aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 400
κατʼ εὔνοιαν , καὶ σαυτῷ μὲν ἐκ δειλίας παρρησίαν ποριζόμενος , ἐμοῦ δʼ οὐκ ἀξιῶν τὴν ὀρθὴν καὶ δικαίαν ἐκ φρονήματος εἶναι . ἔτι τοίνυν ἑνὸς ἢ δευτέρου τῶν στρατηγῶν μνησθῆναι βούλομαι . οἶμαι γὰρ οὐ φαυλοτέραν ὠφέλειαν ἐπενεγκεῖν τῇ Θηβαίων πόλει τὴν Ἐπαμεινώνδου τότʼ ἐκείνου φύσιν ἢ σὲ τοῖς σαυτοῦ παρεσχῆσθαι φήσεις . τούτου μὲν γὰρ χωρὶς τῆς ἀπολογίας ἧς ἀρτίως ἐμνήσθην καὶ ἕτερόν ἐστιν ἐπίγραμμα κατηγοροῦν τὸ ἦθος ἐν Πελοποννήσῳ , ὃ πρὸς θεῶν εἴ τις ἀπαλείψειεν , ἆρʼ οὐκ ἂν ἀχθεσθείης ; ἐγὼ μὲν καὶ σφόδρα ἂν , οἶμαι δὲ καὶ ἕτεροι τῶν κατʼ ἐμὲ , ἀλλʼ οὐ τῶν κατὰ σὲ ἴσως . τί δὴ τοῦτό ἐστι τὸ ἐπίγραμμα ὃ πάντες ᾁδουσιν ; ἡμετέραις βουλαῖς Σπάρτη μὲν ἐκείρατο δόξαν , Μεσσήνη δʼ ἱερὰ τέκνα χρόνῳ δέχεται . ἐπανόρθωσον οὖν , εἰ βούλει , καὶ τοῦτο τοῖς σαυτοῦ λόγοις , ὅτι ταυτὶ συνίσασιν ἅπαντες , σὲ δʼ οὐ χρὴ γρύζειν . ᾁδουσι δὲ καὶ Χαβρίου τι ῥῆμα , δοκεῖν ἐμοὶ μετὰ τὴν ἐν Νάξῳ ναυμαχίαν εἰπόντος · εἰ δʼ ἄρα καὶ πρὸ τῆς ναυμαχίας , οὐ χεῖρον . ᾐνίττετο δʼ ἁνὴρ εἰς αὑτὸν , ἔφη γὰρ φοβερώτερον εἶναι ἐλάφων στράτευμα λέοντος ἡγουμένου ἢ λεόντων ἐλάφου . οὕτω δή σοι διὰ πάντων ἐπιδέδεικται καὶ ποιητῶν καὶ ῥητόρων καὶ στρατηγῶν καὶ ὧν τι ὄφελος ἐν Ἕλλησιν ἀναγκαῖόν τι κτῆμα καὶ ὥσπερ ἔμφυτον ἡ μεγαλοφροσύνη τοῖς κρείττοσι , καὶ ὁ τοῦ Δημοσθένους λόγος εὖ ἔχων , ὁποῖʼ ἄττα γὰρ ἂν τὰ ἐπιτηδεύματα τῶν ἀνθρώπων ᾖ , τοιοῦτον ἀνάγκη καὶ τὸ φρόνημα ἔχειν . καίτοι θαυμαστὸν ἐν μὲν τοῖς ἄλλοις κατʼ ἀξίαν τῶν ὑπαρχόντων ἐγγίγνεσθαι τὸ φρόνημα , ἐν δὲ τοῖς περὶ αὐτὴν τὴν γνώμην καὶ τοὺς λόγους μὴ πολὺ μᾶλλον οὕτω τοῦτʼ ἔχειν . οὐ γὰρ ἄλλο γε οὐδὲν ἢ καθάπερ πηγὴ καὶ ὁρμητήριον τοῖς λόγοις τὸ φρόνημά ἐστιν , ὅτῳ περὶ τούτων σχολὴ λογίζεσθαι . δοκεῖ δέ μοι καὶ ὅλως παντὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ σύμβολον καὶ ὥσπερ εἰκὼν εἶναι τὸ τοιοῦτον εἶδος τῆς γνώμης . τέχνας μὲν γὰρ καὶ λογισμοὺς τοὺς κατὰ χεῖρα καὶ ὅσα τοιαῦτα κἂν παρὰ τοῖς βαρβάροις πιστεύοι τις ἐγγίγνεσθαι μὴ χείρω , ἡ δὲ τῆς ψυχῆς ῥώμη καὶ τὸ φρονεῖν μετʼ ἐλευθερίας ἀνεπαχθοῦς ἀρχαῖον ἄρʼ
