aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 390
ἄνευ θεοῦ τάδε μαίνεται , ἀλλὰ παρούσης τῆς Ἀθηνᾶς , ᾗ τὰ κράτιστα τῆς σωφροσύνης ἀνεῖται . ἤκουσας δέ που καὶ Ὁμήρου περὶ ἀγωνιστῶν λέγοντος μαίνετο δʼ ὡς ὅτʼ Ἄρης ἐγχέσπαλος , ἢ ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης , ἀφλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίγνετο · καὶ οἶσθα δὴ τἀπὶ τούτοις , ἵνα σοι καὶ χαρίσωμαι . νὴ Δίʼ ἀλλὰ βάρβαρος οὗτος καὶ κατέχειν αὑτὸν οὐ δυνάμενος . τὸν δʼ ἕτερον τί φῶμεν , τὸν κάλλιστον τῶν Ἀχαιῶν ; οὐκ ἀναμνησθήσει πῶς αὖ καὶ τοῦτον ὁπλίζει μετὰ τὴν ἀπόρρησιν τῆς μήνιδος ; ἐν δὲ μέσοισι κορύσσετο δῖος Ἀχιλλεὺς , τοῦ καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλε · τὼ δέ οἱ ὄσσε λαμπέσθην ὡσεί τε πυρὸς σέλας , ἐν δέ οἱ ἦτορ δῦνʼ ἄχος ἄτλητον · ὁ δʼ ἄρα Τρωσὶν μενεαίνων δύσατο δῶρα θεοῦ . ὁρᾷς ὅτι πάντα ὁμοῦ τῷ ἀνδρὶ προστίθησιν , ὀδόντων κρότον , πῦρ ἐν ὀφθαλμοῖς , ὀργὴν εἰς τοὺς πολεμίους , λύπην ἐπὶ τῇ συμφορᾷ , καλλωπισμὸν εἰς τοὺς συστρατιώτας . Ἐνυοῦς μὲν δὴ καὶ Ἐνυαλίου χορευταὶ τοῦτον ἵστανται τὸν τρόπον , οὔτε τὴν γνώμην ἀτρεμεῖν δυνάμενοι , πολὺ δὲ ἧττον ἔτι τὼ χεῖρε ἀτρεμίζοντες , κινεῖται δὲ ἄτοπόν τινα κίνησιν καὶ τὰ χείλη καὶ πᾶν μέρος τοῦ σώματος , καί τις αὐτοὺς θαυμαστὴ κατέχει κρᾶσις λύπης , ὀργῆς , ἐπιθυμίας , λογισμοῦ · οἳ κἂν εἰς λόγους ἔρχωνται , μεταξὺ τῶν ἔργων τοιαυτὶ λέγουσιν ἆσσον ἴθι καὶ δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσι · τοὺς δὲ Ἑρμοῦ τε καὶ Μουσῶν χορευτὰς , περὶ οὓς τὰ τῶν πτερωτῶν λόγων κάλλη τε καὶ τολμήματα Ζεὺς ὁ θεῶν βασιλεὺς ἔταξεν εἶναι , πότερα εἰς γῆν κάτω βλέποντας ὥσπερ τοὺς Ἐρεμβοὺς οὕτως ἀξιώσεις ἐπιδείκνυσθαι τὰ σφέτερʼ αὐτῶν ἔργα , μηδὲν τῶν κανθηλίων διαφέροντας , μέσους ἐγρηγορότων καὶ καθευδόντων , ἢ μηδὲν ἀμβλυτέρους ὄντας φαίνεσθαι τῶν ἐκ Κορυβάντων ἤ τινος ἄλλου δαίμονος θερμοῦ κατεχομένων , ἀλλʼ ἅμα τῷ μέλει κινεῖσθαι τὰ γιγνόμενα ; ἀλλὰ τοῦ μὲν Διομήδους οὐκ αἰτιᾷ τὴν κόρυν οὐδὲ τὴν ἀσπίδα , πῦρ ἀφιεῖσαν , ὥς φησιν Ὅμηρος , ἀλλὰ καὶ θαυμάζεις καὶ μεγάλων αὐτὸ ποιεῖς
