aelius-aristides.leuktriko-s-u-pe-r-lakedaimoni-wn-prw-tos 423
ἐνθυμηθῶ τίνων αὐτῶν πρότερον πρὸς Λακεδαιμονίους ὄντων τί νῦν ἐπιχειροῦσιν , τῆς γε παρʼ ὑμῶν βοηθείας εἰ καὶ μνησθήσονται τὸ παράπαν θαυμάζω . ποίου γὰρ τροπαίου , τίνος ἐξόδου , τίνος συλλόγου , ποίας πράξεως ἀπελείποντο Θηβαῖοι Λακεδαιμονίων τὸν πρότερον χρόνον ; τί μεῖζον ἐκείνων ἦγον ; οὐδὲν , πλὴν εἰ τὰ ἱερά τις εἴποι . εἶτα ζημίαν τὸ μὴ τέλεον τούτους ἀνελεῖν κρίναντες καὶ διὰ τοῦθʼ ἡμᾶς τοὺς πρὶν ἐχθροὺς παρακαλοῦντες , ἡμῶν τῶν ἐπὶ καιροῦ φίλων καὶ τῶν ἐκ κατασκευῆς ἀφέξονται ; καὶ μὴν οὐδὲ ὅμοιον Λακεδαιμονίοις τε πιστεύσαντας καὶ Θηβαίοις ἐξαπατηθῆναι · οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τὸ τῆς συμμαχίας ἔχει σχῆμα ὅμοιον . Λακεδαιμονίους μὲν γὰρ σώζοντες γενναῖοί τε καὶ φιλάνθρωποι δόξετε εἶναι , Θηβαίους δʼ ἑλόμενοι πλεονεξίας ἐθέλειν εἶναι μερῖται καὶ τὴν τῆς Ἑλλάδος ἀρχὴν συγκατακτᾶσθαι . ἔστι δʼ ἐν μὲν χρηστῶν κοινωνίᾳ τοῖς ψευσαμένοις αἰσχύνη , ἐν δὲ πονηρῶν καὶ τοσοῦτον τοῖς ψευσθεῖσι . τὸ γὰρ ἐλπίδι κέρδους ἀδικεῖν διπλοῦν ἐστιν ὄνειδος , ὅταν παρὰ δόξαν ἐκβῇ τῳ . ταῦτα μέντοι χρὴ πόρρωθεν λογιζομένους φυλάττεσθαι τὸν τῆς ἀπάτης καὶ τὸν τῶν φόβων καιρὸν , καὶ μὴ τηνικαῦτα βουλεύεσθαι περὶ αὐτῶν ἡνίκα οὐδʼ αὐτὸ τοῦτο ἕξετε , μηδὲ ἀκριβῶς αὐτὰ βουληθῆναι μαθεῖν , ἀλλʼ ἕως ἔξεστι προϊδέσθαι καὶ τοὺς Λακεδαιμονίους ὥσπερ προβόλους διατηρῆσαι , τὸ τοῦ βασιλέως σοφὸν κρίναντας , ὃς ἐν τοῖς τελευταίοις τοῦ πολέμου διῆγεν ὑμᾶς ἐπʼ ἀνίσων , τὴν αὑτῷ συμφέρουσαν εὔνοιαν νέμων ἀεὶ τοῖς ἥττοσιν . ᾔδει γὰρ , οἶμαι , πολὺ βέλτιον ὂν μετὰ τῶν ἑτέρων ἀεὶ τοὺς ἰσχυροτέρους κακοῦν ἀπὸ τοῦ παρείκοντος ἢ καθάπαξ εἰς ἀγῶνα καταστῆναι πρὸς τοὺς τὸ ὅλον κατορθώσαντας . ἃ μὲν τοίνυν οἱ μηδετέροις οἰόμενοι δεῖν βοηθεῖν εἴποιεν ἂν , ταῦτα πρὸς τοὺς ὑπὲρ τῶν Θηβαίων λέγοντας ὑπαρχέτω μοι · ἃ δʼ οἱ τοὺς Θηβαίους ἑλέσθαι κελεύοντες ἁμαρτάνουσι , ταῦτα πάλιν πρὸς ἐκείνους οἳ μηδετέροις βοηθεῖν ἀξιοῦσι . δεῖ μὲν γὰρ ἔξω δή που πραγμάτων τὴν πόλιν εἶναι καὶ ταραχῆς , οὐδʼ ἐγὼ φήσαιμʼ ἂν ἄλλως ἔσται δὲ οὐδαμῶς , ἐὰν ἐπασκήσητε τοὺς Θηβαίους . εἰ δὲ τοῦτο φυλαττόμεθα , ἀνισωτέον τούσδε πρὸς οὓς
