aelius-aristides.palinw-di-e-pi-smu-rnh-kai-tw-tau-ths-noikismw 264
ὀρθῶς ἔχει νεμεσῆσαι . ἡνίκα μὲν οὖν τὰ συμβάντα ἐπυθόμην , — οὐ γὰρ παρών γε ἔτυχον , ἀλλʼ ἔφθην προεξελθὼν , ὅτου δὲ γνώμῃ λογίζεσθε—μονῳδίας τινὰς ᾖδον , ἕως ἔλαθον λόγους τινὰς σωθεὶς ὑπὸ τοῦ πάθους . οὐδὲ γὰρ ἦν ἄλλως ἀνταρκέσαι , μὴ τούτοις ἐφέντα ἑαυτόν . νῦν δʼ ὥρα μοι τὸν Στησίχορον μιμήσασθαι τῇ παλινῳδίᾳ , καὶ μὴ τότε ἀβούλητα ᾁδοντα τἀκ τῶν εὐχῶν νυνὶ σιωπῆσαι . τοσοῦτον δὲ τοῦ Στησιχόρου διοίσειν μοι δοκῶ , ὁ μὲν γὰρ ἀνθʼ ὧν κακῶς εἶπε τὴν Ἑλένην , ἀντὶ τούτων ὕμνησε τὰ δεύτερα , ἐγὼ δὲ ἃ τηνικαῦτα ἐκόσμουν ὀδυρόμενος , ταῦτα νῦν ἐπὶ τοῦ γεγηθέναι κοσμήσω , καθαρὰν ὀδυρμοῦ τὴν εὐφημίαν παρεχόμενος . ἡμῖν γὰρ , ὦ ἄνδρες Ἕλληνες , πταῖσαι μὲν συνέβη κατὰ τὴν κοινὴν ἀνθρώπων τύχην , ἣν οὐχ οἷόν τε ἀμοίρους κακῶν εἰς τέλος διεξελθεῖν , ἀναφέρειν δὲ τῇ τῆς πόλεως τύχῃ , διʼ ἣν οὐδενὸς τῶν καλῶν ἄμοιρος πώποτε ἐγένετο . γνοίη δʼ ἄν τις καὶ τῷ χρόνῳ τεκμαιρόμενος . τὸ γὰρ ἡνίκʼ ἔμελλεν οὐ πεσοῦσα κείσεσθαι , οὐδʼ ἀνθρώπου τελευτῇ παραπλησίως πράξειν , ὥσπερ ἄλλαι τινὲς ἤδη πρότερον πόλεις , ἀλλʼ ἐπὶ κρειττόνων κρηπίδων ἀναστήσεσθαι , τηνικαῦτα ὑπολισθεῖν , πῶς οὐκ εὐτυχίας μέρει προσθείη τις ἂν εὖ φρονῶν ; συζυγίαν δὲ , ὡς ἔοικεν , ὁ δαίμων ἐσκέψατο . τοῖς τε γὰρ πάντα ἀρίστοις βασιλεῦσι καὶ πάσας πόλεις ὑφʼ ἑαυτοῖς ἔχουσι τὴν καλλίστην οἰκίσαι φιλοτιμίαν εἶχε , τῇ τε πόλει τὸ διὰ τούτων ἀνεγερθῆναι καὶ τοιούτους ἀρχηγέτας ἐπιγράψασθαι τὴν συμφορὰν εἰς εὐπραξίαν μετέβαλε . πρότερον μὲν γὰρ Θησέα καὶ Ἀλέξανδρον ᾔδομεν , τὸν μὲν τῶν ἐν Ἕλλησιν , οἶμαι , φιλανθρωπότατον , τὸν δὲ συμπάντων βασιλέων μάλιστα δὴ θαυμασθέντα τῆς εἰς τοὺς πολέμους τόλμης ἕνεκα . νῦν δʼ ἔτι λαμπροτέρους καὶ μείζονας οἰκιστὰς προσελάβομεν · οἷς πᾶσα μὲν γῆ καὶ
Lemmas: ὀρθός ἔχω νεμεσάω . ἡνίκα μέν οὖν ὁ συμβαίνω πυνθάνομαι , — οὐ γάρ πάρειμι γε τυγχάνω , ἀλλά φθάνω προεξέρχομαι , ὅστις δέ γνώμη λογίζομαι τις ἀείδω , ἕως λανθάνω λόγος τις σῴζω ὑπό ὁ πάθος . οὐδέ γάρ εἰμί ἄλλος ἀνταρκέω , μή οὗτος ἐφίημι ἑαυτοῦ . νῦν δέ ὁράω ἐγώ ὁ Στησίχορος μιμέομαι ὁ παλινῳδία , καί μή τότε ἀβούλητος ᾁδω ἐκ ὁ εὐχή νυνί σιωπάω . τοσοῦτος δέ ὁ Στησίχορος διαφέρω ἐγώ δοκέω , ὁ μέν γάρ ἀντί ὅς κακός λέγω ὁ Ἑλένη , ἀντί οὗτος ὑμνέω ὁ δεύτερος , ἐγώ δέ ὅς τηνικαῦτα κοσμέω ὀδύρομαι , οὗτος νῦν ἐπί ὁ γηθέω κοσμέω , καθαρός ὀδυρμός ὁ εὐφημία παρέχω . ἐγώ γάρ , ὦ ἀνήρ Ἕλλην , πταίω μέν συμβαίνω κατά ὁ κοινός ἄνθρωπος τύχη , ὅς οὐ οἷος τε ἄμοιρος κακός εἰς τέλος διεξέρχομαι , ἀναφέρω δέ ὁ ὁ πόλις τύχη , διά ὅς οὐδείς ὁ καλός ἄμοιρος πώποτε γίγνομαι . γιγνώσκω δέ ἄν τις καί ὁ χρόνος τεκμαίρομαι . ὁ γάρ ἡνίκα μέλλω οὐ πίπτω κεῖμαι , οὐδέ ἄνθρωπος τελευτή παραπλήσιος πράσσω , ὥσπερ ἄλλος τις ἤδη πρότερος πόλις , ἀλλά ἐπί κρατύς κρηπίς ἀνίστημι , τηνικαῦτα ὑπολισθάνω , πῶς οὐ εὐτυχία μέρος προστίθημι τις ἄν εὖ φρονέω ; συζυγία δέ , ὡς ἔοικα , ὁ δαίμων σκοπέω . ὁ τε γάρ πᾶς ἀγαθός βασιλεύς καί πᾶς πόλις ὑπό ἑαυτοῦ ἔχω ὁ καλός οἰκίζω φιλοτιμία ἔχω , ὁ τε πόλις ὁ διά οὗτος ἀνεγείρω καί τοιοῦτος ἀρχηγέτης ἐπιγράφω ὁ συμφορά εἰς εὐπραξία μεταβάλλω . πρότερος μέν γάρ Θησεύς καί Ἀλέξανδρος ἀείδω , ὁ μέν ὁ ἐν Ἕλλην , οἴομαι , φιλάνθρωπος , ὁ δέ σύμπας βασιλεύς μάλα δή θαυμάζω ὁ εἰς ὁ πόλεμος τόλμα ἕνεκα . νῦν δέ ἔτι λαμπρός καί μέγας οἰκιστής προσλαμβάνω · ὅς πᾶς μέν γῆ καί