aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 378
ὅτι τοῦτο ἐκεῖνο χορὸς αὐτὸς ἀντὶ τῆς Μούσης γεγένηται . καὶ εἰ μὲν ἄνευ τῆς Μούσης τοῦτο ἐξελάλησεν , οὐ κοινωνεῖ τοὐμὸν τῆς αἰτίας , ἐγὼ γὰρ τῶν ἐν τοῖς λόγοις ἀγαθῶν ἀφιστάμην τῇ θεῷ · εἰ δʼ ἡ Μοῦσα κληθεῖσα καὶ παραγενομένη ταῦτʼ ἤγαγεν ἐπὶ νοῦν αὐτῷ , δοκοῦντα καὶ ταῖς Μούσαις , ὡς ἔοικεν , ἐστὶ τὰ τοιαῦτα παρρησιάζεσθαι τοὺς ὑπʼ αὐταῖς ζῶντας . ἑτέρωθι τοίνυν καλλωπιζόμενος παρʼ ὅσοις εὐδοκιμεῖ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα ἔθνη καταλέγει ὥστʼ ἔτι νῦν τοὺς ἀθλίους γραμματιστὰς ζητεῖν οὗ γῆς ταῦτʼ εἶναι , λυσιτελεῖν δʼ αὐτοῖς καὶ μακρὰν , ὡς ἔοικεν , ἀπελθεῖν ὁδὸν μᾶλλον ἢ περὶ τῶν Σκιαπόδων ἀνήνυτα πραγματεύεσθαι . ἀλλαχῆ δὲ οὕτω σφόδρα ἔνθεος γίγνεται ὥστε φαίης ἂν ὅτι οὐδʼ οὑτωσὶ κατὰ τὸ ῥῆμα ἔνθεός ἐστιν , ἀλλʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο ὥσπερ θεὸς τῶν ἀπὸ μηχανῆς λέγει , Εἴπατέ μοι τάδε , φῦλα βροτήσια . πρὸς θεῶν σὺ δʼ αὐτὸς ἡμῖν τίς εἶναι φήσεις ; φέρε δὴ γνώρισον καὶ ταῦτα , εἰ ἄρα οἷός τε εἶ , μαθόντες λάβροι παγγλωσσίᾳ κόρακες ὣς ἄκραντα γαρύετον Διὸς πρὸς ὄρνιχα θεῖον . οὐκ ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς , ὅστις ποτὲ οὗτός ἐστι , καλεῖ κόρακας μὲν τοὺς ἄλλους ποιητὰς , ἀετὸν δʼ ἑαυτὸν πρὸς ἐκείνους ; οὐκοῦν τοσούτῳ κρείττω τῶν ἄλλων ποιητῶν ἑαυτὸν , ὅσον κοράκων ἀετόν ; πάλιν τοίνυν πρός τινα τῶν ἀκροατῶν , ἐπειδὴ νυστάζοντα ἑώρα , καὶ οὐκ εἰδότα ὅτῳ σύνεστιν , οὑτωσὶ πεποίηκεν ὄπισθεν δὲ κεῖμαι θρασειᾶν ἀλωπέκων ξανθὸς λέων . οὐ γὰρ δή που καὶ Πίνδαρον φήσεις ὑπʼ ἐμοῦ ταῦτα ἀναπεισθέντα ἐμβαλεῖν εἰς τὴν ποίησιν τὴν ἑαυτοῦ . ἄκουε δὴ καὶ ἑτέρων κεκρότηται χρυσέα κρηπὶς ἱεραῖσιν ἀοιδαῖς οἷα τειχίζομεν ἤδη ποικίλον κόσμον αὐδάεντα λόγων . Ἡράκλεις ταυτὶ μὲν οὐδὲ παντάπασιν ἀναίτια τοῖς ῥήμασιν , ἀλλʼ ὅμως καὶ ἐπὶ τούτοις σεμνύνεται ὡς οὐδὲν ἀτιμοτέροις τοῦ νέκταρος , καὶ φησὶν ὅτι οὗτος μέντοι ὁ τῶν λόγων κόσμος καὶ πολυκλείταν περ ἐοῦσαν ὅμως Θήβαν ἔτι μᾶλλον ἐπασκήσει θεῶν καὶ κατʼ ἀνθρώπων ἀγυιάς · ὥσπερ οὐκ ἀρκοῦν εἰ κατὰ ἀνθρώπων μόνον , ἀλλὰ καὶ τοὺς θεοὺς ἔτι μειζόνως τιμήσοντας διʼ ἐκεῖνον τὴν τῶν
