aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 121
ἀλλʼ ἤδη τότε ἀμυνομένη καὶ δίκην ἀξιοῦσα λαβεῖν τῶν ἐν τῇ ἠπείρῳ τῇ τῶν Ἰώνων δεδουλωμένων Ἑλλήνων , οὓς μόνη μὲν ἐδέξατο φθειρομένους κατὰ πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα , μόνη δὲ εἰς τὸ δέον κατέστησε . καὶ πρῶτοι δὴ τῶν εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον Ἑλλήνων ἀναβάντες εἰς Σάρδεις στρατιᾷ κοινῇ πορθήσαντες ᾤχοντο · τέως δὲ ἐν Βαβυλῶνος τάξει καὶ τῶν ἐν Ἰνδοῖς Ἕλληνες Σάρδεις ἐθαύμαζον · λαβὼν δὲ ταύτην πρόφασιν Δαρεῖος ἡσυχίαν ἄγειν οὐκ ἠδύνατο , ἀλλʼ ἐξήταζε τὴν ἀρχὴν καὶ τὰς δυνάμεις συνεκρότει , καὶ πᾶν μικρὸν ἦν αὐτῷ . καὶ τὸ μὲν πρόσχημα τοῦτο ἦν ἀμύνασθαι Ἀθηναίους καὶ Ἐρετριέας · παρενθήκην γὰρ τοὺς Ἐρετριέας ἐποιήσατο , ἵνα δὴ πιστὸν ᾖ . δύο δʼ ὡς ἀληθῶς ἦν τὰ κινοῦντα , ἓν μὲν φόβος ἤδη καὶ ὑποψία τῆς πόλεως μὴ ἄρα οὐδὲν ἀποχρῆν ἀξιώσῃ · ἕτερον δʼ ἐπιθυμία καὶ πόθος αὐξῆσαι τὴν ἀρχὴν ἐνδόξῳ προσθήκῃ τῇ τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τῆς γῆς μὴ διῃρημένως ἄρχειν , ἀλλὰ καὶ πάσης . τοῦτο δʼ οὐ παντάπασιν ἀνέλπιστον ἦν αὐτῷ , διὰ πλῆθος τῶν ἤδη δεδουλωμένων ἐθνῶν , ἃ καὶ ὀνομαστὶ γνωρίσαι φιλοτιμίαν εἶχε καὶ ψιλῇ πορείᾳ διελθεῖν ἐλπίδος κρεῖττον ἦν . πάντα γὰρ τότε Πέρσαις εἴπετο , ὥσπερ ἄλλως ζῆν οὐ δυνάμενα . ἔχων δʼ , ὡς εἶπον , μέσην τινὰ τοῦ τε φόβου καὶ τῆς ἐπιθυμίας ἦλθεν . αὐτὸς μὲν γὰρ ἀπέγνω μὴ διαβαίνειν , τὰ δʼ ἔθνη πέμπειν ἐπενόει . καὶ πρῶτον μὲν ἡ τῶν κηρύκων περίοδος ἡ γιγνομένη κατὰ τὴν Ἑλλάδα ὑπʼ ἐκείνου τε καὶ τοῦ μετʼ ἐκεῖνον βασιλέως περὶ τῆς γῆς καὶ τοῦ ὕδατος ἀπὸ ταύτης τῆς πόλεως ἤρχετο , καὶ πάντα πρὸς ταύτην διελέγοντο · ἔν τε ταῖς ἐπιστολαῖς ταῖς Ἑλληνικαῖς καὶ ὅσαι πυκναὶ τοῖς ὑπάρχοις ᾔεσαν οὐδὲν ἦν ὅτι μὴ Ἀθῆναι , ὡς ταυτὸν ὃν εἰπεῖν τὴν Ἀθηναίων πόλιν καὶ τὴν Ἑλλάδα , καὶ οὐκ εἰπεῖν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἔργῳ συμβαῖνον πάσας ἔχειν τὰς πόλεις , εἴ τις κατάσχοι ταύτην . καὶ μὴν ὅσα γε αὖ
Lemmas: ἀλλά ἤδη τότε ἀμύνω καί δίκη ἀξιόω λαμβάνω ὁ ἐν ὁ ἤπειρος ὁ ὁ Ἴων δουλόω Ἕλλην , ὅς μόνος μέν δέχομαι φθείρω κατά πᾶς ὁ Ἑλλάς , μόνος δέ εἰς ὁ δέω καθίστημι . καί πρῶτος δή ὁ εἰς ἐκεῖνος ὁ χρόνος Ἕλλην ἀναβαίνω εἰς Σάρδεις στρατιά κοινῇ πορθέω οἴχομαι · τέως δέ ἐν Βαβυλών τάξις καί ὁ ἐν Ἰνδός Ἕλλην Σάρδεις θαυμάζω · λαμβάνω δέ οὗτος πρόφασις Δαρεῖος ἡσυχία ἄγω οὐ δύναμαι , ἀλλά ἐξετάζω ὁ ἀρχή καί ὁ δύναμις συγκροτέω , καί πᾶς μικρός εἰμί αὐτός . καί ὁ μέν πρόσχημα οὗτος εἰμί ἀμύνω Ἀθηναῖος καί Ἐρετριέες · παρενθήκη γάρ ὁ Ἐρετριέες ποιέω , ἵνα δή πιστός εἰμί . δύο δέ ὡς ἀληθής εἰμί ὁ κινέω , εἷς μέν φόβος ἤδη καί ὑποψία ὁ πόλις μή ἄρα οὐδείς ἀποχράω ἀξιόω · ἕτερος δέ ἐπιθυμία καί πόθος αὐξάνω ὁ ἀρχή ἔνδοξος προσθήκη ὁ ὁ Ἑλληνικός καί ὁ γῆ μή διῃρημένως ἄρχω , ἀλλά καί πᾶς . οὗτος δέ οὐ παντάπασι ἀνέλπιστος εἰμί αὐτός , διά πλῆθος ὁ ἤδη δουλόω ἔθνος , ὅς καί ὀνομαστί γνωρίζω φιλοτιμία ἔχω καί ψιλός πορεία διέρχομαι ἐλπίς κρατύς εἰμί . πᾶς γάρ τότε Πέρσης λέγω , ὥσπερ ἄλλος ζάω οὐ δύναμαι . ἔχω δέ , ὡς λέγω , μέσος τις ὁ τε φόβος καί ὁ ἐπιθυμία ἔρχομαι . αὐτός μέν γάρ ἀπογιγνώσκω μή διαβαίνω , ὁ δέ ἔθνος πέμπω ἐπινοέω . καί πρῶτος μέν ὁ ὁ κῆρυξ περίοδος ὁ γίγνομαι κατά ὁ Ἑλλάς ὑπό ἐκεῖνος τε καί ὁ μετά ἐκεῖνος βασιλεύς περί ὁ γῆ καί ὁ ὕδωρ ἀπό οὗτος ὁ πόλις ἄρχω , καί πᾶς πρός οὗτος διαλέγω · ἐν τε ὁ ἐπιστολή ὁ Ἑλληνικός καί ὅσος πυκνός ὁ ὕπαρχος ἔρχομαι οὐδείς εἰμί ὅτι μή Ἀθῆναι , ὡς τατός ὅς λέγω ὁ Ἀθηναῖος πόλις καί ὁ Ἑλλάς , καί οὐ λέγω μόνος , ἀλλά καί ἔργον συμβαίνω πᾶς ἔχω ὁ πόλις , εἰ τις κατέχω οὗτος . καί μήν ὅσος γε αὖ