aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 521
φήσαι τις ἂν εἶναι τὰ τῇδε , ἀλλʼ ἐκεῖνο ὀρθότατον καὶ δικαιότατον λέγειν , ὡς ἄρα οὗτος λιμένων ἁπάντων ὀχυρώτατος καὶ βεβαιότατος καὶ πλείστους δεχόμενος , καὶ γαλήνῃ πλεῖστον προέχων , ἐν ᾧ πᾶσιν ἐξ Ἀσκληπιοῦ τὰ ἐπίγυια τῆς σωτηρίας ἤρτηται . ὥστε τίς οὐκ ἂν τοσαύτῃ καὶ τοιαύτῃ πόλει συναιρόμενός τε καὶ συνευχόμενος καὶ πᾶν ὅσον εὐφημίας οἷός τʼ εἴη νέμων σωφρονοίη ; ἐγὼ μὲν γὰρ ἡγοῦμαι ὥσπερ αὕτη κοινὸν ἅπασιν ἀνθρώποις ἀγαθόν ἐστι τῇ δυνάμει τοῦ θεοῦ , οὕτω καὶ αὐτὴν δικαίως ἂν παρὰ πάντων κοινῆς εὐνοίας ἅμα καὶ τιμῆς τυγχάνειν . εἶεν . ἀλλὰ τὸ τῆς Σμύρνης πρᾶγμα φαῦλόν τι καὶ τὸ τυχὸν , ἢ τοιοῦτον οἷον πολλαχόθεν λαβεῖν εἶναι τὸ παράδειγμα · ἣν ὅσοι μὲν οὐκ εἶδον οὐδʼ ἂν ἐφικέσθαι δυνηθεῖεν εἰκάζοντες , οἱ δʼ ἰδόντες θεῶν ἔργον ἂν φήσαιεν εἶναι , ὥσπερ Ὅμηρος ἔφη τὴν τοῦ Ἀχιλλέως ἀσπίδα Ἡφαίστου ποίημα εἶναι καὶ τὰς ἐν ἐκείνῃ δὴ πόλεις . πρόσοψις μὲν ἐκ γῆς καὶ θαλάττης πολλὴν ἂν ἔριν παρασχοῦσα τοῖς τε εἰσπλέουσι καὶ τοῖς ἐξελαύνουσιν ὁπότεροι μᾶλλον ἥσθησαν αὐτῶν . ἀνέχει γὰρ ἐν πλαισίῳ , βάσιν μὲν τὴν ἠιόνα ποιουμένη , κορυφὴν δὲ τὸ ἐπίπεδον τῆς ἄνω πλευρᾶς , ἐκ πεδίου τε καὶ τεμπῶν ὑψουμένη κατὰ μικρὸν ἀεὶ διʼ ὁμοίου τοῦ σχήματος . ταῦτα δὲ οὐκ ὄψις ἄρʼ ἦν μόνον , ἀλλὰ νικᾷ τἄνδοθεν . ὅσος γὰρ κόσμος χρείᾳ συγκεκλήρωται σώματι μὲν λυσιτελεῖς ἀναπαύσεις ἔχων , ψυχῇ δʼ ἐξουσίαν καὶ ῥᾳστώνην εἰς τοὺς προσήκοντας παρέχων πόνους , ἅπας συνελήλυθεν ἐξ ἱερῶν , ἐκ λουτρῶν , ἐκ λιμένων , ἐκ δρόμων . ὥστʼ οὐδείς ἐστιν ὅστις ἂν σχολάσειε μεγίστην αὐτὴν προσειπεῖν , τῇ περιουσίᾳ τοῦ κάλλους γεγοητευμένος . θάλαττα δὲ καὶ ποταμοὶ καὶ προάστεια ἀλλήλων τε καὶ τῆς πόλεως ἄξια , ὥσπερ οὐ τύχῃ μᾶλλον ἢ ψήφῳ τῇ πόλει συγκεκληρωμένα . φαίης ἂν τὸ τοῦ Σμυρναίου ποιητοῦ , Ἀφρήτωρ , ἀθέμιστος , ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος , ὅστις οὐ πρότερον τοῦ τῆς Σμύρνης κάλλους ἐρᾷ , ἔπειθʼ οὕτως ὅτου δὴ τύχοι . τὸ δʼ αὖ μέγιστον ἁπάντων καὶ ἐντιμότατον εἰπεῖν , οἱ Μουσῶν καὶ
