aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 106
μὲν παῖδες , θεῶν δὲ καὶ τρόφιμοι , πρόγονοι δὲ τοῦ κοινοῦ βίου πᾶσιν ἀνθρώποις ; οἳ μετὰ τοιαύτην τιμὴν παρὰ τῶν θεῶν αὐτοῖς ὑπάρξασαν ἄλλα καλλίω τοῖς ἐξ ἑαυτῶν εἰς φιλοτιμίαν κατέλιπον , τοιοῦτοι μὲν πρὸς τοὺς δόντας θεοὺς γενόμενοι , οὕτω δʼ αὖ καὶ τοῖς ἄλλοις ὁμιλήσαντες ἀνθρώποις . καὶ τοῦτο μὲν ἐνταυθοῖ λῆξαν τελέως ἡμῖν διήνυσται , τὰ δʼ ἐντεῦθεν ὥσπερ ὁδοῦ διττὰ φέρει καὶ πλείω τμήματα τοῖς μὲν εἰρημένοις ἕκαστον ἐφεξῆς , ἐν μέρει δʼ εἰπεῖν , εἰ σώζοντα ἐν ἀλλήλοις τὴν διαδοχὴν , οὔπω δῆλον . κράτιστον δʼ ἴσως περὶ τῶν θείων πρῶτον διεξελθεῖν , εἶθʼ οὕτως καὶ περὶ τῆς ἄλλης ἐκείνων ἀρετῆς διαλέγεσθαι · ἔτι δʼ ὧν καθʼ αὑτούς τε καὶ ἐν κοινωνίαις εἰργάσαντο οἱ καθʼ ἑκάστους ἀεὶ τοὺς χρόνους . μικρὸν δὲ ἀναλήψομαι · οὐ γὰρ μόνον οἷς εἶπον ἐτίμησαν οἱ θεοὶ τὴν γῆν ὑμῖν , ἀλλὰ καὶ πολλοῖς ἄλλοις μεγάλοις , μεγίστῳ δὲ , ὃ καὶ μόνον εἰπεῖν ἴσως ἐξήρκει · περὶ γὰρ μόνης ταύτης τῶν ὑφʼ ἡλίῳ πόλεων ἤρισαν καὶ καταλαμβάνουσι τὴν ἀκρόπολιν ὥσπερ ἐπὶ μοναρχίᾳ σχεδὸν ὡς εἰπεῖν οἱ πρῶτοι τῶν θεῶν . ταύτης δὲ τῆς τιμῆς οὐχ ἥττω τὴν δευτέραν ἐπεδείξαντο , ἐπιτρέψαντες δικασταῖς καὶ κριταῖς αὐτοῖς τοῖς τότε τὴν χώραν ἔχουσι , νομίσαντες χάριεν καὶ κοῦφον ἐπʼ ἀμφότερα ἐν τοῖς παιδικοῖς κριθῆναι . φανέντων δὲ τῶν συμβόλων ἑκατέρωθεν , τοῦ τε ῥοθίου καὶ τοῦ θαλλοῦ , νικᾷ μὲν Ἀθηνᾶ καὶ καταδείκνυσι τὸν θαλλὸν νικῆς εἶναι σύμβολον , Ποσειδῶν δὲ ὑπεχώρησε μὲν , οὐ μὴν κατέλυσε τὸν ἔρωτα . τῆς δὲ παρʼ ἀμφοτέρων σπουδῆς τε καὶ τιμῆς οὐκ ἐλάττω σημεῖα τὰ δεύτερα · ἡ μὲν γὰρ σοφίᾳ νικᾶν ἔδωκε τῇ πόλει , ὁ δὲ ταῖς ναυμαχίαις οὐ μόνον τοὺς ἀνταγωνιστὰς νικᾶν , ἀλλὰ καὶ τοὺς τῶν αὐτῶν μετασχόντας , οἶμαι δὲ καὶ οἷς ὅλως ἀγῶνες καὶ νῖκαι ναυτικαὶ γεγόνασιν . ἀλλʼ ὁ μὲν περὶ τούτων ἐκδέχεται λόγος
Lemmas: μέν παῖς , θεός δέ καί τρόφιμος , πρόγονος δέ ὁ κοινός βίος πᾶς ἄνθρωπος ; ὁ μετά τοιοῦτος τιμή παρά ὁ θεός αὐτός ὑπάρχω ἄλλος καλός ὁ ἐκ ἑαυτοῦ εἰς φιλοτιμία καταλείπω , τοιοῦτος μέν πρός ὁ δίδωμι θεός γίγνομαι , οὕτως δέ αὖ καί ὁ ἄλλος ὁμιλέω ἄνθρωπος . καί οὗτος μέν ἐνταυθοῖ λήγω τέλειος ἐγώ διανύω , ὁ δέ ἐντεῦθεν ὥσπερ ὁδός δισσός φέρω καί πολύς τμῆμα ὁ μέν λέγω ἕκαστος ἐφεξῆς , ἐν μέρος δέ λέγω , εἰ σῴζω ἐν ἀλλήλων ὁ διαδοχή , οὔπω δῆλος . κρατύς δέ ἴσως περί ὁ θεῖος πρῶτος διεξέρχομαι , εἶτα οὕτως καί περί ὁ ἄλλος ἐκεῖνος ἀρετή διαλέγω · ἔτι δέ ὅς κατά ἑαυτοῦ τε καί ἐν κοινωνία ἐργάζομαι ὁ κατά ἕκαστος ἀεί ὁ χρόνος . μικρός δέ ἀναλαμβάνω · οὐ γάρ μόνος ὅς λέγω τιμάω ὁ θεός ὁ γῆ σύ , ἀλλά καί πολύς ἄλλος μέγας , μέγας δέ , ὅς καί μόνος λέγω ἴσως ἐξαρκέω · περί γάρ μόνος οὗτος ὁ ὑπό ἥλιος πόλις ἐρίζω καί καταλαμβάνω ὁ ἀκρόπολις ὥσπερ ἐπί μοναρχία σχεδόν ὡς λέγω ὁ πρῶτος ὁ θεός . οὗτος δέ ὁ τιμή οὐ ἥσσων ὁ δεύτερος ἐπιδείκνυμι , ἐπιτρέπω δικαστής καί κριτής αὐτός ὁ τότε ὁ χώρα ἔχω , νομίζω χαρίεις καί κοῦφος ἐπί ἀμφότερος ἐν ὁ παιδικός κρίνω . φαίνω δέ ὁ σύμβολος ἑκατέρωθεν , ὁ τε ῥόθιος καί ὁ θαλλός , νικάω μέν Ἀθήνη καί καταδείκνυμι ὁ θαλλός νικάω εἰμί σύμβολον , Ποσειδῶν δέ ὑποχωρέω μέν , οὐ μήν καταλύω ὁ ἔρως . ὁ δέ παρά ἀμφότερος σπουδή τε καί τιμή οὐ ἐλαχύς σημεῖον ὁ δεύτερος · ὁ μέν γάρ σοφία νικάω δίδωμι ὁ πόλις , ὁ δέ ὁ ναυμαχία οὐ μόνος ὁ ἀνταγωνιστής νικάω , ἀλλά καί ὁ ὁ αὐτός μετέχω , οἴομαι δέ καί ὅς ὅλος ἀγών καί νίκη ναυτικός γίγνομαι . ἀλλά ὁ μέν περί οὗτος ἐκδέχομαι λόγος