aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 113
ἀφεῖλε , τοὺς ἐπὶ τῶν προθύρων ὀχληροὺς ἀναστήσασα , λέγω τὸ λῃστικὸν ἅπαν καὶ βαρβαρικὸν , καὶ καταναγκάσασα ὡς πορρωτάτω τῆς Ἑλληνικῆς παραλίας καὶ τῶν εἴσπλων ἀποχωρῆσαι . ἐξ ὧν ὁ τῶν νήσων κύκλος ᾠκίσθη βεβαίως καὶ διὰ τῶν ἡμερωτάτων τὸν Αἰγαῖον ὑπῆρξε πλεῖν σύνδυο καὶ σύντρεις πόλεις , ὥσπερ ἐν ἠπείρῳ νήσου μιᾶς ἀμείβοντας ἔστιν οὗ · οὕτως εὖ κατεσκεύασε τὴν θάλατταν . πρὸς δὲ τούτοις τὰς ἐπικειμένας τῇ Πελοποννήσῳ νήσους ᾤκισε , τοὺς ἑσπερίους τόπους οἰκειουμένη καὶ πανταχόθεν τοὺς βαρβάρους ὥσπερ προβόλοις ἀνείργουσα · ὡς δʼ αὐτῇ διχόθεν κατεσκεύαστο ἡ τῆς Ἑλλάδος φρουρὰ καὶ συνεκέκλειστο ὥσπερ λιμέσι κλειστοῖς , οὕτως ἤδη καὶ μέχρι τῆς ὑπερορίας ᾔει διὰ τῆς θαλάττης , καὶ διεβίβαζεν εἰς τὴν Ἀσίαν τὰς πολλὰς καὶ μεγάλας ἀποικίας , συνάπτουσα τὴν γῆν ὡς μίαν οὖσαν τῇ φύσει , καὶ τὰ πέραν τῆς Ἑλλάδος οὐ κεχωρισμένα , ἕως κατεσκεύασε τὸ ἐπὶ τῆς Ἀσίας ἀντίπρῳρον , εἰ οἷόν τʼ εἰπεῖν , Ἑλλάδι τῇ παλαιᾷ , μεγάλῃ μὲν αὔξουσα μοίρᾳ τὰ ὑπάρχοντα τοῖς Ἕλλησι , μέγα δʼ εἰς ἀσφάλειαν προϊδοῦσα τὴν κοινὴν , ὡς ἔδειξεν ὁ μέλλων χρόνος . κάλλιστον δὲ κόσμον ἀμφοτέρῳ τῷ γένει περιθεῖσα οὐ μόνον τῷ πλήθει καὶ ἅμα καιρίῳ τῆς χώρας , ἀλλὰ καὶ τῷ δεῖξαι τὴν ὁμόνοιαν ὅσων καὶ οἵων ἀγαθῶν αἰτία γίγνεται . ταύτης δὲ τοιαύτης ὥσπερ κρηπῖδος ἢ ῥίζης ὑποκειμένης ἐξεφοίτησαν καὶ διὰ πάσης ἤδη γῆς αἱ τῶν Ἑλλήνων ἀποικίαι . τοῖς γὰρ πεμφθεῖσι καὶ κρατήσασιν ἔρως ἐμπίπτει μιμήσασθαι τὴν μητρόπολιν . καὶ διαλαβόντες ᾤκιζον τὴν γῆν , ἐκτείνοντες ὥσπερ ἄλλο τι μέτρον τὸ τῆς Ἑλλάδος , ἕως ἐξεπλήρωσαν ἅπαν τὸ δεχόμενον . καὶ νῦν ἐπʼ ἀμφοτέροις τοῖς πέρασι τῆς γῆς ὑμετέρων παίδων παῖδες οἰκοῦσιν , οἱ μὲν ἄχρι Γαδείρων ἀπὸ Μασσαλίας παρήκοντες , οἱ δʼ ἐπὶ τῷ Τανάϊδι καὶ τῇ λίμνῃ μεμερισμένοι . ὥστʼ ἐμοὶ μὲν γέλως ἐπέρχεται ἀκούοντι τῶν νῦν πόλεων τοῖς σφετέροις κόσμοις φιλοτιμουμένων καὶ φρονουσῶν ὡς ἐπὶ λαμπροῖς , ὅταν εὑρίσκω θεωρῶν ὑπὸ τῆς ὑμετέρας πόλεως γῆν καὶ
