ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 91
νόμος ἐστὶ τοῖς Ἕλλησι παλαιὸς , οἶμαι δὲ καὶ τῶν βαρβάρων τοῖς πλείστοις , τροφεῦσι χάριν ἐκτίνειν ἅπασαν , ὅση δυνατή . οὕστινας δʼ ἂν τροφέας προτέρους ὑμῶν ἄγοι τις , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , δοκῶν γε δή πως εἰς Ἕλληνας τελεῖν , οὐ ῥᾴδιον εὑρεῖν , ὥς γέ μοι φαίνεται . μάλιστα μὲν γὰρ καὶ τῆς νενομισμένης ταυτησὶ τροφῆς καὶ κοινῆς ὑμᾶς εὐθὺς ἂν εὕροι τις ἐπωνύμους καὶ ποριστὰς σκοπῶν ἐξ ἀρχῆς · ὥστε ἔξεστιν εἰπεῖν ἰδίᾳ μὲν ἄλλους ἄλλοις εἶναι τροφέας , οὓς ἂν ἡ τύχη καὶ ὁ συμπίπτων χρόνος ἑκάστοις παρασκευάσῃ , κοινοὺς δὲ ἁπάντων τροφέας ὑμᾶς εἶναι καὶ μόνους καὶ πρό γε αὐτῶν ἔτι τῶν τροφέων , ὥσπερ οὓς πατέρας πατέρων καλοῦσιν οἱ ποιηταί · διʼ ἃ καὶ μόνα
Lemmas: νόμος εἰμί ὁ Ἕλλην παλαιός , οἴομαι δέ καί ὁ βάρβαρος ὁ πολύς , τροφεύς χάρις ἐκτίνω ἅπας , ὅσος δυνατός . ὅστις δέ ἄν τροφεύς πρότερος σύ ἄγω τις , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , δοκέω γε δή πως εἰς Ἕλλην τελέω , οὐ ῥᾴδιος εὑρίσκω , ὡς γε ἐγώ φαίνω . μάλα μέν γάρ καί ὁ νομίζω οὗτος τροφή καί κοινός σύ εὐθύς ἄν εὑρίσκω τις ἐπώνυμος καί ποριστής σκοπέω ἐκ ἀρχή · ὥστε ἔξεστι λέγω ἴδιος μέν ἄλλος ἄλλος εἰμί τροφεύς , ὅς ἄν ὁ τύχη καί ὁ συμπίπτω χρόνος ἕκαστος παρασκευάζω , κοινός δέ ἅπας τροφεύς σύ εἰμί καί μόνος καί πρό γε αὐτός ἔτι ὁ τροφεύς , ὥσπερ ὅς πατήρ πατήρ καλέω ὁ ποιητής · διά ὅς καί μόνος
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 92
τὴν εὔνοιαν ἤρκει παρὰ πάντων ὑμῖν εἶναι κατὰ φύσιν . οὐ μὴν ἀλλʼ οἷ βλέπων τὸ δίκαιον ἐποιούμην καὶ περὶ ἧς εἶχον ἐν νῷ τροφῆς εἰπεῖν , τῆς ὡς ἀληθῶς καθαρᾶς καὶ διαφερόντως ἀνθρώπου , τῆς ἐν μαθήμασι καὶ λόγοις , τίς οὕτως ἔξω τούτων ἐστὶν ὥστʼ ἀγνοεῖν παρʼ ὑμῶν οὖσαν ἅπασι τὴν ἀρχήν ; ὥστε εἰκὸς καὶ τὸν περὶ τούτων λόγον δεῦρο κομίζειν καὶ τιμᾶν τοῖς γιγνομένοις τὴν πόλιν . ὡς τὰς μὲν ἄλλας χάριτας δικαίας μὲν , οὐ μὴν τῶν πραγμάτων ἄντικρυς εἶναι συμβέβηκε , μόνην δὲ ταύτην γνησίαν τῆς εὐεργεσίας ἔξεστι προσειπεῖν . ἡ γὰρ ὑπὲρ λόγων λόγῳ γιγνομένη χάρις οὐ μόνον τὸ δίκαιον ἔχει μεθʼ ἑαυτῆς , ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ λόγου πρῶτον ἐπωνυμίαν βεβαιοῖ , μόνη γάρ ἐστιν ἀκριβῶς εὔλογος . μηδεὶς δὲ ὑμῶν , ὦ νῦν τε παρόντες τοῖς λόγοις καὶ χρόνῳ συνεσόμενοι , μηδεμίαν προπέτειαν μηδὲ εὐήθειαν καταγνῷ τοῦ παντὸς ἐγχειρήματος , εἰ μήτε προστησάμενοι σχῆμα φαυλότερον τοῦ λόγου μήτε ἃ πολλὰ καὶ ἐργώδη τῷ λόγῳ πρόσεστι δείσαντες ὑπέστημεν ἐκ τοῦ φανεροῦ τοσοῦτον ἀγῶνα . μάλιστα μὲν γὰρ , εἰ καὶ τοῦτο ἄξιον αἰτίας , οὐδὲ τὰ πρὸς τοὺς θεοὺς ἡμῖν γε παρεῖται τὸ μὴ οὐ τετολμῆσθαι . ἔπειτʼ οὐδέ με τοῦτο λέληθεν ὡς ἐργώδης ὁ λόγος καὶ χαλεπὸς διενεγκεῖν καὶ τὰς ἐκδρομὰς ὁπόσας ἔχει · ἃς καὶ συνιδεῖν ἁπάσας καὶ διελέσθαι καθʼ ἑκάστην καὶ πληρῶσαι διὰ τέλους ἀδύνατον μὴ οὐ σὺν μεγάλῃ καὶ λαμπρᾷ τῇ τύχῃ · πρὸς δὲ τούτοις , ἐφʼ ὅσοις ἔθνεσι τοῖς περὶ αὐτῶν εἰρηκόσι καὶ προκατειληφόσι τὰς ἀκοὰς ἐπερχόμεθα , μεῖζον ἔχοντες ἔργον ὅ τι φυλαξόμεθα ἢ ὅτῳ χρησόμεθα εὑρεῖν .
Lemmas: ὁ εὔνοια ἀρκέω παρά πᾶς σύ εἰμί κατά φύσις . οὐ μήν ἀλλά οἷ βλέπω ὁ δίκαιος ποιέω καί περί ὅς ἔχω ἐν νόος τροφή λέγω , ὁ ὡς ἀληθής καθαρός καί διαφερόντως ἄνθρωπος , ὁ ἐν μάθημα καί λόγος , τίς οὕτως ἔξω οὗτος εἰμί ὥστε ἀγνοέω παρά σύ εἰμί ἅπας ὁ ἀρχή ; ὥστε ἔοικα καί ὁ περί οὗτος λόγος δεῦρο κομίζω καί τιμάω ὁ γίγνομαι ὁ πόλις . ὡς ὁ μέν ἄλλος χάρις δίκαιος μέν , οὐ μήν ὁ πρᾶγμα ἄντικρυς εἰμί συμβαίνω , μόνος δέ οὗτος γνήσιος ὁ εὐεργεσία ἔξεστι προσλέγω . ὁ γάρ ὑπέρ λόγος λόγος γίγνομαι χάρις οὐ μόνος ὁ δίκαιος ἔχω μετά ἑαυτοῦ , ἀλλά καί ὁ ἀπό ὁ λόγος πρῶτος ἐπωνυμία βεβαιόω , μόνος γάρ εἰμί ἀκριβής εὔλογος . μηδείς δέ σύ , ὦ νῦν τε πάρειμι ὁ λόγος καί χρόνος σύνειμι , μηδείς προπέτεια μηδέ εὐήθεια καταγιγνώσκω ὁ πᾶς ἐγχείρημα , εἰ μήτε προΐστημι σχῆμα φαῦλος ὁ λόγος μήτε ὅς πολύς καί ἐργώδης ὁ λόγος πρόσειμι δείδω ὑφίστημι ἐκ ὁ φανερός τοσοῦτος ἀγών . μάλα μέν γάρ , εἰ καί οὗτος ἄξιος αἰτία , οὐδέ ὁ πρός ὁ θεός ἐγώ γε παρίημι ὁ μή οὐ τολμάω . ἔπειτα οὐδέ ἐγώ οὗτος λανθάνω ὡς ἐργώδης ὁ λόγος καί χαλεπός διαφέρω καί ὁ ἐκδρομή ὁπόσος ἔχω · ὅς καί συνοράω ἅπας καί διαιρέω κατά ἕκαστος καί πληρόω διά τέλος ἀδύνατος μή οὐ σύν μέγας καί λαμπρός ὁ τύχη · πρός δέ οὗτος , ἐπί ὅσος ἔθνος ὁ περί αὐτός λέγω καί προκαταλαμβάνω ὁ ἀκοή ἐπέρχομαι , μέγας ἔχω ἔργον ὅς τις φυλάσσω ἤ ὅστις χράω εὑρίσκω .
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 93
ἄλλων γὰρ ἄλλα κεκοσμηκότων καὶ διεξεληλυθότων τὰ πᾶσι παρειμένα πᾶσι καὶ πεπλήρωται · καὶ συμβαίνει διπλοῦν τὸν ἀγῶνα γίγνεσθαι τῷ μετὰ πάντας ἐγχειροῦντι , καὶ χωρὶς πρὸς ἕκαστον καὶ κοινῇ πρὸς ἅπαντας . οὐ μὴν ἀλλʼ αὐτό γε τοῦτʼ ἐστὶ τὸ καὶ μόνον πεποιηκός μοι τὸν λόγον , ὅτι οὕτω πολλοῖς καὶ μεγάλοις τῆς πόλεως ὑπερεχούσης , καὶ τόπον οὐδένα τοῖς βουλομένοις εὐφημεῖν ἀργὸν παρεικυίας , οὐδείς πω μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας εἰς ἅπαντα καθῆκεν ἑαυτὸν οὐδʼ ἐθάρρησεν . ἀλλʼ οἱ μὲν τοὺς ἄνω χρόνους ἐν τοῖς ποιήμασιν ᾁδουσι καὶ τὰ πρὸς τοὺς θεοὺς κοινὰ τῇ πόλει , καὶ ταῦτʼ ἀπὸ τοῦ παρείκοντος , οἱ δὲ τοὺς ἐπὶ τῶν καιρῶν πολέμους πρὸς Ἕλληνας καὶ βαρβάρους ἀφηγοῦνται μεμερισμένως · ἕτεροι δὲ τὴν πολιτείαν καταλέγουσιν · οἱ δὲ ἐν τοῖς ἐπιταφίοις λόγοις τῶν ἀποθανόντων ἐνίους προσειρήκασιν . εἰσὶ δὲ οἳ κἀν τούτοις , οὐχ ὡς νομίζεται , διὰ τῶν πράξεων ἦλθον , ἀλλʼ ἑτέραν ἐτράποντο , δείσαντες , ἐμοὶ δοκεῖν , ἐλάττους γενέσθαι τῶν πραγμάτων , οὐκ ἔξω μέν που συγγνώμης λαβόντες φόβον , ἀλλʼ οὖν οὕτω πολλοῦ τινος ἐδέησαν περὶ πάντων γε τῶν ὑπαρχόντων τῇ πόλει διεξελθεῖν . καὶ μὴν οἱ μὲν τὴν σοφίαν αὐτῆς ἐγκωμιάζουσιν , οἱ δὲ τὰς ἀποικίας καταλέγουσιν , ἕτεροι δὲ αὖ τὴν κοινότητα καὶ φιλανθρωπίαν ὑμνοῦσι , καὶ ταῦτα οἱ μὲν τοῖς συγγράμμασί που τοῖς ἄλλοις ἐγκαταμιγνύντες , οἱ δʼ ἀπὸ στόματος οὑτωσὶ κατὰ τὸ συμβαῖνον τῆς μνήμης . ὡς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν , ἅπαντες ἢ τῷ βουλήματι τῷ σφετέρῳ μεμετρήκασιν ἢ τῇ δυνάμει τὰ πρὸς τὴν πόλιν , οὐ τῷ τῆς πόλεως μέτρῳ οὐδὲ τῷ τῶν πραγμάτων , ἀλλὰ ὥσπερ πελάγους ἀπείρου καὶ
