aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 187
κριταῖς νικᾷ καὶ πρός γε ἔτι ταῖς χώραις ἁπάσαις · ὥστʼ οὐκ ἄν τις ὀκνήσειεν εἰπεῖν ὅτι χρὴ καὶ πρώτην καὶ δευτέραν καὶ τρίτην αὐτὴν ἐν τοῖς Ἕλλησι κηρύττειν , ὥσπερ ἐν ἅρμασιν , εἰ δὴ καὶ ἅρμα γε ἀπὸ τῶν Ἀθηνῶν τὸ ἀρχαῖον , οὐκ ἀπὸ τῆς Σικελίας . εἶεν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν τοιαῦτα . τὰ δʼ αὖ τοῦ μεγέθους καὶ τῆς ἄλλης κατασκευῆς τίς οὐκ ἂν ἄξια τῆς ὅλης τύχης εἴποι καὶ τοῦ μεγάλου τῶν Ἀθηναίων ὀνόματος ; τοῦτο μὲν αὐτὸν τὸν κύκλον τοῦ ἄστεος , μέγιστον μὲν τῶν Ἑλληνικῶν , κάλλιστον δὲ τῶν πανταχοῦ . καὶ σιωπῶ τείχη καθήκοντά ποτε ἐπὶ θάλατταν , ἡμερησίας ὁδοῦ μῆκος τὰ σύμπαντα , καὶ πρὸς τῇ θαλάττῃ κύκλους ἑτέρους ἀντιστρόφους τῶν περὶ τὴν πόλιν . ἀλλὰ τοὺς δήμους πάρεστι δή που θεωρεῖν , ὧν ἔνιοι λαμπρότερον τῶν ἀλλαχοῦ πόλεών εἰσι κατεσκευασμένοι , καὶ πάντα δὲ τὸν κόσμον καὶ τὸν παρὰ τῆς φύσεως καὶ τὸν παρὰ τῆς τέχνης ἐφάμιλλον κἀν τῇ πόλει κἀν τῇ χώρᾳ . τῶν μὲν αὐτοφυῶν , ἀήρ τε οὗτος ἐξαίρετος τοῦ πολλοῦ καὶ λιμένες τοσοῦτοι , ὧν εἷς ἕκαστος ἀντάξιος πολλῶν . ἔτι δʼ αὐτῆς τῆς ἀκροπόλεως ἡ θέσις καὶ τὸ ὥσπερ αὔρας εὔχαρι προσβάλλον πανταχοῦ . ὃ δὲ καὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις ἄξιον ἐπισημήνασθαι , ταῖς μὲν γὰρ ἄλλαις πόλεσιν , ὅπως ἂν ἔχωσι τοῦ οὐρανοῦ , τῆς γε αὑτῶν χώρας ἐπιεικῶς ἡττᾶσθαι συμβέβηκε , τοῦ δὲ τῆς πάσης Ἀττικῆς ἀέρος οὕτως ἔχοντος ἄριστος καὶ καθαρώτατός ἐστιν ὁ τῆς πόλεως ὑπερέχων . γνοίης δʼ ἂν αὐτὴν ἐπὶ τῇ πόρρωθεν ὥσπερ αὐγῇ τῷ ὑπὲρ κεφαλῆς ἀέρι . καὶ τὰ μὲν παρὰ τῆς φύσεως τοιαῦτα , πολλὰ τῶν ὄντων ἀφελόντι . τῶν δʼ αὖ τῆς τέχνης τί χρὴ μέγιστον θεῖναι ἢ τί πρῶτον εἰπεῖν ; νεῴ τε γὰρ ἐνταῦθα οἱ αὐτοὶ μέγιστοι καὶ κάλλιστοι τῶν πανταχοῦ , καὶ ἀγάλματα ἄνευ τῶν οὐρανίων τῆς πρώτης τέχνης τὰ πρῶτα , καὶ παλαιὰ καὶ καινά · πρὸς δὲ τούτοις βιβλίων ταμιεῖα οἷα οὐχ ἑτέρωθι γῆς
Lemmas: κριτής νικάω καί πρός γε ἔτι ὁ χώρα ἅπας · ὥστε οὐ ἄν τις ὀκνέω λέγω ὅτι χρή καί πρῶτος καί δεύτερος καί τρίτος αὐτός ἐν ὁ Ἕλλην κηρύσσω , ὥσπερ ἐν ἅρμα , εἰ δή καί ἅρμα γε ἀπό ὁ Ἀθῆναι ὁ ἀρχαῖος , οὐ ἀπό ὁ Σικελία . εἶεν . ἀλλά οὗτος μέν τοιοῦτος . ὁ δέ αὖ ὁ μέγεθος καί ὁ ἄλλος κατασκευή τίς οὐ ἄν ἄξιος ὁ ὅλος τύχη λέγω καί ὁ μέγας ὁ Ἀθηναῖος ὄνομα ; οὗτος μέν αὐτός ὁ κύκλος ὁ ἄστυ , μέγας μέν ὁ Ἑλληνικός , καλός δέ ὁ πανταχοῦ . καί σιωπάω τεῖχος καθήκω ποτέ ἐπί θάλασσα , ἡμερήσιος ὁδός μῆκος ὁ σύμπας , καί πρός ὁ θάλασσα κύκλος ἕτερος ἀντίστροφος ὁ περί ὁ πόλις . ἀλλά ὁ δῆμος πάρειμι δή που θεωρέω , ὅς ἔνιοι λαμπρός ὁ ἀλλαχοῦ πόλις εἰμί κατασκευάζω , καί πᾶς δέ ὁ κόσμος καί ὁ παρά ὁ φύσις καί ὁ παρά ὁ τέχνη ἐφάμιλλος ἐν ὁ πόλις ἐν ὁ χώρα . ὁ μέν αὐτοφυής , ἀήρ τε οὗτος ἐξαιρετός ὁ πολύς καί λιμήν τοσοῦτος , ὅς εἷς ἕκαστος ἀντάξιος πολύς . ἔτι δέ αὐτός ὁ ἀκρόπολις ὁ θέσις καί ὁ ὥσπερ αὔρα εὔχαρις προσβάλλω πανταχοῦ . ὅς δέ καί ἐν αὐτός οὗτος ἄξιος ἐπισημαίνω , ὁ μέν γάρ ἄλλος πόλις , ὅπως ἄν ἔχω ὁ οὐρανός , ὁ γε ἑαυτοῦ χώρα ἐπιεικής ἡσσάομαι συμβαίνω , ὁ δέ ὁ πᾶς Ἀττική ἀήρ οὕτως ἔχω ἀγαθός καί καθαρός εἰμί ὁ ὁ πόλις ὑπερέχω . γιγνώσκω δέ ἄν αὐτός ἐπί ὁ πρόσωθεν ὥσπερ αὐγή ὁ ὑπέρ κεφαλή ἀήρ . καί ὁ μέν παρά ὁ φύσις τοιοῦτος , πολύς ὁ εἰμί ἀφαιρέω . ὁ δέ αὖ ὁ τέχνη τίς χρή μέγας τίθημι ἤ τίς πρῶτος λέγω ; ναός τε γάρ ἐνταῦθα ὁ αὐτός μέγας καί καλός ὁ πανταχοῦ , καί ἄγαλμα ἄνευ ὁ οὐράνιος ὁ πρῶτος τέχνη ὁ πρῶτος , καί παλαιός καί καινός · πρός δέ οὗτος βιβλίον ταμιεῖον οἷος οὐ ἑτέρωθι γῆ