aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 398
ἂν τοσοῦτον σωφροσύνης εἰσηνέγκατο . ἐξελέγξεις δέ με ἡνίκʼ ἂν αὐτὸς κτησάμενος τὴν αὐτὴν δύναμιν τῶν λόγων , οἶμαι δʼ οὐ ῥᾷστόν σοι , εἶτα μετριώτερον ἐπὶ σαυτῷ φρονῶν ὀφθῇς . ἂν δʼ αὐτὸς προσαιτῶν καὶ τῆς ἐφημέρου τροφῆς ἀπορῶν καὶ βλέπων εἰς δύο καὶ τρεῖς ὀβολοὺς ἔγκλημα ποιῇ τῷ βασιλεῖ τῷ γράφοντι , μηδὲ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου δαπάνη κεκωλύσθω , φάσκων ὑπερηφανίαν εἶναι ταῦτα καὶ λόγων κόμπον , ὁμοίως ἀργυρίου καὶ φρενῶν ἀπορῶν ἔσει . εἶτα τί φησὶν ὁ Σόλων ; εἰ γὰρ ἤθελον ἃ τοῖς ἐναντίοισιν ἥνδανεν τότε , αὖθις δʼ ἃ τοῖσιν ἁτέροις δρᾶσαι , διὰ πολλῶν ἂν ἀνδρῶν ἥδʼ ἐχειρώθη πόλις . ατῶν οὕνεκʼ ἀρχὴν πάντοθεν κυκεύμενος ὡς ἐν κυσὶν πολλαῖσιν ἐστράφην λύκος . ὁρᾷς ὅτι καὶ Σόλων καλλωπίζεται καὶ σοῦ μεῖζον ἐφʼ αὑτῷ φρονεῖ . ἡγεῖτο γὰρ , οἶμαι , τὰ εἰς αὑτὸν αὐτῷ ταῦτα ἐγκώμια πεποιημένα λυσιτελεῖν τοῖς ἄλλοις γίγνεσθαι παραδείγματα . διὰ ταῦτα ὁ εἴσω τὴν χεῖρα ἔχων τὸ φθέγμα ἐπαίρεται καὶ τὰ αὑτοῦ κοσμεῖ δικαίως . τὴν μὲν γὰρ χεῖρα , οἶμαι , εἴσω ἔχειν ἠξίου , τὴν κεφαλὴν δʼ οὐ κάτω . φέρε δή σε καὶ διʼ ἑτέρου τῶν ὀνομαστοτάτων παραμυθήσομαι , ἐπειδὴ δειλότερος εἶ τοῦ δέοντος , ἵνα μὴ λέγω θρασύτερος . ἔστι δʼ ὑπερβολὴ τῶν τοῦ Σόλωνος ἃ οὗτος εἴρηκε . σκόπει γάρ · τὸν δὲ ὑπερουράνιον τόπον οὔτε τις ὕμνησέ πω τῶν τῇδε ποιητὴς οὔτε ὑμνήσει κατʼ ἀξίαν · ἔχει δὲ ὧδε . εἶδες ὡς ἐξεφύσησεν ἅπαντας τοὺς βασκάνους , γράψας ἐλευθέρως περὶ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως καὶ ὡς εἰκὸς ἦν τὸν βεβαιοῦντα τὸν ἐν χειρὶ λόγον , ὡς ἄρα ἡ τῶν κρειττόνων ἐπίπνοια ὑπερφρονεῖν ποιεῖ τῶν πολλῶν . ἢ τοῖς ἐκ τῶν τριόδων παραπλησίως ἔχειν δοκεῖ σοι ταῦτα ; διαπερανάμενος τοίνυν τὸν λόγον τὸν περὶ τοῦ ἔρωτος ποίαν εὐφημίαν ὕστερον περὶ αὑτοῦ παραλέλοιπεν , ἢ τί τῶν καλλίστων οὐκ εἴρηκε ; πρῶτον μὲν ὡς ὀρθῶς ἐζήτησε τἀληθὲς , τῷ τὰ μὲν συναγαγεῖν , τὰ δὲ τέμνειν πρὸς λόγον εἰδέναι · ἔπειθʼ ὡς ἐν τάξει τὸν λόγον διέθετο · μέγιστον δὲ πάντων ἐπὶ τῇ μεγαλοπρεπείᾳ φρονεῖ , ὥστε καὶ ἄντικρυς τοῦ
