aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 383
γε ὑπὲρ τῆς ἀναρρήσεως λόγον τὸν πολυύμνητον δὴ τοῦτον ἀνεγνωκέναι . ἐνταῦθα τοίνυν ἐστὶ τῷ Δημοσθένει , οὗ σὺ τοὔνομα θαυμάζεις μόνον , ὡς ἔοικεν , Ἐπεπείσμην δὲ ὑπὲρ ἐμαυτοῦ , τυχὸν μὲν ἀναισθητῶν , ὅμως δὲ ἐπεπείσμην — ὁρᾷς ὅπως ἐρεθίζει σε δὶς εἰπὼν ἐπεπείσμην—μήτε γράφοντα ἂν ἐμοῦ γράψαι βέλτιον μηδένα—ἐγὼ δὲ ὑπὲρ ὧν ἔγραψα μόνον καὶ ὧν ἐπὶ τοῦ παρόντος ἐδείκνυον , περὶ τούτων τι παρεφθεγξάμην , καὶ ταῦτα τοῖς φήνασι θεοῖς θαρρῶν · ὁ δὲ προστίθησι , μήτε πράττοντα πρᾶξαι μήτε πρεσβεύοντα πρεσβεῦσαι προθυμότερον μηδὲ δικαιότερον . διὰ ταῦτα ἐν ἅπασιν ἐμαυτὸν ἔταττον . ἀναγνωσθείσης τοίνυν τῆς ἐπιστολῆς , Εἰς ταῦτα , φησὶ , κατέστησε Φίλιππον τίς ; οὐχ ὁ τῶν Ἀθηναίων δῆμος , ἀλλʼ ἡ ἐμὴ πολιτεία , Αἰσχίνη · ταύτην τὴν φωνὴν ἀφῆκεν ἐκεῖνος , πολλοὺς καὶ θρασεῖς τὰ πρὸ τούτων ἐπαιρόμενος τῇ πόλει λόγους · οὑτωσί πως , οὐ γὰρ ἀκριβῶς μέμνημαι τὰ ῥήματα . πολὺ δὲ ἔτι τούτων λαμπρότερον καί πως ἤδη τοῦ Περικλείου τύπου περὶ τὴν τοῦ λόγου τελευτὴν εἰ δʼ οἷος ἐγὼ παρʼ ὑμῖν κατὰ τὴν ἐμαυτοῦ τάξιν εἷς ἐν ἑκάστῃ τῶν Ἑλληνίδων πόλεων ἀνὴρ ἐγένετο , μᾶλλον δὲ εἰ ἕνα ἄνδρα μόνον Θετταλία καὶ ἕνα ἄνδρα Ἀρκαδία ταὐτὰ φρονοῦντα ἔσχεν ἐμοὶ , οὐδεὶς οὔτε τῶν ἔξω Πυλῶν Ἑλλήνων οὔτε τῶν εἴσω τοῖς παροῦσι κακοῖς ἐκέχρητʼ ἂν , ἀλλὰ πάντες ἂν ὄντες ἐλεύθεροι καὶ αὐτόνομοι μετὰ πάσης ἀδείας ἀσφαλῶς ἐν εὐδαιμονίᾳ τὰς ἑαυτῶν ᾤκουν πατρίδας , τούτων τῶν τοσούτων καὶ τοιούτων ἀγαθῶν ὑμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις Ἀθηναίοις ἔχοντες χάριν διʼ ἐμέ . καὶ ἴσως τινὲς τότε τῷ Δημοσθένει ταῦτα λέγοντι ἤχθοντο ἄνθρωποι μικροὶ καὶ δυστυχεῖς καὶ ἀπεκάλουν αὐτὸν ἀλαζόνα . ὁ δʼ ἐπιὼν ἔδειξε χρόνος ὅτι οὐδὲν καθʼ ὑπερβολὴν ἐλέγετο , ἀλλὰ καὶ συμπάσῃ τῇ Ἑλλάδι ἱκανὴ φορὰ τοιοῦτος εἷς τις ἦν γενόμενος . οὐκοῦν οὐδʼ ἀμφισβητήσαις αὐτῷ πρωτείων , οὐδὲ πρὸς οὓς ἐμοὶ νομίζεις ἀποχρῆν εἶναι τὸν λόγον . καί μοι πρὸς θεῶν ἀπόκριναι τοῦτο αὐτὸ , εἰ κατὰ τοὺς αὐτοὺς ἐγένου χρόνους ἐκείνῳ , πότερόν ποτε καὶ τῷ Δημοσθένει αὐτὰ ταῦτα ἂν ἐνεκάλεις , ἢ ἐκεῖνόν γʼ ἂν ἠφίεις