Lemmas: ὅτι οὗτος ἐκεῖνος χορός αὐτός ἀντί ὁ Μοῦσα γίγνομαι . καί εἰ μέν ἄνευ ὁ Μοῦσα οὗτος ἐκλαλέω , οὐ κοινωνέω ἐμός ὁ αἰτία , ἐγώ γάρ ὁ ἐν ὁ λόγος ἀγαθός ἀφίστημι ὁ θεός · εἰ δέ ὁ Μοῦσα καλέω καί παραγίγνομαι οὗτος ἄγω ἐπί νόος αὐτός , δοκέω καί ὁ Μοῦσα , ὡς ἔοικα , εἰμί ὁ τοιοῦτος παρρησιάζομαι ὁ ὑπό αὐτός ζάω . ἑτέρωθι τοίνυν καλλωπίζω παρά ὅσος εὐδοκιμέω τοσοῦτος καί τοιοῦτος ἔθνος καταλέγω ὥστε ἔτι νῦν ὁ ἄθλιος γραμματιστής ζητέω οὗ γῆ οὗτος εἰμί , λυσιτελέω δέ αὐτός καί μακρός , ὡς ἔοικα , ἀπέρχομαι ὁδός μάλα ἤ περί ὁ Σκιάποδες ἀνήνυτος πραγματεύομαι . ἀλλαχῆ δέ οὕτως σφόδρα ἔνθεος γίγνομαι ὥστε φημί ἄν ὅτι οὐδέ οὕτως κατά ὁ ῥῆμα ἔνθεος εἰμί , ἀλλά αὐτός δή οὗτος ὥσπερ θεός ὁ ἀπό μηχανή λέγω , Εἴπατος ἐγώ ὅδε , φῦλον βροτήσιος . πρός θεός σύ δέ αὐτός ἐγώ τίς εἰμί φημί ; φέρω δή γνωρίζω καί οὗτος , εἰ ἄρα οἷος τε εἰμί , μανθάνω λάβρος παγγλωσσία κόραξ ὡς ἄκραντος γηρύω Ζεύς πρός ὄρνις θεῖος . οὐ ἐνταῦθα ὁ ποιητής , ὅστις ποτέ οὗτος εἰμί , καλέω κόραξ μέν ὁ ἄλλος ποιητής , ἀετός δέ ἑαυτοῦ πρός ἐκεῖνος ; οὐκοῦν τοσοῦτος κρατύς ὁ ἄλλος ποιητής ἑαυτοῦ , ὅσος κόραξ ἀετός ; πάλιν τοίνυν πρός τις ὁ ἀκροατής , ἐπειδή νυστάζω ὁράω , καί οὐ οἶδα ὅστις σύνειμι , οὕτως ποιέω ὄπισθεν δέ κεῖμαι θρασύς ἀλώπηξ ξανθός λέων . οὐ γάρ δή που καί Πίνδαρος φημί ὑπό ἐγώ οὗτος ἀναπείθω ἐμβάλλω εἰς ὁ ποίησις ὁ ἑαυτοῦ . ἀκούω δή καί ἕτερος κροτέω χρύσεος κρηπίς ἱερός ἀοιδή οἷος τειχίζω ἤδη ποικίλος κόσμος αὐδήεις λόγος . Ἡρακλῆς οὗτος μέν οὐδέ παντάπασι ἀναίτιος ὁ ῥῆμα , ἀλλά ὅμως καί ἐπί οὗτος σεμνύνω ὡς οὐδείς ἄτιμος ὁ νέκταρ , καί φημί ὅτι οὗτος μέντοι ὁ ὁ λόγος κόσμος καί πολύκλειτος περ εἰμί ὅμως Θήβη ἔτι μάλα ἐπασκέω θεός καί κατά ἄνθρωπος ἀγυιά · ὥσπερ οὐ ἀρκέω εἰ κατά ἄνθρωπος μόνος , ἀλλά καί ὁ θεός ἔτι μέγας τιμάω διά ἐκεῖνος ὁ ὁ