aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 520
ἔρχεται , ἀκρόπολις μὲν αὕτη τοσαύτη τὸ μέγεθος , πόρρωθεν ἀστράπτουσα ἀπὸ πάσης εἰσόδου , ὥσπερ κοινή τις κορυφὴ τοῦ ἔθνους . ὑπὸ δʼ αὐτὴν ἡ λοιπὴ πόλις ἄλλη κατʼ ἄλλους τόπους παντοίας εἴληφε θέσεις τε καὶ μορφάς . φαίης ἂν ἄστη πολλὰ συνελθόντα εἰς ταυτὸν οἰκεῖν καὶ εἶναί τινας ὥσπερ ἀστυγείτονας χρόνῳ συνοίκους γεγενημένους , αὐξηθέντων αὐτοῖς τῶν ἐπʼ ἀλλήλους ἀεί . κόσμοι δὲ καὶ παλαιοὶ καὶ νέοι διὰ πάσης τῆς πόλεως διήκοντες , εἷς αὐτῶν ὁ τυχὼν ἀποχρῶν καὶ συμπάσης πόλεως κόσμος εἶναι . πολλὰ μὲν δὴ καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἄν τις ἔχοι διεξιέναι τῶν εἴτε μερῶν εἴτε καὶ ὡς πολισμάτων χρὴ λέγειν , τὸ δʼ ἁπάντων τιμιώτατον καὶ πάσης ἀεὶ μνήμης ἐμοὶ τίς ἂν οἷός τʼ εἴη σιωπῇ παρελθεῖν ; λέγω δὲ τὸ τελευταῖον τμῆμα τῆς πόλεως , ὃ τῷ σωτῆρι καθωσίωται κατὰ τὴν κοινὴν ἁπάντων ἀνθρώπων ἀγαθὴν τύχην . ἐπειδὴ γὰρ ἔδει καὶ εἰς τήνδε τὴν ἤπειρον διαβῆναι τὸν θεὸν , διαβαίνει πρῶτον ἐνταυθοῖ καὶ τὴν πόλιν ὁρμητήριον ποιεῖται τῆς εἰς ἅπασαν τὴν ἤπειρον ὁμιλίας . καὶ γίγνεται τοῖς μὲν χρόνοις αὕτη δευτέρα τις ἀποικία δεῦρο ἐκ τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὴν ἐξ Ἀρκαδίας τῶν ἅμα Τηλέφῳ , τῇ δὲ ἀξίᾳ καὶ τῇ δυνάμει πολὺ πρεσβυτάτη πασῶν ἀποικιῶν . ἑστία γὰρ Ἀσκληπιοῦ τῆς Ἀσίας ἐνταῦθα ἱδρύθη , κἀνταῦθα δὴ φρυκτοὶ φίλιοι πᾶσιν ἀνθρώποις αἴρονται παρὰ τοῦ θεοῦ καλοῦντός τε ὡς αὐτὸν καὶ μάλα ἀληθινὸν φῶς ἀνίσχοντος . καὶ οὔτε χοροῦ σύλλογος πρᾶγμα τοσοῦτον οὔτε πλοῦ κοινωνία οὔτε διδασκάλων τῶν αὐτῶν τυχεῖν , ὅσον χρῆμα καὶ κέρδος εἰς Ἀσκληπιοῦ τε συμφοιτῆσαι καὶ τελεσθῆναι τὰ πρῶτα τῶν ἱερῶν ὑπὸ τῷ καλλίστῳ καὶ τελεωτάτῳ δᾳδούχῳ καὶ μυσταγωγῷ καὶ ᾧ πᾶς ἀνάγκης εἴκει θεσμός . ἐγὼ μὲν οὖν καὶ αὐτός εἰμι τῶν οὐ δὶς βεβιωκότων ὑπὸ τῷ θεῷ , ἀλλὰ πολλούς τε καὶ παντοδαποὺς βίους βεβιωκότων καὶ τὴν νόσον κατὰ τοῦτο εἶναι λυσιτελῆ νομιζόντων , πρὸς δὲ καὶ ψήφους εἰληφότων · ἀνθʼ ὧν ἔγωγʼ ἂν οὐδὲ σύμπασαν δεξαίμην τὴν ἐν ἀνθρώποις λεγομένην εὐδαιμονίαν . οὐκοῦν οὐδὲ ἀλίμενα
