aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 147
οἱ δʼ ὥσπερ ἐκ ναυαγίας ἄοπλοι καὶ ἀσύντακτοι νύκτα ἡμέρας τιμιωτέραν ἄγοντες , ἐκ πολλῶν ὀλίγοι καὶ πολλοὶ κατʼ ὀλίγους ἐξεχώρησαν , πολλὰ τῆς ὑπερηφάνου στρατιᾶς καὶ τῶν Ἀθηναίων μεμνημένοι . τούτων δʼ οὕτω καταστάντων οἱ μὲν ἄλλοι πάντες Ἕλληνες ἀσμένως ἀναπεπνεύκεσαν , οὐχ ὅσον ἂν καὶ προσεδόκησαν διαπεφευγότες χειμῶνα , καὶ τὴν πόλιν ἐστεφάνουν , ἐθαύμαζον , πᾶν ὅ τι εἴποιεν αὐτὴν μικρὸν ἡγοῦντο . οὕτω πολλοῦ τινος αὐτοῖς ἔδει ποιῆσαι ὅ τί γε δοκεῖν ἔχειν ἄξιον αὐτῆς · ἡ δὲ ἐνταῦθα δὴ καὶ μάλιστα τὴν περιουσίαν τῆς ἀρετῆς ἐπεδείξατο . τοσοῦτον γὰρ ἐπεξῆλθεν ἐν τοῖς πράγμασιν ὥστʼ ἔτι μᾶλλον ἔξω δεῖξαι τοῖς βαρβάροις τίνες ἦσαν οἱ καὶ τὰ ἐν τῇ Ἑλλάδι ταῦτα δράσαντες αὐτοὺς καὶ τίνας φεύγειν κρίναντες ἀγαπητὸν ἀπῆλθον . ὁρῶ μὲν οὖν καὶ τὸν λόγον ἐκτεινόμενον καὶ ἐπὶ τοιούτοις τοῖς προειρημένοις οὐ ῥᾴδιον ὂν πρὸς ἡδονὴν οὔτε αὐτὸν ἔτι εἰπεῖν οὔτε τυχεῖν ἀκουόντων , ὥσπερ μετʼ ἀγωνιστὴν εὐδοκιμηκότα εἰσιόντα ἕτερον . οὐ μὴν ψυχαγωγίας χάριν μᾶλλον ὑπέστην τοὺς λόγους ἢ τοῦ δεῖξαι μετʼ ἀληθείας τὴν τῆς πόλεως ἀξίαν · ὥστʼ ἀδικήσω καθυφεὶς μᾶλλον ἢ διοχλήσω λέγων . ἔπειτα ἐνθυμητέον καὶ ἀπʼ αὐτοῦ τοῦ συμβόλου τῶν λόγων ὅτι οὐδὲ τὴν τῶν Παναθηναίων αὐτῶν ἑορτὴν ἡμῖν ἡμέρας μιᾶς ἀνάγκη μετρεῖν , ἀλλʼ , εἴ γε καὶ τοῦτο δεῖ προσθεῖναι , καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἡμερῶν κόσμου χάριν καὶ σεμνότητος ἀνεῖται · ὥστε οὐδὲ τὸ τῶν λόγων πλῆθος ἄκαιρον ἐν τοιούτῳ τῶν ἔργων καιρῷ . σύνισμεν δὲ δή που καὶ τὸν ἀγῶνα τὸν γυμνικὸν καὶ ἔτι μᾶλλον τὸν τῆς μουσικῆς οὐκ εἰσάπαξ ὁριζόμενον , ἀλλʼ ἐφʼ ἑκάστῃ τελευτῶντα ὡς εἰπεῖν τῇ ἡμέρᾳ καὶ πάλιν ἐξ ἀρχῆς καθιστάμενον , καὶ οὐδὲ τοῖς εἴδεσι τῶν θεαμάτων ἐκπληρούμενον αὐθημερόν . ὥσθʼ ὅσα καὶ τὸν νῦν καιρὸν ἐκφεύγει τὸν ὅλον γε δή που τῆς πανηγύρεως οὐ παρελήλυθεν . ἢ κομιδῆ γʼ ἂν εἴη τῶν ἀτόπων ,
