aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 394
ζώοις , αὕτη δʼ ἐστὶν ἀκούειν τοῦ βελτίονος , καὶ νομίζεις τὸν ἀετὸν οἷόν τʼ εἶναι τὸ ἴσον κινεῖσθαι τῷ κολοιῷ , οὗ καὶ προσιόντος ἔτι πόρρωθεν δήλη τοῖς ὁρᾶν καὶ ἀκούειν δυναμένοις ἡ ἀλκὴ σχίζοντος τὸν ἀέρα , ὥσπερ ὅταν ναῦται τῇ κώπῃ τὴν θάλατταν . δῆλος δὲ καὶ λέων ἐπιβρυχώμενος οἷα δράσει , μὴ ὅτι μασσῶν . σὺ δʼ ἀπαιτεῖς ἵππου μὲν δρόμον , σχῆμα δὲ τῆς κεφαλῆς ὄνου , πράγματα οὐχὶ συμβαίνοντα · ἐκείνων δʼ οὐκ ἤκουσαις ἀμφὶ δὲ χαῖται ὤμοις ἀΐσσονται , ὁ δʼ ἀγλαΐῃφι πεποιθὼς ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων . ὄνῳ δὲ ἀρκοῦν ἐστι γαύρωμα , ἀπαλλαγῆναι τοῦ φορτίου , ὃ τῆς ἐφʼ ἡμέρᾳ χρείας ἕνεκα τῷ δεσπότῃ περιφέρει , πλείους τῶν βημάτων τὰς πληγὰς ἐκλέγων . ἀλλὰ γὰρ ᾠχόμην ὥσπερ κατὰ ῥοῦν ὑπὸ τοῦ λόγου φερόμενος . ἐπάνειμι δὴ ἐπʼ ἐκεῖνο , ὅτι ἀξιοῖς μεταβάλλειν τὸν τῆς φύσεως νόμον , ὃς κελεύει τὴν τῶν κρειττόνων ὑπερβολὴν ἀνέχεσθαι καὶ ζῆν πρὸς τὸ ἡγούμενον . αἰσχρὸν τῷ στρατηγῷ βλέπειν εἰς τοὺς στρατιώτας , καλὸν δέ γε τοῖς στρατεύμασιν εἰς τοὺς στρατηγοὺς , ὥσπερ , οἶμαι , τοῖς χορευταῖς εἰς τὸν ἡγεμόνα , τοῖς ναύταις εἰς τὸν κυβερνήτην , τοῖς δήμοις εἰς τὸν ἄρχοντα , τοῖς ἀκροαταῖς εἰς τὸν ῥήτορα . εἰ μὲν οὖν ῥήτωρ τις ἡμῖν ἐξ ἀκροατοῦ μετεσκεύασαι , ὥρα σοι παραλαμβάνειν τὸν θρόνον , εἰ δὲ μικρὸς μικρὰ ἀπολαμβάνων περὶ ταῦτα διατρίβεις , ἐγὼ μὲν οὐδὲν εὔφημον ἐπενεγκεῖν ἔχω σοι , βούλομαι δʼ ὃ μικρῷ πρόσθεν ἔφην διὰ πλειόνων ἐξετάσαι τὸ τῆς αἰτίας , ἐπειδή γε καὶ σὺ συμφαίης ἂν τὰ πολλὰ ταύτῃ κρίνεσθαι . εἰ μὲν γὰρ ἐγὼ τούτου χάριν , ὅπως ἢ μειράκια ὑπαγοίμην , ἢ πατέρας τινὰς κακοδαίμονας ἐξαπατήσας ἐπάραιμι τελεῖν ἐμαυτῷ μισθοὺς , οὕτω ταῦτα σεμνῶς ἀνῆγον , καὶ μὴ μόνον εἰ πρώην , ἀλλὰ καὶ ὁποτοῦν ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ τοιούτου τινὸς ἡττηθεὶς ὁτιοῦν ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἴρηκα ἢ πεποίηκα , ὅ τι βούλει χρῶ λαβὼν , οὐ παραιτοῦμαι · εἰ δʼ ὡς ἡ τοῦ λόγου φύσις εἰργάζετο καὶ προήγετο , οὕτω διεκείμην , καὶ τῶν ἐμαυτοῦ λόγων ἠκροώμην ὡς ἀλλοτρίων , μᾶλλον δὲ ταύτῃ γε καὶ παντάπασιν ἠλαττούμην καὶ ἐπειχόμην , οὐχ οἷός τε ὢν βακχεύειν καὶ μετὰ ἀδείας τῆς
