aelius-aristides.panhguriko-s-e-n-kuzi-kw-peri-tou-naou 245
πορεύεσθαι , φθόνον δὲ καὶ δυσμένειαν ἐν θεῶν οἴκοις οὐδʼ ἐν ἤθεσιν οὔτε εἶναί ποτε οὔτε γίγνεσθαι . οἱ μὲν τοίνυν χαρακώματα καὶ τείχη προσλαμβάνοντες μικροῖς τισι καὶ θνητοῖς ὡς ἀληθῶς ἐπαύξουσι τὰς ἀρχὰς , οἱ δὲ ἀρετῆς καὶ δικαιοσύνης καὶ φιλίας , οὕτω λαμπρὰ καὶ θαυμαστὰ πᾶσιν ἐξενεγκόντες ὁρᾶν παραδείγματα , οὗτοι τὴν νίκην ὡς ἀληθῶς ἐκ θεῶν κέκτηνται , οὗτοι τῷ ἀθανάτῳ στεφάνῳ κεκόσμηνται , τούτους καὶ θεῶν φίλους ὥσπερ ἀλλήλων εἰκὸς εἶναι καὶ ἀνθρώπων εὐεργέτας καθαρῶς νομίζεσθαι . ὥσπερ γὰρ οἱ γράφειν ἀγαθοὶ διὰ τῶν πινάκων τῶν ὑπὲρ κορυφῆς μεθʼ ὑπερβολῆς δεικνύουσι τὰ γράμματα ὡς μέγιστα καὶ ὡς κάλλιστα γραφόμενοι τοῖς παισὶ μιμεῖσθαι τὸ εἰς δύναμιν τὴν ἑαυτῶν , οὕτως οὗτοι τὰ κάλλιστα τῶν ἐν ἀνθρώποις διὰ τοῦ μεγίστου τῶν παραδειγμάτων ἐξέφηναν , ὥστʼ ἔχειν ἕκαστον εἰς δύναμιν εἶναι μιμεῖσθαι καὶ καθάπερ διδασκάλων τῶν βασιλέων ἀπολαύειν εἰς τὰ αὑτῶν πράγματα . ποῖαι ταῦτα Σεσώστριδος στῆλαι δύναιντʼ ἂν ὑπερβαλέσθαι , ἃς ἐκεῖνος ἐπʼ ἀμφοτέραις ἵστη περιιὼν , μᾶλλον δὲ τούτων ἐγγὺς εἶναι δόξαι ; τίς ἀνθρώπων ἅμα τοσοῦτόν τε ἐνίκησε καὶ οὕτω λυσιτελῆ τοῖς νικωμένοις ; καὶ γάρ τοι τοῖς μὲν ἄλλοις ὁ φόβος οἰκειοῖ τοὺς ἀρχομένους , ὑπὲρ δὲ τούτων εὐχαὶ καὶ χάριτες κοιναὶ παρὰ πάντων οὐκ εὐπρεπείᾳ μόνον εἰς τὸ μέσον γιγνόμεναι , ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ καθαρωτάτου τῆς γνώμης . εἰσέρχεται δὲ ἔμοιγε καὶ τὰ τῶν δύο τῶν σωτήρων θεῶν , οἳ τὴν γῆν ἅπασαν κατειληφότες σώζουσι κοινῇ καὶ συνεργάζονται , παρʼ ἀλλήλους τε πέμποντες καὶ τὰς εὐεργεσίας τὰς παρʼ ἑαυτῶν καὶ τὰς παρὰ τῶν ἀνθρώπων εὐχαριστίας κοινὰς ποιούμενοι · παρʼ οἷς τίνας μᾶλλον τούτων εἰκὸς εὐδοκιμεῖν , ἢ τίνας ἐν πλείονι τῆς σωτηρίας εἶναι λόγῳ , οἵτινες ὥσπερ προφῆται καὶ μίμημα τῆς ἐκείνων γνώμης γεγόνασι , τὴν καλλίστην φιλίαν ἐπʼ ὠφελείᾳ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων συνθέμενοι γένους ; ἄξιον οὖν τοῖς μὲν θεοῖς χάριν εἰδέναι , τοῖς δὲ
Lemmas: πορεύω , φθόνος δέ καί δυσμένεια ἐν θεός οἶκος οὐδέ ἐν ἦθος οὔτε εἰμί ποτέ οὔτε γίγνομαι . ὁ μέν τοίνυν χαράκωμα καί τεῖχος προσλαμβάνω μικρός τις καί θνητός ὡς ἀληθής ἐπαυξάνω ὁ ἀρχή , ὁ δέ ἀρετή καί δικαιοσύνη καί φιλία , οὕτως λαμπρός καί θαυμαστός πᾶς ἐκφέρω ὁράω παράδειγμα , οὗτος ὁ νίκη ὡς ἀληθής ἐκ θεός κτάομαι , οὗτος ὁ ἀθάνατος στέφανος κοσμέω , οὗτος καί θεός φίλος ὥσπερ ἀλλήλων ἔοικα εἰμί καί ἄνθρωπος εὐεργέτης καθαρός νομίζω . ὥσπερ γάρ ὁ γράφω ἀγαθός διά ὁ πίναξ ὁ ὑπέρ κορυφή μετά ὑπερβολή δείκνυμι ὁ γράμμα ὡς μέγας καί ὡς καλός γράφω ὁ παῖς μιμέομαι ὁ εἰς δύναμις ὁ ἑαυτοῦ , οὕτως οὗτος ὁ καλός ὁ ἐν ἄνθρωπος διά ὁ μέγας ὁ παράδειγμα ἐκφαίνω , ὥστε ἔχω ἕκαστος εἰς δύναμις εἰμί μιμέομαι καί καθά διδάσκαλος ὁ βασιλεύς ἀπολαύω εἰς ὁ ἑαυτοῦ πρᾶγμα . ποῖος οὗτος Σεσώστρις στήλη δύναμαι ἄν ὑπερβάλλω , ὅς ἐκεῖνος ἐπί ἀμφότερος ἵστημι περιέρχομαι , μάλα δέ οὗτος ἐγγύς εἰμί δοκέω ; τίς ἄνθρωπος ἅμα τοσοῦτος τε νικάω καί οὕτως λυσιτελής ὁ νικάω ; καί γάρ τοι ὁ μέν ἄλλος ὁ φόβος οἰκειόω ὁ ἄρχω , ὑπέρ δέ οὗτος εὐχή καί χάρις κοινός παρά πᾶς οὐ εὐπρέπεια μόνος εἰς ὁ μέσος γίγνομαι , ἀλλά ἀπό ὁ καθαρός ὁ γνώμη . εἰσέρχομαι δέ ἐγώ καί ὁ ὁ δύο ὁ σωτήρ θεός , ὅς ὁ γῆ ἅπας καταλαμβάνω σῴζω κοινῇ καί συνεργάζομαι , παρά ἀλλήλων τε πέμπω καί ὁ εὐεργεσία ὁ παρά ἑαυτοῦ καί ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος εὐχαριστία κοινός ποιέω · παρά ὅς τίς μάλα οὗτος ἔοικα εὐδοκιμέω , ἤ τίς ἐν πολύς ὁ σωτηρία εἰμί λόγος , ὅστις ὥσπερ προφήτης καί μίμημα ὁ ἐκεῖνος γνώμη γίγνομαι , ὁ καλός φιλία ἐπί ὠφέλεια ὁ κοινός ὁ ἄνθρωπος συντίθημι γένος ; ἄξιος οὖν ὁ μέν θεός χάρις οἶδα , ὁ δέ