aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 109
καιρῶν , ἀλλὰ καὶ πόλεις καὶ ἔθνη μετελήλυθεν εἰς αὐτὴν καὶ καταπέφευγε , καὶ κατʼ ἄνδρα σχεδὸν οἱ γνωριμώτατοι , ὧν ἁπάντων μὲν ἀμήχανον καὶ μνημονεῦσαι πρῶτον καὶ τῆς μνήμης τοὺς λόγους συμμέτρους ἀποδοῦναι , μὴ ὅτι τῶν ἰδίᾳ λέγω μεταστάντων κατὰ συμφορὰς , ἀλλʼ οὐδὲ τῶν κοινῇ · ἃ δʼ ἐστὶ τῶν παλαιῶν ἐντιμότατα καὶ ὥσπερ ἀρχὴ τοῖς πολλοῖς διηγεῖσθαι , Ἡρακλέους ἀπελθόντος ἐξ ἀνθρώπων ἡ μὲν πόλις καὶ νεὼς καὶ βωμοὺς ἱδρύεται πρώτη , καθάπερ καὶ πρόσθεν τοῖς μυστηρίοις ἐτίμησε πρῶτον ξένων . καὶ διατελεῖ δὴ θεὸς ὢν καὶ δοκῶν ἐξ ἐκείνου . οὐ γὰρ μόνον τοὺς πρεσβυτάτους ἄρα τῶν θεῶν ἦρξε τιμᾶν , καὶ ταῦτα διαφερόντως καὶ ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀκολουθήσαντας , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπήλυδας αὕτη μετὰ τῶν ἄλλων θεῶν ἐνέκρινεν , ὥσπερ συμπολιτευομένη τοῖς θεοῖς · ἅμα γὰρ ἐκεῖνοί τε ἐδέχοντο καὶ ταύτην οὐκ ἐλελήθει , ἀλλʼ ἐξηγεῖτο τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις καὶ ἀνεκήρυττεν , ὥστε ἀπέφηνε τούς τε Θηβαίους ὀλίγον τῇ φύσει προσήκοντας αὐτῷ , κατὰ ταὐτὰ δὲ καὶ τοὺς ἄλλους οἷς τι μέτεστιν ὡς οἰκείοις ἐκείνου μνήμης . μόνη γὰρ οἶδε τίνων ἦν ἄξιος . αὐτῷ μὲν δὴ ταύτην ἀποδεδώκει τὴν χάριν , διʼ ἣν καὶ ὅσων παρὰ τῶν ἄλλων ἔτυχεν Ἡρακλῆς ἁπάσας τῆς πόλεως χάριτας δικαίως ἄν τις λέγοι · ταύτην γὰρ ἅπαντες μιμησάμενοι τὰ δίκαια συνωμολόγησαν . Εὐρυσθέως δʼ ἐλάσαντος μὲν ἐκ Πελοποννήσου τοὺς παῖδας αὐτοῦ , προσθέντος δὲ ἑτέραν ἀγνωμοσύνην ἔτι μείζω καὶ δεινοτέραν , τὸ μηδὲ τῶν ἄλλων πόλεων μηδεμίαν δέχεσθαι προκηρῦξαι , καὶ τὰ ἔσχατα ἀπειλήσαντος , οἱ μὲν ἄλλοι πάντες ἐσχετλίαζον , βοηθεῖν δὲ οὐκ εἶχον · ἡ πόλις δὲ ὑπεδέξατο μόνη τῶν πάντων , μισήσασα μᾶλλον τὰς ἀπειλὰς ἢ φοβηθεῖσα , καὶ τὴν προστασίαν , ἣν ἁπάντων ἀνθρώπων Ἡρακλῆς ἔσχε , ταύτην αὐτὴ τοῖς ἐκείνου παισὶν ὥσπερ τινὰ ἐράνου φορὰν διεσώσατο · εἰκότως . καὶ γὰρ ἐκείνῳ τῶν πλείστων διὰ Θησέως συνεπείληπτο , καὶ
Lemmas: καιρός , ἀλλά καί πόλις καί ἔθνος μετέρχομαι εἰς αὐτός καί καταφεύγω , καί κατά ἀνήρ σχεδόν ὁ γνώριμος , ὅς ἅπας μέν ἀμήχανος καί μνημονεύω πρῶτος καί ὁ μνήμη ὁ λόγος σύμμετρος ἀποδίδωμι , μή ὅτι ὁ ἴδιος λέγω μεθίστημι κατά συμφορά , ἀλλά οὐδέ ὁ κοινῇ · ὅς δέ εἰμί ὁ παλαιός ἔντιμος καί ὥσπερ ἀρχή ὁ πολύς διηγέομαι , Ἡρακλῆς ἀπέρχομαι ἐκ ἄνθρωπος ὁ μέν πόλις καί ναῦς καί βωμός ἱδρύω πρῶτος , καθά καί πρόσθεν ὁ μυστήριον τιμάω πρῶτος ξένος . καί διατελέω δή θεός εἰμί καί δοκέω ἐκ ἐκεῖνος . οὐ γάρ μόνος ὁ πρέσβυς ἄρα ὁ θεός ἄρχω τιμάω , καί οὗτος διαφερόντως καί ὑπέρ πᾶς ὁ ἀκολουθέω , ἀλλά καί ὁ ἔπηλυς οὗτος μετά ὁ ἄλλος θεός ἐγκρίνω , ὥσπερ συμπολιτεύω ὁ θεός · ἅμα γάρ ἐκεῖνος τε δέχομαι καί οὗτος οὐ λανθάνω , ἀλλά ἐξηγέομαι ὁ ἄλλος ἄνθρωπος καί ἀνακηρύσσω , ὥστε ἀποφαίνω ὁ τε Θηβαῖος ὀλίγος ὁ φύσις προσήκω αὐτός , κατά αὐτός δέ καί ὁ ἄλλος ὅς τις μέτειμι ὡς οἰκεῖος ἐκεῖνος μνήμη . μόνος γάρ οἶδα τίς εἰμί ἄξιος . αὐτός μέν δή οὗτος ἀποδίδωμι ὁ χάρις , διά ὅς καί ὅσος παρά ὁ ἄλλος τυγχάνω Ἡρακλῆς ἅπας ὁ πόλις χάρις δίκαιος ἄν τις λέγω · οὗτος γάρ ἅπας μιμέομαι ὁ δίκαιος συνομολογέω . Εὐρυσθεύς δέ ἐλαύνω μέν ἐκ Πελοπόννησος ὁ παῖς αὐτός , προστίθημι δέ ἕτερος ἀγνωμοσύνη ἔτι μέγας καί δεινός , ὁ μηδέ ὁ ἄλλος πόλις μηδείς δέχομαι προκηρύσσω , καί ὁ ἔσχατος ἀπειλέω , ὁ μέν ἄλλος πᾶς σχετλιάζω , βοηθέω δέ οὐ ἔχω · ὁ πόλις δέ ὑποδέχομαι μόνος ὁ πᾶς , μισέω μάλα ὁ ἀπειλή ἤ φοβέω , καί ὁ προστασία , ὅς ἅπας ἄνθρωπος Ἡρακλῆς ἔχω , οὗτος αὐτός ὁ ἐκεῖνος παῖς ὥσπερ τις ἔρανος φορά διασῴζω · ἔοικα . καί γάρ ἐκεῖνος ὁ πολύς διά Θησεύς συνεπιλαμβάνομαι , καί