aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 522
Χαρίτων χοροὶ διʼ αἰῶνος τὴν πόλιν ἐμβατεύοντες , διʼ οὓς οὐχ ἡδίους μόνον , ἀλλὰ καὶ βελτίους πέφυκεν ἀπαλλάττειν τοὺς εἰσαφικνουμένους . ὥστε πῶς εἰκὸς , εἰ καὶ τὰ ἄλλα βελτίους γιγνόμεθα , περὶ ταύτην χείρους , ἀλλὰ μὴ βελτίους τοῖς δρωμένοις εἶναι , καὶ τὰς μὲν περὶ τοὺς λόγους ἐπιδόσεις τε καὶ διατριβὰς ἐν ἐκείνῃ μάλιστά πως ἅπασι γίγνεσθαι , ὅσα δʼ εἰς εὐφημίαν καὶ τὴν ἀπὸ τῶν λόγων χάριν ἔρχεται , μὴ ἐν πρώταις πόλεων ἐκείνῃ νέμειν ; φέρε δὴ καὶ τῆς τρίτης ὡσπερεὶ σπονδῆς μνημονεύσωμεν · λέγω δὲ ἀριθμῷ τρίτην , οὐ τάξει τὰ νῦν · μὴ γάρ μοι ῥῆμα θηρεύων μηδεὶς εἰς τοὐναντίον ἀνθελκέτω τὸν λόγον . μέγιστον μὲν οὖν αὐτὸ τοῦτʼ ἤδη περὶ αὐτῆς ἔξεστιν εἰπεῖν , τὸ δυοῖν μὲν οὐσῶν τούτων πόλεων , τοσούτων δʼ αὖ καὶ τῶν περὶ αὐτῶν εἰρημένων ὄντων , λείπεσθαί τι καὶ περὶ ταύτης ἅμα τʼ ἀλλοῖον εἰπεῖν καὶ οὐ χεῖρον εἰρῆσθαι . οἶμαι δὲ καὶ πάντας ὅσοι στηλῶν Ἡρακλέους ἐντὸς καὶ ποταμοῦ Φάσιδος , οἰκειουμένους τὴν Ἔφεσον ὀρθῶς ἂν διανοεῖσθαι , τοῦτο μὲν τῇ τῶν λιμένων κοινότητι , τοῦτο δὲ ταῖς ἄλλαις ἁπάσαις ὑποδοχαῖς . πάντες γὰρ ὡς εἰς πατρίδα αὑτῶν κομίζονται καὶ οὐδεὶς οὕτως ἀγνώμων οὐδʼ οὕτως σφόδρα ὁμόσε τοῖς φανεροῖς ἰὼν , ὅστις οὐκ ἂν συγχωρήσειε ταμιεῖόν τε κοινὸν τῆς Ἀσίας εἶναι τὴν πόλιν καὶ τῆς χρείας καταφυγήν · οὐδέ γε οὕτω φιλαίτιος οὐδεὶς ὅστις ἂν μέμψαιτο ἐκείνης τῆς πόλεως τοὺς ὅρους . πολλὴ μὲν γὰρ εἰς μεσόγειαν ἀεὶ βαδίζοντι , πολλὴ δʼ ἐπʼ αὐτῆς τῆς θαλάττης , πανταχοῦ δὲ ἱκανὴ παρασχεῖν ἅπαντα ὅσων δεῖ πόλει , διαίταις τε ἁπάσαις ἀρκέσαι , ὅσας ἄνθρωποι διαιτᾶσθαι δύνανται καὶ προαιροῦνται . καίτοι πῶς εἰκὸς τὴν μὲν χρείαν κοινὴν ἅπασι τὴν παρʼ αὐτῆς εἶναι , τὴν δʼ εὔνοιαν μὴ κοινὴν αὐτῇ παρὰ πάντων ὑπάρχειν , καὶ τὸ μὲν εὐθενεῖν τὴν πόλιν πᾶσιν ὁμοίως διαφέρειν , μὴ συνεύχεσθαι δʼ ἅπαντας ὁμοίως τὴν πόλιν εὐθενεῖν ; καὶ κατὰ μὲν τοὺς χρόνους τοὺς Περσικοὺς τοσαύτην αἰδῶ παρὰ τῶν βαρβάρων ὑπάρχειν τῇ Ἀρτέμιδι , ἡνίκα δʼ αὐτός τε ὁ νεὼς μείζων ἢ πρόσθεν ἕστηκεν , ἀρχή τε ἡ μεγίστη πασῶν καὶ ἅμα
