aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 535
αὐτοὺς εἰδότας , αὐτοὺς ὀνομάζοντας , φιλοτιμουμένους τῇ προσρήσει τὰς τῆς ὁμονοίας ἀφορμὰς εἰς τὴν στάσιν ἐκτρέπειν , καὶ ταῖς τῶν ὀνομάτων εὐφημίαις εἰς δυσχέρειαν τῶν πραγμάτων καταχρῆσθαι , καὶ νοσεῖν ἐκ τούτων ἐξ ὧν εἰκὸς ἦν ἀπαλλάττεσθαι τίς οὐκ ἂν φαίη παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἴ τινες ἐκ τῶν φαρμάκων τῶν πρὸς σωτηρίαν παρεσκευασμένων μὴ ὅτι βέλτιον ἀπαλλάττοιεν , ἀλλὰ καὶ διαφθείροιντο ; μηδαμῶς , ὦ χρηστοί . τῷ μὲν γὰρ αὔξειν ἐθέλειν τὰς αὑτῶν πατρίδας καὶ τὰ ὑπάρχοντα κοσμεῖν οὐδʼ ἂν εἷς νεμεσήσειεν , ὃ δὲ τούτῳ πρόσεστιν ἀηδίας ἀφελεῖν ἔγωγε συμβουλεύω . ἔσται δὲ τοῦτο εἴπω βούλεσθε πῶς ; ἀλλʼ ὅπως ἀκούσεσθε εὐμενῶς · ἐὰν , ὦ μακάριοι , τοῦ θαυμάζειν τοὺς λίθους ἀνῆτε μικρόν τι καὶ νομίσητε πλείονος ἀξίους ὑμᾶς αὐτοὺς τῶν οἰκοδομημάτων καὶ πιστεύσητε ἀληθὲς εἶναι τὸ πάλαι τοῦτο , ὡς ἄρα οὐ τείχη οὐδὲ ᾠδεῖα οὐδὲ στοαὶ οὐδὲ ὁ τῶν ἀψύχων κόσμος αἱ πόλεις εἶεν , ἀλλʼ ἄνδρες αὑτοῖς εἰδότες θαρρεῖν . τοῦτο δʼ ἐστὶν οὐ τὸ τῶν πλησίον εἰκῆ καταφρονεῖν οὐδὲ τὸ πάντʼ αὐτοὺς ἔχειν οἴεσθαι , πόθεν ; ἀλλὰ τὸ μικρὸν δὴ καὶ ἁπλοῦν τὸ εὖ φρονεῖν . οἱ γὰρ τοῦτʼ ἔχοντες ἐν ταῖς γνώμαις ἥκιστα μὲν εἰς τείχη καὶ λιμένας καταφεύγουσιν , ἥκιστα δὲ χρημάτων καὶ στοῶν καὶ πάσης ἐπακτοῦ φιλοτιμίας προσδέονται , ἴσασι δʼ ὅτι κἂν ὑπαίθριοι σκηνῶνται , οὐδέν εἰσι φαυλότεροι Βαβυλωνίων μεθυόντων εἴσω πυλῶν . πάντων δὲ κάλλιστον ὑπάρχει πρὸς εὐθυμίαν αὐτοῖς · οὐ γὰρ ἡγοῦνται προσθήκην αὑτοὺς εἶναι τῶν ὑπαρχόντων , ἀλλὰ πάνθʼ ὅσα ἂν κτήσωνται δεύτερα ἑαυτῶν εἶναι νομίζουσι . καὶ μὴν ἐκεῖνα μὲν τὰ καλλωπίσματα καὶ δαπάνης καὶ χρόνου καὶ τῆς παρὰ τῶν βαναύσων βοηθείας προσδεῖται , τοῦτο δʼ ἐν μέσῳ πᾶσι πρόκειται τοῖς δυνατοῖς ἰδεῖν καὶ οὐδὲν δεῖ πραγματείας , ἀλλʼ ἀπόχρη βουληθεῖσιν ἔχειν τἀγαθόν . δεῖ δὲ τοὺς ὀρθῶς βουλευομένους τῶν μὲν πολεμίων πάντως ἐθέλειν κρατεῖν , τῶν δʼ ἐπιτηδείων εἰδέναι ὅτε καιρὸς