Lemmas: ἄλλος γάρ ἄλλος κοσμέω καί διεξέρχομαι ὁ πᾶς παρίημι πᾶς καί πληρόω · καί συμβαίνω διπλόος ὁ ἀγών γίγνομαι ὁ μετά πᾶς ἐγχειρέω , καί χωρίς πρός ἕκαστος καί κοινῇ πρός ἅπας . οὐ μήν ἀλλά αὐτός γε οὗτος εἰμί ὁ καί μόνος ποιέω ἐγώ ὁ λόγος , ὅτι οὕτως πολύς καί μέγας ὁ πόλις ὑπερέχω , καί τόπος οὐδείς ὁ βούλομαι εὐφημέω ἀργός παρίημι , οὐδείς πω μέχρι ὅδε ὁ ἡμέρα εἰς ἅπας καθίημι ἑαυτοῦ οὐδέ θαρσέω . ἀλλά ὁ μέν ὁ ἄνω χρόνος ἐν ὁ ποίημα ᾁδω καί ὁ πρός ὁ θεός κοινός ὁ πόλις , καί οὗτος ἀπό ὁ παρείκω , ὁ δέ ὁ ἐπί ὁ καιρός πόλεμος πρός Ἕλλην καί βάρβαρος ἀφηγέομαι μεμερισμένως · ἕτερος δέ ὁ πολιτεία καταλέγω · ὁ δέ ἐν ὁ ἐπιτάφιος λόγος ὁ ἀποθνῄσκω ἔνιοι προσλέγω . εἰμί δέ ὅς ἐν οὗτος , οὐ ὡς νομίζω , διά ὁ πρᾶξις ἔρχομαι , ἀλλά ἕτερος τρέπω , δείδω , ἐγώ δοκέω , ἐλαχύς γίγνομαι ὁ πρᾶγμα , οὐ ἔξω μέν που συγγνώμη λαμβάνω φόβος , ἀλλά οὖν οὕτως πολύς τις δέω περί πᾶς γε ὁ ὑπάρχω ὁ πόλις διεξέρχομαι . καί μήν ὁ μέν ὁ σοφία αὐτός ἐγκωμιάζω , ὁ δέ ὁ ἀποικία καταλέγω , ἕτερος δέ αὖ ὁ κοινότης καί φιλανθρωπία ὑμνέω , καί οὗτος ὁ μέν ὁ σύγγραμμα που ὁ ἄλλος ἐγκαταμίγνυμαι , ὁ δέ ἀπό στόμα οὕτως κατά ὁ συμβαίνω ὁ μνήμη . ὡς δέ ἁπλῶς λέγω , ἅπας ἤ ὁ βούλημα ὁ σφέτερος μετρέω ἤ ὁ δύναμις ὁ πρός ὁ πόλις , οὐ ὁ ὁ πόλις μέτρον οὐδέ ὁ ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ὥσπερ πέλαγος ἄπειρος καί
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 94
τοῖς ὀφθαλμοῖς οὐχ ὁρίζοντος ἕκαστος ὅσον καθορᾷ , τοῦτο θαυμάζει · καὶ συμβέβηκεν ὥσπερ αἴνιγμα τῇ πόλει · ᾗ γὰρ τοσοῦτον εὐφημιῶν καὶ δόξης περίεστι , ταύτῃ , κἂν ὡς ἐλάχιστον τούτων ὧν μέτεστιν εἴπῃ τις , οὐ τοῦ παντὸς ἁμαρτήσεται . οὐ δὴ δίκαιον τὴν μόνην τοῦ τολμήματος αἰτίαν καὶ διʼ ἣν εἰκότως ἐδέησε τοῦ νυνὶ λόγου , ταύτην ἐκείνης ἀξιῶσαι τῆς αἰτίας , ᾗ τὸ τῆς μέμψεώς ἐστιν ὄνομα . ἔπειτα εἰ μὲν μὴ πολλῶν καὶ καλῶν καὶ μεγάλων ὄντων , οὐ μὲν οὖν οὔτʼ ἀπαριθμῆσαι ῥᾳδίων οὔτε μετρῆσαι δυνατῶν τῶν εἰς τοσοῦτον τὴν πόλιν ᾐρκότων , ἕν τι καὶ τοῦτο τὸ τῶν λόγων ἦν ἀγαθὸν , οὐκ ἂν ἴσως ἥρμοττε παρακινδυνεύειν , ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ποτʼ εἶχε τὰ τῆς δόξης αὐτῇ · νυνὶ δʼ ὥσπερ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἡγεμὼν τοῖς Ἕλλησιν , οἶμαι δὲ καὶ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις , γεγένηται , οὕτως ὅτι καὶ τῶν λόγων πρώτη γνώριμόν ἐστιν · ὥστε οὔτʼ ἀλλοτρίᾳ τῇ πείρᾳ χρώμεθα , οὐδʼ ἑτέρωσε φέρουσαν ὁδὸν προειλόμεθα , ἀλλʼ ἀκριβῶς ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ τοὺς Ἀθηναίους , οὔτε ἐλάττω τὰ τῆς πόλεως ποιοῦμεν , ἀλλʼ ἕν τι τῶν τῆς πόλεως ἐκτίνομεν , εἰς ὅσον ἐγχωρεῖ . εἰρημένον δὲ ὑπὸ πολλῶν πολλάκις ὡς ἄρα οὐ ῥᾴδιον εὑρεῖν ὅθεν ἄρξεταί τις , ἐμὸν , οὐκ ἄλλου τοῦτον τὸν λόγον εἶναι νομίζω τῇ χρείᾳ . οὐ γὰρ μόνον τῷ πρεσβυτάτην εἶναι τῶν ἐν μνήμῃ τὴν πόλιν συμβαίνει καὶ τὴν ἀρχὴν ἀνήκειν εἰς τὸ πλέον τοῦ φανεροῦ καὶ προχείρου
Lemmas: ὁ ὀφθαλμός οὐ ὁρίζω ἕκαστος ὅσος καθοράω , οὗτος θαυμάζω · καί συμβαίνω ὥσπερ αἴνιγμα ὁ πόλις · ὅς γάρ τοσοῦτος εὐφημία καί δόξα περίειμι , ταύτῃ , ἐάν ὡς ἐλαχύς οὗτος ὅς μέτειμι λέγω τις , οὐ ὁ πᾶς ἁμαρτάνω . οὐ δή δίκαιος ὁ μόνος ὁ τόλμημα αἰτία καί διά ὅς ἔοικα δέω ὁ νυνί λόγος , οὗτος ἐκεῖνος ἀξιόω ὁ αἰτία , ὅς ὁ ὁ μέμψις εἰμί ὄνομα . ἔπειτα εἰ μέν μή πολύς καί καλός καί μέγας εἰμί , οὐ μέν οὖν οὔτε ἀπαριθμέω ῥᾴδιος οὔτε μετρέω δυνατός ὁ εἰς τοσοῦτος ὁ πόλις ᾐρκό̈τω , εἷς τις καί οὗτος ὁ ὁ λόγος εἰμί ἀγαθός , οὐ ἄν ἴσως ἁρμόζω παρακινδυνεύω , ἀλλά ἐάω ὅπως ποτέ ἔχω ὁ ὁ δόξα αὐτός · νυνί δέ ὥσπερ ὁ ἄλλος ἅπας ἡγεμών ὁ Ἕλλην , οἴομαι δέ καί ὁ ἄλλος ἄνθρωπος , γίγνομαι , οὕτως ὅτι καί ὁ λόγος πρῶτος γνώριμος εἰμί · ὥστε οὔτε ἀλλότριος ὁ πεῖρα χράω , οὐδέ ἑτέρωσε φέρω ὁδός προαιρέω , ἀλλά ἀκριβής ἐπί ὁ πόλις καί ὁ Ἀθηναῖος , οὔτε ἐλαχύς ὁ ὁ πόλις ποιέω , ἀλλά εἷς τις ὁ ὁ πόλις ἐκτίνω , εἰς ὅσος ἐγχωρέω . λέγω δέ ὑπό πολύς πολλάκις ὡς ἄρα οὐ ῥᾴδιος εὑρίσκω ὅθεν ἄρχω τις , ἐμός , οὐ ἄλλος οὗτος ὁ λόγος εἰμί νομίζω ὁ χρεία . οὐ γάρ μόνος ὁ πρέσβυς εἰμί ὁ ἐν μνήμη ὁ πόλις συμβαίνω καί ὁ ἀρχή ἀνήκω εἰς ὁ πολύς ὁ φανερός καί πρόχειρος
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 95
λαβεῖν , ἀλλʼ ὅτι καὶ πολλὰς ὥσπερ ἐν κύκλῳ τὰς ἀρχὰς ὁ λόγος προδείκνυσιν , ἃς οὔτε ὁμοῦ ποιήσασθαι δή που δυνατὸν οὔθʼ ἥτις ἀρχὴ ταῖς ἄλλαις εἶναι νικήσει ῥᾴδιον κρῖναι · ἄλλα γὰρ ἄλλων ἕνεκα ἁρμόττειν ὥς γʼ ἐκ τοῦ προφαινομένου πρῶτα λεχθῆναι δόξαν παρίστησιν . ἣν δὲ ἁπασῶν ἐπικαιροτάτην ἀρχὴν ὑπολαμβάνω καὶ πρὸς ἣν ἥκιστʼ ἂν ἁμαρτεῖν , ἅπαντα καθιστάμενος τὸν λόγον , ταύτην καὶ δὴ ποιήσομαι · εἰ δʼ ὀρθῶς , ἢ μὴ , πάρεστι κοινωνεῖν τῆς γνώμης . οἶμαι δʼ , ἂν ὡς ὑπὲρ οἰκείας καὶ μετέχων τῶν ἀγαθῶν ἔστιν οὗ φαίνωμαι τῷ λόγῳ χρώμενος , οὐδʼ ὑμῖν ἂν φέρειν αἰσχύνην . ἡ γὰρ τῆς χώρας ἡμῖν φύσις τῇ φύσει τῶν ἀνδρῶν συμβαίνουσα φανήσεται καὶ οὔθʼ ἡ γῆ πρέπουσα ἑτέρων εἶναι , οὔκουν οὐδὲ ἐγένετο , οὔθʼ οἱ ἄνδρες ἄλλης ἀντὶ ταύτης ἄξιοι , οὔκουν οὐδὲ ἠλλάξαντο , ἀλλʼ ἔμειναν ἐφʼ ἧς εἶχον · ἄμφω δὲ ταῦτα ὄψει καὶ μνήμῃ κρίνεται . οἵ τε γὰρ οἰκήσαντες ἀεὶ τὴν χώραν ἐναργῆ καὶ θαυμαστὰ τῆς αὑτῶν ἐπιεικείας σημεῖα ἐξήνεγκαν ἐν παντὶ τῷ παρασχόντι , τὰ μὲν ἣν οὑτωσί τις ἂν εἴποι φιλανθρωπίαν ἐπιδεικνύμενοι τῇ τῶν τρόπων πραότητι καὶ ταῖς ὁμιλίαις , οὐδέσιν ἄλλοις ὁμοίως ἡμέροις εἶναι δοκεῖν λιπόντες , τὰ δʼ ἐν ταῖς χρείαις καὶ τοῖς κινδύνοις ἐν προβόλου μοίρᾳ τοῖς Ἕλλησι τεταγμένοι . καὶ τὸ τῆς χώρας αὖ σχῆμα τοιοῦτον ἐκ γῆς καὶ
Lemmas: λαμβάνω , ἀλλά ὅτι καί πολύς ὥσπερ ἐν κύκλος ὁ ἀρχή ὁ λόγος προδείκνυμι , ὅς οὔτε ὁμοῦ ποιέω δή που δυνατός οὔτε ὅστις ἀρχή ὁ ἄλλος εἰμί νικάω ῥᾴδιος κρίνω · ἄλλος γάρ ἄλλος ἕνεκα ἁρμόζω ὡς γε ἐκ ὁ προφαίνω πρῶτος λέγω δόξα παρίστημι . ὅς δέ ἅπας ἐπίκαιρος ἀρχή ὑπολαμβάνω καί πρός ὅς ἦκα ἄν ἁμαρτάνω , ἅπας καθίστημι ὁ λόγος , οὗτος καί δή ποιέω · εἰ δέ ὀρθός , ἤ μή , πάρειμι κοινωνέω ὁ γνώμη . οἴομαι δέ , ἐάν ὡς ὑπέρ οἰκεῖος καί μετέχω ὁ ἀγαθός εἰμί ὅς φαίνω ὁ λόγος χράω , οὐδέ σύ ἄν φέρω αἰσχύνη . ὁ γάρ ὁ χώρα ἐγώ φύσις ὁ φύσις ὁ ἀνήρ συμβαίνω φαίνω καί οὔτε ὁ γῆ πρέπω ἕτερος εἰμί , οὔκουν οὐδέ γίγνομαι , οὔτε ὁ ἀνήρ ἄλλος ἀντί οὗτος ἄξιος , οὔκουν οὐδέ ἀλλάσσω , ἀλλά μένω ἐπί ὅς ἔχω · ἄμφω δέ οὗτος ὄψις καί μνήμη κρίνω . ὁ τε γάρ οἰκέω ἀεί ὁ χώρα ἐναργής καί θαυμαστός ὁ ἑαυτοῦ ἐπιείκεια σημεῖον ἐκφέρω ἐν πᾶς ὁ παρέχω , ὁ μέν ὅς οὕτως τις ἄν λέγω φιλανθρωπία ἐπιδείκνυμι ὁ ὁ τρόπος πραότης καί ὁ ὁμιλία , οὐδής ἄλλος ὅμοιος ἥμερος εἰμί δοκέω λείπω , ὁ δέ ἐν ὁ χρεία καί ὁ κίνδυνος ἐν πρόβολος μοῖρα ὁ Ἕλλην τάσσω . καί ὁ ὁ χώρα αὖ σχῆμα τοιοῦτος ἐκ γῆ καί
