aelius-aristides.kata-tw-n-e-corxoume-nwn 403
ὁρμηθεὶς ἐκ τῶν περὶ τῆς Ἐριφύλης λόγων ὦ πόποι φησὶν οἷʼ ἀπατᾶται φροντὶς ἐπαμερίων οὐκ εἰδυῖα · ὁ δʼ ἄνω καὶ κάτω δή που διορίζεται καὶ δείκνυσι τὰ ἁμαρτήματα ὡς ἀκούσια καὶ ὅτι οὐδεὶς ἑκὼν φαῦλος . μηδʼ ἡμεῖς ὑπὸ τούτων πειθώμεθα , ὡς ἄρʼ ἔχοντές τι βέλτιον παρʼ ἑαυτοῖς , εἶθʼ ἑκόντες τοῦτʼ ἀφέντες τὸ χεῖρον ἀλλάττονται . οὔκουν χρυσόν γʼ ἂν ἔχοντες ἠλλάττοντο μόλιβδον ἀντʼ αὐτοῦ , οὐδʼ εἰ πάντες ἄνθρωποι κροτήσειν ἔμελλον · οὐδὲ μελίνην ἀντὶ πυρῶν , οὐδʼ ἀντʼ οἴνου τρύγα καὶ ταύτην σαπρὰν , οἶμαι δὲ οὐδὲ ψίαθον ἀντὶ ξυστίδος , οὐδʼ αὖ βύρσης ὄζειν , μύρων ἐξόν . ἀλλὰ ταῦτʼ ἐστὶν ἀνθρώπων ὑποκοριζομένων τὴν αὑτῶν φαυλότητα καὶ δυστυχίαν , οἳ τὸ μὲν δίκαιον , οἶμαι , καὶ ἀληθὲς οὐκ ἐθέλουσι λέγειν , ὅτι τὴν ὀρθὴν οὔτʼ ἴσασιν οὔτε δύνανται πορεύεσθαι , φασὶ δὲ τοῖς ἀκροαταῖς χαριζόμενοι ταῦτα ποιεῖν , ὥσπερ ἂν εἰ τῶν ὑποκριτῶν οἱ ἐκπίπτοντες καὶ μὴ δυνάμενοι τὸ δρᾶμα περαίνειν κατὰ φύσιν τοῖς θεαταῖς φάσκοιεν χαριζόμενοι ταῦτα ποιεῖν . καὶ συρίττεσθαί γε καὶ κλώζεσθαι ὑπʼ αὐτῶν τῶν θεατῶν ἀντὶ ταύτης τῆς χάριτος φαίη τις ἄν . οὐκοῦν καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῶν ἀκροατῶν . ἀλλὰ μή πω ταῦτα . ἀλλὰ τί κωλύει καὶ τοὺς πτωχοὺς τοὺς τὰ ῥάκια ἀμπεχομένους οἴκοι μὲν αὑτοῖς ἕτερʼ εἶναι φάσκειν πάνυ γενναῖα ἱμάτια , πρὸς δὲ τοὺς ἔξω σχηματίζεσθαι ; οὐκοῦν ὅ γʼ αὐτὸς ποιητὴς , οὗ μικρῷ πρόσθεν ἐμνήσθην , ἔφη τὰ καλὰ τρέπειν ἔξω τοὺς ἀγαθούς . ὥστʼ εἰ μὲν ὡς περὶ καλλιόνων τῶν λόγων διαλέγονται , τί δεῖ τοῖς πολλοῖς ἐγκαλεῖν , εἰ τούτων ἐρῶσιν ; εἰ δʼ ὁμολογοῦσιν ἡμαρτῆσθαι , τοὐναντίον ἢ προσῆκε πράττουσι . πολὺ γὰρ μᾶλλον εἰκὸς ἦν αὐτοὺς ὅπως τι βέλτιον ἐροῦσι σκέψασθαι τῶν ἀκουσομένων καὶ συνησομένων ἕνεκα ἢ τὰ ὑπάρχοντα ἀγαθὰ ἀφανίζοντας τὰ χείρω δεικνύναι , καὶ ταῦτʼ ἐξεπίτηδες ποριζομένους . οὔκουν εἴς γε τὰς πομπὰς τὰ χείριστα ἔχοντες βαδίζομεν , ἀλλὰ κἂν
