aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 446
καὶ δικαιότερον δήπουθεν , ὦ Δήμητερ , Ἀθηναίους ὄντας τὰ αὑτῶν περιστέλλειν ἐστὶν ἢ τὰ Λακεδαιμονίων . ἥσθην δὲ ἐφʼ οἷς Ἡρακλέους καὶ τῶν Ἡρακλέους παίδων ἐμνήσθη τις , ὥσπερ εἰς Λακεδαιμονίους , ἀλλʼ οὐκ εἰς Θηβαίους πολὺ μᾶλλον ταῦθʼ ἡμῖν πεφιλοτιμημένα , εἰ μὴ καὶ τὸν Ἰόλεων Σπαρτιάτην ἀποφαίνουσι . θαυμάζω δʼ ὅπως οὐ καὶ τὸν Οἰδίπουν προσέθηκαν ὡς ἐδεξάμεθα , οὐδὲ καὶ τοῦτο εἰς τὴν Λακεδαιμονίων τιμὴν ἀνήνεγκαν . ἐγὼ δʼ εὖ οἶδʼ ὅτι καὶ ταῦτα καὶ πολὺ πλείω τούτων κοινὰ πρὸς Θηβαίους ἂν ὑμῖν ἐπέπρακτο , εἰ τοιαῦται παρέπιπτον ἀφορμαί . καὶ οὐκ ἐμὲ λέληθεν ὅτι καὶ τούτων ἕκαστον τῶν νῦν ὑπαρχόντων ἦν ὅτʼ ἄπρακτον ἦν , ἀλλʼ ὅμως ἐπὶ καιρῶν ἕκαστα ἐγένετο . οὐ μὴν οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν τοιοῦτος καιρὸς ὑπῆρξεν οἷός περ ὁ τῶν νῦν ἔργων τούτων . νυνὶ γὰρ εἰς ὑμᾶς πάντʼ ἀνάκειται τὰ τῶν Ἑλλήνων . μένουσι μὲν Θηβαῖοι πιστοὶ καίπερ εὐτυχηκότες , Λακεδαιμόνιοι δὲ ὑποκεχωρήκασιν . ὑπάρχει δʼ ὁμοῦ Θηβαίοις τὰ πιστὰ φυλάξαι καὶ δίκην παρὰ τῶν πολεμησάντων ὑμᾶς λαβόντας προεστάναι τὸ λοιπὸν τῆς Ἑλλάδος ἀσφαλῶς μετὰ τοῦ δεῖξαι πᾶσιν ἀνθρώποις περὶ τῆς πόλεως τὰ κάλλιστα , τοὺς ἐπιβουλεύσαντας ὅπως μεταχειρίζεται , καὶ τοῖς ὑπάρξασί τινος εὐεργεσίας ὅπως χρῆται διὰ τέλους . ὀλίγου δέω λέγειν οὐδὲ φιλάνθρωποι φανῆναι δυνήσεσθε , εἰ μὴ καὶ πρότερον χαλεποὶ γίγνεσθε . ἂν γὰρ ἐπεξελθόντες τῷ πολέμῳ μέχρι παντὸς καὶ παραλαβόντες τοὺς ἄνδρας , τὴν πόλιν , τὰ κτήματα , τηνικαῦτα σώσητε , ἔχοντες ὅ τι ἂν βούλησθε χρήσασθαι , τότʼ αἰσθήσονται τῆς φιλανθρωπίας ὑπὸ τοῦ καιροῦ Λακεδαιμόνιοι , καίπερ οὐκ ὄντες οἷοι τῶν εὖ ποιούντων αἰσθάνεσθαι . τόθʼ ὁμοῦ καὶ ἄνδρας καὶ δικαίους νομιοῦσιν ἅπαντες ὑμᾶς . μέμνησθε , ὦ Ἀθηναῖοι , τῆς ἐν Σικελίᾳ συμφορᾶς · τότε Συρακοσίοις παρόντες οὗτοι Λακεδαιμόνιοι νενικηκόσιν οὐ παρὰ μικρὸν , ἀλλʼ ὡς καὶ τὰς ναῦς ἡμῶν ἁπάσας διεφθαρκέναι καὶ ὅπλα καὶ σώματα εἰληφέναι τὰ μὲν ἐν τῇ θαλάττῃ , τὰ δὲ ἐν τῇ γῇ , καὶ μηδὲν ὧν ἂν εὔξαντο ἐνδεῖν
