aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 167
πόλιν , εὖ τε καὶ ὡς ἑτέρως χωροῦσιν , ὡς τά τʼ εἰρημένα δηλοῖ καὶ διʼ ὧν προσθήσομεν ἔξεστι θεωρεῖν . πάσχω δʼ ἔγωγε πρὸς τὰς τῆς πόλεως πράξεις ὅπερ οἱ πρὸς τοὺς ἐν ὥρᾳ · ἀεὶ γάρ μοι τὸ προφαινόμενον τῶν ἔργων κάλλιστον φαίνεται καὶ τίθεμαι τούτῳ κατὰ τὸν λόγον . ταῦτα μὲν οὖν θεῶν τις ἂν κρίνειε καλῶς , ἐγὼ δʼ , ὥσπερ ὑπεσχόμην , δίειμι τῶν λοιπῶν τὰ γνωριμώτατα , ἐξ ὧν ἅμα τήν τε γνώμην καὶ τὴν δύναμιν τῆς πόλεως ἔξεστι λογίζεσθαι . ἕνα μὲν τοίνυν καὶ πρῶτον ἄτοπον πόλεμον καὶ θαυμαστὸν ἤρατο ὑπὲρ Θηβαίων . ἐπειδὴ γὰρ ὡς ἀπειρηκότων ὑμῶν Λακεδαιμόνιοι παιδιὰν τὰ λοιπὰ κρίναντες ἤρχοντο τῆς δυναστείας ἀπὸ τῶν ἑαυτῶν συμμάχων καὶ φρουρὰν ἐπὶ Θηβαίους ἔφαινον , ἀμφότερα ἐξέπληξε τοὺς Ἕλληνας · οὔτε γὰρ ἡ πόλις ἐχθροῖς πικροτέροις οὔτʼ αὖ Λακεδαιμόνιοι συμμάχοις προθυμοτέροις ἅμα καὶ δυνατωτέροις ἐπʼ αὐτὴν ἐκείνην ἐκέχρηντο , οὐ μόνον ἀρχομένου τοῦ πολέμου καὶ μεσοῦντος , ἀλλὰ καὶ τὰ τελευταῖα πεπαυμένου . ἀλλʼ ὅμως ὁ δῆμος οὐκ ἐφήσθη τοῖς γιγνομένοις , οὐδʼ αὖ τὴν ἀκαιρίαν κατεμέμψατο τῷ μήτε ναῦς μήτε τεῖχος ἔχειν πω τότε , ἄλλʼ ὥσπερ οὗ Λακεδαιμόνιοι κινοῦνται , ἐνταῦθα σφᾶς δέον εἶναι τοὺς ἀπαντῶντας , παραβάλλοντες μέσην τοῖς τοῦ πολέμου κινδύνοις τὴν πόλιν , παρʼ αὐτὰ τὰ τῶν συμφορῶν ὑπομνήματα , ἐξελθόντες εἰς Ἁλίαρτον ἐναντία Λυσάνδρῳ καὶ Παυσανίᾳ τὴν Βοιωτίαν ἐξείλοντο . καὶ τότε δὴ Λύσανδρος ἀκριβῶς ᾔσθετο ὅτι οὐχ , ὡς ᾤετο , ἐνενικήκει τὴν τῶν Ἀθηναίων πόλιν , ἀλλʼ ὥσπερ ὠνειροπόλησε τοῖς παισὶ παραπλησίως · ἡ μὲν γὰρ εὐθὺς ἀνειλήφει τὰς συμφορὰς , ὁ δʼ οὐ τὰ τῶν Ἑλλήνων διῴκει , ἀλλʼ ὁμοῦ τοῖς ἄλλοις ἔκειτο . οὐ πολλῷ δʼ ὕστερον καὶ Κορινθίους Ἑλληνικὴ καὶ τῇ πόλει πρέπουσα μετῆλθε δίκη , καὶ καταφεύγουσι καὶ οὗτοι πρὸς τὴν πόλιν · ἣν ὁτιοῦν δρῶσαν κακὸν αὐτοὺς οὐκ ἄν ποτε τὴν ἱκανὴν δίκην ἔχειν νομίσαι πᾶς τις ἂν εἴκασεν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων , οἱ δʼ ἅπερ περὶ Θηβαίων , ταῦτα καὶ περὶ τούτων γνόντες βοηθοῦσιν εἰς Κόρινθον , ὡς ἄν τις ὑπὲρ τῆς οἰκείας · καὶ γενομένου τοῦ πολέμου