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 96
θαλάττης θεωροῦντι . πρόκειται γὰρ ἀντʼ ἄλλου φυλακτηρίου τῆς Ἑλλάδος τὴν γιγνομένην τάξιν ἔχουσα πρώτη πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα , προμήκης εἰς τὸ πέλαγος , καὶ μάλα ἐναργὴς συμβαλεῖν ὅτι τῆς Ἑλλάδος ἐστὶν ἔρυμα ὑπὸ τῶν κρειττόνων πεποιημένον καὶ μόνῃ ταύτῃ κατὰ φύσιν ἔστιν ἡγεῖσθαι τοῦ γένους . εἶτα καὶ τῆς φιλανθρωπίας ὡσπερεὶ σύμβολον ἐκφέρει · προβαίνει γὰρ μέχρι πλείστου , τὴν θάλατταν ἡμεροῦσα , καὶ ταῖς νήσοις ἐγκαταμίγνυται , θεαμάτων ἥδιστον , ἤπειρος ἐν νήσοις , καὶ τούτων ἐνίων νοτιωτέρα , πρώτη μὲν τοῖς ἐκ τοῦ πελάγους ὡσπερεὶ χεῖρα προτείνουσα εἰς ὑποδοχὴν , παντοδαποὺς δὲ ὅρμους καὶ λιμένας παρεχομένη κύκλῳ περὶ πᾶσαν ἑαυτὴν , ἔτι δὲ ἀκτὰς ἄλλας κατʼ ἄλλα μέρη τῆς τε θαλάττης καὶ ἑαυτῆς , καὶ πορθμοὺς πρὸς τὰς ἐπικειμένας νήσους οὐ πλέον διαλείποντας ἢ ὅσον αἱ νῆσοι πρὸς ἀλλήλας · ὥστε καὶ παραπλεῖν καὶ περιπλεῖν καὶ πεζεύειν καὶ ἔτι πελαγίους εἶναι διὰ τῆς Ἀττικῆς ὥσπερ ἐν πομπῇ κατʼ ἐξουσίαν τὸ πρὸς ἡδονὴν αἱρουμένους . αἱ δὲ ἐπίκεινται πανταχόθεν πεποικιλμέναι Κυκλάδες καὶ Σποράδες περὶ τὴν Ἀττικὴν , ὥσπερ τῆς θαλάττης ἐξεπίτηδες ἀνείσης ἀντὶ προαστείων τῇ πόλει , χοροῦ σχῆμα σώζουσαι , καὶ τὰ ἐκείνων κάλλη καὶ κόσμους τῆς πόλεως κάλλη καὶ κόσμους εἶναι συμβέβηκε . δύνανται γὰρ ὅπερ τοῖς βασιλείοις τὰ προπύλαια , καὶ σελήνην ἀστέρες ἐγκλείουσι , ποιητὴς ἂν εἴποι τις , μεῖζον φέρουσαι κέρδος ἢ ὅσον παρέχουσι · λέγω δὴ τοῦ προσοικεῖν . διʼ ἃ δὴ καὶ μόνῃ τῇ πόλει κυρίως ἄν
Lemmas: θάλασσα θεωρέω . πρόκειμαι γάρ ἀντί ἄλλος φυλακτήριον ὁ Ἑλλάς ὁ γίγνομαι τάξις ἔχω πρῶτος πρός ἥλιος ἀνίσχω , προμήκης εἰς ὁ πέλαγος , καί μάλα ἐναργής συμβάλλω ὅτι ὁ Ἑλλάς εἰμί ἔρυμα ὑπό ὁ κρατύς ποιέω καί μόνος οὗτος κατά φύσις εἰμί ἡγέομαι ὁ γένος . εἶτα καί ὁ φιλανθρωπία ὡσπερεί σύμβολον ἐκφέρω · προβαίνω γάρ μέχρι πολύς , ὁ θάλασσα ἡμερόω , καί ὁ νῆσος ἐγκαταμίγνυμαι , θέαμα ἡδύς , ἤπειρος ἐν νῆσος , καί οὗτος ἔνιοι νότιος , πρῶτος μέν ὁ ἐκ ὁ πέλαγος ὡσπερεί χείρ προτείνω εἰς ὑποδοχή , παντοδαπός δέ ὅρμος καί λιμήν παρέχω κύκλος περί πᾶς ἑαυτοῦ , ἔτι δέ ἀκτή ἄλλος κατά ἄλλος μέρος ὁ τε θάλασσα καί ἑαυτοῦ , καί πορθμός πρός ὁ ἐπίκειμαι νῆσος οὐ πολύς διαλείπω ἤ ὅσος ὁ νῆσος πρός ἀλλήλων · ὥστε καί παραπλέω καί περιπλέω καί πεζεύω καί ἔτι πελάγιος εἰμί διά ὁ Ἀττική ὥσπερ ἐν πομπή κατά ἐξουσία ὁ πρός ἡδονή αἱρέω . ὁ δέ ἐπίκειμαι πανταχόθεν ποικίλλω Κυκλάδες καί Σποράς περί ὁ Ἀττική , ὥσπερ ὁ θάλασσα ἐξεπίτηδες ἀνίημι ἀντί προάστειον ὁ πόλις , χορός σχῆμα σῴζω , καί ὁ ἐκεῖνος κάλλος καί κόσμος ὁ πόλις κάλλος καί κόσμος εἰμί συμβαίνω . δύναμαι γάρ ὅς ὁ βασίλειον ὁ προπύλαιος , καί σελήνη ἀστήρ ἐγκλείω , ποιητής ἄν λέγω τις , μέγας φέρω κέρδος ἤ ὅσος παρέχω · λέγω δή ὁ προσοικέω . διά ὅς δή καί μόνος ὁ πόλις κύριος ἄν
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 97
τις φαίη τὴν ἀρχὴν αὐτῶν συμβῆναι καὶ γνησίαν ἐπὶ τῶν Ἑλληνικῶν , τοὺς δʼ ἄλλους νόθους εἰς τὴν θάλατταν ἐμβῆναι , ὥσπερ ὑποβολιμαίους , οὐ πατρικαῖς ταῖς νήσοις ἐπιθεμένους , ἀλλʼ ἁρπάσαντας τύχης ἀλογίᾳ , ὅπερ αὐτοὺς καὶ ταχέως πάλιν ἐξήλασε . τοῦτο δὲ τὸ σχῆμα καὶ ταύτην τὴν θέσιν τῆς χώρας ἐχούσης , τὸν μὲν ἀεὶ κατάπλουν τῶν ἐμπόρων τε καὶ καθʼ ἱστορίαν ἢ χρείαν εἰσαφικνουμένων , μεθʼ ὅσης τῆς ῥᾳστώνης καὶ ψυχαγωγίας γίγνεται καὶ τρυφῆς οὐ ῥᾴδιον εἰπεῖν , πλὴν εἰς ὅσον αὐτούς τις ἐπιμαρτύραιτο · οὕτω γὰρ παντάπασιν ἡ ψυχὴ προκαθαίρεται καὶ μετέωρος καὶ κούφη γίγνεται καὶ σφόδρα τῶν Ἀθηνῶν τῆς θέας ἐν παρασκευῇ , ὥσπερ ἐν ἱεροῖς προτελουμένη . ἐπίδηλον δὲ καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς πλέον τοῦ συνήθους τὸ φῶς ἐγγιγνόμενον , ἀφαιρούσης ἤδη τὴν πολλὴν ἀχλὺν ὡς ἀληθῶς καὶ καθʼ Ὅμηρον εἰπεῖν τῆς Ἀθηνᾶς ἔτι τῇ χώρᾳ προσαγόντων . ὥστε ἔοικεν ὀνείρατος εὐφροσύνῃ τὰ θεάματα καὶ χορείαν ἐξελίττειν , οὐ πλοῦν ἀνύτειν δόξαις ἂν , οἷα τὴν ναῦν ἀεὶ κύκλῳ περιίσταται κάλλη παντοδαπὰ ἄγοντα μετʼ εὐθυμίας ἐπὶ τὴν Ἀττικήν . τοῖς δʼ ὁρωμένοις συμβαίνει καὶ τὰ λεγόμενα , οἷς οὐκ ἔνεστιν ἀπιστεῖν · πάντα γὰρ ἑξῆς ὁμοίως ἔχει . Λητώ τε γὰρ , εἰ καὶ μικρὸν ὕστερον ἁρμόσει περὶ τῶν θείων διηγεῖσθαι , λυσαμένη τὴν ζώνην ἐν Ζωστῆρι τῆς Ἀττικῆς καὶ λιποῦσα τὴν ἐπωνυμίαν τῷ τόπῳ , βαδίζουσα ἀεὶ εἰς τὸ πρὸς ἕω τῆς Προνοίας Ἀθηνᾶς ἡγουμένης , ἀπʼ ἄκρας τῆς Ἀττικῆς ἐπιβᾶσα τῶν νήσων εἰς Δῆλον καταίρει καὶ τίκτει δὴ τοὺς θεοὺς
Lemmas: τις φημί ὁ ἀρχή αὐτός συμβαίνω καί γνήσιος ἐπί ὁ Ἑλληνικός , ὁ δέ ἄλλος νόθος εἰς ὁ θάλασσα ἐμβαίνω , ὥσπερ ὑποβολιμαῖος , οὐ πατρικός ὁ νῆσος ἐπιτίθημι , ἀλλά ἁρπάζω τύχη ἀλογία , ὅς αὐτός καί ταχύς πάλιν ἐξελαύνω . οὗτος δέ ὁ σχῆμα καί οὗτος ὁ θέσις ὁ χώρα ἔχω , ὁ μέν ἀεί κατάπλοος ὁ ἔμπορος τε καί κατά ἱστορία ἤ χρεία εἰσαφικνέομαι , μετά ὅσος ὁ ῥᾳστώνη καί ψυχαγωγία γίγνομαι καί τρυφή οὐ ῥᾴδιος λέγω , πλήν εἰς ὅσος αὐτός τις ἐπιμαρτύρομαι · οὕτως γάρ παντάπασι ὁ ψυχή προκαθαίρω καί μετέωρος καί κοῦφος γίγνομαι καί σφόδρα ὁ Ἀθῆναι ὁ θέα ἐν παρασκευή , ὥσπερ ἐν ἱερόν προτελέω . ἐπίδηλος δέ καί ὁ ὀφθαλμός πολύς ὁ συνήθης ὁ φάος ἐγγίγνομαι , ἀφαιρέω ἤδη ὁ πολύς ἀχλύς ὡς ἀληθής καί κατά Ὅμηρος λέγω ὁ Ἀθήνη ἔτι ὁ χώρα προσάγω . ὥστε ἔοικα ὄνειρος εὐφροσύνη ὁ θέαμα καί χορεία ἐξελίσσω , οὐ πλόος ἀνύω δοκέω ἄν , οἷος ὁ ναῦς ἀεί κύκλος περιίστημι κάλλος παντοδαπός ἄγω μετά εὐθυμία ἐπί ὁ Ἀττική . ὁ δέ ὁράω συμβαίνω καί ὁ λέγω , ὅς οὐ ἔνειμι ἀπιστέω · πᾶς γάρ ἑξῆς ὅμοιος ἔχω . Λητώ τε γάρ , εἰ καί μικρός ὕστερον ἁρμόζω περί ὁ θεῖος διηγέομαι , λύω ὁ ζώνη ἐν Ζωστήρ ὁ Ἀττική καί λιπάω ὁ ἐπωνυμία ὁ τόπος , βαδίζω ἀεί εἰς ὁ πρός ἠώς ὁ Πρόνοια Ἀθήνη ἡγέομαι , ἀπό ἄκρα ὁ Ἀττική ἐπιβαίνω ὁ νῆσος εἰς Δῆλος καταίρω καί τίκτω δή ὁ θεός
