aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 370
ἐπιεικέστεροι Ἡσιόδου μάθε , ἐπειδή γε ἀναγκάζεις . ὁ μὲν μεταξὺ τὸν ὕμνον ποιῶν ταῖς θεαῖς τοῦτο ἐντέθεικε τὸ ἔπος , ἐγκώμιον ὡς εἰπεῖν ἑαυτοῦ · ἡμεῖς δὲ τοὺς εἰς τὴν θεὸν λόγους καθαροὺς καθαρῶς ἐξεργασάμενοι μικρόν τι περὶ ἡμῶν αὐτῶν ἄγραφον παρεφθεγξάμεθα . καὶ οὐχ ἁπλῶς γε οὑτωσὶ ὅτι τὴν ᾠδὴν ἔλαβε παρὰ τῶν Μουσῶν εἰπὼν ἀπαλλάττεται ὁ Ἡσίοδος οὐδʼ ἐπὶ τῇ προτέρᾳ προσθήκῃ περὶ τῆς ᾠδῆς ὡς εἴη καλὴ , ἀλλʼ οὕτως ἀλαζὼν καὶ φιλότιμος ἦν ὥστε καὶ σκῆπτρόν φησι λαβεῖν παρʼ αὐτῶν . τοῦτο δʼ αὐτῷ τι βούλεται πλέον ἢ νοήσειεν ἂν ἀργὸς ἀκροατής . ἀνένεγκε δὲ εἰς Ὅμηρον τί περὶ τοῦ σκήπτρου λέγει , νῦν δέ μιν υἷες Ἀχαιῶν ἐν παλάμῃς φορέουσι δικασπόλοι . κἀγὼ , φησὶν ὁ Ἡσίοδος , τὸ τῶν Μουσῶν μέρος εἰμὶ τούτων εἷς . ἐν ὑπερβολῇ δὲ σεμνύνων τὰ αὑτοῦ τί φησί ; δρέψασθαι θηητόν · ὡς οὐδὲ τὸν τυχόντα κλαδίσκον λαβὼν , ἀλλὰ πολλῶν ὄντων τὸν μάλιστα περίβλεπτον εἶναι σκῆπτρον Ἡσιόδῳ . καὶ οὐδʼ ἐνταῦθα ἔστη τῆς ὕβρεως , ἀλλʼ ὥσπερ σὲ ῥηγνὺς ἐξεπίτηδες προστίθησιν ἐνέπνευσαν δέ μοι αὐδήν . καὶ τοῦ μὲν ἔπους ἐτελεύτησε , τοῦ δʼ ἐγκωμίου οὐδὲν μᾶλλον , ἀλλὰ καὶ θεσπεσίην πάλιν αὖ προσέθηκε , καὶ τό γʼ ἔτι κάλλιον , ὥσπερ οἱ πανταχῆ περιττοὶ τῶν σοφιστῶν ἵνα κλείοιμι τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα . τοῦτο δʼ ἐστὶ τί ; τὰς Μούσας φησὶν ὑμνεῖν τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα , καὶ ταύτην εἶναι φύσιν αὐτῶν . κἀγὼ οὖν , φησὶν , ὑμνῶ ταῦτα ἅπερ αἱ Μοῦσαι . ἐὰν οὖν σοι δοκῇ ταῦτα διαγράφειν Ἡσιόδου , καὶ ἡμεῖς τὴν ἐπιτίμησιν δεξόμεθα . δείξεις δὲ δή που πρότερον ὡς ἀντάξιος εἶ τῶν ἐπῶν . φέρε δὴ πάλιν ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τοὺς ἄνδρας περὶ ὧν διαλέγονται . οὔκουν δοκεῖ σοι σαφέστατα ἀνθρώπων Ὅμηρος πεποιηκέναι τὸν Ἀχιλλέα λέγοντα εἰς αὑτὸν ἄλλα τε δὴ καὶ εἰσάπαξ οὕτως ; ἀλλʼ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης , [ ἄν τε σὺ βούλῃ , φησὶν , ἄν τε μή · κἂν ἔτι κάκιον ἢ νῦν διαφθαρῇ ] τοῖος ἐὼν οἷος οὔ τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων .
