aelius-aristides.panhguriko-s-e-n-kuzi-kw-peri-tou-naou 243
καύματος , εἰ ταῦτα εὑρόμενοι κραθῆναι παρὰ τῶν θεῶν προσθήκην τῆς ἀρχῆς ἐποιήσαντο ἰδίαν καθʼ ἑαυτόν πως ἑκάτερος , οὐκ ἂν ἔμοιγε ἐπʼ ἀρετῇ τοσούτῳ παρελθεῖν ἅπαντας δοκοῦσιν , ὅσῳ περ νῦν τὰ ὄντα κοινὰ ποιησάμενοι καὶ περὶ πλείονος ἀλλήλους ποιησάμενοι τῶν ὄντων ἁπάντων . ὢ θαυμαστοῦ μὲν τοῦ μηδὲν δεομένου βασιλεύειν , εἰ μὴ δοκοίη τῷ ἀδελφῷ , θαυμαστοῦ δὲ τοῦ μὴ δεχομένου βασιλεύειν , εἰ μὴ σὺν τῷ ἀδελφῷ . ὢ τοῖς ἴσοις ἀλλήλους ἀμειψάμενοι , μόνοι μὲν ἀλλήλοις ἐπὶ πλεῖστον παραπλήσιοι , μόνοι δʼ ἁπάντων πλεῖστον διαφέροντες , αὐτοὶ μὲν κοινωνοὶ τῶν μεγίστων , ἑτέρους δὲ οὐκ ἔχοντες τῶν ἴσων κοινωνούς . ὁ μὲν γὰρ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἐδόκει τι διάφορον κεκτῆσθαι τὸν καλούμενον βασιλέως ὀφθαλμὸν καὶ βασιλέως ὦτα · καὶ τοῦτο ἴσως μὲν ἦν τινα καὶ χρείαν παρέχον , τὸ δὲ πλεῖστον ἐμοὶ δοκεῖν ἀλαζόνευμα , ἵνα δὴ διπλᾶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ὁρᾶν καὶ ἀκούειν δοκοίη . οἱ δὲ τοῦτο δὴ κάλλιστον καὶ σοφώτατον εὗρον πρὸς ὑπερβολήν · ἀμφότεροι γὰρ ἀλλήλοις ὦτα καὶ ὀφθαλμοὶ κατέστησαν , καὶ τὴν παρὰ τῆς φύσεως χρείαν ἐδιπλασίασαν , καὶ τὴν φυλακὴν τῆς ἀρχῆς οὐκ ἀλλοτρίαν , ἀλλʼ οἴκοθεν ὡς ἀληθῶς ἐποιήσαντο , κοινώσαντες ἅπαντα . καὶ οὐδέν γε μᾶλλον τὸ τῆς μοναρχίας ἀγαθὸν διέφθαρται , ἀλλʼ ἐστὶ μοναρχία θαυμαστὴ δυοῖν σώμασι καὶ δυοῖν ψυχαῖν μιᾶς γνώμης ἐνιδρυμένης , ὥσπερ τινὸς ἁρμονίας διὰ πασῶν τῶν χορδῶν διηκούσης . τίς οὖν γένοιτʼ ἂν ταύτης ἀμείνων μουσική ; τίς συναυλία φιλτέρα τῷ τε Ἀπόλλωνι καὶ ταῖς Μούσαις ; τίς ἁρμονία κοινοτέρα τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει ; τὰ μὲν γὰρ Ἀμφίονος καὶ Ζήθου πρὸς τοσοῦτον ἦλθεν ὅσον πυργῶσαι Θήβας , κἀνταῦθά τινες τὴν τοῦ ἑτέρου μουσικὴν αἰτιῶνται , οἱ δὲ ὑπὲρ πασῶν τῶν πόλεων καὶ πάντων ἀνθρώπων κοινωσάμενοι τὴν μουσικὴν ταυτὸν ᾁδουσι , πατρόθεν μέν που καὶ ἐκ προγόνων τὸ μέλος παραλαβόντες , ἔτι δὲ αὐτὸ τῷ παντὶ λαμπρότερον καταστήσαντες , ὡς ἂν μάλιστα ἐκείνων
Lemmas: καῦμα , εἰ οὗτος εὑρίσκω κεράννυμι παρά ὁ θεός προσθήκη ὁ ἀρχή ποιέω ἴδιος κατά ἑαυτοῦ πως ἑκάτερος , οὐ ἄν ἐγώ ἐπί ἀρετή τοσοῦτος παρέρχομαι ἅπας δοκέω , ὅσος περ νῦν ὁ εἰμί κοινός ποιέω καί περί πολύς ἀλλήλων ποιέω ὁ εἰμί ἅπας . ὦ θαυμαστός μέν ὁ μηδείς δέω βασιλεύω , εἰ μή δοκέω ὁ ἀδελφός , θαυμαστός δέ ὁ μή δέχομαι βασιλεύω , εἰ μή σύν ὁ ἀδελφός . ὦ ὁ ἴσος ἀλλήλων ἀμείβω , μόνος μέν ἀλλήλων ἐπί πολύς παραπλήσιος , μόνος δέ ἅπας πολύς διαφέρω , αὐτός μέν κοινωνός ὁ μέγας , ἕτερος δέ οὐ ἔχω ὁ ἴσος κοινωνός . ὁ μέν γάρ ὁ Πέρσης βασιλεύς δοκέω τις διάφορος κτάομαι ὁ καλέω βασιλεύς ὀφθαλμός καί βασιλεύς οὖς · καί οὗτος ἴσως μέν εἰμί τις καί χρεία παρέχω , ὁ δέ πολύς ἐγώ δοκέω ἀλαζόνευμα , ἵνα δή διπλόος ὁ ἄλλος ἄνθρωπος ὁράω καί ἀκούω δοκέω . ὁ δέ οὗτος δή καλός καί σοφός εὑρίσκω πρός ὑπερβολή · ἀμφότερος γάρ ἀλλήλων οὖς καί ὀφθαλμός καθίστημι , καί ὁ παρά ὁ φύσις χρεία διπλασιάζω , καί ὁ φυλακή ὁ ἀρχή οὐ ἀλλότριος , ἀλλά οἴκοθεν ὡς ἀληθής ποιέω , κοινόω ἅπας . καί οὐδείς γε μάλα ὁ ὁ μοναρχία ἀγαθός διαφθείρω , ἀλλά εἰμί μοναρχία θαυμαστός δύο σῶμα καί δύο ψυχή εἷς γνώμη ἐνιδρύω , ὥσπερ τις ἁρμονία διά πᾶς ὁ χορδή διήκω . τίς οὖν γίγνομαι ἄν οὗτος ἀγαθός μουσική ; τίς συναυλία φίλτερος ὁ τε Ἀπόλλων καί ὁ Μοῦσα ; τίς ἁρμονία κοινός ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος ; ὁ μέν γάρ Ἀμφίων καί Ζῆθος πρός τοσοῦτος ἔρχομαι ὅσος πυργόω Θῆβαι , ἐνταῦθα τις ὁ ὁ ἕτερος μουσική αἰτιάομαι , ὁ δέ ὑπέρ πᾶς ὁ πόλις καί πᾶς ἄνθρωπος κοινόω ὁ μουσική τατός ᾁδω , πατρόθεν μέν που καί ἐκ πρόγονος ὁ μέλος παραλαμβάνω , ἔτι δέ αὐτός ὁ πᾶς λαμπρός καθίστημι , ὡς ἄν μάλα ἐκεῖνος