aelius-aristides.leuktriko-s-b-u-pe-r-qhbai-wn-prw-tos 438
γε πράως καὶ μετρίως ; οὐκ ἂν φαῖεν οἱ πεπειραμένοι . εὑρεθήσονται γὰρ τῶν ἐκ προφανοῦς ἐχθρῶν πολὺ μείζω δίκην δεδωκότες αὐτῶν ἔνιοι , καὶ τοῦτο οὐδʼ ἂν εἷς ὑμῖν ἐπιτιμήσειεν οὐδὲ μέμψαιτο δικαίως . ὅλως μὲν γὰρ οὐκ ἔστι φέρειν ἀδικούμενον , τὸ δʼ ὑφʼ ὧν ἥκιστα ἐχρῆν ἀπαραίτητον τὴν ὀργὴν παρίστησι . μὴ τοίνυν ἃ τοῖς ἄλλοις δίκαια ὡρίσατε , αὐτοὶ ταῦτα ὑπερβαίνοντες φανῆτε , ἀλλὰ λογίζεσθε ὅτι ἐκείνων μέν τισι καὶ πρόφασίς τις ὕπεστι διʼ ἣν τύχοιεν ἄν ποτε συγγνώμης , οἷον μείζους εἶναι τοὺς φόρους , ἐλαύνεσθαι , παρεκλέγειν ἰδίᾳ τινὰς αὐτοὺς , τὰ τοιαῦτα , ἐφʼ ὑμῶν δʼ οὐδʼ ἂν εἷς εἴποι τοιοῦτον οὐδὲν , οὐδέ γε ἔχοιτʼ ἂν αὐτοί . πῶς οὖν οὐχ ὑπερβολὴν δεῖ τινα πίστεως εἶναι ; οὐ γὰρ δή που γενναῖόν γʼ εἶναι φήσομεν μέχρι τούτου τισὶ συμπράττειν μέχρι ἄν τι χρηστὸν πράξωσι , τηνικαῦτα δʼ ἐχθροὺς γίγνεσθαι μεταβάλλοντας αὐτοὺς ὥσπερ ἠδικημένους . ὅλως μὲν γὰρ τὸ ἐγκαταλιπεῖν τοὺς φίλους , ἐάν τε ἀτυχοῦντας ἐάν τε εὖ πράττοντας , τῆς αὐτῆς αἰσχύνης ἐστὶν ὄνομα · ἔπειτα τοσούτῳ χεῖρον ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ καὶ πονηρότερον τὸ τοῖς εὐτυχοῦσιν ἀπίστους εἶναι , ὅσῳπερ οἱ μὲν τοὺς ἐν ταῖς συμφοραῖς προϊέμενοι κἂν ἀδυναμίαν εἰπεῖν ἔχοιεν , διʼ ἣν οὐχ οἷοί τʼ εἰσὶν αὐτοὺς ἐξελέσθαι , οἱ δὲ τοῖς εὖ πράττουσι δυσμεναίνοντες φθόνου καὶ βασκανίας καὶ οὐδεμιᾶς πολιτικῆς αἰτίας δόξαν σχοῖεν ἂν λοιπήν · ὃ πάνθʼ ὑπεραίρει τὰ ἐξ ἀνθρώπων ὀνείδη . ὥσπερ γὰρ , οἶμαι , κυβερνήτῃ παρὰ μὲν τὸν χειμῶνα καὶ τὸν σκηπτὸν ἀφέντι τὴν ναῦν συγγνώμη , οὐρίᾳ δὲ παρὸν πλεῖν προεμένῳ κατηγόρημα καὶ μέμψις ἄφυκτός ἐστιν , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων αἱ μὲν δυσκολίαι τῶν καιρῶν ἀπολογίας ἐνδιδόασι τοῖς ἀφεστηκόσιν , αἱ δʼ ἐν ταῖς εὐτυχίαις ἀγνωμοσύναι σαφῆ καὶ καθαρὰν τὴν μέμψιν ἐργάζονται . ἔπειτʼ ἔμοιγε οὐδὲ ἀνοητότερον οὐδὲν φαίνεται ἢ τὸ τῶν μὲν πόνων καὶ τῶν κακῶν κοινωνεῖν ἐθέλειν τοῖς δεομένοις , ὅταν δʼ ὁ τοῦ κομίζεσθαι τοὺς καρποὺς καιρὸς ἔλθῃ , τότε ἄλλους μεθʼ ὅτων τις πάλιν ταλαιπωρήσεται ζητεῖν . πρὸς δὲ οὐδʼ ὁρῶ τὸ πέρας . εἰ γὰρ τοὺς μὲν κρατουμένους ἀεὶ προσδεξόμεθα , ἐπειδὰν δὲ καταστήσωμεν αὐτοὺς οὗ