Lemmas: ἔρχομαι , ἀκρόπολις μέν οὗτος τοσοῦτος ὁ μέγεθος , πρόσωθεν ἀστράπτω ἀπό πᾶς εἴσοδος , ὥσπερ κοινός τις κορυφή ὁ ἔθνος . ὑπό δέ αὐτός ὁ λοιπός πόλις ἄλλος κατά ἄλλος τόπος παντοῖος λαμβάνω θέσις τε καί μορφή . φημί ἄν ἄστυ πολύς συνέρχομαι εἰς τατός οἰκέω καί εἰμί τις ὥσπερ ἀστυγείτων χρόνος σύνοικος γίγνομαι , αὐξάνω αὐτός ὁ ἐπί ἀλλήλων ἀεί . κόσμος δέ καί παλαιός καί νέος διά πᾶς ὁ πόλις διήκω , εἷς αὐτός ὁ τυγχάνω ἀποχράω καί σύμπας πόλις κόσμος εἰμί . πολύς μέν δή καί περί ὁ ἄλλος ἄν τις ἔχω διεξέρχομαι ὁ εἴτε μέρος εἴτε καί ὡς πόλισμα χρή λέγω , ὁ δέ ἅπας τίμιος καί πᾶς ἀεί μνήμη ἐγώ τίς ἄν οἷος τε εἰμί σιωπή παρέρχομαι ; λέγω δέ ὁ τελευταῖος τμῆμα ὁ πόλις , ὅς ὁ σωτήρ καθοσιόομαι κατά ὁ κοινός ἅπας ἄνθρωπος ἀγαθός τύχη . ἐπειδή γάρ δέω καί εἰς ὅδε ὁ ἤπειρος διαβαίνω ὁ θεός , διαβαίνω πρῶτος ἐνταυθοῖ καί ὁ πόλις ὁρμητήριον ποιέω ὁ εἰς ἅπας ὁ ἤπειρος ὁμιλία . καί γίγνομαι ὁ μέν χρόνος οὗτος δεύτερος τις ἀποικία δεῦρο ἐκ ὁ Ἑλλάς μετά ὁ ἐκ Ἀρκαδία ὁ ἅμα Τήλεφος , ὁ δέ ἄξιος καί ὁ δύναμις πολύς πρέσβυς πᾶς ἀποικία . ἑστία γάρ Ἀσκληπιός ὁ Ἀσία ἐνταῦθα ἱδρύω , ἐνταῦθα δή φρυκτός φίλιος πᾶς ἄνθρωπος ἀείρω παρά ὁ θεός καλέω τε ὡς αὐτός καί μάλα ἀληθινός φάος ἀνίσχω . καί οὔτε χορός σύλλογος πρᾶγμα τοσοῦτος οὔτε πλόος κοινωνία οὔτε διδάσκαλος ὁ αὐτός τυγχάνω , ὅσος χρῆμα καί κέρδος εἰς Ἀσκληπιός τε συμφοιτάω καί τελέω ὁ πρῶτος ὁ ἱερός ὑπό ὁ καλός καί τέλειος δᾳδοῦχος καί μυσταγωγός καί ὅς πᾶς ἀνάγκη εἴκω θεσμός . ἐγώ μέν οὖν καί αὐτός εἰμί ὁ οὐ δίς βιόω ὑπό ὁ θεός , ἀλλά πολύς τε καί παντοδαπός βίος βιόω καί ὁ νόσος κατά οὗτος εἰμί λυσιτελής νομίζω , πρός δέ καί ψῆφος λαμβάνω · ἀντί ὅς ἐγώ ἄν οὐδέ σύμπας δέχομαι ὁ ἐν ἄνθρωπος λέγω εὐδαιμονία . οὐκοῦν οὐδέ ἀλίμενος