Lemmas: πόλις , εὖ τε καί ὡς ἕτερος χωρέω , ὡς ὁ τε λέγω δηλόω καί διά ὅς προστίθημι ἔξεστι θεωρέω . πάσχω δέ ἐγώ πρός ὁ ὁ πόλις πρᾶξις ὅς ὁ πρός ὁ ἐν ὥρα · ἀεί γάρ ἐγώ ὁ προφαίνω ὁ ἔργον καλός φαίνω καί τίθημι οὗτος κατά ὁ λόγος . οὗτος μέν οὖν θεός τις ἄν κρίνω καλός , ἐγώ δέ , ὥσπερ ὑπέχω , διέρχομαι ὁ λοιπός ὁ γνώριμος , ἐκ ὅς ἅμα ὁ τε γνώμη καί ὁ δύναμις ὁ πόλις ἔξεστι λογίζομαι . εἷς μέν τοίνυν καί πρῶτος ἄτοπος πόλεμος καί θαυμαστός ἀείρω ὑπέρ Θηβαῖος . ἐπειδή γάρ ὡς ἀπολέγω σύ Λακεδαιμόνιος παιδιά ὁ λοιπός κρίνω ἔρχομαι ὁ δυναστεία ἀπό ὁ ἑαυτοῦ σύμμαχος καί φρουρά ἐπί Θηβαῖος φαίνω , ἀμφότερος ἐκπλήγνυμι ὁ Ἕλλην · οὔτε γάρ ὁ πόλις ἐχθρός πικρός οὔτε αὖ Λακεδαιμόνιος σύμμαχος πρόθυμος ἅμα καί δυνατός ἐπί αὐτός ἐκεῖνος χράω , οὐ μόνος ἄρχω ὁ πόλεμος καί μεσόω , ἀλλά καί ὁ τελευταῖος παύω . ἀλλά ὅμως ὁ δῆμος οὐ ἐφέζομαι ὁ γίγνομαι , οὐδέ αὖ ὁ ἀκαιρία καταμέμφομαι ὁ μήτε ναῦς μήτε τεῖχος ἔχω πω τότε , ἄλλος ὥσπερ οὗ Λακεδαιμόνιος κινέω , ἐνταῦθα σφεῖς δέω εἰμί ὁ ἀπαντάω , παραβάλλω μέσος ὁ ὁ πόλεμος κίνδυνος ὁ πόλις , παρά αὐτός ὁ ὁ συμφορά ὑπόμνημα , ἐξέρχομαι εἰς Ἁλίαρτος ἐναντίος Λύσανδρος καί Παυσανίας ὁ Βοιωτία ἐξαιρέω . καί τότε δή Λύσανδρος ἀκριβής αἰσθάνομαι ὅτι οὐ , ὡς οἴομαι , νικάω ὁ ὁ Ἀθηναῖος πόλις , ἀλλά ὥσπερ ὀνειροπολέω ὁ παῖς παραπλήσιος · ὁ μέν γάρ εὐθύς ἀναλαμβάνω ὁ συμφορά , ὁ δέ οὐ ὁ ὁ Ἕλλην διοικέω , ἀλλά ὁμοῦ ὁ ἄλλος κεῖμαι . οὐ πολύς δέ ὕστερον καί Κορίνθιος Ἑλληνικός καί ὁ πόλις πρέπω μετέρχομαι δίκη , καί καταφεύγω καί οὗτος πρός ὁ πόλις · ὅς ὁστισοῦν δράω κακός αὐτός οὐ ἄν ποτέ ὁ ἱκανός δίκη ἔχω νομίζω πᾶς τις ἄν εἰκάζω ἐκ ὁ ὑπάρχω , ὁ δέ ὅς περί Θηβαῖος , οὗτος καί περί οὗτος γιγνώσκω βοηθέω εἰς Κόρινθος , ὡς ἄν τις ὑπέρ ὁ οἰκεῖος · καί γίγνομαι ὁ πόλεμος