aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 25
τίνος μὲν οὐ λαμπρότερα τῶν Ἑλληνίδων ; τίνος δὲ οὐκ ἐπισημότερα ἢ κατὰ γῆν ἢ κατὰ θάλατταν ; τίνων δὲ ἔργα καὶ πράξεις περιφανέστεραι ; ἀλλὰ γὰρ οὐ πολέμων ὁ παρὼν καιρός · ὥστʼ οὐδὲ ἡ μνήμη ἐν καιρῷ ἂν ἐρρήθη τῶν τοιούτων , πανηγυριζόντων τε τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁμονοούντων ἐν τῇ καλλίστῃ τῶν πανηγύρεων τῇδε καὶ ὀνομαστοτάτῃ , διὰ δυοῖν δὶς εἰς ἓν συνιούσῃ , διπλασιαζομένῃ τε παρὰ τὰς ἄλλας καὶ προσιούσῃ , καὶ φθανούσῃ τὰς λοιπὰς καὶ αὖθις ἐπικαταλαμβανούσῃ ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐν ἁρματηλασίαις , εἴ πως ἦν ἰδεῖν ἀνθρώποις οὖσι φερόμενον τὸ Ποσειδῶνος ἅρμα , καὶ ἐπὶ κοινὸν κρατῆρα συνιόντων καὶ σπενδόντων τε ἅμα καὶ θυόντων , καὶ θεωρίας ἀπαγόντων τῷ τε Ποσειδῶνι καὶ τῇ Ἀμφιτρίτῃ καὶ τῷ Παλαίμονι καὶ τῇ Λευκοθέᾳ . ταῦτα οὖν καὶ ὑμνεῖν καὶ λέγειν καλῶς ἂν ἔχοι καὶ διάγειν ὑμᾶς ἐν τοῖς περὶ τούτων λόγοις . τὰ μὲν δὴ αὐτοῦ τοῦ Ποσειδῶνος εἴρηται τρόπον τινὰ καὶ ὕμνηται , οὐ μεμπτῶς ὥς γέ μοι δοκεῖ · ὁρῶ δὲ καὶ ὑμᾶς οὕτω διακειμένους · καὶ νὴ Δία γε καὶ περὶ αὐτῆς τῆς πόλεως ὡς ἐν βραχυτάτῳ τις ἂν εἴποι · ὁρῶ δὲ λοιπὸν ὄντα ἡμῖν τὸν περὶ τοῖν θεοῖν , τοῦ τε παιδὸς καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ , εἴτε λόγον εἴτε καὶ μῦθον χρὴ φάναι . ὃν ἐγὼ δέδοικα καὶ πάνυ ὀρρωδῶ τε καὶ ἀπορῶ ὅπη ποτε χρή με διαθέσθαι μεθʼ ὑμῶν , πότερα ὡς τοῖς πολλοῖς δοκεῖ καὶ Ὁμήρῳ δὲ συνδοκεῖ , θεῶν παθήματα συμπεισθῆναι καὶ ἡμᾶς , οἷον Ἄρεος δεσμὰ καὶ Ἀπόλλωνος θητείας καὶ Ἡφαίστου ῥίψεις εἰς θάλατταν , οὕτω δὲ καὶ Ἰνοῦς ἄχη καὶ φυγάς τινας , ἢ τοῦτο μὲν οὔτε ὅσιον οὔτε εὐσεβὲς εἰπεῖν , ἄλλως τε καὶ περὶ τῶν θεῶν τὸν λόγον ποιούμενον , ἀλλὰ τοῦτον μὲν τὸν λόγον ὑπεροριστέον ἡμῖν οὐ μόνον ἔξω τοῦ Ἰσθμοῦ καὶ τῆς Πελοποννήσου , ἀλλὰ καὶ ξυμπάσης τῆς Ἑλλάδος · καὶ ἀποκαθαρτέον γε καὶ ἐπʼ ἄμφω ταῖν θαλάτταιν ἐλθόντας , εἰ δέοι , τὸν Ἀθάμαντα , ὅστις ποτὲ ἦν , καὶ τὴν μανίαν τὴν ἐκείνου , εἴτε οὖσαν εἴτε ψευδῶς θρυληθεῖσαν ὑπὸ τῶν κάκιστα ἀπολωλότων
