aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 428
πεπραγμένοις φιλοτιμίαν ὑμῖν προστιθέντων . οἱ γὰρ , εἰ μὴ βοηθήσεθʼ ὑμεῖς , οὐδὲν ὧν κατωρθώκασιν εἶναι πλέον αὑτοῖς κρίνοντες , διʼ ὧν περὶ τοῦ μέλλοντος δέονται , διὰ τούτων τὴν ἐφʼ οἷς κεκρατήκασι δόξαν ἐφʼ ὑμᾶς ἄγουσιν . ἐγὼ δὲ μάλιστα μὲν ἠβουλόμην ἂν ὑμᾶς καὶ τῆς μάχης αὐτῆς μετεσχηκέναι · οὐδενὸς γὰρ καλλίονος ἔργου κεκοινωνηκότες ἦτʼ ἂν οὐδὲ ἐφʼ ᾧ μᾶλλον ἂν εἴχετε σεμνύνεσθαι δικαίως · ἡγοῦμαι δὲ καὶ τὸ νῦν εἰς δέον τρόπον τινὰ ἀπηντηκέναι . ὁρῶ γὰρ τοὺς μὲν κινδύνους ἐλάττους γεγονότας , τὴν φιλοτιμίαν δʼ οὐ φαυλοτέραν οὖσαν ὑμῖν . τὸ μὲν γὰρ ἐξ ἀρχῆς δεηθῆναι τοὺς Θηβαίους οὐδὲν ἦν θαυμαστὸν , τὸ δʼ εὐτυχηκότας , καὶ ταῦτα ὧν οὐκ ἂν ἤλπισαν μείζω , μηδὲν μᾶλλον ἀπηλλάχθαι τοῦ χρῄζειν ὑμῶν , τοῦτο καὶ μέγα καὶ καλὸν καὶ σφόδρα ἐμοὶ γοῦν ἡδομένῳ γέγονεν . οὐκ ὀκνήσω δὲ εἰπεῖν ὅτι μοι καὶ βέλτιον φαίνεται μετὰ τὴν κλῆσιν βοηθεῖν αὐτοῖς ἤπερ ἀκλήτους . ἐκείνως μὲν γὰρ κἂν εἶχον ἴσως εἰπεῖν ὕστερον ὡς οὐκ ἐδέονθʼ ὑμῶν , αὐτοὶ δὲ παρόντες καὶ μηδὲν ἧττον τῶν ἠτυχηκότων τεθεραπευκότες ὑμᾶς οὐ δή που δύναιντʼ ἄν ποτʼ ἔξαρνοι γενέσθαι περὶ ὧν ὑφʼ αὑτῶν ἐξελεγχόμενοι φανοῦνται . λέγουσι δέ τινες Θηβαίους ἀναισθήτους εἶναι , καὶ ἴσως ἀληθῆ λέγουσι κατʼ ἄλλο τι · ὃ δʼ ἀεὶ κοινὸν ἅπασιν ὡς εἰπεῖν ἐστιν ἁμάρτημα , τοῦτʼ οὐ πεπόνθασιν , ἀλλὰ καὶ τῶν σφόδρα εὖ φρονεῖν πεπιστευμένων ἐξισταμένων ὅταν τι παρʼ ἐλπίδας εὐτυχήσωσιν , αὐτοὶ μετὰ νίκην τοσαύτην πόρρω τούτου γεγόνασιν . οἳ γὰρ ἐφʼ ὑμᾶς ἥκουσι καὶ ἴσασιν ὅτι οὐδʼ ἂν δεκάκις νικήσωσι Λακεδαιμονίους , οὐδέν ἐστι πλέον αὐτοῖς ἕως ἂν ἀπῆτε ὑμεῖς , πῶς οὐκ εὖ φρονοῦσι ; καὶ μὴν οὐδὲ Λακεδαιμόνιοι μέμψιν δικαίαν ὑμῖν ἕξουσιν , ἂν ἀντιλάβησθε τῶν πραγμάτων τοῖς Θηβαίοις . ἐνθυμείσθων γὰρ ἅ ποτε αὐτοὶ περὶ Αἰγίνης καὶ Ποτιδαίας ἔγνωσαν · κἂν ἐπʼ ἀληθείας ἐθέλωσι σκοπεῖν , εἴσονται σφίσιν αὐτοῖς οὐκ ἐνὸν ἄλλως εἰπεῖν οὐδʼ ἑτέραν ψῆφον ἐνεγκεῖν ἢ ὡς οὐκ ἐατέον ἐστὶν ὑμῖν αὐτοὺς οὐδʼ ἀνετέον . ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ὅ
