aelius-aristides.leuktriko-s-u-pe-r-lakedaimoni-wn-prw-tos 415
ὅπλα . μὴ τοίνυν ἃ πρὸς Θηβαίους δεῖ , λέγειν ταῦτα πρὸς ὑμᾶς ἐᾶτε τοὺς ῥήτορας , μηδʼ ἄν τις ἐγχειρῇ τὰ μὴ ὑμέτερα ὑμᾶς πείθειν , ἀνέχεσθε . πῶς γὰρ οὐκ ἄτοπον ἡμῶν καὶ τοὺς Θηβαίους ἐθελόντων , εἰ οἷόν τε , πεῖσαι , μὴ μόνον ἡμᾶς αὐτοὺς , ὡς οὐ χρὴ διαστῆναι , ἐὰν οἱ Θηβαῖοι καὶ μὴ βουλομένους ἐξάγωσιν ἡμᾶς , ἡμῖν ἡσυχάζειν παραινεῖν καὶ συμμάχους κρίνειν τοὺς ἀποφεύγοντας ; φέρε δὴ πρὸς Διὸς , εἰ ταῦτʼ εἶπον οἱ Θηβαῖοι πρὸς ἡμᾶς , ἡνίκʼ ἦλθον ἐξ ἀρχῆς , ὡς ἐὰν ἀπώσωνται τὸν πόλεμον καὶ τὸν περιεστηκότα κίνδυνον αὐτοὺς , ἐχθροὺς ὑμᾶς ποιήσονται καὶ μισήσουσιν , ἐὰν μὴ καθάπαξ αὐτοῖς ἐπιτρέψητε ἀνελεῖν τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὴν Ἑλλάδα ὑφʼ αὑτοῖς ποιήσασθαι , ἔσθʼ ὅστις ἂν πονηροτέρους ἀνθρώπους ἡγήσατʼ ἂν εἶναι καὶ μᾶλλον δικαίους ἀπολωλέναι ; μὴ τοίνυν ἅπερ οὐκ ἂν εὕροντο ἐξ ἀρχῆς ἐπὶ τούτοις , ταῦτα ἐπʼ ἐκείνῃ τῇ προφάσει δῶμεν νῦν , ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον κωλύσωμεν , εἴπερ μὴ καὶ αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ ταῦτα δεῖ δοκεῖν πεποιῆσθαι . οἶμαι δὲ καὶ Θηβαίους μὴ μέχρι τοσούτου φαύλους μηδʼ ἀναισθήτους εἶναι , καίπερ ὄντας Θηβαίους , ὥστε πλείω μέμψιν ποιεῖσθαι νῦν ὑμῖν , ἐὰν κατακωλυθῶσι Λακεδαιμονίους ἀνελεῖν , ἢ χάριν τῆς αὑτῶν σωτηρίας ἀπομνημονεύειν , ἣ διʼ ὑμῶν ἔμπροσθεν αὐτοῖς ἐγένετο . ἡδέως δʼ ἂν ἐροίμην τοὺς ὑπὲρ τῶν Θηβαίων λέγοντας , πότερον εἶναί φασιν αὐτοὺς συμμάχους , ἢ γεγονέναι . εἰ μὲν γὰρ εἶναι , τί πείθουσι ποιεῖσθαι ; εἰ δʼ αὖ γεγονέναι , πολὺ τούτων πρότεροι Λακεδαιμόνιοι γεγόνασιν . ἔπειτʼ οὐδʼ εὔλογον γεγονέναι μὲν φάσκειν , πάλιν δʼ ὡς ὑπαρχούσης ἔτι τῆς συμμαχίας διαλέγεσθαι μὴ διαλύειν κελεύοντας . καὶ μὴν ὅτι γʼ αὐτὴν ἀπείπασθε οἶδεν ὁ τῆς νίκης ἄγγελος , ὃν μετὰ τὴν μάχην ἐλθόντα οὐδὲν ἐντιμότερον τῶν ὑπὸ τοῦ βαρβάρου πάλαι πεμπομένων ἐδέξασθε . ὅσοι μὲν γὰρ καὶ δάκρυσι τοὺς Λακεδαιμονίους ἐθρήνησαν ἀκούσαντες μεμνημένος οὐκ ἐρῶ .
