aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 442
Ἀρχίνῳ , Θρασυβούλῳ , τοῖς ἄλλοις , οἳ πολλοὶ καθʼ ἡμέραν ἑκάστην ἐγίγνοντο · καίτοι ταῦτα οὐκ ἀκίνδυνα ποιοῦντες πρὸς Λακεδαιμονίων ᾔδεσαν . εἶτʼ ὦ πρὸς Διὸς οἱ παρὰ τοιαύτην συμφορὰν εὐνοϊκῶς ἡμῖν ἔχοντες καὶ οἱ πρὶν ὅτου παρʼ ὑμῶν τεύξονταί ποθʼ ὕστερον εἰδέναι , τοιαύτης οἰκειότητος καὶ φιλίας ὑπάρξαντες , οὗτοι Λακεδαιμονίων ἀπαλλαγέντες διʼ ἡμῶν μὴ παρακινήσωσί τι φοβησόμεθα ; ἀλλʼ ὑπερβολὰς ἐκείνων ; οὐ τἀναντία δή που δεῖ προσδοκᾶν κατὰ γοῦν τοὺς λογισμούς ; ἀλλʼ ἐπειδήπερ ἐνταῦθα ἐγενόμην , ἡδέως ἂν , ὦ Ἀθηναῖοι , πυθοίμην περὶ Λακεδαιμονίων , ποτέροις καλῶς ἔχον ἐστὶ μετʼ αὐτῶν γενέσθαι ; πότερον τοῖς ἐκ Πειραιῶς ; ἀλλʼ ἐξέπεσον διʼ ἐκείνων , καὶ κατελθεῖν ἐπιχειροῦντες ἐναντιουμένων πάλιν αὐτῶν ἐπειρῶντο . ἀλλὰ τοῖς ἐξ ἄστεος ; ἀλλʼ ἀπολώλασι τό γʼ ἐκείνων μέρος τῷ δήμῳ παραδοθέντες . τῇ δὲ τῆς πόλεως ἀγαθῇ τύχῃ καὶ τῷ καλῶς βουλεύσασθαι σῶοι καὶ ἀπαθεῖς τοῦ πλείονος ἐσμὲν ἀμφότεροι . πάλιν δὴ περὶ Θηβαίων ἐρήσομαι , ποτέροις οὐκ ἄξιον συλλαβεῖν αὐτοῖς ; πότερον τοῖς ἐκ Πειραιῶς ; ἀλλʼ οὐκ ἐρῶ μὲν διὰ Θηβαίους , ἐκ Θηβῶν δʼ ὁρμηθέντες Φυλὴν κατέλαβον · ἣν καταλαβόντες τῆς ὕστερον εὐτυχίας καὶ ὧν ἐπεθύμουν κύριοι κατέστησαν . ἀλλὰ δὴ τοῖς ἐξ ἄστεος ; ἀλλὰ διὰ ταύτην τὴν κάθοδον τῆς πρὸς τοὺς οἰκείους δυσμενείας καὶ ταραχῆς εἰσιν ἀπηλλαγμένοι , καὶ τοὺς αὐτοὺς ἐχθροὺς καὶ φίλους ὀμωμόκασι κρίνειν . οὐκοῦν ἐχθροὶ μὲν ἀμφοῖν Λακεδαιμόνιοι δείκνυνται , φίλοι δʼ ἀμφοῖν οἱ Θηβαῖοι . κέκριται δὴ τοῦτο πάλαι καὶ οὐ τήμερον πρῶτον · ὀξύτατος δʼ ὁ παρὼν καιρὸς , ἐν ᾧ δεῖ τοῦτο πᾶσι πέρας ἐπιθεῖναι . τί δὴ λοιπὸν ἢ συνεκτελέσαι τὰ πράγματα τοῖς Θηβαίοις καὶ μὴ λιπεῖν τὴν τάξιν , ὃ καὶ τοῖς ἰδιώταις αἰσχύνην φέρει , μηδʼ αὐτομόλων ἔργον ποιῆσαι , μεταστάντας καὶ ἀποδράντας τὰ πράγματα ἐπʼ αὐτῆς τῆς τελευτῆς ἑστηκότα . ὅμοιον γάρ ἐστι τοῦτό γε ὥσπερ ἂν εἴ τις πυγμὴν ἤ τι τοιοῦτον ἀγωνιζόμενος μέχρι μὲν τῶν ἄθλων ἔλθοι προθύμως , ἔπειτʼ ἐξειργασμένων αὐτῷ τῶν πραγμάτων , καὶ τόν γε στέφανον δέον ἤδη
