aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 526
νικῶντι καλὸν τὸ σχῆμα τῆς φιλοτιμίας , κἂν ἄλλο τι συμβαίνῃ , πάρεστιν ἡ παραμυθία . ἔξεστι δὲ κἀκ τῶν Ὁμήρου μαθεῖν . ἐπειδὴ γὰρ κοινότατος ὁ ποιητὴς , οὐ χεῖρον κἀκείνῳ πρός γε τὰ τοιαῦτα προσχρῆσθαι . ἐκεῖνος γὰρ τούς τε ἥρωας ἅπαντας ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐπαινεῖ καὶ τοὺς ἐναντιωτάτους ἀλλήλοις , ἡγούμενος μείζω τοῖς κρατήσασιν αὐτῶν οὕτως ἂν γίγνεσθαι τὴν δόξαν . καὶ τὰς πόλεις καταλέγων ἄλλας ἄλλον κεκόσμηκε τρόπον , πάσας δʼ εἰς ὅσον οἷόν τε ἦν , ὅ τι καὶ μικρὸν ἔχοι τιμῆσαί τινα αὐτῶν οὐδαμῆ προϊέμενος . ἐλαφρὰ γὰρ , φασὶ , χάρις ἡ τῆς εὐφημίας . ὥστε μηδὲ τοὺς ἐχθροὺς δεῖν ἀποστερεῖν τοῦ τοιούτου χρηστόν γέ τι πράξαντας θεῶν τινος εἶναι παραίνεσιν Ἡρακλεῖ Πίνδαρος , οἶμαι , λέγει . οὕτω φύσει θεῖόν τι χρῆμα τὸ τῆς εὐφημίας , καὶ οὐκ ἐπειδὰν τῶν ἱερῶν μέλλωμεν κατάρχεσθαι , τότʼ ἔχει μόνον καιρὸν , ἀλλὰ κἀν τοῖς πλείστοις τῶν ἀνθρωπείων πραγμάτων . τοὺς δʼ εἰς ὅσον ἔξεστι χρωμένους αὐτῇ κεχαρισμένως ἂν τοῖς θεοῖς ποιεῖν σύμβολον ἥ τε τοῦ κήρυκος αὕτη φωνὴ καὶ ἡ τῶν ἱερέων , ἐπειδὰν τἀγαθὰ τοὺς θεοὺς αἰτῶμεν , γιγνομένη . ὥσθʼ ὅτε τῇ τῶν ἀγαθῶν αἰτήσει προσήκει τοῦτο τὸ εἶδος τῶν λόγων , εἰκὸς δή που καὶ καθάπαξ αὐτὸ τιμῶντας βέλτιον πράττειν ἂν οἴεσθαι καὶ τῆς βελτίονος μοίρας σώζειν πρᾶγμα . εἰ δʼ αὖ τοῦθʼ οὕτως ἔχει , πῶς οὐ φευκτὸν καὶ κατὰ τοῦτο ἡ στάσις ; ὡς οὐκ ἔσθʼ ὅ τι μᾶλλον ἐναντίον εὐφημίᾳ τούτου τοῦ κακοῦ · δυοῖν γὰρ ἓν ἀντίκειται τοῖν καλλίστοιν . οὔτε γὰρ λέγειν τὰ βέλτιστα οὔτε πράττειν ἐᾷ , ἀλλὰ βλασφημίας μὲν ἀντʼ εὐφημίας , δυσπραξίας δὲ ἀντʼ εὐτυχίας φέρει . οὕτως οὗ μὲν εὐφημία , καὶ εὐπραξία , οὗ δὲ στάσις , οὐδέτερον σώζεται . καὶ μὴν ὁ μὲν οὐδαμῶς ἀξιῶν καθαιρεῖν τοὺς πλησίον θαρρῶν ἑαυτῷ δοκεῖ ποιεῖν τοῦτο , ὡς οὐδὲν ἂν αὐτός γε ἐλάττων ταύτῃ νομισθεὶς , ὁ δὲ τὴν εἰς ἑτέρους ἐπήρειαν κέρδος ἑαυτοῦ ποιούμενος χωρὶς τῆς ἄλλης κακίας ὕποπτον ἑαυτὸν καὶ περὶ ὧν ἐρίζει καθίστησιν , ὡς οὐδὲν
