aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 174
κατελέλειπτο τὰ πράγματα ἐν τούτῳ Λακεδαιμονίοις ὥστε δεῖν ἢ θεῶν τινα χεῖρα ὑπερέχειν , ἢ τὴν πόλιν κληρονομῆσαι τῶν ἐκείνοις ὄντων κινδύνων ἐθελοντάς · καίτοι ἀφῖκτο μὲν κατʼ ἀρχὰς εὐθὺς κήρυξ παρὰ τῶν Θηβαίων , ὡς ἐπʼ εὐαγγελίοις ἐστεφανωμένος , ἧκε δʼ ἡ Πελοπόννησος ἅπασα διδοῦσα ἑαυτὴν , κελεύουσα ἐπʼ ἀναιρέσει τῆς Σπάρτης ἡγεῖσθαι · εἰ δὲ μὴ , Θηβαίοις ἠπείλουν προσθήσεσθαι . οἱ δʼ ἐπὶ μὲν τοῖς παρὰ τοῦ κήρυκος οὕτως ἐδάκρυσαν ὥσπερ οἰκείαν τινὰ συμφορὰν ἀκούσαντες καὶ ἀπέπεμψαν ὥσπερ ἐκ τῶν βαρβάρων ἥκοντα , πλεῖστον δὴ δόξης ψευσθέντα · τὴν δὲ Λακεδαιμονίων ἐρημίαν ἀντὶ τῆς Πελοποννησίων ἑκουσίου συμμαχίας καὶ τῆς φιλίας τῶν κεκρατηκότων εἵλοντο , οὐχ ὧν ἐπεπόνθεσαν αὐτοὶ μνημονεύσαντες , ἀλλʼ ἃ πείσονται Λακεδαιμόνιοι περιοφθέντες αὑτῶν εἶναι λῦσαι νομίσαντες . ὃ δὲ δὴ μάλιστα ἄξιον τῆς ἐκείνων φύσεως ἀγασθῆναι καὶ κρεῖττον ἢ κατʼ ἄνθρωπον ἡγήσασθαι , ἐξὸν γὰρ αὑτοῖς ἀκολουθοῦντας ἔχειν Λακεδαιμονίους καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν , ἢ περιιδεῖν ἐπὶ κεφαλὴν ὠσθέντας , συμμάχων , περιοίκων , οἰκετῶν , ἁπάντων ἐπανεστηκότων , ἐπὶ τοῖς ἴσοις ἐδέξαντο , καὶ πορευομένης ὥσπερ φλογὸς τῆς Θηβαίων δυνάμεως ἐπὶ τὴν πόλιν τῶν Λακεδαιμονίων καὶ τὰ λοιπὰ τῆς Πελοποννήσου μόνοι καὶ Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων προστάντες ἐκώλυσαν . ἐξ ὧν οὕτως ὑπὸ πάντων ἑωρῶντο ὥστε καταστῆναι τὴν πόλιν συνέδριον τῆς συμμαχίας ἁπάσης . θαυμάζω τοίνυν τῶν τὰ Μηλίων καὶ Σκιωναίων τολμώντων προφέρειν τῇ πόλει ποῦ γῆς ἢ θαλάττης ὄντες ταῦτα κατηγοροῦσι , πότερον ταῦτα μόνα ἀκούσαντες τῶν πεπραγμένων τῇ κατὰ ἦθος πόλει , ἢ ταῖς ἑαυτῶν πατρίσιν οὐκ ἂν συμβουληθέντες καὶ ταῦτα καὶ τἄλλα ὑπάρχειν ὅσα τῇ πόλει ; εἰ μὲν γὰρ οὐ συμβούλεσθαι φήσουσιν , ἀντεπιδειξάντων οἷς ἀγάλλονται · εἰ δʼ οὐκ ἂν φύγοιεν τὴν αἵρεσιν , εἴ τις αὐτοῖς διδοίη θεῶν , παυσάσθων μείζοσιν ἢ καθʼ αὑτοὺς λόγοις ἐγχειροῦντες . ἔτι τοίνυν
Lemmas: καταλείπω ὁ πρᾶγμα ἐν οὗτος Λακεδαιμόνιος ὥστε δέω ἤ θεός τις χείρ ὑπερέχω , ἤ ὁ πόλις κληρονομέω ὁ ἐκεῖνος εἰμί κίνδυνος ἐθελοντής · καίτοι ἀφικνέομαι μέν κατά ἀρχή εὐθύς κήρυξ παρά ὁ Θηβαῖος , ὡς ἐπί εὐαγγέλιον στεφανόω , ἵημι δέ ὁ Πελοπόννησος ἅπας δίδωμι ἑαυτοῦ , κελεύω ἐπί ἀναίρεσις ὁ Σπάρτη ἡγέομαι · εἰ δέ μή , Θηβαῖος ἀπειλέω προστίθημι . ὁ δέ ἐπί μέν ὁ παρά ὁ κῆρυξ οὕτως δακρύω ὥσπερ οἰκεῖος τις συμφορά ἀκούω καί ἀποπέμπω ὥσπερ ἐκ ὁ βάρβαρος ἥκω , πολύς δή δόξα ψεύδω · ὁ δέ Λακεδαιμόνιος ἐρημία ἀντί ὁ Πελοποννήσιος ἑκούσιος συμμαχία καί ὁ φιλία ὁ κρατέω αἱρέω , οὐ ὅς πάσχω αὐτός μνημονεύω , ἀλλά ὅς πάσχω Λακεδαιμόνιος περιοράω ἑαυτοῦ εἰμί λύω νομίζω . ὅς δέ δή μάλα ἄξιος ὁ ἐκεῖνος φύσις ἄγαμαι καί κρατύς ἤ κατά ἄνθρωπος ἡγέομαι , ἔξεστι γάρ ἑαυτοῦ ἀκολουθέω ἔχω Λακεδαιμόνιος καί κατά γῆ καί κατά θάλασσα , ἤ περιοράω ἐπί κεφαλή ὠθέω , σύμμαχος , περίοικος , οἰκέτης , ἅπας ἐπανίστημι , ἐπί ὁ ἴσος δέχομαι , καί πορεύω ὥσπερ φλόξ ὁ Θηβαῖος δύναμις ἐπί ὁ πόλις ὁ Λακεδαιμόνιος καί ὁ λοιπός ὁ Πελοπόννησος μόνος καί Ἕλλην καί βάρβαρος προΐστημι κωλύω . ἐκ ὅς οὕτως ὑπό πᾶς ὁράω ὥστε καθίστημι ὁ πόλις συνέδριον ὁ συμμαχία ἅπας . θαυμάζω τοίνυν ὁ ὁ Μήλιος καί Σκιωναῖος τολμάω προφέρω ὁ πόλις ποῦ γῆ ἤ θάλασσα εἰμί οὗτος κατηγορέω , πότερος οὗτος μόνος ἀκούω ὁ πράσσω ὁ κατά ἦθος πόλις , ἤ ὁ ἑαυτοῦ πατρίς οὐ ἄν συμβούλομαι καί οὗτος καί ἄλλος ὑπάρχω ὅσος ὁ πόλις ; εἰ μέν γάρ οὐ συμβούλομαι φημί , ἀντεπιδείκνυμι ὅς ἀγάλλω · εἰ δέ οὐ ἄν φεύγω ὁ αἵρεσις , εἰ τις αὐτός δίδωμι θεός , παύω μέγας ἤ κατά ἑαυτοῦ λόγος ἐγχειρέω . ἔτι τοίνυν