Lemmas: ὁρμάω ἐκ ὁ περί ὁ Ἐριφύλη λόγος ὦ πόποι φημί οἷος ἀπατάω φροντίς ἐπαμέριος οὐ οἶδα · ὁ δέ ἄνω καί κάτω δή που διορίζω καί δείκνυμι ὁ ἁμάρτημα ὡς ἀκούσιος καί ὅτι οὐδείς ἑκών φαῦλος . μηδέ ἐγώ ὑπό οὗτος πείθω , ὡς ἄρα ἔχω τις ἀγαθός παρά ἑαυτοῦ , εἶτα ἑκών οὗτος ἀφίημι ὁ κακός ἀλλάσσω . οὔκουν χρυσός γε ἄν ἔχω ἀλλάσσω μόλυβδος ἀντί αὐτός , οὐδέ εἰ πᾶς ἄνθρωπος κροτέω μέλλω · οὐδέ μελίνη ἀντί πυρός , οὐδέ ἀντί οἶνος τρύξ καί οὗτος σαπρός , οἴομαι δέ οὐδέ ψίαθος ἀντί ξυστίς , οὐδέ αὖ βύρσα ὄζω , μύρον ἔξεστι . ἀλλά οὗτος εἰμί ἄνθρωπος ὑποκορίζομαι ὁ ἑαυτοῦ φαυλότης καί δυστυχία , ὅς ὁ μέν δίκαιος , οἴομαι , καί ἀληθής οὐ ἐθέλω λέγω , ὅτι ὁ ὀρθός οὔτε οἶδα οὔτε δύναμαι πορεύω , φημί δέ ὁ ἀκροατής χαρίζω οὗτος ποιέω , ὥσπερ ἄν εἰ ὁ ὑποκριτής ὁ ἐκπίπτω καί μή δύναμαι ὁ δρᾶμα περαίνω κατά φύσις ὁ θεατής φάσκω χαρίζω οὗτος ποιέω . καί συρίζω γε καί κλώζω ὑπό αὐτός ὁ θεατής ἀντί οὗτος ὁ χάρις φημί τις ἄν . οὐκοῦν καί σύ ὑπό ὁ ἀκροατής . ἀλλά μή πω οὗτος . ἀλλά τίς κωλύω καί ὁ πτωχός ὁ ὁ ῥάκιον ἀμπέχω οἴκοι μέν ἑαυτοῦ ἕτερος εἰμί φάσκω πάνυ γενναῖος ἱμάτιον , πρός δέ ὁ ἔξω σχηματίζω ; οὐκοῦν ὁ γε αὐτός ποιητής , ὅς μικρός πρόσθεν μιμνῄσκω , φημί ὁ καλός τρέπω ἔξω ὁ ἀγαθός . ὥστε εἰ μέν ὡς περί καλός ὁ λόγος διαλέγω , τίς δέω ὁ πολύς ἐγκαλέω , εἰ οὗτος ἐράω ; εἰ δέ ὁμολογέω ἁμαρτάνω , ἐναντίος ἤ προσήκω πράσσω . πολύς γάρ μάλα ἔοικα εἰμί αὐτός ὅπως τις ἀγαθός λέγω σκοπέω ὁ ἀκούω καί συνίημι ἕνεκα ἤ ὁ ὑπάρχω ἀγαθός ἀφανίζω ὁ κακός δείκνυμι , καί οὗτος ἐξεπίτηδες πορίζω . οὔκουν εἰς γε ὁ πομπή ὁ κακός ἔχω βαδίζω , ἀλλά ἄν