Lemmas: Ἀρχῖνος , Θρασύβουλος , ὁ ἄλλος , ὅς πολύς κατά ἡμέρα ἕκαστος γίγνομαι · καίτοι οὗτος οὐ ἀκίνδυνος ποιέω πρός Λακεδαιμόνιος οἶδα . εἶτα ὦ πρός Ζεύς ὁ παρά τοιοῦτος συμφορά εὐνοϊκός ἐγώ ἔχω καί ὁ πρίν ὅστις παρά σύ τυγχάνω ποτέ ὕστερον οἶδα , τοιοῦτος οἰκειότης καί φιλία ὑπάρχω , οὗτος Λακεδαιμόνιος ἀπαλλάσσω διά ἐγώ μή παρακινέω τις φοβέω ; ἀλλά ὑπερβολή ἐκεῖνος ; οὐ ἐναντίος δή που δέω προσδοκάω κατά γοῦν ὁ λογισμός ; ἀλλά ἐπειδή ἐνταῦθα γίγνομαι , ἡδύς ἄν , ὦ Ἀθηναῖος , πυνθάνομαι περί Λακεδαιμόνιος , πότερος καλός ἔχω εἰμί μετά αὐτός γίγνομαι ; πότερος ὁ ἐκ Πειραιεύς ; ἀλλά ἐκπίπτω διά ἐκεῖνος , καί κατέρχομαι ἐπιχειρέω ἐναντιόομαι πάλιν αὐτός πειράω . ἀλλά ὁ ἐκ ἄστυ ; ἀλλά ἀπόλλυμι ὁ γε ἐκεῖνος μέρος ὁ δῆμος παραδίδωμι . ὁ δέ ὁ πόλις ἀγαθός τύχη καί ὁ καλός βουλεύω σῶς καί ἀπαθής ὁ πολύς εἰμί ἀμφότερος . πάλιν δή περί Θηβαῖος ἔρομαι , πότερος οὐ ἄξιος συλλαμβάνω αὐτός ; πότερος ὁ ἐκ Πειραιεύς ; ἀλλά οὐ λέγω μέν διά Θηβαῖος , ἐκ Θῆβαι δέ ὁρμάω Φυλή καταλαμβάνω · ὅς καταλαμβάνω ὁ ὕστερον εὐτυχία καί ὅς ἐπιθυμέω κύριος καθίστημι . ἀλλά δή ὁ ἐκ ἄστυ ; ἀλλά διά οὗτος ὁ κάθοδος ὁ πρός ὁ οἰκεῖος δυσμένεια καί ταραχή εἰμί ἀπαλλάσσω , καί ὁ αὐτός ἐχθρός καί φίλος ὄμνυμι κρίνω . οὐκοῦν ἐχθρός μέν ἄμφω Λακεδαιμόνιος δείκνυμι , φίλος δέ ἄμφω ὁ Θηβαῖος . κρίνω δή οὗτος πάλαι καί οὐ σήμερον πρῶτος · ὀξύς δέ ὁ πάρειμι καιρός , ἐν ὅς δέω οὗτος πᾶς πέρας ἐπιτίθημι . τίς δή λοιπός ἤ συνεκτελέω ὁ πρᾶγμα ὁ Θηβαῖος καί μή λείπω ὁ τάξις , ὅς καί ὁ ἰδιώτης αἰσχύνη φέρω , μηδέ αὐτόμολος ἔργον ποιέω , μεθίστημι καί ἀποδιδράσκω ὁ πρᾶγμα ἐπί αὐτός ὁ τελευτή ἵστημι . ὅμοιος γάρ εἰμί οὗτος γε ὥσπερ ἄν εἰ τις πυγμή ἤ τις τοιοῦτος ἀγωνίζομαι μέχρι μέν ὁ ἆθλον ἔρχομαι πρόθυμος , ἔπειτα ἐξεργάζομαι αὐτός ὁ πρᾶγμα , καί ὁ γε στέφανος δέω ἤδη