Lemmas: ἄν τοσοῦτος σωφροσύνη εἰσφέρω . ἐξελέγχω δέ ἐγώ ἡνίκα ἄν αὐτός κτάομαι ὁ αὐτός δύναμις ὁ λόγος , οἴομαι δέ οὐ ῥᾴδιος σύ , εἶτα μέτριος ἐπί σεαυτοῦ φρονέω ὁράω . ἐάν δέ αὐτός προσαιτέω καί ὁ ἐφήμερος τροφή ἀπορέω καί βλέπω εἰς δύο καί τρεῖς ὀβολός ἔγκλημα ποιέω ὁ βασιλεύς ὁ γράφω , μηδέ χρυσός καί ἄργυρος δαπάνη κωλύω , φάσκω ὑπερηφανία εἰμί οὗτος καί λόγος κόμπος , ὅμοιος ἀργύριον καί φρήν ἀπορέω εἰμί . εἶτα τίς φημί ὁ Σόλων ; εἰ γάρ ἐθέλω ὅς ὁ ἐναντίος ἁνδάνω τότε , αὖθις δέ ὅς ὁ ἅτερος δράω , διά πολύς ἄν ἀνήρ ὅδε χειρόω πόλις . ατος οὕνεκα ἀρχή πάντοθεν κυκάω ὡς ἐν κύων πολύς στρέφω λύκος . ὁράω ὅτι καί Σόλων καλλωπίζω καί σύ μέγας ἐπί ἑαυτοῦ φρονέω . ἡγέομαι γάρ , οἴομαι , ὁ εἰς ἑαυτοῦ αὐτός οὗτος ἐγκώμιον ποιέω λυσιτελέω ὁ ἄλλος γίγνομαι παράδειγμα . διά οὗτος ὁ εἴσω ὁ χείρ ἔχω ὁ φθέγμα ἐπαίρω καί ὁ ἑαυτοῦ κοσμέω δίκαιος . ὁ μέν γάρ χείρ , οἴομαι , εἴσω ἔχω ἀξιόω , ὁ κεφαλή δέ οὐ κάτω . φέρω δή σύ καί διά ἕτερος ὁ ὀνομαστός παραμυθέομαι , ἐπειδή δειλός εἰμί ὁ δέω , ἵνα μή λέγω θρασύς . εἰμί δέ ὑπερβολή ὁ ὁ Σόλων ὅς οὗτος λέγω . σκοπέω γάρ · ὁ δέ ὑπερουράνιος τόπος οὔτε τις ὑμνέω πω ὁ τῇδε ποιητής οὔτε ὑμνέω κατά ἀξία · ἔχω δέ ὧδε . ὁράω ὡς ἐκφυσάω ἅπας ὁ βάσκανος , γράφω ἐλεύθερος περί ὁ ἑαυτοῦ φύσις καί ὡς ἔοικα εἰμί ὁ βεβαιόω ὁ ἐν χείρ λόγος , ὡς ἄρα ὁ ὁ κρατύς ἐπίπνοια ὑπερφρονέω ποιέω ὁ πολύς . ἤ ὁ ἐκ ὁ τρίοδος παραπλήσιος ἔχω δοκέω σύ οὗτος ; διαπεραίνω τοίνυν ὁ λόγος ὁ περί ὁ ἔρως ποῖος εὐφημία ὕστερον περί ἑαυτοῦ παραλείπω , ἤ τίς ὁ καλός οὐ λέγω ; πρῶτος μέν ὡς ὀρθός ζητέω ἀληθής , ὁ ὁ μέν συνάγω , ὁ δέ τέμνω πρός λόγος οἶδα · ἔπειτα ὡς ἐν τάξις ὁ λόγος διατίθημι · μέγας δέ πᾶς ἐπί ὁ μεγαλοπρέπεια φρονέω , ὥστε καί ἄντικρυς ὁ