aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 368
φύσει πρὸς τὴν ἀξίαν ἕκαστον κρίνεται · καὶ ὅ γε ἁπλοῦς ἀνὴρ καὶ οὐ πολλαπλοῦς οὗτός ἐστιν , ἐμοὶ δοκεῖν , ὅστις οἶδε μὲν ἐπὶ τοῖς αὐτὸς αὑτοῦ μεῖζον φρονεῖν , οἶδε δὲ ἔλαττον , ἐπαινεῖ δὲ καὶ τὰ αὑτοῦ καὶ τὰ τῶν πλησίον , ἂν αὐτὸν προσίηται , ψέγει δὲ καὶ τὰ αὑτοῦ καὶ τὰ τῶν πλησίον , ἄν τι τοιοῦτον ἐνευρίσκῃ , μηδὲν τοῦ δοκοῦντος ἀληθοῦς εἶναι προτιθεὶς μηδαμοῦ . σκόπει δὲ κἀνθένδε . ἐμοὶ γὰρ σὺ ἴσως οὔπω ἐνέτυχες · ἐπεὶ ἔγνως ἂν ὅσα ἐπὶ τῶν ἐμαυτοῦ ψέγω . ἃ γὰρ διαγράφω καὶ μεταποιῶ , πῶς οἴει με πρὸς ταῦτα ἔχειν ; φημὶ δὲ τοῦ πάντας ἴσον φρονεῖν ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν οὐδὲν εἶναι μᾶλλον κατʼ ἀνθρώπους ἄνισον . ἀλλά μοι δοκεῖ καὶ τὸ γράμμα τὸ θεῖον ἄντικρυς τοῦτο κελεύειν καὶ λέγειν τὸ γνῶθι σεαυτὸν , οὐχ ἁπλῶς οὑτωσὶ , φάθι μηδὲν εἶναι , ἀλλὰ μήτε ὑπερβάλῃς μήτε ἐλλίπῃς . ἐπικυροῖ δὲ τὸ δεύτερον γράμμα καὶ ἐπισφραγίζεται ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ νοῦς τοῦ προτέρου · τὸ γὰρ μηδὲν ἄγαν εἰς τοῦτο οἶμαι φέρει . τὴν τοίνυν ἀξίαν ὅ τʼ Ἀπόλλων , ἅτε μάντις καὶ ποιητὴς ὢν καὶ κατʼ ἀμφότερα ἐξηγητὴς τῆς ἀληθείας , παρακελεύεται τιμᾶν , σύ τʼ ἂν εὖ φρονῇς καὶ μὴ θεοῖς ἐχθρὸς ᾖς , σκέψει πανταχοῦ , σκέψει δʼ ὅπως ἁπάντων ὑπαρχόντων οὐ δείξεις ἀτιμάζων , ἀλλʼ ἐπὶ παντὸς ἀεὶ παραλαμβάνων , οὕτω κρινεῖς ἀναφέρων ἐπʼ ἐκεῖνο τὴν γνώμην , τὸ ποῖός τις ἕκαστος ἡμῶν καὶ πόσου τινὸς ἄξιος . τὰ γὰρ αὐτὰ τοῖς μὲν ἄξια , τοῖς δʼ οὔ · οἷον ὅταν μὲν ὁ Θερσίτης λέγῃ ὅν κεν ἐγὼ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν , γέλως ἐστὶν , οἶμαι . σὺ δήσας ; εἰ δὲ μὴ σὲ ἕτερος αὐτῶν τῶν Ἀχαιῶν , οὐκ ἀγαπήσεις ; οὐ γνώσει κατὰ τοῦ νώτου ληρῶν ; ἀλλʼ ὅταν γε Ἀχιλλεὺς , οἶμαι , διηγῆται δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξʼ ἀνθρώπων , πεζὸς δʼ ἕνδεκά φημι κατὰ Τροίην ἐρίβωλον·τάων ἐκ πασέων κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰ ἐξελόμην , καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκον , οὐδείς ἐστιν ὅστις ἔτι νεμεσήσει τῶν Ἀχαιῶν . διὰ τί ; ὅτι συμβαίνουσιν οἱ λόγοι τοῖς ἔργοις . τρεῖς καὶ εἴκοσι , φησὶ , πόλεις εἷλον . τί οὖν ; οὗτος αὐτὸς τὰς ἁπάσας ; οὐκ ἔχομεν ἀντειπεῖν . ἀλλʼ οὐ τὰς μὲν ἐν θαλάττῃ , τὰς δὲ πεζὸς ,
