aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 125
ἐχώρουν δρόμῳ , καθάπερ διὰ ψιλοῦ τοῦ πεδίου θέοντες , καὶ τοῖς βαρβάροις οὐκ ἔδωκαν ἰδεῖν ὅ τι ἐστὶ τὰ γιγνόμενα , ἀλλʼ ἅμα τε τάξεις ἐρρώγεσαν καὶ ἄνδρες ἐκτείνοντο καὶ ἵπποι συνελαμβάνοντο καὶ νῆες εἵλκοντο καὶ χρήματα ἤγετο καὶ χορεία Πανὸς ἦν τὰ ποιούμενα . ἤδη δέ τις καὶ τελευτήσας εἱστήκει περιτοξευθεὶς ὑπὸ τῶν βαρβάρων , φοβῶν τοὺς λοιποὺς , ὥσπερ ἀθάνατος ὤν . ἀπολλύμενοι δὲ οἱ τὰ μεγάλα τολμήσαντες καὶ τρόπαια φέροντες ἐν ταῖς ναυσὶ πλείους αὐτοῖς ἐφάνησαν ἢ πρότερον . οὔτε γὰρ τὸ ἕλος οὔτε ἡ θάλαττα ἀρκούντως αὐτοὺς ἐδέχετο , οὐδʼ ἦν εὐρυχωρία τοῖς κακοῖς οὐδὲ διέξοδος , ἀλλὰ τότε ὡς ἀληθῶς ὄχλος ὄντες ᾐσθάνοντο καὶ μέγιστον ἐναντίωμα ἑαυτοῖς , καὶ τοῖς πλείοσιν ἥττους ἐγένοντο ἢ ὅσοις ἄν τις ἐξ ἀρχῆς ἐθάρρησεν ἀντιστῆναι . ὥστε οἱ τοῦ αἵματος ῥύακες ἤρκουν ἐν νοτίῳ ταῖς ναυσὶν εἶναι . τοσαύτη δὲ ἡ λαμπρότης τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων ἐγένετο καὶ τοσοῦτον τῆς νίκης τὸ ἀξίωμα , ὥστε καὶ τὸ χωρίον ὥσπερ τι σύμβολον ἀρετῆς κατέστησαν . οὔκουν ἔστι γε οὐδεὶς ὅστις ἀκούσας τὸ τοῦ Μαραθῶνος ὄνομα οὐκ ἀνίσταται τῇ ψυχῇ οὐδʼ ὥσπερ ἄλλο τι τὴν ἐπωνυμίαν ἀσπάζεται καὶ σέβεται σὺν χαρᾷ . καὶ συνέβη δὲ τῇ πόλει πρώτῃ μὲν κινδυνεῦσαι τῶν κατὰ τὴν ἤπειρον Ἑλλήνων , μόνῃ δὲ ἀρκέσαι νικῆσαι , τῶν δὲ ἰδίων κινδύνων κοινὰ τὰ ἆθλα ἅπασι καταστῆσαι καὶ τροφὸν οὖσαν τῆς Ἑλλάδος τοὐναντίον τοῦ νενομισμένου ποιῆσαι . τοὺς μὲν γὰρ ἄλλους τὰ τροφεῖα κομίζεσθαι παρὰ τῶν ἐκτραφέντων ὁ νόμος λέγει , ἡ δὲ πόλις πρὸς ταῖς τροφαῖς καὶ οἷς ἔδωκεν ἐξ ἀρχῆς καὶ τὴν ἐλευθερίαν μετὰ τῆς σωτηρίας ἐν τοῖς αὑτῆς κινδύνοις ἀπέδωκε τῇ Ἑλλάδι , ὥσπερ τοῦτο ὀφείλουσα τοῖς Ἕλλησι , ποιεῖν διὰ παντὸς αὐτοὺς εὖ καὶ τοῦτο ὡμολογηκυῖα τοῖς πρὸ τοῦ πᾶσιν . ὥστʼ εἰκότως εἰπεῖν εἶναι τὴν μὲν πόλιν τὸν ἐλευθέριον Δία τιμᾶν ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσι προσήκειν , τοῖς δὲ
Lemmas: χωρέω δρόμος , καθά διά ψιλός ὁ πεδίον θέω , καί ὁ βάρβαρος οὐ δίδωμι ὁράω ὅς τις εἰμί ὁ γίγνομαι , ἀλλά ἅμα τε τάξις ῥήγνυμι καί ἀνήρ κτείνω καί ἵππος συλλαμβάνω καί ναῦς ἕλκω καί χρῆμα ἄγω καί χορεία Πάν εἰμί ὁ ποιέω . ἤδη δέ τις καί τελευτάω ἵστημι περιτοξεύω ὑπό ὁ βάρβαρος , φοβέω ὁ λοιπός , ὥσπερ ἀθάνατος εἰμί . ἀπόλλυμι δέ ὁ ὁ μέγας τολμάω καί τρόπαιον φέρω ἐν ὁ ναῦς πολύς αὐτός φαίνω ἤ πρότερος . οὔτε γάρ ὁ ἕλος οὔτε ὁ θάλασσα ἀρκεόντως αὐτός δέχομαι , οὐδέ εἰμί εὐρυχωρία ὁ κακός οὐδέ διέξοδος , ἀλλά τότε ὡς ἀληθής ὄχλος εἰμί αἰσθάνομαι καί μέγας ἐναντίωμα ἑαυτοῦ , καί ὁ πολύς ἥσσων γίγνομαι ἤ ὅσος ἄν τις ἐκ ἀρχή θαρσέω ἀνθίστημι . ὥστε ὁ ὁ αἷμα ῥύαξ ἀρκέω ἐν νότιος ὁ ναῦς εἰμί . τοσοῦτος δέ ὁ λαμπρότης ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος γίγνομαι καί τοσοῦτος ὁ νίκη ὁ ἀξίωμα , ὥστε καί ὁ χωρίον ὥσπερ τις σύμβολον ἀρετή καθίστημι . οὔκουν εἰμί γε οὐδείς ὅστις ἀκούω ὁ ὁ Μαραθών ὄνομα οὐ ἀνίστημι ὁ ψυχή οὐδέ ὥσπερ ἄλλος τις ὁ ἐπωνυμία ἀσπάζομαι καί σέβω σύν χαρά . καί συμβαίνω δέ ὁ πόλις πρῶτος μέν κινδυνεύω ὁ κατά ὁ ἤπειρος Ἕλλην , μόνος δέ ἀρκέω νικάω , ὁ δέ ἴδιος κίνδυνος κοινός ὁ ἆθλον ἅπας καθίστημι καί τροφός εἰμί ὁ Ἑλλάς ἐναντίος ὁ νομίζω ποιέω . ὁ μέν γάρ ἄλλος ὁ τροφεῖα κομίζω παρά ὁ ἐκτρέφω ὁ νόμος λέγω , ὁ δέ πόλις πρός ὁ τροφή καί ὅς δίδωμι ἐκ ἀρχή καί ὁ ἐλευθερία μετά ὁ σωτηρία ἐν ὁ ἑαυτοῦ κίνδυνος ἀποδίδωμι ὁ Ἑλλάς , ὥσπερ οὗτος ὀφείλω ὁ Ἕλλην , ποιέω διά πᾶς αὐτός εὖ καί οὗτος ὁμολογέω ὁ πρό ὁ πᾶς . ὥστε ἔοικα λέγω εἰμί ὁ μέν πόλις ὁ ἐλευθέριος Ζεύς τιμάω ἐπί ὁ πράσσω προσήκω , ὁ δέ