aelius-aristides.palinw-di-e-pi-smu-rnh-kai-tw-tau-ths-noikismw 267
ἀγαπητῆς μοίρας ὡσπερεὶ κλῆρος ἐστίν . ἐκείνοις τοίνυν στερηθεῖσι μὲν τῶν νεῶν , στερηθεῖσι δὲ τῶν τειχῶν καὶ τῆς ἀρχῆς ὅλης καὶ προελθοῦσιν εἰς τοῦτο ὥστε τὸν δῆμον φυγάδα ἀναγκασθῆναι τῆς πατρίδος γενέσθαι · τὰ γὰρ ἐν μέσῳ τοσαῦτα σιωπήσομαι · ἀλλʼ οὕτω γε πράξασι , πλὴν Φαρσάλου τε καὶ Ἄργους καὶ Θηβῶν , οὐδένες οὔτε μείζονα οὔτε ἐλάττονα ἀπεμνημόνευσαν χάριν τῶν ἐκ τοῦ παντὸς αἰῶνος εὐεργεσιῶν · οὐδʼ ὅτι τοῦ γένους ἔρεισμα ἡ πόλις ᾔδετο . οὗτοι δὲ οὓς εἶπον τούς τε φεύγοντας δεξάμενοι καὶ τοῖς ἐξαιτοῦσιν ἀντισχόντες ταύτην δὴ χάριν τῇ πάντα ὑπερφερούσῃ πόλει κατέθεντο , παρʼ ᾗ τὴν ἀγαθὴν ἱδρῦσθαι τύχην αἱ μαντεῖαι λέγουσι . φέρε δὴ καὶ τὰ τῆς ἡμετέρας πόλεως ἐπισκεψώμεθα , μή πη τῶν ἐραστῶν αὐτῆς αἰσχυνθῆναί τῳ προσῆκεν · ἣ μέχρι μὲν τούτων τῶν χρόνων οἷον πόλεως παράδειγμα κάλλους εἱστήκει , χειρουμένη μὲν εὐθὺς ἐξ ὄψεως τούς τε ἀπὸ γῆς καὶ τοὺς ἐκ θαλάττης καταίροντας , παρελθοῦσι δὲ εἴσω τὰ κάλλιστα ἀποφαίνουσα καὶ παρασκευάζουσα ὧν οὔτʼ ὀφθαλμῶν κόρον ἦν λαβεῖν οὔτε χρόνου διατριβῆς · ἃ νῦν ἀπέραντον ἂν εἴη καταλέγειν . ἐπεὶ δὲ καὶ τῆς ἑτέρας ἔδει μερίδος πεῖραν λαβεῖν , ἃ μὲν τοῖς ἄρχουσιν ἐπῆλθε σπουδάσαι , διήλθομεν ἀρτίως · ἀλλʼ ἐν ὑμῖν τοῖς ὁμοτίμοις τί τῶν ἁπάντων οὐκ ἐγένετο ; οὐ κατὰ πόλεις τε ὀδυρμοὶ κἀν τοῖς κοινοῖς συνεδρίοις βοώντων τὰ μήκιστα καὶ ποθούντων ἐν πατρίδος μοίρᾳ τὴν πόλιν , πανηγύρεις τε διαλύειν ἀξιούντων καὶ ῥητορευόντων εἰς αὐτὴν , ὡς ἕκαστος εἶχε δυνάμεως ; ὥσπερ γὰρ κοινοῦ πτώματος τῆς Ἀσίας γεγενημένου , οὕτω τὰς γνώμας εἴχετε . ἀλλὰ μὴν τά γε τῆς ἐπὶ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐπικουρίας τίς πω μέχρι τοῦδε μέμνηται ἐν Ἕλλησι γενόμενα ; ἀγοραὶ μὲν ἁπανταχόθεν τοῖς κατὰ χώραν μένουσιν , ἐκ γῆς καὶ θαλάττης εἰσαφικνούμεναι , ἅμιλλα δὲ καὶ σπουδὴ τῶν ἑκατέρωθεν μεγίστων πόλεων , καλούντων τε ὡς αὑτοὺς καὶ
Lemmas: ἀγαπητός μοῖρα ὡσπερεί κλῆρος εἰμί . ἐκεῖνος τοίνυν στερέω μέν ὁ ναῦς , στερέω δέ ὁ τεῖχος καί ὁ ἀρχή ὅλος καί προέρχομαι εἰς οὗτος ὥστε ὁ δῆμος φυγάς ἀναγκάζω ὁ πατρίς γίγνομαι · ὁ γάρ ἐν μέσος τοσοῦτος σιωπάω · ἀλλά οὕτως γε πράσσω , πλήν Φάρσαλος τε καί Ἄργος καί Θῆβαι , οὐδείς οὔτε μέγας οὔτε ἐλαχύς ἀπομνημονεύω χάριν ὁ ἐκ ὁ πᾶς αἰών εὐεργεσία · οὐδέ ὅτι ὁ γένος ἔρεισμα ὁ πόλις ἀείδω . οὗτος δέ ὅς λέγω ὁ τε φεύγω δέχομαι καί ὁ ἐξαιτέω ἀντέχω οὗτος δή χάρις ὁ πᾶς ὑπερφέρω πόλις κατατίθημι , παρά ὅς ὁ ἀγαθός ἱδρύω τύχη ὁ μαντεία λέγω . φέρω δή καί ὁ ὁ ἡμέτερος πόλις ἐπισκοπέω , μή πη ὁ ἐραστός αὐτός αἰσχύνω τις προσήκω · ὁ μέχρι μέν οὗτος ὁ χρόνος οἷος πόλις παράδειγμα κάλλος ἵστημι , χειρόω μέν εὐθύς ἐκ ὄψις ὁ τε ἀπό γῆ καί ὁ ἐκ θάλασσα καταίρω , παρέρχομαι δέ εἴσω ὁ καλός ἀποφαίνω καί παρασκευάζω ὅς οὔτε ὀφθαλμός κόρος εἰμί λαμβάνω οὔτε χρόνος διατριβή · ὅς νῦν ἀπέραντος ἄν εἰμί καταλέγω . ἐπεί δέ καί ὁ ἕτερος δέω μερίς πεῖρα λαμβάνω , ὅς μέν ὁ ἄρχω ἐπέρχομαι σπουδάζω , διέρχομαι ἄρτιος · ἀλλά ἐν σύ ὁ ὁμότιμος τίς ὁ ἅπας οὐ γίγνομαι ; οὐ κατά πόλις τε ὀδυρμός ἐν ὁ κοινός συνέδριον βοάω ὁ μήκιστος καί ποθέω ἐν πατρίς μοῖρα ὁ πόλις , πανήγυρις τε διαλύω ἀξιόω καί ῥητορεύω εἰς αὐτός , ὡς ἕκαστος ἔχω δύναμις ; ὥσπερ γάρ κοινός πτῶμα ὁ Ἀσία γίγνομαι , οὕτως ὁ γνώμη ἔχω . ἀλλά μήν ὁ γε ὁ ἐπί ὁ ἔργον αὐτός ἐπικουρία τίς πω μέχρι ὅδε μιμνῄσκω ἐν Ἕλλην γίγνομαι ; ἀγορά μέν ἁπανταχόθεν ὁ κατά χώρα μένω , ἐκ γῆ καί θάλασσα εἰσαφικνέομαι , ἅμιλλα δέ καί σπουδή ὁ ἑκατέρωθεν μέγας πόλις , καλέω τε ὡς ἑαυτοῦ καί