aelius-aristides.kata-tw-n-e-corxoume-nwn 404
εἰ μή τῳ εἴη οἴκοθεν , αἰτούμεθα , ἵνʼ ὡς κάλλιστα ἔχοντες φαινοίμεθα θαἰμάτια , τὰ σκεύη , τοὺς ἵππους , πᾶν ὅτουπερ ἂν ἡ πομπὴ δέηται . ὥσθʼ ὅταν φῶσιν ἐπείσακτα ταῦθʼ ἑαυτοῖς εἶναι καὶ πεπορισμένα καὶ τῆς ἀρχαίας ἰδέας ἑκόντες ἐκβαίνειν , ἐρωτᾶν χρὴ πότερον χείρονος οὔσης ἢ βελτίονος . εἰ μὲν γὰρ βελτίονος , πῶς οὐ τετύφωνται , εἰ τὴν οἰκείαν καὶ πλείονος ἀξίαν ἀφέντες τὴν φαυλοτέραν ἅμα καὶ μηδὲν προσήκουσαν διώκουσιν ; ἀλλὰ μὴν εἴ γε χείρονος φήσουσιν , οὐκ ἐγχωρεῖ λέγειν ὡς ἄρα ἑκόντες προΐενται τὸ βέλτιον , ὅ γε μήτʼ ἐκτήσαντο μήτε εἶδον πώποτε . οὐ γὰρ περὶ ὧν πλημμελοῦσιν ἀπολογία τοῦτό γʼ ἐστὶν , ἀλλʼ ὁμολογία τοῦ κἂν χείρω τούτων εἰπεῖν , εἰ ταῦτʼ ἐκωλύθησαν . ἡδέως δʼ ἂν πυθοίμην παρʼ αὐτῶν εἰ καὶ πηρωθέντας αὐτοὺς ἤτοι νὴ Δία τοὺς ὀφθαλμοὺς ἢ τὰς χεῖρας ἢ καὶ ἄλλʼ ὁτιοῦν τοῦ σώματος , ἡδέως ἂν ἰδόντων τῶν ἀκροατῶν , ἑτοίμως ταῦτα ὑπηρετήσουσιν · ἢ τῶν μὲν τοῦ σώματος οὐδὲν ἂν πρόοιντο εἰς τὴν ἑτέρων ἡδονὴν , τῶν δʼ ἐν τῇ ψυχῇ τὸ βέλτιστον διαφθείροντες οὐδεμίαν ζημίαν τίθενται . ἐγὼ μὲν οὖν ὅταν τούτων ταῦτʼ ἀκούω λεγόντων , οὐκ ἀπέγνωκα τὸ μὴ καὶ τοὺς χωλοὺς τολμήσειν λέγειν ὡς ἄρα οὐκ ἄκοντες ἐνταῦθʼ ἥκουσι τύχης , ἀλλʼ ἑκόντες τὼ σκέλη προήκαντο , ἵνʼ ὡς ἥδιστοι τοῖς ὁρῶσι φαίνοιντο . ἀλλʼ ὅστις μὲν οὕτω δύσερως οὐκ οἶδα ἔγωγε , θῶμεν δʼ , εἰ βούλει , καὶ πάντας , ἀλλὰ τίς οὕτω δυστυχὴς ὅστις ἑκὼν αἱρεῖται δυστυχεῖν ; ἢ τίς εἰς τὴν ἑτέρου χάριν αὑτῷ λυμαίνεται ; ὅπου γὰρ καὶ τὸ εὖ ποιεῖν διὰ τοῦτο ὁρῶμεν σπουδαζόμενον , ὅτι ἐξ αὐτοῦ καὶ τὸ ἀντʼ εὖ πείσεσθαι προσδοκᾶν ἐστιν , ἦ που τό γε ὑπὲρ τοῦ χαρίσασθαί τῳ κακῶς διαθεῖναι τὰ ἑαυτοῦ παντάπασι πᾶς τις ὀκνήσειεν ἄν . ἢ πολλῆς γʼ ἂν εἴη τῆς ἀλογίας τῶν μὲν φίλων τοὺς οὐκ ἐθέλοντας ἀντευποιεῖν φαύλους ἡγεῖσθαι , αὐτὸν δὲ τοσαύτην ὑπερβολὴν ποιήσασθαι ὥστε πρότερον αὑτῷ τὰ χείριστα χρήσασθαι , πρὶν εὖ τι
