aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 397
Ἀφροδίτης λόγον ἀνανεοῦσθαι . φασὶ γὰρ ὡς ἡ μὲν καθῆστο κεκοσμημένη , ὁ δὲ Μῶμος διερρήγνυτο , οὐκ ἔχων ὅ τι αἰτιάσεται · τελευτῶν δὲ αὐτῆς μὲν ἀπείχετο , τὴν δὲ βλαύτην ἔσκωψεν αὐτῆς . ὥστε ἄμφω συμβῆναι , μήτε δὴ τὴν Ἀφροδίτην ἀκοῦσαι κακῶς μήτε τὸν Μῶμον εἰπεῖν εὖ . καὶ σὺ τὴν σκηνὴν θαυμάζων τὰ παρασκήνια ᾐτιάσω καὶ τοὺς λόγους ἀφεὶς ἐτήρεις τὰ παραφθέγματα . οὕτω πόρρω τοῦ νόμου βαίνεις . ἵνα τοίνυν εἰδῇς ὅτι καὶ Σόλων ὁ τῶν νομοθετῶν ἐνδοξότατος παραφθέγγεται , ἄκουε καὶ τούτου . καίτοι τοσοῦτόν γε ἐμὲ τόλμῃ καὶ αὐθαδείᾳ παρελήλυθε , ταῦτα γὰρ αὐτῷ τὰ ὀνόματα ἐκ τῆς σῆς αἰτίας ἁρμόττει , ὥστʼ ἐγὼ μὲν ἔξω τοῦ βιβλίου παρελήρησα , καὶ ταῦτα ἐξαχθεὶς ὑπὸ τοῦ λόγου , ὁ δὲ δὴ Σόλων καὶ βιβλίον ἐξεπίτηδες πεποίηκεν , ὥσπερ ἡμεῖς εἰς τὴν Ἀθηνᾶν , οὕτως ἐκεῖνος εἰς αὑτὸν καὶ τὴν ἑαυτοῦ πολιτείαν , ἐν ᾧ ἄλλα τε δὴ λέγει καὶ ταῦτα ἃ μὲν ἄελπτα σὺν θεοῖσιν ἤνυσʼ , ἄλλα δʼ οὐ μάτην ἔρδον . ὁρᾷς ὡς αὐθαδῶς καὶ οὐ τῆς σῆς συμβουλῆς ; καὶ ταῦτα μέν ἐστιν ἐν τετραμέτροις · ἐν δὲ τοῖς ἰάμβοις συμμαρτυροίη ταῦτʼ ἂν ἐν δίκῃ χρόνου μήτηρ μεγίστη δαιμόνων Ὀλυμπίων ἄριστα , Γῆ μέλαινα , τῆς ἐγώ ποτε ὅρους ἀνεῖλον πολλαχῆ πεπηγότας , πρόσθεν δὲ δουλεύουσα , νῦν ἐλευθέρα . πολλοὺς δʼ Ἀθήνας πατρίδʼ εἰς θεόκτιτον ἀνήγαγον πραθέντας ἄλλον ἐκδίκως , ἄλλον δικαίως , τοὺς δʼ ἀναγκαίης ὕπο χρησμὸν λέγοντας γλῶσσαν οὐκέτʼ Ἀττικὴν ἱέντας , ὡς ἂν πολλαχῆ πλανωμένους , τοὺς δʼ ἐνθάδʼ αὐτοῦ δουλίην ἀεικέα ἔχοντας ἠδὲ δεσπότας τρομευμένους ἐλευθέρους ἔθηκα . ταῦτα μὲν κράτει ὁμοῦ βίαν τε καὶ δίκην συναρμόσας ἔρεξα , καὶ διῆλθον ὡς ὑπεσχόμην . θεσμοὺς δʼ ὁμοίους τῷ κακῷ τε κἀγαθῷ εὐθεῖαν εἰς ἕκαστον ἁρμόσας δίκην ἔγραψα . κέντρον δʼ ἄλλος ὡς ἐγὼ λαβὼν κακοφραδής τε καὶ φιλοκτήμων ἀνὴρ οὐκ ἂν κατέσχε θυμόν . τίθει δὴ καὶ ὑπὲρ ἡμῶν λέγειν τὸν Σόλωνα , ἄλλος δʼ ἂν τοῦτο τὸ κέντρον εἰς τοὺς λόγους εἰσενεγκάμενος οὐκ
