aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 181
καὶ πάντες Ἕλληνες , καὶ παρʼ ὑμῶν αὐτῶν καὶ τῶν παρʼ ὑμῖν πρώτων διαφερόντως εἰσέτι νῦν ἐφʼ ἑκάστῃ ἡμέρᾳ τελεῖσθαι τῇ πόλει τῆς νίκης · οἳ τὰς μὲν πατρίους φωνὰς ἐκλελοίπασι καὶ καταισχυνθεῖεν ἂν καὶ ἐν σφίσιν αὐτοῖς διαλεχθῆναι τὰ ἀρχαῖα παρόντων μαρτύρων · πάντες δὲ ἐπὶ τήνδε ἐληλύθασιν ὥσπερ ὅρον τινὰ παιδείας νομίζοντες . ταύτην ἐγὼ τὴν μεγάλην ἀρχὴν καλῶ τὴν Ἀθηναίων , οὐ τριήρεις διακοσίας , ἢ πλείους , οὐδʼ Ἰωνίαν , οὐδʼ Ἑλλήσποντον , οὐδὲ τὰ ἐπὶ Θρᾴκης , ἃ μυρίους μεταβέβληκεν ἄρχοντας . τοσοῦτον γὰρ τὸ διάφορον τῶνδε τῶν λόγων πρὸς ἅπαντας τοὺς ἄλλους ἐξ ἀρχῆς τε ἦν καὶ ἔτι μᾶλλον ἐξεφάνη τῷ χρόνῳ , ὥστʼ οὐ μόνον ἐκλελοιπότων σχεδὸν ἤδη τῶν ἄλλων οἵδε τοσοῦτον ἀνθοῦσιν , ἀλλὰ καὶ φήσειεν ἄν τις ἁπάσας τὰς τῶν ἄλλων φωνὰς καὶ μὴ ὅτι βαρβάρων , ἀλλʼ αὐτῶν τῶν Ἑλλήνων τοῖς τῶν ψελλιζομένων παίδων ῥήμασι προσεοικέναι ὡς τῇ παρʼ ὑμῶν παραβαλεῖν . μέχρι μὲν γὰρ δυοῖν καὶ τριῶν ῥημάτων κἂν ἀκούοι τις κἂν τέρποιτο ὥσπερ ἐν παιδιᾷ , τὸ δὲ λοιπὸν κόρος ἤδη καὶ πάντα ἐλέγχεται · μόνη δὲ ἥδε πάσαις μὲν πανηγύρεσι , πᾶσι δὲ συλλόγοις καὶ βουλευτηρίοις σύμμετρος , ἔτι δὲ ἅπασι καὶ καιροῖς καὶ τόποις ἀρκεῖ καὶ διʼ ἴσου πρέπει · δύο γὰρ τὰ πρῶτα σχεδὸν ὡς εἰπεῖν κέκτηται μόνη , σεμνότητα λέγω καὶ χάριν . ἀλλὰ μὴν τοῦ γε διὰ πάντων ἀγῶνος καὶ τόνου καὶ δρόμου καὶ κράτους τίς ἂν οἷός τʼ εἴη πλησίον ἐλθεῖν , ἑτέραν κομίζων γλῶτταν , καὶ οὐχ ὡς ἀληθῶς παῖς ἀνδρὸς ἡττηθεὶς ἄπεισιν , ἵνʼ εὐπρεπῶς εἴπω ; καὶ γάρ τοι πᾶσα μὲν ποίησις ἡ παρʼ ὑμῶν ἀρίστη καὶ τελεωτάτη , καὶ ὅση σεμνότητος καὶ ὅση χαρίτων προέστηκεν . εἰ δὲ δεῖ καὶ τῆς Ὁμήρου μνησθῆναι , μετέχει καὶ ταύτης τῆς φιλοτιμίας ἡ πόλις , οὐ μόνον διὰ τῆς ἀποίκου πόλεως , ἀλλʼ ὅτι καὶ ἡ φωνὴ σαφῶς ἐνθένδε . ἅπαντες δὲ οἱ λόγοι διὰ πάντων τῶν εἰδῶν οἱ παρʼ ὑμῖν ἄριστοι καὶ οὓς οἱ παρʼ ὑμῶν ἐποίησαν , καὶ σχεδὸν οἱ διὰ πάντων ἐν Ἕλλησι νικήσαντες ἅπαντες τῇ τῶν