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 98
τήν τε Ἄρτεμιν καὶ τὸν πατρῷον Ἀπόλλω τῇ πόλει , ἥ τʼ ἀπὸ τῆς Ἀσίας ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας πρώτη διαβᾶσα δύναμις διὰ τῶν νήσων προσέσχεν εἰς Μαραθῶνα , καλῶς ὑπὸ τῆς φύσεως ἀχθεῖσα τοῦ τόπου πρὸς τὸ δοῦναι δίκην ὧν ἐπεβούλευσε τοῖς Ἕλλησιν . οὕτω δʼ ἐν ἀρχῇ τῆς Ἑλλάδος οὖσα ἡ χώρα ἐν μέσῳ τῆς πάσης οὐχ ἧττόν ἐστιν . ὅποι γὰρ ἀπʼ αὐτῆς κινηθείης , τὰ γνωριμώτατα τῶν Ἑλλήνων ἐκδέχεται γένη , καὶ ὥσπερ πόλιν ἡ οἰκεία χώρα προσοικεῖ , οὕτω καὶ τὴν Ἀττικὴν ἅπασα ἡ Ἑλλὰς προσοικεῖ . διὸ δὴ καὶ μόνη τὸ τῶν Ἑλλήνων πρόσχημα καθαρῶς ἀνῄρηται καὶ τοῖς βαρβάροις ἐστὶν ἐπὶ πλεῖστον ἀλλόφυλος · ὅσον γὰρ τῇ φύσει τοῦ τόπου κεχώρισται , τοσοῦτον καὶ τοῖς ἤθεσι τῶν ἀνδρῶν ἀφέστηκεν . οὔτε γὰρ ποταμοῦ μέσου κοινωνεῖ τινος οὔτʼ ἐστὶν αὐτῇ μεθόριον οὐδὲν τὸ αὐτὸ διαιροῦν καὶ μιγνύον τὴν γῆν , ἀλλʼ ὥσπερ πρὸς ἀσπίδος ἐπίσημον πάντα πρὸς μέσον τοῦτο τὸ χωρίον ἐκ παντὸς ἄκρου τείνει τὰ Ἑλληνικὰ , καὶ πανταχόθεν κύκλοι περιέχουσι τὴν χώραν Ἑλληνικοὶ , οἱ μὲν ἐκ θαλάττης , οἱ δʼ ἀπὸ τῆς ἠπείρου περικείμενοι , ὥσπερ εἰκὸς τῇ κοινῇ τοῦ γένους ἑστίᾳ . τοσοῦτον δὲ πέφευγε τὴν ἀλλοδαπὴν καὶ βάρβαρον ὥστε καὶ ἐπὶ τῆς ἀντιπέραν ἠπείρου προὐβάλλετο ἑτέραν Ἑλλάδα ἄποικον ἑαυτῆς , ἣ νῦν ἤδη πλεῖστον βαρβάρων ἀφέστηκεν , ὥσπερ φύσει ταχθεῖσα ἡ πόλις , ἀντίπαλος τούτῳ τῷ γένει καὶ πολεμία . ἐξ ὧν ἄδολον μὲν καὶ καθαρὸν καὶ ἀδιάφθορον τὸ ἦθος ἀεὶ τοῖς ἐξ αὐτῆς διαγέγονε παρεχομένη , εἰλικρινῆ δὲ καὶ καθαρὰν καὶ ἄλυπον καὶ παράδειγμα πάσης τῆς Ἑλληνικῆς ὁμιλίας φωνὴν
Lemmas: ὁ τε Ἄρτεμις καί ὁ πατρῷος Ἀπόλλων ὁ πόλις , ὁ τε ἀπό ὁ Ἀσία ἐπί ὁ Ἕλλην πρῶτος διαβαίνω δύναμις διά ὁ νῆσος προσέχω εἰς Μαραθών , καλός ὑπό ὁ φύσις ἄγω ὁ τόπος πρός ὁ δίδωμι δίκη ὅς ἐπιβουλεύω ὁ Ἕλλην . οὕτως δέ ἐν ἀρχή ὁ Ἑλλάς εἰμί ὁ χώρα ἐν μέσος ὁ πᾶς οὐ ἥσσων εἰμί . ὅποι γάρ ἀπό αὐτός κινέω , ὁ γνώριμος ὁ Ἕλλην ἐκδέχομαι γένος , καί ὥσπερ πόλις ὁ οἰκεῖος χώρα προσοικέω , οὕτως καί ὁ Ἀττική ἅπας ὁ Ἑλλάς προσοικέω . διό δή καί μόνος ὁ ὁ Ἕλλην πρόσχημα καθαρός ἀναιρέω καί ὁ βάρβαρος εἰμί ἐπί πολύς ἀλλόφυλος · ὅσος γάρ ὁ φύσις ὁ τόπος χωρίζω , τοσοῦτος καί ὁ ἦθος ὁ ἀνήρ ἀφίστημι . οὔτε γάρ ποταμός μέσος κοινωνέω τις οὔτε εἰμί αὐτός μεθόριος οὐδείς ὁ αὐτός διαιρέω καί μείγνυμι ὁ γῆ , ἀλλά ὥσπερ πρός ἀσπίς ἐπίσημος πᾶς πρός μέσος οὗτος ὁ χωρίον ἐκ πᾶς ἄκρον τείνω ὁ Ἑλληνικός , καί πανταχόθεν κύκλος περιέχω ὁ χώρα Ἑλληνικός , ὁ μέν ἐκ θάλασσα , ὁ δέ ἀπό ὁ ἤπειρος περίκειμαι , ὥσπερ ἔοικα ὁ κοινός ὁ γένος ἑστία . τοσοῦτος δέ φεύγω ὁ ἀλλοδαπός καί βάρβαρος ὥστε καί ἐπί ὁ ἀντιπέρας ἤπειρος προβάλλω ἕτερος Ἑλλάς ἄποικος ἑαυτοῦ , ὅς νῦν ἤδη πολύς βάρβαρος ἀφίστημι , ὥσπερ φύσις τάσσω ὁ πόλις , ἀντίπαλος οὗτος ὁ γένος καί πολέμιος . ἐκ ὅς ἄδολος μέν καί καθαρός καί ἀδιάφθορος ὁ ἦθος ἀεί ὁ ἐκ αὐτός διαγίγνομαι παρέχω , εἰλικρινής δέ καί καθαρός καί ἄλυπος καί παράδειγμα πᾶς ὁ Ἑλληνικός ὁμιλία φωνή
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 99
εἰσηνέγκατο . ἡ δʼ αὐτὴ θέσις τῆς τε χώρας ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ τῆς πόλεως ἐν τῇ χώρᾳ , μέση γὰρ ἐν μέσῃ κεῖται , τοσοῦτον πρὸς θάλατταν ἐπικλίνουσα , ὅσον τοὺς λιμένας ἧς εἰσι φαίνεσθαι . τρίτη δὲ ἀκόλουθος τούτων ἀνέχει , περιφανὴς ἄνω διὰ μέσης τῆς πόλεως , ἡ πάλαι μὲν πόλις , νῦν δὲ ἀκρόπολις , κορυφῇ παραπλησίως , οὐχ ὡς ὕστατον εἶναι τῆς πόλεως , ἀλλʼ ὡς περὶ αὐτὴν πᾶν τὸ λοιπὸν σῶμα τῆς πόλεως , ἄκρου καὶ μέσου ταυτοῦ συμπεπτωκότος , τὸ διὰ πάντων ἤδη τοῦτο κάλλος καὶ ὁ τελευταῖος ὅρος τῆς περὶ γῆν εὐκαιρίας . ὥσπερ γὰρ ἐπʼ ἀσπίδος κύκλων εἰς ἀλλήλους ἐμβεβηκότων πέμπτος εἰς ὀμφαλὸν πληροῖ διὰ πάντων ὁ κάλλιστος , εἴπερ ἡ μὲν Ἑλλὰς ἐν μέσῳ τῆς πάσης γῆς , ἡ δʼ Ἀττικὴ τῆς Ἑλλάδος , τῆς δὲ χώρας ἡ πόλις , τῆς δʼ αὖ πόλεως ἡ ὁμώνυμος . ἀλλʼ ἐνταῦθα μὲν ἡμᾶς ὁ λόγος παρήνεγκε τῆς ἀεὶ παραπιπτούσης ἀκολουθίας ἐχόμενος . ἐπιστρεπτέον δὲ πάλιν πρὸς τὴν χώραν καὶ τὰ πρεσβεῖα φυλακτέον αὐτῇ , ἧς τὴν μὲν πρὸς γῆς τε καὶ θαλάττης φύσιν εἴπομεν διʼ ὅσων εἰκὸς ἦν , μῆκός τε φεύγοντες καὶ τὸ παρελθεῖν ἃ μὴ χεῖρον εἰπεῖν . ἀλλὰ μὴν τόν γε ὑπὲρ κεφαλῆς ἀέρα καὶ τὴν τῶν ὡρῶν κρᾶσιν οὕτω σύμμετρον εἴληχεν ὥστε εἰ τῷ λόγῳ μετρίως εἰπεῖν ἦν , εὐκτὸν ἂν ἦν . ἴσον γὰρ ἁπάντων ἀπέχει τῶν δυσχερῶν καὶ μετέχουσα τῶν ἀγαθῶν τῆς δυνάμεως ἑκάστης , ἃ λυπηρὰ πρόσεστιν ἑκάστῃ πέφευγε . τεκμαίρεσθαι δὲ ἔξεστιν οὐ μόνον τοῖς ὡραίοις νικῶσι καὶ παρὰ τὴν ἐπωνυμίαν καὶ τοσοῦτον τοῦ παντὸς ἔτους κατέχουσι χρόνον , ἀλλὰ καὶ τῇ ἀποστάσει , καθάπερ ἐν
Lemmas: εἰσφέρω . ὁ δέ αὐτός θέσις ὁ τε χώρα ἐν ὁ Ἑλλάς καί ὁ πόλις ἐν ὁ χώρα , μέσος γάρ ἐν μέσος κεῖμαι , τοσοῦτος πρός θάλασσα ἐπικλίνω , ὅσος ὁ λιμήν ὅς εἰμί φαίνω . τρίτος δέ ἀκόλουθος οὗτος ἀνέχω , περιφανής ἄνω διά μέσος ὁ πόλις , ὁ πάλαι μέν πόλις , νῦν δέ ἀκρόπολις , κορυφή παραπλήσιος , οὐ ὡς ὕστερος εἰμί ὁ πόλις , ἀλλά ὡς περί αὐτός πᾶς ὁ λοιπός σῶμα ὁ πόλις , ἄκρος καί μέσος ταυτός συμπίπτω , ὁ διά πᾶς ἤδη οὗτος κάλλος καί ὁ τελευταῖος ὅρος ὁ περί γῆ εὐκαιρία . ὥσπερ γάρ ἐπί ἀσπίς κύκλος εἰς ἀλλήλων ἐμβαίνω πέμπτος εἰς ὀμφαλός πληρόω διά πᾶς ὁ καλός , εἴπερ ὁ μέν Ἑλλάς ἐν μέσος ὁ πᾶς γῆ , ὁ δέ Ἀττικός ὁ Ἑλλάς , ὁ δέ χώρα ὁ πόλις , ὁ δέ αὖ πόλις ὁ ὁμώνυμος . ἀλλά ἐνταῦθα μέν ἐγώ ὁ λόγος παραφέρω ὁ ἀεί παραπίπτω ἀκολουθία ἔχω . ἐπιστρεπτέον δέ πάλιν πρός ὁ χώρα καί ὁ πρεσβεῖον φυλάσσω αὐτός , ὅς ὁ μέν πρός γῆ τε καί θάλασσα φύσις λέγω διά ὅσος ἔοικα εἰμί , μῆκος τε φεύγω καί ὁ παρέρχομαι ὅς μή κακός λέγω . ἀλλά μήν ὁ γε ὑπέρ κεφαλή ἀήρ καί ὁ ὁ ὥρα κρᾶσις οὕτως σύμμετρος λαγχάνω ὥστε εἰ ὁ λόγος μέτριος λέγω εἰμί , εὐκτός ἄν εἰμί . ἴσος γάρ ἅπας ἀπέχω ὁ δυσχερής καί μετέχω ὁ ἀγαθός ὁ δύναμις ἕκαστος , ὅς λυπηρός πρόσειμι ἕκαστος φεύγω . τεκμαίρομαι δέ ἔξεστι οὐ μόνος ὁ ὡραῖος νικάω καί παρά ὁ ἐπωνυμία καί τοσοῦτος ὁ πᾶς ἔτος κατέχω χρόνος , ἀλλά καί ὁ ἀπόστασις , καθά ἐν
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 100