Lemmas: τίς μέν οὐ λαμπρός ὁ Ἑλληνίς ; τίς δέ οὐ ἐπίσημος ἤ κατά γῆ ἤ κατά θάλασσα ; τίς δέ ἔργον καί πρᾶξις περιφανής ; ἀλλά γάρ οὐ πόλεμος ὁ πάρειμι καιρός · ὥστε οὐδέ ὁ μνήμη ἐν καιρός ἄν λέγω ὁ τοιοῦτος , πανηγυρίζω τε ὁ Ἕλλην καί ὁμονοέω ἐν ὁ καλός ὁ πανήγυρις ὅδε καί ὀνομαστός , διά δύο δίς εἰς εἷς συνέρχομαι , διπλασιάζω τε παρά ὁ ἄλλος καί προσέρχομαι , καί φθάνω ὁ λοιπός καί αὖθις ἐπικαταλαμβάνω ἄτεχνος ὥσπερ ἐν ἁρματηλασία , εἰ πως εἰμί ὁράω ἄνθρωπος εἰμί φέρω ὁ Ποσειδῶν ἅρμα , καί ἐπί κοινός κρατήρ συνέρχομαι καί σπένδω τε ἅμα καί θύω , καί θεωρία ἀπάγω ὁ τε Ποσειδῶν καί ὁ Ἀμφιτρίτη καί ὁ Παλαίμων καί τῇ Λευκοθέα . οὗτος οὖν καί ὑμνέω καί λέγω καλός ἄν ἔχω καί διάγω σύ ἐν ὁ περί οὗτος λόγος . ὁ μέν δή αὐτός ὁ Ποσειδῶν λέγω τρόπος τις καί ὑμνέω , οὐ μεμπτός ὡς γε ἐγώ δοκέω · ὁράω δέ καί σύ οὕτως διάκειμαι · καί νή Ζεύς γε καί περί αὐτός ὁ πόλις ὡς ἐν βραχύς τις ἄν λέγω · ὁράω δέ λοιπός εἰμί ἐγώ ὁ περί ὁ θεός , ὁ τε παῖς καί ὁ μήτηρ αὐτός , εἴτε λόγος εἴτε καί μῦθος χρή φημί . ὅς ἐγώ δείδω καί πάνυ ὀρρωδέω τε καί ἀπορέω ὅπῃ ποτέ χρή ἐγώ διατίθημι μετά σύ , πότερος ὡς ὁ πολύς δοκέω καί Ὅμηρος δέ συνδοκέω , θεός πάθημα συμπείθω καί ἐγώ , οἷος Ἄρης δεσμός καί Ἀπόλλων θητεία καί Ἥφαιστος ῥίπτω εἰς θάλασσα , οὕτως δέ καί Ἰνώ ἄχος καί φυγάς τις , ἤ οὗτος μέν οὔτε ὅσιος οὔτε εὐσεβής λέγω , ἄλλος τε καί περί ὁ θεός ὁ λόγος ποιέω , ἀλλά οὗτος μέν ὁ λόγος ὑπεροριστέον ἐγώ οὐ μόνος ἔξω ὁ Ἰσθμός καί ὁ Πελοπόννησος , ἀλλά καί σύμπας ὁ Ἑλλάς · καί ἀποκαθαρτέον γε καί ἐπί ἄμφω ὁ θάλασσα ἔρχομαι , εἰ δέω , ὁ Ἀθάμας , ὅστις ποτέ εἰμί , καί ὁ μανία ὁ ἐκεῖνος , εἴτε εἰμί εἴτε ψευδής θρυλέω ὑπό ὁ κακός ἀπόλλυμι