aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 437
μὴ τοίνυν νομίσητε τηλικοῦτον εἶναι κατηγόρημα τὸ πρὶν συναγωνίσασθαι μετατάξασθαι , ἡλίκον τὸ πολλῶν τισι καὶ μεγάλων ἀγώνων κεκοινωνηκότας , εἶτʼ ἐναντία θέσθαι τὰ ὅπλα ῥᾳδίως , ἵνʼ οὕτως ἐάσω τὸ κατὰ Θετταλοὺς καὶ Ἀθηναίους οὐ φαῦλον διάφορον . οὐ γὰρ ἀμνημονεῖν γε φήσομεν οὔτε τῆς ἐν Ἁλιάρτῳ μάχης , ἣν ἐνικῶμεν κοινῇ Λακεδαιμονίους , οὔτε τῆς ὕστερον ἐν Κορίνθῳ τῆς μεγάλης ἐκείνης , οὔτε τῆς πρὸς Ἀγησίλαον πρὸς Κορωνείᾳ , τάς τε ἄλλας σιωπῶ , καταλέξαι γὰρ ἴσως ἁπάσας οὐ ῥᾴδιον . νὴ Δία , τὸ γὰρ τοῦ βασιλέως σοφὸν , ὃς διῆγεν ἡμᾶς ἐπʼ ἀνίσων ἐπὶ τοῦ μεγάλου πολέμου . καὶ τί μεῖζον τῆς ἀπιστίας ἔχοι τις ἂν εἰπεῖν δεῖγμα ἢ τὸ φίλον μὲν μηδετέροις φάσκοντα , ἐχθρὸν δʼ ἀμφοτέροις , καὶ μηδὲν μᾶλλον τοὺς ἀνθεστηκότας μισεῖν ἢ μεθʼ ὧν ἦν ἑκάστοτε ; τούτου μὲν ἕνεκα κἂν τὰς ἐπιορκίας ἐκείνου ζηλοῖμεν καὶ τἄλλα ὅσα ἐκείνῳ διεσπούδασται κακὰ , ἀλλὰ μὴ τῶν αἰσχρῶν ᾖ , μᾶλλον δʼ ὅλως ἄτοπον , ὄντας Ἀθηναίους τὰ τοῦ Πέρσου πονηρεύματα μιμεῖσθαι . οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ὁμοίως περὶ τῆς Ἑλλάδος ὑμῖν τε κἀκείνῳ βουλευτέον ἐστὶν , ἀλλʼ ἐκείνῳ μὲν ὡς ἐχθρῷ καὶ μισοῦντι , ὑμῖν δʼ ὡς ἄρχουσι καὶ προστάταις . οἶμαι τοίνυν μηδʼ ἄλλως ἔχειν λόγον χρηστὸν μηδὲ τῆς ἐπωνυμίας ταύτης ἄξιον χείρους φανῆναι Θηβαίων . εἰ γὰρ οἱ μὲν καίπερ εὐτυχηκότες οὐκ ἀπολείπουσιν ἡμᾶς , ἀλλʼ ἐμμένουσι ταῖς ὑπαρχούσαις πίστεσιν , ὑμεῖς δʼ οὐ φροντιεῖτε προϊέμενοι καὶ καταλιπόντες ἐκείνους , καὶ ταῦτα καλούμενοι , πῶς οὐχ ὃ μηδὲ λέγειν δεῖ συμβήσεται ; οὐ μὴν οὐδʼ ἐκεῖνο καλὸν , βελτίους ὑμᾶς ὑπὸ Θηβαίων ὑπειλῆφθαι ἤπερ ὑφʼ ὑμῶν αὐτῶν ἀποφανθῆναι . τὸ γὰρ ὡς μεμνημένους τῶν δικαίων καὶ φυλάττοντας τὰ πιστὰ καλούντων ἐκείνων μήθʼ ὑπακοῦσαι καὶ τοῖς ἑτέροις αὑτοὺς δοῦναι , πῶς ἂν εἴη τὴν αἰσχύνην ταύτην ἐκπεφευγός ; ἄξιον δʼ ἐξετάσαι πῶς ποτε ἔχετε αὐτοὶ πρὸς τοὺς ἀφισταμένους τῶν συμμάχων . ἆρά