στάθμῃ , ὅταν τι βουληθῶμεν ἰδεῖν ἀκριβῶς . ὅσον γὰρ ἄν τις ἀποστῇ τῆς πόλεως δεῦρο ἢ ἐκεῖσε κινηθεὶς , ἢ τῇ θέρμῃ πλεῖον τῆς χρείας ἢ τῷ ψύχει προστυγχάνει . ὥστʼ ἐν τούτῳ μόνῳ νικᾶται ἐν ᾧ τὸ νικᾶν λυπεῖ καὶ οὗ τὸ νικᾶσθαι λυσιτελέστερον . τοσαύτη δʼ ἐστὶν ἡ περιουσία τῆς εὐτυχίας ὥστε καὶ τῶν ἄλλων γενῶν αἱ ταύτης ἄποικοι πόλεις αἱ τὴν νῦν Ἰωνίαν ἔχουσαι ἄριστα κεκρᾶσθαι δοκοῦσιν , ὥσπερ ἄλλο τι τῶν οἴκοθεν μετειληφυῖαι . ὥστε οὐ τὰ μὲν πρὸς ἄρκτον ἂν εἴποι τις εἶναι τῆς χώρας , τὰ δὲ πρὸς μεσημβρίαν ὀνομάζων , οὐδʼ αὖ τὰ λοιπὰ δύο ὡσαύτως , ἀλλʼ ἄνευ τῆς προσθήκης ἔξεστιν ὁρίσασθαι τὰ μὲν ἔνθεν αὐτῆς ἄρκτον εἶναι , τὰ δὲ ἔνθεν μεσημβρίαν ἤδη , ἀνατολάς τε καὶ δύσεις ὅσον τὸ ἄνω καὶ κάτω , αὐτὴν δʼ εἶναι πάντων ὡσπερεὶ μεθόριον , κοινόν τινα χῶρον , οὗ πάντα τὰ τμήματα συγκεράννυται , ὑπʼ αὐτὴν , ὡς εἰπεῖν , τὴν ἀκρόπολιν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν τοῦ Διὸς ἀρχὴν ὡς ἀληθῶς γιγνομένην λῆξιν τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τῶν ταύτης ἔργων τε καὶ θρεμμάτων τόπον οἰκεῖον . οὐ γὰρ ἔστιν ὅστις τῶν περὶ γῆν ἀέρων τοσοῦτον ἀφέστηκε γῆς τῇ φύσει οὐδʼ αἰθέρι μᾶλλον εἴκασται . γῆς μὲν δὴ καὶ θαλάττης καὶ ἀέρων εἰς τοῦτʼ ἔθεσαν τὴν Ἀττικὴν οἷς ταῦτα ἔπρεπε δημιουργοῖς . ἃ δὲ τούτοις τοιούτοις οὖσιν ἕπεται πολλὴ ῥᾳστώνη δεικνύναι , πεδίων τε κάλλη καὶ χάριτας τῶν μὲν πρὸ τῆς πόλεως εὐθὺς ἀπὸ τοῦ τείχους , μᾶλλον δὲ ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως κεχυμένων καὶ ἐγκαταμιγνυμένων τῇ πόλει , τῶν δὲ ἐφʼ ἑκάστῃ τῇ θαλάττῃ τοῖς αἰγιαλοῖς ἐφορμούντων , τῶν δʼ ἐν τῇ μεσογείᾳ τοῖς ὄρεσι τοῖς περιέχουσιν ὥσπερ ἄλλοις ὁρίοις διειλημμένων ἐν κόλπων θαλαττίων τινῶν σχήματι . καὶ
Lemmas: στάθμη , ὅταν τις βούλομαι ὁράω ἀκριβής . ὅσος γάρ ἄν τις ἀφίστημι ὁ πόλις δεῦρο ἤ ἐκεῖσε κινέω , ἤ ὁ θέρμη πολύς ὁ χρεία ἤ ὁ ψῦχος προστυγχάνω . ὥστε ἐν οὗτος μόνος νικάω ἐν ὅς ὁ νικάω λυπέω καί ὅς ὁ νικάω λυσιτελής . τοσοῦτος δέ εἰμί ὁ περιουσία ὁ εὐτυχία ὥστε καί ὁ ἄλλος γένος ὁ οὗτος ἄποικος πόλις ὁ ὁ νῦν Ἰωνία ἔχω ἀγαθός κράω δοκέω , ὥσπερ ἄλλος τις ὁ οἴκοθεν μεταλαμβάνω . ὥστε οὐ ὁ μέν πρός ἄρκτος ἄν λέγω τις εἰμί ὁ χώρα , ὁ δέ πρός μεσημβρία ὀνομάζω , οὐδέ αὖ ὁ λοιπός δύο ὡσαύτως , ἀλλά ἄνευ ὁ προσθήκη ἔξεστι ὁρίζω ὁ μέν ἔνθεν αὐτός ἄρκτος εἰμί , ὁ δέ ἔνθεν μεσημβρία ἤδη , ἀνατολή τε καί δύσις ὅσος ὁ ἄνω καί κάτω , αὐτός δέ εἰμί πᾶς ὡσπερεί μεθόριος , κοινός τις χῶρος , ὅς πᾶς ὁ τμῆμα συγκεράννυμι , ὑπό αὐτός , ὡς λέγω , ὁ ἀκρόπολις ὁ οὐρανός καί ὁ ὁ Ζεύς ἀρχή ὡς ἀληθής γίγνομαι λῆξις ὁ Ἀθήνη καί ὁ οὗτος ἔργον τε καί θρέμμα τόπος οἰκεῖος . οὐ γάρ εἰμί ὅστις ὁ περί γῆ ἀήρ τοσοῦτος ἀφίστημι γῆ ὁ φύσις οὐδέ αἰθήρ μάλα εἰκάζω . γῆ μέν δή καί θάλασσα καί ἀήρ εἰς οὗτος τίθημι ὁ Ἀττική ὅς οὗτος πρέπω δημιουργός . ὅς δέ οὗτος τοιοῦτος εἰμί ἕπομαι πολύς ῥᾳστώνη δείκνυμι , πεδίον τε κάλλος καί χάρις ὁ μέν πρό ὁ πόλις εὐθύς ἀπό ὁ τεῖχος , μάλα δέ ἀπό ὁ ἀκρόπολις χέω καί ἐγκαταμίγνυμαι ὁ πόλις , ὁ δέ ἐπί ἕκαστος ὁ θάλασσα ὁ αἰγιαλός ἐφορμέω , ὁ δέ ἐν ὁ μεσόγεια ὁ ὄρος ὁ περιέχω ὥσπερ ἄλλος ὅριον διαλαμβάνω ἐν κόλπος θαλάσσιος τις σχῆμα . καί
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 101
μὴν τήν γε τῶν ὀρῶν φαιδρότητα καὶ χάριν τίς οὐκ ἂν ἀγασθείη ; οἷς γε τοσοῦτον κόσμου περίεστιν ὥστε καὶ τὰς πόλεις αὐτὰ δὴ κοσμεῖ · ὃ γὰρ εἰκὸς ἔχειν τὴν χώραν , ἔργον θεῶν οὖσαν , σπέρμα τῆς χάριτος τῆς πρὸς τοὺς θεοὺς , τοῦτο δείκνυσιν ἐν τοῖς πρώτοις , καὶ προξενεῖ διὰ τῆς φύσεως τὴν χάριν . ἔστι δὲ ἐπιτηδειοτάτη πρὸς κάλλη νεῶν καὶ ἀγαλμάτων , ὥστε δὶς ἡγεμὼν τούτων ἂν εἴη . καὶ γὰρ ἐνθένδε ταῦτα πάντα ἤρξατο τῷ νόμῳ καὶ τὴν χορηγίαν οἴκοθεν ἡ πόλις ἔσχηκεν εἰς αὐτά . ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἔχω τί χρήσωμαι , ἐπέρχεται γάρ μοι καὶ κατὰ μέρη τὴν ἐπιτηδειότητα ἀποφαίνειν τῆς χώρας , οἷον εὐθὺς τὸ μήτε ὑπτίαν εἶναι διὰ πάσης μήτε ὄρειον παντελῶς , ἀλλʼ ἐσχηματίσθαι πρὸς τὴν ἑκατέρου χρείαν ἐν μέρει καὶ πεποικίλθαι , ὥστε πῶς οὐκ ἂν ὀρθῶς εἴποι τις εἶναι τελέας καὶ πάσης τῆς οἰκουμένης οἱονεὶ μίμημα σωζούσης ; ἔτι δὲ ἡ τῆς θαλάττης τε καὶ γῆς διὰ τῶν λιμένων συζυγία καὶ συμφωνία , τῶν δʼ αὖ πεδίων καὶ τῶν ὀρῶν ἡ σὺν ὥρᾳ μίξις καὶ χάρις οὐ τῶν ὅπου τις ἂν εἴποι συμβεβηκότων οἶμαι . ἔξεστι δὲ ὁρᾶν καὶ τὰς φλέβας τὰς ἀργυρίτιδας ὥσπερ νοτίδας διὰ πάσης τῆς ὀρείου διηκούσας , ὅπως ἄρα μηδὲν ἀργὸν εἴη τῆς Ἀττικῆς μηδʼ εἴη ταῖς προσόδοις δυσχωρία μηδαμῆ , ἀλλὰ τὴν ἑτέρων εὔγεων ἡ τῇδε ἄσπορος νικῴη . ἔπρεπε δʼ ἄρα καὶ τοῦτο ἐλευθερίας ἐφόδιον καὶ μεγαλοψυχίας παρεσκευάσθαι τῇ πόλει . ἔτι τοίνυν ἀενάων ποταμῶν ῥεύματα ἄλυπα καὶ πηγὰς ἀφθόνους καὶ καρπῶν ἁπάντων φορὰν , ὧν ὁ πάντων ἡμερώτατος ἐνταῦθα τῶν πανταχοῦ κάλλιστος περιφανῶς .
Lemmas: μήν ὁ γε ὁ ὄρος φαιδρότης καί χάρις τίς οὐ ἄν ἄγαμαι ; ὅς γε τοσοῦτος κόσμος περίειμι ὥστε καί ὁ πόλις αὐτός δή κοσμέω · ὅς γάρ ἔοικα ἔχω ὁ χώρα , ἔργον θεός εἰμί , σπέρμα ὁ χάρις ὁ πρός ὁ θεός , οὗτος δείκνυμι ἐν ὁ πρῶτος , καί προξενέω διά ὁ φύσις ὁ χάρις . εἰμί δέ ἐπιτήδειος πρός κάλλος ναῦς καί ἄγαλμα , ὥστε δίς ἡγεμών οὗτος ἄν εἰμί . καί γάρ ἐνθένδε οὗτος πᾶς ἄρχω ὁ νόμος καί ὁ χορηγία οἴκοθεν ὁ πόλις ἔχω εἰς αὐτός . ἀλλά γάρ οὐ ἔχω τίς χράω , ἐπέρχομαι γάρ ἐγώ καί κατά μέρος ὁ ἐπιτηδειότης ἀποφαίνω ὁ χώρα , οἷος εὐθύς ὁ μήτε ὕπτιος εἰμί διά πᾶς μήτε ὄρειος παντελής , ἀλλά σχηματίζω πρός ὁ ἑκάτερος χρεία ἐν μέρος καί ποικίλλω , ὥστε πῶς οὐ ἄν ὀρθός λέγω τις εἰμί τέλειος καί πᾶς ὁ οἰκουμένη οἱονεί μίμημα σῴζω ; ἔτι δέ ὁ ὁ θάλασσα τε καί γῆ διά ὁ λιμήν συζυγία καί συμφωνία , ὁ δέ αὖ πεδίον καί ὁ ὄρος ὁ σύν ὥρα μίξις καί χάρις οὐ ὁ ὅπου τις ἄν λέγω συμβαίνω οἴομαι . ἔξεστι δέ ὁράω καί ὁ φλέψ ὁ ἀργυρῖτις ὥσπερ νοτίς διά πᾶς ὁ ὄρειος διήκω , ὅπως ἄρα μηδείς ἀργός εἰμί ὁ Ἀττική μηδέ εἰμί ὁ πρόσοδος δυσχωρία μηδαμῆ , ἀλλά ὁ ἕτερος εὔγεως ὁ τῇδε ἄσπορος νικάω . πρέπω δέ ἄρα καί οὗτος ἐλευθερία ἐφόδιον καί μεγαλοψυχία παρασκευάζω ὁ πόλις . ἔτι τοίνυν ἀέναος ποταμός ῥεῦμα ἄλυπος καί πηγή ἄφθονος καί καρπός ἅπας φορά , ὅς ὁ πᾶς ἥμερος ἐνταῦθα ὁ πανταχοῦ καλός περιφανής .
