aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 153
ἐλλελεῖφθαι τοῖς Ἕλλησι τὸ μὴ οὐ πεπονθότας εἶναι , ἀνθʼ ὧν δεῖν ἀμύνεσθαι καὶ μηδαμῶς μικρῶς , ἑτέρου δὲ τοῦ πρὸς τὸν λοιπὸν χρόνον ἀσφαλοῦς τῇ Ἑλλάδι , ἕως ἔγνω βασιλεὺς παραπλήσιον ποιῶν ἀνταίρων τῇ πόλει ὥσπερ ἂν εἰ πρὸς φλόγα πολλὴν ἐπιοῦσαν ὕλην ἐπηρμένος ἠγωνίζετο . οὐδὲν γὰρ ἦν ὅ τι οὐκ ἔπασχεν , ἀλλʼ ἀνηλίσκετο αὐτὸς ἐξ αὑτοῦ καὶ τὴν χώραν ἐπιτείχισμα τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας ἔχων ᾔσθετο , καὶ προῆλθεν ὁδῷ τὸ τρίτον κάλλιον τοῦ πρώτου νομίσας , μᾶλλον δὲ ἀναγκαιότερον . ἐπεθύμησε μὲν γὰρ τὸ ἐξ ἀρχῆς τὴν Ἑλλάδα προσλαβεῖν καὶ τῆς Εὐρώπης τὸ λοιπὸν , ᾔσθετο δὲ οὐ δυνατῶν ἐρῶν . δεύτερον ἦν αὐτῷ τὴν ὑπάρχουσαν ἀρχὴν διασώσασθαι , οὐδὲ τοῦθʼ ἡ πόλις ἠνέσχετο . τὴν σωτηρίαν καὶ δὴ πλείονος ἀξίαν ἐποιήσατο , καὶ ὑποχωρεῖ τῇ πόλει τοσοῦτον ἐκ γῆς καὶ θαλάττης , οὐχ ὅσον , φασὶ , πρύμναν κρούσασθαι οὐδʼ ὡς ἐπὶ πόδα ἀναχωρῆσαι , ἀλλʼ ἀφῆκε πάντα μὲν τὸν κάτω τόπον , μυριάδας σταδίων τῆς Ἀσίας οὐκ ἔλαττον ἢ μεγάλης ἀρχῆς εἶναι τὸ σύμπαν · ὥστε μὴ μόνον τὰς νήσους καὶ τοὺς ἐν ταύταις παντοδαποὺς Ἕλληνας ἐλευθέρους εἶναι , ἀλλὰ καὶ τοὺς τὴν ἐκείνου χώραν κατοικοῦντας πλέον τῆς ἐκείνου δυναστείας καὶ ἀρχῆς ἀπέχειν ἢ πρότερον τοὺς τὴν ἀρχαίαν Ἑλλάδα . εἶχε μέν γε πρὸ τοῦ τὸν μέχρι Πηνειοῦ τόπον · καίτοι τὸ θαυμαστὸν ἀφεῖλον , ὡς δή τι θαυμαστὸν λέγων · εἶχε δὲ πάντα τὸν μέχρι τῆς Ἀττικῆς , ἕως ἐνέτυχε τοῖς ἐκ τῆς Ἀττικῆς ἐν τῇ θαλάττῃ · τοσοῦτον παρελήλυθε τὸν ὀμφαλὸν τῆς γῆς τε καὶ τῆς Ἑλλάδος , τοὺς Δελφούς . ἐκ δὲ τῶν τῆς πόλεως ἀγώνων καὶ ἀποστόλων εἰς τοῦτο κατῆλθεν ὥσθʼ ὡμολόγησε δυοῖν μὲν ὅροιν εἴσω μηκέτι πλευσεῖσθαι , πρὸς μεσημβρίαν μὲν Χελιδονέας , πρὸς δὲ ἄρκτον Κυανέας θέμενος , θαλάττης δʼ ἀφέξειν ἴσον πανταχῆ σταδίους πεντακοσίους · ὥστʼ εἶναι τὸν κύκλον τοῦτον ἀντʼ ἄλλου τινος στεφάνου τοῖς Ἕλλησιν ὑπὲρ κεφαλῆς καὶ τὴν φρουρὰν ἐξ αὐτῆς τῆς χώρας τοῦ βασιλέως .