Lemmas: πράσσω φιλοτιμία σύ προστίθημι . ὁ γάρ , εἰ μή βοηθέω σύ , οὐδείς ὅς κατορθόω εἰμί πολύς ἑαυτοῦ κρίνω , διά ὅς περί ὁ μέλλω δέω , διά οὗτος ὁ ἐπί ὅς κρατέω δόξα ἐπί σύ ἄγω . ἐγώ δέ μάλα μέν βούλομαι ἄν σύ καί ὁ μάχη αὐτός μετέχω · οὐδείς γάρ καλός ἔργον κοινωνέω εἰμί ἄν οὐδέ ἐπί ὅς μάλα ἄν ἔχω σεμνύνω δίκαιος · ἡγέομαι δέ καί ὁ νῦν εἰς δέω τρόπος τις ἀπαντάω . ὁράω γάρ ὁ μέν κίνδυνος ἐλαχύς γίγνομαι , ὁ φιλοτιμία δέ οὐ φαῦλος εἰμί σύ . ὁ μέν γάρ ἐκ ἀρχή δέω ὁ Θηβαῖος οὐδείς εἰμί θαυμαστός , ὁ δέ εὐτυχέω , καί οὗτος ὅς οὐ ἄν ἐλπίζω μέγας , μηδείς μάλα ἀπαλλάσσω ὁ χρῄζω σύ , οὗτος καί μέγας καί καλός καί σφόδρα ἐγώ γοῦν ἥδομαι γίγνομαι . οὐ ὀκνέω δέ λέγω ὅτι ἐγώ καί ἀγαθός φαίνω μετά ὁ κλῆσις βοηθέω αὐτός ἤ ἄκλητος . ἐκεῖνος μέν γάρ ἄν ἔχω ἴσως λέγω ὕστερον ὡς οὐ δέω σύ , αὐτός δέ πάρειμι καί μηδείς ἥσσων ὁ ἀτυχέω θεραπεύω σύ οὐ δή που δύναμαι ἄν ποτέ ἔξαρνος γίγνομαι περί ὅς ὑπό ἑαυτοῦ ἐξελέγχω φαίνω . λέγω δέ τις Θηβαῖος ἀναίσθητος εἰμί , καί ἴσως ἀληθής λέγω κατά ἄλλος τις · ὅς δέ ἀεί κοινός ἅπας ὡς λέγω εἰμί ἁμάρτημα , οὗτος οὐ πάσχω , ἀλλά καί ὁ σφόδρα εὖ φρονέω πιστεύω ἐξίστημι ὅταν τις παρά ἐλπίς εὐτυχέω , αὐτός μετά νίκη τοσοῦτος πρόσω οὗτος γίγνομαι . ὅς γάρ ἐπί σύ ἥκω καί οἶδα ὅτι οὐδέ ἐάν δεκάκις νικάω Λακεδαιμόνιος , οὐδείς εἰμί πολύς αὐτός ἕως ἄν ἀφίημι σύ , πῶς οὐ εὖ φρονέω ; καί μήν οὐδέ Λακεδαιμόνιος μέμψις δίκαιος σύ ἔχω , ἐάν ἀντιλαμβάνω ὁ πρᾶγμα ὁ Θηβαῖος . ἐνθυμέομαι γάρ ὅς ποτέ αὐτός περί Αἰγίνη καί Ποτιδαία γιγνώσκω · ἐάν ἐπί ἀλήθεια ἐθέλω σκοπέω , οἶδα σφεῖς αὐτός οὐ ἔνειμι ἄλλος λέγω οὐδέ ἕτερος ψῆφος φέρω ἤ ὡς οὐ ἐάω εἰμί σύ αὐτός οὐδέ ἀνετέον . ἐκεῖνος μέν γάρ ὅς