aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 392
τοὺς λόγους καὶ τοὺς ταμίας αὐτῶν , ὥσπερ οἱ πρὸς τοὺς ἄλλο τι ὀρέγοντας ἑαυτοῖς βλέποντες , καὶ ταῦθʼ ὅταν ἐξ ὑψηλῶν προτείνωσι , καί τι ἔπος , φησὶ , προέηκεν ὅπερ ἄρρητον οὐ φορητὸν ἦν—φέρει γὰρ ὁ καιρὸς πόλλʼ ἅ τις οὐκ ἂν ἐννοήσειεν ἰδιώτης τῶν τοιούτων ἀγώνων—καὶ οὐκ ἔστιν ἀνέντα τὴν γνώμην οὐδʼ ὑποθέντα ἑαυτὸν τοῖς ἀκροαταῖς , ὃ προσήκει κέντρον τῶν λόγων διασώσασθαι , ἀλλʼ ἡ θέρμη καθάπερ τι φάρμακον μόνη δὴ παραπέμπει καὶ κατευθύνει καθάπερ ναῦν τὸν λόγον καὶ τοῖς ἐναντίοις χώραν οὐ δίδωσιν . ἡνίκʼ ἂν δὲ αὕτη προλίπῃ , ὑπορρεῖ τὰ τῶν λόγων καὶ τὰ τῆς νάρκης νικᾷ , καὶ ἀνάγκη δὴ κάτω φέρεσθαι τὸν τοιοῦτον ῥήτορα ὑπὸ τῆς ἀμβλύτητος ἀποψυχόμενον , καθάπερ τινὰ ἀετὸν τῶν πτερῶν ὑφιέντα . ἔχω δέ σοι καὶ λόγον τινὰ ἱερὸν διελθεῖν , ἀκούσας νύκτωρ οὐ πάλαι παρά του τῶν κρειττόνων , οἷόν ἐστι τὸ χρῆμα τῆς θείας μανίας . εἶχε δέ πως ὧδε ὁ λόγος . ἀνάγκη τὸν νοῦν , ἔφη , κινηθῆναι τὴν πρώτην ἀπὸ τοῦ συνήθους καὶ κοινοῦ , κινηθέντα δὲ καὶ ὑπερφρονήσαντα θεῷ συγγενέσθαι καὶ ὑπερέχειν . καὶ οὐδέτερόν γε , ἔφη ὁ διδάσκων , θαυμαστόν . ὑπεριδών τε γὰρ τῶν πολλῶν ὁμιλεῖ θεῷ θεῷ τε ὁμιλήσας ὑπερέχει . τάδε μέν σοι τῆς ἱερᾶς , ὡς οἱ ποιηταὶ καλοῦσι , νυκτὸς ἀπομνημονεύματα διὰ κεράτων μὲν ἥκοντα , στιλπνότερα δὲ ὡς ἀληθῶς ἐλέφαντος παντός . ὥστʼ εἰ καὶ μηδένα μηδʼ ἀφʼ ἑνὸς εἴδους εἴχομεν εἰπεῖν ἐπʼ αὐτῷ τι φρονήσαντα , μηδʼ ἦν ἀναγκαῖον τῶν λόγων τὸ τοιοῦτον πάθημα , ἡμᾶς δʼ εἰς ταύτην ὁ θεὸς νῦν ἦγεν , οὐκ ἂν τὰ πρεσβεῖα δή που συμφορὰν ἐποιούμεθα . σὺ δʼ αἰτιᾷ τὸ σύμβολον αὐτοῦ τοῦ ῥήματος . ἢ πρὸς θεῶν ἀκροατὴς μὲν οὐχ ὅστις σφόδρα σώφρων , ἀλλʼ ὅστις ἐπίσταται κινεῖσθαι βέλτιστος καὶ ὅστις ἀπαντᾷ τοῖς λεγομένοις , ῥήτωρ δὲ οὐχ ὁ θερμότατος καὶ πρῶτος αὐτὸς αὑτοῦ συνιεὶς ἄριστος , ἀλλʼ ὅστις ἡττᾶται τῶν ἀκροωμένων , ἢ παρʼ ἐκείνων δεῖται μαθεῖν ὁποῖʼ ἄττα ἐστὶν ἃ λέγει ; σκόπει δὴ καὶ τοῦτο . φημὶ γὰρ αὐτῶν ἕνεκα τῶν λόγων συμβαίνειν ἀνάγκην πολλάκις παραφθέγξασθαι τόν
