aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 173
μετουσίαν δόντες , ὥσπερ τοῖς ἐκ Κορίνθου καὶ Θάσου καὶ Βυζαντίου μεταστᾶσιν . ἔπειθʼ ὡς καὶ τῆς διὰ τῶν ὅπλων ἐδέησε βοηθείας , ἐξελθόντες μικροῦ δεῖν ἅπαντες ὥσπερ πομπῆς ἀλλʼ οὐ κινδύνων μεθέξειν μέλλοντες , τὴν προτέραν αὐτῶν ἔξοδον μιμησάμενοι , τῇ δὲ γνώμῃ καὶ ὑπερβαλόμενοι . τότε μὲν γὰρ οὐκ οὔσης αὐτοῖς συμμαχίας πρὸς Θηβαίους ἐξῆλθον , ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τούτοις καὶ τῶν στηλῶν τῶν περὶ τῆς συμμαχίας ὑπὸ Θηβαίων καθῃρημένων , ἀλλʼ ὅμως οὐχ ὑπελογίσαντο τὴν ἄνοιαν αὐτῶν τῇ χρείᾳ , οὐδὲ μᾶλλον τοῖς δικαίως κινδυνεύουσιν ὠργίσθησαν ἢ τοῖς ἀδίκως ἐπελθοῦσιν . οὕτω δὲ λαμπροῖς τοῖς λογισμοῖς χρησάμενοι πρέπουσαν τὴν τελευτὴν ἐπέθηκαν . οὐ γὰρ παρὰ μικρὸν ἐνίκησαν οὐδʼ ὡς φοβῆσαι μόνον Λακεδαιμονίους , ἀλλʼ ἐκβαλόντες τὴν φρουρὰν καὶ τοὺς ἁρμοστὰς ὑποσπόνδους ἀνήγαγον εἰς τὴν ἐξ ἀρχῆς τάξιν τὴν πόλιν . καὶ τοῦτον μὲν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τὸν ἀγῶνα τῆς Θηβαίων , τὸν δʼ ἐφεξῆς ὑπὲρ αὐτῆς ἤραντο τῆς σωτηρίας αὐτῶν . παροξυνθέντων γὰρ Λακεδαιμονίων πρὸς τὸ συμβὰν καὶ μετὰ πάσης συμμαχίας ἐπελθόντων ἀντετάξαντο πρὸ τῆς πόλεως τῆς Θηβαίων , στρατηγούς τε φοβερωτέρους ἐκείνοις ἀντεπιστήσαντες ἢ ʼκεῖνοι τοὺς σὺν Ἀγησιλάῳ παρείχοντο , καὶ διὰ πάντων σωτῆρες τῇ πόλει γενόμενοι . περιίσταται δέ με παντοδαπὰ ὥσπερ ἐν συγγραφῇ τῶν αὐτῶν χρόνων , ἃ μὴ ὅτι πάντα διεξελθεῖν εὔπορον , ἀλλʼ οὐδʼ ἑνὸς στρατηγοῦ πάντα ἑξῆς . ὧν τί παρεὶς τίνος μνησθῶ ; πότερον τῆς ἐν Νάξῳ ναυμαχίας , ἔργου τοσούτου ; ἢ τῶν περὶ Κέρκυραν ἀγωνισμάτων ; ἢ τῶν ἐπὶ Θρᾴκης ὑπὲρ τῆς ἐκεῖ πραχθέντων Ἑλλάδος ; ἢ τῶν ἐν Ἀκαρνανίᾳ ; ἢ τῶν πανταχοῦ ; ἢ πάντα τἄλλα ἀφεὶς ὃ μέγιστον ἔχω καὶ θαυμαστότατον καὶ μόνον ὡς ἀληθῶς τῶν Ἀθηναίων ἄξιον πρᾶξαι , τοῦτʼ εἴπω , τὸ ἐπειδὴ Θηβαῖοι Λακεδαιμονίους ἐν Λεύκτροις κρατήσαντες ἐξελεῖν ἐπενόουν καὶ
Lemmas: μετουσία δίδωμι , ὥσπερ ὁ ἐκ Κόρινθος καί Θάσος καί Βυζάντιος μεθίστημι . ἔπειτα ὡς καί ὁ διά ὁ ὅπλον δέω βοήθεια , ἐξέρχομαι μικρός δέω ἅπας ὥσπερ πομπή ἀλλά οὐ κίνδυνος μετέχω μέλλω , ὁ πρότερος αὐτός ἔξοδος μιμέομαι , ὁ δέ γνώμη καί ὑπερβάλλω . τότε μέν γάρ οὐ εἰμί αὐτός συμμαχία πρός Θηβαῖος ἐξέρχομαι , ἐν δέ ὁ χρόνος οὗτος καί ὁ στήλη ὁ περί ὁ συμμαχία ὑπό Θηβαῖος καθαιρέω , ἀλλά ὅμως οὐ ὑπολογίζομαι ὁ ἄνοια αὐτός ὁ χρεία , οὐδέ μάλα ὁ δίκαιος κινδυνεύω ὀργίζω ἤ ὁ ἄδικος ἐπέρχομαι . οὕτως δέ λαμπρός ὁ λογισμός χράω πρέπω ὁ τελευτή ἐπιτίθημι . οὐ γάρ παρά μικρός νικάω οὐδέ ὡς φοβέω μόνος Λακεδαιμόνιος , ἀλλά ἐκβάλλω ὁ φρουρά καί ὁ ἁρμοστής ὑπόσπονδος ἀνάγω εἰς ὁ ἐκ ἀρχή τάξις ὁ πόλις . καί οὗτος μέν ὑπέρ ὁ ἐλευθερία ὁ ἀγών ὁ Θηβαῖος , ὁ δέ ἐφεξῆς ὑπέρ αὐτός ἀείρω ὁ σωτηρία αὐτός . παροξύνω γάρ Λακεδαιμόνιος πρός ὁ συμβαίνω καί μετά πᾶς συμμαχία ἐπέρχομαι ἀντιτάσσω πρό ὁ πόλις ὁ Θηβαῖος , στρατηγός τε φοβερός ἐκεῖνος ἀντεφίστημι ἤ ἐκεῖνος ὁ σύν Ἀγησίλαος παρέχω , καί διά πᾶς σωτήρ ὁ πόλις γίγνομαι . περιίστημι δέ ἐγώ παντοδαπός ὥσπερ ἐν συγγραφή ὁ αὐτός χρόνος , ὅς μή ὅτι πᾶς διεξέρχομαι εὔπορος , ἀλλά οὐδέ εἷς στρατηγός πᾶς ἑξῆς . ὅς τίς παρίημι τίς μιμνῄσκω ; πότερος ὁ ἐν Νάξος ναυμαχία , ἔργον τοσοῦτος ; ἤ ὁ περί Κέρκυρα ἀγώνισμα ; ἤ ὁ ἐπί Θρᾴκη ὑπέρ ὁ ἐκεῖ πράσσω Ἑλλάς ; ἤ ὁ ἐν Ἀκαρνανία ; ἤ ὁ πανταχοῦ ; ἤ πᾶς ἄλλος ἀφίημι ὅς μέγας ἔχω καί θαυμαστός καί μόνος ὡς ἀληθής ὁ Ἀθηναῖος ἄξιος πράσσω , οὗτος λέγω , ὁ ἐπειδή Θηβαῖος Λακεδαιμόνιος ἐν Λεῦκτρον κρατέω ἐξαιρέω ἐπινοέω καί