Lemmas: μή τοίνυν νομίζω τηλικοῦτος εἰμί κατηγόρημα ὁ πρίν συναγωνίζομαι μετατάσσω , ἡλίκος ὁ πολύς τις καί μέγας ἀγών κοινωνέω , εἶτα ἐναντίος τίθημι ὁ ὅπλον ῥᾴδιος , ἵνα οὕτως ἐάω ὁ κατά Θεσσαλός καί Ἀθηναῖος οὐ φαῦλος διάφορος . οὐ γάρ ἀμνημονέω γε φημί οὔτε ὁ ἐν Ἁλίαρτος μάχη , ὅς νικάω κοινῇ Λακεδαιμόνιος , οὔτε ὁ ὕστερον ἐν Κόρινθος ὁ μέγας ἐκεῖνος , οὔτε ὁ πρός Ἀγησίλαος πρός Κορώνεια , ὁ τε ἄλλος σιωπάω , καταλέγω γάρ ἴσως ἅπας οὐ ῥᾴδιος . νή Ζεύς , ὁ γάρ ὁ βασιλεύς σοφός , ὅς διάγω ἐγώ ἐπί ἄνισος ἐπί ὁ μέγας πόλεμος . καί τίς μέγας ὁ ἀπιστία ἔχω τις ἄν λέγω δεῖγμα ἤ ὁ φίλος μέν μηδέτερος φάσκω , ἐχθρός δέ ἀμφότερος , καί μηδείς μάλα ὁ ἀνθίστημι μισέω ἤ μετά ὅς εἰμί ἑκάστοτε ; οὗτος μέν ἕνεκα ἐάν ὁ ἐπιορκία ἐκεῖνος ζηλόω καί ἄλλος ὅσος ἐκεῖνος διασπουδάζω κακός , ἀλλά μή ὁ αἰσχρός εἰμί , μάλα δέ ὅλος ἄτοπος , εἰμί Ἀθηναῖος ὁ ὁ Πέρσης πονήρευμα μιμέομαι . οὐδέ γάρ οὐδέ ὅμοιος περί ὁ Ἑλλάς σύ τε ἐκεῖνος βουλεύω εἰμί , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὡς ἐχθρός καί μισέω , σύ δέ ὡς ἄρχω καί προστάτης . οἴομαι τοίνυν μηδέ ἄλλος ἔχω λόγος χρηστός μηδέ ὁ ἐπωνυμία οὗτος ἄξιος κακός φαίνω Θηβαῖος . εἰ γάρ ὁ μέν καίπερ εὐτυχέω οὐ ἀπολείπω ἐγώ , ἀλλά ἐμμένω ὁ ὑπάρχω πίστις , σύ δέ οὐ φροντίζω προίημι καί καταλείπω ἐκεῖνος , καί οὗτος καλέω , πῶς οὐ ὅς μηδέ λέγω δέω συμβαίνω ; οὐ μήν οὐδέ ἐκεῖνος καλός , ἀγαθός σύ ὑπό Θηβαῖος ὑπολαμβάνω ἤ ὑπό σύ αὐτός ἀποφαίνω . ὁ γάρ ὡς μιμνῄσκω ὁ δίκαιος καί φυλάσσω ὁ πιστός καλέω ἐκεῖνος μήτε ὑπακούω καί ὁ ἕτερος ἑαυτοῦ δίδωμι , πῶς ἄν εἰμί ὁ αἰσχύνη οὗτος ἐκφεύγω ; ἄξιος δέ ἐξετάζω πῶς ποτέ ἔχω αὐτός πρός ὁ ἀφίστημι ὁ σύμμαχος . ἆρα