Lemmas: κατά εὔνοια , καί σεαυτοῦ μέν ἐκ δειλία παρρησία πορίζω , ἐγώ δέ οὐ ἀξιόω ὁ ὀρθός καί δίκαιος ἐκ φρόνημα εἰμί . ἔτι τοίνυν εἷς ἤ δεύτερος ὁ στρατηγός μιμνῄσκω βούλομαι . οἴομαι γάρ οὐ φαῦλος ὠφέλεια ἐπιφέρω ὁ Θηβαῖος πόλις ὁ Ἐπαμεινώνδας τότε ἐκεῖνος φύσις ἤ σύ ὁ σεαυτοῦ παρέχω φημί . οὗτος μέν γάρ χωρίς ὁ ἀπολογία ὅς ἄρτιος μιμνῄσκω καί ἕτερος εἰμί ἐπίγραμμα κατηγορέω ὁ ἦθος ἐν Πελοπόννησος , ὅς πρός θεός εἰ τις ἀπαλείφω , ἆρα οὐ ἄν ἄχθομαι ; ἐγώ μέν καί σφόδρα ἄν , οἴομαι δέ καί ἕτερος ὁ κατά ἐγώ , ἀλλά οὐ ὁ κατά σύ ἴσως . τίς δή οὗτος εἰμί ὁ ἐπίγραμμα ὅς πᾶς ᾁδω ; ἡμέτερος βουλή Σπάρτη μέν κείρω δόξα , Μεσσήνη δέ ἱερός τέκνον χρόνος δέχομαι . ἐπανορθόω οὖν , εἰ βούλομαι , καί οὗτος ὁ σεαυτοῦ λόγος , ὅτι οὗτος σύνοιδα ἅπας , σύ δέ οὐ χρή γρύζω . ᾁδω δέ καί Χαβρίας τις ῥῆμα , δοκέω ἐγώ μετά ὁ ἐν Νάξος ναυμαχία λέγω · εἰ δέ ἄρα καί πρό ὁ ναυμαχία , οὐ κακός . αἰνίσσομαι δέ ἀνήρ εἰς ἑαυτοῦ , φημί γάρ φοβερός εἰμί ἔλαφος στράτευμα λέων ἡγέομαι ἤ λέων ἔλαφος . οὕτως δή σύ διά πᾶς ἐπιδείκνυμι καί ποιητής καί ῥήτωρ καί στρατηγός καί ὅς τις ὄφελος ἐν Ἕλλην ἀναγκαῖος τις κτῆμα καί ὥσπερ ἔμφυτος ὁ μεγαλοφροσύνη ὁ κρατύς , καί ὁ ὁ Δημοσθένης λόγος εὖ ἔχω , ὁποῖος τις γάρ ἄν ὁ ἐπιτήδευμα ὁ ἄνθρωπος εἰμί , τοιοῦτος ἀνάγκη καί ὁ φρόνημα ἔχω . καίτοι θαυμαστός ἐν μέν ὁ ἄλλος κατά ἀξία ὁ ὑπάρχω ἐγγίγνομαι ὁ φρόνημα , ἐν δέ ὁ περί αὐτός ὁ γνώμη καί ὁ λόγος μή πολύς μάλα οὕτως οὗτος ἔχω . οὐ γάρ ἄλλος γε οὐδείς ἤ καθά πηγή καί ὁρμητήριον ὁ λόγος ὁ φρόνημα εἰμί , ὅστις περί οὗτος σχολή λογίζομαι . δοκέω δέ ἐγώ καί ὅλος πᾶς ὁ Ἑλληνικός σύμβολον καί ὥσπερ εἰκών εἰμί ὁ τοιοῦτος εἶδος ὁ γνώμη . τέχνη μέν γάρ καί λογισμός ὁ κατά χείρ καί ὅσος τοιοῦτος ἄν παρά ὁ βάρβαρος πιστεύω τις ἐγγίγνομαι μή κακός , ὁ δέ ὁ ψυχή ῥώμη καί ὁ φρονέω μετά ἐλευθερία ἀνεπαχθής ἀρχαῖος ἄρα