Lemmas: καί πᾶς Ἕλλην , καί παρά σύ αὐτός καί ὁ παρά σύ πρῶτος διαφερόντως εἰσέτι νῦν ἐπί ἕκαστος ἡμέρα τελέω ὁ πόλις ὁ νίκη · ὅς ὁ μέν πάτριος φωνή ἐκλείπω καί καταισχύνω ἄν καί ἐν σφεῖς αὐτός διαλέγω ὁ ἀρχαῖος πάρειμι μάρτυς · πᾶς δέ ἐπί ὅδε ἔρχομαι ὥσπερ ὅρος τις παιδεία νομίζω . οὗτος ἐγώ ὁ μέγας ἀρχή καλέω ὁ Ἀθηναῖος , οὐ τριήρης διακόσιοι , ἤ πολύς , οὐδέ Ἰωνία , οὐδέ Ἑλλήσποντος , οὐδέ ὁ ἐπί Θρᾴκη , ὅς μυρίος μεταβάλλω ἄρχω . τοσοῦτος γάρ ὁ διάφορος ὅδε ὁ λόγος πρός ἅπας ὁ ἄλλος ἐκ ἀρχή τε εἰμί καί ἔτι μάλα ἐκφαίνω ὁ χρόνος , ὥστε οὐ μόνος ἐκλείπω σχεδόν ἤδη ὁ ἄλλος ὅδε τοσοῦτος ἀναθέω , ἀλλά καί φημί ἄν τις ἅπας ὁ ὁ ἄλλος φωνή καί μή ὅτι βάρβαρος , ἀλλά αὐτός ὁ Ἕλλην ὁ ὁ ψελλίζω παῖς ῥῆμα προσέοικα ὡς ὁ παρά σύ παραβάλλω . μέχρι μέν γάρ δύο καί τρεῖς ῥῆμα ἄν ἀκούω τις ἄν τέρπω ὥσπερ ἐν παιδιά , ὁ δέ λοιπός κόρος ἤδη καί πᾶς ἐλέγχω · μόνος δέ ὅδε πᾶς μέν πανήγυρις , πᾶς δέ σύλλογος καί βουλευτήριον σύμμετρος , ἔτι δέ ἅπας καί καιρός καί τόπος ἀρκέω καί διά ἴσος πρέπω · δύο γάρ ὁ πρῶτος σχεδόν ὡς λέγω κτάομαι μόνος , σεμνότης λέγω καί χάρις . ἀλλά μήν ὁ γε διά πᾶς ἀγών καί τόνος καί δρόμος καί κράτος τίς ἄν οἷος τε εἰμί πλησίον ἔρχομαι , ἕτερος κομίζω γλῶσσα , καί οὐ ὡς ἀληθής παῖς ἀνήρ ἡσσάομαι ἄπειμι , ἵνα εὐπρεπής λέγω ; καί γάρ τοι πᾶς μέν ποίησις ὁ παρά σύ ἀγαθός καί τέλειος , καί ὅσος σεμνότης καί ὅσος χάρις προΐστημι . εἰ δέ δέω καί ὁ Ὅμηρος μιμνῄσκω , μετέχω καί οὗτος ὁ φιλοτιμία ὁ πόλις , οὐ μόνος διά ὁ ἄποικος πόλις , ἀλλά ὅτι καί ὁ φωνή σαφής ἐνθένδε . ἅπας δέ ὁ λόγος διά πᾶς ὁ εἶδος ὁ παρά σύ ἀγαθός καί ὅς ὁ παρά σύ ποιέω , καί σχεδόν ὁ διά πᾶς ἐν Ἕλλην νικάω ἅπας ὁ ὁ