῖν ἀρξάμενος . φέρε δὴ καὶ ἑτέρου κόσμον ὥσπερ ἵππου κατάμαθε . οἶμαι γάρ σε τῶν Δημοσθένους εἰ μή τι ἄλλο , ἀλλὰ τόν
Lemmas: ὁ ἐν ὁ πόλις , πᾶς δέ ἔγκειμαι αὐτός καί παρωξ́ομαι ὡς πρός μόνος αἴτιος ὁ κακός , παρέρχομαι αὐτός λέγω τοιοῦτος , Καί προσδοκάω οὗτος , ὦ Ἀθηναῖος , καί ἀδικέω ὅτι ὀργίζω . εἰμί γάρ σύ , φημί , πᾶς ἀγαθός , ὥσπερ Ζεύς τις Ὁμηρικός . καί ὁ μέν ἄλλος ἥσσων ἄν τις θαυμάζω , ὁ δέ , ὦ Ζεύς καί θεός , ῥήτωρ μέν καί στρατηγός εἰμί , λέγω δέ ἐν ἐκκλησία , ὕποπτος δέ ὁ πολύς καί κατά οὗτος ἴσως ὁ δεινότης μηδέ αὐτός οὗτος ὡς ὑπεναντίος φυλάσσω μηδέ ἀποκρύπτω , ἀλλά δέω παραιτέομαι καί λέγω ὅς ἄν τις καί ἄλλος , Καί μή ἐγώ νομίζω , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , ὅτι ἐγώ λόγος δεινότης ἤ ὁ ἐκ ἀρχή οὗτος σύ πείθω , ἤ περί ὁ πάρειμι ἀξιόω θαρσέω , ἀλλά ἀντί ὁ οὗτος οὕτως κομψεύω καί περιστέλλω μετά ὁ ἄλλος καί οὗτος φάσκω προέχω , ὅτι καί λέγω εἰμί κρατύς αὐτός , καί οὗτος ἐν ἀρχή ὁ λόγος , σχεδόν γάρ καί οὗτος ἐγώ δοκέω μιμνῄσκω . πότερος οὖν σός , ὦ Θουκυδίδης , ἤ Περικλῆς εἰμί ; ἕτερος δέ αὖ φημί ὁ αὐτός ποιητής , Καί προσήκω ἐγώ , ὦ Ἀθηναῖος , ἄρχω , ἀνάγκη γάρ ἐντεῦθεν ἄρχω , ἐπειδή ἐγώ , φημί , προστίθημι γάρ , οὐ σύ τις παραπλήσιος , ἀλλά Νικίας καθάπτω · ὅς σύ γε οὐδέ ἄν ὄνομα ἀναγκάζω λέγω ἀνέχω ἐγώ δοκέω . ὁ δέ ἐν Συράκουσαι δημηγορέω Ἑρμοκράτης οὐ ἄντικρυς σύ κομπαστής εἰμί δοκέω ; λέγω γοῦν ἑαυτοῦ τε καί ὁ Συρακούσιος σεμνύνω δείκνυμι Ἀθηναῖος ὅτι οὐ Ἴων οὗτος οὐδέ Ἑλλησπόντιος , κελεύω ἀπαντάω αὐτός ἔξω ὁ Σικελία . καί οὗτος μέν καί μέτριος · ἀλλά ὁράω ὁ ὑπερβολή · ἔρχομαι δέ ἐπί ὁ πολέμιος μή φρόνημα μόνος , ἀλλά καί καταφρόνημα . σύ δέ ἀφαιρέω καί ὁ φρόνημα . καί ὁ μέν ἀξιόω καταφρονέω ὁ δεινός , σύ δέ μηδέ φρονέω ὅλος , ἀπό σεαυτοῦ ἐγώ δοκέω ἄρχω . φέρω δή καί ἕτερος κόσμος ὥσπερ ἵππος καταμανθάνω . οἴομαι γάρ σύ ὁ Δημοσθένης εἰ μή τις ἄλλος , ἀλλά ὁ