aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 440
Πελοπόννησον κατὰ πόλιν ληφθῆναι—ἀλλʼ ὅμως τοιαύτης μὲν καὶ τηλικαύτης εὐεργεσίας πειραθέντες , πρέσβεις δʼ , ὅτε Μαρδόνιος προὐκαλεῖθʼ ἡμᾶς εἰς συμμαχίαν ἐπὶ δώροις , ἀντιπέμψαντες αὐτοὶ καὶ φωνὰς οὐκ ἐλάττους ἢ νῦν ἀφέντες , μὴ προδοῦναι σφᾶς , οὐ πολὺς χρόνος μετὰ ταῦτα διεγένετο καὶ ἐκώλυον μὲν ἡμᾶς τειχίζειν τὴν πόλιν , βοήθειαν δὲ εἰς Ἰθώμην ᾔτησαν μὲν , ἐλθοῦσαν δʼ ἀπέπεμψαν ἀτίμως , τὰ τελευταῖς δὲ εἰς πόλεμον φανερὸν καταστήσαντες ἃ παθεῖν ὤφειλον αὐτοὶ , ταῦθʼ ἡμᾶς εἰργάσαντο . πάλιν ἐν τούτῳ τῷ πολέμῳ γενομένου χρησίμου βασιλέως αὐτοῖς καὶ τὰ μέγιστα συγκαταπράξαντος , πῶς ἀπεμνημόνευσαν τὴν χάριν ; διὰ Χειρισόφου καὶ Κλεάρχου Κῦρον ἐπῆγον αὐτῷ . καὶ οὐκ ἀπέχρη ταῦτα , ἀλλὰ πάλιν διὰ πάσης τῆς Εὐρώπης ἐλθόντες σὺν Ἀγησιλάῳ , τὴν Ἀγαμέμνονος στρατείαν ἐπὶ Τροίαν μιμούμενοι , Φαρνάβαζον ἦγον καὶ ἔφερον , καὶ τί κακὸν οὐκ ἐποίουν τὴν βασιλέως γῆν καὶ τοὺς ὑπάρχους , ἕως ἐπέλιπεν αὐτοὺς τὸ δύνασθαι καὶ ἡμῖν ὁμοῦ καὶ Θηβαίοις κἀκείνῳ πολεμεῖν ; τίνα δὲ αὖ καὶ τὰ Θηβαίων ; ἐπειδὴ τάχιστʼ αὐτοῖς συγκατειργάσαντο τὸν πόλεμον τὸν πρὸς ἡμᾶς , εὐθέως περὶ τῆς αὑτῶν ἐκινδύνευον . ὑπέρευ γε νὴ Δία οὗτοί γε καὶ δικαιότατʼ ἀνθρώπων , εἴποι τις ἂν , οὕτω γὰρ καὶ μάλιστα ἔμελλον σαφῶς τὴν αὑτῶν ἄνοιαν κατόψεσθαι . φημὶ κἀγώ . ἀλλʼ οὐ διὰ τοῦτʼ ἐπʼ αὐτοὺς ἐτράποντο , ἵνʼ ἡμῖν χαρίσωνται καὶ δίκην ὑπὲρ ἡμῶν λάβωσι · γέλως γὰρ τοῦτό γε ; αὑτοὺς γὰρ ἂν πρότερον ἢ τούτους ἐπʼ ἐκείνοις ἐτιμωροῦντο . ἀλλʼ ἦλθον , οἶμαι , καὶ ἐπὶ τούτους ὁδῷ . ὡς δʼ εἰπεῖν συνελόντα , κληρονομοῦντες διαγεγόνασιν ὧν ἀπήλλαξαν αὐτοὺς ἕκαστοι πολέμων . ἆρʼ ἔχουσι χάριν Λακεδαιμόνιοι τοῖς εὐεργέταις καὶ ἀποδιδόασι μείζονα ἢ καθʼ ἃ ἂν λάβωσι ; τί ποτʼ οὖν τὸ αἴτιον καὶ τίς ἡ φύσις αὐτῶν ; δοκοῦσί μοι χειρίστην κρίνειν αἰσχύνην οὐ τὸ μὴ ἀντευποιεῖν τοὺς ὑπάρξαντας , ἀλλὰ τὸ εὖ πεπονθέναι δοκεῖν . ἵνα δὲ μὴ τοῦτο ὁμολογῶσι , μεταστρέψαντες ἐπʼ αὐτοὺς ἔρχονται τοὺς αἰτίους τῶν μεγίστων αὐτοῖς ἀγαθῶν , ἀκριβέστερον δὴ δεικνύντες ὅτι οὐδʼ ἡντινοῦν αὐτοῖς ὀφείλουσι χάριν . ὁ μὲν Λακεδαιμονίων τρόπος οὗτός μοι φαίνεται ,
