aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 115
ἀνθʼ ἁπλῆς τὴν εὐεργεσίαν ἐπʼ ἀμφοτέρων τιθεμένη . καὶ προϊοῦσα ἀπὸ τοῦ πρώτου πρὸς τὸ τελευταῖον ἀεὶ οὕτως , ὅπερ εἶπον , πολιτείᾳ προσέοικεν ἡ τῆς πόλεως ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων πρόνοια καὶ διὰ πολλῆς καὶ συνεχοῦς τῆς ἀκολουθίας σώζεται . καὶ μὴν τὸ μὲν τοὺς φεύγοντας δέχεσθαι , εἰ καὶ μηδὲ τοῦτʼ ἐκφεύγει κοινῆς εἶναι δεῖγμα φιλανθρωπίας , ἀλλʼ οὖν εἴποι γʼ ἄν τις ὡς ἐκείνους ἦν εὖ ποιούσης μόνους , ὅσοι ταύτης τῆς τύχης ἐπειράθησαν . αἱ δὲ τῶν ἀποικιῶν κατασκευαὶ κοινὸν τῶν Ἑλλήνων κέρδος εἰσὶν , οὐ μόνων τῶν ἀπελθόντων . καὶ γὰρ πόλεις καὶ χώρας καὶ δυνάμεις πολλὰς καὶ μεγάλας εἰς τὸ κοινὸν προσέλαβον , ἐξ ὧν οὐκ ὀλίγῳ μείζους ἐγένοντο . οὕτως ἐγώ φημι τῆς πόλεως οὐχ ἧττον τὸ ἐκπέμψαι παρʼ αὐτῆς ἢ τὸ εἰσφέρεσθαι τοὺς δεηθέντας πρὸς τὴν παρὰ τῶν Ἑλλήνων εἶναι χάριν . καὶ γάρ τοι συμβέβηκε μόνοις τοῖς ταύτῃ καὶ διὰ τῶν ἐναντίων εὐδοκιμεῖν . οἱ γὰρ αὐτοὶ πρεσβύτατοι τῶν ἄλλων Ἑλλήνων εἰσὶ καὶ εἰς νέους Ἕλληνας τελοῦσι πολλαχῆ , καθάπερ τὸν Διόνυσον γράφουσιν . ἐπελθόντες δὲ οὐδαμόθεν , ἀλλʼ αὐτόθεν φύντες τοὺς πανταχόθεν πόλεως δεηθέντας ἐδέξαντο . καὶ μὴν δεξάμενοι τοὺς ἁπανταχόθεν , πανταχῆ καὶ πεπόμφασι , σώζοντες κἀν τούτοις τὸ προσῆκον ἑξῆς . καὶ γὰρ τῶν πρεσβυτάτων πλείστους εἶναι τοὺς ἀπογόνους εἰκὸς καὶ μᾶλλον ἢ τινῶν ἄλλων , καὶ τὸ δέχεσθαι τοὺς δεομένους τῶν κρειττόνων ἐστί . καὶ μὴν τῷ γε τὸν σῖτον ἐν ἀρχῇ διανεῖμαι πῶς οὐκ εἰς ταυτὸν ἥκει τὸ καὶ τὰ τῶν ἀποικιῶν σμήνη διαπέμψαι καὶ κατοικίσαι τὴν γῆν ; ἄλλως τε καὶ ἐξουσίας ἤδη πᾶσιν οὔσης ἐργάζεσθαι καὶ τὰ τοῦ βίου τίθεσθαι ῥᾷον ἀφορμῶν ἕνεκα . ἐκδέχεται δʼ ἡ πάλαι τοῦ λόγου προσδοκωμένη μοῖρα , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , καὶ ὑπὸ πολλῶν , αἱ μετὰ τῶν κινδύνων πράξεις , ἃς ἐγὼ δέδοικα μὴ τῷ λέγοντι κίνδυνον ἔχωσιν εἰπεῖν μᾶλλον ἢ τῇ πόλει τῶν ἔργων ὅτε ἐπραγματεύετο . οὐ μὴν ἀλλʼ ἀναγκαῖον ἅψασθαι καὶ τούτων
Lemmas: ἀντί ἁπλόος ὁ εὐεργεσία ἐπί ἀμφότερος τίθημι . καί προέρχομαι ἀπό ὁ πρῶτος πρός ὁ τελευταῖος ἀεί οὕτως , ὅς λέγω , πολιτεία προσέοικα ὁ ὁ πόλις ὑπέρ ὁ Ἕλλην πρόνοια καί διά πολύς καί συνεχής ὁ ἀκολουθία σῴζω . καί μήν ὁ μέν ὁ φεύγω δέχομαι , εἰ καί μηδέ οὗτος ἐκφεύγω κοινός εἰμί δεῖγμα φιλανθρωπία , ἀλλά οὖν λέγω γε ἄν τις ὡς ἐκεῖνος εἰμί εὖ ποιέω μόνος , ὅσος οὗτος ὁ τύχη ἐπιλέγω . ὁ δέ ὁ ἀποικία κατασκευή κοινός ὁ Ἕλλην κέρδος εἰμί , οὐ μόνος ὁ ἀπέρχομαι . καί γάρ πόλις καί χώρα καί δύναμις πολύς καί μέγας εἰς ὁ κοινός προσλαμβάνω , ἐκ ὅς οὐ ὀλίγος μέγας γίγνομαι . οὕτως ἐγώ φημί ὁ πόλις οὐ ἥσσων ὁ ἐκπέμπω παρά αὐτός ἤ ὁ εἰσφέρω ὁ δέω πρός ὁ παρά ὁ Ἕλλην εἰμί χάρις . καί γάρ τοι συμβαίνω μόνος ὁ ταύτῃ καί διά ὁ ἐναντίος εὐδοκιμέω . ὁ γάρ αὐτός πρέσβυς ὁ ἄλλος Ἕλλην εἰμί καί εἰς νέος Ἕλλην τελέω πολλαχῆ , καθά ὁ Διόνυσος γράφω . ἐπέρχομαι δέ οὐδαμόθεν , ἀλλά αὐτόθεν φύω ὁ πανταχόθεν πόλις δέω δέχομαι . καί μήν δέχομαι ὁ ἁπανταχόθεν , πανταχῇ καί πέμπω , σῴζω ἐν οὗτος ὁ προσήκω ἑξῆς . καί γάρ ὁ πρέσβυς πολύς εἰμί ὁ ἀπόγονος ἔοικα καί μάλα ἤ τις ἄλλος , καί ὁ δέχομαι ὁ δέω ὁ κρατύς εἰμί . καί μήν ὁ γε ὁ σῖτος ἐν ἀρχή διανέμω πῶς οὐ εἰς τατός ἥκω ὁ καί ὁ ὁ ἀποικία σμῆνος διαπέμπω καί κατοικίζω ὁ γῆ ; ἄλλος τε καί ἐξουσία ἤδη πᾶς εἰμί ἐργάζομαι καί ὁ ὁ βίος τίθημι ῥᾴδιος ἀφορμή ἕνεκα . ἐκδέχομαι δέ ὁ πάλαι ὁ λόγος προσδοκάω μοῖρα , ὡς ἐγώ δοκέω , καί ὑπό πολύς , ὁ μετά ὁ κίνδυνος πρᾶξις , ὅς ἐγώ δείδω μή ὁ λέγω κίνδυνος ἔχω λέγω μάλα ἤ ὁ πόλις ὁ ἔργον ὅτε πραγματεύομαι . οὐ μήν ἀλλά ἀναγκαῖος ἅπτω καί οὗτος