aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 379
Θηβαίων πόλιν εἰς τὸ λοιπόν . ἑτέρωθι δὲ ἔτι λαμπρότερον πρὸς Ὀλυμπίου Διός σε χρυσέα κλυτόμαντι Πυθοῖ λίσσομαι Χαρίτεσσί τε καὶ σὺν Ἀφροδίτᾳ ἐν ζαθέῳ με δέξαι χώρῳ ἀοίδιμον Πιερίδων προφάταν . ὁρᾷς ὡς εὐχόμενος μεταξὺ οὐ κατέσχεν ἑαυτὸν , ἀλλὰ κἀνταῦθα ἐσεμνολογήσατο . καίτοι τίς ἂν ἦν τυχὼν τῶν ἐκ τῆς εὐχῆς ; ὃς εὐθὺς ἀρχόμενος τῆς εὐχῆς τοσοῦτον ἐφʼ αὑτῷ φρονεῖ εἰπὼν εἰς αὑτόν ; μυρίους τοίνυν ἑτέρους ἔχων εἰπεῖν οὐδὲ πολλοῦ τινος ἀξίους ἀνθρώπους ἐπαρθέντας ἐφʼ αὑτοῖς φρονῆσαι , ἐξεπίτηδες παραλείπω , δεδοικὼς μὴ περιστήσω τὸν λόγον εἰς τοὐναντίον , ὡς ἄρα καὶ φαύλων εἴη τὸ τὰ τοιαῦτα κοσμεῖν ἑαυτούς . ἀλλὰ τήν γε τοῦ Σιμωνίδου σωφροσύνην οἶσθα , εἰ δὲ μὴ , ἀλλʼ ἕτεροι ἴσασιν , ὡς ἕν τι τῶν ἀγαθῶν ἐστι τῶν ἐκείνου τὸ γνωριμώτατον σχεδὸν καὶ περὶ τὴν ποίησιν καὶ περὶ αὐτὸν τὸν βίον . οὗτος τοίνυν ἁνὴρ φανεῖταί σοι καὶ αὐτὸς μειρακιευόμενος καὶ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐπὶ γήραος οὐδῷ γευόμενος τῆς ἀλαζονίας . ἐτόλμησε γοῦν εἰπεῖν μνήμῃ δʼ οὔτινα φημὶ Σιμωνίδῃ ἰσοφαρίζειν . ταυτὶ γὰρ οὐχ ἕτερος δή που περὶ τοῦ Σιμωνίδου λέγει , ἀλλʼ αὐτὸς εἰς ἑαυτὸν πεποίηκεν . ἵνα δὲ μὴ δόξῃ νέος ὢν ἔτι καὶ ὡραϊζόμενος λέγειν ταῦτα , προστίθησιν ὀγδωκονταέτει παιδὶ Λεωπρεπέος , ὥσπερ ἐνδεικνύμενος καὶ λέγων ὅτι ταῦτα ἐγὼ περὶ ἐμαυτοῦ φρονῶ καὶ λέγω κἀνακηρύττω , ὀγδοηκοντούτης ὤν · ὥστε οὐ μειρακιεύομαι , ἀλλὰ τἀληθὲς εἴρηκα . τὸ δὲ πάντων μέγιστον , καὶ γὰρ Σιμωνίδης καὶ Πίνδαρος ἀμφότεροι φανοῦνται σφίσιν αὐτοῖς ἐπινίκους πεποιηκότες ἐκ τοῦ εὐθέος ὥσπερ ἄλλοις τισίν . οὐ γάρ πώ σε ἤνεγκεν ἡ γῆ , ἀλλʼ ἔτι τοῖς ἐλευθέροις ἦν ἄδεια τῶν τοιούτων . ἐπιτιμήσαις δʼ ἂν οὕτω καὶ τοῖς ἀθληταῖς αὐτοῖς τοῖς τοὺς ἐπινίκους παρὰ τῶν ποιητῶν λαμβάνουσι . καὶ γὰρ οὗτοι τρόπον τινὰ ἑαυτοὺς ἐγκωμιάζουσι , παρακαλοῦντές τε τοὺς ποιητὰς καὶ διδόντες ἀργύριον , καὶ τελευτῶντες παραλαβόντες τὸν ἐπίνικον , ᾁδοντες ἑαυτοὺς ὑπʼ αὐλοῦ καὶ χοροῦ . κατηγορήσαις δʼ ἂν ἀλαζονίαν καὶ τῶν τὰ τρόπαια ἱστάντων , ὡς ἔοικεν . ἔξεστι γοῦν καὶ πρὸς τούτους λέγειν , ἄνθρωποι , τί ζητεῖτε ; ἐξαρκεῖ νενικηκέναι . τί δέ σοι βούλεται τὸ παράγραμμα ; Ἀθηναῖοι ἀπὸ Θηβαίων ἢ
