aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 149
γὰρ τὴν ἀκρόπολιν κατεκόσμησε τοῖς τῶν ἔργων ὑπομνήμασι , καὶ τῷ τῆς φύσεως κάλλει τὸ παρὰ τοῦ πλούτου καὶ τῆς τέχνης ἐφάμιλλον προσέθηκεν , ὥστʼ εἶναι πᾶσαν ἀντʼ ἀναθήματος , μᾶλλον δὲ ἀντʼ ἀγάλματος · τοῦτο δὲ τὰς ἄλλας τιμὰς τοῖς θεοῖς ἀνῆψε , κρεῖττον ἁπάσης Ἑλληνικῆς δυνάμεως , τὰ μὲν οἴκοι , τὰ δʼ ἐν τῇ ὑπερορίᾳ · αὐτή τε παρῆλθε τοὺς ἀρχαίους ὅρους πανταχῆ κατʼ ἀξίαν τῶν ἔργων καὶ τὴν τοῦ κύκλου προσθήκην ποιουμένη · ὡς δʼ εἰπεῖν συνελόντι , μόνη μὲν διʼ ἀρετὴν ἀοίκητος ἐγένετο , μόνη δʼ ἐξ ἀρετῆς ᾠκίσθη τε αὖθις καὶ τῶν πρόσθεν ἀοικήτων ἐπέλαβεν ἅμα τοῖς ἔργοις καὶ τῇ δόξῃ καὶ τῷ κόσμῳ καλλίων τε καὶ μείζων γενομένη . ἀλλὰ γὰρ ἐνταῦθα μὲν ὥσπερ ἄκων ἐνέπεσον καὶ καθʼ ὁδὸν τοῦ λόγου μᾶλλον ἢ προειδόμενος · οὐ γὰρ εἰς ταῦτα ὁρῶν ἠπειγόμην , ἀλλʼ ἐκεῖνο ἐπιδεῖξαι βουλόμενος , ὅτι εἰ κάλλιστον ἀνθρώποις καὶ τὸ αὐτὸ λυσιτελέστατόν τε καὶ νικῶν ἡδονῇ , θεῶν πρόσοδοι καὶ ὁμιλίαι , καὶ τοῦτʼ εἰς τοσοῦτον τότʼ ἐπανθῆσαν τοῖς Ἕλλησι μιᾷ δὴ πόλει ταύτῃ μάλιστʼ ἄν τις προσθείη δικαίως , πρῶτον μὲν κατʼ αὐτὴν ὡς ἀληθῶς τὴν τῶν θεῶν τιμήν · τούς τε γὰρ θεοὺς ὡς αἰτίους δή που τῶν ἀγαθῶν ἅπαντες ἀμειβόμεθα , ἥ τε πόλις τό γʼ εἰς ἀνθρώπους ἐλθὸν τότʼ ἐπὶ πλεῖστον αἰτία τῶν ἀποβάντων φαίνεται · ἔπειτα τῷ καὶ τοῖς ἀναθήμασιν αὐτοῖς καὶ τοῖς χαριστηρίοις τοσοῦτον ὑπερσχεῖν . τὰ γὰρ σύμβολα τῆς εὐσεβείας αὐτῆς ταῦτα τοῦ κάλλους καὶ μεγέθους ἐστὶ τεκμήρια . οὐ μὴν ἐξαρκεῖν τοῦτʼ ἐνόμισε , χάριν τοῖς θεοῖς ἔχειν τῶν γεγενημένων καὶ μηδὲν πλέον ζητεῖν οὐδʼ ἐπὶ τοῖς τροπαίοις καθῆσθαι , ὥσπερ ἀπιστοῦσαν ἑαυτῇ , ἀλλʼ ὥσπερ ἐπίβασιν τῶν μελλόντων τὰ ὑπάρχοντα κρίνασα αὐτὴ πρὸς ἑαυτὴν ἡμιλλήσατο , καλῶς καὶ τῷ καιρῷ προσήκοντα βουλευσαμένη · ἐν γὰρ τοῖς δευτέροις χρόνοις τὰ δεύτερα πράττειν ἠξίου . ταῦτα δʼ ἦν
Lemmas: γάρ ὁ ἀκρόπολις κατακοσμέω ὁ ὁ ἔργον ὑπόμνημα , καί ὁ ὁ φύσις κάλλος ὁ παρά ὁ πλοῦτος καί ὁ τέχνη ἐφάμιλλος προστίθημι , ὥστε εἰμί πᾶς ἀντί ἀνάθημα , μάλα δέ ἀντί ἄγαλμα · οὗτος δέ ὁ ἄλλος τιμή ὁ θεός ἀνάπτω , κρατύς ἅπας Ἑλληνικός δύναμις , ὁ μέν οἴκοι , ὁ δέ ἐν ὁ ὑπερορία · αὐτός τε παρέρχομαι ὁ ἀρχαῖος ὅρος πανταχῇ κατά ἀξία ὁ ἔργον καί ὁ ὁ κύκλος προσθήκη ποιέω · ὡς δέ λέγω συναιρέω , μόνος μέν διά ἀρετή ἀοίκητος γίγνομαι , μόνος δέ ἐκ ἀρετή οἰκίζω τε αὖθις καί ὁ πρόσθεν ἀοίκητος ἐπιλαμβάνω ἅμα ὁ ἔργον καί ὁ δόξα καί ὁ κόσμος καλός τε καί μέγας γίγνομαι . ἀλλά γάρ ἐνταῦθα μέν ὥσπερ ἄκων ἐμπίπτω καί κατά ὁδός ὁ λόγος μάλα ἤ προείδομαι · οὐ γάρ εἰς οὗτος ὁράω ἐπείγω , ἀλλά ἐκεῖνος ἐπιδείκνυμι βούλομαι , ὅτι εἰ καλός ἄνθρωπος καί ὁ αὐτός λυσιτελής τε καί νικάω ἡδονή , θεός πρόσοδος καί ὁμιλία , καί οὗτος εἰς τοσοῦτος τότε ἐπανθέω ὁ Ἕλλην εἷς δή πόλις οὗτος μάλα ἄν τις προστίθημι δίκαιος , πρῶτος μέν κατά αὐτός ὡς ἀληθής ὁ ὁ θεός τιμή · ὁ τε γάρ θεός ὡς αἴτιος δή που ὁ ἀγαθός ἅπας ἀμείβω , ὁ τε πόλις ὁ γε εἰς ἄνθρωπος ἔρχομαι τότε ἐπί πολύς αἴτιος ὁ ἀποβαίνω φαίνω · ἔπειτα ὁ καί ὁ ἀνάθημα αὐτός καί ὁ χαριστήριος τοσοῦτος ὑπερέχω . ὁ γάρ σύμβολον ὁ εὐσέβεια αὐτός οὗτος ὁ κάλλος καί μέγεθος εἰμί τεκμήριον . οὐ μήν ἐξαρκέω οὗτος νομίζω , χάρις ὁ θεός ἔχω ὁ γίγνομαι καί μηδείς πολύς ζητέω οὐδέ ἐπί ὁ τρόπαιον κάθημαι , ὥσπερ ἀπιστέω ἑαυτοῦ , ἀλλά ὥσπερ ἐπίβασις ὁ μέλλω ὁ ὑπάρχω κρίνω αὐτός πρός ἑαυτοῦ ἁμιλλάομαι , καλός καί ὁ καιρός προσήκω βουλεύω · ἐν γάρ ὁ δεύτερος χρόνος ὁ δεύτερος πράσσω ἀξιόω . οὗτος δέ εἰμί