aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 396
ὅ τε προσαγωγεὺς ἀμείνων ᾤετο εἶναι γνῶναι καὶ ἅττα ἐκείνῳ ῥητέον καὶ εἰς ὅσον καὶ αὐτὸς δὴ ἐκεῖνος συνεχώρει , ἀλλὰ μὴ πάντα ἐν ταὐτῷ φύρειν , ἵνα μὴ καὶ γέλωτα ὀφλήσῃ . ἡμεῖς τοι καὶ εἰς τὸ σῶμα πληγέντες οὐκ ἐπʼ ἀγεννεῖς ἱκετείας ἰατρῶν ἀφικόμεθα , ἀλλὰ καίτοι σὺν θεοῖς εἰπεῖν τοὺς ἀρίστους τῶν ἰατρῶν φίλους κεκτημένοι κατεφύγομεν εἰς Ἀσκληπιοῦ , νομίσαντες εἴτε δέοι σώζεσθαι , διʼ ἐκείνου κάλλιον εἶναι , εἴτε μὴ ἐγχωροῖ , καιρὸν εἶναι τεθνάναι . ἔχοιεν δʼ ἂν καὶ οἱ συμφοιτηταὶ φράζειν περὶ τῆς φύσεως τῆς ἐμῆς . ἐγὼ γάρ τοι καὶ παῖς ὢν , εἴ τι ἤρετο διδάσκαλος ὧν ἠπιστάμην , εἰ ἕτερος ἔφθη ὑπολαβὼν , οὐκ ἂν ἔτι ἐφθεγξάμην , ἵνα δὴ μὴ τὰ ἑτέρου δοκοίην λέγειν . παραπλήσια δὲ καὶ τὰ νῦν ἐν Ἀσκληπιοῦ . εἰρήσεται γὰρ καὶ πρὸς ὑμᾶς τά γε ἀληθῆ , χείρω δὲ καὶ βελτίω νομίζειν ἔξεστιν ὡς ἂν ἑκάστῳ δοκῇ . οὕτω γὰρ αὖ καὶ πρὸς τοὺς ἐκεῖ συμφοιτητὰς καὶ εἶχον καὶ ἔχω , ὥστε ὅστις μὲν μὴ ὑπανίσταται , οὐκ ἄχθομαι αὐτῷ , ὑπανισταμένῳ δὲ αἰσχυνοίμην ἂν μὴ παρεὶς τὴν χώραν . σὺ δʼ εἰ μὲν ὡς ἄρξων ἐνταῦθα ἀφικνεῖ , πεῖσον τούτους ὡς σοὶ προσήκει πρὸ ἡμῶν , εἰ δὲ παρίης ἑτέρῳ τὴν ἡγεμονίαν , ἀναμνήσθητι τῶν Ὁμήρου τέττα , σιωπῇ ἧσο , ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ · καὶ ὧδʼ ἔστω , Τρῶες μεγαλήτορες , ὡς ἀγορεύω · καὶ Πάτροκλος δέ οἱ οἶος ἐναντίος ἧστο σιωπῇ , στρατήγει δὲ μὴ παρὰ τὸν στρατηγόν . αἰσχρὸν γὰρ ἀμφοτέροις , καὶ σοὶ καὶ τῷ στρατηγῷ . μικρὰ δὲ προσθεὶς ἀπαλλάξομαι . καὶ ταῦτα ἐξεπίτηδες ἀπέτεινα , οὐχ ὡς οὐ καὶ ἓν τούτων ὁτιοῦν ἱκανὸν ὂν , ἀλλʼ ἵνʼ εἰδῇς διὰ πόσων ἀμαθὴς εἶ τῶν ἐλέγχων καὶ ὅσων ἀθέατος καὶ ἀνήκοος δεῦρο εἰσῆλθες ὥσπερ τις βέβηλος παντάπασιν . εἶτα μύστης ὢν τὸν ἱεροφάντην ἐξετάζεις ; καὶ ὁ μὲν ἀρτιτελὴς μύστης ἀτιμότερος τοῦ πάλαι μύστου , ὁ δὲ νῦν πρῶτον εἰς μύστας τελῶν κρίνεις τὸν μυσταγωγόν ; ἀρχαῖον δέ μοι δοκεῖς περὶ Μώμου καὶ