Lemmas: ὁ λόγος καί ὁ ταμίας αὐτός , ὥσπερ ἕ πρός ὁ ἄλλος τις ὀρέγω ἑαυτοῦ βλέπω , καί οὗτος ὅταν ἐκ ὑψηλός προτείνω , καί τις ἔπος , φημί , προίημι ὅς ἄρρητος οὐ φορητός ἦν—φέρει γάρ ὁ καιρός πολύς ὅς τις οὐ ἄν ἐννοέω ἰδιώτης ὁ τοιοῦτος ἀγώνων—καὶ οὐ εἰμί ἀνίημι ὁ γνώμη οὐδέ ὑποτίθημι ἑαυτοῦ ὁ ἀκροατής , ὅς προσήκω κέντρον ὁ λόγος διασῴζω , ἀλλά ὁ θέρμη καθά τις φάρμακον μόνος δή παραπέμπω καί κατευθύνω καθά ναῦς ὁ λόγος καί ὁ ἐναντίος χώρα οὐ δίδωμι . ἡνίκα ἄν δέ οὗτος προλείπω , ὑπορρέω ὁ ὁ λόγος καί ὁ ὁ νάρκη νικάω , καί ἀνάγκη δή κάτω φέρω ὁ τοιοῦτος ῥήτωρ ὑπό ὁ ἀμβλύτης ἀποψύχω , καθά τις ἀετός ὁ πτερόν ὑφίημι . ἔχω δέ σύ καί λόγος τις ἱερός διέρχομαι , ἀκούω νύκτωρ οὐ πάλαι παρά τις ὁ κρατύς , οἷος εἰμί ὁ χρῆμα ὁ θεῖος μανία . ἔχω δέ πως ὧδε ὁ λόγος . ἀνάγκη ὁ νόος , φημί , κινέω ὁ πρῶτος ἀπό ὁ συνήθης καί κοινός , κινέω δέ καί ὑπερφρονέω θεός συγγίγνομαι καί ὑπερέχω . καί οὐδέτερος γε , φημί ὁ διδάσκω , θαυμαστός . ὑπεροράω τε γάρ ὁ πολύς ὁμιλέω θεός θεός τε ὁμιλέω ὑπερέχω . ὅδε μέν σύ ὁ ἱερός , ὡς ὁ ποιητής καλέω , νύξ ἀπομνημόνευμα διά κέρας μέν ἥκω , στιλπνός δέ ὡς ἀληθής ἐλέφας πᾶς . ὥστε εἰ καί μηδείς μηδέ ἀπό εἷς εἶδος ἔχω λέγω ἐπί αὐτός τις φρονέω , μηδέ εἰμί ἀναγκαῖος ὁ λόγος ὁ τοιοῦτος πάθημα , ἐγώ δέ εἰς οὗτος ὁ θεός νῦν ἄγω , οὐ ἄν ὁ πρεσβεῖον δή που συμφορά ποιέω . σύ δέ αἰτιάομαι ὁ σύμβολον αὐτός ὁ ῥῆμα . ἤ πρός θεός ἀκροατής μέν οὐ ὅστις σφόδρα σώφρων , ἀλλά ὅστις ἐπίσταμαι κινέω ἀγαθός καί ὅστις ἀπαντάω ὁ λέγω , ῥήτωρ δέ οὐ ὁ θερμός καί πρῶτος αὐτός ἑαυτοῦ συνίημι ἀγαθός , ἀλλά ὅστις ἡσσάομαι ὁ ἀκροάομαι , ἤ παρά ἐκεῖνος δέω μανθάνω ὁποῖος τις εἰμί ὅς λέγω ; σκοπέω δή καί οὗτος . φημί γάρ αὐτός ἕνεκα ὁ λόγος συμβαίνω ἀνάγκη πολλάκις παραφθέγγομαι ὁ