aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 523
σεμνοτάτη καθέστηκε , μὴ καὶ ἓν τοῦτο ἐξαρκεῖν ὑπολαμβάνειν εἰς φιλίαν τῇ πόλει , τὴν τῆς θεοῦ τιμὴν , ἣν αὐτή τε τιμήσασα ἔχει τὴν πόλιν καὶ παρʼ ἀνθρώπων αὐτὴν εἰκός ἐστι φέρεσθαι ; καὶ μὴν αἱ μὲν δύο τῶν πόλεων μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς ἄποικοι τῆς Ἀθηναίων πόλεως , ἣν οὐδʼ ἂν εἷς αἰσχυνθείη δή που πρόσχημα παντὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ προσειπεῖν · ἤδη δὲ ἔχει τι καὶ αὕτη παραπλήσιον ταῖς Ἀθήναις αὐχῆσαι κατὰ τὴν τῶν αὐτοχθόνων ἀνδρῶν τε καὶ ἡρώων φοράν · εἰ δὲ μὴ , ταύταις γʼ ἔχει παραπλήσιον . καὶ γὰρ αὐτῇ τὰ τῶν ἀποίκων ἀπὸ αὐτοχθόνων ἐστὶ τῶν Ἀρκάδων . ὥστε κἀκ τούτων εἰκὸς γνῶναί τε ἀλλήλας καὶ τιμῆσαι τὰ γιγνόμενα . εἶεν . ἃ μὲν δὴ κοινῇ τοῖς γένεσι τοῖς συντελοῦσι καὶ ταῖς πόλεσι ταῖς τοῦ πρωτείου ἀντιποιουμέναις ἀποδοθῆναι προσῆκεν εἴρηται διὰ πάσης βραχύτητος , ὥς γʼ ἐμοὶ φαίνεται , καὶ ἅμα οὐ τὰ φαυλότατα , ὡς ὑμεῖς ἐπεσημήνασθε · καὶ πολλὴ χάρις ὑμῖν ταῦτά γε δὴ δεξαμένοις εὐμενῶς . ἀκόλουθον δʼ ἐμοί τε τὸν λοιπὸν λόγον προσθεῖναι τὸν τῆς παρακλήσεως , εἴπερ μὴ ψυχαγωγία τις ἔσεσθαι μέλλει μόνον τῆς ἀκροάσεως , ἀλλά τι καὶ χρείας προσέσται , ὑμῖν τʼ ἐθελῆσαι καὶ τούτων μετὰ τῆς ὁμοίας ἀκοῦσαι γνώμης , ἵνα μὴ μόνον τῇ παραχρῆμα εὐφημίᾳ τετιμηκότες ἦτε τὸν λόγον , ἀλλὰ καὶ τῇ παρὰ πάντα τὸν χρόνον καὶ ἐπʼ αὐτῶν τῶν πραγμάτων μνήμῃ . ἐγὼ γὰρ , ὦ ἄνδρες ἄριστοι τῶν τῇδε Ἑλλήνων , εἰ μὲν ἔμελλον ὑμῶν ἕκαστοι ταῦτα ἐφʼ οἷς νῦν ἀγάλλονται προήσεσθαι τῇ πρὸς τοὺς ἄλλους ἐπιεικείᾳ καὶ κοινότητι , οὐδʼ ἂν αὐτὸς συνεβούλευον τὰ οἴκοι βλάπτοντας τὰ τῶν πλησίον κοσμεῖν . ὅτε δέ ἐστι τοσαῦτα ἑκάστοις ἐφʼ οἷς ὑπάρχει φιλοτιμεῖσθαι καὶ οὐδὲν ἔλαττον ἀνάγκη φρονεῖν ἀρετῇ χρωμένους εἰς ἀλλήλους , οὐχ ὁρῶ τίνʼ ἔχει λόγον ἡ διαφορὰ , ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον εἴποιμʼ ἂν ἅπαν τούτου , βουλομένων μὲν εἶναι σώζειν τὴν ἑαυτῶν φιλοτιμίαν , πράως τοῖς ἄλλοις ὁμιλεῖν , ἐπηρεαζόντων δὲ τοῖς ὑπάρχουσιν εἰς ἔριν καὶ φιλονεικίαν ἐξάγειν . ἐν μὲν γὰρ τῇ ὁμονοίᾳ καὶ ἑτέρους ἔστιν ἐπαινέσαι καὶ τὰ ἑαυτῶν ἀκούειν
