aelius-aristides.peri-tou-parafqe-gmatos 374
ἐῶ γὰρ οἷα καὶ πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα ὁ σοφὸς ἡμῖν ἀποκρίνεται διεξιόντα τὰς τάξεις κατὰ σπουδήν . ἀλλὰ τὸ πάντων ἥδιστον τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως διατιθέντος τὸν ἀγῶνα ἐπὶ τῷ Πατρόκλῳ καὶ ἄλλων ἄλλα νικώντων αὐτὸς οὐχ οἷός τε ἦν οὐδὲν ἀγωνίσασθαι , ἀλλὰ τὸ λεγόμενον δὴ τουτὶ οὐδὲν ἔτι ὢν εἰς ταῦτα ὑπὸ γήρως ἃ πρόσθεν ποτʼ ἐνίκα , λέγει ὡς δή τι ταύτῃ δρῶν , καὶ φησὶ πρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς οὐ τούτοις αὐτοῖς τοῖς ῥήμασιν , ἀλλά πως σχηματιζόμενος , ὅτι ὑμῶν μὲν ἕκαστος ὁ μὲν δρόμον νενίκηκεν ἢ νικήσει , ὁ δʼ ἴσως πάλην , ἄλλος δὲ ἄλλο τι · ἐγὼ δὲ πὺξ μὲν ἐνίκησα Κλυτομήδεα Οἴνοπος υἱὸν , Ἀλκαῖον δὲ πάλῃ Πλευρώνιον , ὅς μοι ἀνέστη,Ἴφικλον δὲ πόδεσσι παρέδραμον ἐσθλὸν ἐόντα , δουρὶ δʼ ὑπερέβαλον Φυλῆά τε καὶ Πολύδωρον · τοσοῦτον ἐγὼ τῶν νῦν νικώντων κρείττων εἰμὶ , εἰ καὶ τῷ γήρᾳ συγκεχώρηκα . εἰ δʼ αὖ βούλει , τοῦ πύκτου τοῦ Φωκέως ὅσον τὸ χρῆμα τῆς ὑπερηφανίας , ἆσσον ἴτω ὅστις δέπας οἴσεται ἀμφικύπελλον · ἡμίονον δʼ οὔ φημί τινʼ ἀξέμεν . ὧδε γὰρ ἐξερέω , καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται · ἀντικρὺ χρόα τε ῥήξω , σὺν δʼ ὀστέʼ ἀράξω . κηδεμόνες δέ οἱ παρέστων , φησὶν , οἵ κέ μιν ἐξοίσουσιν ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμέντα . ἆρʼ οὖν ἠπείλησε μὲν , οὐκ ἐποίησε δέ ; οὐδὲν μὲν οὖν ἄλλο ἢ ἐμαντεύσατο ἃ δράσειν ἔμελλεν . οὔκουν θρασύτης , οἶμαι , ταῦτʼ ἦν . ἀλλὰ καί πως παρακολουθῶν αὐτῷ , ὥσπερ δὴ καὶ ἀπολογούμενος ὑπὲρ αὐτοῦ Ὅμηρος ; ὅτι οὐδεμιᾷ δυσμενείᾳ ταῦτʼ ἔλεγεν εἰς τοὺς ἄλλους οὐδʼ αὐθαδείᾳ δυσχερεῖ , ἀλλʼ ὅσον αὑτῷ συνῄδει , τοσοῦτον ἐνεδείκνυτο , κόψαι μέν φησιν αὐτὸν ὡς προεῖπεν , ὡς δὲ εἶδε καίριον οὖσαν τὴν πληγὴν , αὐτὸν ἤδη γενέσθαι τῷ Εὐρυάλῳ τῶν κηδεμόνων ἕνα . λέγει γὰρ ἀτὰρ μεγάθυμος Ἐπειὸς χειρὶ λαβὼν ὤρθωσεν , ἐν ᾗπερ καὶ κατέβαλλε . ταῦτʼ ἄρα καὶ Ὀδυσσεὺς ἐν τοῖς Φαίαξιν οὐδὲν ὑποστέλλεται , ἀλλὰ τοῦτο μὲν πρὸς τὸ μειράκιον παροξυνθεὶς τὸν Εὐρύαλον ἐν τοῖς ἄθλοις τῶν Φαιάκων οὐδὲν παρίησιν ἐγκώμιον αὑτοῦ λέγων μεθʼ ὅσης