Lemmas: ζῷον , οὗτος δέ εἰμί ἀκούω ὁ ἀγαθός , καί νομίζω ὁ ἀετός οἷος τε εἰμί ὁ ἴσος κινέω ὁ κολοιός , ὅς καί προσέρχομαι ἔτι πρόσωθεν δῆλος ὁ ὁράω καί ἀκούω δύναμαι ὁ ἀλκή σχίζω ὁ ἀήρ , ὥσπερ ὅταν ναύτης ὁ κώπη ὁ θάλασσα . δῆλος δέ καί λέων ἐπιβρυχάομαι οἷος δράω , μή ὅτι μάσσω . σύ δέ ἀπαιτέω ἵππος μέν δρόμος , σχῆμα δέ ὁ κεφαλή ὄνος , πρᾶγμα οὐ συμβαίνω · ἐκεῖνος δέ οὐ ἤκουθω ἀμφί δέ χαίτη ὦμος ἀΐσσω , ὁ δέ ἀγλαίῃφι πείθω ῥίμφα ἕ γόνυ φέρω μετά τε ἦθος καί νόμος ἵππος . ὄνος δέ ἀρκέω εἰμί γαύρωμα , ἀπαλλάσσω ὁ φορτίον , ὅς ὁ ἐπί ἡμέρα χρεία ἕνεκα ὁ δεσπότης περιφέρω , πολύς ὁ βῆμα ὁ πληγή ἐκλέγω . ἀλλά γάρ οἴχομαι ὥσπερ κατά ῥόος ὑπό ὁ λόγος φέρω . ἐπανέρχομαι δή ἐπί ἐκεῖνος , ὅτι ἀξιόω μεταβάλλω ὁ ὁ φύσις νόμος , ὅς κελεύω ὁ ὁ κρατύς ὑπερβολή ἀνέχω καί ζάω πρός ὁ ἡγέομαι . αἰσχρός ὁ στρατηγός βλέπω εἰς ὁ στρατιώτης , καλός δέ γε ὁ στράτευμα εἰς ὁ στρατηγός , ὥσπερ , οἴομαι , ὁ χορευτής εἰς ὁ ἡγεμών , ὁ ναύτης εἰς ὁ κυβερνήτης , ὁ δῆμος εἰς ὁ ἄρχων , ὁ ἀκροατής εἰς ὁ ῥήτωρ . εἰ μέν οὖν ῥήτωρ τις ἐγώ ἐκ ἀκροατής μετασκευάζω , ὁράω σύ παραλαμβάνω ὁ θρόνος , εἰ δέ μικρός μικρός ἀπολαμβάνω περί οὗτος διατρίβω , ἐγώ μέν οὐδείς εὔφημος ἐπιφέρω ἔχω σύ , βούλομαι δέ ὅς μικρός πρόσθεν φημί διά πολύς ἐξετάζω ὁ ὁ αἰτία , ἐπειδή γε καί σύ σύμφημι ἄν ὁ πολύς οὗτος κρίνω . εἰ μέν γάρ ἐγώ οὗτος χάριν , ὅπως ἤ μειράκιον ὑπάγω , ἤ πατήρ τις κακοδαίμων ἐξαπατάω ἐπαίρω τελέω ἐμαυτοῦ μισθός , οὕτως οὗτος σεμνός ἀνάγω , καί μή μόνος εἰ πρῴην , ἀλλά καί ὁποτοῦς ἐν ὁ πᾶς χρόνος τοιοῦτος τις ἡσσάομαι ὁστισοῦν ἤ μικρός ἤ μέγας λέγω ἤ ποιέω , ὅς τις βούλομαι χράω λαμβάνω , οὐ παραιτέομαι · εἰ δέ ὡς ὁ ὁ λόγος φύσις ἐργάζομαι καί προάγω , οὕτως διάκειμαι , καί ὁ ἐμαυτοῦ λόγος ἀκροάομαι ὡς ἀλλότριος , μάλα δέ οὗτος γε καί παντάπασι ἐλασσόω καί ἐπέχω , οὐ οἷος τε εἰμί Βακχεύω καί μετά ἄδεια ὁ