aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 169
σὺν ἄλλοις γενομένη οὐκ ἔλαττον τοὺς συμπαρόντας ἢ τοὺς ἀντιπάλους ἐνίκα · καὶ παρέμεινε μόνη . ἀλλὰ μὴν τῆς γε εἰρήνης ὅσον τὸ διάφορον · ἡ μέν γε τῆς πόλεως ἐπιτάττει τῷ βασιλεῖ κἀκεῖνόν φησι δεῖν τὸ κελευόμενον ποιεῖν · οὐ γὰρ ἐᾷ πλεῖν εἴσω Χελιδονέων καὶ Κυανέων , εἰ δʼ ἐπὶ τῇ ἵππῳ μέγα φρονεῖς , οὐδὲν μᾶλλον ἐλᾷς ἄχρι θαλάττης , ἀλλʼ αὐτῆς , φησὶ , τῆς ἵππου δρόμον ἡμέρας τῆς θαλάττης ἀποσχήσεις , καὶ ἀκούσει περὶ τῶν Ἑλλήνων ὁμοίως τῶν τε ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ τῶν ἐν τῇ σεαυτοῦ . ταῦτα μὲν ἡ τῆς πόλεως εἰρήνη λέγει , ἡ δʼ ἑτέρα τοὺς τὴν Ἀσίαν οἰκοῦντας Ἕλληνας ἀκούειν τοῦ βασιλέως κἀκεῖνον ποιεῖν ὅ τι ἂν βούληται περὶ αὐτῶν καὶ τοῖς ἄλλοις τὰ δίκαια ὁρίζειν προστέθεικεν . ἆρʼ ἴσον τὸ κεφάλαιον , ἢ μικρὸν τὸ διάφορον , ἀλλʼ οὐ πᾶν τοὐναντίον ; πάλιν δὴ τὰ πρὸς τοὺς Ἕλληνας καὶ τὰς τῶν ἐν αὐτοῖς πολέμων καταλύσεις . ἡ μὲν τοίνυν πόλις οὓς εἷλε Λακεδαιμονίων οὐδὲν κακὸν ποιήσασα ἀπέπεμψε μετʼ εἰρήνης , ὥσπερ ἀρκοῦν ἀρετῇ νενικηκέναι · οἱ δʼ ἐν Ἑλλησπόντῳ Λακεδαιμονίων , οὕτω γὰρ εὐπρεπὲς εἰπεῖν , οὓς ἔλαβον τῇ ναυμαχίᾳ κλαπέντας Ἀθηναίων ἀπέσφαξαν παραχρῆμα , καὶ πλέον οὐδὲν προστίθημι , καὶ ταῦτα ὑπάρχοντος αὐτοῖς τοῦ παραδείγματος οἴκοθεν , οἵα περὶ τοὺς δυστυχήσαντας ἡ πόλις ἐστίν · ἀλλʼ ὅμως οὐδʼ οὕτως ἐμιμήσαντο , τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ πρῶτοί γʼ ἂν αὐτοὶ δυνηθῆναι καταδεῖξαι . ἔτι δʼ οἱ μὲν οὐδὲν ἀποχρῶν ἡγήσαντο , ἀλλʼ ἄχρι τῆς τῶν τειχῶν ἦλθον καθαιρέσεως , ἡ πόλις δʼ ἅπαντας Πελοποννησίους κατὰ τοὺς ἄνω χρόνους νενικηκυῖα , ὡς ἐκομίσατο τὴν Εὔβοιαν , οὐ προῆλθε περαιτέρω , ἀλλὰ καὶ ἃ τῷ πολέμῳ προειλήφει , καὶ ταῦτʼ ἀπέδωκεν ἑκοῦσα , Μέγαρα , Νίσαιαν , Τροιζῆνα , Ἀχαΐαν , Πηγάς . δοκεῖ δʼ ἔμοιγε καὶ τὸ τῶν αἰχμαλώτων καὶ πᾶν ὅλως τὸ τοιοῦτον διπλῆς ἀρετῆς εἶναι τῇ πόλει σημεῖον , οὐχ , ὡς ἄν τις φήσαι , μόνον οὑτωσὶ φιλανθρωπίας . ὅσοις μὲν γὰρ οἶμαι παρʼ ἐλπίδας ἢ δύναμιν τὰ τοιαῦτα
