aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 518
καταφυγὴν τὸ τοὺς παρόντας ἐπαινεῖν ἀεὶ καὶ ἐν οἷς ἂν λέγωσι , πολλοὺς δὲ καὶ τῶν ἀποδιδρασκόντων ἐξ ἑτέρων πόλεων κακῶς ἐκείνας λέγοντας πρὸς ταύτας ἐν αἷς ἂν γένωνται , ἄλλως τε κἄν τις αὐταῖς προϋπάρχῃ πρὸς ἀλλήλας διαφορά . ἐγὼ δʼ οὔτʼ ἐπαίνους ἀνέδην γιγνομένους ἔχοιμʼ ἂν ἐπαινεῖν , εἰ μή τι καὶ χρείας προσείη καὶ τοῦ τοὺς ἀκούσαντας βελτίους ἐκ τῶν δυνατῶν ἀπελθεῖν , οὔθʼ ὅσα καὶ χαρίσασθαι δεῖ τῷ λόγῳ μετὰ τοῦ δικαίου τὴν μὲν ἐν ὀφθαλμοῖς θεραπεύσω πόλιν , τὰς δʼ ἑτέρας φύγοιμʼ ἂν τῶν εἰκότων ἀξιῶσαι , οὐδʼ ἐν αὐτῷ τούτῳ πρώτῳ διαστήσω τὰς πόλεις , ὥσπερ οἱ πολλοί τε καὶ φαῦλοι , ἀλλʼ ἐπαινέσομαι πάσας εἰς ὅσον εἰκός ἐστιν ἑκάστην , καὶ ἄρξομαί γε τῶνδε τῶν λόγων ἀπὸ τούτου . ἡγοῦμαι γὰρ τῷ βουλομένῳ φιλίαν κοινὴν ταῖς πόλεσι πρᾶξαι πρὸς ἀλλήλας οὐ τὰς μὲν εὖ λέγειν , τὰς δὲ κακῶς προσήκειν , ἀλλὰ πασῶν ἐπʼ εὐφημίᾳ μνησθῆναι , ἵνα πρῶτον μὲν ἅπαντες ἡδίους γενόμενοι προθυμότερον πρόσησθε τὴν συμβουλὴν , ἔπειτʼ ἤδη τι τῶν εἰς τὴν ὁμόνοιαν φερόντων περαίνηται . ἐὰν γὰρ εἰς τὸ κοινὸν ἐπαινούμενοι δέξησθε καὶ μηδεὶς ὑμῶν τὰς ἑτέρων εὐφημίας ὡς ἀτιμίαν ἑαυτοῦ λογίσηται , ἀλλὰ τοῖς ἀλλήλων ὡς ἰδίοις ἕκαστοι συνησθῆτε , πρῶτον μὲν ἀφʼ ἑστίας ἀρξάμενοι τὴν ὁμόνοιαν ἐνδείξεσθε , ἔπειτα καὶ αὐτοὶ κατὰ μικρὸν ἐθισθήσεσθε καὶ λέγειν ἀλλήλους εὖ καὶ φρονεῖν , ἃ κοινῇ πᾶσιν ὑμῖν συμφέρει . τὸ δὲ ἥκειν μὲν ὡς συμβουλεύσοντα ὁμονοεῖν , ὁμοῦ δὲ ὑμᾶς ἐπαινέσαι κατοκνεῖν , ἅμα μέν τις καὶ ἀνανδρεία μοι φαίνεται , ἅμα δὲ εἶναι καὶ διαφθείροντος τὴν ὑπόθεσιν , καὶ δυοῖν θάτερον , ἢ κακῶς ἐγκεχειρηκότος , ἢ μὴ εἰδότος ὅντινα χρὴ τρόπον περὶ αὐτῆς ἐπεξελθεῖν . πρῶτον μὲν τοίνυν περὶ τῆς ὅλης συστάσεως ἐνθυμηθῶμεν , εἰς ἣν ἅπαντες οἱ ταύτῃ συντελοῦμεν ὁμοίως μείζους καὶ ἐλάττους , ὁπόσῳ τινὶ τῶν ἄλλων προέχειν πεπίστευται καὶ παρὰ τοῖς ἄρχουσι κριταῖς καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις σχεδὸν ὡς εἰπεῖν ἅπασιν . οὔτε γὰρ πόλεις τοσαύτας τὰς πάσας οὐδεμία ἄλλη τῶν πασῶν παρέχεται οὔτε δὴ
