aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 433
ἂν εἶναι καθάπαξ , οὐχ οὕτως οὔτʼ ἐπιλήσμων οὔτʼ ἀναίσχυντός εἰμι , πρὸς δὲ τὰ τῶν Λακεδαιμονίων κρίνων ἐκείνους , τοῦθʼ ὃ ἐγὼ φεύγω παραιτουμένους ὑπὲρ αὑτῶν εὑρίσκω . ὅταν γὰρ μὴ παρὰ μικρὸν ὑπερβάλωσιν αὐτοὶ , πῶς οὐχ ὃ θαυμαστὸν εἰπεῖν δοκῶ ποιοῦσι ; πάντες γὰρ δή που τοῦτʼ ἴστε , ὅτι οὐ Θηβαῖοι Λακεδαιμονίους ἔχοντες ἐπολέμουν ἡμῖν τότε , ἀλλὰ Λακεδαιμόνιοι Θηβαίους . τί δὴ τοῦτο δύναται ; ἐγὼ νομίζω τοὺς μὲν ἵνʼ ἄρχωσιν αὐτοὶ καὶ δυναστεύωσι πολεμοῦντας πλεονεξίας ἐπιθυμίᾳ τοῦτο ποιεῖν καὶ φθόνῳ νὴ Δία τῷ πρὸς τοὺς ὑπάρχοντας προστάτας , τοὺς δʼ ἀκολουθοῦντας καὶ μετέχοντας κοινωνεῖν μὲν οὐ δικαίου πράγματος , δικαίῳ δʼ ἑτέρῳ περιστέλλειν τὴν μέμψιν , τῷ πιστοὺς εἶναι τοῖς ἡγουμένοις . εἰ δʼ ὀρθῶς τοῦτο νομίζω , εὑρίσκω τοὺς μὲν ὀργῆς , τοὺς δʼ ἐπαίνου κριθέντας ἂν ἀξίους ἐκ τῶν αὐτῶν , οἶδα δʼ ὅτι εἰ Λακεδαιμόνιοι τὰ αὑτῶν πράττειν ἤθελον , οὔτʼ ἂν ὀργὴ Κορινθίων οὔτʼ ἂν μέμψις Μεγαρέων οὔτε Θηβαίων ἄνοια οὐδὲν ἂν ἴσχυσεν , οὐδʼ ἂν προσέλαβε τῷ μίσει δύναμιν τοῦ ποιῆσαι κακῶς ποτε τὴν πόλιν . νῦν δʼ , οἶμαι , δυσμένεια καὶ φθόνος καὶ ἀπιστία συνήθης τὸ κινῆσαν Λακεδαιμονίους ἦν ἐφʼ ἡμᾶς · τἄλλα δὲ πάντα ἅτε ὄντες δεινοὶ προφάσεις οὐκ ἀώρους προὐβάλοντο . ἔδειξαν δʼ οὐχ ἥκιστα ἐπὶ τῶν τειχῶν μετὰ τὸν πόλεμον τὸν πρὸς τὸν βάρβαρον εὐθέως . ἢ καὶ τότε Θηβαῖοι πέμπειν ἐκέλευον αὐτοὺς τοὺς κωλύσοντας αὐτὰ στῆναι ; εἶτʼ ἐγὼ Φλιασίους ἢ τοὺς δεῖνας τῶν ἐπὶ τοῦ πολέμου κακῶν αἰτιῶμαι , καὶ τούτοις ἀνατιθῶ τὰς πράξεις , ἀλλʼ οὐ τοῖς ἐφʼ ἡμᾶς τούτοις χρησαμένοις , ἵνʼ αὐτοὶ τῆς Ἑλλάδος ἄρχωσιν ; ἢ καὶ Φαρνάβαζον , ἢ Πισσούθνην αἰτιάσωμαι τῶν βαρβάρων , ἀλλʼ οὐ τὸν κύριον τῶν ὅλων βασιλέα ; καὶ τίς πώποτε τοῖς δούλοις ἀνέθηκεν ὅσʼ ἂν κελευόμενοι ποιῶσιν , ἀλλʼ οὐ τοῖς ἄγουσιν αὐτοὺς ἐπὶ ταῦτα δεσπόταις ; πρὸς τῷ τοίνυν μὴ τὴν ἴσην μέμψιν ἀμφοτέροις ὀφείλεσθαι τῶν τότε ἔργων , ἃ κοινά τις αὐτοῖς φησιν