Lemmas: ἀφαιρέω , ὁ ἐπί ὁ πρόθυρον ὀχληρός ἀνίστημι , λέγω ὁ λῃστικός ἅπας καί βαρβαρικός , καί καταναγκάζω ὡς πόρρω ὁ Ἑλληνικός παράλιος καί ὁ εἴσπλοος ἀποχωρέω . ἐκ ὅς ὁ ὁ νῆσος κύκλος οἰκίζω βέβαιος καί διά ὁ ἥμερος ὁ Αἰγαῖος ὑπάρχω πλέω σύνδυο καί σύντρεις πόλις , ὥσπερ ἐν ἤπειρος νῆσος εἷς ἀμείβω εἰμί οὗ · οὕτως εὖ κατασκευάζω ὁ θάλασσα . πρός δέ οὗτος ὁ ἐπίκειμαι ὁ Πελοπόννησος νῆσος οἰκίζω , ὁ ἑσπέριος τόπος οἰκειόω καί πανταχόθεν ὁ βάρβαρος ὥσπερ πρόβολος ἀνείργω · ὡς δέ αὐτός διχόθεν κατασκευάζω ὁ ὁ Ἑλλάς φρουρά καί συγκλείω ὥσπερ λιμήν κλειστός , οὕτως ἤδη καί μέχρι ὁ ὑπερορία ἔρχομαι διά ὁ θάλασσα , καί διαβιβάζω εἰς ὁ Ἀσία ὁ πολύς καί μέγας ἀποικία , συνάπτω ὁ γῆ ὡς εἷς εἰμί ὁ φύσις , καί ὁ πέραν ὁ Ἑλλάς οὐ χωρίζω , ἕως κατασκευάζω ὁ ἐπί ὁ Ἀσία ἀντίπρῳρος , εἰ οἷος τε λέγω , Ἑλλάς ὁ παλαιός , μέγας μέν αὐξάνω μοῖρα ὁ ὑπάρχω ὁ Ἕλλην , μέγας δέ εἰς ἀσφάλεια προοράω ὁ κοινός , ὡς δείκνυμι ὁ μέλλω χρόνος . καλός δέ κόσμος ἀμφότερος ὁ γένος περιτίθημι οὐ μόνος ὁ πλῆθος καί ἅμα καίριος ὁ χώρα , ἀλλά καί ὁ δείκνυμι ὁ ὁμόνοια ὅσος καί οἷος ἀγαθός αἰτία γίγνομαι . οὗτος δέ τοιοῦτος ὥσπερ κρηπίς ἤ ῥίζα ὑπόκειμαι ἐκφοιτάω καί διά πᾶς ἤδη γῆ ὁ ὁ Ἕλλην ἀποικία . ὁ γάρ πέμπω καί κρατέω ἔρως ἐμπίπτω μιμέομαι ὁ μητρόπολις . καί διαλαμβάνω οἰκίζω ὁ γῆ , ἐκτείνω ὥσπερ ἄλλος τις μέτρον ὁ ὁ Ἑλλάς , ἕως ἐκπληρόω ἅπας ὁ δέχομαι . καί νῦν ἐπί ἀμφότερος ὁ πέρας ὁ γῆ ὑμέτερος παῖς παῖς οἰκέω , ὁ μέν ἄχρι Γάδειρα ἀπό Μασσαλία παρήκω , ὁ δέ ἐπί ὁ Τάναϊς καί ὁ λίμνη μερίζω . ὥστε ἐγώ μέν γέλως ἐπέρχομαι ἀκούω ὁ νῦν πόλις ὁ σφέτερος κόσμος φιλοτιμέομαι καί φρονέω ὡς ἐπί λαμπρός , ὅταν εὑρίσκω θεωρέω ὑπό ὁ ὑμέτερος πόλις γῆ καί