Lemmas: ἄνευ θεός ὅδε μαίνομαι , ἀλλά πάρειμι ὁ Ἀθήνη , ὅς ὁ κρατύς ὁ σωφροσύνη ἀνίημι . ἀκούω δέ που καί Ὅμηρος περί ἀγωνιστής λέγω μαίνομαι δέ ὡς ὅτε Ἄρης ἐγχέσπαλος , ἤ ὀλοός πῦρ ὄρος μαίνομαι βαθύς ἐν τάρφος ὕλη , ἀφλοισμός δέ περί στόμα γίγνομαι · καί οἶδα δή ἐπί οὗτος , ἵνα σύ καί χαρίζω . νή Ζεύς ἀλλά βάρβαρος οὗτος καί κατέχω ἑαυτοῦ οὐ δύναμαι . ὁ δέ ἕτερος τίς φημί , ὁ καλός ὁ Ἀχαιός ; οὐ ἀναμιμνῄσκω πῶς αὖ καί οὗτος ὁπλίζω μετά ὁ ἀπόρρησις ὁ μῆνις ; ἐν δέ μέσος κορύσσω δῖος Ἀχιλλεύς , ὁ καί ὀδούς μέν καναχή πέλω · ὁ δέ ἕ ὄσσε λάμπω ὡσεί τε πῦρ σέλας , ἐν δέ ἕ ἦτορ δύω ἄχος ἄτλητος · ὁ δέ ἄρα Τρώς μενεαίνω δύω δῶρον θεός . ὁράω ὅτι πᾶς ὁμοῦ ὁ ἀνήρ προστίθημι , ὀδούς κρότος , πῦρ ἐν ὀφθαλμός , ὀργή εἰς ὁ πολέμιος , λύπη ἐπί ὁ συμφορά , καλλωπισμός εἰς ὁ συστρατιώτης . Ἐνυώ μέν δή καί Ἐνυάλιος χορευτής οὗτος ἵστημι ὁ τρόπος , οὔτε ὁ γνώμη ἀτρεμέω δύναμαι , πολύς δέ ἥσσων ἔτι ὁ χείρ ἀτρεμίζω , κινέω δέ ἄτοπος τις κίνησις καί ὁ χεῖλος καί πᾶς μέρος ὁ σῶμα , καί τις αὐτός θαυμαστός κατέχω κρᾶσις λύπη , ὀργή , ἐπιθυμία , λογισμός · ὅς ἄν εἰς λόγος ἔρχομαι , μεταξύ ὁ ἔργον τοιοῦτος λέγω ἆσσον ἔρχομαι καί δύστηνος δέ τε παῖς ἐμός μένος ἀντιάω · ὁ δέ Ἑρμῆς τε καί Μοῦσα χορευτής , περί ὅς ὁ ὁ πτερωτός λόγος κάλλος τε καί τόλμημα Ζεύς ὁ θεός βασιλεύς τάσσω εἰμί , πότερος εἰς γῆ κάτω βλέπω ὥσπερ ὁ Ἐρεμβοί οὕτως ἀξιόω ἐπιδείκνυμι ὁ σφέτερος αὐτός ἔργον , μηδείς ὁ κανθήλια διαφέρω , μέσος ἐγείρω καί καθεύδω , ἤ μηδείς ἀμβλύς εἰμί φαίνω ὁ ἐκ Κορύβας ἤ τις ἄλλος δαίμων θερμός κατέχω , ἀλλά ἅμα ὁ μέλος κινέω ὁ γίγνομαι ; ἀλλά ὁ μέν Διομήδης οὐ αἰτιάομαι ὁ κόρυς οὐδέ ὁ ἀσπίς , πῦρ ἀφίημι , ὡς φημί Ὅμηρος , ἀλλά καί θαυμάζω καί μέγας αὐτός ποιέω