Lemmas: νικάω καλός ὁ σχῆμα ὁ φιλοτιμία , ἐάν ἄλλος τις συμβαίνω , πάρειμι ὁ παραμυθία . ἔξεστι δέ ἐκ ὁ Ὅμηρος μανθάνω . ἐπειδή γάρ κοινός ὁ ποιητής , οὐ κακός ἐκεῖνος πρός γε ὁ τοιοῦτος προσχράομαι . ἐκεῖνος γάρ ὁ τε ἥρως ἅπας ὡς ἔπος λέγω ἐπαινέω καί ὁ ἐναντίος ἀλλήλων , ἡγέομαι μέγας ὁ κρατέω αὐτός οὕτως ἄν γίγνομαι ὁ δόξα . καί ὁ πόλις καταλέγω ἄλλος ἄλλος κοσμέω τρόπος , πᾶς δέ εἰς ὅσος οἷος τε εἰμί , ὅς τις καί μικρός ἔχω τιμάω τις αὐτός οὐδαμῆ προίημι . ἐλαφρός γάρ , φημί , χάρις ὁ ὁ εὐφημία . ὥστε μηδέ ὁ ἐχθρός δέω ἀποστερέω ὁ τοιοῦτος χρηστός γε τις πράσσω θεός τις εἰμί παραίνεσις Ἡρακλῆς Πίνδαρος , οἴομαι , λέγω . οὕτως φύσις θεῖος τις χρῆμα ὁ ὁ εὐφημία , καί οὐ ἐπειδάν ὁ ἱερός μέλλω κατάρχω , τότε ἔχω μόνος καιρός , ἀλλά ἐν ὁ πολύς ὁ ἀνθρώπειος πρᾶγμα . ὁ δέ εἰς ὅσος ἔξεστι χράω αὐτός κεχαρισμένως ἄν ὁ θεός ποιέω σύμβολον ὁ τε ὁ κῆρυξ οὗτος φωνή καί ὁ ὁ ἱερεύς , ἐπειδάν ἀγαθός ὁ θεός αἰτέω , γίγνομαι . ὥστε ὅτε ὁ ὁ ἀγαθός αἴτησις προσήκω οὗτος ὁ εἶδος ὁ λόγος , ἔοικα δή που καί καθάπαξ αὐτός τιμάω ἀγαθός πράσσω ἄν οἴομαι καί ὁ ἀγαθός μοῖρα σῴζω πρᾶγμα . εἰ δέ αὖ οὗτος οὕτως ἔχω , πῶς οὐ φευκτός καί κατά οὗτος ὁ στάσις ; ὡς οὐ εἰμί ὅς τις μάλα ἐναντίον εὐφημία οὗτος ὁ κακός · δύο γάρ εἷς ἀντίκειμαι ὁ καλός . οὔτε γάρ λέγω ὁ ἀγαθός οὔτε πράσσω ἐάω , ἀλλά βλασφημία μέν ἀντί εὐφημία , δυσπραξία δέ ἀντί εὐτυχία φέρω . οὕτως ὅς μέν εὐφημία , καί εὐπραξία , ὅς δέ στάσις , οὐδέτερος σῴζω . καί μήν ὁ μέν οὐδαμῶς ἀξιόω καθαιρέω ὁ πλησίος θαρσέω ἑαυτοῦ δοκέω ποιέω οὗτος , ὡς οὐδείς ἄν αὐτός γε ἐλαχύς οὗτος νομίζω , ὁ δέ ὁ εἰς ἕτερος ἐπήρεια κέρδος ἑαυτοῦ ποιέω χωρίς ὁ ἄλλος κακία ὕποπτος ἑαυτοῦ καί περί ὅς ἐρίζω καθίστημι , ὡς οὐδείς