aelius-aristides.leuktriko-s-u-pe-r-lakedaimoni-wn-prw-tos 421
ποτε πιστεύσαντες ἐφʼ ἡμᾶς ἥξουσι ; τί δὲ καὶ ζητοῦντες ; ἵνʼ ἡμᾶς ἀνέλωσιν ; ἀλλʼ ὅτʼ ἔσχον καιρὸν , οὐκ ἐποίησαν τοῦτο . ἀλλʼ ὅτι οὐ συνήνεγκεν αὐτοῖς φεισαμένοις ; καὶ μὴν διὰ τοῦτό γε εἴσονται σεσωσμένοι . οὐκοῦν ἵνʼ ἄλλως πράγματα ἔχωσιν ; ἀλλʼ οὐχ οὕτω μαίνονται . ὑπὲρ τοῦ ποτʼ οὖν ἐνοχλήσουσιν ; οὐ γὰρ ὑπέρ γε τοῦ μισεῖσθαι · ἐγὼ μὲν οὐκ ἐπινοῶ πᾶς γιγνόμενος . ἐπεὶ καὶ τοῦτο πῶς οὐκ ἄτοπον καὶ ὑπερφυὲς , ἀνθρώπους σωθέντας ὑφʼ ὑμῶν καὶ τυχόντας ὧν οὐκ ἂν ἤλπισαν μείζω , τούτους ἡγεῖσθαί τι φρονήσειν ἄγνωμον περὶ ἡμῶν , κἂν τὴν βασιλέως ἀρχὴν καὶ δύναμιν λάβωσιν ; ἔπειτα εἰ φοβησόμεθα οὓς ἂν εὖ ποιῶμεν , τίσι θαρρήσομεν ; οὐχ ὁρῶ . τὸ μὲν τοίνυν Λακεδαιμονίων , διττῆς οὔσης ἁπάσης ἀσφαλείας , ἀμφοτέρας ἔχει τὰς μερίδας . οὔτε γὰρ δύνανται δή που ποιεῖν ἡμᾶς κακὸν οὐδὲν οὔτʼ εἰκός ἐστι βουλήσεσθαι τούτοις γε τοῖς λογισμοῖς αὐτούς . σκεψώμεθα δὴ καὶ τὰ Θηβαίων , ἆρα ὁμοίως ἀδεᾶ , τοὺς Λακεδαιμονίους ἐὰν ἀνέλωσιν , ὥσπερ τὰ ἐκείνων , ἂν μὴ τοῦτο πάθωσιν . ἀλλὰ τίς οὐκ οἶδεν ὅτι , ἂν ἐκποδὼν γένωνται Λακεδαιμόνιοι , μετενήνεκται λοιπὸν ἐνταῦθα ὁ πόλεμος καὶ πρὸς ἡμᾶς ἤδη τοῖς Θηβαίοις ὁ λόγος γίγνεται ; οὐ γὰρ ἐκεῖνό γε οὐδεὶς ἡμῶν πέπεισται ὅτι νῦν ἄλλο τι ζητοῦσιν ἐκεῖνοι ἢ παρελθεῖν ἐπὶ τὴν τάξιν ἐφʼ ἧς γε ἡμεῖς καὶ Λακεδαιμόνιοι μεθʼ ἡμᾶς ἐγένοντο , οὐδʼ οὕτως ἐσμὲν εὐήθεις ὥστε ἡγεῖσθαι Θηβαίους εὐνοϊκώτερον ἡμῖν ἢ σφίσιν αὐτοῖς ἔχειν , οὐδέ γε οὕτως ἀργοὺς οὐδὲ ὑπτίους εἶναι , ὥστε ἀνῃρημένων Λακεδαιμονίων καὶ τοῦ ἡμίσεος αὐτοῖς ὑπάρχοντος εἰς τὰ πράγματα , εἶτʼ ἐγκαταλείψειν τὸ λοιπὸν ἑκόντας . οὐκ ἔστι ταῦτα . ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν καὶ πρώην οὐκ οἶδʼ ὅστις ἀπήγγειλε διομνύμενος ὡς ἤδη καὶ τριήρεις ἐγνωκότες εἰσὶ ποιεῖσθαι καὶ εἰς τὴν θάλατταν ἐμβαίνειν . λέγειν γὰρ ἔφη πρὸς αὐτοὺς Ἐπαμεινώνδαν ὡς οὐδὲν ὄφελος τῶν ἐν τῇ γῇ πλεονεκτημάτων , εἰ μὴ καὶ τὴν θάλατταν διʼ αὑτῶν ἕξουσι . τούτοις μὲν οὖν ἔξεστι μὲν πιστεύειν , ἔξεστι δὲ μή · ἐκεῖνο μέντοι κἀγὼ σαφῶς οἶδα καὶ οὐδὲν χεῖρον ὑμεῖς ἐμοῦ , ὅτι