Lemmas: ἐνθυμέομαι τίς αὐτός πρότερος πρός Λακεδαιμόνιος εἰμί τίς νῦν ἐπιχειρέω , ὁ γε παρά σύ βοήθεια εἰ καί μιμνῄσκω ὁ παράπαν θαυμάζω . ποῖος γάρ τρόπαιον , τίς ἔξοδος , τίς σύλλογος , ποῖος πρᾶξις ἀπολείπω Θηβαῖος Λακεδαιμόνιος ὁ πρότερος χρόνος ; τίς μέγας ἐκεῖνος ἄγω ; οὐδείς , πλήν εἰ ὁ ἱερός τις λέγω . εἶτα ζημία ὁ μή τέλειος οὗτος ἀναιρέω κρίνω καί διά οὗτος ἐγώ ὁ πρίν ἐχθρός παρακαλέω , ἐγώ ὁ ἐπί καιρός φίλος καί ὁ ἐκ κατασκευή ἀπέχω ; καί μήν οὐδέ ὅμοιος Λακεδαιμόνιος τε πιστεύω καί Θηβαῖος ἐξαπατάω · οὐδέ γάρ οὐδέ ὁ ὁ συμμαχία ἔχω σχῆμα ὅμοιος . Λακεδαιμόνιος μέν γάρ σῴζω γενναῖος τε καί φιλάνθρωπος δοκέω εἰμί , Θηβαῖος δέ αἱρέω πλεονεξία ἐθέλω εἰμί μερίτης καί ὁ ὁ Ἑλλάς ἀρχή συγκατακτάομαι . εἰμί δέ ἐν μέν χρηστός κοινωνία ὁ ψεύδω αἰσχύνη , ἐν δέ πονηρός καί τοσοῦτος ὁ ψεύδω . ὁ γάρ ἐλπίς κέρδος ἀδικέω διπλόος εἰμί ὄνειδος , ὅταν παρά δόξα ἐκβαίνω τις . οὗτος μέντοι χρή πρόσωθεν λογίζομαι φυλάσσω ὁ ὁ ἀπάτη καί ὁ ὁ φόβος καιρός , καί μή τηνικαῦτα βουλεύω περί αὐτός ἡνίκα οὐδέ αὐτός οὗτος ἔχω , μηδέ ἀκριβής αὐτός βούλομαι μανθάνω , ἀλλά ἕως ἔξεστι προοράω καί ὁ Λακεδαιμόνιος ὥσπερ πρόβολος διατηρέω , ὁ ὁ βασιλεύς σοφός κρίνω , ὅς ἐν ὁ τελευταῖος ὁ πόλεμος διάγω σύ ἐπί ἄνισος , ὁ ἑαυτοῦ συμφέρω εὔνοια νέμω ἀεί ὁ ἥσσων . οἶδα γάρ , οἴομαι , πολύς ἀγαθός εἰμί μετά ὁ ἕτερος ἀεί ὁ ἰσχυρός κακόω ἀπό ὁ παρείκω ἤ καθάπαξ εἰς ἀγών καθίστημι πρός ὁ ὁ ὅλος κατορθόω . ὅς μέν τοίνυν ὁ μηδέτερος οἴομαι δέω βοηθέω λέγω ἄν , οὗτος πρός ὁ ὑπέρ ὁ Θηβαῖος λέγω ὑπάρχω ἐγώ · ὅς δέ ὁ ὁ Θηβαῖος αἱρέω κελεύω ἁμαρτάνω , οὗτος πάλιν πρός ἐκεῖνος ὅς μηδέτερος βοηθέω ἀξιόω . δέω μέν γάρ ἔξω δή που πρᾶγμα ὁ πόλις εἰμί καί ταραχή , οὐδέ ἐγώ φημί ἄν ἄλλος εἰμί δέ οὐδαμῶς , ἐάν ἐπασκέω ὁ Θηβαῖος . εἰ δέ οὗτος φυλάσσω , ἀνισωτέον ὅδε πρός ὅς