Lemmas: αὐτός οἶδα , αὐτός ὀνομάζω , φιλοτιμέομαι ὁ πρόσρησις ὁ ὁ ὁμόνοια ἀφορμή εἰς ὁ στάσις ἐκτρέπω , καί ὁ ὁ ὄνομα εὐφημία εἰς δυσχέρεια ὁ πρᾶγμα καταχράομαι , καί νοσέω ἐκ οὗτος ἐκ ὅς ἔοικα εἰμί ἀπαλλάσσω τίς οὐ ἄν φημί παραπλήσιος εἰμί ὥσπερ ἄν εἰ τις ἐκ ὁ φάρμακον ὁ πρός σωτηρία παρασκευάζω μή ὅτι ἀγαθός ἀπαλλάσσω , ἀλλά καί διαφθείρω ; μηδαμῶς , ὦ χρηστός . ὁ μέν γάρ αὐξάνω ἐθέλω ὁ ἑαυτοῦ πατρίς καί ὁ ὑπάρχω κοσμέω οὐδέ ἄν εἷς νεμεσάω , ὅς δέ οὗτος πρόσειμι ἀηδία ἀφαιρέω ἐγώ συμβουλεύω . εἰμί δέ οὗτος λέγω βούλομαι πῶς ; ἀλλά ὅπως ἀκούω εὐμενής · ἐάν , ὦ μακάριος , ὁ θαυμάζω ὁ λίθος ἀνίημι μικρός τις καί νομίζω πολύς ἄξιος σύ αὐτός ὁ οἰκοδόμημα καί πιστεύω ἀληθής εἰμί ὁ πάλαι οὗτος , ὡς ἄρα οὐ τεῖχος οὐδέ ᾠδεῖον οὐδέ στοά οὐδέ ὁ ὁ ἄψυχος κόσμος ὁ πόλις εἰμί , ἀλλά ἀνήρ ἑαυτοῦ οἶδα θαρσέω . οὗτος δέ εἰμί οὐ ὁ ὁ πλησίος εἰκῇ καταφρονέω οὐδέ ὁ πᾶς αὐτός ἔχω οἴομαι , πόθεν ; ἀλλά ὁ μικρός δή καί ἁπλόος ὁ εὖ φρονέω . ὁ γάρ οὗτος ἔχω ἐν ὁ γνώμη ἦκα μέν εἰς τεῖχος καί λιμήν καταφεύγω , ἦκα δέ χρῆμα καί στοά καί πᾶς ἐπακτός φιλοτιμία προσδέω , οἶδα δέ ὅτι ἐάν ὑπαίθριος σκηνόω , οὐδείς εἰμί φαῦλος Βαβυλώνιος μεθύω εἴσω πύλη . πᾶς δέ καλός ὑπάρχω πρός εὐθυμία αὐτός · οὐ γάρ ἡγέομαι προσθήκη ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ὑπάρχω , ἀλλά πᾶς ὅσος ἄν κτάομαι δεύτερος ἑαυτοῦ εἰμί νομίζω . καί μήν ἐκεῖνος μέν ὁ καλλώπισμα καί δαπάνη καί χρόνος καί ὁ παρά ὁ βάναυσος βοήθεια προσδέω , οὗτος δέ ἐν μέσος πᾶς πρόκειμαι ὁ δυνατός ὁράω καί οὐδείς δέω πραγματεία , ἀλλά ἀποχράω βούλομαι ἔχω ἀγαθός . δέω δέ ὁ ὀρθός βουλεύω ὁ μέν πολέμιος πάντως ἐθέλω κρατέω , ὁ δέ ἐπιτήδειος οἶδα ὅτε καιρός