Lemmas: ὁ δέ ὥσπερ ἐκ ναυαγία ἄοπλος καί ἀσύντακτος νύξ ἡμέρα τίμιος ἄγω , ἐκ πολύς ὀλίγος καί πολύς κατά ὀλίγος ἐκχωρέω , πολύς ὁ ὑπερήφανος στρατιά καί ὁ Ἀθηναῖος μιμνῄσκω . οὗτος δέ οὕτως καθίστημι ὁ μέν ἄλλος πᾶς Ἕλλην ἄσμενος ἀναπνέω , οὐ ὅσος ἄν καί προσδοκέω διαφεύγω χειμών , καί ὁ πόλις στεφανόω , θαυμάζω , πᾶς ὅς τις λέγω αὐτός μικρός ἡγέομαι . οὕτως πολύς τις αὐτός δέω ποιέω ὅς τίς γε δοκέω ἔχω ἄξιος αὐτός · ὁ δέ ἐνταῦθα δή καί μάλα ὁ περιουσία ὁ ἀρετή ἐπιδείκνυμι . τοσοῦτος γάρ ἐπεξέρχομαι ἐν ὁ πρᾶγμα ὥστε ἔτι μάλα ἔξω δείκνυμι ὁ βάρβαρος τίς εἰμί ὁ καί ὁ ἐν ὁ Ἑλλάς οὗτος δράω αὐτός καί τίς φεύγω κρίνω ἀγαπητός ἀπέρχομαι . ὁράω μέν οὖν καί ὁ λόγος ἐκτείνω καί ἐπί τοιοῦτος ὁ προλέγω οὐ ῥᾴδιος εἰμί πρός ἡδονή οὔτε αὐτός ἔτι λέγω οὔτε τυγχάνω ἀκούω , ὥσπερ μετά ἀγωνιστής εὐδοκιμέω εἰσέρχομαι ἕτερος . οὐ μήν ψυχαγωγία χάριν μάλα ὑφίστημι ὁ λόγος ἤ ὁ δείκνυμι μετά ἀλήθεια ὁ ὁ πόλις ἀξία · ὥστε ἀδικέω καθυφίημι μάλα ἤ διοχλέω λέγω . ἔπειτα ἐνθυμέομαι καί ἀπό αὐτός ὁ σύμβολος ὁ λόγος ὅτι οὐδέ ὁ ὁ Παναθήναια αὐτός ἑορτή ἐγώ ἡμέρα εἷς ἀνάγκη μετρέω , ἀλλά , εἰ γε καί οὗτος δέω προστίθημι , καί ὁ πλῆθος ὁ ἡμέρα κόσμος χάριν καί σεμνότης ἀνίημι · ὥστε οὐδέ ὁ ὁ λόγος πλῆθος ἄκαιρος ἐν τοιοῦτος ὁ ἔργον καιρός . σύνοιδα δέ δή που καί ὁ ἀγών ὁ γυμνικός καί ἔτι μάλα ὁ ὁ μουσική οὐ εἰσάπαξ ὁρίζω , ἀλλά ἐπί ἕκαστος τελευτάω ὡς λέγω ὁ ἡμέρα καί πάλιν ἐκ ἀρχή καθίστημι , καί οὐδέ ὁ εἶδος ὁ θέαμα ἐκπληρόω αὐθημερόν . ὥστε ὅσος καί ὁ νῦν καιρός ἐκφεύγω ὁ ὅλος γε δή που ὁ πανήγυρις οὐ παρέρχομαι . ἤ κομιδῇ γε ἄν εἰμί ὁ ἄτοπος ,