aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 447
αὐτοῖς , τί ἐποίησαν ὁρῶντες φεύγοντας ἡμᾶς πεζοὺς καὶ τραυματίας οὐκ ὀλίγους ἀπολελοιπότας ; ἆρʼ ἐβοήθησαν , ἢ μετετάξαντο ; οὐ μὲν οὖν ἀπέστησαν πρὶν παρέδωκαν οἱ στρατηγοὶ σφᾶς αὐτοὺς καὶ τὸ στράτευμα αὐτοῖς . τηνικαῦτα δὲ τοὺς μὲν ἀπέκτειναν , τοὺς δʼ ὅπως αὐτοῖς ἔδοξεν οὕτω μετεχειρίσαντο , καὶ οὐ προσέθηκα ὅτι σπονδῶν οὐσῶν πρὸς ἡμᾶς αὐτοῖς , ἃς ὅτε τοὺς αἰχμαλώτους ἐκομίζοντο ἐποιήσαντο . οὐκοῦν ὅταν καὶ νῦν ἡμῖν μετὰ Θηβαίων ἐπιοῦσι παραδῶσιν ἑαυτοὺς ἐν τῷ μέρει καὶ εἰς ἃ τότʼ ἤγαγον Νικίαν ἀφίκωνται , τότε μὴ μιμησώμεθα αὐτοὺς , ἀλλʼ ὑπερβαλώμεθα τῇ μεγαλοψυχίᾳ διατηρήσαντες · πρότερον δὲ μὴ κατεπειγώμεθα , μὴ μεταγνῶμεν . οἶμαι τοίνυν κἀκεῖνο δεῖν προσκοπεῖν , ὅπως μὴ τρέψομεν , ὦ Ἀθηναῖοι , Θηβαίους πρὸς ὃν οὐ βουλόμεθα · εἴπω σαφῶς ; βασιλέα . οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως ἡσυχάσουσιν ἁμαρτόντες ἡμῶν , ἀλλʼ ἐπʼ ἄλλον τινὰ ἥξουσιν · οὗτος δʼ ἐκεῖνος γένοιτʼ ἂν αὐτοῖς . ὅπου γὰρ νῦν ἐπὶ Λακεδαιμονίους ὑμῶν δέονται , πῶς οὐκ ἐφʼ ὑμᾶς γε ὁμοῦ καὶ Λακεδαιμονίους βασιλέως δεήσονται ; ἀλλὰ μὴν εἰ τοῦτʼ ἔσται , πῶς καλῶς ἢ δικαίως περὶ τῶν Ἑλλήνων βεβουλεῦσθαι φήσομεν , σαφῶς οὕτως τὸν βάρβαρον αὐτοῖς ἐπενηνοχότες ; εἶτα Λακεδαιμόνιοι μὲν ἐν μυχῷ τῆς Πελοποννήσου καὶ δεινοὶ τὸ κατὰ σφᾶς ἀεὶ ζητεῖν , ἡ δʼ Ἀττικὴ πρόκειται ἔνθεν μὲν Θηβαίοις , ἐκ θαλάττης δὲ τῷ βασιλεῖ · καὶ κατὰ τὴν παλαιὰν στρατείαν ἐνταῦθα ὁ πᾶς πόνος καὶ ἡ τριβὴ συνηνέχθη . μὴ τοίνυν Λακεδαιμονίους παρὰ καιρὸν οἰκτείροντες ἄκαιρον πόλεμον τῇ πόλει μηδὲ τοῖς Ἕλλησι περιστήσωμεν , ἀλλʼ ὑπομείνωμεν προστάται μᾶλλον τοῦ πρὸς Λακεδαιμονίους πολέμου γενέσθαι ἢ ʼκείνους ἀπαλλάξαντες αὐτοὶ πράγμασι καὶ κακοῖς ἀνυποστάτοις συνέχεσθαι . ἐμοὶ μὲν ταυτὶ περὶ τούτων δοκεῖ · γενοίμην δʼ ἐπὶ Λακεδαιμονίοις , εἴ τι τῇ Θηβαίων εἶπον εὐνοίᾳ καὶ μὴ καθαρῶς ὑπὲρ ὑμῶν ἅπαντα .
Lemmas: αὐτός , τίς ποιέω ὁράω φεύγω ἐγώ πεζός καί τραυματίας οὐ ὀλίγος ἀπολείπω ; ἆρα βοηθέω , ἤ μετατάσσω ; οὐ μέν οὖν ἀφίστημι πρίν παραδίδωμι ὁ στρατηγός σφεῖς αὐτός καί ὁ στράτευμα αὐτός . τηνικαῦτα δέ ὁ μέν ἀποκτείνω , ὁ δέ ὅπως αὐτός δοκέω οὕτως μεταχειρίζω , καί οὐ προστίθημι ὅτι σπονδή εἰμί πρός ἐγώ αὐτός , ὅς ὅτε ὁ αἰχμάλωτος κομίζω ποιέω . οὐκοῦν ὅταν καί νῦν ἐγώ μετά Θηβαῖος ἐπέρχομαι παραδίδωμι ἑαυτοῦ ἐν ὁ μέρος καί εἰς ὅς τότε ἄγω Νικίας ἀφικνέομαι , τότε μή μιμέομαι αὐτός , ἀλλά ὑπερβάλλω ὁ μεγαλοψυχία διατηρέω · πρότερος δέ μή κατεπείγω , μή μεταγνέω . οἴομαι τοίνυν ἐκεῖνος δέω προσκοπέω , ὅπως μή τρέπω , ὦ Ἀθηναῖος , Θηβαῖος πρός ὅς οὐ βούλομαι · λέγω σαφής ; βασιλεύς . οὐ γάρ εἰμί ὅπως ἡσυχάω ἁμαρτάνω ἐγώ , ἀλλά ἐπί ἄλλος τις ἥκω · οὗτος δέ ἐκεῖνος γίγνομαι ἄν αὐτός . ὅπου γάρ νῦν ἐπί Λακεδαιμόνιος σύ δέω , πῶς οὐ ἐπί σύ γε ὁμοῦ καί Λακεδαιμόνιος βασιλεύς δέω ; ἀλλά μήν εἰ οὗτος εἰμί , πῶς καλός ἤ δίκαιος περί ὁ Ἕλλην βουλεύω φημί , σαφής οὕτως ὁ βάρβαρος αὐτός ἐπιφέρω ; εἶτα Λακεδαιμόνιος μέν ἐν μυχός ὁ Πελοπόννησος καί δεινός ὁ κατά σφεῖς ἀεί ζητέω , ὁ δέ Ἀττικός πρόκειμαι ἔνθεν μέν Θηβαῖος , ἐκ θάλασσα δέ ὁ βασιλεύς · καί κατά ὁ παλαιός στρατεία ἐνταῦθα ὁ πᾶς πόνος καί ὁ τριβή συμφέρω . μή τοίνυν Λακεδαιμόνιος παρά καιρός οἰκτίρω ἄκαιρος πόλεμος ὁ πόλις μηδέ ὁ Ἕλλην περιίστημι , ἀλλά ὑπομένω προστάτης μάλα ὁ πρός Λακεδαιμόνιος πόλεμος γίγνομαι ἤ ἐκεῖνος ἀπαλλάσσω αὐτός πρᾶγμα καί κακός ἀνυπόστατος συνέχω . ἐγώ μέν οὗτος περί οὗτος δοκέω · γίγνομαι δέ ἐπί Λακεδαιμόνιος , εἰ τις ὁ Θηβαῖος λέγω εὔνοια καί μή καθαρός ὑπέρ σύ ἅπας .