aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 525
ἀλλὰ μὴν ὅτε καὶ παντὸς ἔθνους τοῦτο σχῆμα κάλλιστον καὶ αὕτη σωτηρία βεβαιοτάτη , δῆλον δή που τοῦθʼ ὅτι καὶ πόλεις καὶ σύντρεις καὶ συμπλείους τῶν εἰς ταυτὸν τελουσῶν εἰκὸς ἔχεσθαι τούτου . οὐ γὰρ δή που ἅ γε κοινῇ πάσαις ταῖς ἐν τῷ ἔθνει συμφέρει , ταῦτʼ ἐνίαις αὐτῶν οὐχὶ τὸν αὐτὸν ἔχει λόγον . οὐ γὰρ εἰ τοῦ πρωτεύειν ἀντιποιοῦνται , τοῦτο βελτίω τι τὴν στάσιν ποιεῖ , ἀλλʼ ἐνταῦθα δὴ καὶ τὴν ὑπερβολὴν εὕροι τις ἄν . εἰ γὰρ ἃ μηδὲ τοῖς τυχοῦσι [ μηδὲ τοῖς φαυλοτάτοις ] ἐπιβάλλειν μηδʼ ἂν εἷς φήσειε , ταῦθʼ οἱ προέχειν ἀξιοῦντες ἑαυτοῖς ἡγήσονται προσήκειν , καὶ μὴ καθʼ ὅσον δύνανται φυλάξονται , πῶς οὐ προσθήκην ἡ κατηγορία λαμβάνει , ἢ πῶς οὐχ ἕτερον μέν ἐστιν ὃ βούλονται , ἕτερον δʼ ὃ κατασκευάζουσι ; βούλονται μὲν γὰρ εὐδοκιμεῖν ὡς ἄριστοι δή που , φαίνοιντο δʼ ἂν οὕτω γε ἐξ ἴσου τοῖς κακίστοις διακείμενοι . οἶμαι δʼ ὥσπερ τοὺς στρατηγοὺς πᾶς τις ἂν ἀξιώσειε μάλιστα μὲν βελτίους εἶναι τῶν στρατιωτῶν , πάντως δὲ μὴ χείρους , οὕτω καὶ τὰς πόλεις αἷς τὸ προβουλεύειν ἀνάκειται μὴ χεῖρον τῶν φαυλοτέρων καὶ τῶν πολλῶν φρονεῖν . ὥσπερ τοίνυν εὐταξία καὶ κόσμος οὐ τοῖς μὲν στρατιώταις ἐπιτήδειον , στρατηγοῖς δὲ ἄτιμον οὐδὲ ἄχρηστον ὑπάρχει , ἀλλʼ εἴπερ οἱ πολλοὶ παρέξουσιν ἑαυτοὺς ἐν τῷ τεταγμένῳ , δεῖ τοὺς ἡγουμένους αὐτοῦ τούτου πρῶτον αὐτὸ ἡγεῖσθαι , ὡς ἐκεῖνό γε ἀμήχανον , στρατηγῶν στασιαζόντων καὶ τεταραγμένων πρὸς ἀλλήλους στράτευμα μιᾶς γνώμης γενέσθαι , οὕτω καὶ τῶν πόλεων χρὴ νομίζειν μάλιστα προσήκειν σωφρονεῖν αἵτινες ἀντὶ τοῦ κοινοῦ σχήματός εἰσιν ἅπασι τοῖς ἐν τῷ γένει . θαυμάζω δʼ εἰ πολέμου μὲν ἥκοντος πᾶς τις ἂν αὑτοῦ κέρδος ἡγοῖτο ὡς μετὰ πλείστων καὶ γενναιοτάτων συμμάχων κινδυνεύειν , ἐξὸν δʼ ἀκινδύνως τὰ ὑπάρχοντα καρποῦσθαι , εἰ μετʼ ἄλλων ὑπάρξει , ζημίαν λογιεῖται , καὶ μηδʼ ἐκεῖνο ἐνθυμηθήσεται , ὅτι ὅσῳ ἂν μειζόνων ἑαυτὸν ἀξιοῖ , τοσούτω μᾶλλον εἰκός ἐστι καὶ τοῖς ἄλλοις χρηστὰ τὰ πράγματʼ εἶναι συμβούλεσθαι · ὡς τὸ μὲν τῶν οὐδενὸς ἀξίων ἔμπροσθεν εἶναι σεμνὸν οὐδὲν , ἡ δὲ πρὸς τοὺς ἐλλογίμους ἅμιλλα κατʼ ἀμφότερʼ ἀσφαλής . καὶ γὰρ