Lemmas: καί δίκαιος δήπουθεν , ὦ Δημήτηρ , Ἀθηναῖος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ περιστέλλω εἰμί ἤ ὁ Λακεδαιμόνιος . ἥδομαι δέ ἐπί ὅς Ἡρακλῆς καί ὁ Ἡρακλῆς παῖς μιμνῄσκω τις , ὥσπερ εἰς Λακεδαιμόνιος , ἀλλά οὐ εἰς Θηβαῖος πολύς μάλα οὗτος ἐγώ φιλοτιμέομαι , εἰ μή καί ὁ Ἰόλευς Σπαρτιάτης ἀποφαίνω . θαυμάζω δέ ὅπως οὐ καί ὁ Οἰδίπους προστίθημι ὡς δέχομαι , οὐδέ καί οὗτος εἰς ὁ Λακεδαιμόνιος τιμή ἀναφέρω . ἐγώ δέ εὖ οἶδα ὅτι καί οὗτος καί πολύς πολύς οὗτος κοινός πρός Θηβαῖος ἄν σύ πράσσω , εἰ τοιοῦτος παραπίπτω ἀφορμή . καί οὐ ἐγώ λανθάνω ὅτι καί οὗτος ἕκαστος ὁ νῦν ὑπάρχω εἰμί ὅτε ἄπρακτος εἰμί , ἀλλά ὅμως ἐπί καιρός ἕκαστος γίγνομαι . οὐ μήν οὐδείς ὁ ἔμπροσθεν τοιοῦτος καιρός ὑπάρχω οἷος περ ὁ ὁ νῦν ἔργον οὗτος . νυνί γάρ εἰς σύ πᾶς ἀνάκειμαι ὁ ὁ Ἕλλην . μένω μέν Θηβαῖος πιστός καίπερ εὐτυχέω , Λακεδαιμόνιος δέ ὑποχωρέω . ὑπάρχω δέ ὁμοῦ Θηβαῖος ὁ πιστός φυλάσσω καί δίκη παρά ὁ πολεμέω σύ λαμβάνω προΐστημι ὁ λοιπός ὁ Ἑλλάς ἀσφαλής μετά ὁ δείκνυμι πᾶς ἄνθρωπος περί ὁ πόλις ὁ καλός , ὁ ἐπιβουλεύω ὅπως μεταχειρίζω , καί ὁ ὑπάρχω τις εὐεργεσία ὅπως χράω διά τέλος . ὀλίγος δέω λέγω οὐδέ φιλάνθρωπος φαίνω δύναμαι , εἰ μή καί πρότερος χαλεπός γίγνομαι . ἐάν γάρ ἐπεξέρχομαι ὁ πόλεμος μέχρι πᾶς καί παραλαμβάνω ὁ ἀνήρ , ὁ πόλις , ὁ κτῆμα , τηνικαῦτα σῴζω , ἔχω ὅς τις ἄν βούλομαι χράω , τότε αἰσθάνομαι ὁ φιλανθρωπία ὑπό ὁ καιρός Λακεδαιμόνιος , καίπερ οὐ εἰμί οἷος ὁ εὖ ποιέω αἰσθάνομαι . τότε ὁμοῦ καί ἀνήρ καί δίκαιος νομίζω ἅπας σύ . μιμνῄσκω , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ ἐν Σικελία συμφορά · τότε Συρακούσιος πάρειμι οὗτος Λακεδαιμόνιος νικάω οὐ παρά μικρός , ἀλλά ὡς καί ὁ ναῦς ἐγώ ἅπας διαφθείρω καί ὅπλον καί σῶμα λαμβάνω ὁ μέν ἐν ὁ θάλασσα , ὁ δέ ἐν ὁ γῆ , καί μηδείς ὅς ἄν εὔχομαι ἐνδέω