aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 387
ὥσπερ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ μέλλων ἅπαντας σοφούς τε καὶ σπουδαίους ποιήσειν . διδάξας δὲ τοὺς Χείρωνας προσπαραγράφει πάλιν αὖ μάλα ὑπερηφάνως ἐπὶ τελευτῆς ταῦτα δυοῖν ἐν ἐτοῖν ἡμῖν μόλις ἐξεπονήθη , τοῖς δʼ ἄλλοις ἐν ἅπαντι βίῳ προτιθέναι φησὶ ποιηταῖς μιμεῖσθαι , δηλονότι ὡς οὐδένα ἐφιξόμενον . ἕτερος δʼ αὐτῶν Ἡρακλέους ὀργήν τινʼ ἔχων φησὶ μεγίστοις ἐπιχειρεῖν · καὶ πάλιν προελθὼν ἀκόλουθον τούτῳ ῥῆμα ἐπιτίθησι τοιόνδʼ εὑρόντες ἀλεξίκακον τῆς χώρας τῆσδε καθαρτήν . οὔκουν δεινὸν , ὦ γῆ καὶ θεοὶ , Ἀριστοφάνη μὲν τὰ ἑαυτοῦ σκώμματα τοῖς Ἡρακλέους ἔργοις ἐπιχειρεῖν ἀπεικάζειν , τοὺς δὲ τῶν σπουδαίων , ὃ κἂν αὐτὸς ἐκεῖνος δοίη , λόγων ποιητὰς τοὺς ἑαυτῶν λόγους τοῖς ἑτέρων ἀξιοῦν παραβαλεῖν ὑβριστικόν τι δοκεῖν εἶναι σοὶ κριτῇ ; κἀκεῖνος μὲν κωμῳδίαν τινὰ τῶν αὑτοῦ σεμνύνων ἑτέρωθι , σπένδων πόλλʼ ἐπὶ πολλοῖς ὄμνυσιν τὸν Διόνυσον μὴ πώποτʼ ἀμείνονʼ ἔπη τούτων κωμῳδικὰ μηδένʼ ἀκοῦσαι . σὺ δὲ τὸν τῇ θεῷ καὶ σὺν τῇ θεῷ λόγον ποιηθέντα οὐδʼ ἀνωμότως συνεχώρησας ἐπαινέσαι , καὶ ταῦτα ἀπὸ στόματος μόνον . καὶ σιωπῶ τοὺς ἑτέρους · ἀλλʼ ἵνʼ ἐπʼ αὐτοφώρῳ λάβῃς σεαυτὸν ὑβριστὴν ὄντα καὶ συκοφάντην καὶ περίεργον , ἐξέτασον τίς ἦν ὁ τὸν αὑτοῦ λόγον οὕτως ἐπαινέσας ὥστε ἄντικρυς ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ περὶ αὑτοῦ διαλέγεσθαι , ὥσπερ ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς περὶ τοῦ δράματος , τοῦτο μὲν ἀρχόμενος τοῦ προοιμίου ὑπισχνούμενος ἀξίως ἐρεῖν καὶ τοῦ πράγματος καὶ τοῦ χρόνου τοῦ διατριφθέντος αὐτῷ περὶ τὸν λόγον , καὶ πρός γʼ ἔτι προστιθεὶς ὅτι καὶ παντὸς ὃν τυγχάνει βεβιωκώς · τοῦτο δʼ ἐν τοῖς τελευταίοις ὥσπερ εἰς ἀγῶνα καὶ ἅμιλλαν ἅπαντας προκαλούμενος , ὡς οὐδένα ἂν οὐδʼ ἐγγὺς ἐλθόντα . καίτοι τί φήσεις ; πότερα ἐκείνῳ μεῖζον ἐπὶ τοῖς αὑτοῦ προσῆκον φρονεῖν , ἢ ʼκείνῳ μὲν ἐξεῖναι καὶ μεῖζον τοῦ δέοντος , ἐμοὶ δὲ μηδʼ ὅσον ἄξιον ; κἀκείνῳ μὲν εἰς αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐγγράφειν ἃ φρονεῖ περὶ αὐτῶν , ἐμοὶ δὲ μηδʼ ὅσον λόγου ἔξω παραφθέγξασθαι ; καὶ κωμῳδοῖς μὲν καὶ τραγῳδοῖς
