aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 386
μάλα πλησίον , ζωγράφου τι ἐπίγραμμα ἐξεδίδασκε τοιοῦτον εἰ καὶ ἄπιστα κλύουσι λέγω τάδε , φημὶ γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε σαφῆ χειρὸς ὑφʼ ἡμετέρης , ἀνυπέρβλητος δὲ πέπηγεν οὖρος . ἀμώμητον δʼ οὐδὲν ἔγεντο βροτοῖς . εἴτʼ ὦ πρὸς τοῦ Διὸς τὸν μὲν δεῖνα τὸν γραφέα ἠξίους τοσαύτας ὑπερβολὰς περὶ αὑτοῦ λέγειν καὶ παρρησιάζεσθαι , ᾧ καὶ σιγῇ τὸ αὑτοῦ περαίνειν ἐκ τῆς τέχνης ἦν , ἄνθρωπον δὲ ἐν ὀλίγοις ἐξεταζόμενον , οὐδὲν γὰρ ἄλλο λέγω τὰ νῦν περὶ τῶν ἐμαυτοῦ λόγων , καὶ ὁσονοῦν παραφθέγξασθαι θαυμαστόν τί σοι καὶ δεινὸν κατεφάνη ; ἄκουε δὴ καὶ ἑτέρου ζωγράφου , ὡς μὲν σὺ φαίης ἂν , ἀλαζονευομένου , ὡς δὲ οἱ ταῦτα δεινοὶ λέγουσιν , οὐ μεῖζον ἢ προσῆκον φρονήσαντος . λέγει δὲ τί ; Ἡράκλεια πατρίς · Ζεῦξις δʼ ὄνομʼ · εἰ δέ τις ἀνδρῶν ἡμετέρης τέχνης πείρατά φησιν ἔχειν , δείξας νικάτω · δοκῶ δὲ , φησὶν , ἡμᾶς οὐχὶ τὰ δεύτερʼ ἔχειν . καὶ τοῦτο τὸ ἐπίγραμμα οὔτʼ ἐκεῖνος ἀπώκνησεν ὡς θρασὺ οὔτε τις αὐτῷ τῶν ἑταίρων ἀπαλεῖψαι συνεβούλευσεν , ἐπειδή γε ἐποίησεν . οἷον δʼ αὖ καὶ τόδε ἔρεξε καὶ ἔτλη ὁ ὑβριστὴς ἐκεῖνος ἐγγράψαι . ποιήσας γὰρ αὖ τὴν τῆς Ἑλένης εἰκόνα προσπαρέγραψε τὰ τοῦ Ὁμήρου ἔπη οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς τοιῇδʼ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν , ὥσπερ τὸ αὐτὸ ποιοῦν εἰκόνα τε Ἑλένης ποιῆσαι καὶ τὸν Δία Ἑλένην αὐτὴν γεννῆσαι . καὶ δή σοι τοὺς μὲν ζωγράφους ἐῶ χαίρειν · ἀλλʼ ἔγωγε κωμῳδιοποιοῦ τινος ἤκουσα σεμνολογουμένου θαυμαστὰ οἷα . καίτοι ἐάν τις ἔρηται τοὺς τῆς κωμῳδίας ποιητὰς ἐφʼ ὅτῳ μέγα φρονοῦσι , φαῖεν ἂν , οἶμαι , ὅτι γέλωτα κινοῦσιν , ὥσπερ καὶ αὐτῶν τις ὡμολόγηκεν οὐδενὸς ἐρωτῶντος . ἀλλʼ ὅμως καὶ οὗτοι χωρὶς ἀξιοῦσιν εἶναι τά τε τῶν ἀστείων σκώμματα καὶ τὰ τῶν πολλῶν · καί τις αὐτῶν ἐν ἀρχῇ τοῦ δράματος μεγαλαυχούμενος ὡς προφήτης προαγορεύει τοιάδε Ἀφυπνίζεσθαι χρὴ πάντα θεατὴν , ἀπὸ μὲν βλεφάρων αὐθημερινῶν ποιητῶν λῆρον ἀφέντα ,
