aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 134
βούλομαι δὲ ἐπαναχωρήσας ἔτι μικρὰ πρὸ τῆς ναυμαχίας προειπεῖν . οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι πάντες τὸ τῶν νεῶν πλῆθος καὶ τὴν προθυμίαν τῆς πόλεως καὶ τὰς πράξεις ἐγκωμιάζουσιν , ἐγὼ δὲ , εἰ καὶ παράδοξον εἰπεῖν , ἕν τι φημὶ πάντας αὐτοὺς παραλιπεῖν , οὐδενὸς ἧττον τούτων ἄξιον ἰδεῖν καὶ θαυμάσαι , ὃ νῦν αὐτὸς εἰς μέσον θήσω , τἀληθὲς οὐκ αἰσχυνθείς · ὡς ὅστις αἰσχύνῃ τοῦτο παρέρχεται καὶ διʼ εὔνοιαν τὴν πρὸς τὴν πόλιν παραπλήσιον ποιεῖ ὥσπερ ἂν εἰ τὴν ναυμαχίαν παρέρχοιτο διʼ εὔνοιαν τὴν πρὸς τὴν πόλιν . ἀμφοτέρας γὰρ τὰς νίκας ἀνείλοντο σαφέστατα ἀνθρώπων οἱ τότε , πάλαι τε δὴ τὰς Ἀθήνας οἰκοῦντες καὶ ἔτι κάλλιον κομισάμενοι · τοὺς μὲν γὰρ ἐχθροὺς τοῖς ὅπλοις , τῇ δʼ ἐπιεικείᾳ τοὺς φίλους ἐνίκησαν . τὸ γὰρ τοσαύτην μὲν προθυμίαν παρεχομένους ὑπὲρ τῆς ἁπάντων σωτηρίας , τοσαύτην δὲ εἰσφορὰν εἰσενεγκόντας τῇ κοινῇ χρείᾳ , πάντα δὲ αὐτοὺς ὄντας , καὶ τῶν μὲν πραγμάτων εἰς τὴν θάλατταν καὶ τὰς ναῦς , τῶν δʼ ἐν ταῖς ναυσὶν εἰς τὴν πόλιν ἀνακειμένων , τῶν δʼ ἄλλων , ὥσπερ χειμῶνος ὥρᾳ , καταφευγόντων πρὸς τὴν ἐκείνων δύναμιν καὶ ἐπὶ τῆς ἐκείνων ἀρετῆς τε καὶ τύχης ὁρμούντων , καὶ μηδʼ ἂν αὐτῶν , ὅπερ εἶπον , ἐξάρνων γιγνομένων ὡς οὐχ οὕτως ταῦτʼ ἔχει , τοσοῦτον πραότητος καὶ μεγαλοψυχίας προσθεῖναι ὥσθʼ ἑτέροις ἡγεῖσθαι συγχωρῆσαι τὴν ἐπὶ σχήματος ἡγεμονίαν , καὶ μὴ φιλονεικῆσαι , μηδὲ ἃ κἂν οἱ νωθρότατοι τὴν φύσιν εἶπον , κἂν ὑπὲρ αὐτῶν ἕτεροι μηδὲν μήτε φθέγξασθαι μήτε μελλῆσαι μήθʼ ὅλως φωνὴν ἔχουσιν ἐοικότας ὀφθῆναι τούτων ἕνεκα , πῶς οὐ πᾶσαν ἤδη σοφίαν παρʼ ἐκείνοις οὖσαν ὡς ἀληθῶς ἀποφαίνει καὶ πάντων ἄνδρας ἀρίστους ἐκείνους καὶ κατὰ ἔθνη καὶ καθʼ ἕνα καὶ ὁπωσοῦν ἐξετάζοντι ; εἰ γὰρ τότʼ ἐκεῖνοι δυσχεράναντες τὴν τοιαύτην ἀγνωμοσύνην ἐκποδὼν ἔστησαν , ἢ πρὸς φιλονεικίαν ἐχώρησαν , τίς μηχανὴ σωτηρίας , ἢ ποῖον ὄναρ χρηστὸν κατελείπετο τοῖς ἄλλοις , ἢ
Lemmas: βούλομαι δέ ἐπαναχωρέω ἔτι μικρός πρό ὁ ναυμαχία προλέγω . ὁ μέν γάρ ἄλλος πᾶς ὁ ὁ ναῦς πλῆθος καί ὁ προθυμία ὁ πόλις καί ὁ πρᾶξις ἐγκωμιάζω , ἐγώ δέ , εἰ καί παράδοξος λέγω , εἷς τις φημί πᾶς αὐτός παραλείπω , οὐδείς ἥσσων οὗτος ἄξιος ὁράω καί θαυμάζω , ὅς νῦν αὐτός εἰς μέσος τίθημι , ἀληθής οὐ αἰσχύνω · ὡς ὅστις αἰσχύνη οὗτος παρέρχομαι καί διά εὔνοια ὁ πρός ὁ πόλις παραπλήσιος ποιέω ὥσπερ ἄν εἰ ὁ ναυμαχία παρέρχομαι διά εὔνοια ὁ πρός ὁ πόλις . ἀμφότερος γάρ ὁ νίκη ἀναιρέω σαφής ἄνθρωπος ὁ τότε , πάλαι τε δή ὁ Ἀθῆναι οἰκέω καί ἔτι καλός κομίζω · ὁ μέν γάρ ἐχθρός ὁ ὅπλον , ὁ δέ ἐπιείκεια ὁ φίλος νικάω . ὁ γάρ τοσοῦτος μέν προθυμία παρέχω ὑπέρ ὁ ἅπας σωτηρία , τοσοῦτος δέ εἰσφορά εἰσφέρω ὁ κοινός χρεία , πᾶς δέ αὐτός εἰμί , καί ὁ μέν πρᾶγμα εἰς ὁ θάλασσα καί ὁ ναῦς , ὁ δέ ἐν ὁ ναῦς εἰς ὁ πόλις ἀνάκειμαι , ὁ δέ ἄλλος , ὥσπερ χειμών ὥρα , καταφεύγω πρός ὁ ἐκεῖνος δύναμις καί ἐπί ὁ ἐκεῖνος ἀρετή τε καί τύχη ὁρμάω , καί μηδέ ἄν αὐτός , ὅς λέγω , ἔξαρνος γίγνομαι ὡς οὐ οὕτως οὗτος ἔχω , τοσοῦτος πραότης καί μεγαλοψυχία προστίθημι ὥστε ἕτερος ἡγέομαι συγχωρέω ὁ ἐπί σχῆμα ἡγεμονία , καί μή φιλονεικέω , μηδέ ὅς ἄν ὁ νωθρός ὁ φύσις λέγω , ἄν ὑπέρ αὐτός ἕτερος μηδείς μήτε φθέγγομαι μήτε μέλλω μήτε ὅλος φωνή ἔχω ἔοικα ὁράω οὗτος ἕνεκα , πῶς οὐ πᾶς ἤδη σοφία παρά ἐκεῖνος εἰμί ὡς ἀληθής ἀποφαίνω καί πᾶς ἀνήρ ἀγαθός ἐκεῖνος καί κατά ἔθνος καί κατά εἷς καί ὁπωσοῦν ἐξετάζω ; εἰ γάρ τότε ἐκεῖνος δυσχεραίνω ὁ τοιοῦτος ἀγνωμοσύνη ἐκποδών ἵστημι , ἤ πρός φιλονικία χωρέω , τίς μηχανή σωτηρία , ἤ ποῖος ὄναρ χρηστός καταλείπω ὁ ἄλλος , ἤ