Lemmas: ὥσπερ ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα μέλλω ἅπας σοφός τε καί σπουδαῖος ποιέω . διδάσκω δέ ὁ Χείρων προσπαραγράφω πάλιν αὖ μάλα ὑπερήφανος ἐπί τελευτή οὗτος δύο ἐν ἔτος ἐγώ μόλις ἐκπονέω , ὁ δέ ἄλλος ἐν ἅπας βίος προτίθημι φημί ποιητής μιμέομαι , δηλονότι ὡς οὐδείς ἐφικνέομαι . ἕτερος δέ αὐτός Ἡρακλῆς ὀργή τις ἔχω φημί μέγας ἐπιχειρέω · καί πάλιν προέρχομαι ἀκόλουθος οὗτος ῥῆμα ἐπιτίθημι τοιόσδε εὑρίσκω ἀλεξίκακος ὁ χώρα ὅδε καθαρτής . οὔκουν δεινός , ὦ γῆ καί θεός , Ἀριστοφάνης μέν ὁ ἑαυτοῦ σκῶμμα ὁ Ἡρακλῆς ἔργον ἐπιχειρέω ἀπεικάζω , ὁ δέ ὁ σπουδαῖος , ὅς ἄν αὐτός ἐκεῖνος δίδωμι , λόγος ποιητής ὁ ἑαυτοῦ λόγος ὁ ἕτερος ἀξιόω παραβάλλω ὑβριστικός τις δοκέω εἰμί σύ κριτής ; ἐκεῖνος μέν κωμῳδία τις ὁ ἑαυτοῦ σεμνύνω ἑτέρωθι , σπένδω πολύς ἐπί πολύς ὄμνυμι ὁ Διόνυσος μή πώποτε ἀγαθός ἔπος οὗτος κωμῳδικός μηδείς ἀκούω . σύ δέ ὁ ὁ θεός καί σύν ὁ θεός λόγος ποιέω οὐδέ ἀνώμοτος συγχωρέω ἐπαινέω , καί οὗτος ἀπό στόμα μόνος . καί σιωπάω ὁ ἕτερος · ἀλλά ἵνα ἐπί αὐτόφωρος λαμβάνω σεαυτοῦ ὑβριστής εἰμί καί συκοφάντης καί περίεργος , ἐξετάζω τίς εἰμί ὁ ὁ ἑαυτοῦ λόγος οὕτως ἐπαινέω ὥστε ἄντικρυς ἐν αὐτός ἐκεῖνος περί ἑαυτοῦ διαλέγω , ὥσπερ ὁ ὁ κωμῳδία ποιητής περί ὁ δρᾶμα , οὗτος μέν ἄρχω ὁ προοίμιον ὑπισχνέομαι ἄξιος λέγω καί ὁ πρᾶγμα καί ὁ χρόνος ὁ διατρίβω αὐτός περί ὁ λόγος , καί πρός γε ἔτι προστίθημι ὅτι καί πᾶς ὅς τυγχάνω βιόω · οὗτος δέ ἐν ὁ τελευταῖος ὥσπερ εἰς ἀγών καί ἅμιλλα ἅπας προκαλέω , ὡς οὐδείς ἄν οὐδέ ἐγγύς ἔρχομαι . καίτοι τίς φημί ; πότερος ἐκεῖνος μέγας ἐπί ὁ ἑαυτοῦ προσήκω φρονέω , ἤ ἐκεῖνος μέν ἔξεστι καί μέγας ὁ δέω , ἐγώ δέ μηδέ ὅσος ἄξιος ; ἐκεῖνος μέν εἰς αὐτός ὁ λόγος ἐγγράφω ὅς φρονέω περί αὐτός , ἐγώ δέ μηδέ ὅσος λόγος ἔξω παραφθέγγομαι ; καί κωμῳδός μέν καί τραγῳδός