aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 175
πότερον τῆς πόλεως ἢ τῶν συμβάντων κατηγοροῦσιν · εἰ μὲν γὰρ τῆς πόλεως , οὐδὲν , ὡς ἔοικε , τῶν μεγίστων ἐπίστανται , ἀλλʼ ἐκπέφευγεν αὐτοὺς ἀφʼ ὧν ἡ πόλις γνωρίζεται · εἰ δὲ τὰ συμβάντα μέμφονται , οὐχ ὅμοια τοῖς ἄλλοις , ὡς ἔοικεν , οἷς προείλετο ἡ πόλις νομίζοντες οὕτω μέμφονται ὥστʼ ἐξ ὧν τὸ πρᾶγμα κακίζουσι τὴν πόλιν ἐγκωμιάζουσι . τότε γὰρ κακία καὶ πόλεως καὶ ἰδιώτου δείκνυται , ὅταν ἢ μόνα τῳ προσῇ τὰ ὑπαίτια , ἢ πλείω τὰ φαῦλα τῶν ἐπιεικῶν ἐλέγχῃ τις ἢ μείζω · προσκείσθω γάρ . ὅταν δʼ ἐξετάζων διὰ πάντων ἑνὸς καὶ δυοῖν λαμβάνῃ , λέληθας ἐπαινῶν οἷς ἀφίης , ἄλλως τʼ εἰ μηδʼ ἰδιώτου ποιεῖ τὴν κρίσιν , ἀλλὰ πόλεως καὶ ταύτης πρεσβυτάτης τῶν Ἑλληνίδων καὶ ᾗ πλεῖστα ὑπάρχει τὰ δέοντα συμβάντα . εἰ δὲ δεῖ καὶ περὶ τούτων ἀποκρίνασθαι , οὐκ ἐρῶ πῶς οἱ μετὰ ταῦτα δυνηθέντες προσηνέχθησαν τοῖς αὐτοῖς τούτοις πράγμασιν · οὔτε γὰρ λυπεῖν ἔγωγε οὐδένα τῶν Ἑλλήνων προῄρημαι , ἀλλʼ ἀνεῖται τῷ γένει τῶν Ἑλλήνων ὁ λόγος φιλοτιμία κοινὴ , οὔτʼ ἂν ἑτέρους ἐπιδείξω δή που μείζω καὶ δεινότερα εἰργασμένους , ἀπολογία τοῦτʼ ἐστὶν ὑπὲρ τῆς πόλεως , ἀλλʼ ὁμολογία μᾶλλον εἰς συγγνώμην καταφεύγουσα · οὐδὲν οὖν δέομαι τοιαύτης ἀπολογίας . ἀλλά μοι δοκοῦσιν ὅλως ἠγνοηκέναι τὴν τῶν πραγμάτων φύσιν καὶ ὥσπερ ἔξω οἰκεῖν τῆς οἰκουμένης οἱ τοὺς τοιούτους παραφέροντες λόγους . πῶς γὰρ ἂν καὶ λογίζεσθαι φαίη τις αὐτοὺς περὶ τῶν ὄντων μετρίως , ἢ πῶς ὑπὲρ ἀρχῆς χρῆναι διαλέγεσθαι , εἰ τοῦτο πρῶτον ἠγνοήκασι , τὴν φύσιν αὐτῆς ; ἅπασα γὰρ δήπουθεν ἀρχὴ τῶν κρειττόνων ἐστὶ καὶ παρʼ αὐτὸν τὸν τῆς ἰσότητος νόμον · εἰ δὲ μὴ , πῶς ἴσον ἢ ποῦ δίκαιον ἢ φόρους ἐκλέγειν ἀπὸ τῆς ἀλλοτρίας , ἢ νόμους τιθέναι τοῖς οὐδὲν δεομένοις , ἢ κρίνειν τἀκείνων , ἢ προστάττειν , ἢ πολεμεῖν , ἢ κτᾶσθαι τὰ μὴ προσήκοντα ; ὅλως γὰρ οὐδὲν τούτων
Lemmas: πότερος ὁ πόλις ἤ ὁ συμβαίνω κατηγορέω · εἰ μέν γάρ ὁ πόλις , οὐδείς , ὡς ἔοικα , ὁ μέγας ἐπίσταμαι , ἀλλά ἐκφεύγω αὐτός ἀπό ὅς ὁ πόλις γνωρίζω · εἰ δέ ὁ συμβαίνω μέμφομαι , οὐ ὅμοιος ὁ ἄλλος , ὡς ἔοικα , ὅς προαιρέω ὁ πόλις νομίζω οὕτως μέμφομαι ὥστε ἐκ ὅς ὁ πρᾶγμα κακίζω ὁ πόλις ἐγκωμιάζω . τότε γάρ κακία καί πόλις καί ἰδιώτης δείκνυμι , ὅταν ἤ μόνος τις προσέρχομαι ὁ ὑπαίτιος , ἤ πολύς ὁ φαῦλος ὁ ἐπιεικής ἐλέγχω τις ἤ μέγας · πρόσκειμαι γάρ . ὅταν δέ ἐξετάζω διά πᾶς εἷς καί δύο λαμβάνω , λανθάνω ἐπαινέω ὅς ἀφίημι , ἄλλος τε εἰ μηδέ ἰδιώτης ποιέω ὁ κρίσις , ἀλλά πόλις καί οὗτος πρέσβυς ὁ Ἑλληνίς καί ὅς πολύς ὑπάρχω ὁ δέω συμβαίνω . εἰ δέ δέω καί περί οὗτος ἀποκρίνω , οὐ λέγω πῶς ὁ μετά οὗτος δύναμαι προσφέρω ὁ αὐτός οὗτος πρᾶγμα · οὔτε γάρ λυπέω ἐγώ οὐδείς ὁ Ἕλλην προαιρέω , ἀλλά ἀνίημι ὁ γένος ὁ Ἕλλην ὁ λόγος φιλοτιμία κοινός , οὔτε ἐάν ἕτερος ἐπιδείκνυμι δή που μέγας καί δεινός ἐργάζομαι , ἀπολογία οὗτος εἰμί ὑπέρ ὁ πόλις , ἀλλά ὁμολογία μάλα εἰς συγγνώμη καταφεύγω · οὐδείς οὖν δέω τοιοῦτος ἀπολογία . ἀλλά ἐγώ δοκέω ὅλος ἀγνοέω ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις καί ὥσπερ ἔξω οἰκέω ὁ οἰκουμένη ὁ ὁ τοιοῦτος παραφέρω λόγος . πῶς γάρ ἄν καί λογίζομαι φημί τις αὐτός περί ὁ εἰμί μέτριος , ἤ πῶς ὑπέρ ἀρχή χρή διαλέγω , εἰ οὗτος πρῶτος ἀγνοέω , ὁ φύσις αὐτός ; ἅπας γάρ δήπουθεν ἀρχή ὁ κρατύς εἰμί καί παρά αὐτός ὁ ὁ ἰσότης νόμος · εἰ δέ μή , πῶς ἴσος ἤ ποῦ δίκαιος ἤ φόρος ἐκλέγω ἀπό ὁ ἀλλότριος , ἤ νόμος τίθημι ὁ οὐδείς δέω , ἤ κρίνω ἐκεῖνος , ἤ προστάσσω , ἤ πολεμέω , ἤ κτάομαι ὁ μή προσήκω ; ὅλος γάρ οὐδείς οὗτος