aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 532
αὑτῶν ἀσφαλῶς οἰκεῖν . ἡ δὲ στάσις πάντων τῶν αἰσχρῶν καὶ κακῶν ὡσπερεὶ κεφάλαιόν ἐστι , καὶ μὴ ὅτι τῶν ἄλλων εἶναι κρείττους , ἀλλʼ οὐδʼ αὐτοὺς ἑαυτοῖς ὁμοιοῦσθαι . μὴ γὰρ εἰ μηδὲν ἀνήκεστον νῦν γίγνεται , μηδὲ γὰρ γένοιτό ποτε ὦ Ζεῦ καὶ θεοὶ , ἀλλά τοι τῶν γε πονηρῶν καρπῶν οὐδὲ τὸ σπέρμα φασὶ δεῖν σώζειν . πιστεύειν δὴ χρὴ καὶ Ὅμηρον ἀληθῆ λέγειν , ὡς ἄρα ἔρις ἄρχεται μὲν ἐξ ὀλιγίστου , προέρχεται δὲ ἐπὶ μήκιστον . ἄνευ γὰρ τοῦ πᾶσαν αὐτῷ τὴν Ἰλιάδα εἰς τοῦτο αὐτὸ συγκεῖσθαι καὶ στάσεως εἶναι κατηγορίαν ἅπαν τὸ ποίημα , λέγει δή που καὶ διαρρήδην εἰς τὴν Ἔριν ταυτὶ τὰ ἔπη ἣ ὀλίγον μὲν πρῶτα κορύσσεται , αὐτὰρ ἔπειτα οὐρανῷ ἐστήριξε κάρη καὶ ἐπὶ χθονὶ βαίνει.s ἐγὼ δʼ οὐρανοῦ μὲν ψαύειν ἔριν οὐκ ἔχω ὅπως συγχωρῶ · δειναὶ γὰρ αἱ Διὸς , οἶμαι , πύλαι κλεῖσαι πάροδον παντὶ νοσήματι · τοσοῦτον δʼ ἂν ἔχοιμι διισχυρίσασθαι ὅτι ἥκιστα δὴ τοῦτο τῶν ἀνθρωπείων περιγραπτοὺς ἔχει τοὺς ὅρους . ὅλως μὲν οὖν οὐδὲν , οἶμαι , χρὴ τοσοῦτον ἆθλον νομίζειν οὔθʼ ὑπὸ γῆς οὔτʼ ἐν φανερῷ κατακείμενον ὥστʼ ἀξιόχρεων εἶναι μανίας τοσαύτης · εἰ δʼ ἄρα δεῖ καὶ τοῦτʼ εἰπεῖν , ἐνθυμεῖσθʼ ὅτι τοῖς Λακεδαιμονίοις τότε καὶ τοῖς Ἀθηναίοις καὶ πρός γʼ ἔτι Θηβαίοις ἦν τι σχῆμα τῶν πρὸς ἀλλήλους πραγμάτων . προστασία γὰρ τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ δοκοῦν ἑαυτοῖς προστάξαι κυρίοις εἶναι καὶ παρʼ ἐκείνους ἰέναι τοὺς δεομένους , καὶ χρημάτων δὴ σύλλογοι καὶ πολλὰ τοιαῦτα ὑπῆρχεν ὥσπερ ἀφορμὴ τῆς φιλονεικίας . οὐ πάντη μὲν , οἶμαι , πράγματα αἱρετὰ—τίς δʼ ἂν φήσειεν εὖ φρονῶν ; — ὅμως δʼ εἶχέ τινα νοῦν ὡς εἰπεῖν ἡ νόσος . ὑμεῖς δὲ , ὦ ἄνδρες Ἴωνες , καὶ ὑμεῖς , ὦ ἄνδρες εἴτε αὐτόχθονες εἴτε Ἀρκάδες , χαίρετε ἀκούοντες , εἴ τις ἔροιθʼ ὑμᾶς ἀντὶ τοῦ στασιάζετε καὶ φιλονεικεῖτε καὶ ταράττεσθε καὶ τετύφωσθε , τί πρὸς θεῶν ἀποκρινεῖσθε ; ὑπὲρ ποίας ταῦτα ποιεῖν ἡγεμονίας , ἢ τίνων συμμάχων , ἢ ποίων λιμένων , ἢ τριήρων , ἢ φόρων , ἢ τόπων ,
