aelius-aristides.leuktriko-s-g-u-pe-r-lakedaimoni-wn-deu-teros 452
τοιαύτην καὶ λαμπροὶ γεγονότες φύγοιεν ἂν , οἶμαι , ταπεινὸν οὕτω σχῆμα λαβεῖν , ὥστʼ ἐπὶ τὸν βάρβαρον καὶ κηλῖδα παλαιὰν ἐπανελθεῖν . ὅλως δʼ οὐκ ἔχει λόγον ἡ ὑπόνοια αὕτη . ὅπου γάρ ἐστι δυοῖν θάτερον , ἢ κρατήσαντας αὐτοὺς ἄλλῳ κεκρατηκέναι καὶ καθʼ αὑτῶν , ἢ κρατηθέντας , ὅπερ καὶ πρότερον συνέβη , καταλειφθῆναι καὶ ἐφʼ ἡμῖν εἶναι , πρὸς πότερον τούτων δέοιντʼ ἂν βασιλέως ; καὶ μὴν νῦν μὲν ἐὰν πληγῶσι , προσδοκίαν τινὰ ἕξουσι διʼ ἡμῶν πάλιν σωθήσεσθαι , ὥσπερ αὐτούς τε ἔμπροσθεν καὶ νῦν τοὺς Λακεδαιμονίους τοῦτο πεπονθότας εἰδότες . ἔσονται · ἐὰν δὲ τὸν βάρβαρον καλέσαντες ἀποτύχωσιν , ἀπολούμενοι καθαρῶς ἐπίστανται . πῶς οὖν οὐχ ὃ τὴν μὲν νίκην καθαρὰν , τὴν δὲ συμφορὰν εὔελπιν αὐτοῖς παρίστησιν , αἱρήσονται καθʼ αὑτοὺς ἀγωνίζεσθαι μᾶλλον ἢ ὃ τὴν εὐτυχίαν ἀνόνητον ποιοῦν ἀνήκεστον ἕξει τὸ πρᾶγμα , τὸν βασιλέα κοινωνὸν παραλαβεῖν ; εἶτα καὶ εἰς ἀνάγκην κατακέκλεινται τοῦ μηδʼ ἂν βούλωνται παραφρονῆσαι . οἱ γὰρ νῦν μετʼ αὐτῶν ὄντες Ἠλεῖοι καὶ Ἀρκάδες , ἂν ἐπαγομένους αὐτοὺς τὸν βάρβαρον αἴσθωνται , εὔδηλόν ἐστιν ὡς οὐ μενοῦσιν , ἀλλʼ ὑπόψονται καὶ φυλάξονται , τοῦτο μὲν τὸν κίνδυνον εἰδότες ἔσχατον ἥξοντα αὐτοῖς , τοῦτο δὲ τὴν ἀδοξίαν , εἰ πρὸς ὃν πρότερον μετὰ τῶν τὰ δίκαια φρονούντων Ἑλλήνων παρετάττοντο , τοῦτον νῦν Θηβαίοις συνεπασκήσουσιν αὐτοί . μᾶλλον δή μοι δοκοῦσι Θηβαῖοι διὰ τοὺς ὑπάρχοντας νῦν συμμάχους ἀμελήσειν βασιλέως ἢ διʼ ἐκεῖνον τούτους παρόψεσθαι . ὅλως δὲ , ὦ Ἀθηναῖοι , εἰ νῦν σώων ὄντων Λακεδαιμονίων δεδοίκαμεν μὴ τῷ βασιλεῖ προσθῶνται Θηβαῖοι , τί ποιήσομεν ἡνίκʼ ἂν μηδὲ τούτους ἔτι κοινωνοὺς ἔχωμεν , ἀλλὰ μόνοι μεταξὺ Θηβαίων καὶ τῶν βαρβάρων ἀπολειφθῶμεν ; εἰ μὲν γάρ ἐστί τις ὑμῖν ἐγγυητὴς ἰσχυρὸς , ὡς ἂν Θηβαῖοι Λακεδαιμονίους ἀνέλωσιν , οὐχ ὑμεῖς εὐθέως αὐτοῖς ὑποκείσεσθε , οὐδʼ ἐπὶ τὴν πόλιν ἥξουσι ταύτην · δεινὸν μὲν νὴ τὸν Δία τὸν ἐλευθέριον τὸν Πλαταιᾶσι καὶ τὰ μνήματα τῶν ἐκεῖ πεσόντων κοινῶν ἀμφοτέροις προγόνων περιιδεῖν τὴν Λακεδαιμονίων πόλιν ἐκπεσοῦσαν ἐκ τῆς Ἑλλάδος , καὶ ταῦθʼ ὑπὸ Θηβαίων , οὐ μὴν ἀλλʼ ἔμοιγε τετολμήσθω τοῦτο τὸ