Lemmas: ἄν εἰμί καθάπαξ , οὐ οὕτως οὔτε ἐπιλήσμων οὔτε ἀναίσχυντος εἰμί , πρός δέ ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος κρίνω ἐκεῖνος , οὗτος ὅς ἐγώ φεύγω παραιτέομαι ὑπέρ ἑαυτοῦ εὑρίσκω . ὅταν γάρ μή παρά μικρός ὑπερβάλλω αὐτός , πῶς οὐ ὅς θαυμαστός λέγω δοκέω ποιέω ; πᾶς γάρ δή που οὗτος οἶδα , ὅτι οὐ Θηβαῖος Λακεδαιμόνιος ἔχω πολεμέω ἐγώ τότε , ἀλλά Λακεδαιμόνιος Θηβαῖος . τίς δή οὗτος δύναμαι ; ἐγώ νομίζω ὁ μέν ἵνα ἄρχω αὐτός καί δυναστεύω πολεμέω πλεονεξία ἐπιθυμία οὗτος ποιέω καί φθόνος νή Ζεύς ὁ πρός ὁ ὑπάρχω προστάτης , ὁ δέ ἀκολουθέω καί μετέχω κοινωνέω μέν οὐ δίκαιος πρᾶγμα , δίκαιος δέ ἕτερος περιστέλλω ὁ μέμψις , ὁ πιστός εἰμί ὁ ἡγέομαι . εἰ δέ ὀρθός οὗτος νομίζω , εὑρίσκω ὁ μέν ὀργή , ὁ δέ ἔπαινος κρίνω ἄν ἄξιος ἐκ ὁ αὐτός , οἶδα δέ ὅτι εἰ Λακεδαιμόνιος ὁ ἑαυτοῦ πράσσω ἐθέλω , οὔτε ἄν ὀργή Κορίνθιος οὔτε ἄν μέμψις Μεγαρεύς οὔτε Θηβαῖος ἄνοια οὐδείς ἄν ἰσχύω , οὐδέ ἄν προσλαμβάνω ὁ μῖσος δύναμις ὁ ποιέω κακός ποτέ ὁ πόλις . νῦν δέ , οἴομαι , δυσμένεια καί φθόνος καί ἀπιστία συνήθης ὁ κινέω Λακεδαιμόνιος εἰμί ἐπί ἐγώ · ἄλλος δέ πᾶς ἅτε εἰμί δεινός πρόφασις οὐ ἄωρος προβάλλω . δείκνυμι δέ οὐ ἦκα ἐπί ὁ τεῖχος μετά ὁ πόλεμος ὁ πρός ὁ βάρβαρος εὐθύς . ἤ καί τότε Θηβαῖος πέμπω κελεύω αὐτός ὁ κωλύω αὐτός ἵστημι ; εἶτα ἐγώ Φλιάσιος ἤ ὁ δεῖνος ὁ ἐπί ὁ πόλεμος κακός αἰτιάομαι , καί οὗτος ἀνατίθημι ὁ πρᾶξις , ἀλλά οὐ ὁ ἐπί ἐγώ οὗτος χράω , ἵνα αὐτός ὁ Ἑλλάς ἄρχω ; ἤ καί Φαρνάβαζος , ἤ Πισσούθνης αἰτιάομαι ὁ βάρβαρος , ἀλλά οὐ ὁ κύριος ὁ ὅλος βασιλεύς ; καί τίς πώποτε ὁ δοῦλος ἀνατίθημι ὅσος ἄν κελεύω ποιέω , ἀλλά οὐ ὁ ἄγω αὐτός ἐπί οὗτος δεσπότης ; πρός ὁ τοίνυν μή ὁ ἴσος μέμψις ἀμφότερος ὀφείλω ὁ τότε ἔργον , ὅς κοινός τις αὐτός φημί