Lemmas: Πελοπόννησος κατά πόλις ληφθῆναι—ἀλλʼ ὅμως τοιοῦτος μέν καί τηλικοῦτος εὐεργεσία πειράω , πρέσβυς δέ , ὅτε Μαρδόνιος προκαλέω ἐγώ εἰς συμμαχία ἐπί δῶρον , ἀντιπέμπω αὐτός καί φωνή οὐ ἐλαχύς ἤ νῦν ἀφίημι , μή προδίδωμι σφεῖς , οὐ πολύς χρόνος μετά οὗτος διαγίγνομαι καί κωλύω μέν ἐγώ τειχίζω ὁ πόλις , βοήθεια δέ εἰς Ἰθώμη αἰτέω μέν , ἔρχομαι δέ ἀποπέμπω ἄτιμος , ὁ τελευτή δέ εἰς πόλεμος φανερός καθίστημι ὅς πάσχω ὀφείλω αὐτός , οὗτος ἐγώ ἐργάζομαι . πάλιν ἐν οὗτος ὁ πόλεμος γίγνομαι χρήσιμος βασιλεύς αὐτός καί ὁ μέγας συγκαταπράσσω , πῶς ἀπομνημονεύω ὁ χάρις ; διά Χειρίσοφος καί Κλέαρχος Κῦρος ἐπάγω αὐτός . καί οὐ ἀποχράω οὗτος , ἀλλά πάλιν διά πᾶς ὁ Εὐρώπη ἔρχομαι σύν Ἀγησίλαος , ὁ Ἀγαμέμνων στρατεία ἐπί Τροία μιμέομαι , Φαρνάβαζος ἄγω καί φέρω , καί τίς κακός οὐ ποιέω ὁ βασιλεύς γῆ καί ὁ ὕπαρχος , ἕως ἐπιλίπτομαι αὐτός ὁ δύναμαι καί ἐγώ ὁμοῦ καί Θηβαῖος ἐκεῖνος πολεμέω ; τίς δέ αὖ καί ὁ Θηβαῖος ; ἐπειδή ταχύς αὐτός συγκατεργάζομαι ὁ πόλεμος ὁ πρός ἐγώ , εὐθύς περί ὁ ἑαυτοῦ κινδυνεύω . ὑπέρευ γε νή Ζεύς οὗτος γε καί δίκαιος ἄνθρωπος , λέγω τις ἄν , οὕτως γάρ καί μάλα μέλλω σαφής ὁ ἑαυτοῦ ἄνοια καθοράω . φημί ἐγώ . ἀλλά οὐ διά οὗτος ἐπί αὐτός τρέπω , ἵνα ἐγώ χαρίζω καί δίκη ὑπέρ ἐγώ λαμβάνω · γέλως γάρ οὗτος γε ; ἑαυτοῦ γάρ ἄν πρότερος ἤ οὗτος ἐπί ἐκεῖνος τιμωρέω . ἀλλά ἔρχομαι , οἴομαι , καί ἐπί οὗτος ὁδός . ὡς δέ λέγω συναιρέω , κληρονομέω διαγίγνομαι ὅς ἀπαλλάσσω αὐτός ἕκαστος πόλεμος . ἆρα ἔχω χάρις Λακεδαιμόνιος ὁ εὐεργέτης καί ἀποδίδωμι μέγας ἤ κατά ὅς ἄν λαμβάνω ; τίς ποτέ οὖν ὁ αἴτιος καί τίς ὁ φύσις αὐτός ; δοκέω ἐγώ κακός κρίνω αἰσχύνη οὐ ὁ μή ἀντευποιέω ὁ ὑπάρχω , ἀλλά ὁ εὖ πάσχω δοκέω . ἵνα δέ μή οὗτος ὁμολογέω , μεταστρέφω ἐπί αὐτός ἔρχομαι ὁ αἴτιος ὁ μέγας αὐτός ἀγαθός , ἀκριβής δή δείκνυμι ὅτι οὐδέ ὅστις αὐτός ὀφείλω χάρις . ὁ μέν Λακεδαιμόνιος τρόπος οὗτος ἐγώ φαίνω ,