aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 430
αὐτοὶ νῦν εἰ τοιαῦτʼ ἀγνωμονήσαντες περὶ Θηβαίους καὶ τοιαύτης ἀδικίας ἄρξαντες δώσουσι μὲν ἐκείνοις , δώσουσι δʼ ὑμῖν δίκην , ἐκ τούτων ἡγοῦμαι δείκνυσθαι . οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ἴσον τοὺς δεῖνας ἀφεστηκότας προσάγεσθαι , ἢ τοὺς δεῖνας οἷς αὐτός τις χρῆσθαι κελεύειν νόμοις , καὶ τὴν Θηβαίων ἀκρόπολιν καταλαβόντας ἔχειν βίᾳ παρὰ τὰς συνθήκας , εἰ δεῖ τὸ μεῖζον εἰπεῖν , τὰς ἑαυτῶν . ἴστε γὰρ δή που τοῦθʼ ὅτι οὐχ ἡμεῖς οὐδὲ Θηβαῖοι τὴν ἀρχὴν ἐκινήσαμεν , οὐδʼ ἐσπουδάσαμεν περὶ τούτων , ἀλλʼ ἐκεῖνοι βασιλέα προσλαβόντες ἡμᾶς ἐβιάσαντο , καὶ οὕτως συνεχωρήσαμεν . θαυμάζω τοίνυν εἰ τοῖς ἄλλοις τὰ αὑτῶν πράττειν ἀνάγκην προσθέντες , αὐτοὶ τηλικαῦτα καὶ τοιαῦτα περιεργασάμενοι βοήθειαν αἰτήσουσιν , οὐ δίκην ὑφέξουσι . νὴ Δίʼ ἀλλʼ ἤδη δεδώκασιν αὐτάρκη , καὶ σύνηθες τῇ πόλει μὴ μνησικακεῖν , καὶ τοιοῦτοί τινες πρὸς τὸ δίκαιον ἀπαντῶσι λόγοι , πρὸς οὓς ἐγὼ ταῦθʼ ἥδιστʼ ἂν εἴποιμι · εἰ τοὐναντίον ἦν , καὶ οἱ Θηβαῖοι παρόντες ἐφαίνοντο ἐπὶ τοὺς Λακεδαιμονίους τότε πρῶτον , μὴ ἐπὶ τούτους ἐκεῖνοι , τί ἂν εἶπον οἱ τοῖς Λακεδαιμονίοις κελεύοντες βοηθεῖν ; οὐχ ὡς ἠδίκηνται καὶ δεῖ διὰ τοῦτο μετʼ αὐτῶν γίγνεσθαι ; οἶδʼ ἐγὼ μεθʼ ὅσης καὶ ἡλίκης κραυγῆς τοῦτʼ ἂν ἐλέγετο . εἰ τοίνυν [ εἰ μὲν ] προηδίκηντο , ταῦτʼ ἂν προὐβάλοντο καὶ διὰ ταῦτʼ ἂν ἔδει βοηθεῖν , ἐπεὶ δʼ ἀδικοῦντες ἑώρανται , διὰ τὸ μὴ δεῖν μνησικακεῖν ὁμοίως βοηθήσομεν ; καὶ πότε καὶ μετὰ Θηβαίων ἐσόμεθα , ἢ πόθεν , ὦ Ἀθηναῖοι , τὸν ἐξετασμὸν τοῦ ποτέρους δεῖ ἑλέσθαι ποιησόμεθα , εἰ μηδὲν ὧν πεποιήκασι θήσομεν εἰς λόγον ; οὐ γὰρ δὴ κλήρῳ γε κελεύσομεν αὐτοὺς διακριθῆναι , ἀλλʼ ὁποτέροις ἂν τὰ πεπραγμένα , οἶμαι , προσάγῃ , τούτοις , ἐὰν ἃ χρὴ ποιῶμεν , βοηθήσομεν . ἀλλὰ μὴν πρός γε τὸ οὐ χρὴ μνησικακεῖν καὶ δεδώκασιν ἤδη Λακεδαιμόνιοι δίκην , εἴ γε ἦν ἀληθὲς θάτερον , συνέφασκον ἀμφότερα . τί δὴ λέγω ; οὐδέπω πάρεισιν , ὦ Ἀθηναῖοι , Λακεδαιμόνιοι . πόθεν ; εἰς ἅ ποτε ἡμᾶς ἤγαγον ; πολλὰ πάθοιεν ἂν ,
