aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 375
ὥρας ἐν σώματι καὶ κάλλους ὁπόσου τινὸς ἀντάξιον ἡ τῶν λόγων χάρις καὶ τὸ ταύτης κάλλος ὑπερπέφυκεν . ἢ ταῦτʼ οὐκ εἰς αὑτόν σοι δοκεῖ λέγειν ; ἀλλὰ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στέφει · οἱ δέ τʼ ἐς αὐτὸν τερπόμενοι λεύσσουσιν , ὁ δʼ ἀσφαλέως ἀγορεύει αἰδοῖ μειλιχίῃ , μέγα δʼ ἐμπρέπει ἀγρομένοισιν · ἐρχόμενον δʼ ἀνὰ ἄστυ θεὸν ὣς εἰσορόωσι . καὶ μὴν ὅτι γʼ εἰς αὑτὸν αὐτῷ ταῦτα ἔχει δῆλον ἐκ τοῦ ἑτέρου τοῦ ἐναντίου . φησὶ γὰρ ὣς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές . τὸ μὲν γὰρ ἐκείνῳ δίδωσι δυοῖν ὄντοιν , τὸ δʼ αὑτῷ , τὸ λοιπόν . καὶ ταῦτʼ οὐχ ὑπʼ αὐθαδείας , ὦ σοφίας ὄφελος σὺ καὶ μέγα κῦδος Ἀχαιῶν , οὐδὲ τηνάλλως ἐκεῖνος διεξῄει τῷ θυμῷ παραδοὺς ἑαυτὸν , ἀλλʼ ἐπιστρέψαι βουλόμενος τὸ μειράκιον , τεθραμμένον ἐν τρυφῇ καὶ πολὺ τῆς ἀληθείας διημαρτηκός . καὶ ὡς ἔοικεν ὤνησε . μεταγιγνώσκει τε γὰρ οὐκ εἰς μακρὰν καὶ πατέρα αὐτὸν ἀντὶ τῶν προτέρων ἐκείνων καλεῖ καὶ εἰς διαλλαγὰς ἔρχεται . πάλιν δʼ αὖ περὶ τῆς ἐν τοῖς ἄθλοις ἕξεως αὐτοῦ λέγων , ἄντικρυς ὥσπερ Νέστωρ ἐν Ἰλιάδι , καθʼ ἕκαστον διελόμενος ὁπόσον κρατοίη λέγει πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι , μετʼ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι . εὖ μὲν τόξον οἶδα ἐΰξοον ἀμφαφάασθαι , πρῶτός κʼ ἄνδρα βάλοιμι ὀϊστεύσας ἐν ὁμίλῳ ἀνδρῶν δυσμενέων , εἰ καὶ μάλα πολλοὶ ἑταῖροι ἄγχι παρασταῖεν καὶ τοξαζοίατο φωτῶν · δουρὶ δʼ ἀκοντίζω ὅσον οὐκ ἄλλος τις ὀϊστῷ . ταῦτα μὲν ἐν τῇ θέᾳ τῶν Φαιάκων , πρὶν καὶ τοὔνομα εἰπεῖν πρὸς αὐτοὺς ὅ τι ἐστὶν αὐτῷ . ἐρωτηθεὶς δὲ καὶ τοῦτο ἐν τῷ δείπνῳ εἴμʼ Ὀδυσεὺς , ἔφη , Λαερτιάδης , ὃς πᾶσι δόλοισιν ἀνθρώποισι μέλω , καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει · εὖ εἰδὼς ὅτι οὐχ ὁμοίως Φαίακες ἀκούσονται αὐτοῦ τῶν λόγων , ἕνα τε εἶναι τῶν πολλῶν νομίζοντες καὶ προλαβόντες ἐν ταῖς γνώμαις ὅτι νῦν αὑτοῖς τῶν Ἑλλήνων ὁ ἄριστος διαλέγοιτο . οὐκ ᾐσχύνετο οὖν ἑαυτὸν ἐπαινῶν , εἴπερ γε μηδʼ ἑτέρους ὠφελῶν . οὕτω μὲν αὐτοί τε οἱ ποιηταὶ φρονοῦσιν ἐφʼ αὑτοῖς καὶ οἱ ἄνδρες περὶ ὧν διαλέγονται , καὶ οὓς μάλιστα παρʼ