Lemmas: ἐάω γάρ οἷος καί πρός ὁ Ἀγαμέμνων ὁ σοφός ἐγώ ἀποκρίνω διεξέρχομαι ὁ τάξις κατά σπουδή . ἀλλά ὁ πᾶς ἡδύς ὁ γάρ Ἀχιλλεύς διατίθημι ὁ ἀγών ἐπί ὁ Πάτροκλος καί ἄλλος ἄλλος νικάω αὐτός οὐ οἷος τε εἰμί οὐδείς ἀγωνίζομαι , ἀλλά ὁ λέγω δή οὗτος οὐδείς ἔτι εἰμί εἰς οὗτος ὑπό γῆρας ὅς πρόσθεν ποτέ νικάω , λέγω ὡς δή τις ταύτῃ δράω , καί φημί πρός ὁ Ἀχαιός οὐ οὗτος αὐτός ὁ ῥῆμα , ἀλλά πως σχηματίζω , ὅτι σύ μέν ἕκαστος ὁ μέν δρόμος νικάω ἤ νικάω , ὁ δέ ἴσως πάλη , ἄλλος δέ ἄλλος τις · ἐγώ δέ πύξ μέν νικάω Κλυτομήδης Οἴνοψ υἱός , Ἀλκαῖος δέ πάλη Πλευρώνιος , ὅς ἐγώ ανεστη,ιφικλων δέ πούς παρατρέχω ἐσθλός εἰμί , δόρυ δέ ὑπερβάλλω Φυλεύς τε καί Πολύδωρος · τοσοῦτος ἐγώ ὁ νῦν νικάω κρατύς εἰμί , εἰ καί ὁ γῆρας συγχωρέω . εἰ δέ αὖ βούλομαι , ὁ πύκτης ὁ Φωκεύς ὅσος ὁ χρῆμα ὁ ὑπερηφανία , ἆσσον ἔρχομαι ὅστις δέπας φέρω ἀμφικύπελλος · ἡμίονος δέ οὐ φημί τις ἄγω . ὧδε γάρ ἐξερέω , καί μήν τελέω εἰμί · ἀντικρύ χρώς τε ῥήγνυμι , σύν δέ ὀστέον ἀράσσω . κηδεμών δέ ἕ πάρειμι , φημί , ὅς ἄν μιν ἐκφέρω ἐμός ὑπό χείρ δαμάζω . ἆρα οὖν ἀπειλέω μέν , οὐ ποιέω δέ ; οὐδείς μέν οὖν ἄλλος ἤ μαντεύομαι ὅς δράω μέλλω . οὔκουν θρασύτης , οἴομαι , οὗτος εἰμί . ἀλλά καί πως παρακολουθέω αὐτός , ὥσπερ δή καί ἀπολογέομαι ὑπέρ αὐτός Ὅμηρος ; ὅτι οὐδείς δυσμένεια οὗτος λέγω εἰς ὁ ἄλλος οὐδέ αὐθάδεια δυσχερής , ἀλλά ὅσος ἑαυτοῦ σύνοιδα , τοσοῦτος ἐνδείκνυμι , κόπτω μέν φημί αὐτός ὡς προλέγω , ὡς δέ ὁράω καίριος εἰμί ὁ πληγή , αὐτός ἤδη γίγνομαι ὁ Εὐρύαλος ὁ κηδεμών εἷς . λέγω γάρ ἀτάρ μεγάθυμος Ἐπειός χείρ λαμβάνω ὀρθόω , ἐν ὅς καί καταβάλλω . οὗτος ἄρα καί Ὀδυσσεύς ἐν ὁ Φαίαξ οὐδείς ὑποστέλλω , ἀλλά οὗτος μέν πρός ὁ μειράκιον παροξύνω ὁ Εὐρύαλος ἐν ὁ ἆθλον ὁ Φαίαξ οὐδείς παρίημι ἐγκώμιον ἑαυτοῦ λέγω μετά ὅσος