aelius-aristides.leuktriko-s-u-pe-r-lakedaimoni-wn-prw-tos 409
τοὔνομα προσθεῖναι τῇ βλασφημίᾳ—καίτοι ταῦτά γε οὐδʼ ὁ Πέρσης ἔγνω πρότερον περὶ ἡμῶν , ἀλλʼ ἀποχρῆν ᾤετο , ἐὰν τὸ κελευόμενον ποιεῖν ἐθέλοντας ἔχῃ—τὰ δʼ αὖ Λακεδαιμονίοις δόξαντα ταῦτʼ ὄντα , ἃ νῦν αὐτοῖς ἀξιοῦσιν ὑπάρξαι παρʼ ὑμῶν , τὴν αὑτῶν οἰκεῖν καὶ μηδὲν ἀνήκεστον παθεῖν . καὶ δῆτα ἔγωγε σκοπῶ πρὸς ἐμαυτὸν , εἰ τότε τοῖς Λακεδαιμονίοις συνέδοξεν ἅπερ τοῖς Θηβαίοις καὶ ὑπέστησαν τοῦτο τὸ ἔργον , καὶ μὴ θεῶν τις χεῖρα ὑπερέσχε τοῦ τοιούτου πράγματος , τί λοιπὸν ἦν ἐν μέσῳ ἢ ζητεῖν νῦν τοὺς Θηβαίους οὕστινας καλέσουσι κατὰ τούτων ; καίτοι , δοθήτω γάρ μοι καὶ τοῦτʼ εἰπεῖν ἄνευ φιλονεικίας , Λακεδαιμονίοις μὲν , ἂν ἐπὶ πᾶσι δικαίοις σκοπῇ τις , συγγνώμης ἴσως μετὸν εὑρήσει καὶ τῶν ἐπὶ τοῦ πολέμου πραχθέντων καὶ εἴ τι ὕστερον ἠγνωμόνησαν . διὰ τί ; ὅτι τοῖς μὲν ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ ἡγεμονίας φιλονεικοῦσιν αὐτὸ τὸ σχῆμα τοῦ πολέμου δίδωσι παραίτησιν , ἐάν τι προαχθῶσι , τοῖς δὲ ὑπὲρ τοιαύτης μὲν οὐδεμιᾶς φιλοτιμίας , ἄλλως δὲ ἐγκειμένοις καὶ πλεονάζουσιν , ἃ οἱ Θηβαῖοι τότʼ ἐποίουν , πᾶς ὁστισοῦν ἂν νεμεσήσαι δικαίως ὅτι τὴν ἀγνωμοσύνην ἀπρόσωπον ἔχουσι καὶ φύσει πονηρῷ τρόπῳ χρῶνται . καὶ μὴν εἴ τις τούτων μὲν παρεληλυθέναι τὴν ἐξέτασιν ἡγεῖται , τὴν δὲ τοῦ νῦν παρόντος πολέμου πρόφασιν ἀκριβῶς ζητεῖ , ἀδικεῖν τοὺς Λακεδαιμονίους οἶδʼ ὅτι κρίνει καὶ μετὰ τῶν Θηβαίων γίγνεσθαι δεῖν οἴεται . ἐγὼ δʼ ὅτι μὲν Φοιβίδας ὁ ταῦτα πράξας ἦν καὶ οὐδὲν ἐπράχθη τούτων ἀπὸ τῆς κοινῆς γνώμης , ἀλλʼ αὐτῶν Θηβαίων οἷς οὐκ ἤρεσκε τὰ παρόντα καλούντων εἰσῆλθεν ὁ Φοιβίδας παριὼν καὶ κατέλαβε τὴν Καδμείαν οὔτε πάνυ τι πιστεύω οὔτʼ ἂν εἴποιμι · ἐξῆν γὰρ τοῖς οἴκοι δή που ταῦτα ἀκούσασι καλεῖν ὀπίσω , ζημιοῦν , ἐξάγειν , ἀγανακτοῦντας ὁρᾶσθαι , ὃ πολλοῦ δέουσι πεποιηκέναι . οὐ μὴν ἀλλʼ εἰ μὲν δίκην λαβεῖν βουλομένοις τοῖς Θηβαίοις