Lemmas: γε πρᾶος καί μέτριος ; οὐ ἄν φημί ὁ πειράω . εὑρίσκω γάρ ὁ ἐκ προφανής ἐχθρός πολύς μέγας δίκη δίδωμι αὐτός ἔνιοι , καί οὗτος οὐδέ ἄν εἷς σύ ἐπιτιμάω οὐδέ μέμφομαι δίκαιος . ὅλος μέν γάρ οὐ εἰμί φέρω ἀδικέω , ὁ δέ ὑπό ὅς ἦκα χρή ἀπαραίτητος ὁ ὀργή παρίστημι . μή τοίνυν ὅς ὁ ἄλλος δίκαιος ὁρίζω , αὐτός οὗτος ὑπερβαίνω φαίνω , ἀλλά λογίζομαι ὅτι ἐκεῖνος μέν τις καί πρόφασις τις ὕπειμι διά ὅς τυγχάνω ἄν ποτέ συγγνώμη , οἷος μέγας εἰμί ὁ φόρος , ἐλαύνω , παρεκλέγω ἴδιος τις αὐτός , ὁ τοιοῦτος , ἐπί σύ δέ οὐδέ ἄν εἷς λέγω τοιοῦτος οὐδείς , οὐδέ γε ἔχω ἄν αὐτός . πῶς οὖν οὐ ὑπερβολή δέω τις πίστις εἰμί ; οὐ γάρ δή που γενναῖος γε εἰμί φημί μέχρι οὗτος τις συμπράσσω μέχρι ἄν τις χρηστός πράσσω , τηνικαῦτα δέ ἐχθρός γίγνομαι μεταβάλλω αὐτός ὥσπερ ἀδικέω . ὅλος μέν γάρ ὁ ἐγκαταλείπω ὁ φίλος , ἐάν τε ἀτυχέω ἐάν τε εὖ πράσσω , ὁ αὐτός αἰσχύνη εἰμί ὄνομα · ἔπειτα τοσοῦτος κακός ἐγώ γοῦν δοκέω καί πονηρός ὁ ὁ εὐτυχέω ἄπιστος εἰμί , ὅσος ὁ μέν ὁ ἐν ὁ συμφορά προίημι ἄν ἀδυναμία λέγω ἔχω , διά ὅς οὐ οἷος τε εἰμί αὐτός ἐξαιρέω , ὁ δέ ὁ εὖ πράσσω δυσμεναίνω φθόνος καί βασκανία καί οὐδείς πολιτικός αἰτία δόξα ἔχω ἄν λοιπός · ὁ πᾶς ὑπεραίρω ὁ ἐκ ἄνθρωπος ὄνειδος . ὥσπερ γάρ , οἴομαι , κυβερνήτης παρά μέν ὁ χειμών καί ὁ σκηπτός ἀφίημι ὁ ναῦς συγγνώμη , οὐρία δέ πάρειμι πλέω προίημι κατηγόρημα καί μέμψις ἄφυκτος εἰμί , οὕτως καί ἐπί ὁ τοιοῦτος ὁ μέν δυσκολία ὁ καιρός ἀπολογία ἐνδίδωμι ὁ ἀφίστημι , ὁ δέ ἐν ὁ εὐτυχία ἀγνωμοσύνη σαφής καί καθαρός ὁ μέμψις ἐργάζομαι . ἔπειτα ἐγώ οὐδέ ἀνόητος οὐδείς φαίνω ἤ ὁ ὁ μέν πόνος καί ὁ κακός κοινωνέω ἐθέλω ὁ δέω , ὅταν δέ ὁ ὁ κομίζω ὁ καρπός καιρός ἔρχομαι , τότε ἄλλος μετά ὅστις τις πάλιν ταλαιπωρέω ζητέω . πρός δέ οὐδέ ὁράω ὁ πέρας . εἰ γάρ ὁ μέν κρατέω ἀεί προσδέχομαι , ἐπειδάν δέ καθίστημι αὐτός οὗ