aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 441
διʼ ὃν τῆς μὲν χρείας ἀεὶ δούλους εἶναι , τῶν δʼ εὐεργετῶν δεσπότας , ἂν τύχωσι , γίγνεσθαι δοκεῖ μοί τις αὐτοὺς ἂν εἰπεῖν ὀρθῶς . ἆρʼ οὖν οὐδὲ Θηβαίους ἔστʼ εἰκὸς ἡμῖν χάριν εἴσεσθαι , ἂν μετὰ τούτων ἐπʼ ἐκείνους ἔλθωμεν ; ἀλλὰ μάλιστα μὲν εἰ καὶ γίγνοιτό τις ἀγνωμοσύνη καὶ διενεχθῆναι δέοι ψευσθέντας δόξης , Θηβαίους ἔγωγʼ ἂν ἑλοίμην τὸ ἐμαυτοῦ μέρος πολὺ μᾶλλον , οὓς καὶ πρότερον Μυρωνίδης τοὺς πρεσβυτάτους τῶν πολιτῶν ἐξαγαγὼν μετὰ πάντων Βοιωτῶν παρεστήσατο ῥᾳδίως , ἢ Λακεδαιμονίους , ὑφʼ ὧν ἃ πεπόνθαμεν ἴσμεν . χωρὶς γὰρ τῶν ἄλλων Θηβαίοις μὲν , ἐὰν ἀγνωμονῶσί τι πρὸς ἡμᾶς , πολλοὺς ἔσεσθαι τοὺς οὐκ ἐπιτρέψοντας ἡγοῦμαι , μάλιστα δʼ οἷς νῦν χρῶνται τοὺς Ἀρκάδας καὶ τοὺς Ἀργείους καὶ τοὺς ἄλλους , οἳ τοῦτον τὸν τρόπον ἂν ἴδωσιν αὐτοὺς προσφερομένους τοῖς συμμάχοις , ἀδίκημα κοινὸν ποιήσονται καὶ μιᾷ γνώμῃ πάντες ὡς ἡμᾶς μεταστήσονται . Λακεδαιμόνιοι δʼ ἂν αὐξηθῶσι διʼ ἡμῶν καὶ μὴ δικαίως μηδʼ ἁπλῶς ἡμῖν προσφέρωνται , πῶς ἀπαντήσομεν αὐτοῖς , ἢ τί ποιήσομεν ; μεμψόμεθα ἐν τοῖς Ἕλλησιν ; ἢ διʼ αὐτοὺς καὶ βοήθειαν αἰτήσομεν ; ἢ τί ποιήσομεν ἰσχυροτέρους αὐτοὺς φάσκοντες εἶναι ; ἀλλʼ ὁ πρὸς τοῦτʼ ἂν λόγος ἐλθὼν σαφὴς καὶ γνώριμος . ὑμεῖς , ὦ καλῶς φρονεῖν φάσκοντες , τούτους τοὺς ἀνθρώπους ἐξὸν ὑμῖν εἰς πᾶν ἀσθενείας ἀγαγεῖν καὶ χρῆσθαι κοσμίοις , οὐ μόνον οὐκ αὐτοὶ τοῦτʼ ἐποιήσατε , ἀλλὰ καὶ Θηβαίους διεκωλύσατε καὶ προὔδοτε συμμάχους ὄντας . τί οὖν νῦν καταιτιᾶσθε τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν πλεονεξίαν οὓς αὐτοὶ καθʼ ὑμῶν αὐτῶν καὶ κατὰ τῶν ἄλλων ἠσκήσατε ; ὅτι δὲ , ὦ Ἀθηναῖοι , καὶ ἀδεὲς καθαρῶς τὸ γοῦν τῶν Θηβαίων ἐστὶ δέος οἶμαι δείξειν . λογίζεσθε γάρ . Θηβαῖοι πρὶν παθεῖν ὁτιοῦν ὑφʼ ἡμῶν ἀγαθὸν , μᾶλλον δὲ ἐν χερσὶν ἔτι τῶν προσκρουσμάτων ὄντων , οὐ μόνον οὐκ ἦλθον εἰς Πειραιᾶ , κελευόντων Λακεδαιμονίων , ἀλλʼ ἔτι καὶ τῆς τυραννίδος καταστάσης , ἣ καὶ μικρὸν χρόνον εἰ προσδιήρκεσεν , οὐκέτʼ ἂν ἀντέσχεν ἡ πόλις , πάντων ἄριστοι περὶ ἡμᾶς ἐγένοντο . παρασχόντες γὰρ οἰκείαν καὶ φίλην τὴν σφετέραν αὐτῶν πόλιν , ἀζήμιον καὶ ἄλυπον τὸ μετοικεῖν ἀπέφηναν ,