Lemmas: ὁ τε προσαγωγεύς ἀγαθός οἴομαι εἰμί γιγνώσκω καί ὅστις ἐκεῖνος λέγω καί εἰς ὅσος καί αὐτός δή ἐκεῖνος συγχωρέω , ἀλλά μή πᾶς ἐν αὐτός φύρω , ἵνα μή καί γέλως ὀφλέω . ἐγώ τοι καί εἰς ὁ σῶμα πλήσσω οὐ ἐπί ἀγεννής ἱκετεία ἰατρός ἀφικνέομαι , ἀλλά καίτοι σύν θεός λέγω ὁ ἀγαθός ὁ ἰατρός φίλος κτάομαι καταφεύγω εἰς Ἀσκληπιός , νομίζω εἴτε δέω σῴζω , διά ἐκεῖνος καλός εἰμί , εἴτε μή ἐγχωρέω , καιρός εἰμί θνῄσκω . ἔχω δέ ἄν καί ὁ συμφοιτητής φράζω περί ὁ φύσις ὁ ἐμός . ἐγώ γάρ τοι καί παῖς εἰμί , εἰ τις ἔρομαι διδάσκαλος ὅς ἐπίσταμαι , εἰ ἕτερος φθάνω ὑπολαμβάνω , οὐ ἄν ἔτι φθέγγομαι , ἵνα δή μή ὁ ἕτερος δοκέω λέγω . παραπλήσιος δέ καί ὁ νῦν ἐν Ἀσκληπιός . λέγω γάρ καί πρός σύ ὁ γε ἀληθής , κακός δέ καί ἀγαθός νομίζω ἔξεστι ὡς ἄν ἕκαστος δοκέω . οὕτως γάρ αὖ καί πρός ὁ ἐκεῖ συμφοιτητής καί ἔχω καί ἔχω , ὥστε ὅστις μέν μή ὑπανίσταμαι , οὐ ἄχθομαι αὐτός , ὑπανίσταμαι δέ αἰσχύνω ἄν μή παρίημι ὁ χώρα . σύ δέ εἰ μέν ὡς ἄρχω ἐνταῦθα ἀφικνέομαι , πείθω οὗτος ὡς σύ προσήκω πρό ἐγώ , εἰ δέ παρίημι ἕτερος ὁ ἡγεμονία , ἀναμιμνῄσκω ὁ Ὅμηρος τέττα , σιωπή ἧμαι , ἐμός δέ ἐπιπείθομαι μῦθος · καί ὧδε εἰμί , Τρώς μεγαλήτωρ , ὡς ἀγορεύω · καί Πάτροκλος δέ ἕ οἶος ἐναντίος ἧμαι σιωπή , στρατηγέω δέ μή παρά ὁ στρατηγός . αἰσχρός γάρ ἀμφότερος , καί σύ καί ὁ στρατηγός . μικρός δέ προστίθημι ἀπαλλάσσω . καί οὗτος ἐξεπίτηδες ἀποτείνω , οὐ ὡς οὐ καί εἷς οὗτος ὁστισοῦν ἱκανός εἰμί , ἀλλά ἵνα οἶδα διά πόσος ἀμαθής εἰμί ὁ ἔλεγχος καί ὅσος ἀθέατος καί ἀνήκοος δεῦρο εἰσέρχομαι ὥσπερ τις βέβηλος παντάπασι . εἶτα μύστης εἰμί ὁ ἱεροφάντης ἐξετάζω ; καί ὁ μέν ἀρτιτελής μύστης ἄτιμος ὁ πάλαι μύστης , ὁ δέ νῦν πρῶτος εἰς μύστης τελέω κρίνω ὁ μυσταγωγός ; ἀρχαῖος δέ ἐγώ δοκέω περί Μῶμος καί