Lemmas: σύν ἄλλος γίγνομαι οὐ ἐλαχύς ὁ συμπάρειμι ἤ ὁ ἀντίπαλος νικάω · καί παραμένω μόνος . ἀλλά μήν ὁ γε εἰρήνη ὅσος ὁ διάφορος · ὁ μέν γε ὁ πόλις ἐπιτάσσω ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος φημί δέω ὁ κελεύω ποιέω · οὐ γάρ ἐάω πλέω εἴσω Χελιδονίς καί Κυάνεος , εἰ δέ ἐπί ὁ ἵππος μέγας φρονέω , οὐδείς μάλα ἐλαύνω ἄχρι θάλασσα , ἀλλά αὐτός , φημί , ὁ ἵππος δρόμος ἡμέρα ὁ θάλασσα ἀπέχω , καί ἀκούω περί ὁ Ἕλλην ὅμοιος ὁ τε ἐν ὁ Ἑλλάς καί ὁ ἐν ὁ σεαυτοῦ . οὗτος μέν ὁ ὁ πόλις εἰρήνη λέγω , ὁ δέ ἕτερος ὁ ὁ Ἀσία οἰκέω Ἕλλην ἀκούω ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος ποιέω ὅς τις ἄν βούλομαι περί αὐτός καί ὁ ἄλλος ὁ δίκαιος ὁρίζω προστίθημι . ἆρα ἴσος ὁ κεφάλαιος , ἤ μικρός ὁ διάφορος , ἀλλά οὐ πᾶς ἐναντίος ; πάλιν δή ὁ πρός ὁ Ἕλλην καί ὁ ὁ ἐν αὐτός πόλεμος κατάλυσις . ὁ μέν τοίνυν πόλις ὅς αἱρέω Λακεδαιμόνιος οὐδείς κακός ποιέω ἀποπέμπω μετά εἰρήνη , ὥσπερ ἀρκέω ἀρετή νικάω · ὁ δέ ἐν Ἑλλήσποντος Λακεδαιμόνιος , οὕτως γάρ εὐπρεπής λέγω , ὅς λαμβάνω ὁ ναυμαχία κλέπτω Ἀθηναῖος ἀποσφάζω παραχρῆμα , καί πολύς οὐδείς προστίθημι , καί οὗτος ὑπάρχω αὐτός ὁ παράδειγμα οἴκοθεν , οἷος περί ὁ δυστυχέω ὁ πόλις εἰμί · ἀλλά ὅμως οὐδέ οὕτως μιμέομαι , τοσοῦτος ἀπέχω ὁ πρῶτος γε ἄν αὐτός δύναμαι καταδείκνυμι . ἔτι δέ ὁ μέν οὐδείς ἀποχράω ἡγέομαι , ἀλλά ἄχρι ὁ ὁ τεῖχος ἔρχομαι καθαίρεσις , ὁ πόλις δέ ἅπας Πελοποννήσιος κατά ὁ ἄνω χρόνος νικάω , ὡς κομίζω ὁ Εὔβοια , οὐ προέρχομαι περαιτέρω , ἀλλά καί ὅς ὁ πόλεμος προλαμβάνω , καί οὗτος ἀποδίδωμι ἑκών , Μέγαρα , Νίσαια , Τροιζήν , Ἀχαία , Πηγαί . δοκέω δέ ἐγώ καί ὁ ὁ αἰχμάλωτος καί πᾶς ὅλος ὁ τοιοῦτος διπλόος ἀρετή εἰμί ὁ πόλις σημεῖον , οὐ , ὡς ἄν τις φημί , μόνος οὕτως φιλανθρωπία . ὅσος μέν γάρ οἴομαι παρά ἐλπίς ἤ δύναμις ὁ τοιοῦτος