Lemmas: ποτέ πιστεύω ἐπί ἐγώ ἥκω ; τίς δέ καί ζητέω ; ἵνα ἐγώ ἀναιρέω ; ἀλλά ὅτε ἔχω καιρός , οὐ ποιέω οὗτος . ἀλλά ὅτι οὐ συμφέρω αὐτός φείδομαι ; καί μήν διά οὗτος γε οἶδα σῴζω . οὐκοῦν ἵνα ἄλλος πρᾶγμα ἔχω ; ἀλλά οὐ οὕτως μαίνομαι . ὑπέρ τίς ποτέ οὖν ἐνοχλέω ; οὐ γάρ ὑπέρ γε ὁ μισέω · ἐγώ μέν οὐ ἐπινοέω πᾶς γίγνομαι . ἐπεί καί οὗτος πῶς οὐ ἄτοπος καί ὑπερφυής , ἄνθρωπος σῴζω ὑπό σύ καί τυγχάνω ὅς οὐ ἄν ἐλπίζω μέγας , οὗτος ἡγέομαι τις φρονέω ἀγνώμων περί ἐγώ , ἐάν ὁ βασιλεύς ἀρχή καί δύναμις λαμβάνω ; ἔπειτα εἰ φοβέω ὅς ἄν εὖ ποιέω , τίς θαρσέω ; οὐ ὁράω . ὁ μέν τοίνυν Λακεδαιμόνιος , δισσός εἰμί ἅπας ἀσφάλεια , ἀμφότερος ἔχω ὁ μερίς . οὔτε γάρ δύναμαι δή που ποιέω ἐγώ κακός οὐδείς οὔτε ἔοικα εἰμί βούλομαι οὗτος γε ὁ λογισμός αὐτός . σκοπέω δή καί ὁ Θηβαῖος , ἆρα ὅμοιος ἀδεής , ὁ Λακεδαιμόνιος ἐάν ἀναιρέω , ὥσπερ ὁ ἐκεῖνος , ἐάν μή οὗτος πάσχω . ἀλλά τίς οὐ οἶδα ὅτι , ἐάν ἐκποδών γίγνομαι Λακεδαιμόνιος , μεταφέρω λοιπός ἐνταῦθα ὁ πόλεμος καί πρός ἐγώ ἤδη ὁ Θηβαῖος ὁ λόγος γίγνομαι ; οὐ γάρ ἐκεῖνος γε οὐδείς ἐγώ πείθω ὅτι νῦν ἄλλος τις ζητέω ἐκεῖνος ἤ παρέρχομαι ἐπί ὁ τάξις ἐπί ὅς γε ἐγώ καί Λακεδαιμόνιος μετά ἐγώ γίγνομαι , οὐδέ οὕτως εἰμί εὐήθης ὥστε ἡγέομαι Θηβαῖος εὐνοικός ἐγώ ἤ σφεῖς αὐτός ἔχω , οὐδέ γε οὕτως ἀργός οὐδέ ὕπτιος εἰμί , ὥστε ἀναιρέω Λακεδαιμόνιος καί ὁ ἥμισυς αὐτός ὑπάρχω εἰς ὁ πρᾶγμα , εἶτα ἐγκαταλείπω ὁ λοιπός ἑκών . οὐ εἰμί οὗτος . ἀλλά ἐγώ μέν καί πρῴην οὐ οἶδα ὅστις ἀπαγγέλλω διόμνυμι ὡς ἤδη καί τριήρης γιγνώσκω εἰμί ποιέω καί εἰς ὁ θάλασσα ἐμβαίνω . λέγω γάρ φημί πρός αὐτός Ἐπαμεινώνδας ὡς οὐδείς ὄφελος ὁ ἐν ὁ γῆ πλεονέκτημα , εἰ μή καί ὁ θάλασσα διά ἑαυτοῦ ἔχω . οὗτος μέν οὖν ἔξεστι μέν πιστεύω , ἔξεστι δέ μή · ἐκεῖνος μέντοι ἐγώ σαφής οἶδα καί οὐδείς κακός σύ ἐγώ , ὅτι