aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 536
ἡττᾶσθαι . οὐ γὰρ ἅπασα νίκη καλὴ , οὐδʼ ἐκ θεῶν ἀνθρώποις παραγίγνεται . μεστὴ δὲ καὶ ἡ τραγωδία τῶν ταῦτα παραινούντων . ὁ μέν γέ τις αὐτῶν που λέγει φίλων γὰρ ἄρξεις μὴ κρατῶν ὅσον θέλεις , ὁ δʼ αὖ φησι κρατεῖς τοι τῶν φίλων ἡσσώμενος . Δημοσθένης δὲ ἐπιστέλλων Ἀθηναίοις περὶ τῆς ὁμονοίας τὴν μὲν ἐν τοῖς τοιούτοις ἧτταν καλὴν καὶ προσήκουσαν ἔφη νίκην παρὰ τοῖς εὖ φρονοῦσι κρίνεσθαι λέγων , ἣν γονέων υἱεῖς ἡττῶνται , ὃ καὶ πολῖται συγχωροῦσιν ἀλλήλοις . ἐὰν οὖν καὶ ὑμεῖς τούτοις τοῖς λογισμοῖς ἐθελήσητε χρήσασθαι καὶ πρῶτον μὲν αὐτοὶ γνώμης οὕτως ἔχητε ὥστʼ ἀντʼ ἐραστῶν ἀλλήλοις καταστῆναι , ἐνθυμηθέντες ὡς οὐδʼ ὅστις κάλλιστος ἑαυτοῦ πώποτʼ ἠράσθη , ἀλλʼ ἑτέρου του , ἔπειτα δὲ καὶ τοῖς προεστηκόσι καὶ πολιτευομένοις παρʼ ἑκάστοις ὑμῶν παραστῇ τὸ ἐπʼ ἀδείας ταῦθʼ ὑμᾶς κατεπᾴδειν , καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ νῦν τὰ πρὸς τὴν φιλονεικίαν ἐξάγοντα πάνθʼ εὑρίσκουσι καὶ λέγειν καὶ πράττειν , οὕτω τοῦ λοιποῦ περὶ τῆς φιλίας καὶ τῆς ὁμονοίας τῆς πρὸς ἀλλήλους ὑμῶν φιλοτεχνεῖν , ἴσως ἂν ὥσπερ ἄλλο τι πρᾶγμα τῆς προσηκούσης μελέτης τυγχάνον καὶ τοῦθʼ ὑμῖν ἀκριβωθείη τε καὶ συμμείνειεν ὡς εἰπεῖν ἐν τῷ τῆς εὐχῆς ῥήματι . νῦν δʼ οὕτως ἀλογίστως διακείμεθα ὥστε ὑφʼ ὧν μὲν οὐδʼ ὁτιοῦν χρηστὸν πείσεσθαι προσδοκῶμεν , ὑπὲρ τούτων ἐρίζομεν καὶ μαχόμεθα , ὧν δʼ ἐξῆν ἡμῖν ἐπιεικείᾳ χρωμένοις ἀπολαύειν παρʼ οὐδὲν ποιούμεθα , καὶ ταῦθʼ , ὥς γʼ ἐγὼ μέμνημαι , καὶ τοῦ κρατίστου τῶν βασιλέων καὶ πάντας παιδείᾳ παρελθόντος αὐτοῦ διαρρήδην περὶ τούτων ἐπιστείλαντος τὸ κατʼ ἀρχὰς εὐθὺς καὶ ὑποσχομένου τούτους βελτίστους καὶ ἀρίστους κρινεῖν , οἵτινες ἂν τῆς ὁμονοίας ἄρχωσιν ἑκόντες εἶναι . νῦν δʼ ὅταν μὲν σεισμὸς ἤ τις κίνδυνος καταλαμβάνῃ , γνωρίζομεν ἀλλήλους καὶ συνευχόμεθα καὶ διὰ τοὺς ἑτέρους ἅτεροί φασι σώζεσθαι , ὥστε πολλὴν ἄξιον εἶναι τοῖς κινδύνοις χάριν εἰδέναι , ἐπειδὰν δὲ ἐφʼ ἡμῶν αὐτῶν γενώμεθα καὶ τοῦ πράττειν ἃ βουλόμεθα , αὐτοὶ καθιστάμεθα ἡμῖν αὐτοῖς ἀντὶ τῶν σεισμῶν , καὶ οὔτε ἡσυχίαν ἄγειν οὔτε κοινόν τι φρονῆσαι δυνάμεθα ,
