aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 377
οὐδʼ ἐκεῖνό γʼ ἂν εἴποις , ὡς ἐμοὶ μὲν αἰσχύνην φέρει τὸ τοιοῦτον , Ὁμήρῳ δʼ εἰς τὸν Δία ἀναφέροντι αἰσχύνην οὐκ ἔχει . ἀλλʼ ὡς ἔοικεν , ὅ τε Ζεὺς ἐξηγεῖται τοῖς θεοῖς τἀληθῆ σωτηρίας τῶν ὅλων ἕνεκα καὶ Ὅμηρος ὡς προσήκοντα τὰ τοιαῦτα οὕτω πεποίηκεν , ὅ τʼ Ἀπόλλων καὶ αὐτὸς παραπλήσια ἐν τοῖς χρησμοῖς ἐπιδείκνυται , οὐκέθʼ οὗτος διὰ ποιητοῦ λέγων , ἀλλʼ ὡς θέμις αὐτῷ οἶδα δʼ ἐγὼ ψάμμου τʼ ἀριθμοὺς καὶ μέτρα θαλάσσης καὶ κωφοῦ συνίημι καὶ οὐ λαλέοντος ἀκούω . τίνι γὰρ καὶ μᾶλλον προσῆκε τἀληθὲς εἰπεῖν ὑπὲρ αὑτοῦ ἢ τῷ τἀληθῆ περὶ πάντων εἰδότι καὶ λέγοντι ; οὕτω τοίνυν καὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοι θεοφιλεῖς καὶ τῶν ὁμοφύλων προέχουσιν , οὐκ αἰσχύνονται τἀληθῆ λέγοντες , ἀλλʼ ἡγοῦνται τοὺς ἀλήτας ὑπὸ ἀπορίας πολλὰ ψευδομένους καὶ κατὰ τὴν τῆς χρείας αἰτίαν ποιῆσαι τοὔνομα τοῦτο ὃ σὺ φεύγεις , τὸν ἀλαζόνα , ᾧ πᾶσαν τὴν ἐναντίαν ἔρχεται δήπουθεν ὁ τἀληθῆ λέγων . ἔστι δὲ κἀν τοῖς νόμοις μὴ λέγειν κακῶς , οὐχ ἁπλῶς , ἀλλὰ τὰ ψευδῆ . ὥσπερ τοίνυν ἐν τοῖς εἰς ἕτερον λόγοις οὐ τὸ κακῶς εἰπεῖν , ἀλλὰ τὰ ψευδῆ δεινὸν , οὕτως οὐδʼ ἂν περὶ ἑαυτοῦ τις εὐφημῇ , δικαίως ἂν ἔχοι μέμψιν , ἕως ἄπεστι τὸ τὰ ψευδῆ λέγειν . ὡς ὅ γε ἀψευδὴς οὔθʼ ἕτερον κακῶς ἀδίκως ἐρεῖ οὔθʼ αὑτὸν ἐπαινέσαι δεῆσαν φεύξεται . οἶμαι δέ σε καὶ Σαπφοῦς ἀκηκοέναι πρός τινας τῶν εὐδαιμόνων δοκουσῶν εἶναι γυναικῶν μεγαλαυχουμένης καὶ λεγούσης ὡς αὐτὴν αἱ Μοῦσαι τῷ ὄντι ὀλβίαν τε καὶ ζηλωτὴν ἐποίησαν καὶ ὡς οὐδʼ ἀποθανούσης ἔσται λήθη . ἀκούεις δὲ καὶ τοῦ Λάκωνος λέγοντος εἰς αὑτόν τε καὶ τὸν χορὸν ἡ Μῶσα κεκλήγει , ἡ λίγεια Σειρήν . καίτοι τί τοιοῦτον ἐγὼ περὶ ἐμαυτοῦ καὶ τῶν ἐμαυτοῦ λόγων παρεφθεγξάμην ; πότερον τοῖς Σειρήνων μέλεσι παρέβαλον αὐτοὺς , ἢ πρὸς βιβλία βιβλίον ἀντεξετάσαι κελεύειν αὐθαδέστερόν ἐστιν ἢ τῇ τῶν Μουσῶν φωνῇ τὴν αὑτοῦ φῆσαι προσεοικέναι ; προστίθει δὲ κἀκεῖνο , ὅτι αὐτῆς τῆς Μούσης δεηθεὶς κατʼ ἀρχὰς ὁ ποιητὴς , ἵνʼ ἐνεργὸς ὑπʼ αὐτῆς γένοιτο , εἶτα ὥσπερ ἐξέστη καὶ φησὶν
