aelius-aristides.leuktriko-s-e-u-pe-r-mhdete-rois-bohqei-n 469
μήτε κινδυνεύειν καὶ ἀμφοτέρους τιμωρήσασθαι καὶ μηδετέροις προσκροῦσαι παραινῶν . καὶ μὴν ἐξιοῦσι μὲν ὑμῖν οὐκ εὔδηλον ὡς πιστὰ τὰ παρὰ τῶν συμπολεμησάντων ἀπαντήσειεν , οὖσι δʼ οἴκοι , χωρὶς ἧς ὑμῖν αὐτοῖς παρέξετʼ ἀσφαλείας , δῆλόν ἐστι σαφῶς ὅτι κἀκεῖνοι χάριν ἕξουσιν ἀμφότεροι . οὐ γὰρ ὧν οὐ συναγωνιζομένων μὲν ὑμῶν ἔτυχον ἑκάτεροι μέμψιν ποιήσονται , τοῦτο μὲν γὰρ ἴσασι τῶν ἀδυνάτων ὂν , ἀλλʼ ὧν οὐχὶ κακῶς ποιούντων αὐτοὺς ἐπειράθησαν , χάριν ἕξουσιν ἀμφότεροι δικαίως · τοῖς γὰρ μηδετέρους λυπεῖν ἐγνωκόσι τοῦτʼ ἴσασι καταλειπόμενον μόνον . πῶς οὖν οὐκ ἄμεινον ἀμφοτέρους ἐπιτρίβοντας καταθέσθαι χάριν ἀμφοτέροις , ἢ τοῖς ἑτέροις προσθεμένους , μηδετέρους οἰκειώσασθαι , ἀλλὰ τοῖς μὲν πρότερον , τοῖς δʼ ὕστερον ἐχθροῖς χρήσασθαι ; ὅτι γὰρ ταῦτʼ εἰκότως ὑφορῶμαι ἔδειξαν ἀρτίως περὶ μὲν τῶν Λακεδαιμονίων οἱ τοῖς Θηβαίοις συναγορεύοντες , περὶ δὲ τῶν Θηβαίων οἱ τοῖς Λακεδαιμονίοις . δῆλον δὲ καὶ χωρὶς τῶν παρὰ τούτων λόγων ὅτι πάντα τὸν ἔμπροσθεν χρόνον συμπνέοντες καὶ κοινωνοῦντες ἑκάστων , ὡς οὐδεὶς δῆμος εἷς τῶν αὐτὸς αὑτοῦ μετέχει πραγμάτων , εἶτα μῦν ἐπʼ ἀλλήλους σὺν τοσαύτῃ σπουδῇ καὶ ῥώμῃ παρόντες , καὶ φίλους ὑμᾶς οὓς τότʼ ἠδίκουν ἀξιοῦντες ἔχειν , οὐδὲν περὶ ὑμῶν ἁπλοῦν οὐδὲ δίκαιον φρονήσουσιν ὕστερον , ἄλλως τε καὶ χρείᾳ νῦν , οὐκ εὐνοίᾳ παραλαβόντες . ἀλλὰ μὴν ὅπου γε νῦν ἡμᾶς ἐφέδρους εἰδότες , ὅμως πάρεισιν ἐπʼ ἀλλήλους , πῶς οὐχ ὅταν τοὺς ἑτέρους ἐξέλωμεν , ἐφʼ ἡμᾶς χρὴ νομίζειν τρέψεσθαι τοὺς περιγενομένους , ἐκεῖνό γʼ εἰδότας ὡς , ἂν ἡμᾶς κρατήσωσιν , οὐδεὶς αὑτοῖς λοιπὸς ἐναντίος ἔσται ; ἀλλʼ ὦ τᾶν τῇ γε ἄλλῃ δίκαιον παρακινδυνεῦσαι , κἂν εἰς τοσαύτην ἀγνωμοσύνην ἐμπεσεῖν δέῃ . δεινὸν γὰρ Λακεδαιμονίους περιιδεῖν ἢ Θηβαίους τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα ἀγαθὰ εἰργασμένους ἀνθρώπους τὴν πόλιν . οἶμαι μὲν ὑπὸ τοῦ πλήθους ἑκατέρων τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ ἔχειν νῦν διακρῖναι πότεροι πλείους καὶ μείζους εἰσενηνόχασιν ἡμῖν , τοῦτο μὲν ἡνίκα ἐνθυμηθῶ ὡς ἄρα οἰκείως καὶ προθύμως
