aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 376
αὐτῶν ἐπαινοῦσιν οἱ ποιηταί . εἰ δὲ δή τις ἔροιτό σε πότερον τοὺς τὰ ψευδῆ περὶ αὑτῶν λέγοντας κακίζεις , ἢ καὶ τοὺς ὁπωσοῦν , εἰ μὲν ἐκείνως ἐρεῖς , ἔλεγχε ὡς ἡμεῖς ταῦτα ἐψευδόμεθα , εἰ δʼ ὅλως , ἐὰν γρύζῃ τις , σκόπει τί τῷ δευτέρῳ χρήσει . ἃ γὰρ ἂν αἰσχρὰ φαίης ἐπʼ ἀνθρώπων εἶναι , ταῦτʼ οὐκ ἂν ἔχοις εἰπεῖν μὴ οὐ πολὺ τοῦ γε θεοῖς πρέπειν ἀπέχειν . ἃ δὲ μηδὲ θεῶν μηδενὶ φαίης ἂν πρέπειν , κομιδῆ τῷ γε ἀρίστῳ τῶν θεῶν οὐκ εἰκὸς πρέπειν . πῶς οὖν Ὁμήρῳ πεποίηται τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα λέγων ὁ Ζεὺς περὶ αὑτοῦ καὶ τοὺς ἄλλους θεοὺς ἐκπλήττων καὶ φοβῶν ὥσπερ παιδάρια , τοῦτο μὲν ἐν θεῶν ἀγορᾷ ὅτʼ εἰς τὸ κοινὸν ἀπειλεῖ γνώσετʼ ἔπειθʼ ὅσον εἰμὶ θεῶν κάρτιστος ἁπάντων , ὁ ἀπειθῶν δὴ τοῖς παραγγέλμασι · καὶ τἀπὶ τούτοις , εἰ δʼ ἄγε πειρήσασθε θεοὶ , ἵνα εἴδετε πάντες , σειρὴν χρυσείην ἐξ οὐρανόθεν κρεμάσαντες , πάντες δʼ ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι · ἀλλʼ οὐκ ἄν μʼ ἐρύσαιτʼ ἐξ οὐρανόθεν πεδίονδε Ζῆνʼ ὕπατον μήστωρʼ , οὐδʼ εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε . ἀλλʼ ὅτε κεν καὶ ʼγὼ πρόφρων ἐθέλοιμι ἐρύσσαι , αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμʼ αὐτῇ τε θαλάσσῃ · τόσσον ἐγὼ περί τʼ εἰμὶ θεῶν περί τʼ εἴμʼ ἀνθρώπων · καὶ ταῦτα ἐν εἰδόσι δή που λέγων τοῖς θεοῖς . οὐ γὰρ δὴ τότε γʼ ἐμάνθανον πρῶτον ὅτι ὁ Ζεὺς κρείττων ἐστὶν αὐτῶν . ἄλλα τοίνυν ὅσα τοιαῦτα ἀποφθέγγεται ἢ πρὸς τὴν Ἤραν ὀργιζόμενος ἢ κατὰ πᾶσαν πρόφασιν , τίς ἂν ἐκλέξαι ῥᾳδίως ; καὶ ὅπως μή μοι σοφὸς ἐνταυθοῖ γένῃ μηδὲ γελάσας εἴπῃς , τί δʼ οὐκ ἂν πρέποι τῶν μεγίστων τῷ Διί ; οὐ γὰρ τοῦτʼ ἐστὶ τὸ ἀμφισβητούμενον , ἀλλʼ εἰ τῷ ἐν ὁτῳοῦν καὶ ὁσονοῦν προέχοντι μὴ προσήκει λέγειν περὶ αὑτοῦ μηδὲ φρονεῖν , ἀλλʼ ἀποχρῆν ἐὰν οἱ συνειδότες ὦσιν , ἥκιστα πάντων ὑπὲρ αὑτοῦ προσήκει λέγειν τῷ Διί . καὶ γὰρ πλεῖστον κρατεῖ καὶ πάντες συνίσασι καὶ ὅτι αὖ συνίσασιν αὐτὸς ἐπίσταται . ἑλοῦ δὴ ποτέρως ἐμὲ συκοφαντεῖς , πότερον τοῦτο λέγων , ὡς ἐμοὶ τούτων οὐχὶ προσῆκε τῶν λόγων οὓς ἄν τις εἴποι συνειδὼς ἑαυτῷ τι πλέον τῶν ἀκροατῶν , ἢ καθάπαξ οὐκ ἐῶν οὐδὲν ὁτιοῦν παρρησιάζεσθαι . καὶ μὴν