Lemmas: ἐλλείπω ὁ Ἕλλην ὁ μή οὐ πάσχω εἰμί , ἀντί ὅς δέω ἀμύνω καί μηδαμῶς μικρός , ἕτερος δέ ὁ πρός ὁ λοιπός χρόνος ἀσφαλής ὁ Ἑλλάς , ἕως γιγνώσκω βασιλεύς παραπλήσιος ποιέω ἀνταίρω ὁ πόλις ὥσπερ ἄν εἰ πρός φλόξ πολύς ἐπέρχομαι ὕλη ἐπαίρω ἀγωνίζομαι . οὐδείς γάρ εἰμί ὅς τις οὐ πάσχω , ἀλλά ἀναλίσκω αὐτός ἐκ ἑαυτοῦ καί ὁ χώρα ἐπιτείχισμα ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία ἔχω αἰσθάνομαι , καί προέρχομαι ὁδός ὁ τρίτος καλός ὁ πρῶτος νομίζω , μάλα δέ ἀναγκαῖος . ἐπιθυμέω μέν γάρ ὁ ἐκ ἀρχή ὁ Ἑλλάς προσλαμβάνω καί ὁ Εὐρώπη ὁ λοιπός , αἰσθάνομαι δέ οὐ δυνατός ἐράω . δεύτερος εἰμί αὐτός ὁ ὑπάρχω ἀρχή διασῴζω , οὐδέ οὗτος ὁ πόλις ἀνέχω . ὁ σωτηρία καί δή πολύς ἄξιος ποιέω , καί ὑποχωρέω ὁ πόλις τοσοῦτος ἐκ γῆ καί θάλασσα , οὐ ὅσος , φημί , πρύμνα κρούω οὐδέ ὡς ἐπί πούς ἀναχωρέω , ἀλλά ἀφίημι πᾶς μέν ὁ κάτω τόπος , μυριάς στάδιον ὁ Ἀσία οὐ ἐλαχύς ἤ μέγας ἀρχή εἰμί ὁ σύμπας · ὥστε μή μόνος ὁ νῆσος καί ὁ ἐν οὗτος παντοδαπός Ἕλλην ἐλεύθερος εἰμί , ἀλλά καί ὁ ὁ ἐκεῖνος χώρα κατοικέω πολύς ὁ ἐκεῖνος δυναστεία καί ἀρχή ἀπέχω ἤ πρότερος ὁ ὁ ἀρχαῖος Ἑλλάς . ἔχω μέν γε πρό ὁ ὁ μέχρι Πηνειός τόπος · καίτοι ὁ θαυμαστός ἀφαιρέω , ὡς δή τις θαυμαστός λέγω · ἔχω δέ πᾶς ὁ μέχρι ὁ Ἀττική , ἕως ἐντυγχάνω ὁ ἐκ ὁ Ἀττική ἐν ὁ θάλασσα · τοσοῦτος παρέρχομαι ὁ ὀμφαλός ὁ γῆ τε καί ὁ Ἑλλάς , ὁ Δελφοί . ἐκ δέ ὁ ὁ πόλις ἀγών καί ἀπόστολος εἰς οὗτος κατέρχομαι ὥστε ὁμολογέω δύο μέν ὅρος εἴσω μηκέτι πλέω , πρός μεσημβρία μέν Χελιδονεύς , πρός δέ ἄρκτος Κυάνεαι τίθημι , θάλασσα δέ ἀπέχω ἴσος πανταχῇ στάδιον πεντακόσιοι · ὥστε εἰμί ὁ κύκλος οὗτος ἀντί ἄλλος τις στέφανος ὁ Ἕλλην ὑπέρ κεφαλή καί ὁ φρουρά ἐκ αὐτός ὁ χώρα ὁ βασιλεύς .