aelius-aristides.panaqhnai-ko-s 182
Ἀθηναίων δυνάμει νενικήκασιν . εἰ δὲ δή τι καὶ τὸ καθʼ ἡμᾶς—τοῦτο νῦν ἐστι θεῶν ἵλεων ὄντων—καὶ τοῦτʼ εἰς ὑμᾶς ἀναφέρει , οὔκουν ξενίαν γʼ ἔστι τῶν λόγων καταγνῶναι · ὥσπερ γὰρ προειδυῖα ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις περὶ τῆς πόλεως ὅσον τοῖς ἔργοις προέξει τῶν ἄλλων , κατεσκευάσατο αὐτῇ πρὸς ἀξίαν τοὺς λόγους , ἵνα αὐτή τε κοσμοῖτο ὑπὸ τῶν ἑαυτῆς ἀγαθῶν κἄν τισι τῶν ἄλλων δέῃ , καὶ τοῦτʼ ἔχοι μετὰ τῶν ἄλλων χαρίζεσθαι . πρότερον μὲν οὖν τοὺς καταφεύγοντας ἐφʼ ὑμᾶς τῶν Ἑλλήνων διεσώζετε , νυνὶ δʼ ἀτεχνῶς πάντας ἀνθρώπους καὶ πάντα γένη τῇ καλλίστῃ τῶν εὐεργεσιῶν ἀνέχετε , ἡγεμόνες παιδείας καὶ σοφίας ἁπάσης γιγνόμενοι καὶ πάντας ἁπανταχοῦ καθαίροντες . τῇ μὲν γὰρ τῶν Ἐλευσινίων τελετῇ τοῖς εἰσαφικνουμένοις ἐξηγηταὶ τῶν ἱερῶν καὶ μυσταγωγοὶ κέκλησθε , διὰ παντὸς δὲ τοῦ χρόνου πᾶσιν ἀνθρώποις τῶν εἰς τὸ μέσον εἰσφορῶν ἱερῶν ἐξηγηταὶ καὶ διδάσκαλοι καθεστήκατε · ἀνθʼ ὧν ἅπαντας ταῖς πρεπούσαις ἐπῳδαῖς ἐφέλκεσθε , οὐκ ἴυγγι ὑποκινοῦντες , ἀλλὰ τῷ καλλίστῳ τῶν φαρμάκων , τῷ λόγῳ , ὅπερ οἱ θεοὶ πάντων ἀντάξιον ἀνθρώπῳ μόνῳ τῶν ἄλλων ἐδωρήσαντο . ὥστε τὰς μὲν ἄλλας πόλεις , ἃς ἕκαστοι τιμῶσι , μετὰ τὴν ἑαυτῶν φαῖεν ἂν οἶμαι πατρίδα , ἐπὶ δὲ τῆς Ἀθηναίων ἀντέστραπται , καὶ πάντες οὐ τὴν ὑμετέραν εἴποιεν ἂν τιμᾶν μετὰ τὴν ἑαυτῶν , ἀλλὰ τὴν ἑαυτῶν μετὰ τὴν ὑμετέραν , ὡς ταύτην οὖσαν τὴν ὡς ἀληθῶς οἰκείαν καὶ προτέραν , καὶ οὐδʼ ἂν εἷς νεμεσήσαι . ὥσπερ γὰρ τοὺς θεοὺς καὶ πρὸ τῶν γονέων τιμᾶν νενόμισται , ὡς κοινοὺς ὄντας ἁπάντων γονέας τε καὶ εὐεργέτας , οὕτω τὴν κοινὴν πατρίδα τοῦ γένους πρὸ τῆς ἰδίας εὐσεβὲς τιμᾶν . ἄξιον τοίνυν καὶ τὸ τῆς αἰδοῦς εἰπεῖν ὅσον παρὰ πάντων ἐστί τε καὶ γέγονε τῇδε τῇ πόλει καὶ κατὰ πάντας ἀεὶ τοὺς χρόνους . οὐ γὰρ μόνον εὐθενούσης τῆς Ἑλλάδος ἠξιοῦτο τῶν πρωτείων , ἀλλὰ κἀν ταῖς μεταβολαῖς οὐδεμία ἐστὶν ἥτις ἐξ ἴσου ταύτῃ γεγένηται . φίλιππός τε γὰρ εὐτυχήσας τῇ περὶ Χαιρώνειαν μάχῃ τὴν μὲν Θηβαίων πόλιν εὐθὺς φρουρᾷ κατέλαβε , τὴν δὲ τῶν
