aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 533
ἢ τί τοσοῦτόν ἐστι τὸ νικῶν τοὺς λογισμούς ; οὐχ οἱ πρόγονοι μὲν ὑμῶν—καί μοι πρὸς Διὸς δοθήτω τι παρρησίας ἤδη · οὔκουν οἵ γε ἰατροὶ πάντα πρὸς ἡδονὴν ἰῶνται , ἀλλʼ ἀγαπητὸν , εἰ μὴ τὰ πλείω μετὰ ἀηδίας . φέρε δὴ καὶ τούτων βραχύ τι μνημονεύσωμεν , ἂν ἄρα ἀκούσαντες ὑφῆτε τοῦ φρονήματος ἀλλʼ ὁσονοῦν — ἐκεῖνοι τοίνυν ἠγάπων , εἴ τινʼ ἔχοιεν τὸν προεστῶτα ἑαυτῶν , καὶ διετέλουν ἐν τούτῳ τῷ σχήματι τοτὲ μὲν Ἀθηναίους εὐεργέτας νομίζοντες ἐλευθεροῦντας σφᾶς ἀπὸ τῶν βαρβάρων , πάλιν δὲ Λακεδαιμονίους ἀπʼ Ἀθηναίων , αὖθις δʼ αὖ Φιλίππῳ καὶ Ἀλεξάνδρῳ διδόντες αὑτοὺς ἀσμένως , οὕτω σφόδρα ἀσχόλως εἶχον πρὸς τὸ πρωτεύειν . ἀλλὰ μὴν τά γε νυνὶ πράγματα καὶ τὸν καθεστηκότα ἀγαθῇ τύχῃ θεσμὸν τίς οὕτω παῖς ἐστιν ἢ πρεσβύτης ἔξω τοῦ φρονεῖν , ὅστις οὐκ οἶδεν ὡς μία μὲν πόλις ἡ πρώτη καὶ μεγίστη πᾶσαν ὑφʼ αὑτῇ τὴν γῆν ἔχει , εἷς δʼ οἶκος ἅπαντα ἐξηγεῖται , ἡγεμόνες δʼ ἡμῖν ἐκ νόμου φοιτῶσι καθʼ ἕκαστον ἔτος , τούτοις δʼ ἅπαντα ἐπιτέτραπται καὶ μείζω καὶ ἐλάττω πράττειν , ὅπη ποτʼ ἂν αὐτοῖς δοκῇ βέλτιστον εἶναι ; τί οὖν μαθόντες εἰπέ μοι πράγματα ἡμῖν αὐτοῖς παρέχομεν καὶ ὀνειρώττομεν καὶ περὶ τῆς σκιᾶς μαχόμεθα καὶ παρὸν ἡμῖν τῆς ἡσυχίας ἀπολαύειν , ἣν οὗτοι καλῶς ποιοῦντες παρασκευάζουσι , τούτοις τε ἐνοχλοῦμεν οὐδὲν δεομένοις καὶ αὐτοὶ κακῶν ἐπισπάστων ἐπιθυμοῦμεν , ὥσπερ οὐκ ἔχοντες τοῖς ἀγαθοῖς ὅ τι χρησόμεθα ; τίς γὰρ οὐκ ἂν ἀμφιγνοήσειε τὸν τρόπον , ὃν νῦν τοῖς ἡγεμόσι προσφερόμεθα ; εὐνοϊκῶς μὲν γὰρ οἶμαι καὶ πιστῶς . τί δὲ οὔ ; τίνες μὲν οὖν μᾶλλον ἡμῶν ; ἀλλʼ ὁμιλοῦμέν γε αὐτοῖς οὐκ οἶδʼ ὅπως αὐθάδειαν τῇ κολακείᾳ κεραννύντες . ὁπόταν γὰρ πλείω μὲν ἕκαστοι θεραπεύειν αὐτοὺς ἀξιῶσιν ἢ ʼκεῖνοι δέονται , χρόνον δὲ τάττωσιν ὅσον χρὴ μένειν παρʼ ἑαυτοῖς , ἀπειλοῦντες ὡς , εἰ μὴ πείθοιντο , οὐκ ἀνέξοιντο , πάντα δʼ ὑπισχνῶνται καὶ ἑκοῦσι καὶ ἄκουσιν ὑπηρετήσειν , χρῆσθαι δʼ αὐτοῖς μόνοις
