aelius-aristides.leuktriko-s-u-pe-r-lakedaimoni-wn-prw-tos 414
ταύτης μὲν ἀθῶος ἀφείσθω τῆς αἰτίας , ἐκεῖνο δέ γε πεισθήτω , παυσάσθω τὰ ἀδεᾶ δεδιὼς καὶ πέρα τοῦ καιροῦ σεμνὸς ὢν , πλὴν εἰ καὶ τοὺς κυβερνήτας ἐναντία ποιεῖν αὑτοῖς φήσει , καὶ μέμψεται ὅτι τὸν πλοῦν οὐχὶ τὸν ἐξ ἀρχῆς οὐδὲ τὸν εὐθὺν ἀεὶ ποιοῦνται , ἀλλʼ ἐπὶ θάτερα καὶ τὰ ἐναντία τῶν πρόσθεν διατελοῦσι κομιζόμενοι . ἄνθρωπε , ἀκολουθῶ τῇ χρείᾳ · τὸ δʼ αὐτὸ ποιῶ · μετὰ γὰρ τοῦ φέροντος ἀεὶ γίγνομαι , κατὰ καιρὸν τὴν αὐτὴν τέχνην καὶ τὸν αὐτὸν λογισμὸν ἔχων , ἄν τʼ ἐνθένδε ἐκεῖσε ἄν τʼ ἔμπαλιν κομίζωμαι . οὗτος ὁ τοῦ κυβερνήτου λόγος , οἶμαι , κἀμοὶ νῦν ἐστιν ὑπὲρ τῆς πόλεως αὐτὸς οὗτος ῥητέος . ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἁπλῶς περὶ πάντων σκοποῦμαι καὶ οὐδὲν μιγνύω φιλονεικίας , ἐρῶ τι καὶ μεῖζον τούτων . εἰ σφόδρα τῆς συμμαχίας τῆς ἔμπροσθεν μεμνήμεθα , ὥσπερ δεῖ , καὶ μετατάττεσθαι νῦν κατοκνοῦμεν , τοῖς μὲν Θηβαίοις μὴ πολεμῶμεν , τοὺς μέντοι Λακεδαιμονίους μὴ παρίδωμεν—λέγω δὲ οὐκ αἴνιγμα—ἀλλὰ πέμπωμεν τοὺς προεροῦντας Θηβαίοις ἀπέχεσθαι Λακεδαιμονίων . κἂν μὲν ἀκούωσι ταῦτα καὶ πείθωνται , οὔτε πρὸς τούτους ὑπεναντίον ἡμῖν οὐδʼ ὁτιοῦν ἔσται πεπραγμένον οὔθʼ οἵδε ἀναιρήσονται διὰ τοῦτο , ἀλλʼ οἱ μὲν ὁμοίως μενοῦσι φίλοι , οἱ δὲ ὑπάρξουσι πρὸς ἐκείνοις , ἀμφότεροι δὲ εἴσονται χάριν , οἱ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα σχόντες , οἱ δὲ σωθέντες διʼ ὑμῶν . ἀκούω δὲ καὶ πάλαι ποτὲ ὑπὲρ τὰ Μηδικὰ αὐτοὺς τούτους Θηβαίους διαλύσασθαι πρὸς ἡμᾶς , μελλούσης μὲν ἤδη τῆς μάχης ἔσεσθαι , Κορινθίων δὲ παρατυχόντων καὶ διαλλαξάντων ἀμφοτέρους . νῦν δὲ δή που δικαιότερον πείθοντʼ ἂν ἡμῖν οἱ Θηβαῖοι , ὅταν πρεσβείας Λακεδαιμονίων καλούσης ἡμᾶς ἐπʼ αὐτοὺς , οὕτω προνοουμένους ὁρῶσι σφῶν ὥσθʼ ὅπως μηδὲν ἀναγκασθῶμεν κακὸν αὐτοὺς ἐργάσασθαι παρακαλεῖν καὶ λόγῳ πείθειν , ἀλλὰ μὴ τοῖς ὅπλοις βιάζεσθαι , παρὸν ἡμῖν . ἂν μὲν οὖν ὅπερ εἶπον πείθωνται , ταῦτα κράτιστα · ἂν δὲ μὴ προσέχωσι τὸν νοῦν , αὑτοῖς , οὐκέθʼ ἡμῖν μέμψονται . ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ μεμνημένοι τῆς συμμαχίας καὶ μὴ βουλόμενοι διαλύειν αὐτὴν φανούμεθα , ἐκεῖνοι δὲ οἱ τούτους τοὺς λογισμοὺς παρεορακότες καὶ οἱ μηδὲν φροντίζοντες , εἰ μεθʼ ὧν ἔμπροσθεν ἐτάττοντο , τούτοις νῦν ἐναντία θήσονται τὰ
