aelius-aristides.leuktriko-s-d-u-pe-r-qhbai-wn-deu-teros 462
κατέλαβον τὴν ἀκρόπολιν , πῶς ἂν ἠξιοῦτε ; συναλγεῖν ἡμῖν τούτους , ἢ ἐφήδεσθαι , ἢ τί φρονεῖν ; ἃ γὰρ παρὰ τούτων τότʼ ἂν δικαίως ἀπῃτήσατε , ταῦθʼ ὑμᾶς τούτοις ἔδει νῦν εἰσενεγκεῖν , ἐπειδήπερ προενέπεσον τῇ τούτων πλεονεξίᾳ βούλομαι δὲ πυθέσθαι παρὰ τῶν κατοδυρομένων τοὺς Λακεδαιμονίους , πότερον ὑπὲρ τῆς σωτηρίας αὐτῶν σπουδάζουσιν , ἢ ὑπὲρ τῆς ἡγεμονίας . εἰ μὲν γὰρ ὑπὲρ τῆς ἡγεμονίας , οὐκ ᾤμην ἔγωγε δεῖν τοῦτο φροντίζειν , ὅπως Λακεδαιμόνιοι δυναστεύσωσιν , εἰ δὲ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας , τί ἐπείγονται ; ἔνεστι γὰρ καὶ Λακεδαιμονίους καταπολεμηθῆναι καὶ τὴν Σπάρτην εἶναι , τοῦτο δὴ τὸ αἰδέσιμον αὐτοῖς · εἰ μὴ τοῦτο λέγουσιν ὡς , ἐὰν μὴ ἄρχωσι τῶν Ἑλλήνων μηδʼ ἅπερ βούλονται δύνωνται ποιεῖν , οὐδὲ τῆς σωτηρίας προσδέονται , ἀλλʼ ἀπολέσθαι μᾶλλον αἱροῦνται . εἰ δʼ οὕτως ἔχουσιν , οὐ σφόδρα εἰσὶ ταπεινοί · ἐπεὶ καὶ Θηβαίους ἔγωγε νομίζω σφόδρα ἂν ἀσμένως ὑμῖν ὑπακοῦσαι πρὸ αὐτῶν , ἐὰν κατειργασμένοι τὸν πόλεμον περισῶσαι τὴν πόλιν βούλησθε . ὅταν γὰρ αὐτὸ τοῦτο διʼ ὑμῶν ἴδωσιν αὑτοῖς γεγονὸς , τὸ ἔχειν ὅ τι ἂν βούλωνται χρήσασθαι Λακεδαιμονίοις , πῶς οὐχ ὅ τι ἂν ὑμεῖς κελεύητε αἱρήσονται , ἢ τίνα καὶ φήσουσιν ὑμῖν ἀποδώσειν χάριν τῆς συμμαχίας καὶ τῶν ἔργων , εἰ τὴν διὰ τῆς ψήφου μὴ ἀντιδώσουσι ; τί δʼ ἂν φθάσωσιν ἀναιρεθέντες οἱ Λακεδαιμόνιοι ; καὶ πῶς τοῦτο γένοιτʼ ἄν ; εἰ πάντες νὴ Δία παρατάξαιντο . ἀλλὰ μάλιστα μὲν οὐδέποτʼ ἂν τοῦτο γένοιτο . οὐ γὰρ ἂν δή που τούς γε παῖδας καὶ τὰς γυναῖκας μεθʼ αὑτῶν ἐξαγάγοιεν . ἔπειτʼ ἔγωγε ἀντερήσομαι , τί οὖν ἂν οἱ Θηβαῖοι πανδημεὶ πταίσωσι , συνεστηκότων ἡμῶν τοῖς Λακεδαιμονίοις ; οὐχ ὑπερβεβηκότες τὸν ὅρον τῆς βοηθείας ἐσόμεθα ; πότερον οὖν ἀναιρήσομεν αὐτούς ; καὶ πῶς ἀνεκτόν ; ἀλλὰ πάλιν μετʼ αὐτῶν ἐσόμεθα ; καὶ τί ἔσται πέρας , ἄν γε πάλιν τοὺς Λακεδαιμονίους μειζόνως ἀμυνώμεθα ; οὐ γὰρ δὴ τρυτάνην γε εἰς τὸν πόλεμον κομίσαντες ἐπὶ ταύτης τὰ πράγματα στήσομεν , ἀλλὰ δεῖ τάξιν ἐξ ἀρχῆς ἑλομένους ἀντέχεσθαι τῆς ῥοπῆς , καὶ μὴ τὸ τῶν πλεόντων μεταστρέψαι πρὸς τὸν ἐλάττω διατοιχοῦντας ἀεί . ἐπειδὴ τοίνυν τὸ μὲν μὴ εἶναι ταμιεύσασθαι τὸν