Lemmas: ἀλλά μήν ὅτε καί πᾶς ἔθνος οὗτος σχῆμα καλός καί οὗτος σωτηρία βέβαιος , δῆλος δή που οὗτος ὅτι καί πόλις καί σύντρεις καί συμπλείονες ὁ εἰς τατός τελέω ἔοικα ἔχω οὗτος . οὐ γάρ δή που ὅς γε κοινῇ πᾶς ὁ ἐν ὁ ἔθνος συμφέρω , οὗτος ἔνιοι αὐτός οὐ ὁ αὐτός ἔχω λόγος . οὐ γάρ εἰ ὁ πρωτεύω ἀντιποιέω , οὗτος ἀγαθός τις ὁ στάσις ποιέω , ἀλλά ἐνταῦθα δή καί ὁ ὑπερβολή εὑρίσκω τις ἄν . εἰ γάρ ὅς μηδέ ὁ τυγχάνω [ μηδέ ὁ φαῦλος ] ἐπιβάλλω μηδέ ἄν εἷς φημί , οὗτος ὁ προέχω ἀξιόω ἑαυτοῦ ἡγέομαι προσήκω , καί μή κατά ὅσος δύναμαι φυλάσσω , πῶς οὐ προσθήκη ὁ κατηγορία λαμβάνω , ἤ πῶς οὐ ἕτερος μέν εἰμί ὅς βούλομαι , ἕτερος δέ ὅς κατασκευάζω ; βούλομαι μέν γάρ εὐδοκιμέω ὡς ἀγαθός δή που , φαίνω δέ ἄν οὕτως γε ἐκ ἴσος ὁ κακός διάκειμαι . οἴομαι δέ ὥσπερ ὁ στρατηγός πᾶς τις ἄν ἀξιόω μάλα μέν ἀγαθός εἰμί ὁ στρατιώτης , πάντως δέ μή κακός , οὕτως καί ὁ πόλις ὅς ὁ προβουλεύω ἀνάκειμαι μή κακός ὁ φαῦλος καί ὁ πολύς φρονέω . ὥσπερ τοίνυν εὐταξία καί κόσμος οὐ ὁ μέν στρατιώτης ἐπιτήδειος , στρατηγός δέ ἄτιμος οὐδέ ἄχρηστος ὑπάρχω , ἀλλά εἴπερ ὁ πολύς παρέχω ἑαυτοῦ ἐν ὁ τάσσω , δέω ὁ ἡγέομαι αὐτός οὗτος πρῶτος αὐτός ἡγέομαι , ὡς ἐκεῖνος γε ἀμήχανος , στρατηγός στασιάζω καί ταράσσω πρός ἀλλήλων στράτευμα εἷς γνώμη γίγνομαι , οὕτως καί ὁ πόλις χρή νομίζω μάλα προσήκω σωφρονέω ὅστις ἀντί ὁ κοινός σχῆμα εἰμί ἅπας ὁ ἐν ὁ γένος . θαυμάζω δέ εἰ πόλεμος μέν ἥκω πᾶς τις ἄν ἑαυτοῦ κέρδος ἡγέομαι ὡς μετά πολύς καί γενναῖος σύμμαχος κινδυνεύω , ἔξεστι δέ ἀκίνδυνος ὁ ὑπάρχω καρπόω , εἰ μετά ἄλλος ὑπάρχω , ζημία λογίζομαι , καί μηδέ ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι , ὅτι ὅσος ἄν μέγας ἑαυτοῦ ἀξιόω , τοσοῦτος μάλα ἔοικα εἰμί καί ὁ ἄλλος χρηστός ὁ πρᾶγμα εἰμί συμβούλομαι · ὡς ὁ μέν ὁ οὐδείς ἄξιος ἔμπροσθεν εἰμί σεμνός οὐδείς , ὁ δέ πρός ὁ ἐλλόγιμος ἅμιλλα κατά ἀμφότερος ἀσφαλής . καί γάρ