Lemmas: οὗτος μέν ἀθῶος ἀφίημι ὁ αἰτία , ἐκεῖνος δέ γε πείθω , παύω ὁ ἀδεής δείδω καί πέρα ὁ καιρός σεμνός εἰμί , πλήν εἰ καί ὁ κυβερνήτης ἐναντίος ποιέω ἑαυτοῦ φημί , καί μέμφομαι ὅτι ὁ πλόος οὐ ὁ ἐκ ἀρχή οὐδέ ὁ εὐθύς ἀεί ποιέω , ἀλλά ἐπί ἕτερος καί ὁ ἐναντίος ὁ πρόσθεν διατελέω κομίζω . ἄνθρωπος , ἀκολουθέω ὁ χρεία · ὁ δέ αὐτός ποιέω · μετά γάρ ὁ φέρω ἀεί γίγνομαι , κατά καιρός ὁ αὐτός τέχνη καί ὁ αὐτός λογισμός ἔχω , ἐάν τε ἐνθένδε ἐκεῖσε ἐάν τε ἔμπαλιν κομίζω . οὗτος ὁ ὁ κυβερνήτης λόγος , οἴομαι , ἐγώ νῦν εἰμί ὑπέρ ὁ πόλις αὐτός οὗτος ῥητέος . ἵνα δέ οἶδα ὅτι ἁπλῶς περί πᾶς σκοπέω καί οὐδείς μείγνυμι φιλονικία , λέγω τις καί μέγας οὗτος . εἰ σφόδρα ὁ συμμαχία ὁ ἔμπροσθεν μιμνῄσκω , ὥσπερ δέω , καί μετατάσσω νῦν κατοκνέω , ὁ μέν Θηβαῖος μή πολεμέω , ὁ μέντοι Λακεδαιμόνιος μή παρίδωμεν—λέγω δέ οὐ αἴνιγμα—ἀλλὰ πέμπω ὁ προλέγω Θηβαῖος ἀπέχω Λακεδαιμόνιος . ἐάν μέν ἀκούω οὗτος καί πείθω , οὔτε πρός οὗτος ὑπεναντίος ἐγώ οὐδέ ὁστισοῦν εἰμί πράσσω οὔτε ὅδε ἀναιρέω διά οὗτος , ἀλλά ὁ μέν ὅμοιος μένω φίλος , ὁ δέ ὑπάρχω πρός ἐκεῖνος , ἀμφότερος δέ οἶδα χάρις , ὁ μέν οὐδείς πρᾶγμα ἔχω , ὁ δέ σῴζω διά σύ . ἀκούω δέ καί πάλαι ποτέ ὑπέρ ὁ Μηδικός αὐτός οὗτος Θηβαῖος διαλύω πρός ἐγώ , μέλλω μέν ἤδη ὁ μάχη εἰμί , Κορίνθιος δέ παρατυγχάνω καί διαλλάσσω ἀμφότερος . νῦν δέ δή που δίκαιος πείθω ἄν ἐγώ ὁ Θηβαῖος , ὅταν πρεσβεία Λακεδαιμόνιος καλέω ἐγώ ἐπί αὐτός , οὕτως προνοέω ὁράω σφεῖς ὥστε ὅπως μηδείς ἀναγκάζω κακός αὐτός ἐργάζομαι παρακαλέω καί λόγος πείθω , ἀλλά μή ὁ ὅπλον βιάζω , πάρειμι ἐγώ . ἐάν μέν οὖν ὅς λέγω πείθω , οὗτος κρατύς · ἐάν δέ μή προσέχω ὁ νόος , ἑαυτοῦ , οὐκέτι ἐγώ μέμφομαι . ἐγώ μέν γάρ καί μιμνῄσκω ὁ συμμαχία καί μή βούλομαι διαλύω αὐτός φαίνω , ἐκεῖνος δέ ὁ οὗτος ὁ λογισμός παροράω καί ὁ μηδείς φροντίζω , εἰ μετά ὅς ἔμπροσθεν τάσσω , οὗτος νῦν ἐναντίος τίθημι ὁ