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 102
ἀλλὰ ταῦτα μέν ἐστιν ὥσπερ ἀπὸ τῶν τραγημάτων τὴν εὐωχίαν σεμνύνειν · τὸν δὲ οἰκειότατον καὶ μέγιστον τῆς χώρας καρπόν τε καὶ κόσμον καὶ ὃς ἅπασαν ἔχει τὴν ἐπιτηδειότητα συλλαβὼν αὐτῆς ἤδη δίειμι . ἀρχὴ δέ μοι τοῦ λόγου κατελήλυθεν εἰς ἀρχήν τινα ἑτέραν . ἄλλας μὲν γὰρ χώρας ἐλέφαντες καὶ λέοντες κοσμοῦσι , τὰς δὲ ἵπποι κύνες , τὰς δὲ ἃ τοὺς παῖδας ἀκούοντας ἐκπλήττει · τὴν δὲ ὑμετέραν χώραν κοσμεῖ τῶν ἐπὶ γῆς τὸ κάλλιστον , οὐ κατὰ τοὺς ἐν Ἰνδοῖς μύρμηκας ὑποπτέρους ἄξιον εἰπεῖν . πρώτη γὰρ ἤνεγκεν ἄνθρωπον καὶ πρώτη πατρίς ἐστιν ἀνθρώπου , καὶ ὅπερ τοῖς πᾶσι ζώοις τοῖς ἐγγείοις ἐστὶν ἡ πᾶσα γῆ , τοῦτο ἥδε νενίκηκεν εἶναι τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει , μήτηρ καὶ τροφὸς κοινὴ καὶ τῆς φύσεως ἀφορμὴ , χῶρός τις ἀνθρώπων ἴδιος ἐκ πάσης γῆς ἐξῃρημένος , ὥσπερ οἱ τῶν τεμενῶν ὅροι . διὸ δὴ καὶ πάντα κρατίστους καὶ τῆς γιγνομένης ἀρετῆς ἐπὶ πλεῖστον ἥκοντας ἤνεγκεν , ἅτε οἰκείας αὐτῇ τῆς φορᾶς οὔσης , οὐκ ἐπεισάκτου . οὐ γὰρ πλάνην καταλύσαντες οὐδὲ ὥσπερ ἐπὶ σκότους πατρίδα ζητοῦντες διὰ πάσης γῆς καὶ θαλάττης , οὐδὲ δυοῖν δυστυχίαιν ἡγησαμέναιν , κατέσχον τὴν χώραν , βιασάμενοι τὴν ἐπωνυμίαν , εἴξαντες μὲν τοῖς κρείττοσιν , ἐκβαλόντες δὲ τοὺς ἥττους , ἀλλʼ ὥσπερ τὸ ἐκ τῶν πηγῶν ὕδωρ ἐκ τῶν κόλπων τῆς γῆς ἀνῆλθε τὸ γένος , αὐτὸ ἐξ αὑτοῦ λαβὸν τὴν ἀρχήν · καὶ ξένοι καὶ πολῖται μόνῃ τῇ γῇ ταύτῃ πρέπουσι διῃρῆσθαι . οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι καθάπερ θέαν καταλαβόντες οὕτω ταῦτα κρίνουσιν , οὐ τῷ μᾶλλον ἄλλων ἑαυτοῖς προσήκειν τῶν χωρίων τοὺς ἄλλους ἀφορίζοντες ,
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν εἰμί ὥσπερ ἀπό ὁ τράγημα ὁ εὐωχία σεμνύνω · ὁ δέ οἰκεῖος καί μέγας ὁ χώρα καρπός τε καί κόσμος καί ὅς ἅπας ἔχω ὁ ἐπιτηδειότης συλλαμβάνω αὐτός ἤδη διέρχομαι . ἀρχή δέ ἐγώ ὁ λόγος κατέρχομαι εἰς ἀρχή τις ἕτερος . ἄλλος μέν γάρ χώρα ἐλέφας καί λέων κοσμέω , ὁ δέ ἵππος κύων , ὁ δέ ὅς ὁ παῖς ἀκούω ἐκπλήσσω · ὁ δέ ὑμέτερος χώρα κοσμέω ὁ ἐπί γῆ ὁ καλός , οὐ κατά ὁ ἐν Ἰνδός μύρμηξ ὑπόπτερος ἄξιος λέγω . πρῶτος γάρ φέρω ἄνθρωπος καί πρῶτος πατρίς εἰμί ἄνθρωπος , καί ὅς ὁ πᾶς ζῷον ὁ ἔγγειος εἰμί ὁ πᾶς γῆ , οὗτος ὅδε νικάω εἰμί ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος , μήτηρ καί τροφός κοινός καί ὁ φύσις ἀφορμή , χῶρος τις ἄνθρωπος ἴδιος ἐκ πᾶς γῆ ἐκλέγω , ὥσπερ ὁ ὁ τέμενος ὅρος . διό δή καί πᾶς κρατύς καί ὁ γίγνομαι ἀρετή ἐπί πολύς ἥκω φέρω , ἅτε οἰκεῖος αὐτός ὁ φορά εἰμί , οὐ ἐπείσακτος . οὐ γάρ πλάνη καταλύω οὐδέ ὥσπερ ἐπί σκότος πατρίς ζητέω διά πᾶς γῆ καί θάλασσα , οὐδέ δύο δυστυχία ἡγέομαι , κατέχω ὁ χώρα , βιάζω ὁ ἐπωνυμία , εἴκω μέν ὁ κρατύς , ἐκβάλλω δέ ὁ ἥσσων , ἀλλά ὥσπερ ὁ ἐκ ὁ πηγή ὕδωρ ἐκ ὁ κόλπος ὁ γῆ ἀνέρχομαι ὁ γένος , αὐτός ἐκ ἑαυτοῦ λαμβάνω ὁ ἀρχή · καί ξένος καί πολίτης μόνος ὁ γῆ οὗτος πρέπω διαιρέω . ὁ μέν γάρ ἄλλος καθά θέα καταλαμβάνω οὕτως οὗτος κρίνω , οὐ ὁ μάλα ἄλλος ἑαυτοῦ προσήκω ὁ χωρίον ὁ ἄλλος ἀφορίζω ,
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 103
ἀλλὰ τῷ φθῆναι κατασχόντες , καὶ ξένους ὀνομάζουσι τοὺς δευτέρους ἐλθόντας , ἀγνοοῦντες ὅτι πάντες ὁμοίως εἰσὶ ξένοι , μᾶλλον δὲ αὐτοὶ ξένοι πρῶτοι , καὶ τοσοῦτον τῶν δημοποιήτων , οὓς αὐτοὶ ποιοῦνται , διαφέρουσιν , ὅσον οὐ κριθέντες ἄξιοι τῆς πολιτείας , ἀλλʼ εἰσβιασάμενοι προὐβάλοντο τὴν πατρίδα , ὥσπερ ὅπλων ἀπορίᾳ τῷ φανέντι χρησάμενοι · μόνοις δʼ ὑμῖν ὑπάρχει καθαρὰν εὐγένειάν τε καὶ πολιτείαν αὐχῆσαι . καὶ δυοῖν ὄντοιν ὀνομάτοιν ἑκάτερον κύριόν ἐστι τῇ χώρᾳ διὰ τὸ ἕτερον · εἰκότως . οἵ τε γὰρ ξένοι διὰ τοὺς ἄλλους πολίτας γνησίους ὄντας ἐνέχονται τῷ προσρήματι οἵ τε πολῖται βεβαιοῦσι τὴν ἐπωνυμίαν τῷ καθαροὶ ξένων εἶναι τὸ ἐξ ἀρχῆς · οὔκουν ἐξούλης γε μόνοις ὑμῖν , εἰ οἷόν τʼ ἐστὶν εἰπεῖν , οὐδʼ ἂν εἷς λάχοι τῆς γῆς , οὐ μᾶλλόν γε ἢ τῆς μητρός τινι . καὶ τοίνυν μόνοις τοῖς τῇδε γενομένοις δημοποιήτοις οὐκ ἔπεστι γέλως · ὄντες γὰρ ἅπαντες φύσει πολῖται τῆς χώρας νόμῳ τοῖς ἄλλοις τὴν τιμὴν ἀπενείματε · τῶν δʼ ἄλλων οἱ πλεῖστοι κινδυνεύουσι νόθοι νόθους εἰσποιεῖσθαι , χρόνῳ τὴν ἀρχαίαν φύσιν διαφθείραντες , ὥσπερ ἐν συνοικίᾳ τῇ πάσῃ γῇ ζῶντες , ἐκ περιόδων καλοῦντες οἰκείαν οἱ τελευταῖοι τῶν ἄλλων οἰκησάμενοι . καί μοι δοκεῖ τις ἂν εἰπεῖν παραιτησάμενος τὸν φθόνον ὅτι οἱ μὲν ἄλλοι τὰς πόλεις οἰκοῦσιν , ὥσπερ στρατόπεδα , οἷς κατέλαβον ἐμμείναντες , μόνοις δὲ τοῖς ταύτης ἐγγόνοις τῆς χώρας ἡ πόλις ἐστὶ κυρία καὶ μόνη πόλεων , ἢ κομιδῆ γε ἐν ὀλίγαις ἑστίαν ἀκίνητον πρυτανείου δικαίως νέμει . πολλῶν δὲ ἐπιρρεόντων καὶ πάντων αὐτὸ ἕκαστον εἰπεῖν ἐπειγόντων αἱροῦμαι τὸ τῇ φύσει δεύτερον καὶ τὸ
Lemmas: ἀλλά ὁ φθάνω κατέχω , καί ξένος ὀνομάζω ὁ δεύτερος ἔρχομαι , ἀγνοέω ὅτι πᾶς ὅμοιος εἰμί ξένος , μάλα δέ αὐτός ξένος πρῶτος , καί τοσοῦτος ὁ δημοποίητος , ὅς αὐτός ποιέω , διαφέρω , ὅσος οὐ κρίνω ἄξιος ὁ πολιτεία , ἀλλά εἰσβιάζομαι προβάλλω ὁ πατρίς , ὥσπερ ὅπλον ἀπορία ὁ φαίνω χράω · μόνος δέ σύ ὑπάρχω καθαρός εὐγένεια τε καί πολιτεία αὐχέω . καί δύο εἰμί ὄνομα ἑκάτερος κύριος εἰμί ὁ χώρα διά ὁ ἕτερος · ἔοικα . ὁ τε γάρ ξένος διά ὁ ἄλλος πολίτης γνήσιος εἰμί ἐνέχω ὁ πρόσρημα ὁ τε πολίτης βεβαιόω ὁ ἐπωνυμία ὁ καθαρός ξένος εἰμί ὁ ἐκ ἀρχή · οὔκουν ἐξούλης γε μόνος σύ , εἰ οἷος τε εἰμί λέγω , οὐδέ ἄν εἷς λαγχάνω ὁ γῆ , οὐ μάλα γε ἤ ὁ μήτηρ τις . καί τοίνυν μόνος ὁ τῇδε γίγνομαι δημοποίητος οὐ ἔπειμι γέλως · εἰμί γάρ ἅπας φύσις πολίτης ὁ χώρα νόμος ὁ ἄλλος ὁ τιμή ἀπονέμω · ὁ δέ ἄλλος ὁ πολύς κινδυνεύω νόθος νόθος εἰσποιέω , χρόνος ὁ ἀρχαῖος φύσις διαφθείρω , ὥσπερ ἐν συνοικία ὁ πᾶς γῆ ζάω , ἐκ περίοδος καλέω οἰκεῖος ὁ τελευταῖος ὁ ἄλλος οἰκέω . καί ἐγώ δοκέω τις ἄν λέγω παραιτέομαι ὁ φθόνος ὅτι ὁ μέν ἄλλος ὁ πόλις οἰκέω , ὥσπερ στρατόπεδον , ὅς καταλαμβάνω ἐμμένω , μόνος δέ ὁ οὗτος ἔγγονος ὁ χώρα ὁ πόλις εἰμί κύριος καί μόνος πόλις , ἤ κομιδῇ γε ἐν ὀλίγος ἑστία ἀκίνητος πρυτανεῖον δίκαιος νέμω . πολύς δέ ἐπιρρέω καί πᾶς αὐτός ἕκαστος λέγω ἐπείγω αἱρέω ὁ ὁ φύσις δεύτερος καί ὁ
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 104
