aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 108
οὗτος ὁ χῶρος ὥσπερ ἀνιέναι δοκεῖ τὴν τοῦ δικαίου γνῶσιν ἐναργῆ καὶ τῆς παρὰ τοῖς θεοῖς ὡς δυνατὸν ἐγγυτάτω . καὶ τοσούτῳ τετίμηται παρὰ πάντων τῷ συγκεχωρηκότι , ὥσθʼ οἱ μὲν ἡττώμενοι στέργουσιν ὁμοίως τοῖς κεκρατηκόσιν , ἀρχαὶ δὲ πᾶσαι καὶ συνέδρια τά τε ἄλλα καὶ τὸ μέγιστον ὁ δῆμος πάντες ἰδιῶται πρὸς τὰς ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ δίκας εἰσὶν εἴκοντες . καὶ μεταβολὴ τοῦ χωρίου τούτου μόνου ἤδη σχεδὸν οὐχ ἥψατο , οἷα δὴ τὰ ἀνθρώπινα , ἀλλʼ ὥσπερ ἀγωνιστήριον τοῖς θεοῖς ἀνεῖται καὶ οἷς ἐξ ἐκείνου καθήκει καὶ πάντες παράδειγμα δικαιοσύνης νομίζοντες οὕτω τιμῶσιν αἰδοῖ τῶν θεῶν . ἑτέρα δὲ γίγνεται κρίσις ὕστερον μικτὴ τοῖς ἀγωνισταῖς , θεία δὲ καὶ αὕτη τοῖς δικασταῖς , ἣν ἀγωνίζεται τῶν Πελοπιδῶν ἀνὴρ δυστυχῶν πρὸς τὰς νῦν προσοίκους τῷ τόπῳ θεὰς σεμνὰς , καταφυγὼν καὶ δοὺς ὥσπερ ἔφεσιν εἰς τὴν πόλιν , ὡς ἐνταῦθα εἴπερ που τὴν δικαίαν φιλανθρωπίαν οὖσαν , καὶ τυχὼν τῆς θεοῦ τῶν μανιῶν ἀπαλλάττεται . περὶ μὲν δὴ γένους καὶ τροφῆς καὶ τῆς ἐκ θεῶν τιμῆς καὶ τῶν δωρεῶν , ἃς αὐτοί τε εὕροντο καὶ τοῖς ἄλλοις ἔνειμαν , εἴρηται , τῶν μὲν πραγμάτων ἴσως ἧττον , οὐχ ἧττον δὲ ἢ τοῖς πρὸ ἡμῶν . νῦν δὲ παντοδαπῶν ἐπιόντων ἀκόλουθον ἴσως ἐστὶ λέγειν ὧν μέρος ἐγγέγραπται τοῖς εἰρημένοις , ὅσῃ τινὶ καὶ οἵᾳ τῇ περιουσίᾳ τῆς φιλανθρωπίας εἰς ἅπαντας ἐχρήσαντο καὶ ὅπως εἰς τὸ κοινὸν ἐπολιτεύσαντο . ἄνειμι δὲ κἀνταῦθα μικρόν . ὥσπερ γὰρ τοῖς θεοῖς οὐκ ἀπέχρησε διʼ ἑνός τινος τρόπου τὴν εὔνοιαν ἐνδείξασθαι τῇ πόλει , οὕτως οὐδʼ ἐκεῖνοι τοῦ σίτου τὴν κοινωνίαν τοῖς ἀνθρώποις ἔκριναν ἐξαρκεῖν , ἀλλʼ ὁδῷ προῄεσαν αὔξοντες τὴν φιλοτιμίαν , ὥσπερ οἱ τὰ σπέρματα . μεγίστη δὲ καὶ κοινοτάτη τῶν εὐεργεσιῶν ἡ τῶν πανταχόθεν δυστυχούντων ὑποδοχὴ καὶ παραμυθία . οὐ γάρ ἐστι γένος οὐδὲν τῆς Ἑλλάδος , ὡς ἔπος εἰπεῖν , ὃ τῆσδε τῆς πόλεως ἀπείρατόν ἐστιν , οὐδʼ ἄοικον ἐπὶ
Lemmas: οὗτος ὁ χῶρος ὥσπερ ἀνίημι δοκέω ὁ ὁ δίκαιος γνῶσις ἐναργής καί ὁ παρά ὁ θεός ὡς δυνατός ἐγγύς . καί τοσοῦτος τιμάω παρά πᾶς ὁ συγχωρέω , ὥστε ὁ μέν ἡσσάομαι στέργω ὅμοιος ὁ κρατέω , ἀρχή δέ πᾶς καί συνέδριον ὁ τε ἄλλος καί ὁ μέγας ὁ δῆμος πᾶς ἰδιώτης πρός ὁ ἐν οὗτος ὁ τόπος δίκη εἰμί εἴκω . καί μεταβολή ὁ χωρίον οὗτος μόνος ἤδη σχεδόν οὐ ἅπτω , οἷος δή ὁ ἀνθρώπινος , ἀλλά ὥσπερ ἀγωνιστήριος ὁ θεός ἀνίημι καί ὅς ἐκ ἐκεῖνος καθήκω καί πᾶς παράδειγμα δικαιοσύνη νομίζω οὕτως τιμάω αἰδώς ὁ θεός . ἕτερος δέ γίγνομαι κρίσις ὕστερον μικτός ὁ ἀγωνιστής , θεῖος δέ καί οὗτος ὁ δικαστής , ὅς ἀγωνίζομαι ὁ Πελοπίδης ἀνήρ δυστυχέω πρός ὁ νῦν πρόσοικος ὁ τόπος θεά σεμνός , καταφεύγω καί δίδωμι ὥσπερ ἔφεσις εἰς ὁ πόλις , ὡς ἐνταῦθα εἴπερ που ὁ δίκαιος φιλανθρωπία εἰμί , καί τυγχάνω ὁ θεός ὁ μανία ἀπαλλάσσω . περί μέν δή γένος καί τροφή καί ὁ ἐκ θεός τιμή καί ὁ δωρεά , ὅς αὐτός τε εὑρίσκω καί ὁ ἄλλος νέμω , λέγω , ὁ μέν πρᾶγμα ἴσως ἥσσων , οὐ ἥσσων δέ ἤ ὁ πρό ἐγώ . νῦν δέ παντοδαπής ἐπέρχομαι ἀκόλουθος ἴσως εἰμί λέγω ὅς μέρος ἐγγράφω ὁ λέγω , ὅσος τις καί οἷος ὁ περιουσία ὁ φιλανθρωπία εἰς ἅπας χράω καί ὅπως εἰς ὁ κοινός πολιτεύω . ἀνέρχομαι δέ ἐνταῦθα μικρός . ὥσπερ γάρ ὁ θεός οὐ ἀποχράω διά εἷς τις τρόπος ὁ εὔνοια ἐνδείκνυμι ὁ πόλις , οὕτως οὐδέ ἐκεῖνος ὁ σῖτος ὁ κοινωνία ὁ ἄνθρωπος κρίνω ἐξαρκέω , ἀλλά ὁδός προέρχομαι αὐξάνω ὁ φιλοτιμία , ὥσπερ ὁ ὁ σπέρμα . μέγας δέ καί κοινός ὁ εὐεργεσία ὁ ὁ πανταχόθεν δυστυχέω ὑποδοχή καί παραμυθία . οὐ γάρ εἰμί γένος οὐδείς ὁ Ἑλλάς , ὡς ἔπος λέγω , ὅς ὅδε ὁ πόλις ἀπείρητος εἰμί , οὐδέ ἄοικος ἐπί