Lemmas: τοιοῦτος καί λαμπρός γίγνομαι φεύγω ἄν , οἴομαι , ταπεινός οὕτως σχῆμα λαμβάνω , ὥστε ἐπί ὁ βάρβαρος καί κηλίς παλαιός ἐπανέρχομαι . ὅλος δέ οὐ ἔχω λόγος ὁ ὑπόνοια οὗτος . ὅπου γάρ εἰμί δύο ἕτερος , ἤ κρατέω αὐτός ἄλλος κρατέω καί κατά ἑαυτοῦ , ἤ κρατέω , ὅς καί πρότερος συμβαίνω , καταλείπω καί ἐπί ἐγώ εἰμί , πρός πότερος οὗτος δέω ἄν βασιλεύς ; καί μήν νῦν μέν ἐάν πλήσσω , προσδοκία τις ἔχω διά ἐγώ πάλιν σῴζω , ὥσπερ αὐτός τε ἔμπροσθεν καί νῦν ὁ Λακεδαιμόνιος οὗτος πάσχω οἶδα . εἰμί · ἐάν δέ ὁ βάρβαρος καλέω ἀποτυγχάνω , ἀπόλλυμι καθαρός ἐπίσταμαι . πῶς οὖν οὐ ὅς ὁ μέν νίκη καθαρός , ὁ δέ συμφορά εὔελπις αὐτός παρίστημι , αἱρέω κατά ἑαυτοῦ ἀγωνίζομαι μάλα ἤ ὅς ὁ εὐτυχία ἀνόνητος ποιέω ἀνήκεστος ἔχω ὁ πρᾶγμα , ὁ βασιλεύς κοινωνός παραλαμβάνω ; εἶτα καί εἰς ἀνάγκη κατακλείω ὁ μηδέ ἐάν βούλομαι παραφρονέω . ὁ γάρ νῦν μετά αὐτός εἰμί Ἠλεῖος καί Ἀρκάς , ἐάν ἐπάγω αὐτός ὁ βάρβαρος αἰσθάνομαι , εὔδηλος εἰμί ὡς οὐ μένω , ἀλλά ὑφοράω καί φυλάσσω , οὗτος μέν ὁ κίνδυνος οἶδα ἔσχατος ἥκω αὐτός , οὗτος δέ ὁ ἀδοξία , εἰ πρός ὅς πρότερος μετά ὁ ὁ δίκαιος φρονέω Ἕλλην παρατάσσω , οὗτος νῦν Θηβαῖος συνεπασκέω αὐτός . μάλα δή ἐγώ δοκέω Θηβαῖος διά ὁ ὑπάρχω νῦν σύμμαχος ἀμελέω βασιλεύς ἤ διά ἐκεῖνος οὗτος παροράω . ὅλος δέ , ὦ Ἀθηναῖος , εἰ νῦν σῶς εἰμί Λακεδαιμόνιος δείδω μή ὁ βασιλεύς προστίθημι Θηβαῖος , τίς ποιέω ἡνίκα ἄν μηδέ οὗτος ἔτι κοινωνός ἔχω , ἀλλά μόνος μεταξύ Θηβαῖος καί ὁ βάρβαρος ἀπολείπω ; εἰ μέν γάρ εἰμί τις σύ ἐγγυητής ἰσχυρός , ὡς ἄν Θηβαῖος Λακεδαιμόνιος ἀναιρέω , οὐ σύ εὐθύς αὐτός ὑπόκειμαι , οὐδέ ἐπί ὁ πόλις ἥκω οὗτος · δεινός μέν νή ὁ Ζεύς ὁ ἐλευθέριος ὁ Πλαταιᾶσι καί ὁ μνῆμα ὁ ἐκεῖ πίπτω κοινός ἀμφότερος πρόγονος περιοράω ὁ Λακεδαιμόνιος πόλις ἐκπίπτω ἐκ ὁ Ἑλλάς , καί οὗτος ὑπό Θηβαῖος , οὐ μήν ἀλλά ἐγώ τολμάω οὗτος ὁ