Lemmas: διά ὅς ὁ μέν χρεία ἀεί δοῦλος εἰμί , ὁ δέ εὐεργέτης δεσπότης , ἐάν τυγχάνω , γίγνομαι δοκέω ἐγώ τις αὐτός ἄν λέγω ὀρθός . ἆρα οὖν οὐδέ Θηβαῖος εἰμί ἔοικα ἐγώ χάρις οἶδα , ἐάν μετά οὗτος ἐπί ἐκεῖνος ἔρχομαι ; ἀλλά μάλα μέν εἰ καί γίγνομαι τις ἀγνωμοσύνη καί διαφέρω δέω ψεύδω δόξα , Θηβαῖος ἐγώ ἄν αἱρέω ὁ ἐμαυτοῦ μέρος πολύς μάλα , ὅς καί πρότερος Μυρωνίδης ὁ πρέσβυς ὁ πολίτης ἐξάγω μετά πᾶς Βοιωτός παρίστημι ῥᾴδιος , ἤ Λακεδαιμόνιος , ὑπό ὅς ὅς πάσχω οἶδα . χωρίς γάρ ὁ ἄλλος Θηβαῖος μέν , ἐάν ἀγνωμονέω τις πρός ἐγώ , πολύς εἰμί ὁ οὐ ἐπιτρέπω ἡγέομαι , μάλα δέ ὅς νῦν χράω ὁ Ἀρκάς καί ὁ Ἀργεῖος καί ὁ ἄλλος , ὅς οὗτος ὁ τρόπος ἐάν ὁράω αὐτός προσφέρω ὁ σύμμαχος , ἀδίκημα κοινός ποιέω καί εἷς γνώμη πᾶς ὡς ἐγώ μεθίστημι . Λακεδαιμόνιος δέ ἐάν αὐξάνω διά ἐγώ καί μή δίκαιος μηδέ ἁπλῶς ἐγώ προσφέρω , πῶς ἀπαντάω αὐτός , ἤ τίς ποιέω ; μέμφομαι ἐν ὁ Ἕλλην ; ἤ διά αὐτός καί βοήθεια αἰτέω ; ἤ τίς ποιέω ἰσχυρός αὐτός φάσκω εἰμί ; ἀλλά ὁ πρός οὗτος ἄν λόγος ἔρχομαι σαφής καί γνώριμος . σύ , ὦ καλός φρονέω φάσκω , οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἔξεστι σύ εἰς πᾶς ἀσθένεια ἄγω καί χράω κόσμιος , οὐ μόνος οὐ αὐτός οὗτος ποιέω , ἀλλά καί Θηβαῖος διακωλύω καί προδίδωμι σύμμαχος εἰμί . τίς οὖν νῦν καταιτιάομαι ὁ ἰσχύς καί ὁ πλεονεξία ὅς αὐτός κατά σύ αὐτός καί κατά ὁ ἄλλος ἀσκέω ; ὅτι δέ , ὦ Ἀθηναῖος , καί ἀδεής καθαρός ὁ γοῦν ὁ Θηβαῖος εἰμί δέος οἴομαι δείκνυμι . λογίζομαι γάρ . Θηβαῖος πρίν πάσχω ὁστισοῦν ὑπό ἐγώ ἀγαθός , μάλα δέ ἐν χείρ ἔτι ὁ πρόσκρουσμα εἰμί , οὐ μόνος οὐ ἔρχομαι εἰς Πειραιεύς , κελεύω Λακεδαιμόνιος , ἀλλά ἔτι καί ὁ τυραννίς καθίστημι , ὅς καί μικρός χρόνος εἰ προσδιαρκέω , οὐκέτι ἄν ἀντέχω ὁ πόλις , πᾶς ἀγαθός περί ἐγώ γίγνομαι . παρέχω γάρ οἰκεῖος καί φίλος ὁ σφέτερος αὐτός πόλις , ἀζήμιος καί ἄλυπος ὁ μετοικέω ἀποφαίνω ,