Lemmas: εἰ μή τις εἰμί οἴκοθεν , αἰτέω , ἵνα ὡς καλός ἔχω φαίνω ἱμάτιον , ὁ σκεῦος , ὁ ἵππος , πᾶς ὅστις ἄν ὁ πομπή δέω . ὥστε ὅταν φημί ἐπείσακτος οὗτος ἑαυτοῦ εἰμί καί πορίζω καί ὁ ἀρχαῖος ἰδέα ἑκών ἐκβαίνω , ἐρωτάω χρή πότερος κακός εἰμί ἤ ἀγαθός . εἰ μέν γάρ ἀγαθός , πῶς οὐ τυφόω , εἰ ὁ οἰκεῖος καί πολύς ἀξία ἀφίημι ὁ φαῦλος ἅμα καί μηδείς προσήκω διώκω ; ἀλλά μήν εἰ γε κακός φημί , οὐ ἐγχωρέω λέγω ὡς ἄρα ἑκών προίημι ὁ ἀγαθός , ὅς γε μήτε κτάομαι μήτε ὁράω πώποτε . οὐ γάρ περί ὅς πλημμελέω ἀπολογία οὗτος γε εἰμί , ἀλλά ὁμολογία ὁ ἄν κακός οὗτος λέγω , εἰ οὗτος κωλύω . ἡδύς δέ ἄν πυνθάνομαι παρά αὐτός εἰ καί πηρόω αὐτός ἤτοι νή Ζεύς ὁ ὀφθαλμός ἤ ὁ χείρ ἤ καί ἄλλος ὁστισοῦν ὁ σῶμα , ἡδύς ἄν ὁράω ὁ ἀκροατής , ἑτοῖμος οὗτος ὑπηρετέω · ἤ ὁ μέν ὁ σῶμα οὐδείς ἄν προίημι εἰς ὁ ἕτερος ἡδονή , ὁ δέ ἐν ὁ ψυχή ὁ ἀγαθός διαφθείρω οὐδείς ζημία τίθημι . ἐγώ μέν οὖν ὅταν οὗτος οὗτος ἀκούω λέγω , οὐ ἀπογιγνώσκω ὁ μή καί ὁ χωλός τολμάω λέγω ὡς ἄρα οὐ ἄκων ἐνταῦθα ἥκω τύχη , ἀλλά ἑκών ὁ σκέλος προίημι , ἵνα ὡς ἡδύς ὁ ὁράω φαίνω . ἀλλά ὅστις μέν οὕτως δύσερως οὐ οἶδα ἐγώ , τίθημι δέ , εἰ βούλομαι , καί πᾶς , ἀλλά τίς οὕτως δυστυχής ὅστις ἑκών αἱρέω δυστυχέω ; ἤ τίς εἰς ὁ ἕτερος χάρις ἑαυτοῦ λυμαίνομαι ; ὅπου γάρ καί ὁ εὖ ποιέω διά οὗτος ὁράω σπουδάζω , ὅτι ἐκ αὐτός καί ὁ ἀντί εὖ πάσχω προσδοκάω εἰμί , ἦ που ὁ γε ὑπέρ ὁ χαρίζω τις κακός διατίθημι ὁ ἑαυτοῦ παντάπασι πᾶς τις ὀκνέω ἄν . ἤ πολύς γε ἄν εἰμί ὁ ἀλογία ὁ μέν φίλος ὁ οὐ ἐθέλω ἀντευποιέω φαῦλος ἡγέομαι , αὐτός δέ τοσοῦτος ὑπερβολή ποιέω ὥστε πρότερος ἑαυτοῦ ὁ κακός χράω , πρίν εὖ τις