πρὸ αὐτοῦ βεβαιοῦν ἐφεξῆς ἀποδοῦναι . ἐπειδὴ γὰρ ἀνῆκεν ἡ χώρα τοὺς ἄνδρας , ἐκόσμει καὶ κατεσκεύαζε τὸν βίον αὐτοῖς , ἃ μητρὸς ἦν ἔργα ποιοῦσα , καὶ οὐ περιεῖδεν ὥσπερ ἀλλοτρίας τῆς τροφοῦ δεηθέντας , ἀλλʼ ἐκ τῶν αὐτῶν κόλπων ἐδωρεῖτο τὰ δεύτερα . καὶ γίγνεται δὴ πανήγυρις ὡς ἀληθῶς ἱερὰ καὶ ὑπὲρ γῆς πάσης τῆς οἰκουμένης ἐνταυθοῖ καὶ ὥσπερ ἐν θεωρίᾳ πάντα εἰς ἅμιλλαν κατέστη . ἔρρωτο μὲν ἡ γῆ πρὸς ἁπάσας γονὰς , θεοὶ δὲ συμφέροντες παρεῖχον οἱ μὲν φυτὰ , οἱ δὲ σπέρματα , οἱ δὲ βοσκήματα , ὧν ἔμελλεν ἡ φορὰ τὸ τοῦ ἀνθρώπου σῶμα κοσμήσειν οὐχ ἧττον ἢ τὸ οἰκεῖον καὶ παρέξειν τὴν σκέπην κοινὴν τοῖς μὲν τὴν ἐπέτειον καὶ πρώτην ἀεὶ , τοῖς δὲ εἰς ὅσον ἐξικνεῖτο · τέχνας δὲ ἐπὶ τούτοις ἔφαινον τὰς μὲν πυρὶ συγκεραννύντες , τὰς δὲ καὶ πυρὸς χωρίς . καίτοι ταῦτα οὐ μόνον τοῦ πλήθους ἕνεκα τῶν ἐνταῦθα καὶ φύντων καὶ φανέντων φιλοτιμίαν ἔχει τῇ πόλει καὶ χάριν , ἀλλὰ καὶ τεκμήρια παμμεγέθη τοῦ πρώτου λόγου , καὶ παντός ἐστιν ἐναργέστερα , ὅτι πρῶτον ἄνθρωπος ἐπὶ τῆσδε τῆς γῆς ἔστη , καὶ ταὐτὰ συμβαίνει πλήθει τε ὑπερφέρειν καὶ σημεῖα τῆς ἀληθείας ἀλλήλοις ἑξῆς εἶναι . πρώτους μὲν γὰρ φύντας ἔδει πρώτους καὶ δεηθῆναι , δεηθέντας δέ που καὶ τυχεῖν · καὶ μὴν τοῦτό γε ἀμήχανον μὴ θεοφιλεῖς ὄντας , θεοφιλεῖς δʼ αὖ τιθέναι τοὺς πρώτους ἀξιωθέντας φῦναι πῶς οὐκ εὔλογον ; πάλιν γὰρ εἰς ταυτὸν ἐπανέρχεται . καὶ μὴν τούς γε θεοὺς ἀμφοτέρων χάριν εἰκὸς τῇ γῇ τὴν φορὰν πληρῶσαι , τοῦτο μὲν τῆς χρείας , ὅτι πρώτους , ὥσπερ ἔφην , τοὺς ἐν ταύτῃ κατελάμβανε , τοῦτο δὲ τῆς τιμῆς , ἣ τοῖς ἀρίστοις ὠφείλετο . λαβόντες δὲ οὕτω τὰς παρὰ τῶν θεῶν δωρεὰς οὕτως εὖ τοὺς δόντας ἐμιμήσαντο ὥστε
Lemmas: πρό αὐτός βεβαιόω ἐφεξῆς ἀποδίδωμι . ἐπειδή γάρ ἀνίημι ὁ χώρα ὁ ἀνήρ , κοσμέω καί κατασκευάζω ὁ βίος αὐτός , ὅς μήτηρ εἰμί ἔργον ποιέω , καί οὐ περιοράω ὥσπερ ἀλλότριος ὁ τροφός δέω , ἀλλά ἐκ ὁ αὐτός κόλπος δωρέω ὁ δεύτερος . καί γίγνομαι δή πανήγυρις ὡς ἀληθής ἱερός καί ὑπέρ γῆ πᾶς ὁ οἰκουμένη ἐνταυθοῖ καί ὥσπερ ἐν θεωρία πᾶς εἰς ἅμιλλα καθίστημι . ῥώννυμι μέν ὁ γῆ πρός ἅπας γονή , θεός δέ συμφέρω παρέχω ὁ μέν φυτόν , ὁ δέ σπέρμα , ὁ δέ βόσκημα , ὅς μέλλω ὁ φορά ὁ ὁ ἄνθρωπος σῶμα κοσμέω οὐ ἥσσων ἤ ὁ οἰκεῖος καί παρέχω ὁ σκέπη κοινός ὁ μέν ὁ ἐπέτειος καί πρῶτος ἀεί , ὁ δέ εἰς ὅσος ἐξικνέομαι · τέχνη δέ ἐπί οὗτος φαίνω ὁ μέν πῦρ συγκεράννυμι , ὁ δέ καί πῦρ χωρίς . καίτοι οὗτος οὐ μόνος ὁ πλῆθος ἕνεκα ὁ ἐνταῦθα καί φύω καί φαίνω φιλοτιμία ἔχω ὁ πόλις καί χάρις , ἀλλά καί τεκμήριον παμμεγέθης ὁ πρῶτος λόγος , καί πᾶς εἰμί ἐναργής , ὅτι πρῶτος ἄνθρωπος ἐπί ὅδε ὁ γῆ ἵστημι , καί αὐτός συμβαίνω πλῆθος τε ὑπερφέρω καί σημεῖον ὁ ἀλήθεια ἀλλήλων ἑξῆς εἰμί . πρῶτος μέν γάρ φύω δέω πρῶτος καί δέω , δέω δέ που καί τυγχάνω · καί μήν οὗτος γε ἀμήχανος μή θεοφιλής εἰμί , θεοφιλής δέ αὖ τίθημι ὁ πρῶτος ἀξιόω φύω πῶς οὐ εὔλογος ; πάλιν γάρ εἰς τατός ἐπανέρχομαι . καί μήν ὁ γε θεός ἀμφότερος χάριν ἔοικα ὁ γῆ ὁ φορά πληρόω , οὗτος μέν ὁ χρεία , ὅτι πρῶτος , ὥσπερ φημί , ὁ ἐν οὗτος καταλαμβάνω , οὗτος δέ ὁ τιμή , ὅς ὁ ἀγαθός ὀφείλω . λαμβάνω δέ οὕτως ὁ παρά ὁ θεός δωρεά οὕτως εὖ ὁ δίδωμι μιμέομαι ὥστε
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 110
πάλαι κοινωνὸν ἦγεν , ἀφʼ οὗ ταὐτὰ ἑώρα γιγνώσκοντα ἑαυτῇ · καὶ ἃ μὲν κατειργάσατο μετʼ αὐτῶν καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἐν ἑτέρᾳ τῶν λόγων καθήκει δηλῶσαι μερίδι · τὴν δʼ οὖν ἐπιτροπὴν οὕτω λαμπρὰν αὐτῶν ἐποιήσατο ὥστʼ αὐτοῖς τὴν συμφορὰν λυσιτελῆσαι . οὐ γὰρ τὴν ὀρφανίαν μόνον ἄδηλον κατέστησεν , ἀντὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῖς γενομένη , ἀλλὰ καὶ ὡς πατρόθεν εὐεργέτας τῶν ἀνθρώπων οὕτως ἐτίμησε , τέτταρας μὲν δοῦσα νέμεσθαι πόλεις τῶν τότε οἰκουμένων ἐν τῇ χώρᾳ , πρώτους δὲ θρέψασα δημοσίᾳ , πατρὸς εὐεργέτου παῖδας , ὥσπερ οὓς ὕστερον τῶν ἐν τῷ πολέμῳ τελευτησάντων τρέφειν ἐνόμισε . καὶ μέντοι καὶ τὰ τροφεῖα πρέποντα ἐκομίσατο ἑαυτῇ · τῶν γὰρ ὑπηργμένων ἀξίους εὗρεν · ἡ δʼ ἐκείνων ὁδὸς τὸ δεῦρο κοινὴ πάντων ὕστερον τῶν ἐκπιπτόντων ἐγένετο , μᾶλλον δὲ ἐπὶ πολλοῖς τοῖς πρότερον κἀκεῖνοι κατέφυγον . ἅπασι γὰρ ἡ πόλις ἑαυτὴν παρέσχε τοῖς ἐν χρείᾳ κοινὴν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς , καὶ πάντες ἐπὶ δυοῖν ὁρμεῖν ἔδοξαν οἱ Ἕλληνες ἀληθῆ νομίσαντες , ἰδίᾳ μὲν ἕκαστοι τὴν ἀρχαίαν , κοινὴν δʼ ἅπαντες ταύτην προσονομάζοντες πατρίδα , καὶ τὴν μὲν προτέραν δευτέραν , τὴν δὲ ὑστέραν προτέραν ἄγοντες τῇ δυνάμει . τοσούτῳ γὰρ βεβαιοτέραν ταύτην αὑτοῖς εἶναι καὶ λυσιτελεστέραν , ὅσῳ μᾶλλον ἀνάλωτον καὶ ὡς ἀληθῶς ἱερὰν καὶ μετὰ τῆς πείρας ἔγνωσαν , ὀρθῶς βουλευόμενοι , τοῦτο μὲν οἱ περὶ Θήβας ἀτυχήσαντες καὶ πάσης τῆς Βοιωτίας συνεκπεσόντες , τοῦτο δὲ Θετταλῶν οἱ ταύτῃ τραπόμενοι καὶ Ταναγραίων οἱ μεταστάντες , Δωριέων Πελοποννήσου κρατησάντων , ὑπὸ τῶν εἰξάντων ἀναστάντες · οὗτοι δʼ ἦσαν Ἰωνία πάντες . τὸ δʼ αὐτὸ πρὸς τοὺς ἀπʼ ἀμφοτέρων τῶν αἰγιαλῶν ἐποίησε , τοῦ θʼ ἑσπερίου καὶ τοῦ ἑώου . καὶ γὰρ καὶ τούτους κἀκείνους ἐν ταῖς
Lemmas: πάλαι κοινωνός ἄγω , ἀπό ὅς αὐτός ὁράω γιγνώσκω ἑαυτοῦ · καί ὅς μέν κατεργάζομαι μετά αὐτός καί ὑπέρ αὐτός ἐν ἕτερος ὁ λόγος καθήκω δηλόω μερίς · ὁ δέ οὖν ἐπιτροπή οὕτως λαμπρός αὐτός ποιέω ὥστε αὐτός ὁ συμφορά λυσιτελέω . οὐ γάρ ὁ ὀρφανία μόνος ἄδηλος καθίστημι , ἀντί ὁ πατήρ αὐτός γίγνομαι , ἀλλά καί ὡς πατρόθεν εὐεργέτης ὁ ἄνθρωπος οὕτως τιμάω , τέσσαρες μέν δίδωμι νέμω πόλις ὁ τότε οἰκέω ἐν ὁ χώρα , πρῶτος δέ τρέφω δημοσίᾳ , πατήρ εὐεργέτης παῖς , ὥσπερ ὅς ὕστερον ὁ ἐν ὁ πόλεμος τελευτάω τρέφω νομίζω . καί μέντοι καί ὁ τροφεῖα πρέπω κομίζω ἑαυτοῦ · ὁ γάρ ὑπάρχω ἄξιος εὑρίσκω · ὁ δέ ἐκεῖνος ὁδός ὁ δεῦρο κοινός πᾶς ὕστερον ὁ ἐκπίπτω γίγνομαι , μάλα δέ ἐπί πολύς ὁ πρότερος ἐκεῖνος καταφεύγω . ἅπας γάρ ὁ πόλις ἑαυτοῦ παρέχω ὁ ἐν χρεία κοινός εὐθύς ἐκ ἀρχή , καί πᾶς ἐπί δύο ὁρμάω δοκέω ὁ Ἕλλην ἀληθής νομίζω , ἴδιος μέν ἕκαστος ὁ ἀρχαῖος , κοινός δέ ἅπας οὗτος προσονομάζω πατρίς , καί ὁ μέν πρότερος δεύτερος , ὁ δέ ὕστερος πρότερος ἄγω ὁ δύναμις . τοσοῦτος γάρ βέβαιος οὗτος ἑαυτοῦ εἰμί καί λυσιτελής , ὅσος μάλα ἀνάλωτος καί ὡς ἀληθής ἱερός καί μετά ὁ πεῖρα γιγνώσκω , ὀρθός βουλεύω , οὗτος μέν ὁ περί Θῆβαι ἀτυχέω καί πᾶς ὁ Βοιωτία συνεκπίπτω , οὗτος δέ Θεσσαλός ὁ ταύτῃ τρέπω καί Ταναγραῖος ὁ μεθίστημι , Δωριεύς Πελοπόννησος κρατέω , ὑπό ὁ εἴκω ἀνίστημι · οὗτος δέ εἰμί Ἰωνία πᾶς . ὁ δέ αὐτός πρός ὁ ἀπό ἀμφότερος ὁ αἰγιαλός ποιέω , ὁ τε ἑσπέριος καί ὁ ἑῶος . καί γάρ καί οὗτος ἐκεῖνος ἐν ὁ
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 123