Lemmas: αὐτός νῦν εἰ τοιοῦτος ἀγνωμονέω περί Θηβαῖος καί τοιοῦτος ἀδικία ἄρχω δίδωμι μέν ἐκεῖνος , δίδωμι δέ σύ δίκη , ἐκ οὗτος ἡγέομαι δείκνυμι . οὐδέ γάρ οὐδέ ἴσος ὁ δεῖνος ἀφίστημι προσάγω , ἤ ὁ δεῖνος ὅς αὐτός τις χράω κελεύω νόμος , καί ὁ Θηβαῖος ἀκρόπολις καταλαμβάνω ἔχω βία παρά ὁ συνθήκη , εἰ δέω ὁ μέγας λέγω , ὁ ἑαυτοῦ . οἶδα γάρ δή που οὗτος ὅτι οὐ ἐγώ οὐδέ Θηβαῖος ὁ ἀρχή κινέω , οὐδέ σπουδάζω περί οὗτος , ἀλλά ἐκεῖνος βασιλεύς προσλαμβάνω ἐγώ βιάζω , καί οὕτως συγχωρέω . θαυμάζω τοίνυν εἰ ὁ ἄλλος ὁ ἑαυτοῦ πράσσω ἀνάγκη προστίθημι , αὐτός τηλικοῦτος καί τοιοῦτος περιεργάζομαι βοήθεια αἰτέω , οὐ δίκη ὑπέχω . νή Ζεύς ἀλλά ἤδη δίδωμι αὐτάρκης , καί συνήθης ὁ πόλις μή μνησικακέω , καί τοιοῦτος τις πρός ὁ δίκαιος ἀπαντάω λόγος , πρός ὅς ἐγώ οὗτος ἡδύς ἄν λέγω · εἰ ἐναντίος εἰμί , καί ὁ Θηβαῖος πάρειμι φαίνω ἐπί ὁ Λακεδαιμόνιος τότε πρῶτος , μή ἐπί οὗτος ἐκεῖνος , τίς ἄν λέγω ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος κελεύω βοηθέω ; οὐ ὡς ἀδικέω καί δέω διά οὗτος μετά αὐτός γίγνομαι ; οἶδα ἐγώ μετά ὅσος καί ἡλίκος κραυγή οὗτος ἄν λέγω . εἰ τοίνυν [ εἰ μέν ] προαδικέω , οὗτος ἄν προβάλλω καί διά οὗτος ἄν δέω βοηθέω , ἐπεί δέ ἀδικέω ὁράω , διά ὁ μή δέω μνησικακέω ὅμοιος βοηθέω ; καί πότε καί μετά Θηβαῖος εἰμί , ἤ πόθεν , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ ἐξετασμός ὁ πότερος δέω αἱρέω ποιέω , εἰ μηδείς ὅς ποιέω τίθημι εἰς λόγος ; οὐ γάρ δή κλῆρος γε κελεύω αὐτός διακρίνω , ἀλλά ὁπότερος ἄν ὁ πράσσω , οἴομαι , προσάγω , οὗτος , ἐάν ὅς χρή ποιέω , βοηθέω . ἀλλά μήν πρός γε ὁ οὐ χρή μνησικακέω καί δίδωμι ἤδη Λακεδαιμόνιος δίκη , εἰ γε εἰμί ἀληθής ἕτερος , συμφάσκω ἀμφότερος . τίς δή λέγω ; οὐδέπω πάρειμι , ὦ Ἀθηναῖος , Λακεδαιμόνιος . πόθεν ; εἰς ὅς ποτέ ἐγώ ἄγω ; πολύς πάσχω ἄν ,