Lemmas: μήτε κινδυνεύω καί ἀμφότερος τιμωρέω καί μηδέτερος προσκρούω παραινέω . καί μήν ἐξέρχομαι μέν σύ οὐ εὔδηλος ὡς πιστός ὁ παρά ὁ συμπολεμέω ἀπαντάω , εἰμί δέ οἴκοι , χωρίς ὅς σύ αὐτός παρέχω ἀσφάλεια , δῆλος εἰμί σαφής ὅτι ἐκεῖνος χάρις ἔχω ἀμφότερος . οὐ γάρ ὅς οὐ συναγωνίζομαι μέν σύ τυγχάνω ἑκάτερος μέμψις ποιέω , οὗτος μέν γάρ οἶδα ὁ ἀδύνατος εἰμί , ἀλλά ὅς οὐ κακός ποιέω αὐτός ἐπιλέγω , χάρις ἔχω ἀμφότερος δίκαιος · ὁ γάρ μηδέτερος λυπέω γιγνώσκω οὗτος οἶδα καταλείπω μόνος . πῶς οὖν οὐ ἀγαθός ἀμφότερος ἐπιτρίβω κατατίθημι χάρις ἀμφότερος , ἤ ὁ ἕτερος προστίθημι , μηδέτερος οἰκειόω , ἀλλά ὁ μέν πρότερος , ὁ δέ ὕστερον ἐχθρός χράω ; ὅτι γάρ οὗτος ἔοικα ὑφοράω δείκνυμι ἄρτιος περί μέν ὁ Λακεδαιμόνιος ὁ ὁ Θηβαῖος συναγορεύω , περί δέ ὁ Θηβαῖος ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος . δῆλος δέ καί χωρίς ὁ παρά οὗτος λόγος ὅτι πᾶς ὁ ἔμπροσθεν χρόνος συμπνέω καί κοινωνέω ἕκαστος , ὡς οὐδείς δῆμος εἷς ὁ αὐτός ἑαυτοῦ μετέχω πρᾶγμα , εἶτα μῦς ἐπί ἀλλήλων σύν τοσοῦτος σπουδή καί ῥώμη πάρειμι , καί φίλος σύ ὅς τότε ἀδικέω ἀξιόω ἔχω , οὐδείς περί σύ ἁπλόος οὐδέ δίκαιος φρονέω ὕστερον , ἄλλος τε καί χρεία νῦν , οὐ εὔνοια παραλαμβάνω . ἀλλά μήν ὅπου γε νῦν ἐγώ ἔφεδρος οἶδα , ὅμως πάρειμι ἐπί ἀλλήλων , πῶς οὐ ὅταν ὁ ἕτερος ἐξελαύνω , ἐπί ἐγώ χρή νομίζω τρέπω ὁ περιγίγνομαι , ἐκεῖνος γε οἶδα ὡς , ἐάν ἐγώ κρατέω , οὐδείς ἑαυτοῦ λοιπός ἐναντίος εἰμί ; ἀλλά ὦ τᾶν ὁ γε ἄλλος δίκαιος παρακινδυνεύω , ἐάν εἰς τοσοῦτος ἀγνωμοσύνη ἐμπίπτω δέω . δεινός γάρ Λακεδαιμόνιος περιοράω ἤ Θηβαῖος τοσοῦτος καί τοιοῦτος ἀγαθός ἐργάζομαι ἄνθρωπος ὁ πόλις . οἴομαι μέν ὑπό ὁ πλῆθος ἑκάτερος ὁ εὐεργεσία οὐ ἔχω νῦν διακρίνω πότερος πολύς καί μέγας εἰσφέρω ἐγώ , οὗτος μέν ἡνίκα ἐνθυμέομαι ὡς ἄρα οἰκεῖος καί πρόθυμος