aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 112
ἐσχάτοις ἀτυχήμασι καὶ πρὸ τούτων τοὺς ἐπὶ Θρᾴκης κακῶς πράξαντας δύο καὶ τριάκοντα πόλεων ὅσον λοιπὸν , τοὺς ἐκ Κορίνθου καὶ Θάσου καὶ Βυζαντίου καὶ πανταχόθεν τίς ἂν ἐξαριθμήσειεν ; οἶμαι μὲν οὐδὲ τοὺς ἐκ τῶν νήσων μόνον εἶναι ῥᾴδιον . μόνη γὰρ ὡς εἰπεῖν διαγέγονε πρὸς τὴν ἁπάντων τύχην ἁμιλλωμένη καὶ πειρωμένη πᾶσι περιτρέπειν τὰς συμφορὰς ἐπὶ θάτερα , καὶ τὴν παροιμίαν ἐνήλλαξεν · οὐ γὰρ ἐκποδὼν εἶναι κατέδειξε φίλου κακῶς πράξαντος , ἀλλὰ πολλοὺς καὶ τῶν πρόσθεν διαφόρων ἐπὶ τοῖς ἀτυχήμασι φίλους πεποίηται . οὐδʼ εὖ μὲν πράττουσι κέχρηται , κακῶς δʼ ἀπαλλάξαντας ἠτίμακε , τῇ τύχῃ μετροῦσα τὴν φιλανθρωπίαν , ἀλλὰ τοὺς τοῦ δυστυχεῖν καιροὺς τοῦ πράττειν εὖ πεποίηκε , τοῖς πολλοῖς τὰ παρʼ αὑτῆς ἀγαθὰ προσθεῖσα καὶ ποιησαμένη κοινωνοὺς , ὧν ὅτε κάλλιστα ἔπραττον οὐδʼ ἐλπὶς ἦν αὐτοῖς . καὶ γάρ τοι πάντες ἐν ἅπασι τοῖς τῆς χρείας καιροῖς μίαν ταύτην ὁδὸν εἶδον τὴν δεῦρο φέρουσαν . καὶ πρεσβυτάτη τῶν Ἑλληνίδων οὖσα τῷ δέχεσθαι τοὺς πανταχόθεν μᾶλλον ἢ τῷ προειληφέναι τῷ χρόνῳ τοῦ γένους ὡσπερεὶ πατρίς ἐστι καὶ ἑστία κοινή . καὶ τὴν ἐπιτηδειότητα τὴν πρὸς ἅπαντας οὐ μόνον οἷς αὐτὴ παρʼ αὑτῆς ἀπέστειλεν ἐδήλωσεν , ἀλλὰ καὶ τῷ τοὔδαφος παρέχειν τοῖς ἔξωθεν καταφεύγουσιν εἰς αὐτὴν καὶ προσίεσθαι πάντας ὡς μέρος αὐτῆς . ἓν μὲν οὖν τοῦτο τοιοῦτον καὶ τοσοῦτον εἶδος εὐεργεσίας τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον · ἕτερον δʼ , ὃ καὶ τοῖς πράγμασίν ἐστιν ἐφεξῆς καὶ μεγέθους χάριν οὐ λείπεται , προσλαβοῦσα γὰρ τὸν κοινὸν τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητὴν , ἑαυτῇ δὲ πατρῷον , τὸν Ἀπόλλω τὸν Πύθιον , ἐξήγαγε πανταχῆ γῆς τὸ Ἑλληνικὸν , τὴν αὐτὴν φυλακὴν ἅμα καὶ προσθήκην τῷ γένει ποιουμένη . καὶ πρῶτον μὲν τὴν ἐπικειμένην ἐκάθηρε θάλατταν , ἔοικα δὲ οὐ τὸ πρῶτον λέγειν τῶν ἔργων , καὶ τῆς Ἑλλάδος ὥσπερ λήμην
Lemmas: ἔσχατος ἀτύχημα καί πρό οὗτος ὁ ἐπί Θρᾴκη κακός πράσσω δύο καί τριάκοντα πόλις ὅσος λοιπός , ὁ ἐκ Κόρινθος καί Θάσος καί Βυζάντιος καί πανταχόθεν τίς ἄν ἐξαριθμέω ; οἴομαι μέν οὐδέ ὁ ἐκ ὁ νῆσος μόνος εἰμί ῥᾴδιος . μόνος γάρ ὡς λέγω διαγίγνομαι πρός ὁ ἅπας τύχη ἁμιλλάομαι καί πειράω πᾶς περιτρέπω ὁ συμφορά ἐπί ἕτερος , καί ὁ παροιμία ἐναλλάσσω · οὐ γάρ ἐκποδών εἰμί καταδείκνυμι φίλος κακός πράσσω , ἀλλά πολύς καί ὁ πρόσθεν διάφορος ἐπί ὁ ἀτύχημα φίλος ποιέω . οὐδέ εὖ μέν πράσσω χράω , κακός δέ ἀπαλλάσσω ἀτιμάζω , ὁ τύχη μετρέω ὁ φιλανθρωπία , ἀλλά ὁ ὁ δυστυχέω καιρός ὁ πράσσω εὖ ποιέω , ὁ πολύς ὁ παρά ἑαυτοῦ ἀγαθός προστίθημι καί ποιέω κοινωνός , ὅς ὅτε καλός πράσσω οὐδέ ἐλπίς εἰμί αὐτός . καί γάρ τοι πᾶς ἐν ἅπας ὁ ὁ χρεία καιρός εἷς οὗτος ὁδός ὁράω ὁ δεῦρο φέρω . καί πρέσβυς ὁ Ἑλληνίς εἰμί ὁ δέχομαι ὁ πανταχόθεν μάλα ἤ ὁ προλαμβάνω ὁ χρόνος ὁ γένος ὡσπερεί πατρίς εἰμί καί ἑστία κοινός . καί ὁ ἐπιτηδειότης ὁ πρός ἅπας οὐ μόνος ὅς αὐτός παρά ἑαυτοῦ ἀποστέλλω δηλόω , ἀλλά καί ὁ ἔδαφος παρέχω ὁ ἔξωθεν καταφεύγω εἰς αὐτός καί προσίημι πᾶς ὡς μέρος αὐτός . εἷς μέν οὖν οὗτος τοιοῦτος καί τοσοῦτος εἶδος εὐεργεσία ὁ προυπάρχω ἀκόλουθος · ἕτερος δέ , ὅς καί ὁ πρᾶγμα εἰμί ἐφεξῆς καί μέγεθος χάριν οὐ λείπω , προσλαμβάνω γάρ ὁ κοινός ὁ Ἕλλην ἐξηγητής , ἑαυτοῦ δέ πατρῷος , ὁ Ἀπόλλων ὁ Πύθιος , ἐξάγω πανταχῇ γῆ ὁ Ἑλληνικός , ὁ αὐτός φυλακή ἅμα καί προσθήκη ὁ γένος ποιέω . καί πρῶτος μέν ὁ ἐπίκειμαι καθαίρω θάλασσα , ἔοικα δέ οὐ ὁ πρῶτος λέγω ὁ ἔργον , καί ὁ Ἑλλάς ὥσπερ λήμη