aelius-aristides.peri-o-monoi-as-tai-s-po-lesin 530
πείρας προελθόντες , ἃ μηδʼ εἰπεῖν ἔστʼ ἀδακρυτὶ , ταῦθʼ ἑωρῶντο πάσχοντες , ἕως τά τε τείχη ταῖς ἑαυτῶν χερσὶ κατέσκαψαν καὶ τῆς ἡγεμονίας ἁπάσης ἀπέστησαν . φυγὰς δὲ καὶ σφαγὰς κοινὰς τῶν Ἑλλήνων καὶ πανωλεθρίᾳ πράγματα ἀπολλύμενα οὐδʼ ἂν εἷς λέγων ἐφίκοιτο . εἶχον δὲ τὴν ἀρχὴν ἑκατέραν ἤδη Λακεδαιμόνιοι , καὶ χρόνου βραχέος διελθόντος ἐξέπιπτον μὲν ἐκ τῆς θαλάττης , κατεπατοῦντο δὲ ἐν τῇ γῇ , καὶ παρέρχεται τρίτη πόλις ἀμφοτέρους , ἡ Θηβαίων . καί τινα ἤνθησε χρόνον ἐν τοῖς Ἕλλησιν ὑπερφυῶς · ἀλλὰ γὰρ οὐδʼ αὐτὴ ἄρα ἐν καλῷ τῆς ὁμονοίας καὶ τοῦ σωφρονεῖν ᾠκεῖτο , ἀλλʼ ἅμα τε ἀνῄει καὶ ἀνταφῄρει πάλιν . ὡς δʼ ἐγένοντο τρεῖς αἱ πόλεις καὶ τῶν Ἑλλήνων οἱ μὲν ἠττίκιζον , οἱ δʼ ἐλακώνιζον , οἱ δὲ Θηβαίους ἐθαύμαζον , κοινὸν δὲ οὐδὲν ἦν οὐδὲ γνώμῃ καὶ λογισμοῖς διοικούμενον , εὐθὺς μὲν πόλεμοι Φωκικοὶ καὶ περὶ τὴν Πυλαίαν ταραχαὶ καὶ πράγματα αἰσχύνην ἔχοντα ἀλλήλοις ἐπέβαλλεν , ἡ δὲ τελευταία μοῖρα τῶν Ἑλλήνων ἤδη Φίλιππος ἡγεμὼν καὶ Ἀντίπατρος κύριος . τὸν γὰρ Ἀλέξανδρον ὑπερβήσομαι . πάντα δὲ ἐκεῖνα ὥσπερ ὕδωρ κατὰ γῆς ἔδυ , μικρὸν δὲ λείψανον τῆς Ἑλλάδος εἰς ὑμᾶς ἀγαπητῶς ἀφίκετο ἀρετῇ τῶν νῦν ἀρχόντων ἀναληφθέν . ἆρα μικρόν τι καὶ λῆρον τὸ διάφορον τῆς στάσεως ὑμῖν παρὰ τὴν ὁμόνοιαν φαίνεται ; εἰ δʼ αὖ βούλεσθε τοὺς Ἀθηναίους ἐφʼ αὑτῶν θεωρῆσαι , οἳ τῶν μὲν βαρβάρων ἐπιόντων ἐξ ἴσου πολιτευθέντες τοσοῦτον ἁπάντων διήνεγκαν , ἐν δὲ τῷ πρὸς Πελοποννησίους πολέμῳ πάντα τἄλλα ἐνεγκόντες , συμφορὰς ἐν Σικελίᾳ , συμμάχων ἀποστάσεις , Κῦρον , βασιλέα , πάντας ἀνθρώπους ἀνταγωνιστὰς , ὑφʼ ἑνὸς τούτου μόνον ἐξηλέγχθησαν τοῦ διαστῆναι καὶ οὐ πρότερον τῶν πολεμίων ἡττήθησαν πρὶν ἑαυτῶν οὐκ ἐβουλήθησαν . ἐλθόντες δʼ εἰς τοῦτο τύχης ὥστε ὅ γε δῆμος φεύγων ᾤχετο , ἐπειδὴ κατελθόντες ἐψηφίσαντο μὴ μνησικακεῖν , ἄριστά τε ἤκουσαν καὶ πάλιν ἦσαν μικροῦ δεῖν ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς .
