aelius-aristides.panhguriko-s-e-n-kuzi-kw-peri-tou-naou 246
βασιλεῦσι συγχαίρειν τε καὶ συνεύχεσθαι , μακαρίζειν δʼ αὑτοὺς τοῦ χρόνου , καὶ πρὸς τῷ μακαρίζειν ἀπολαύειν τῆς ἀρχῆς τὰ γιγνόμενα . καλοὶ μὲν γὰρ καὶ οἱ τῶν οἰκοδομημάτων οὗτοι κόσμοι καὶ θαυμαστῶς πιθανοὶ τοῖς πλήθεσιν , ἀλλʼ ἐκεῖνο ἤδη τέλειον καὶ θεοῦ τινος ὡς ἀληθῶς δωρεὰ , ὅταν ἀμφότεροι συνᾴδωσιν οἱ κόσμοι , οἵ τε ἐν ταῖς ψυχαῖς καὶ οἱ τῶν οἰκοδομημάτων . ὥσπερ γὰρ ἐν τούτοις τὰς ἁρμονίας ἐπαινοῦμεν καὶ τὸ σώζειν ἕκαστα τὴν γιγνομένην τάξιν πρὸς ἄλληλα , οὕτω καὶ ζῆν εἰς κάλλος τοῦτʼ εἶναι χρὴ δοκεῖν , ὅταν ἁρμονία καὶ τάξις διὰ πάντων κρατῇ . οὗτος ὁ τῶν πόλεων ὡς ἀληθῶς κόσμος οἰκεῖος , οὗτος καὶ ἄνδρα ἰδίᾳ καὶ πόλιν σώζει , τοῦτον οὐδὲν δεῖ πρίασθαι χρημάτων δαπάνης οὐδὲ χρόνων τριβῆς οὐδʼ ὑπηρετῶν , οὐδὲ μηχανήματα ἱστάντας πραγματεύεσθαι , ἀλλʼ αὐτόν τινα ἕκαστον ἑαυτὸν δεῖ πεῖσαι προελέσθαι τὰ βελτίω . καὶ μὴ θαυμάσητε εἰ μηδὲν ἔχων ἐπιτιμᾶν εἶτα παραινεῖν ἀξιῶ , μηδὲ τῶν ἐπʼ αἰτίᾳ παριόντων μόνον τὴν παραίνεσιν εἶναι νομίσητε . ἀλλʼ ἐστὶ καὶ τοῖς ἐπαινοῦσι προσήκουσα · δῆλον δὲ ἐκ τοῦ παλαιοῦ τοῦ περὶ τῶν δρομέων θρυλουμένου λόγου . οὐδεὶς γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν προτρέπει τοὺς ὑστάτους αὐτῶν οὐδὲ τοὺς ὅλως ἀπολειπομένους , ἀλλʼ οὓς ἂν ἐγγὺς ὄντας τῆς νίκης ὁρᾷ . οἶμαι δὲ καὶ τοὺς στρατηγοὺς τοὺς παρακλητικοὺς τῶν λόγων οὐ πρὸς τούτους ἀναλίσκειν τῶν στρατιωτῶν οἷς ἂν ταυτὸν ᾖ πολλά τε καὶ μηδὲν εἰπεῖν , ἀλλʼ οἷς ἂν εἰς δέον μέλλῃ μάλιστα γίγνεσθαι . ὣς δὲ καὶ ἡμεῖς νῦν οὐδὲν ποικίλον οὐδὲ σοφὸν λέγομεν πρὸς ὑμᾶς , ἀλλὰ σχεδὸν ταῦθʼ ἃ ποιεῖτε καὶ ἐν οἷς τέτραφθε , ταῦτα δʼ ἐστὶν ἀρχόντων αἰδὼς , νόμων τιμὴ , ταὐτὰ φρονεῖν , ἀεὶ μὲν δή ποτε εὐδοκιμοῦν πρᾶγμα , τοῖς δὲ παροῦσι καιροῖς καὶ σφόδρα συμβαῖνον . νῦν χρὴ πάσας τὰς πόλεις ἀδελφὰς ἀλλήλαις ὑπολαμβάνειν , νῦν στάσεις μὲν καὶ ταραχὰς καὶ
Lemmas: βασιλεύς συγχαίρω τε καί συνεύχομαι , μακαρίζω δέ ἑαυτοῦ ὁ χρόνος , καί πρός ὁ μακαρίζω ἀπολαύω ὁ ἀρχή ὁ γίγνομαι . καλός μέν γάρ καί ὁ ὁ οἰκοδόμημα οὗτος κόσμος καί θαυμαστός πιθανός ὁ πλῆθος , ἀλλά ἐκεῖνος ἤδη τέλειος καί θεός τις ὡς ἀληθής δωρεά , ὅταν ἀμφότερος συνᾴδω ὁ κόσμος , ὁ τε ἐν ὁ ψυχή καί ὁ ὁ οἰκοδόμημα . ὥσπερ γάρ ἐν οὗτος ὁ ἁρμονία ἐπαινέω καί ὁ σῴζω ἕκαστος ὁ γίγνομαι τάξις πρός ἀλλήλων , οὕτως καί ζάω εἰς κάλλος οὗτος εἰμί χρή δοκέω , ὅταν ἁρμονία καί τάξις διά πᾶς κρατέω . οὗτος ὁ ὁ πόλις ὡς ἀληθής κόσμος οἰκεῖος , οὗτος καί ἀνήρ ἴδιος καί πόλις σῴζω , οὗτος οὐδείς δέω πρίαμαι χρῆμα δαπάνη οὐδέ χρόνος τριβή οὐδέ ὑπηρέτης , οὐδέ μηχάνημα ἵστημι πραγματεύομαι , ἀλλά αὐτός τις ἕκαστος ἑαυτοῦ δέω πείθω προαιρέω ὁ ἀγαθός . καί μή θαυμάζω εἰ μηδείς ἔχω ἐπιτιμάω εἶτα παραινέω ἀξιόω , μηδέ ὁ ἐπί αἰτία παρέρχομαι μόνος ὁ παραίνεσις εἰμί νομίζω . ἀλλά εἰμί καί ὁ ἐπαινέω προσήκω · δῆλος δέ ἐκ ὁ παλαιός ὁ περί ὁ δρομεύς θρυλέω λόγος . οὐδείς γάρ ὡς ἔπος λέγω προτρέπω ὁ ὕστερος αὐτός οὐδέ ὁ ὅλος ἀπολείπω , ἀλλά ὅς ἄν ἐγγύς εἰμί ὁ νίκη ὁράω . οἴομαι δέ καί ὁ στρατηγός ὁ παρακλητικός ὁ λόγος οὐ πρός οὗτος ἀναλίσκω ὁ στρατιώτης ὅς ἄν τατός εἰμί πολύς τε καί μηδείς λέγω , ἀλλά ὅς ἄν εἰς δέω μέλλω μάλα γίγνομαι . ὡς δέ καί ἐγώ νῦν οὐδείς ποικίλος οὐδέ σοφός λέγω πρός σύ , ἀλλά σχεδόν οὗτος ὅς ποιέω καί ἐν ὅς τρέπω , οὗτος δέ εἰμί ἄρχων αἰδώς , νόμος τιμή , αὐτός φρονέω , ἀεί μέν δή ποτέ εὐδοκιμέω πρᾶγμα , ὁ δέ πάρειμι καιρός καί σφόδρα συμβαίνω . νῦν χρή πᾶς ὁ πόλις ἀδελφή ἀλλήλων ὑπολαμβάνω , νῦν στάσις μέν καί ταραχή καί