Lemmas: ὥρα ἐν σῶμα καί κάλλος ὁπόσος τις ἀντάξιος ὁ ὁ λόγος χάρις καί ὁ οὗτος κάλλος ὑπερφύομαι . ἤ οὗτος οὐ εἰς ἑαυτοῦ σύ δοκέω λέγω ; ἀλλά θεός μορφή ἔπος στέφω · ὁ δέ τε εἰς αὐτός τέρπω λεύσσω , ὁ δέ ἀσφαλής ἀγορεύω αἰδώς μειλίχιος , μέγας δέ ἐμπρέπω ἀγείρω · ἔρχομαι δέ ἀνά ἄστυ θεός ὡς εἰσοράω . καί μήν ὅτι γε εἰς ἑαυτοῦ αὐτός οὗτος ἔχω δῆλος ἐκ ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος . φημί γάρ ὡς καί σύ εἶδος μέν ἀριπρεπής . ὁ μέν γάρ ἐκεῖνος δίδωμι δύο εἰμί , ὁ δέ ἑαυτοῦ , ὁ λοιπός . καί οὗτος οὐ ὑπό αὐθάδεια , ὦ σοφία ὄφελος σύ καί μέγας κῦδος Ἀχαιός , οὐδέ τηνάλλως ἐκεῖνος διεξέρχομαι ὁ θυμός παραδίδωμι ἑαυτοῦ , ἀλλά ἐπιστρέφω βούλομαι ὁ μειράκιον , τρέφω ἐν τρυφή καί πολύς ὁ ἀλήθεια διαμαρτάνω . καί ὡς ἔοικα ὀνίνημι . μεταγιγνώσκω τε γάρ οὐ εἰς μακρός καί πατήρ αὐτός ἀντί ὁ πρότερος ἐκεῖνος καλέω καί εἰς διαλλαγή ἔρχομαι . πάλιν δέ αὖ περί ὁ ἐν ὁ ἆθλον ἕξις αὐτός λέγω , ἄντικρυς ὥσπερ Νέστωρ ἐν Ἰλιάς , κατά ἕκαστος διαιρέω ὁπόσος κρατέω λέγω πᾶς γάρ οὐ κακός εἰμί , μετά ἀνήρ ὅσος ἆθλος . εὖ μέν τόξον οἶδα εὔξοος ἀμφαφάω , πρῶτος ἄν ἀνήρ βάλλω ὀϊστεύω ἐν ὅμιλος ἀνήρ δυσμενής , εἰ καί μάλα πολύς ἑταῖρος ἄγχι παρίστημι καί τοξάζομαι φώς · δόρυ δέ ἀκοντίζω ὅσος οὐ ἄλλος τις ὀϊστός . οὗτος μέν ἐν ὁ θέα ὁ Φαίαξ , πρίν καί ὄνομα λέγω πρός αὐτός ὅς τις εἰμί αὐτός . ἐρωτάω δέ καί οὗτος ἐν ὁ δεῖπνον εἰμί Ὀδυσσεύς , φημί , Λαερτιάδης , ὅς πᾶς δόλος ἄνθρωπος μέλω , καί ἐγώ κλέος οὐρανός ἵκω · εὖ οἶδα ὅτι οὐ ὅμοιος Φαίαξ ἀκούω αὐτός ὁ λόγος , εἷς τε εἰμί ὁ πολύς νομίζω καί προλαμβάνω ἐν ὁ γνώμη ὅτι νῦν ἑαυτοῦ ὁ Ἕλλην ὁ ἀγαθός διαλέγω . οὐ αἰσχύνω οὖν ἑαυτοῦ ἐπαινέω , εἴπερ γε μηδέ ἕτερος ὠφελέω . οὕτως μέν αὐτός τε ὁ ποιητής φρονέω ἐπί ἑαυτοῦ καί ὁ ἀνήρ περί ὅς διαλέγω , καί ὅς μάλα παρά