aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 124
ὑπελείποντο , ἡ δὲ νεότης ἐχώρει . καὶ πρῶτον μὲν τοὺς ἐν τοῖς στεφανίταις δρόμους ἀπέκρυψαν , ὅσῳ περὶ καλλιόνων τῶν ἄθλων ἠγωνίζοντο , τοσούτῳ θαυμαστοτέραν τὴν προθυμίαν παρασχόμενοι · ἔπειτα κρείττους ἦσαν τὰ τελευταῖα ἢ τὰ ἀπὸ τῶν πυλῶν . καίτοι μεσοῦντας μὲν ἔτι τῆς πορείας προσέβαλεν ὥσπερ πνεῦμα ἀπὸ θαλάττης βοὴ συμμιγὴς ἵππων καὶ ἀνδρῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐφολκίων τῷ στρατοπέδῳ , τῶν μὲν χρείας ἕνεκα , τῶν δὲ καὶ ψυχαγωγίας βαρβαρικῆς κεκομισμένων . ὑπερβαλόντες δʼ οὐκ εἶχον ὅ τι ἴδωσι , πλὴν τῶν πολεμίων καὶ τῶν ἀτόπων ἐκείνων φασμάτων . χαλκὸς δὲ καὶ σίδηρος πόρρωθεν εἶργε μὴ προσιέναι . τοσαύτη δʼ ἦν ὑπερηφανία τῆς παρασκευῆς καὶ τῶν ποιουμένων ὥστʼ ἐξαρκεῖν ἐδόκει τοῖς βαρβάροις ὀφθῆναι μόνον . ᾤοντο γὰρ ὥσπερ ἐν ἄθλοις ἅπαντας εὐθὺς ἀπογνώσεσθαι καὶ δώσειν ἑαυτοὺς ἀκονιτί . αὕτη πρώτη δημοτελὴς κρίσις ἐν τῷ μέσῳ κατὰ τοὺς ἀνθρώπους ἐγένετο ἀρετῆς πρὸς πλοῦτον καὶ φρονήματος Ἑλληνικοῦ πρὸς βαρβάρων πλῆθος καὶ παρασκευὴν , οὐ λόγων εὐφημίᾳ κριθεῖσα , ἀλλʼ ἔργων ἀποδείξει καὶ τῷ καλοῦντι τοῦ καιροῦ . οὐ γὰρ εἰς φόβον τὴν θέαν ἔτρεψαν , ἀλλʼ εἰς προθυμίαν κατεχρήσαντο , οὐδʼ ἐξεπλάγησαν τῶν ὁρωμένων τὴν ἀήθειαν , ἀλλʼ ἥσθησαν ὁρῶντες ὅσων κρείττους γενήσονται , καὶ νομίσαντες ὥσπερ ἀφορμὴν εἰληφέναι παρὰ τῆς τύχης ὑπερβαλέσθαι πάντας ἀνθρώπους ἀνδραγαθίᾳ καὶ τοῦτʼ εἶναι πλέον τῆς τοσαύτης στρατιᾶς ἔχειν ὥσπερ χρήμασιν ἀφθόνως χρήσασθαι , καὶ διανοηθέντες ὅτι νῦν ὥσπερ ἑστιάσονται λαμπρῶς ὑπὸ τῶν βαρβάρων καὶ τῆς ἀρετῆς ἀξίως τῆς ἑαυτῶν . καὶ γὰρ ἵπποι καὶ βέλη καὶ νῆες καὶ ψέλια καὶ στρεπτοὶ καὶ κύνες καὶ πάντα χρήματα δῶρα τῆς τύχης ἐστὶ προκείμενα τοῖς κρείττοσι , καὶ πάντα ταῦτα ἡ νίκη παραδίδωσι . ταῦτα καὶ στρατηγοὶ πρὸς ἑαυτοὺς εἰπόντες καὶ πρὸς ἀλλήλους ἕκαστοι διαλεχθέντες , ἐκ θεῶν ἀρξάμενοι καὶ τοῦ φίλου παιῶνος ,
Lemmas: ὑπολείπω , ὁ δέ νεότης χωρέω . καί πρῶτος μέν ὁ ἐν ὁ στεφανίτης δρόμος ἀποκρύπτω , ὅσος περί καλός ὁ ἆθλον ἀγωνίζομαι , τοσοῦτος θαυμαστός ὁ προθυμία παρέχω · ἔπειτα κρατύς εἰμί ὁ τελευταῖος ἤ ὁ ἀπό ὁ πύλη . καίτοι μεσόω μέν ἔτι ὁ πορεία προσβάλλω ὥσπερ πνεῦμα ἀπό θάλασσα βοή συμμιγής ἵππος καί ἀνήρ καί ὁ ἄλλος ἐφόλκιον ὁ στρατόπεδον , ὁ μέν χρεία ἕνεκα , ὁ δέ καί ψυχαγωγία βαρβαρικός κομίζω . ὑπερβάλλω δέ οὐ ἔχω ὅς τις ὁράω , πλήν ὁ πολέμιος καί ὁ ἄτοπος ἐκεῖνος φάσμα . χαλκός δέ καί σίδηρος πρόσωθεν ἔργω μή προσέρχομαι . τοσοῦτος δέ εἰμί ὑπερηφανία ὁ παρασκευή καί ὁ ποιέω ὥστε ἐξαρκέω δοκέω ὁ βάρβαρος ὁράω μόνος . οἴομαι γάρ ὥσπερ ἐν ἆθλον ἅπας εὐθύς ἀπογιγνώσκω καί δίδωμι ἑαυτοῦ ἀκονιτί . οὗτος πρῶτος δημοτελής κρίσις ἐν ὁ μέσος κατά ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι ἀρετή πρός πλοῦτος καί φρόνημα Ἑλληνικός πρός βάρβαρος πλῆθος καί παρασκευή , οὐ λόγος εὐφημία κρίνω , ἀλλά ἔργον ἀπόδειξις καί ὁ καλέω ὁ καιρός . οὐ γάρ εἰς φόβος ὁ θέα τρέπω , ἀλλά εἰς προθυμία καταχράω , οὐδέ ἐκπλήσσω ὁ ὁράω ὁ ἀήθεια , ἀλλά ἥδομαι ὁράω ὅσος κρατύς γίγνομαι , καί νομίζω ὥσπερ ἀφορμή λαμβάνω παρά ὁ τύχη ὑπερβάλλω πᾶς ἄνθρωπος ἀνδραγαθία καί οὗτος εἰμί πολύς ὁ τοσοῦτος στρατιά ἔχω ὥσπερ χρῆμα ἄφθονος χράω , καί διανοέω ὅτι νῦν ὥσπερ ἑστιάω λαμπρός ὑπό ὁ βάρβαρος καί ὁ ἀρετή ἄξιος ὁ ἑαυτοῦ . καί γάρ ἵππος καί βέλος καί ναῦς καί ψέλιον καί στρεπτός καί κύων καί πᾶς χρῆμα δῶρον ὁ τύχη εἰμί πρόκειμαι ὁ κρατύς , καί πᾶς οὗτος ὁ νίκη παραδίδωμι . οὗτος καί στρατηγός πρός ἑαυτοῦ λέγω καί πρός ἀλλήλων ἕκαστος διαλέγω , ἐκ θεός ἄρχω καί ὁ φίλος Παιάν ,