Lemmas: Χάρις χορός διά αἰών ὁ πόλις ἐμβατεύω , διά ὅς οὐ ἡδύς μόνος , ἀλλά καί ἀγαθός φύω ἀπαλλάσσω ὁ εἰσαφικνέομαι . ὥστε πῶς ἔοικα , εἰ καί ὁ ἄλλος ἀγαθός γίγνομαι , περί οὗτος κακός , ἀλλά μή ἀγαθός ὁ δράω εἰμί , καί ὁ μέν περί ὁ λόγος ἐπίδοσις τε καί διατριβή ἐν ἐκεῖνος μάλα πως ἅπας γίγνομαι , ὅσος δέ εἰς εὐφημία καί ὁ ἀπό ὁ λόγος χάριν ἔρχομαι , μή ἐν πρῶτος πόλις ἐκεῖνος νέμω ; φέρω δή καί ὁ τρίτος ὡσπερεί σπονδή μνημονεύω · λέγω δέ ἀριθμός τρίτος , οὐ τάξις ὁ νῦν · μή γάρ ἐγώ ῥῆμα θηρεύω μηδείς εἰς ἐναντίος ἀνθέλκω ὁ λόγος . μέγας μέν οὖν αὐτός οὗτος ἤδη περί αὐτός ἔξεστι λέγω , ὁ δύο μέν εἰμί οὗτος πόλις , τοσοῦτος δέ αὖ καί ὁ περί αὐτός λέγω εἰμί , λείπω τις καί περί οὗτος ἅμα τε ἀλλοῖος λέγω καί οὐ κακός λέγω . οἴομαι δέ καί πᾶς ὅσος στήλη Ἡρακλῆς ἐντός καί ποταμός Φᾶσις , οἰκειόω ὁ Ἔφεσος ὀρθός ἄν διανοέω , οὗτος μέν ὁ ὁ λιμήν κοινότης , οὗτος δέ ὁ ἄλλος ἅπας ὑποδοχή . πᾶς γάρ ὡς εἰς πατρίς ἑαυτοῦ κομίζω καί οὐδείς οὕτως ἀγνώμων οὐδέ οὕτως σφόδρα ὁμόσε ὁ φανερός ἔρχομαι , ὅστις οὐ ἄν συγχωρέω ταμιεῖον τε κοινός ὁ Ἀσία εἰμί ὁ πόλις καί ὁ χρεία καταφυγή · οὐδέ γε οὕτως φιλαίτιος οὐδείς ὅστις ἄν μέμφομαι ἐκεῖνος ὁ πόλις ὁ ὅρος . πολύς μέν γάρ εἰς μεσόγεια ἀεί βαδίζω , πολύς δέ ἐπί αὐτός ὁ θάλασσα , πανταχοῦ δέ ἱκανός παρέχω ἅπας ὅσος δέω πόλις , δίαιτα τε ἅπας ἀρκέω , ὅσος ἄνθρωπος διαιτάω δύναμαι καί προαιρέω . καίτοι πῶς ἔοικα ὁ μέν χρεία κοινός ἅπας ὁ παρά αὐτός εἰμί , ὁ δέ εὔνοια μή κοινός αὐτός παρά πᾶς ὑπάρχω , καί ὁ μέν εὐθηνέω ὁ πόλις πᾶς ὅμοιος διαφέρω , μή συνεύχομαι δέ ἅπας ὅμοιος ὁ πόλις εὐθηνέω ; καί κατά μέν ὁ χρόνος ὁ Περσικός τοσοῦτος αἰδώς παρά ὁ βάρβαρος ὑπάρχω ὁ Ἄρτεμις , ἡνίκα δέ αὐτός τε ὁ ναῦς μέγας ἤ πρόσθεν ἵστημι , ἀρχή τε ὁ μέγας πᾶς καί ἅμα