aelius-aristides.kata-tw-n-e-corxoume-nwn 402
καταχρῶνται , πῶς ἐπαινεῖσθαί γʼ ἀξιοῦσι ; χωρὶς γὰρ ἔπαινός τε καὶ συγγνώμη , καὶ ὅτε μηδʼ αὐτοὶ σφᾶς αὐτοὺς ἐπαινοῦσι , σχολῇ γʼ ἂν παρὰ τοῖς ἄλλοις εἰκότως ἐπαινοῖντο . εἰ δʼ αὖ μηδέν ἐστι τοῦ τρόπου δυσχερὲς , ἀλλʼ ὀρθῶς ἔχει , τί δεῖ τοὺς πολλοὺς αἰτιᾶσθαι καὶ καταφεύγειν ἐπὶ ταύτην τὴν παραίτησιν , ἀλλʼ οὐ τὸν τρόπον ὡς ὀρθῶς ἔχει δεικνύναι ; ἀλλʼ οἶμαι , κομψοί τινές εἰσι καὶ διπλᾶ κρούουσιν , ἵνʼ ἐὰν μὲν ἕλωσι , ταύτῃ κεκρατηκότες ὦσιν , ἂν δὲ φωράσῃ τις , ἔχωσιν ἀναχώρησιν καὶ λέγωσιν ὡς οὐδʼ αὐτοὶ τὸ βέλτιον ἠγνόουν , ἀλλʼ ἑτέρων ἕνεχʼ ἡμάρτανον . ἔστι δὲ τοῦτο ἡ πρώτη καὶ μεγίστη ψῆφος , ἣν αὐτοὶ καθʼ αὑτῶν διʼ ὑπερβολὴν σοφίας φέρουσιν . ἐγὼ γὰρ εὐξαίμην ἂν μάλιστα μὲν καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν εὐδοκιμεῖν , τὴν δʼ οὖν ἀρχὴν ἀφʼ ἑστίας εἶναί μοι καὶ πείθειν ἐμαυτὸν πρῶτον , καὶ μὴ τὸ τῆς κυνὸς τῆς ἐν τῷ μύθῳ παθεῖν , μηδʼ ἐν ὅσῳ τὴν ἔξωθεν συλλέγω δόξαν , ἣν αὐτῷ μοι περὶ ἐμαυτοῦ προσῆκεν ἔχειν διαφθεῖραι , μηδὲ φθάσαι τὴν τοῦ φαῦλος εἶναι πίστιν κατʼ ἐμαυτοῦ λαβὼν , πρὶν τὴν τοῦ σπουδαῖος παρὰ τοῖς ἄλλοις βεβαιώσασθαι . τοσοῦτον δʼ ἔμοιγε ἀπολογίας ἀπέχειν δοκοῦσιν , ὅταν ταῦτα λέγωσιν , ὥστε δύʼ ἀνθʼ ἑνὸς ποιεῖν τὰ ἐγκλήμαθʼ ἑαυτοῖς , ἓν μὲν εἰ τοιαῦτʼ ἀσελγαίνουσι περὶ τοὺς λόγους , ἕτερον δὲ εἰ τούτου χάριν , ὡς ταύτῃ βελτίους κριθήσεσθαι μέλλοντες . καὶ μὴν ὅταν γε ὡς ἡμᾶς εὐθέως πιστεύσοντας οἷς πλάττονται καὶ τἀληθὲς οὐχὶ συνήσοντας παράγειν ζητῶσιν , ἄλλην αὖ τρίτην ταύτην ἀμαθίαν ἐμφανίζουσιν , εἰ μὴ νομίζουσι φωρᾶσθαι . τὸ δʼ , οἶμαι , τοιοῦτόν ἐστιν . οὐδεὶς ἑκὼν μεθίησι τὸ βέλτιστον · ἀλλὰ Πλάτων καὶ Πίνδαρος πολλαχῆ μὲν καὶ ἄλλῃ σοφοὶ , καὶ δὴ καὶ κατὰ τόνδε τὸν λόγον οὐχ ἥκιστα , ὁ μὲν οὑτωσὶ λέγων οὔτις ἑκὼν κακὸν εὕρετο καὶ πάλιν
Lemmas: καταχράω , πῶς ἐπαινέω γε ἀξιόω ; χωρίς γάρ ἔπαινος τε καί συγγνώμη , καί ὅτε μηδέ αὐτός σφεῖς αὐτός ἐπαινέω , σχολή γε ἄν παρά ὁ ἄλλος ἔοικα ἐπαινέω . εἰ δέ αὖ μηδείς εἰμί ὁ τρόπος δυσχερής , ἀλλά ὀρθός ἔχω , τίς δέω ὁ πολύς αἰτιάομαι καί καταφεύγω ἐπί οὗτος ὁ παραίτησις , ἀλλά οὐ ὁ τρόπος ὡς ὀρθός ἔχω δείκνυμι ; ἀλλά οἴομαι , κομψός τις εἰμί καί διπλόος κρούω , ἵνα ἐάν μέν αἱρέω , οὗτος κρατέω εἰμί , ἐάν δέ φωράω τις , ἔχω ἀναχώρησις καί λέγω ὡς οὐδέ αὐτός ὁ ἀγαθός ἀγνοέω , ἀλλά ἕτερος ἕνεκα ἁμαρτάνω . εἰμί δέ οὗτος ὁ πρῶτος καί μέγας ψῆφος , ὅς αὐτός κατά ἑαυτοῦ διά ὑπερβολή σοφία φέρω . ἐγώ γάρ εὔχομαι ἄν μάλα μέν καί παρά ὁ ἄλλος ἅπας εὐδοκιμέω , ὁ δέ οὖν ἀρχή ἀπό ἑστία εἰμί ἐγώ καί πείθω ἐμαυτοῦ πρῶτος , καί μή ὁ ὁ κύων ὁ ἐν ὁ μῦθος πάσχω , μηδέ ἐν ὅσος ὁ ἔξωθεν συλλέγω δόξα , ὅς αὐτός ἐγώ περί ἐμαυτοῦ προσήκω ἔχω διαφθείρω , μηδέ φθάνω ὁ ὁ φαῦλος εἰμί πίστις κατά ἐμαυτοῦ λαμβάνω , πρίν ὁ ὁ σπουδαῖος παρά ὁ ἄλλος βεβαιόω . τοσοῦτος δέ ἐγώ ἀπολογία ἀπέχω δοκέω , ὅταν οὗτος λέγω , ὥστε δύο ἀντί εἷς ποιέω ὁ ἔγκλημα ἑαυτοῦ , εἷς μέν εἰ τοιοῦτος ἀσελγαίνω περί ὁ λόγος , ἕτερος δέ εἰ οὗτος χάριν , ὡς οὗτος ἀγαθός κρίνω μέλλω . καί μήν ὅταν γε ὡς ἐγώ εὐθύς πιστεύω ὅς πλήσσω καί ἀληθής οὐ συνίημι παράγω ζητέω , ἄλλος αὖ τρίτος οὗτος ἀμαθία ἐμφανίζω , εἰ μή νομίζω φωράω . ὁ δέ , οἴομαι , τοιοῦτος εἰμί . οὐδείς ἑκών μεθίημι ὁ ἀγαθός · ἀλλά Πλάτων καί Πίνδαρος πολλαχῆ μέν καί ἄλλῃ σοφός , καί δή καί κατά ὅδε ὁ λόγος οὐ ἦκα , ὁ μέν οὕτως λέγω οὔτις ἑκών κακός εὑρίσκω καί πάλιν