aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 391
σύμβολον , ὧν δʼ ἐξ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς ἀνίησι τὸ πῦρ ἡ θεὸς , τούτοις οὐδὲ συγγνώμης μεταδίδως ; καὶ ποίας μάχης τοσαύτην θέρμην φήσεις ἡγεῖσθαι , ὅσην τῶν ἐμψύχων λόγων καὶ ἀληθινῶν ; πάντα μὲν γὰρ ἴσως κατὰ Δαρεῖον τὸ πῦρ ἐκόσμησε , καὶ οὐ δυνατοῦ μᾶλλον τὸ ῥῆμα ἢ ἀνδρὸς σοφοῦ , λόγων δʼ αὕτη πηγὴ μία , τὸ ὡς ἀληθῶς ἱερὸν καὶ θεῖον πῦρ τὸ ἐκ Διός ἐστιν , ἐφʼ ᾧ καθεύδειν οὐκ ἔνι δή που τὸν τετελεσμένον τε καὶ εἰς τὸ μέσον φερόμενον . σὺ δὲ τηνικαῦτα ἀξιοῖς σκοπεῖν εἰς σὲ καὶ τοὺς σοὺς ὀφθαλμοὺς , δεδοικότα ὥσπερ παῖδα μή τι γρύξειεν ὅ σοί τινα ἀηδίαν οἴσει . καὶ τίθης οὐχὶ τῷ χειμάρρῳ ὅρια , ἀλλὰ τῷ Νείλῳ , καὶ ταῦτα ὁμοῦ τῷ μεγέθει τὴν συμμετρίαν ἔχοντι . οὐκ οἶσθʼ ὅτι ὥσπερ τὰ παρʼ Ἡφαίστου ὅπλα αὐτὰ καθʼ αὑτὰ κινούμενα ἁνὴρ ἐκεῖνος ἐποίησεν ; οἶμαι δέ που καὶ τοὺς τοῦ Ἀπόλλωνος ὀϊστοὺς αὐτοὺς ἐφʼ αὑτῶν ἐπηχῆσαι συνοργισθέντας αὐτῷ . οὕτω κἀν τοῖς ἀγῶσι τοῖς περὶ τοὺς λόγους τοὺς περὶ τῶν θεῶν πολλὰ τοιαῦτα αὐτῶν τῶν λόγων ἰδίᾳ κινουμένων ὥσπερ ἔκφορα γίγνεται , καί τινα ἠχὴν παρέχεται τότε ὁ λόγος ἀναγκαίαν καὶ ἀκόλουθον τῇ ῥύμῃ καθάπερ βέλος τι σὺν ῥοίζῳ φερόμενον . δέδοικα μὲν οὖν μὴ παρὰ κωφὸν λέγω καί τινα τρόπον ἐξορχῶμαι δεικνὺς ἀμυήτῳ τὰ ἱερά · ὅμως δὲ ὥσπερ ἐν μύθῳ τις ἀπόρρητος λόγος τοῖς μὲν ἀκούειν δυνατοῖς εἰρήσεται , σοὶ δὲ οὐδὲν μᾶλλον . λέγω γὰρ οὖν ὡς ἐπειδὰν περιέλθῃ τὸ τοῦ θεοῦ φῶς , καὶ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἀστράψῃ διʼ ἅρματος , οἷα δὴ ταῖς Μούσαις ἅρματα οἱ ποιηταὶ δεδώκασι , καὶ κατάσχῃ τὴν ψυχὴν τοῦ λέγοντος , ὥσπερ τι πῶμα παρελθὸν ἐξ Ἀπόλλωνος πηγῶν , εὐθὺς μὲν τόνου καὶ θέρμης ἐνέπλησε μετʼ εὐθυμίας , ἦρε δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ τὰς τρίχας διέστησε , βλέπει δὲ οὐδʼ εἰς ἓν ἄλλο ὁ τοιοῦτος , εἴτε χορευτὴν εἴτε βάκχον βούλει λέγειν , οὔτε παρὸν οὔτε ἀπὸν , ἀλλʼ ἢ πρὸς αὐτοὺς
Lemmas: σύμβολον , ὅς δέ ἐκ αὐτός ὁ κεφαλή ἀνίημι ὁ πῦρ ὁ θεός , οὗτος οὐδέ συγγνώμη μεταδίδωμι ; καί ποῖος μάχη τοσοῦτος θέρμη φημί ἡγέομαι , ὅσος ὁ ἔμψυχος λόγος καί ἀληθινός ; πᾶς μέν γάρ ἴσως κατά Δαρεῖος ὁ πῦρ κοσμέω , καί οὐ δυνατός μάλα ὁ ῥῆμα ἤ ἀνήρ σοφός , λόγος δέ οὗτος πηγή εἷς , ὁ ὡς ἀληθής ἱερός καί θεῖος πῦρ ὁ ἐκ Ζεύς εἰμί , ἐπί ὅς καθεύδω οὐ ἔνειμι δή που ὁ τελέω τε καί εἰς ὁ μέσος φέρω . σύ δέ τηνικαῦτα ἀξιόω σκοπέω εἰς σύ καί ὁ σός ὀφθαλμός , δείδω ὥσπερ παῖς μή τις γρύζω ὅς σύ τις ἀηδία φέρω . καί τίθημι οὐ ὁ χειμάρρους ὅριον , ἀλλά ὁ Νεῖλος , καί οὗτος ὁμοῦ ὁ μέγεθος ὁ συμμετρία ἔχω . οὐ οἶδα ὅτι ὥσπερ ὁ παρά Ἥφαιστος ὅπλον αὐτός κατά ἑαυτοῦ κινέω ἀνήρ ἐκεῖνος ποιέω ; οἴομαι δέ που καί ὁ ὁ Ἀπόλλων ὀϊστός αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ ἐπηχέω συνοργίζομαι αὐτός . οὕτως ἐν ὁ ἀγών ὁ περί ὁ λόγος ὁ περί ὁ θεός πολύς τοιοῦτος αὐτός ὁ λόγος ἴδιος κινέω ὥσπερ ἔκφορος γίγνομαι , καί τις ἠχή παρέχω τότε ὁ λόγος ἀναγκαῖος καί ἀκόλουθος ὁ ῥύμη καθά βέλος τις σύν ῥοῖζος φέρω . δείδω μέν οὖν μή παρά κωφός λέγω καί τις τρόπος ἐξορχέομαι δείκνυμι ἀμύητος ὁ ἱερός · ὅμως δέ ὥσπερ ἐν μῦθος τις ἀπόρρητος λόγος ὁ μέν ἀκούω δυνατός λέγω , σύ δέ οὐδείς μάλα . λέγω γάρ οὖν ὡς ἐπειδάν περιέρχομαι ὁ ὁ θεός φάος , καί ὁ λέγω δή οὗτος ἀστράπτω διά ἅρμα , οἷος δή ὁ Μοῦσα ἅρμα ὁ ποιητής δίδωμι , καί κατέχω ὁ ψυχή ὁ λέγω , ὥσπερ τις πῶμα παρέρχομαι ἐκ Ἀπόλλων πηγή , εὐθύς μέν τόνος καί θέρμη ἐμπίμπλημι μετά εὐθυμία , ἀείρω δέ ὁ ὀφθαλμός ἄνω καί ὁ θρίξ διΐστημι , βλέπω δέ οὐδέ εἰς εἷς ἄλλος ὁ τοιοῦτος , εἴτε χορευτής εἴτε βάκχος βούλομαι λέγω , οὔτε πάρειμι οὔτε ἄπειμι , ἀλλά ἤ πρός αὐτός