Lemmas: ἡσσάομαι . οὐ γάρ ἅπας νίκη καλός , οὐδέ ἐκ θεός ἄνθρωπος παραγίγνομαι . μεστός δέ καί ὁ τραγωδία ὁ οὗτος παραινέω . ὁ μέν γε τις αὐτός που λέγω φίλος γάρ ἄρχω μή κρατέω ὅσος ἐθέλω , ὁ δέ αὖ φημί κρατέω τοι ὁ φίλος ἡσσάομαι . Δημοσθένης δέ ἐπιστέλλω Ἀθηναῖος περί ὁ ὁμόνοια ὁ μέν ἐν ὁ τοιοῦτος ἧσσα καλός καί προσήκω φημί νίκη παρά ὁ εὖ φρονέω κρίνω λέγω , ὅς γονεύς υἱός ἡσσάομαι , ὅς καί πολίτης συγχωρέω ἀλλήλων . ἐάν οὖν καί σύ οὗτος ὁ λογισμός ἐθέλω χράω καί πρῶτος μέν αὐτός γνώμη οὕτως ἔχω ὥστε ἀντί ἐραστής ἀλλήλων καθίστημι , ἐνθυμέομαι ὡς οὐδέ ὅστις καλός ἑαυτοῦ πώποτε ἔραμαι , ἀλλά ἕτερος τις , ἔπειτα δέ καί ὁ προΐστημι καί πολιτεύω παρά ἕκαστος σύ παρίστημι ὁ ἐπί ἄδεια οὗτος σύ κατεπᾴδω , καί ὁ αὐτός τρόπος ὅς νῦν ὁ πρός ὁ φιλονικία ἐξάγω πᾶς εὑρίσκω καί λέγω καί πράσσω , οὕτως ὁ λοιπός περί ὁ φιλία καί ὁ ὁμόνοια ὁ πρός ἀλλήλων σύ φιλοτεχνέω , ἴσως ἄν ὥσπερ ἄλλος τις πρᾶγμα ὁ προσήκω μελέτη τυγχάνω καί οὗτος σύ ἀκριβόω τε καί συμμένω ὡς λέγω ἐν ὁ ὁ εὐχή ῥῆμα . νῦν δέ οὕτως ἀλόγιστος διάκειμαι ὥστε ὑπό ὅς μέν οὐδέ ὁστισοῦν χρηστός πάσχω προσδοκάω , ὑπέρ οὗτος ἐρίζω καί μάχομαι , ὅς δέ ἔξεστι ἐγώ ἐπιείκεια χράω ἀπολαύω παρά οὐδείς ποιέω , καί οὗτος , ὡς γε ἐγώ μιμνῄσκω , καί ὁ κρατύς ὁ βασιλεύς καί πᾶς παιδεία παρέρχομαι αὐτός διαρρήδην περί οὗτος ἐπιστέλλω ὁ κατά ἀρχή εὐθύς καί ὑπισχνέομαι οὗτος ἀγαθός καί ἀγαθός κρίνω , ὅστις ἄν ὁ ὁμόνοια ἄρχω ἑκών εἰμί . νῦν δέ ὅταν μέν σεισμός ἤ τις κίνδυνος καταλαμβάνω , γνωρίζω ἀλλήλων καί συνεύχομαι καί διά ὁ ἕτερος ἕτερος φημί σῴζω , ὥστε πολύς ἄξιος εἰμί ὁ κίνδυνος χάρις οἶδα , ἐπειδάν δέ ἐπί ἐγώ αὐτός γίγνομαι καί ὁ πράσσω ὅς βούλομαι , αὐτός καθίστημι ἐγώ αὐτός ἀντί ὁ σεισμός , καί οὔτε ἡσυχία ἄγω οὔτε κοινός τις φρονέω δύναμαι ,