Lemmas: καταλαμβάνω ὁ ἀκρόπολις , πῶς ἄν ἀξιόω ; συναλγέω ἐγώ οὗτος , ἤ ἐφήδομαι , ἤ τίς φρονέω ; ὅς γάρ παρά οὗτος τότε ἄν δίκαιος ἀπαιτέω , οὗτος σύ οὗτος δέω νῦν εἰσφέρω , ἐπειδή προεμπίτνω ὁ οὗτος πλεονεξία βούλομαι δέ πυνθάνομαι παρά ὁ κατοδύρομαι ὁ Λακεδαιμόνιος , πότερος ὑπέρ ὁ σωτηρία αὐτός σπουδάζω , ἤ ὑπέρ ὁ ἡγεμονία . εἰ μέν γάρ ὑπέρ ὁ ἡγεμονία , οὐ οἴομαι ἐγώ δέω οὗτος φροντίζω , ὅπως Λακεδαιμόνιος δυναστεύω , εἰ δέ ὑπέρ ὁ σωτηρία , τίς ἐπείγω ; ἔνειμι γάρ καί Λακεδαιμόνιος καταπολεμέω καί ὁ Σπάρτη εἰμί , οὗτος δή ὁ αἰδέσιμος αὐτός · εἰ μή οὗτος λέγω ὡς , ἐάν μή ἄρχω ὁ Ἕλλην μηδέ ὅς βούλομαι δύναμαι ποιέω , οὐδέ ὁ σωτηρία προσδέω , ἀλλά ἀπόλλυμι μάλα αἱρέω . εἰ δέ οὕτως ἔχω , οὐ σφόδρα εἰμί ταπεινός · ἐπεί καί Θηβαῖος ἐγώ νομίζω σφόδρα ἄν ἄσμενος σύ ὑπακούω πρό αὐτός , ἐάν κατεργάζομαι ὁ πόλεμος περισῴζω ὁ πόλις βούλομαι . ὅταν γάρ αὐτός οὗτος διά σύ ὁράω ἑαυτοῦ γίγνομαι , ὁ ἔχω ὅς τις ἄν βούλομαι χράω Λακεδαιμόνιος , πῶς οὐ ὅς τις ἄν σύ κελεύω αἱρέω , ἤ τίς καί φημί σύ ἀποδίδωμι χάρις ὁ συμμαχία καί ὁ ἔργον , εἰ ὁ διά ὁ ψῆφος μή ἀντιδίδωμι ; τίς δέ ἄν φθάνω ἀναιρέω ὁ Λακεδαιμόνιος ; καί πῶς οὗτος γίγνομαι ἄν ; εἰ πᾶς νή Ζεύς παρατάσσω . ἀλλά μάλα μέν οὐδέποτε ἄν οὗτος γίγνομαι . οὐ γάρ ἄν δή που ὁ γε παῖς καί ὁ γυνή μετά ἑαυτοῦ ἐξάγω . ἔπειτα ἐγώ ἀντεράω , τίς οὖν ἐάν ὁ Θηβαῖος πανδημεί πταίω , συνίστημι ἐγώ ὁ Λακεδαιμόνιος ; οὐ ὑπερβαίνω ὁ ὅρος ὁ βοήθεια εἰμί ; πότερος οὖν ἀναιρέω αὐτός ; καί πῶς ἀνεκτός ; ἀλλά πάλιν μετά αὐτός εἰμί ; καί τίς εἰμί πέρας , ἐάν γε πάλιν ὁ Λακεδαιμόνιος μέγας ἀμύνω ; οὐ γάρ δή τρυτάνη γε εἰς ὁ πόλεμος κομίζω ἐπί οὗτος ὁ πρᾶγμα ἵστημι , ἀλλά δέω τάξις ἐκ ἀρχή αἱρέω ἀντέχω ὁ ῥοπή , καί μή ὁ ὁ πλέω μεταστρέφω πρός ὁ ἐλαχύς διατοιχέω ἀεί . ἐπειδή τοίνυν ὁ μέν μή εἰμί ταμιεύω ὁ