Lemmas: ὄνομα προστίθημι ὁ βλασφημια—καιος οὗτος γε οὐδέ ὁ Πέρσης γιγνώσκω πρότερος περί ἐγώ , ἀλλά ἀποχράω οἴομαι , ἐάν ὁ κελεύω ποιέω ἐθέλω ἔχω δέ αὖ Λακεδαιμόνιος δοκέω οὗτος εἰμί , ὅς νῦν αὐτός ἀξιόω ὑπάρχω παρά σύ , ὁ ἑαυτοῦ οἰκέω καί μηδείς ἀνήκεστος πάσχω . καί δῆτα ἐγώ σκοπέω πρός ἐμαυτοῦ , εἰ τότε ὁ Λακεδαιμόνιος συνδοκέω ὅς ὁ Θηβαῖος καί ὑφίστημι οὗτος ὁ ἔργον , καί μή θεός τις χείρ ὑπερέχω ὁ τοιοῦτος πρᾶγμα , τίς λοιπός εἰμί ἐν μέσος ἤ ζητέω νῦν ὁ Θηβαῖος ὅστις καλέω κατά οὗτος ; καίτοι , δίδωμι γάρ ἐγώ καί οὗτος λέγω ἄνευ φιλονικία , Λακεδαιμόνιος μέν , ἐάν ἐπί πᾶς δίκαιος σκοπέω τις , συγγνώμη ἴσως μέτειμι εὑρίσκω καί ὁ ἐπί ὁ πόλεμος πράσσω καί εἰ τις ὕστερον ἀγνωμονέω . διά τίς ; ὅτι ὁ μέν ὑπέρ ἀρχή καί ἡγεμονία φιλονεικέω αὐτός ὁ σχῆμα ὁ πόλεμος δίδωμι παραίτησις , ἐάν τις προάγω , ὁ δέ ὑπέρ τοιοῦτος μέν οὐδείς φιλοτιμία , ἄλλος δέ ἔγκειμαι καί πλεονάζω , ὅς ὁ Θηβαῖος τότε ποιέω , πᾶς ὅστις ἄν νεμεσάω δίκαιος ὅτι ὁ ἀγνωμοσύνη ἀπρόσωπος ἔχω καί φύσις πονηρός τρόπος χράω . καί μήν εἰ τις οὗτος μέν παρέρχομαι ὁ ἐξέτασις ἡγέομαι , ὁ δέ ὁ νῦν πάρειμι πόλεμος πρόφασις ἀκριβής ζητέω , ἀδικέω ὁ Λακεδαιμόνιος οἶδα ὅτι κρίνω καί μετά ὁ Θηβαῖος γίγνομαι δέω οἴομαι . ἐγώ δέ ὅτι μέν Φοιβίδας ὁ οὗτος πράσσω εἰμί καί οὐδείς πράσσω οὗτος ἀπό ὁ κοινός γνώμη , ἀλλά αὐτός Θηβαῖος ὅς οὐ ἀρέσκω ὁ πάρειμι καλέω εἰσέρχομαι ὁ Φοιβίδας παρέρχομαι καί καταλαμβάνω ὁ Καδμεῖος οὔτε πάνυ τις πιστεύω οὔτε ἄν λέγω · ἔξεστι γάρ ὁ οἴκοι δή που οὗτος ἀκούω καλέω ὀπίσω , ζημιόω , ἐξάγω , ἀγανακτέω ὁράω , ὅς πολύς δέω ποιέω . οὐ μήν ἀλλά εἰ μέν δίκη λαμβάνω βούλομαι ὁ Θηβαῖος