Lemmas: γε ὑπέρ ὁ ἀνάρρησις λόγος ὁ πολυύμνητος δή οὗτος ἀναγιγνώσκω . ἐνταῦθα τοίνυν εἰμί ὁ Δημοσθένης , ὅς σύ ὄνομα θαυμάζω μόνος , ὡς ἔοικα , Ἐπεποιέσμνυμι δέ ὑπέρ ἐμαυτοῦ , τυγχάνω μέν ἀναισθητέω , ὅμως δέ πείθω — ὁράω ὅπως ἐρεθίζω σύ δίς λέγω ἐπεπείσμην—μήτε γράφω ἄν ἐγώ γράφω ἀγαθός μηδένα—ἐγὼ δέ ὑπέρ ὅς γράφω μόνος καί ὅς ἐπί ὁ πάρειμι δείκνυμι , περί οὗτος τις παραφθέγγομαι , καί οὗτος ὁ φαίνω θεός θαρσέω · ὁ δέ προστίθημι , μήτε πράσσω πράσσω μήτε πρεσβεύω πρεσβεύω πρόθυμος μηδέ δίκαιος . διά οὗτος ἐν ἅπας ἐμαυτοῦ τάσσω . ἀναγιγνώσκω τοίνυν ὁ ἐπιστολή , Εἰς οὗτος , φημί , καθίστημι Φίλιππος τίς ; οὐ ὁ ὁ Ἀθηναῖος δῆμος , ἀλλά ὁ ἐμός πολιτεία , Αἰσχίνης · οὗτος ὁ φωνή ἀφίημι ἐκεῖνος , πολύς καί θρασύς ὁ πρό οὗτος ἐπαίρω ὁ πόλις λόγος · οὕτως πως , οὐ γάρ ἀκριβής μιμνῄσκω ὁ ῥῆμα . πολύς δέ ἔτι οὗτος λαμπρός καί πως ἤδη ὁ Περίκλειος τύπος περί ὁ ὁ λόγος τελευτή εἰ δέ οἷος ἐγώ παρά σύ κατά ὁ ἐμαυτοῦ τάξις εἷς ἐν ἕκαστος ὁ Ἑλληνίς πόλις ἀνήρ γίγνομαι , μάλα δέ εἰ εἷς ἀνήρ μόνος Θεσσαλία καί εἷς ἀνήρ Ἀρκαδία αὐτός φρονέω ἔχω ἐγώ , οὐδείς οὔτε ὁ ἔξω Πύλης Ἕλλην οὔτε ὁ εἴσω ὁ πάρειμι κακός χράω ἄν , ἀλλά πᾶς ἄν εἰμί ἐλεύθερος καί αὐτόνομος μετά πᾶς ἄδεια ἀσφαλής ἐν εὐδαιμονία ὁ ἑαυτοῦ οἰκέω πατρίς , οὗτος ὁ τοσοῦτος καί τοιοῦτος ἀγαθός σύ καί ὁ ἄλλος Ἀθηναῖος ἔχω χάρις διά ἐγώ . καί ἴσως τις τότε ὁ Δημοσθένης οὗτος λέγω ἄχθομαι ἄνθρωπος μικρός καί δυστυχής καί ἀποκαλέω αὐτός ἀλαζών . ὁ δέ ἐπέρχομαι δείκνυμι χρόνος ὅτι οὐδείς κατά ὑπερβολή λέγω , ἀλλά καί σύμπας ὁ Ἑλλάς ἱκανός φορά τοιοῦτος εἷς τις εἰμί γίγνομαι . οὐκοῦν οὐδέ ἀμφισβητέω αὐτός πρωτεῖον , οὐδέ πρός ὅς ἐγώ νομίζω ἀποχράω εἰμί ὁ λόγος . καί ἐγώ πρός θεός ἀποκρίνω οὗτος αὐτός , εἰ κατά ὁ αὐτός γίγνομαι χρόνος ἐκεῖνος , πότερος ποτέ καί ὁ Δημοσθένης αὐτός οὗτος ἄν ἐγκαλέω , ἤ ἐκεῖνος γε ἄν ἀφίημι