Lemmas: σεμνός καθίστημι , μή καί εἷς οὗτος ἐξαρκέω ὑπολαμβάνω εἰς φιλία ὁ πόλις , ὁ ὁ θεός τιμή , ὅς αὐτός τε τιμάω ἔχω ὁ πόλις καί παρά ἄνθρωπος αὐτός ἔοικα εἰμί φέρω ; καί μήν ὁ μέν δύο ὁ πόλις εἷς καί ὁ αὐτός ἄποικος ὁ Ἀθηναῖος πόλις , ὅς οὐδέ ἄν εἷς αἰσχύνω δή που πρόσχημα πᾶς ὁ Ἑλληνικός προσλέγω · ἤδη δέ ἔχω τις καί οὗτος παραπλήσιος ὁ Ἀθῆναι αὐχέω κατά ὁ ὁ αὐτόχθων ἀνήρ τε καί ἥρως φορά · εἰ δέ μή , οὗτος γε ἔχω παραπλήσιος . καί γάρ αὐτός ὁ ὁ ἄποικος ἀπό αὐτόχθων εἰμί ὁ Ἀρκάς . ὥστε ἐκ οὗτος ἔοικα γιγνώσκω τε ἀλλήλων καί τιμάω ὁ γίγνομαι . εἶεν . ὅς μέν δή κοινῇ ὁ γένος ὁ συντελέω καί ὁ πόλις ὁ ὁ πρωτεῖον ἀντιποιέω ἀποδίδωμι προσήκω λέγω διά πᾶς βραχύτης , ὡς γε ἐγώ φαίνω , καί ἅμα οὐ ὁ φαῦλος , ὡς σύ ἐπισημαίνω · καί πολύς χάρις σύ οὗτος γε δή δέχομαι εὐμενής . ἀκόλουθος δέ ἐγώ τε ὁ λοιπός λόγος προστίθημι ὁ ὁ παράκλησις , εἴπερ μή ψυχαγωγία τις εἰμί μέλλω μόνος ὁ ἀκρόασις , ἀλλά τις καί χρεία πρόσειμι , σύ τε ἐθέλω καί οὗτος μετά ὁ ὅμοιος ἀκούω γνώμη , ἵνα μή μόνος ὁ παραχρῆμα εὐφημία τιμάω εἰμί ὁ λόγος , ἀλλά καί ὁ παρά πᾶς ὁ χρόνος καί ἐπί αὐτός ὁ πρᾶγμα μνήμη . ἐγώ γάρ , ὦ ἀνήρ ἀγαθός ὁ τῇδε Ἕλλην , εἰ μέν μέλλω σύ ἕκαστος οὗτος ἐπί ὅς νῦν ἀγάλλω προίημι ὁ πρός ὁ ἄλλος ἐπιείκεια καί κοινότης , οὐδέ ἄν αὐτός συμβουλεύω ὁ οἴκοι βλάπτω ὁ ὁ πλησίον κοσμέω . ὅτε δέ εἰμί τοσοῦτος ἕκαστος ἐπί ὅς ὑπάρχω φιλοτιμέομαι καί οὐδείς ἐλαχύς ἀνάγκη φρονέω ἀρετή χράω εἰς ἀλλήλων , οὐ ὁράω τίς ἔχω λόγος ὁ διαφορά , ἀλλά καί ἐναντίος λέγω ἄν ἅπας οὗτος , βούλομαι μέν εἰμί σῴζω ὁ ἑαυτοῦ φιλοτιμία , πρᾶος ὁ ἄλλος ὁμιλέω , ἐπηρεάζω δέ ὁ ὑπάρχω εἰς ἔρις καί φιλονικία ἐξάγω . ἐν μέν γάρ ὁ ὁμόνοια καί ἕτερος εἰμί ἐπαινέω καί ὁ ἑαυτοῦ ἀκούω