Lemmas: μάλα πλησίον , ζωγράφος τις ἐπίγραμμα ἐκδιδάσκω τοιοῦτος εἰ καί ἄπιστος κλύω λέγω ὅδε , φημί γάρ ἤδη τέχνη εὑρίσκω τέρμα ὅδε σαφής χείρ ὑπό ἡμέτερος , ἀνυπέρβλητος δέ πήγνυμι οὖρος . ἀμώμητος δέ οὐδείς γίγνομαι βροτός . εἴτε ὦ πρός ὁ Ζεύς ὁ μέν δεῖνα ὁ γραφεύς ἀξιόω τοσοῦτος ὑπερβολή περί ἑαυτοῦ λέγω καί παρρησιάζομαι , ὅς καί σιγή ὁ ἑαυτοῦ περαίνω ἐκ ὁ τέχνη εἰμί , ἄνθρωπος δέ ἐν ὀλίγος ἐξετάζω , οὐδείς γάρ ἄλλος λέγω ὁ νῦν περί ὁ ἐμαυτοῦ λόγος , καί ὁσονοῦν παραφθέγγομαι θαυμαστός τις σύ καί δεινός καταφαίνω ; ἀκούω δή καί ἕτερος ζωγράφος , ὡς μέν σύ φημί ἄν , ἀλαζονεύομαι , ὡς δέ ὁ οὗτος δεινός λέγω , οὐ μέγας ἤ προσήκω φρονέω . λέγω δέ τίς ; Ἡράκλεια πατρίς · Ζεῦξις δέ ὄνομα · εἰ δέ τις ἀνήρ ἡμέτερος τέχνη πεῖραρ φημί ἔχω , δείκνυμι νικάω · δοκέω δέ , φημί , ἐγώ οὐ ὁ δεύτερος ἔχω . καί οὗτος ὁ ἐπίγραμμα οὔτε ἐκεῖνος ἀποκνέω ὡς θρασύς οὔτε τις αὐτός ὁ ἑταῖρος ἀπαλείφω συμβουλεύω , ἐπειδή γε ποιέω . οἷος δέ αὖ καί ὅδε ῥέζω καί τλάω ὁ ὑβριστής ἐκεῖνος ἐγγράφω . ποιέω γάρ αὖ ὁ ὁ Ἑλένη εἰκών προσπαραγράφω ὁ ὁ Ὅμηρος ἔπος οὐ νέμεσις Τρώς καί ἐϋκνήμις Ἀχαιός τοιόσδε ἀμφί γυνή πολύς χρόνος ἄλγος πάσχω , ὥσπερ ὁ αὐτός ποιέω εἰκών τε Ἑλένη ποιέω καί ὁ Ζεύς Ἑλένη αὐτός γεννάω . καί δή σύ ὁ μέν ζωγράφος ἐάω χαίρω · ἀλλά ἐγώ κωμῳδιοποιός τις ἀκούω σεμνολογέω θαυμαστός οἷος . καίτοι ἐάν τις ἔρομαι ὁ ὁ κωμῳδία ποιητής ἐπί ὅστις μέγας φρονέω , φημί ἄν , οἴομαι , ὅτι γέλως κινέω , ὥσπερ καί αὐτός τις ὁμολογέω οὐδείς ἐρωτάω . ἀλλά ὅμως καί οὗτος χωρίς ἀξιόω εἰμί ὁ τε ὁ ἀστεῖος σκῶμμα καί ὁ ὁ πολύς · καί τις αὐτός ἐν ἀρχή ὁ δρᾶμα μεγαλαυχέω ὡς προφήτης προαγορεύω τοιόσδε Ἀφυπνίζω χρή πᾶς θεατής , ἀπό μέν βλέφαρον αὐθημερινός ποιητής λῆρος ἀφίημι ,