aelius-aristides.kata-tw-n-e-corxoume-nwn 415
δʼ εὐθὺς καταγελῶσι , μᾶλλον δὲ καὶ παρʼ αὐτὴν τὴν θέαν οὕτω χαίρουσιν ὡς ἄν τινες παίζοντες . ἀλλʼ οὐδέν γʼ , οἶμαι , γελοῖον τιμιώτερον τῶν σπουδαίων , οὕτω πολλοῦ δεῖ τά γε δὴ καταγέλαστα ἔμπροσθεν ἄν ποτε τῶν σπουδαίων γενέσθαι . ἀλλὰ μὴν ὅπου καὶ αὐτὸ τὸ εὐδοξεῖν περὶ πολλοῦ ποιούμεθα ὑπὲρ τῆς εἰς ὕστερον μνήμης , ὧν γʼ ἐφʼ ἡμέρᾳ καὶ παραχρῆμα τέθνηκεν ἡ δόξα , ποῦ τις ἂν τούτους τιθείη ; νὴ Δίʼ ἀλλὰ καὶ Ἡρακλῆς ἐν Λυδοῖς ὠρχήσατο . οἱ δέ γʼ αὐτοὶ κἀκεῖνο μυθολογοῦσι περὶ Ἡρακλέους , ὅτι τὴν γυναῖκα τὴν αὑτοῦ καὶ τοὺς υἱεῖς ἀπέκτεινεν , οὐχ ὡς θέμις εἰπεῖν διατεθείς · ἃ τίς ἂν πείθοιτο εὖ φρονῶν ; σὺ δʼ οὖν εἰ τὰ μάλιστα πιστεύεις , ἀπόκριναί μοι πρὸς αὐτοῦ τοῦ Ἡρακλέους , εἰ καὶ αὐτὸς τούτου χάριν ἡδέως ἂν τὰ σαυτοῦ διαφθείραις . ἀλλʼ οὐκ ἐρεῖς . ἐγὼ δʼ εἰ μὲν ὠρχήσατο ἐν Λυδοῖς Ἡρακλῆς οὐκ ἔχω λέγειν , εἰ δʼ ἄρα , ἀλλὰ μιᾷ γε ἡμέρᾳ καὶ τῆς παιδιᾶς ἕνεκα καὶ ἅμα σκώπτων ἴσως τοὺς Λυδοὺς , καὶ τέταρτον εἴποιμʼ ἂν ὅτι οὐδέν γε χείρων ἐν οἷς ὠρχεῖτο ἐγίγνετο , ἀλλʼ ἦν ὅστις ἦν . οἶδα δὲ καὶ Λακωνικάς τινας ὀρχήσεις καὶ τραγικάς γʼ ἑτέρας , ἐμμελείας , οἶμαι , καλουμένας—οὐ γὰρ ἡ ὄρχησις αἰσχρὸν , ἀλλὰ τὸ αἰσχρὸν φευκτὸν πανταχοῦ — ἀλλʼ ὑμεῖς οὐκ ἐν Λυδοῖς , οὐδʼ εἰσάπαξ , οὐδὲ σκώπτοντες , οὐδʼ ὑγιαίνοντες τἄνδοθεν , ἀλλʼ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις ἁπάσας τὰς ἡμέρας ἐξορχεῖσθε , ἃ μὴ ὅτι τοῦ Ἡρακλέους , ἀλλʼ οὐδὲ τῆς Ὀμφάλης ἐπαινεῖν ἦν . τίσι δὲ καὶ προσήκων ὁ χαρακτήρ ; πότερον τοῖς περὶ τοὺς πολιτικοὺς καὶ ἀγωνιστικοὺς τῶν λόγων ; τἀναντία μέντἂν πάθοιεν τῷ Καινεῖ τῷ Θετταλῷ γυναῖκες ἐξ ἀνδρῶν γενόμενοι . ἀλλὰ τοῖς περὶ τὴν διαλεκτικήν ; χαρίεις γʼ ἂν οὖν εἴης , ὦ μάσθλης , ἐπὶ σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν καὶ καρτερίαν ἐν τούτῳ τῷ μέλει παρακαλῶν , οὐ καρτερῶν αὐτὸς μένειν ἐν τῇ τάξει τῶν λόγων , ὡσπερεὶ Σαρδανάπαλλος τῇ κερκίδι τὴν κρόκην ὠθῶν ᾖδε τοὺς εἰς τὴν μάχην παρακλητικούς . ἀλλʼ ἡγεμόσι δὴ πρέπων ὁ τρόπος ; ἀλλὰ τοῖς βασιλεῦσιν ;