Lemmas: ἑαυτοῦ ἀσφαλής οἰκέω . ὁ δέ στάσις πᾶς ὁ αἰσχρός καί κακός ὡσπερεί κεφάλαιος εἰμί , καί μή ὅτι ὁ ἄλλος εἰμί κρατύς , ἀλλά οὐδέ αὐτός ἑαυτοῦ ὁμοιόω . μή γάρ εἰ μηδείς ἀνήκεστος νῦν γίγνομαι , μηδέ γάρ γίγνομαι ποτέ ὦ Ζεύς καί θεός , ἀλλά τοι ὁ γε πονηρός καρπός οὐδέ ὁ σπέρμα φημί δέω σῴζω . πιστεύω δή χρή καί Ὅμηρος ἀληθής λέγω , ὡς ἄρα ἔρις ἄρχω μέν ἐκ ὀλίγιστος , προέρχομαι δέ ἐπί μήκιστος . ἄνευ γάρ ὁ πᾶς αὐτός ὁ Ἰλιάς εἰς οὗτος αὐτός σύγκειμαι καί στάσις εἰμί κατηγορία ἅπας ὁ ποίημα , λέγω δή που καί διαρρήδην εἰς ὁ Ἔρις οὗτος ὁ ἔπος ὅς ὀλίγος μέν πρῶτος κορύσσω , ἀτάρ ἔπειτα οὐρανός στηρίζω κάρα καί ἐπί χθών βαίνω ἐγώ δέ οὐρανός μέν ψαύω ἔρις οὐ ἔχω ὅπως συγχωρέω · δεινός γάρ ὁ Ζεύς , οἴομαι , πύλη κλείω πάροδος πᾶς νόσημα · τοσοῦτος δέ ἄν ἔχω διισχυρίζομαι ὅτι ἦκα δή οὗτος ὁ ἀνθρώπειος περιγραπτός ἔχω ὁ ὅρος . ὅλος μέν οὖν οὐδείς , οἴομαι , χρή τοσοῦτος ἆθλον νομίζω οὔτε ὑπό γῆ οὔτε ἐν φανερός κατάκειμαι ὥστε ἀξιόχρεως εἰμί μανία τοσοῦτος · εἰ δέ ἄρα δέω καί οὗτος λέγω , ἐνθυμέομαι ὅτι ὁ Λακεδαιμόνιος τότε καί ὁ Ἀθηναῖος καί πρός γε ἔτι Θηβαῖος εἰμί τις σχῆμα ὁ πρός ἀλλήλων πρᾶγμα . προστασία γάρ ὁ Ἕλλην καί ὁ δοκέω ἑαυτοῦ προστάσσω κύριος εἰμί καί παρά ἐκεῖνος ἔρχομαι ὁ δέω , καί χρῆμα δή σύλλογος καί πολύς τοιοῦτος ὑπάρχω ὥσπερ ἀφορμή ὁ φιλονικία . οὐ πάντῃ μέν , οἴομαι , πρᾶγμα αἱρετής δέ ἄν φημί εὖ φρονέω ; — ὅμως δέ ἔχω τις νόος ὡς λέγω ὁ νόσος . σύ δέ , ὦ ἀνήρ Ἴων , καί σύ , ὦ ἀνήρ εἴτε αὐτόχθων εἴτε Ἀρκάς , χαίρω ἀκούω , εἰ τις ἔρομαι σύ ἀντί ὁ στασιάζω καί φιλονεικέω καί ταράσσω καί τυφόω , τίς πρός θεός ἀποκρίνω ; ὑπέρ ποῖος οὗτος ποιέω ἡγεμονία , ἤ τίς σύμμαχος , ἤ ποῖος λιμήν , ἤ τριήρης , ἤ φόρος , ἤ τόπος ,