Lemmas: Ἀθηναῖος δύναμις νικάω . εἰ δέ δή τις καί ὁ κατά ἡμᾶς—τοῦτο νῦν εἰμί θεός ἵλαος ὄντων—καὶ οὗτος εἰς σύ ἀναφέρω , οὔκουν ξενία γε εἰμί ὁ λόγος καταγιγνώσκω · ὥσπερ γάρ πρόοιδα ἐκ ἀρχή ὁ φύσις περί ὁ πόλις ὅσος ὁ ἔργον προέχω ὁ ἄλλος , κατασκευάζω αὐτός πρός ἀξία ὁ λόγος , ἵνα αὐτός τε κοσμέω ὑπό ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθός ἐάν τις ὁ ἄλλος δέω , καί οὗτος ἔχω μετά ὁ ἄλλος χαρίζω . πρότερος μέν οὖν ὁ καταφεύγω ἐπί σύ ὁ Ἕλλην διασῴζω , νυνί δέ ἄτεχνος πᾶς ἄνθρωπος καί πᾶς γένος ὁ καλός ὁ εὐεργεσία ἀνέχω , ἡγεμών παιδεία καί σοφία ἅπας γίγνομαι καί πᾶς ἁπανταχοῦ καθαίρω . ὁ μέν γάρ ὁ Ἐλευσίνιος τελετή ὁ εἰσαφικνέομαι ἐξηγητής ὁ ἱερός καί μυσταγωγός καλέω , διά πᾶς δέ ὁ χρόνος πᾶς ἄνθρωπος ὁ εἰς ὁ μέσος εἰσφορά ἱερός ἐξηγητής καί διδάσκαλος καθίστημι · ἀντί ὅς ἅπας ὁ πρέπω ἐπῳδή ἐφέλκω , οὐ ἴυγξ ὑποκινέω , ἀλλά ὁ καλός ὁ φάρμακον , ὁ λόγος , ὅς ὁ θεός πᾶς ἀντάξιος ἄνθρωπος μόνος ὁ ἄλλος δωρέω . ὥστε ὁ μέν ἄλλος πόλις , ὅς ἕκαστος τιμάω , μετά ὁ ἑαυτοῦ φημί ἄν οἴομαι πατρίς , ἐπί δέ ὁ Ἀθηναῖος ἀντιστρέφω , καί πᾶς οὐ ὁ ὑμέτερος λέγω ἄν τιμάω μετά ὁ ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ μετά ὁ ὑμέτερος , ὡς οὗτος εἰμί ὁ ὡς ἀληθής οἰκεῖος καί πρότερος , καί οὐδέ ἄν εἷς νεμεσάω . ὥσπερ γάρ ὁ θεός καί πρό ὁ γονεύς τιμάω νομίζω , ὡς κοινός εἰμί ἅπας γονεύς τε καί εὐεργέτης , οὕτως ὁ κοινός πατρίς ὁ γένος πρό ὁ ἴδιος εὐσεβής τιμάω . ἄξιος τοίνυν καί ὁ ὁ αἰδώς λέγω ὅσος παρά πᾶς εἰμί τε καί γίγνομαι ὅδε ὁ πόλις καί κατά πᾶς ἀεί ὁ χρόνος . οὐ γάρ μόνος εὐθενέω ὁ Ἑλλάς ἀξιόω ὁ πρωτεῖον , ἀλλά ἐν ὁ μεταβολή οὐδείς εἰμί ὅστις ἐκ ἴσος οὗτος γίγνομαι . φίλιππος τε γάρ εὐτυχέω ὁ περί Χαιρώνεια μάχη ὁ μέν Θηβαῖος πόλις εὐθύς φρουρά καταλαμβάνω , ὁ δέ ὁ