Lemmas: ἤ τίς τοσοῦτος εἰμί ὁ νικάω ὁ λογισμός ; οὐ ὁ πρόγονος μέν ὑμῶν—καί ἐγώ πρός Ζεύς δίδωμι τις παρρησία ἤδη · οὔκουν ὁ γε ἰατρός πᾶς πρός ἡδονή ἰάομαι , ἀλλά ἀγαπητός , εἰ μή ὁ πολύς μετά ἀηδία . φέρω δή καί οὗτος βραχύς τις μνημονεύω , ἐάν ἄρα ἀκούω ὑφίημι ὁ φρόνημα ἀλλά ὁσονοῦν — ἐκεῖνος τοίνυν ἀγαπάω , εἰ τις ἔχω ὁ προΐστημι ἑαυτοῦ , καί διατελέω ἐν οὗτος ὁ σχῆμα τότε μέν Ἀθηναῖος εὐεργέτης νομίζω ἐλευθερόω σφεῖς ἀπό ὁ βάρβαρος , πάλιν δέ Λακεδαιμόνιος ἀπό Ἀθηναῖος , αὖθις δέ αὖ Φίλιππος καί Ἀλέξανδρος δίδωμι ἑαυτοῦ ἄσμενος , οὕτως σφόδρα ἄσχολος ἔχω πρός ὁ πρωτεύω . ἀλλά μήν ὁ γε νυνί πρᾶγμα καί ὁ καθίστημι ἀγαθός τύχη θεσμός τίς οὕτως παῖς εἰμί ἤ πρεσβύτης ἔξω ὁ φρονέω , ὅστις οὐ οἶδα ὡς εἷς μέν πόλις ὁ πρῶτος καί μέγας πᾶς ὑπό ἑαυτοῦ ὁ γῆ ἔχω , εἷς δέ οἶκος ἅπας ἐξηγέομαι , ἡγεμών δέ ἐγώ ἐκ νόμος φοιτάω κατά ἕκαστος ἔτος , οὗτος δέ ἅπας ἐπιτρέπω καί μέγας καί ἐλαχύς πράσσω , ὅπῃ ποτέ ἄν αὐτός δοκέω ἀγαθός εἰμί ; τίς οὖν μανθάνω λέγω ἐγώ πρᾶγμα ἐγώ αὐτός παρέχω καί ὀνειρώσσω καί περί ὁ σκιά μάχομαι καί πάρειμι ἐγώ ὁ ἡσυχία ἀπολαύω , ὅς οὗτος καλός ποιέω παρασκευάζω , οὗτος τε ἐνοχλέω οὐδείς δέω καί αὐτός κακός ἐπισπαστός ἐπιθυμέω , ὥσπερ οὐ ἔχω ὁ ἀγαθός ὅς τις χράω ; τίς γάρ οὐ ἄν ἀμφιγνοέω ὁ τρόπος , ὅς νῦν ὁ ἡγεμών προσφέρω ; εὐνοϊκός μέν γάρ οἴομαι καί πιστός . τίς δέ οὐ ; τίς μέν οὖν μάλα ἐγώ ; ἀλλά ὁμιλέω γε αὐτός οὐ οἶδα ὅπως αὐθάδεια ὁ κολακεία κεράννυμι . ὁπόταν γάρ πολύς μέν ἕκαστος θεραπεύω αὐτός ἀξιάω ἤ ἐκεῖνος δέω , χρόνος δέ τάσσω ὅσος χρή μένω παρά ἑαυτοῦ , ἀπειλέω ὡς , εἰ μή πείθω , οὐ ἀνέχω , πᾶς δέ ὑπισχνέομαι καί ἑκών καί ἀέκων ὑπηρετέω , χράω δέ αὐτός μόνος