Lemmas: φύσις πρός ὁ ἀξία ἕκαστος κρίνω · καί ὁ γε ἁπλόος ἀνήρ καί οὐ πολλαπλόος οὗτος εἰμί , ἐγώ δοκέω , ὅστις οἶδα μέν ἐπί ὁ αὐτός ἑαυτοῦ μέγας φρονέω , οἶδα δέ ἐλαχύς , ἐπαινέω δέ καί ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ πλησίον , ἐάν αὐτός προσίημι , ψέγω δέ καί ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ πλησίον , ἐάν τις τοιοῦτος ἐνευρίσκω , μηδείς ὁ δοκέω ἀληθής εἰμί προτίθημι μηδαμοῦ . σκοπέω δέ ἐνθένδε . ἐγώ γάρ σύ ἴσως οὔπω ἐντυγχάνω · ἐπεί γιγνώσκω ἄν ὅσος ἐπί ὁ ἐμαυτοῦ ψέγω . ὅς γάρ διαγράφω καί μεταποιέω , πῶς οἴομαι ἐγώ πρός οὗτος ἔχω ; φημί δέ ὁ πᾶς ἴσος φρονέω ἐπί ὁ ἑαυτοῦ οὐδείς εἰμί μάλα κατά ἄνθρωπος ἄνισος . ἀλλά ἐγώ δοκέω καί ὁ γράμμα ὁ θεῖος ἄντικρυς οὗτος κελεύω καί λέγω ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ , οὐ ἁπλῶς οὕτως , φημί μηδείς εἰμί , ἀλλά μήτε ὑπερβάλλω μήτε ἐλλείπω . ἐπικυρόω δέ ὁ δεύτερος γράμμα καί ἐπισφραγίζω ὅτι οὗτος εἰμί ὁ νόος ὁ πρότερος · ὁ γάρ μηδείς ἄγαν εἰς οὗτος οἴομαι φέρω . ὁ τοίνυν ἄξιος ὁ τε Ἀπόλλων , ἅτε μάντις καί ποιητής εἰμί καί κατά ἀμφότερος ἐξηγητής ὁ ἀλήθεια , παρακελεύομαι τιμάω , σύ τε ἐάν εὖ φρονέω καί μή θεός ἐχθρός εἰμί , σκοπέω πανταχοῦ , σκοπέω δέ ὅπως ἅπας ὑπάρχω οὐ δείκνυμι ἀτιμάζω , ἀλλά ἐπί πᾶς ἀεί παραλαμβάνω , οὕτως κρίνω ἀναφέρω ἐπί ἐκεῖνος ὁ γνώμη , ὁ ποῖος τις ἕκαστος ἐγώ καί πόσος τις ἄξιος . ὁ γάρ αὐτός ὁ μέν ἄξιος , ὁ δέ οὐ · οἷος ὅταν μέν ὁ Θερσίτης λέγω ὅς ἄν ἐγώ δέω ἄγω ἤ ἄλλος Ἀχαιός , γέλως εἰμί , οἴομαι . σύ δέω ; εἰ δέ μή σύ ἕτερος αὐτός ὁ Ἀχαιός , οὐ ἀγαπάω ; οὐ γιγνώσκω κατά ὁ νῶτον ληρέω ; ἀλλά ὅταν γε Ἀχιλλεύς , οἴομαι , διηγέομαι δώδεκα δή σύν ναῦς πόλις ἀλαπάζω ἄνθρωπος , πεζός δέ ἕνδεκα φημί κατά Τροία ἐρίβωλος ἐκ πᾶς κειμήλιον πολύς καί ἐσθλός ἐξαιρέω , καί πᾶς φέρω Ἀγαμέμνων δίδωμι , οὐδείς εἰμί ὅστις ἔτι νεμεσάω ὁ Ἀχαιός . διά τίς ; ὅτι συμβαίνω ὁ λόγος ὁ ἔργον . τρεῖς καί εἴκοσι , φημί , πόλις αἱρέω . τίς οὖν ; οὗτος αὐτός ὁ ἅπας ; οὐ ἔχω ἀντιλέγω . ἀλλά οὐ ὁ μέν ἐν θάλασσα , ὁ δέ πεζός ,