Lemmas: καταφυγή ὁ ὁ πάρειμι ἐπαινέω ἀεί καί ἐν ὅς ἄν λέγω , πολύς δέ καί ὁ ἀποδιδράσκω ἐκ ἕτερος πόλις κακός ἐκεῖνος λέγω πρός οὗτος ἐν ὅς ἄν γίγνομαι , ἄλλος τε ἐάν τις αὐτός προυπάρχω πρός ἀλλήλων διαφορά . ἐγώ δέ οὔτε ἔπαινος ἀνέδην γίγνομαι ἔχω ἄν ἐπαινέω , εἰ μή τις καί χρεία πρόσειμι καί ὁ ὁ ἀκούω ἀγαθός ἐκ ὁ δυνατός ἀπέρχομαι , οὔτε ὅσος καί χαρίζω δέω ὁ λόγος μετά ὁ δίκαιος ὁ μέν ἐν ὀφθαλμός θεραπεύω πόλις , ὁ δέ ἕτερος φεύγω ἄν ὁ ἔοικα ἀξιόω , οὐδέ ἐν αὐτός οὗτος πρῶτος διίστημι ὁ πόλις , ὥσπερ ὁ πολύς τε καί φαῦλος , ἀλλά ἐπαινέω πᾶς εἰς ὅσος ἔοικα εἰμί ἕκαστος , καί ἄρχω γε ὅδε ὁ λόγος ἀπό οὗτος . ἡγέομαι γάρ ὁ βούλομαι φιλία κοινός ὁ πόλις πράσσω πρός ἀλλήλων οὐ ὁ μέν εὖ λέγω , ὁ δέ κακός προσήκω , ἀλλά πᾶς ἐπί εὐφημία μιμνῄσκω , ἵνα πρῶτος μέν ἅπας ἡδύς γίγνομαι πρόθυμος προσίημι ὁ συμβουλή , ἔπειτα ἤδη τις ὁ εἰς ὁ ὁμόνοια φέρω περαίνω . ἐάν γάρ εἰς ὁ κοινός ἐπαινέω δείκνυμι καί μηδείς σύ ὁ ἕτερος εὐφημία ὡς ἀτιμία ἑαυτοῦ λογίζομαι , ἀλλά ὁ ἀλλήλων ὡς ἴδιος ἕκαστος συνήδομαι , πρῶτος μέν ἀπό ἑστία ἄρχω ὁ ὁμόνοια ἐνδείκνυμι , ἔπειτα καί αὐτός κατά μικρός ἐθίζω καί λέγω ἀλλήλων εὖ καί φρονέω , ὅς κοινῇ πᾶς σύ συμφέρω . ὁ δέ ἥκω μέν ὡς συμβουλεύω ὁμονοέω , ὁμοῦ δέ σύ ἐπαινέω κατοκνέω , ἅμα μέν τις καί ἀνανδρία ἐγώ φαίνω , ἅμα δέ εἰμί καί διαφθείρω ὁ ὑπόθεσις , καί δύο ἕτερος , ἤ κακός ἐγχειρέω , ἤ μή οἶδα ὅστις χρή τρόπος περί αὐτός ἐπεξέρχομαι . πρῶτος μέν τοίνυν περί ὁ ὅλος σύστασις ἐνθυμέομαι , εἰς ὅς ἅπας ὁ ταύτῃ συντελέω ὅμοιος μέγας καί ἐλαχύς , ὁπόσος τις ὁ ἄλλος προέχω πιστεύω καί παρά ὁ ἄρχω κριτής καί παρά ὁ ἄλλος σχεδόν ὡς λέγω ἅπας . οὔτε γάρ πόλις τοσοῦτος ὁ πᾶς οὐδείς ἄλλος ὁ πᾶς παρέχω οὔτε δή