aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 527
ἔχων εἰπεῖν τοσοῦτον ὅσον βούλεται . ὥστʼ οὐδʼ ὅστις ἂν μόνον εἶπε τὴν αὐθάδειαν ὑποκοριζόμενος ἀνδρείαν , δόξειεν ἂν τοιοῦτος εἶναι , ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον φόβῳ τῷ περὶ τῶν ὑπαρχόντων . ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι τὸ τὴν νόμιμον καὶ γιγνομένην μάχην ἀφέντας τὸν ἔξωθεν τρόπον κακουργεῖν οὐ πάνυ θαρρούντων ἐστὶν ἑαυτοῖς , οὐδʼ ἡγουμένων οἷόν τε εἶναι νικᾶν ἐκ περιουσίας , οὕτω κἀν τοῖς πράγμασιν ἡ παρὰ καιρὸν ἔρις καὶ τὸ τοῦ προσήκοντος ἔξω σχήματος ἡττωμένων τοῖς ὅλοις εἶναι δοκεῖ . ὥστε οὐ φθόνου μᾶλλον , ἀλλὰ καὶ φόβου καὶ ὕβρεως καὶ ἀνοίας καὶ συλλήβδην εἰπεῖν ἁπάσης κακίας ἐστὶν ἡ στάσις αἰτία , καὶ τῇ προσηγορίᾳ ἁπάντων ἐναντιώτατα ἔχει , ἣν ὑμεῖς περὶ πρωτείων αὐτοῖς τέθεισθε . χωρὶς δὲ τούτων τὸ μὲν πρὸς τοὺς ἀλλοφύλους ἐθελέχθρως καὶ φιλονείκως ἔχειν τάχʼ ἄν τις εἴη συγγνώμη , τὸ δὲ πρὸς αὑτοὺς οὕτως ἀπίστως καὶ στασιαστικῶς διακεῖσθαι οὔτε γνώμης ἀγαθῆς οὔτε τύχης οὐδʼ ἂν εἷς φήσειεν εἶναι . ἔχοιτε δʼ ἂν ἐξετάσαι παραδείγμασι τοῖς ἤδη συμβεβηκόσι χρώμενοι . καὶ γὰρ εἰ μὴ ὅμοια τὰ πράγματα μηδʼ οἱ καιροὶ παραπλήσιοι , τό γε εὖ φρονεῖν ἀεί πως ταυτόν ἐστιν . ἀνενέγκατε τοίνυν ἐπὶ τὴν ἀρχαίαν Ἑλλάδα , ἐπειδὴ καὶ ἀποίκοις τῶν Ἑλλήνων τῶν ἐκεῖ συμβέβηκε σχεδὸν ἅπασιν ὑμῖν εἶναι — λέξω δὲ οὐδὲν καινὸν , ἀλλʼ ἃ πάντες ἐπίστασθε — τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τοὺς Ἀθηναίους . ἐκεῖνοι γὰρ μέχρι μὲν ταυτὰ ἐφρόνουν καὶ μίαν γνώμην εἶχον περὶ τῶν πραγμάτων , ζηλωτοὶ μὲν αὐτοὶ πᾶσι τοῖς Ἕλλησιν ἦσαν , πολλῶν δὲ καὶ μεγάλων ἀγαθῶν ἀλλήλοις τε καὶ τῶν ἄλλων τοῖς δεηθεῖσιν ἑαυτῶν αἴτιοι · καὶ συστάντων ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας ἁπάντων ὡς εἰπεῖν ἀνθρώπων , ὥστε τὴν μὲν θάλατταν ἐμπλησθῆναι τριήρων , τὴν δὲ γῆν πεζῶν , εἶναι δὲ τὴν προσδοκίαν τῶν κακῶν ἐν κέρδους μέρει τῷ μὴ αὐτά γέ πω παρεῖναι , οὐκ ἠπόρησαν ὅ τι χρήσονται , ἀλλὰ ἀκούοντες μὲν γῆν καὶ θάλατταν μεταβάλλοντα εἰς ἄλληλα , ἀκούοντες δὲ ἥλιον κρυπτόμενον τοῖς τοξεύμασι , καὶ ποταμοὺς ἐπιλείποντας πίνουσι τοῖς ἐπιοῦσι , καὶ ἔθνη καὶ πόλεις ὅλας ἀναλισκομένας εἰς δείπνου λόγον τῷ βασιλεῖ · πρὸς δὲ τούτοις τοῦ θεοῦ