Lemmas: ὅπλον . μή τοίνυν ὅς πρός Θηβαῖος δέω , λέγω οὗτος πρός σύ ἐάω ὁ ῥήτωρ , μηδέ ἐάν τις ἐγχειρέω ὁ μή ὑμέτερος σύ πείθω , ἀνέχω . πῶς γάρ οὐ ἄτοπος ἐγώ καί ὁ Θηβαῖος ἐθέλω , εἰ οἷος τε , πείθω , μή μόνος ἐγώ αὐτός , ὡς οὐ χρή διΐστημι , ἐάν ὁ Θηβαῖος καί μή βούλομαι ἐξάγω ἐγώ , ἐγώ ἡσυχάζω παραινέω καί σύμμαχος κρίνω ὁ ἀποφεύγω ; φέρω δή πρός Ζεύς , εἰ οὗτος λέγω ὁ Θηβαῖος πρός ἐγώ , ἡνίκα ἔρχομαι ἐκ ἀρχή , ὡς ἐάν ἀπωθέω ὁ πόλεμος καί ὁ περιίστημι κίνδυνος αὐτός , ἐχθρός σύ ποιέω καί μισέω , ἐάν μή καθάπαξ αὐτός ἐπιτρέπω ἀναιρέω ὁ Λακεδαιμόνιος καί ὁ Ἑλλάς ὑπό ἑαυτοῦ ποιέω , εἰμί ὅστις ἄν πονηρός ἄνθρωπος ἡγέομαι ἄν εἰμί καί μάλα δίκαιος ἀπόλλυμι ; μή τοίνυν ὅς οὐ ἄν εὑρίσκω ἐκ ἀρχή ἐπί οὗτος , οὗτος ἐπί ἐκεῖνος ὁ πρόφασις δίδωμι νῦν , ἀλλά πᾶς ἐναντίος κωλύω , εἴπερ μή καί αὐτός ἐκεῖνος ἐπί οὗτος δέω δοκέω ποιέω . οἴομαι δέ καί Θηβαῖος μή μέχρι τοσοῦτος φαῦλος μηδέ ἀναίσθητος εἰμί , καίπερ εἰμί Θηβαῖος , ὥστε πολύς μέμψις ποιέω νῦν σύ , ἐάν κατακωλύω Λακεδαιμόνιος ἀναιρέω , ἤ χάριν ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία ἀπομνημονεύω , ὅς διά σύ ἔμπροσθεν αὐτός γίγνομαι . ἡδύς δέ ἄν λέγω ὁ ὑπέρ ὁ Θηβαῖος λέγω , πότερος εἰμί φημί αὐτός σύμμαχος , ἤ γίγνομαι . εἰ μέν γάρ εἰμί , τίς πείθω ποιέω ; εἰ δέ αὖ γίγνομαι , πολύς οὗτος πρότερος Λακεδαιμόνιος γίγνομαι . ἔπειτα οὐδέ εὔλογος γίγνομαι μέν φάσκω , πάλιν δέ ὡς ὑπάρχω ἔτι ὁ συμμαχία διαλέγω μή διαλύω κελεύω . καί μήν ὅτι γε αὐτός ἀπολέγω οἶδα ὁ ὁ νίκη ἄγγελος , ὅς μετά ὁ μάχη ἔρχομαι οὐδείς ἔντιμος ὁ ὑπό ὁ βάρβαρος πάλαι πέμπω δέχομαι . ὅσος μέν γάρ καί δάκρυον ὁ Λακεδαιμόνιος θρηνέω ἀκούω μιμνῄσκω οὐ λέγω .