Lemmas: δέ εὐθύς καταγελάω , μάλα δέ καί παρά αὐτός ὁ θέα οὕτως χαίρω ὡς ἄν τις παίζω . ἀλλά οὐδείς γε , οἴομαι , γέλοιος τίμιος ὁ σπουδαῖος , οὕτως πολύς δέω ὁ γε δή καταγέλαστος ἔμπροσθεν ἄν ποτέ ὁ σπουδαῖος γίγνομαι . ἀλλά μήν ὅπου καί αὐτός ὁ εὐδοξέω περί πολύς ποιέω ὑπέρ ὁ εἰς ὕστερον μνήμη , ὅς γε ἐπί ἡμέρα καί παραχρῆμα θνῄσκω ὁ δόξα , ποῦ τις ἄν οὗτος τίθημι ; νή Ζεύς ἀλλά καί Ἡρακλῆς ἐν Λυδός ὀρχέομαι . ὁ δέ γε αὐτός ἐκεῖνος μυθολογέω περί Ἡρακλῆς , ὅτι ὁ γυνή ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ υἱός ἀποκτείνω , οὐ ὡς θέμις λέγω διατίθημι · ὅς τίς ἄν πείθω εὖ φρονέω ; σύ δέ οὖν εἰ ὁ μάλα πιστεύω , ἀποκρίνω ἐγώ πρός αὐτός ὁ Ἡρακλῆς , εἰ καί αὐτός οὗτος χάριν ἡδύς ἄν ὁ σεαυτοῦ διαφθείρω . ἀλλά οὐ λέγω . ἐγώ δέ εἰ μέν ὀρχέομαι ἐν Λυδός Ἡρακλῆς οὐ ἔχω λέγω , εἰ δέ ἄρα , ἀλλά εἷς γε ἡμέρα καί ὁ παιδιά ἕνεκα καί ἅμα σκώπτω ἴσως ὁ Λυδός , καί τέταρτος λέγω ἄν ὅτι οὐδείς γε κακός ἐν ὅς ὀρχέω γίγνομαι , ἀλλά εἰμί ὅστις εἰμί . οἶδα δέ καί Λακωνικός τις ὄρχησις καί τραγικός γε ἕτερος , ἐμμέλεια , οἴομαι , καλέω γάρ ὁ ὄρχησις αἰσχρός , ἀλλά ὁ αἰσχρός φευκτός πανταχοῦ — ἀλλά σύ οὐ ἐν Λυδός , οὐδέ εἰσάπαξ , οὐδέ σκώπτω , οὐδέ ὑγιαίνω ἔνδοθεν , ἀλλά ἐν ἅπας ἄνθρωπος ἅπας ὁ ἡμέρα ἐξορχέομαι , ὅς μή ὅτι ὁ Ἡρακλῆς , ἀλλά οὐδέ ὁ Ὀμφάλη ἐπαινέω εἰμί . τίς δέ καί προσήκω ὁ χαρακτήρ ; πότερος ὁ περί ὁ πολιτικός καί ἀγωνιστικός ὁ λόγος ; ἐναντίος ἄν πάσχω ὁ Καινεύς ὁ Θεσσαλός γυνή ἐκ ἀνήρ γίγνομαι . ἀλλά ὁ περί ὁ διαλεκτικός ; χαρίεις γε ἄν οὖν εἰμί , ὦ μάσθλης , ἐπί σωφροσύνη καί ἀνδρεία καί καρτερία ἐν οὗτος ὁ μέλος παρακαλέω , οὐ καρτερέω αὐτός μένω ἐν ὁ τάξις ὁ λόγος , ὡσπερεί Σαρδανάπαλλος ὁ κερκίς ὁ κρόκη ὠθέω ἀείδω ὁ εἰς ὁ μάχη παρακλητικός . ἀλλά ἡγεμών δή πρέπω ὁ τρόπος ; ἀλλά ὁ βασιλεύς ;