Lemmas: ἐπιεικής Ἡσίοδος μανθάνω , ἐπειδή γε ἀναγκάζω . ὁ μέν μεταξύ ὁ ὕμνος ποιέω ὁ θεά οὗτος ἐντίθημι ὁ ἔπος , ἐγκώμιον ὡς λέγω ἑαυτοῦ · ἐγώ δέ ὁ εἰς ὁ θεός λόγος καθαρός καθαρός ἐξεργάζομαι μικρός τις περί ἐγώ αὐτός ἄγραφος παραφθέγγομαι . καί οὐ ἁπλῶς γε οὕτως ὅτι ὁ ἀοιδή λαμβάνω παρά ὁ Μοῦσα λέγω ἀπαλλάσσω ὁ Ἡσίοδος οὐδέ ἐπί ὁ πρότερος προσθήκη περί ὁ ἀοιδή ὡς εἰμί καλός , ἀλλά οὕτως ἀλαζών καί φιλότιμος εἰμί ὥστε καί σκῆπτρον φημί λαμβάνω παρά αὐτός . οὗτος δέ αὐτός τις βούλομαι πολύς ἤ νοέω ἄν ἀργός ἀκροατής . ἀναφέρω δέ εἰς Ὅμηρος τίς περί ὁ σκῆπτρον λέγω , νῦν δέ μιν υἱός Ἀχαιός ἐν παλάμη φορέω δικασπόλος . ἐγώ , φημί ὁ Ἡσίοδος , ὁ ὁ Μοῦσα μέρος εἰμί οὗτος εἷς . ἐν ὑπερβολή δέ σεμνύνω ὁ ἑαυτοῦ τίς φημί ; δρέπω θηητός · ὡς οὐδέ ὁ τυγχάνω κλαδίσκος λαμβάνω , ἀλλά πολύς εἰμί ὁ μάλα περίβλεπτος εἰμί σκῆπτρον Ἡσίοδος . καί οὐδέ ἐνταῦθα ἵστημι ὁ ὕβρις , ἀλλά ὥσπερ σύ ῥήγνυμι ἐξεπίτηδες προστίθημι ἐμπνέω δέ ἐγώ αὐδή . καί ὁ μέν ἔπος τελευτάω , ὁ δέ ἐγκώμιον οὐδείς μάλα , ἀλλά καί θεσπέσιος πάλιν αὖ προστίθημι , καί ὁ γε ἔτι καλός , ὥσπερ ὁ πανταχῇ περισσός ὁ σοφιστής ἵνα κλείω ὁ τε εἰμί πρό τε εἰμί . οὗτος δέ εἰμί τίς ; ὁ Μοῦσα φημί ὑμνέω ὁ τε εἰμί πρό τε εἰμί , καί οὗτος εἰμί φύσις αὐτός . ἐγώ οὖν , φημί , ὑμνέω οὗτος ὅς ὁ Μοῦσα . ἐάν οὖν σύ δοκέω οὗτος διαγράφω Ἡσίοδος , καί ἐγώ ὁ ἐπιτίμησις δέχομαι . δείκνυμι δέ δή που πρότερος ὡς ἀντάξιος εἰμί ὁ ἔπος . φέρω δή πάλιν ἐπανέρχομαι ἐπί ὁ ἀνήρ περί ὅς διαλέγω . οὔκουν δοκέω σύ σαφής ἄνθρωπος Ὅμηρος ποιέω ὁ Ἀχιλλεύς λέγω εἰς ἑαυτοῦ ἄλλος τε δή καί εἰσάπαξ οὕτως ; ἀλλά ἧμαι παρά ναῦς ἐτώσιος ἄχθος ἄρουρα , [ ἐάν τε σύ βούλομαι , φημί , ἐάν τε μή · ἐάν ἔτι κακός ἤ νῦν διαφθείρω ] τοῖος εἰμί οἷος οὐ τις Ἀχαιός χαλκοχίτων .