aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 196
παραδείγματα ; ἢ ποίοις ἂν λόγοις χρησάμενος βέλτιον ἂν παρακελεύσαιτο ; ἀλλʼ ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ; ἀλλʼ αὐτὴ τούτων ἡγεμών . ἀλλʼ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις καὶ τῇ τῶν κατὰ τὴν πόλιν διοικήσει ; καὶ τίς δήμων αὐτὸς ὀξύτερος καὶ πραότερος , ἢ τίνες δημαγωγοὶ μᾶλλον ἄξιοι θαυμάσαι ; ἀλλʼ ἐν τῇ τῶν λόγων ἀσκήσει καὶ τῆς λοιπῆς σοφίας ; ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν ἐνταῦθα πάντες συνέρχονται · καὶ τὰ γένη τῶν φιλοσόφων οὐ τέθνηκε τῇ τῆς πόλεως ἀγαθῇ τύχῃ , χωρὶς τοῦ καὶ τοὺς ὅπου δὴ γῆς ἀναγκαίως ἔχειν ἅμα τῶν τε λόγων καὶ τῶν Ἀθηναίων μεμνῆσθαι , καὶ μηδέποτε ἐκβαλεῖν ἂν ἐκ τῆς ψυχῆς τὸ εἴδωλον , ὥσπερ ἐν κατόπτρῳ τοῖς λόγοις ἐμβλέποντας . καὶ γάρ τοι πᾶσι μὲν ἀνθρώποις οὕτως αἰδέσιμον τοὔνομα καὶ τοὔδαφος τῆς πόλεως ὡς οὐδὲν ἄλλο ἓν καὶ τὸ αὐτὸ καὶ οὔτʼ ἰδιῶται οὔτε βασιλεῖς μικρὰ ἄττα ἐτίμησαν , ἀλλʼ οὕτως ὥστʼ αὐτοὺς ἀγάλλεσθαι ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν τιμῶν αἷς ἐπεδείκνυντο . φανερὰ δὲ καὶ ἡ παρʼ αὐτῶν τῶν θεῶν εὔνοια καὶ ψῆφος καὶ διὰ τοῦ κοινοῦ μάντεως καὶ ἐξηγητοῦ τοῦ πατρῴου τῇ πόλει , θύειν τε ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων τὴν προηροσίαν κελευόντων καὶ μητρόπολιν τῶν καρπῶν αὐτὴν ἐπονομαζόντων , ἔτι δὲ στεφανηφορεῖν ἀξιούντων , ὡς διὰ βίου νικῶσαν . ἀετόν τε ἐν νεφέλαις αὐτὴν ὁ θεὸς καλεῖ πρὸς τἄλλα πολίσματα . μόνῃ δʼ , ὡς ἔοικε , ταύτῃ πόλεων δύο τἀναντία συμβέβηκε · πλεῖστά τε γὰρ καὶ κάλλιστʼ ἀνθρώποις εἴρηται περὶ ταύτης καὶ οὐκ ἔστιν ἥτις ἐλαττόνων τετύχηκε . πρὸ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων τεθαύμασται , ἄξιον δʼ αὑτῆς οὐδὲν ἤκουσε . πρότερον μὲν οὖν ἠγάμην ἀκούων τὸ τῆς σοφίας πρυτανεῖον καὶ τὴν τῆς Ἑλλάδος ἑστίαν καὶ τὸ ἔρεισμα καὶ ὅσα τοιαῦτα εἰς τὴν πόλιν ᾔδετο , νῦν δέ μοι δοκεῖ πάντα ταῦτα εἴσω πίπτειν . ἀλλʼ εἴ τινα χρὴ πόλιν θεῶν ὕπαρχον ἢ συγγενῆ προσειπεῖν ἢ τῆς φύσεως τῆς ἀνθρωπείας εἰκόνα καὶ ὅρον , ἥδʼ ἄν μοι δοκεῖ δικαίως κληθῆναι .
Lemmas: παράδειγμα ; ἤ ποῖος ἄν λόγος χράω ἀγαθός ἄν παρακελεύομαι ; ἀλλά ἐν ὁ πανήγυρις ; ἀλλά αὐτός οὗτος ἡγεμών . ἀλλά ἐν ὁ ἐκκλησία καί ὁ ὁ κατά ὁ πόλις διοίκησις ; καί τίς δῆμος αὐτός ὀξύς καί πρᾶος , ἤ τίς δημαγωγός μάλα ἄξιος θαυμάζω ; ἀλλά ἐν ὁ ὁ λόγος ἄσκησις καί ὁ λοιπός σοφία ; ἀλλά ἔτι καί νῦν ἐνταῦθα πᾶς συνέρχομαι · καί ὁ γένος ὁ φιλόσοφος οὐ θνῄσκω ὁ ὁ πόλις ἀγαθός τύχη , χωρίς ὁ καί ὁ ὅπου δή γῆ ἀναγκαῖος ἔχω ἅμα ὁ τε λόγος καί ὁ Ἀθηναῖος μιμνῄσκω , καί μηδέποτε ἐκβάλλω ἄν ἐκ ὁ ψυχή ὁ εἴδωλον , ὥσπερ ἐν κάτοπτρον ὁ λόγος ἐμβλέπω . καί γάρ τοι πᾶς μέν ἄνθρωπος οὕτως αἰδέσιμος ὄνομα καί ἔδαφος ὁ πόλις ὡς οὐδείς ἄλλος εἷς καί ὁ αὐτός καί οὔτε ἰδιώτης οὔτε βασιλεύς μικρός τις τιμάω , ἀλλά οὕτως ὥστε αὐτός ἀγάλλω ὁ ὑπερβολή ὁ τιμή ὅς ἐπιδείκνυμι . φανερός δέ καί ὁ παρά αὐτός ὁ θεός εὔνοια καί ψῆφος καί διά ὁ κοινός μάντις καί ἐξηγητής ὁ πατρῷος ὁ πόλις , θύω τε ὑπέρ ὁ Ἕλλην ὁ προηροσία κελεύω καί μητρόπολις ὁ καρπός αὐτός ἐπονομάζω , ἔτι δέ στεφανηφορέω ἀξιόω , ὡς διά βίος νικάω . ἀετός τε ἐν νεφέλη αὐτός ὁ θεός καλέω πρός ἄλλος πόλισμα . μόνος δέ , ὡς ἔοικα , οὗτος πόλις δύο ἐναντίος συμβαίνω · πολύς τε γάρ καί καλός ἄνθρωπος λέγω περί οὗτος καί οὐ εἰμί ὅστις ἐλαχύς τυγχάνω . πρό μέν γάρ ὁ ἄλλος θαυμάζω , ἄξιος δέ ἑαυτοῦ οὐδείς ἀκούω . πρότερος μέν οὖν ἄγαμαι ἀκούω ὁ ὁ σοφία πρυτανεῖον καί ὁ ὁ Ἑλλάς ἑστία καί ὁ ἔρεισμα καί ὅσος τοιοῦτος εἰς ὁ πόλις ἀείδω , νῦν δέ ἐγώ δοκέω πᾶς οὗτος εἴσω πίπτω . ἀλλά εἰ τις χρή πόλις θεός ὕπαρχος ἤ συγγενής προσλέγω ἤ ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπειος εἰκών καί ὅρος , ὅδε ἄν ἐγώ δοκέω δίκαιος καλέω .