Lemmas: φημί τις ἄν εἰμί ὁ τῇδε , ἀλλά ἐκεῖνος ὀρθός καί δίκαιος λέγω , ὡς ἄρα οὗτος λιμήν ἅπας ὀχυρός καί βέβαιος καί πολύς δέχομαι , καί γαλήνη πολύς προέχω , ἐν ὅς πᾶς ἐκ Ἀσκληπιός ὁ ἐπίγυιον ὁ σωτηρία ἀρτέομαι . ὥστε τίς οὐ ἄν τοσοῦτος καί τοιοῦτος πόλις συναίρω τε καί συνεύχομαι καί πᾶς ὅσος εὐφημία οἷος τε εἰμί νέμω σωφρονέω ; ἐγώ μέν γάρ ἡγέομαι ὥσπερ οὗτος κοινός ἅπας ἄνθρωπος ἀγαθός εἰμί ὁ δύναμις ὁ θεός , οὕτως καί αὐτός δίκαιος ἄν παρά πᾶς κοινός εὔνοια ἅμα καί τιμή τυγχάνω . εἶεν . ἀλλά ὁ ὁ Σμύρνα πρᾶγμα φαῦλος τις καί ὁ τυγχάνω , ἤ τοιοῦτος οἷος πολλαχόθεν λαμβάνω εἰμί ὁ παράδειγμα · ὅς ὅσος μέν οὐ ὁράω οὐδέ ἄν ἐφικνέομαι δύναμαι εἰκάζω , ὁ δέ ὁράω θεός ἔργον ἄν φημί εἰμί , ὥσπερ Ὅμηρος φημί ὁ ὁ Ἀχιλλεύς ἀσπίς Ἥφαιστος ποίημα εἰμί καί ὁ ἐν ἐκεῖνος δή πόλις . πρόσοψις μέν ἐκ γῆ καί θάλασσα πολύς ἄν ἔρις παρέχω ὁ τε εἰσπλέω καί ὁ ἐξελαύνω ὁπότερος μάλα ἥδομαι αὐτός . ἀνέχω γάρ ἐν πλαίσιον , βάσις μέν ὁ ἠιών ποιέω , κορυφή δέ ὁ ἐπίπεδος ὁ ἄνω πλευρά , ἐκ πεδίον τε καί τέμπη ὑψόω κατά μικρός ἀεί διά ὅμοιος ὁ σχῆμα . οὗτος δέ οὐ ὄψις ἄρα εἰμί μόνος , ἀλλά νικάω ἔνδοθεν . ὅσος γάρ κόσμος χρεία συγκληρόω σῶμα μέν λυσιτελής ἀνάπαυσις ἔχω , ψυχή δέ ἐξουσία καί ῥᾳστώνη εἰς ὁ προσήκω παρέχω πόνος , ἅπας συνέρχομαι ἐκ ἱερός , ἐκ λουτρόν , ἐκ λιμήν , ἐκ δρόμος . ὥστε οὐδείς εἰμί ὅστις ἄν σχολάζω μέγας αὐτός προσλέγω , ὁ περιουσία ὁ κάλλος γοητεύω . θάλασσα δέ καί ποταμός καί προάστειον ἀλλήλων τε καί ὁ πόλις ἄξιος , ὥσπερ οὐ τύχη μάλα ἤ ψῆφος ὁ πόλις συγκληρόω . φημί ἄν ὁ ὁ Σμυρναῖος ποιητής , Ἀφρήτωρ , ἀθέμιστος , ἀνέστιος εἰμί ἐκεῖνος , ὅστις οὐ πρότερος ὁ ὁ Σμύρνα κάλλος ἐράω , ἔπειτα οὕτως ὅστις δή τυγχάνω . ὁ δέ αὖ μέγας ἅπας καί ἔντιμος λέγω , ὁ Μοῦσα καί