Lemmas: ἔχω λέγω τοσοῦτος ὅσος βούλομαι . ὥστε οὐδέ ὅστις ἄν μόνος λέγω ὁ αὐθάδεια ὑποκορίζομαι ἀνδρεία , δοκέω ἄν τοιοῦτος εἰμί , ἀλλά πᾶς ἐναντίος φόβος ὁ περί ὁ ὑπάρχω . ὥσπερ γάρ ἐν ὁ γυμνικός ἀγών ὁ ὁ νόμιμος καί γίγνομαι μάχη ἀφίημι ὁ ἔξωθεν τρόπος κακουργέω οὐ πάνυ θαρσέω εἰμί ἑαυτοῦ , οὐδέ ἡγέομαι οἷος τε εἰμί νικάω ἐκ περιουσία , οὕτως ἐν ὁ πρᾶγμα ὁ παρά καιρός ἔρις καί ὁ ὁ προσήκω ἔξω σχῆμα ἡσσάομαι ὁ ὅλος εἰμί δοκέω . ὥστε οὐ φθόνος μάλα , ἀλλά καί φόβος καί ὕβρις καί ἄνοια καί συλλήβδην λέγω ἅπας κακία εἰμί ὁ στάσις αἴτιος , καί ὁ προσηγορία ἅπας ἐναντίος ἔχω , ὅς σύ περί πρωτεῖον αὐτός τίθημι . χωρίς δέ οὗτος ὁ μέν πρός ὁ ἀλλόφυλος ἐθέλεχθρος καί φιλόνεικος ἔχω τάχα ἄν τις εἰμί συγγνώμη , ὁ δέ πρός ἑαυτοῦ οὕτως ἄπιστος καί στασιαστικός διάκειμαι οὔτε γνώμη ἀγαθός οὔτε τύχη οὐδέ ἄν εἷς φημί εἰμί . ἔχω δέ ἄν ἐξετάζω παράδειγμα ὁ ἤδη συμβαίνω χράω . καί γάρ εἰ μή ὅμοιος ὁ πρᾶγμα μηδέ ὁ καιρός παραπλήσιος , ὁ γε εὖ φρονέω ἀεί πως τατός εἰμί . ἀναφέρω τοίνυν ἐπί ὁ ἀρχαῖος Ἑλλάς , ἐπειδή καί ἄποικος ὁ Ἕλλην ὁ ἐκεῖ συμβαίνω σχεδόν ἅπας σύ εἰμί — λέγω δέ οὐδείς καινός , ἀλλά ὅς πᾶς ἐπίσταμαι — ὁ Λακεδαιμόνιος καί ὁ Ἀθηναῖος . ἐκεῖνος γάρ μέχρι μέν ευτός φρονέω καί εἷς γνώμη ἔχω περί ὁ πρᾶγμα , ζηλωτός μέν αὐτός πᾶς ὁ Ἕλλην εἰμί , πολύς δέ καί μέγας ἀγαθός ἀλλήλων τε καί ὁ ἄλλος ὁ δέω ἑαυτοῦ αἴτιος · καί συνίστημι ἐπί ὁ Ἕλλην ἅπας ὡς λέγω ἄνθρωπος , ὥστε ὁ μέν θάλασσα ἐμπίμπλημι τριήρης , ὁ δέ γῆ πεζός , εἰμί δέ ὁ προσδοκία ὁ κακός ἐν κέρδος μέρος ὁ μή αὐτός γε πω πάρειμι , οὐ ἀπορέω ὅς τις χράω , ἀλλά ἀκούω μέν γῆ καί θάλασσα μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων , ἀκούω δέ ἥλιος κρύπτω ὁ τόξευμα , καί ποταμός ἐπιλείπω πίνω ὁ ἐπέρχομαι , καί ἔθνος καί πόλις ὅλος ἀναλίσκω εἰς δεῖπνον λόγος ὁ βασιλεύς · πρός δέ οὗτος ὁ θεός