Lemmas: Ἀφροδίτη λόγος ἀνανεόω . φημί γάρ ὡς ὁ μέν κάθημαι κοσμέω , ὁ δέ Μῶμος διαρρήγνυμι , οὐ ἔχω ὅς τις αἰτιάομαι · τελευτάω δέ αὐτός μέν ἀπέχω , ὁ δέ βλαύτη σκώπτω αὐτός . ὥστε ἄμφω συμβαίνω , μήτε δή ὁ Ἀφροδίτη ἀκούω κακός μήτε ὁ Μῶμος λέγω εὖ . καί σύ ὁ σκηνή θαυμάζω ὁ παρασκήνιον αἰτιάομαι καί ὁ λόγος ἀφίημι τηρέω ὁ παράφθεγμα . οὕτως πρόσω ὁ νόμος βαίνω . ἵνα τοίνυν οἶδα ὅτι καί Σόλων ὁ ὁ νομοθέτης ἔνδοξος παραφθέγγομαι , ἀκούω καί οὗτος . καίτοι τοσοῦτος γε ἐγώ τόλμα καί αὐθάδεια παρέρχομαι , οὗτος γάρ αὐτός ὁ ὄνομα ἐκ ὁ σός αἰτία ἁρμόζω , ὥστε ἐγώ μέν ἔξω ὁ βιβλίον παραληρέω , καί οὗτος ἐξάγω ὑπό ὁ λόγος , ὁ δέ δή Σόλων καί βιβλίον ἐξεπίτηδες ποιέω , ὥσπερ ἐγώ εἰς ὁ Ἀθήνη , οὕτως ἐκεῖνος εἰς ἑαυτοῦ καί ὁ ἑαυτοῦ πολιτεία , ἐν ὅς ἄλλος τε δή λέγω καί οὗτος ὅς μέν ἄελπτος σύν θεός ἀνύω , ἄλλος δέ οὐ μάτην ἔρδω . ὁράω ὡς αὐθάδης καί οὐ ὁ σός συμβουλή ; καί οὗτος μέν εἰμί ἐν τετράμετρος · ἐν δέ ὁ ἴαμβος συμμαρτυρέω οὗτος ἄν ἐν δίκη χρόνος μήτηρ μέγας δαίμων Ὀλύμπιος ἀγαθός , Γαῖα μέλας , ὁ ἐγώ ποτέ ὅρος ἀναιρέω πολλαχῆ πήγνυμι , πρόσθεν δέ δουλεύω , νῦν ἐλεύθερος . πολύς δέ Ἀθῆναι πατρίς εἰς θεόκτιτος ἀνάγω πιπράσκω ἄλλος ἔκδικος , ἄλλος δίκαιος , ὁ δέ ἀνάγκη ὑπό χρησμός λέγω γλῶσσα οὐκέτι Ἀττικός ἵημι , ὡς ἄν πολλαχῆ πλανάω , ὁ δέ ἐνθάδε αὐτοῦ δούλιος ἀεικής ἔχω ἠδέ δεσπότης τρομέω ἐλεύθερος τίθημι . οὗτος μέν κράτος ὁμοῦ βία τε καί δίκη συναρμόζω ῥέζω , καί διέρχομαι ὡς ὑπέχω . θεσμός δέ ὅμοιος ὁ κακός τε ἀγαθός εὐθύς εἰς ἕκαστος ἁρμόζω δίκη γράφω . κέντρον δέ ἄλλος ὡς ἐγώ λαμβάνω κακοφραδής τε καί φιλοκτήμων ἀνήρ οὐ ἄν κατέχω θυμός . τίθημι δή καί ὑπέρ ἐγώ λέγω ὁ Σόλων , ἄλλος δέ ἄν οὗτος ὁ κέντρον εἰς ὁ λόγος εἰσφέρω οὐ