Lemmas: πεῖρα προέρχομαι , ὅς μηδέ λέγω εἰμί ἀδακρυτί , οὗτος ὁράω πάσχω , ἕως ὁ τε τεῖχος ὁ ἑαυτοῦ χείρ κατασκάπτω καί ὁ ἡγεμονία ἅπας ἀφίστημι . φυγάς δέ καί σφαγή κοινός ὁ Ἕλλην καί πανωλεθρία πρᾶγμα ἀπόλλυμι οὐδέ ἄν εἷς λέγω ἐφικνέομαι . ἔχω δέ ὁ ἀρχή ἑκάτερος ἤδη Λακεδαιμόνιος , καί χρόνος βραχύς διέρχομαι ἐκπίπτω μέν ἐκ ὁ θάλασσα , καταπατέω δέ ἐν ὁ γῆ , καί παρέρχομαι τρίτος πόλις ἀμφότερος , ὁ Θηβαῖος . καί τις ἀνθέω χρόνος ἐν ὁ Ἕλλην ὑπερφυής · ἀλλά γάρ οὐδέ αὐτός ἄρα ἐν καλός ὁ ὁμόνοια καί ὁ σωφρονέω οἰκέω , ἀλλά ἅμα τε ἀνέρχομαι καί ἀνταφαιρέω πάλιν . ὡς δέ γίγνομαι τρεῖς ὁ πόλις καί ὁ Ἕλλην ὁ μέν Ἀττικίζω , ὁ δέ Λακωνίζω , ὁ δέ Θηβαῖος θαυμάζω , κοινός δέ οὐδείς εἰμί οὐδέ γνώμη καί λογισμός διοικέω , εὐθύς μέν πόλεμος Φωκικός καί περί ὁ Πυλαία ταραχή καί πρᾶγμα αἰσχύνη ἔχω ἀλλήλων ἐπιβάλλω , ὁ δέ τελευταῖος μοῖρα ὁ Ἕλλην ἤδη Φίλιππος ἡγεμών καί Ἀντίπατρος κύριος . ὁ γάρ Ἀλέξανδρος ὑπερβαίνω . πᾶς δέ ἐκεῖνος ὥσπερ ὕδωρ κατά γῆ δύω , μικρός δέ λείψανον ὁ Ἑλλάς εἰς σύ ἀγαπητός ἀφικνέομαι ἀρετή ὁ νῦν ἄρχων ἀναλαμβάνω . ἆρα μικρός τις καί λῆρος ὁ διάφορος ὁ στάσις σύ παρά ὁ ὁμόνοια φαίνω ; εἰ δέ αὖ βούλομαι ὁ Ἀθηναῖος ἐπί ἑαυτοῦ θεωρέω , ὅς ὁ μέν βάρβαρος ἐπέρχομαι ἐκ ἴσος πολιτεύω τοσοῦτος ἅπας διαφέρω , ἐν δέ ὁ πρός Πελοποννήσιος πόλεμος πᾶς ἄλλος φέρω , συμφορά ἐν Σικελία , σύμμαχος ἀπόστασις , Κῦρος , βασιλεύς , πᾶς ἄνθρωπος ἀνταγωνιστής , ὑπό εἷς οὗτος μόνος ἐξελέγχω ὁ διΐστημι καί οὐ πρότερος ὁ πολέμιος ἡσσάομαι πρίν ἑαυτοῦ οὐ βούλομαι . ἔρχομαι δέ εἰς οὗτος τύχη ὥστε ὁ γε δῆμος φεύγω οἴχομαι , ἐπειδή κατέρχομαι ψηφίζω μή μνησικακέω , ἀγαθός τε ἀκούω καί πάλιν εἰμί μικρός δέω ὥσπερ ἐκ ἀρχή .