Lemmas: αὐτός ἐπαινέω ὁ ποιητής . εἰ δέ δή τις ἔρομαι σύ πότερος ὁ ὁ ψευδής περί ἑαυτοῦ λέγω κακίζω , ἤ καί ὁ ὁπωσοῦν , εἰ μέν ἐκεῖνος λέγω , ἐλέγχω ὡς ἐγώ οὗτος ψεύδω , εἰ δέ ὅλος , ἐάν γρύζω τις , σκοπέω τίς ὁ δεύτερος χρή . ὅς γάρ ἄν αἰσχρός φημί ἐπί ἄνθρωπος εἰμί , οὗτος οὐ ἄν ἔχω λέγω μή οὐ πολύς ὁ γε θεός πρέπω ἀπέχω . ὅς δέ μηδέ θεός μηδείς φημί ἄν πρέπω , κομιδῇ ὁ γε ἀγαθός ὁ θεός οὐ ἔοικα πρέπω . πῶς οὖν Ὅμηρος ποιέω τοσοῦτος καί τοιοῦτος λέγω ὁ Ζεύς περί ἑαυτοῦ καί ὁ ἄλλος θεός ἐκπλήσσω καί φοβέω ὥσπερ παιδάριον , οὗτος μέν ἐν θεός ἀγορά ὅτε εἰς ὁ κοινός ἀπειλέω γιγνώσκω ἔπειτα ὅσος εἰμί θεός ἀγαθός ἅπας , ὁ ἀπειθέω δή ὁ παράγγελμα · καί ἐπί οὗτος , εἰ δέ ἄγε πειράω θεός , ἵνα ὁράω πᾶς , σειρά χρύσεος ἐκ οὐρανόθεν κρεμάννυμι , πᾶς δέ ἐξάπτω θεός πᾶς τε θέαινα · ἀλλά οὐ ἄν ἐγώ ἐρύω ἐκ οὐρανόθεν πεδίονδε Ζεύς ὕπατος μήστωρ , οὐδέ εἰ μάλα πολύς κάμνω . ἀλλά ὅτε ἄν καί ἐγώ πρόφρων ἐθέλω ἐρύω , αὐτός ἄν γῆ ἐρύω αὐτός τε θάλασσα · τόσος ἐγώ περί τε εἰμί θεός περί τε εἰμί ἄνθρωπος · καί οὗτος ἐν οἶδα δή που λέγω ὁ θεός . οὐ γάρ δή τότε γε μανθάνω πρῶτος ὅτι ὁ Ζεύς κρατύς εἰμί αὐτός . ἄλλος τοίνυν ὅσος τοιοῦτος ἀποφθέγγομαι ἤ πρός ὁ Ἤρα ὀργίζω ἤ κατά πᾶς πρόφασις , τίς ἄν ἐκλέγω ῥᾴδιος ; καί ὅπως μή ἐγώ σοφός ἐνταυθοῖ γίγνομαι μηδέ γελάω λέγω , τίς δέ οὐ ἄν πρέπω ὁ μέγας ὁ Ζεύς ; οὐ γάρ οὗτος εἰμί ὁ ἀμφισβητέω , ἀλλά εἰ ὁ ἐν ὅστις καί ὁσονοῦν προέχω μή προσήκω λέγω περί ἑαυτοῦ μηδέ φρονέω , ἀλλά ἀποχράω ἐάν ὁ σύνοιδα εἰμί , ἦκα πᾶς ὑπέρ ἑαυτοῦ προσήκω λέγω ὁ Ζεύς . καί γάρ πολύς κρατέω καί πᾶς σύνοιδα καί ὅτι αὖ συνίζω αὐτός ἐπίσταμαι . αἱρέω δή ποτέρως ἐγώ συκοφαντέω , πότερος οὗτος λέγω , ὡς ἐγώ οὗτος οὐ προσήκω ὁ λόγος ὅς ἄν τις λέγω σύνοιδα ἑαυτοῦ τις πολύς ὁ ἀκροατής , ἤ καθάπαξ οὐ ἐάω οὐδείς ὁστισοῦν παρρησιάζομαι . καί μήν