aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 120
δʼ ἐξ ἴσου καθεστῶτος τοῦ θʼ εὑρεῖν ἃ χρὴ παραλιπεῖν καὶ τοῦ πρὸς ἀξίαν εἰπεῖν τὰ νικήσαντα , καὶ οὐδενὸς μὲν οὐδʼ ἐν ἁπλῇ διηγήσει πάντα πω διεξελθόντος , πλεῖστα δʼ ὑπὲρ μιᾶς πόλεως ταύτης ἁπάντων εἰρηκότων , μᾶλλον δʼ ὑπὲρ μόνης πλείω σχεδὸν ἢ τῶν ἄλλων ἁπασῶν , οὐκ ἐνδέχεται διεξιέναι καθʼ ἕκαστον ἀκριβῶς , ἀλλʼ ἀνάγκη τὰ πλεῖστα παραλιπεῖν , ἵνα τοῖς μεγίστοις χρησώμεθα . ἐπεὶ τίς οὐκ ἂν ἀσμένως καὶ ταῦτα εἰς μέσον ἤνεγκεν ἃ ἑτέροις γʼ ἂν ἤρκει καὶ μόνα ; τριῶν γὰρ ἐθνῶν τῶν μεγίστων ἐν τοῖς Ἕλλησιν ἐπιθεμένων τῇ πόλει , τὸ μὲν αὑτῷ φυγῆς τιμῆσαν ἀπῆλθε , τὸ Δωρικὸν , Βοιωτοὶ δὲ χερσὶν ἡττῶντο , καὶ τῆς αὐτῆς ἡμέρας Εὐβοεῖς ἐν Εὐβοίᾳ · τοσοῦτον περιῆν τῇ πόλει · ἀλλʼ ἵνα μὴ πολλὰ τοιαῦτα λέγων πόρρω τοῦ καιροῦ γένωμαι , παρεὶς ἅπαν τὸ μέσον καὶ προσχρησάμενος καὶ πρὸς αὐτό γε τοῦτο τῇ τῆς πόλεως μεγαλοψυχίᾳ καὶ δὴ πρὸς αὐτὰ τὰ κύρια τοῦ λόγου τρέψομαι . ὅτε γὰρ τοῖς Ἕλλησι καὶ βαρβάροις τὰ πράγματα ἐκρίνετο καὶ μικρὸν πρὸς πολὺ τῆς γῆς μέρος ἠγωνίζετο , ὁ δʼ ἀγὼν ἦν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας ἅμα καὶ ἀρετῆς , τότʼ ἐνίκησεν ἡ πόλις ἄμφω τὼ γένη κάλλιον εὐχῆς , ὡς τὸ μὲν προσθήκην μικρὰν αὐτῆς ἀποφανθῆναι , τὸ δὲ πλέον χεῖρον ἢ ὅσῳ πλέον ἐδόκει . ἔξεστι μὲν οὖν καὶ θεῶν τινα αἰτιάσασθαι τοῦ παντὸς ἔργου βουλόμενον ὥσπερ κρίσιν τινὰ ποιήσασθαι τῶν ὑφʼ αὑτὸν ἀνθρώπων καὶ τὸν ἀγῶνα τοῦτον διαθεῖναι , καθάπερ τοὺς εἰωθότας ἡμεῖς , οὐ μὴν ἀλλʼ οὐκ ἐλάχιστον μέρος ἡ τῆς πόλεως ἀρετὴ συνεβάλετο , καὶ μάλʼ εἰκότως καὶ μετʼ ἀξίου τοῦ λόγου τῆς μελλούσης τύχης . ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τούτῳ κινοῦσα τοὺς βαρβάρους , ἵνʼ αὐτήν τε καὶ πᾶν τὸ Ἑλληνικὸν ἐκφήνειε καὶ δείξειε τίς οὖσα τίνων προέστηκεν , οὕτως ἐφειλκύσατο αὐτοὺς , οὐκ ἄδικον τὴν ἀρχὴν παρασχομένη οὐδʼ , ὥσπερ οἱ ὕστερον διαβάντες εἰς τὴν Ἀσίαν , ἔρωτι τοῦ πλείονος ,
Lemmas: δέ ἐκ ἴσος καθίστημι ὁ τε εὑρίσκω ὅς χρή παραλείπω καί ὁ πρός ἀξία λέγω ὁ νικάω , καί οὐδείς μέν οὐδέ ἐν ἁπλόος διήγησις πᾶς πω διεξέρχομαι , πολύς δέ ὑπέρ εἷς πόλις οὗτος ἅπας λέγω , μάλα δέ ὑπέρ μόνος πολύς σχεδόν ἤ ὁ ἄλλος ἅπας , οὐ ἐνδέχομαι διεξέρχομαι κατά ἕκαστος ἀκριβής , ἀλλά ἀνάγκη ὁ πολύς παραλείπω , ἵνα ὁ μέγας χράω . ἐπεί τίς οὐ ἄν ἄσμενος καί οὗτος εἰς μέσος φέρω ὅς ἕτερος γε ἄν ἀρκέω καί μόνος ; τρεῖς γάρ ἔθνος ὁ μέγας ἐν ὁ Ἕλλην ἐπιτίθημι ὁ πόλις , ὁ μέν ἑαυτοῦ φυγή τιμάω ἀπέρχομαι , ὁ Δωρικός , Βοιωτός δέ χείρ ἡσσάομαι , καί ὁ αὐτός ἡμέρα Εὐβοεύς ἐν Εὔβοια · τοσοῦτος περίειμι ὁ πόλις · ἀλλά ἵνα μή πολύς τοιοῦτος λέγω πρόσω ὁ καιρός γίγνομαι , παρίημι ἅπας ὁ μέσος καί προσχράομαι καί πρός αὐτός γε οὗτος ὁ ὁ πόλις μεγαλοψυχία καί δή πρός αὐτός ὁ κύριος ὁ λόγος τρέπω . ὅτε γάρ ὁ Ἕλλην καί βάρβαρος ὁ πρᾶγμα κρίνω καί μικρός πρός πολύς ὁ γῆ μέρος ἀγωνίζομαι , ὁ δέ ἀγών εἰμί ὑπέρ ὁ σωτηρία ἅμα καί ἀρετή , τότε νικάω ὁ πόλις ἄμφω ὁ γένος καλός εὐχή , ὡς ὁ μέν προσθήκη μικρός αὐτός ἀποφαίνω , ὁ δέ πολύς κακός ἤ ὅσος πολύς δοκέω . ἔξεστι μέν οὖν καί θεός τις αἰτιάομαι ὁ πᾶς ἔργον βούλομαι ὥσπερ κρίσις τις ποιέω ὁ ὑπό ἑαυτοῦ ἄνθρωπος καί ὁ ἀγών οὗτος διατίθημι , καθά ὁ εἴωθα ἐγώ , οὐ μήν ἀλλά οὐ ἐλαχύς μέρος ὁ ὁ πόλις ἀρετή συμβάλλω , καί μάλα ἔοικα καί μετά ἄξιος ὁ λόγος ὁ μέλλω τύχη . ὥσπερ γάρ ἐπί οὗτος κινέω ὁ βάρβαρος , ἵνα αὐτός τε καί πᾶς ὁ Ἑλληνικός ἐκφαίνω καί δείκνυμι τίς εἰμί τίς προΐστημι , οὕτως ἐφέλκω αὐτός , οὐ ἄδικος ὁ ἀρχή παρέχω οὐδέ , ὥσπερ ὁ ὕστερον διαβαίνω εἰς ὁ Ἀσία , ἔρως ὁ πολύς ,