Lemmas: Θηβαῖος πόλις εἰς ὁ λοιπός . ἑτέρωθι δέ ἔτι λαμπρός πρός Ὀλύμπιος Ζεύς σύ χρύσεος κλυτόμαντις Πυθώ λίσσομαι Χάρις τε καί σύν Ἀφροδίτη ἐν ζάθεος ἐγώ δέχομαι χῶρος ἀοίδιμος Πιερίς προφήτης . ὁράω ὡς εὔχομαι μεταξύ οὐ κατέχω ἑαυτοῦ , ἀλλά ἐνταῦθα σεμνολογέω . καίτοι τίς ἄν εἰμί τυγχάνω ὁ ἐκ ὁ εὐχή ; ὅς εὐθύς ἄρχω ὁ εὐχή τοσοῦτος ἐπί ἑαυτοῦ φρονέω λέγω εἰς ἑαυτοῦ ; μυρίος τοίνυν ἕτερος ἔχω λέγω οὐδέ πολύς τις ἄξιος ἄνθρωπος ἐπαίρω ἐπί ἑαυτοῦ φρονέω , ἐξεπίτηδες παραλείπω , δείδω μή περιίστημι ὁ λόγος εἰς ἐναντίος , ὡς ἄρα καί φαῦλος εἰμί ὁ ὁ τοιοῦτος κοσμέω ἑαυτοῦ . ἀλλά ὁ γε ὁ Σιμωνίδης σωφροσύνη οἶδα , εἰ δέ μή , ἀλλά ἕτερος οἶδα , ὡς εἷς τις ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ ἐκεῖνος ὁ γνώριμος σχεδόν καί περί ὁ ποίησις καί περί αὐτός ὁ βίος . οὗτος τοίνυν ἀνήρ φαίνω σύ καί αὐτός μειρακιεύομαι καί ὁ λέγω δή οὗτος ἐπί γῆρας οὐδός γεύω ὁ ἀλαζονεία . τολμάω γοῦν λέγω μνήμη δέ οὔτις φημί Σιμωνίδης ἰσοφαρίζω . οὗτος γάρ οὐ ἕτερος δή που περί ὁ Σιμωνίδης λέγω , ἀλλά αὐτός εἰς ἑαυτοῦ ποιέω . ἵνα δέ μή δοκέω νέος εἰμί ἔτι καί ὡραίζω λέγω οὗτος , προστίθημι ὀγδοηκοντούτης παῖς Λεωπρεπεύς , ὥσπερ ἐνδείκνυμι καί λέγω ὅτι οὗτος ἐγώ περί ἐμαυτοῦ φρονέω καί λέγω ἀνακηρύσσω , ὀγδοηκοντούτης εἰμί · ὥστε οὐ μειρακιεύομαι , ἀλλά ἀληθής λέγω . ὁ δέ πᾶς μέγας , καί γάρ Σιμωνίδης καί Πίνδαρος ἀμφότερος φαίνω σφεῖς αὐτός ἐπίνικος ποιέω ἐκ ὁ εὐθύς ὥσπερ ἄλλος τις . οὐ γάρ πω σύ φέρω ὁ γῆ , ἀλλά ἔτι ὁ ἐλεύθερος εἰμί ἄδεια ὁ τοιοῦτος . ἐπιτιμάω δέ ἄν οὕτως καί ὁ ἀθλητής αὐτός ὁ ὁ ἐπίνικος παρά ὁ ποιητής λαμβάνω . καί γάρ οὗτος τρόπος τις ἑαυτοῦ ἐγκωμιάζω , παρακαλέω τε ὁ ποιητής καί δίδωμι ἀργύριον , καί τελευτάω παραλαμβάνω ὁ ἐπίνικος , ἁσθιͅω ἑαυτοῦ ὑπό αὐλός καί χορός . κατηγορέω δέ ἄν ἀλαζονεία καί ὁ ὁ τρόπαιον ἵστημι , ὡς ἔοικα . ἔξεστι γοῦν καί πρός οὗτος λέγω , ἄνθρωπος , τίς ζητέω ; ἐξαρκέω νικάω . τίς δέ σύ βούλομαι ὁ παράγραμμα ; Ἀθηναῖος ἀπό Θηβαῖος ἤ