ἐκείνοις μήτʼ αὐτὸς αὑτῷ τὸ μὴ οὐ πρᾶξαι περὶ ὧν ἐνετέλλετο . ταῦτα δʼ ἦν τὴν μὲν πόλιν καταποντίσαι , τὸ δὲ φῦλον κομίζειν ἅπαν ὡς αὑτὸν ᾧ δὴ προειρήκειν τῷ σχήματι . θυμοῦ μὲν δὴ καὶ παρασκευῆς οὕτως εἶχε τὰ τοῦ βασιλέως , οἱ δʼ ἐφέροντο ὑπερηχοῦντες μὲν τὸν Αἰγαῖον , ἀποστεροῦντες δὲ τὴν ὄψιν τοὺς ἐντυγχάνοντας , φυγῆς δʼ ἐμπιμπλάντες τὴν θάλατταν · ὥστʼ οὐδεὶς ἦν ὅστις νῆσον τότʼ ἂν οἰκεῖν ἐβούλετο . ἔτι δʼ αὐτοῖς οὖσιν ἐν πλῷ καὶ μικρὸν πρὸ τῆς καταγωγῆς ἔδοξεν ἀπάρξασθαι τοῖς τοῦ βασιλέως ἐπιτάγμασι καὶ ὥσπερ τι προοίμιον ᾆσαι τοῦ πολέμου · καὶ δόξαν οὕτως Ἐρετριᾶς ἐπιβάντες ᾤχοντο φέροντες , σαγήνην τινὰ μιμησάμενοι ναυτικήν . καὶ τὸ μὲν Ἐρετριέων γένος οὕτως ἀνήρπαστο ὡσπερεὶ παρʼ ἄλλου τινὸς τῶν κρειττόνων ἁρπασθὲν , οἱ δʼ ἐπὶ τὸν δεύτερον ᾔεσαν , ὡς ἀνασπάσοντες αὐτοὺς ἤδη τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὴν Ἑλλάδα ἀναρπασόμενοι , κακῶς εἰδότες οἵαν θήραν μετέρχονται καὶ ὅτι οὐκ ἐνέχονται τῷ λόγῳ ὡς ἄρα οὐ τὰ φεύγοντα διώκουσιν , ἀλλὰ μᾶλλον τὰ τῷ διώκειν συνήθη . οὕτω δὲ τούτων κεχωρηκότων καὶ φερομένων αὐτῶν πρὸς τὴν ἤπειρον ὥσπερ ἄλλου τινὸς ἐκ τοῦ πελάγους κακοῦ , οἱ μὲν ἄλλοι πάντες Ἕλληνες καὶ πάλαι προϊδόντες τὴν διάβασιν καὶ τότε ὁρῶντες ἤδη καθῆντο ἐκπεπληγμένοι , τὸ μέλλον ἀποσκοποῦντες , ὀνειροπολοῦντες ἕκαστοι τὰς Ἐρετριέων συμφορὰς , καὶ τοσοῦτον τῶν δεινῶν ἀπέχειν νομίζοντες ὅσον τὸν στρατὸν αὐτῶν . ἡ δὲ πόλις πομπὴν ἀγούσῃ προσεῴκει μᾶλλον ἢ πρὸς ἀγῶνα κοσμουμένῃ . ἱερά τε γὰρ πάντα ἀνέῳγε καὶ τὰ τῶν ἱερέων γένη συνῆγε καὶ διεπρεσβεύετο πρὸς τοὺς θεοὺς τὸν ἀρχαῖον τρόπον , συμμάχους τε καλοῦσα καὶ ἡγεμόνας ποιουμένη · ὡς δʼ αὐτῇ τὸ θεῖον ἤσκητο , οὐδὲν ἦν ἀργὸν ἔτι , ἀλλʼ οἱ μὲν φύλακες τῶν ἱερῶν οἱ γέροντες καὶ τῆς πόλεως
Lemmas: ἐκεῖνος μήτε αὐτός ἑαυτοῦ ὁ μή οὐ πράσσω περί ὅς ἐντέλλω . οὗτος δέ εἰμί ὁ μέν πόλις καταποντίζω , ὁ δέ φῦλον κομίζω ἅπας ὡς ἑαυτοῦ ὅς δή προλέγω ὁ σχῆμα . θυμός μέν δή καί παρασκευή οὕτως ἔχω ὁ ὁ βασιλεύς , ὁ δέ φέρω ὑπερηχέω μέν ὁ Αἰγαῖος , ἀποστερέω δέ ὁ ὄψις ὁ ἐντυγχάνω , φυγή δέ ἐμπίμπλημι ὁ θάλασσα · ὥστε οὐδείς εἰμί ὅστις νῆσος τότε ἄν οἰκέω βούλομαι . ἔτι δέ αὐτός εἰμί ἐν πλόος καί μικρός πρό ὁ καταγωγή δοκέω ἀπάρχομαι ὁ ὁ βασιλεύς ἐπίταγμα καί ὥσπερ τις προοίμιον ἀείδω ὁ πόλεμος · καί δόξα οὕτως Ἐρετριός ἐπιβαίνω οἴχομαι φέρω , σαγήνη τις μιμέομαι ναυτικός . καί ὁ μέν Ἐρετριεύς γένος οὕτως ἀναρπάζω ὡσπερεί παρά ἄλλος τις ὁ κρατύς ἁρπάζω , ὁ δέ ἐπί ὁ δεύτερος ἔρχομαι , ὡς ἀνασπάω αὐτός ἤδη ὁ Ἀθηναῖος καί ὁ Ἑλλάς ἀναρπάζω , κακός οἶδα οἷος θήρα μετέρχομαι καί ὅτι οὐ ἐνέχω ὁ λόγος ὡς ἄρα οὐ ὁ φεύγω διώκω , ἀλλά μάλα ὁ ὁ διώκω συνήθης . οὕτως δέ οὗτος χωρέω καί φέρω αὐτός πρός ὁ ἤπειρος ὥσπερ ἄλλος τις ἐκ ὁ πέλαγος κακός , ὁ μέν ἄλλος πᾶς Ἕλλην καί πάλαι προοράω ὁ διάβασις καί τότε ὁράω ἤδη κάθημαι ἐκπλήσσω , ὁ μέλλω ἀποσκοπέω , ὀνειροπολέω ἕκαστος ὁ Ἐρετριεύς συμφορά , καί τοσοῦτος ὁ δεινός ἀπέχω νομίζω ὅσος ὁ στρατός αὐτός . ὁ δέ πόλις πομπή ἄγω προσέοικα μάλα ἤ πρός ἀγών κοσμέω . ἱερόν τε γάρ πᾶς ἀνοίγνυμι καί ὁ ὁ ἱερεύς γένος συνάγω καί διαπρεσβεύομαι πρός ὁ θεός ὁ ἀρχαῖος τρόπος , σύμμαχος τε καλέω καί ἡγεμών ποιέω · ὡς δέ αὐτός ὁ θεῖος ἀσκέω , οὐδείς εἰμί ἀργός ἔτι , ἀλλά ὁ μέν φύλαξ ὁ ἱερός ὁ γέρων καί ὁ πόλις
aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 131
εἰς ἄπορον καὶ ὑπερφυὲς αἴνιγμα συνηλάθη . ἀλλʼ ὥσπερ τῶν ποιητῶν φασί τινες τὸν Ἀλέξανδρον τῆς Ἑλένης τὸ εἴδωλον λαβεῖν , αὐτὴν δὲ οὐ δυνηθῆναι , οὕτω καὶ Ξέρξης τῆς πόλεως τοὔδαφος εἶχεν , αὐτὴν δὲ οὐχ εὗρε , πλήν γε δὴ καλῶς εὗρεν ἐπʼ Ἀρτεμισίῳ καὶ Σαλαμῖνι , καὶ τὴν θέαν οὐκ ἤνεγκεν , ὥσπερ τινὸς ἐν μύθῳ Γοργόνος , ἀλλʼ ἐκπλαγεὶς ἔδεισεν οὐ μόνον περὶ τῶν λοιπῶν , ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ σώματος , πάντα τὸν ἔμπροσθεν χρόνον ἀήθης ὢν τούτου καὶ τῷ φοβεῖν συνεζηκώς . ὅπερ δὲ καὶ πρὶν ἅπτεσθαι τῶν λόγων τούτων προειρήκειν , ὅτι ἄμφω τὼ γένη τῆς πόλεως ἡττᾶτο λαμπρῶς , τό τε Ἑλληνικὸν καὶ τὸ βαρβαρικὸν , τὸ μὲν ἁπάντων ἀποτυχὸν , τὸ δὲ οὐδʼ ἐγγὺς γενόμενον , καὶ πάλιν ὃ μικρῷ πρόσθεν ἔφην , ὅτι μᾶλλον αἰσχυνομένη συνῆγε τοὺς Ἕλληνας ἢ δεομένη , νῦν τοῦτο ἄξιον εἰπεῖν καὶ πάρεστι διὰ τῶν πραγμάτων καταμαθεῖν . φανεῖται γὰρ πανταχῆ σκοπουμένῳ τοσοῦτον ὑπερβαλλομένη ὥστε μὴ πρώτη τῶν Ἑλληνίδων μηδὲ μάλιστα αἰτία τῆς ἐλευθερίας μᾶλλον ἢ μόνη δικαίως ἂν ἀκοῦσαι πάντα κατειργασμένη . πρῶτον μὲν γὰρ ἐκεῖνο πάντες ἂν συμφαῖεν ὅτι τοῖς τοσοῦτον λειπομένοις καὶ ναυσὶ καὶ ὅπλοις καὶ σώμασι καὶ χρήμασι καὶ πάσῃ τῇ τοῦ πολέμου παρασκευῇ ἓν μόνον ἀντίρροπον κατελείπετο καὶ ὡς ἀληθῶς Ἑλληνικὸν , τὸ βουλεύεσθαι καλῶς , ἢ χρῆναι ἀτίμως συμπατηθῆναι , καθάπερ τὰ μικρὸν τῆς γῆς ὑπερέχοντα . μὴ γὰρ ὅτι εἰς ἀντιπάλων μέρος ἐξήρκουν , ἀλλʼ ἐν προσθήκῃ τῷ βασιλεῖ γενομένων οὐκ ἂν ἦν τὸ ἐπίδηλον . τούτου δʼ οὕτω κειμένου καὶ πάντων ἂν ταύτῃ [ κατὰ ταὐτὸ ψηφιζομένων ἢ ] θεμένων καὶ σοφῶν καὶ πολλῶν οὐκ ἔστιν ἀντειπεῖν ὡς οὐχ ἥδʼ ἐστὶν ἡ παρασχομένη τὸν βουλευσάμενον καὶ περὶ αὐτῶν καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἃ σώσειν ἔμελλεν .
Lemmas: εἰς ἄπορος καί ὑπερφυής αἴνιγμα συναλάομαι . ἀλλά ὥσπερ ὁ ποιητής φημί τις ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Ἑλένη ὁ εἴδωλον λαμβάνω , αὐτός δέ οὐ δύναμαι , οὕτως καί Ξέρξης ὁ πόλις ἔδαφος ἔχω , αὐτός δέ οὐ εὑρίσκω , πλήν γε δή καλός εὑρίσκω ἐπί Ἀρτεμίσιον καί Σαλαμίς , καί ὁ θέα οὐ φέρω , ὥσπερ τις ἐν μῦθος Γοργών , ἀλλά ἐκπλήσσω δείδω οὐ μόνος περί ὁ λοιπός , ἀλλά καί περί ὁ σῶμα , πᾶς ὁ ἔμπροσθεν χρόνος ἀήθης εἰμί οὗτος καί ὁ φοβέω συνΐζημι . ὅς δέ καί πρίν ἅπτω ὁ λόγος οὗτος προλέγω , ὅτι ἄμφω ὁ γένος ὁ πόλις ἡσσάομαι λαμπρός , ὁ τε Ἑλληνικός καί ὁ βαρβαρικός , ὁ μέν ἅπας ἀποτυγχάνω , ὁ δέ οὐδέ ἐγγύς γίγνομαι , καί πάλιν ὅς μικρός πρόσθεν φημί , ὅτι μάλα αἰσχύνω συνάγω ὁ Ἕλλην ἤ δέω , νῦν οὗτος ἄξιος λέγω καί πάρειμι διά ὁ πρᾶγμα καταμανθάνω . φαίνω γάρ πανταχῇ σκοπέω τοσοῦτος ὑπερβάλλω ὥστε μή πρῶτος ὁ Ἑλληνίς μηδέ μάλα αἴτιος ὁ ἐλευθερία μάλα ἤ μόνος δίκαιος ἄν ἀκούω πᾶς κατεργάζομαι . πρῶτος μέν γάρ ἐκεῖνος πᾶς ἄν σύμφημι ὅτι ὁ τοσοῦτος λείπω καί ναῦς καί ὅπλον καί σῶμα καί χρῆμα καί πᾶς ὁ ὁ πόλεμος παρασκευή εἷς μόνος ἀντίρροπος καταλείπω καί ὡς ἀληθής Ἑλληνικός , ὁ βουλεύω καλός , ἤ χρή ἄτιμος συμπατέω , καθά ὁ μικρός ὁ γῆ ὑπερέχω . μή γάρ ὅτι εἰς ἀντίπαλος μέρος ἐξαρκέω , ἀλλά ἐν προσθήκη ὁ βασιλεύς γίγνομαι οὐ ἄν εἰμί ὁ ἐπίδηλος . οὗτος δέ οὕτως κεῖμαι καί πᾶς ἄν οὗτος [ κατά αὐτός ψηφίζω ἤ ] τίθημι καί σοφός καί πολύς οὐ εἰμί ἀντιλέγω ὡς οὐ ὅδε εἰμί ὁ παρέχω ὁ βουλεύω καί περί αὐτός καί περί ὁ ἄλλος ὅς σῴζω μέλλω .