Lemmas: οὐδέ ἐκεῖνος γε ἄν λέγω , ὡς ἐγώ μέν αἰσχύνη φέρω ὁ τοιοῦτος , Ὅμηρος δέ εἰς ὁ Ζεύς ἀναφέρω αἰσχύνη οὐ ἔχω . ἀλλά ὡς ἔοικα , ὁ τε Ζεύς ἐξηγέομαι ὁ θεός ἀληθής σωτηρία ὁ ὅλος ἕνεκα καί Ὅμηρος ὡς προσήκω ὁ τοιοῦτος οὕτως ποιέω , ὁ τε Ἀπόλλων καί αὐτός παραπλήσιος ἐν ὁ χρησμός ἐπιδείκνυμι , οὐκέτι οὗτος διά ποιητής λέγω , ἀλλά ὡς θέμις αὐτός οἶδα δέ ἐγώ ψάμμος τε ἀριθμός καί μέτρον θάλασσα καί κωφός συνίημι καί οὐ λαλέω ἀκούω . τίς γάρ καί μάλα προσήκω ἀληθής λέγω ὑπέρ ἑαυτοῦ ἤ ὁ ἀληθής περί πᾶς οἶδα καί λέγω ; οὕτως τοίνυν καί ὁ ἄνθρωπος ὅσος θεοφιλής καί ὁ ὁμόφυλος προέχω , οὐ αἰσχύνω ἀληθής λέγω , ἀλλά ἡγέομαι ὁ ἀλήτης ὑπό ἀπορία πολύς ψεύδω καί κατά ὁ ὁ χρεία αἰτία ποιέω ὄνομα οὗτος ὅς σύ φεύγω , ὁ ἀλαζών , ὅς πᾶς ὁ ἐναντίος ἔρχομαι δήπουθεν ὁ ἀληθής λέγω . εἰμί δέ ἐν ὁ νόμος μή λέγω κακός , οὐ ἁπλῶς , ἀλλά ὁ ψευδής . ὥσπερ τοίνυν ἐν ὁ εἰς ἕτερος λόγος οὐ ὁ κακός λέγω , ἀλλά ὁ ψευδής δεινός , οὕτως οὐδέ ἐάν περί ἑαυτοῦ τις εὐφημέω , δίκαιος ἄν ἔχω μέμψις , ἕως ἄπειμι ὁ ὁ ψευδής λέγω . ὡς ὁ γε ἀψευδής οὔτε ἕτερος κακός ἄδικος λέγω οὔτε ἑαυτοῦ ἐπαινέω δέω φεύγω . οἴομαι δέ σύ καί Σαπφώ ἀκούω πρός τις ὁ εὐδαίμων δοκέω εἰμί γυνή μεγαλαυχέω καί λέγω ὡς αὐτός ὁ Μοῦσα ὁ εἰμί ὄλβιος τε καί ζηλωτός ποιέω καί ὡς οὐδέ ἀποθνῄσκω εἰμί λήθη . ἀκούω δέ καί ὁ Λάκων λέγω εἰς ἑαυτοῦ τε καί ὁ χορός ὁ Μοῦσα κεκλέγω , ὁ λίγειος Σειρήν . καίτοι τίς τοιοῦτος ἐγώ περί ἐμαυτοῦ καί ὁ ἐμαυτοῦ λόγος παραφθέγγομαι ; πότερος ὁ Σειρήν μέλος παραβάλλω αὐτός , ἤ πρός βιβλίον βιβλίον ἀντεξετάζω κελεύω αὐθάδης εἰμί ἤ ὁ ὁ Μοῦσα φωνή ὁ ἑαυτοῦ φημί προσέοικα ; προστίθημι δέ ἐκεῖνος , ὅτι αὐτός ὁ Μοῦσα δέω κατά ἀρχή ὁ ποιητής , ἵνα ἐνεργός ὑπό αὐτός γίγνομαι , εἶτα ὥσπερ ἐξίστημι καί φημί