aelius-aristides.lalia-ei-s-asklhpio-n 39
κατακλίσεις ἀπόρους ὁδῶν μήκεσιν ἰώμενος , τροφῆς δʼ ἐνδείᾳ συνεχεῖ τὰς ἀμυθήτους καθάρσεις προστιθεὶς , ἀναπνεῖν δὲ ἀποροῦντι λέγειν καὶ γράφειν προστάττων , ὥστʼ εἴ τι καὶ τοῖς οὕτω θεραπευθεῖσιν ἔπεστιν αὔχημα , μηδʼ ἡμᾶς ἀμοίρους εἶναι τούτου . καὶ μὴν οἱ μὲν καρτερήσεις ἑαυτῶν διηγοῦνται καὶ ὅσα καὶ οἷα ὑπέμειναν τοῦ θεοῦ καθηγουμένου , οἱ δὲ ὡς ῥᾳστώνην εὕροντο ὧν ἐδέοντο . ἡμῖν δὲ πλεῖστα μὲν δή που κεκαρτέρηται κατὰ πολλοὺς καὶ παντοδαποὺς τρόπους , τὰ δὲ πάνυ κούφως ἐν ἡδονῇ γεγένηται , ὡς μηδαμοῦ τοὺς τρυφῶντας ἂν εἶναι , εἰ βούλοιο ἀντεξετάζειν . καὶ τὰς μὲν ἄλλας ἂν ἔχων εἰπεῖν πόλεις Ἀσίας καὶ Εὐρώπης καὶ τὰς περὶ ταύτας ὁμιλίας καὶ συνευφραινομένων ὡς ἐπʼ οἰκείοις ἀγαθοῖς , πῶς οὐκ ἐπέκεινα τρυφῆς θήσομαι ; τί δʼ ἂν εἴποις θορύβους ἐν βουλευτηρίοις καὶ σπουδὰς ἔξω παραδείγματος , τὸ δὲ καὶ πρὶν εἰπεῖν ὁτιοῦν πεπιστεῦσθαι προέχειν ; ἆρʼ οὐ θεία τις χάρις καὶ τὰ πρῶτα τῆς ῥᾳστώνης ἔχουσα ; φαίην ἂν ἔγωγε , εἴπερ εἴη μεμνῆσθαι τῶν κρειττόνων . ἤδη τοίνυν τινῶν ἤκουσα λεγόντων ὡς αὐτοῖς πλέουσι καὶ θορυβουμένοις φανεὶς ὁ θεὸς χεῖρα ὤρεξεν . ἕτεροι δέ γε φήσουσιν ὡς πράγματα ἄττα κατώρθωσαν ὑποθήκαις ἀκολουθήσαντες τοῦ θεοῦ . οὐδὲ ταῦτα ἀκούειν μᾶλλον ἢ λέγειν ἔχομεν πεπειραμένοι . ὅσα δʼ αὐτῶν οἷόν τε ἀπομνημονεῦσαι ἐν τοῖς ἱεροῖς καὶ ταῦτα ἔνεστι λόγοις . ἀλλὰ καὶ σοφίσματα πυκτικὰ πύκτῃ τινὶ τῶν ἐφʼ ἡμῶν ἐγκαθεύδοντι προειπεῖν λέγεται τὸν θεόν · οἷς ἔδει χρησάμενον καταβαλεῖν τινα τῶν πάνυ λαμπρῶν ἀνταγωνιστῶν . μαθήματα δὲ ἡμῖν γε καὶ μέλη καὶ λόγων ὑποθέσεις καὶ πρὸς τούτοις ἐννοήματα αὐτὰ καὶ τὴν λέξιν , ὥσπερ οἱ τοῖς παισὶ τὰ γράμματα . ἐπιθεὶς τοίνυν ὥσπερ κεφάλαιον τῶν εὐεργεσιῶν τοῦ θεοῦ καὶ δὴ κατακλείσω τὸν λόγον ἐνταῦθά που . ἐμοὶ γὰρ , ὦ δέσποτα Ἀσκληπιὲ , πολλὰ καὶ παντοῖα ,
Lemmas: κατάκλισις ἄπορος ὁδός μῆκος ἰάομαι , τροφή δέ ἔνδεια συνεχής ὁ ἀμύθητος κάθαρσις προστίθημι , ἀναπνέω δέ ἀφοράω λέγω καί γράφω προστάσσω , ὥστε εἰ τις καί ὁ οὕτως θεραπεύω ἔπειμι αὔχημα , μηδέ ἐγώ ἄμοιρος εἰμί οὗτος . καί μήν ὁ μέν καρτέρησις ἑαυτοῦ διηγέομαι καί ὅσος καί οἷος ὑπομένω ὁ θεός καθηγέομαι , ὁ δέ ὡς ῥᾳστώνη εὑρίσκω ὅς δέω . ἐγώ δέ πολύς μέν δή που καρτερέω κατά πολύς καί παντοδαπός τρόπος , ὁ δέ πάνυ κοῦφος ἐν ἡδονή γίγνομαι , ὡς μηδαμοῦ ὁ τρυφάω ἄν εἰμί , εἰ βούλομαι ἀντεξετάζω . καί ὁ μέν ἄλλος ἄν ἔχω λέγω πόλις Ἀσία καί Εὐρώπη καί ὁ περί οὗτος ὁμιλία καί συνευφραίνω ὡς ἐπί οἰκεῖος ἀγαθός , πῶς οὐ ἐπέκεινα τρυφή τίθημι ; τίς δέ ἄν λέγω θόρυβος ἐν βουλευτήριον καί σπουδή ἔξω παράδειγμα , ὁ δέ καί πρίν λέγω ὁστισοῦν πιστεύω προέχω ; ἆρα οὐ θεῖος τις χάρις καί ὁ πρῶτος ὁ ῥᾳστώνη ἔχω ; φημί ἄν ἐγώ , εἴπερ εἰμί μιμνῄσκω ὁ κρατύς . ἤδη τοίνυν τις ἀκούω λέγω ὡς αὐτός πλέω καί θορυβέω φαίνω ὁ θεός χείρ ὀρέγω . ἕτερος δέ γε φημί ὡς πρᾶγμα τις κατορθόω ὑποθήκη ἀκολουθέω ὁ θεός . οὐδέ οὗτος ἀκούω μάλα ἤ λέγω ἔχω πειράω . ὅσος δέ αὐτός οἷος τε ἀπομνημονεύω ἐν ὁ ἱερός καί οὗτος ἔνειμι λόγος . ἀλλά καί σόφισμα πυκτικός πύκτης τις ὁ ἐπί ἐγώ ἐγκαθεύδω προλέγω λέγω ὁ θεός · ὅς δέω χράω καταβάλλω τις ὁ πάνυ λαμπρός ἀνταγωνιστής . μάθημα δέ ἐγώ γε καί μέλος καί λόγος ὑπόθεσις καί πρός οὗτος ἐννόημα αὐτός καί ὁ λέξις , ὥσπερ ὁ ὁ παῖς ὁ γράμμα . ἐπιτίθημι τοίνυν ὥσπερ κεφάλαιος ὁ εὐεργεσία ὁ θεός καί δή κατακλείω ὁ λόγος ἐνταῦθα που . ἐγώ γάρ , ὦ δεσπότης Ἀσκληπιός , πολύς καί παντοῖος ,