aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 21
οὓς καὶ ἀνέφηνεν ἐκ τῆς θαλάττης , ὡς τόν τε Ἀπόλλω καὶ τὴν Ἄρτεμιν . καὶ τούτων μὲν ὁ Ζεὺς εἰκότως ἂν χάριν αὐτῷ εἰδείη , ὅτι οὔτε τὴν Λητὼ περιεῖδεν ἐλαυνομένην πάντα τὸν χρόνον ὑπὲρ ὧν ἐτύγχανεν , οὔτε τὴν γένναν αὐτοῦ μικροῦ γε ἐξαμεληθεῖσαν . οὗτος δὲ καὶ τὸ Ἀφροδίτης κάλλος ἀνήνεγκεν ἐξ ἑαυτοῦ , καθάπερ ἐκ κεφαλῆς τινος καὶ οὗτος τῆς θαλάττης κατὰ τὴν πρὸς Δία μίμησιν , εἴτε καὶ πρότερος οὗτος οὐ μόνον τὰ ἀνθρώπινα , ἀλλὰ καὶ τὰ θεῖα , ὡς ἔχει ὁ κατὰ τὴν Ἴδην τὴν Τρωικὴν λόγος λεγόμενος . ἐπεὶ δὲ Λητοῦς ἐμνήσθημεν , εἰσῆλθέ με ὅσους καὶ ἄλλους ἔρωτας συνδιήνεγκε τῷ ἀδελφῷ · καὶ γὰρ τὸν Ἰοῦς τῆς Ἰνάχου καὶ τὸν Εὐρώπης τῆς καλῆς , τάχα δέ που καὶ ἄλλον καὶ ἄλλον , ὧν ἔτι καὶ νῦν ὀνόματα κατʼ ἀνθρώπους . τὸν δὲ παῖδα τὸν καλὸν τὸν μετὰ τῆς μητρὸς τῆς καλῆς καὶ παῖδα ἔθετο ἑαυτῷ καὶ κοινωνοὺς τῆς ἀρχῆς ἐποιήσατο αὐτόν τε καὶ τὴν μητέρα . ἀλλʼ οὗτος μὲν ὁ λόγος ἀναμένει ἡμᾶς εἰς τὸ ἐπειδὰν αὐτῷ καθήκῃ , νῦν δὲ τὰ Ποσειδῶνος ἔργα διέξιμεν ἐν ἀλλήλοις , οἷά τε καὶ ἡλίκα καὶ τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ ὁπόσου ἀξία . ἐφεξῆς δʼ ἂν ἴσως εἴη καὶ τὰς τιμὰς τὰς κατʼ ἀνθρώπους ὁποῖαί τινες καὶ ὁπόσου ἄξιαι . πάντα γὰρ ὁπόσα μέρη τῆς γῆς ἐπισημότατα καὶ ὀνομαστότατα Ποσειδῶνι ἐπιπεφήμισται . ἐπὶ μὲν ταῖς εἰσβολαῖς τοῦ Εὐξείνου πόντου ᾗ τὸ στενότατον τῆς θαλάττης ἀναπετάννυσιν ἐξ αὑτοῦ τὴν πολλὴν θάλατταν , καὶ πέτρα τε κυανέα αὐτόθι ὠνόμασται καὶ πύλαι θαλάττης πρότερον εἶναι κλεισταὶ δοκοῦσαι , ἱερά τε αὐτοῦ καὶ τεμένη καὶ βωμοὶ , ἄλλα τε καὶ ἡ καταίρουσα πρὸς ἡμᾶς ἐκεῖθεν θάλαττα , Λευκάτα τε οὕτως ἐπωνομασμένη κατὰ τὴν ἐνταυθοῖ Λευκάτα τὴν ἐπὶ τῷ Ἀκτίῳ , οὐ πέτρα τις οὖσα ὥσπερ αὕτη , ἀλλὰ γῆ πολλὴ προχωροῦσα εἰς θάλατταν , προχωννύουσα ἐπὶ πολὺ αὐτὴν σχήματι κυκλοτερεῖ ἐξ ἡμισείας , δρεπάνης τινὰ τρόπον ἀτεχνῶς ὡς καὶ τὸ ὄνομα εἶναι τοῦτο τῇ προχώσει , καὶ λέγεσθαί γε ἐπʼ αὐτῷ καὶ λόγον τινὰ καὶ μῦθον , ὡς ἄρα ἐνταῦθα ἐπράχθη τὸ ἔργον τὸ περὶ τὸν Κρόνον ὑπὸ τῶν παίδων αὐτοῦ , τὸ περὶ τὴν ἐκτομήν . ὑπερβάντι δὲ τὴν Προποντίδα καὶ τὸν
Lemmas: ὅς καί ἀναφαίνω ἐκ ὁ θάλασσα , ὡς ὁ τε Ἀπόλλων καί ὁ Ἄρτεμις . καί οὗτος μέν ὁ Ζεύς ἔοικα ἄν χάρις αὐτός οἶδα , ὅτι οὔτε ὁ Λητώ περιοράω ἐλαύνω πᾶς ὁ χρόνος ὑπέρ ὅς τυγχάνω , οὔτε ὁ γέννα αὐτός μικρός γε ἐξαμελέω . οὗτος δέ καί ὁ Ἀφροδίτη κάλλος ἀναφέρω ἐκ ἑαυτοῦ , καθά ἐκ κεφαλή τις καί οὗτος ὁ θάλασσα κατά ὁ πρός Ζεύς μίμησις , εἴτε καί πρότερος οὗτος οὐ μόνος ὁ ἀνθρώπινος , ἀλλά καί ὁ θεῖος , ὡς ἔχω ὁ κατά ὁ Ἴδη ὁ Τρωϊκός λόγος λέγω . ἐπεί δέ Λητώ μιμνῄσκω , εἰσέρχομαι ἐγώ ὅσος καί ἄλλος ἔρως συνδιαφέρω ὁ ἀδελφός · καί γάρ ὁ Ἰώ ὁ Ἴναχος καί ὁ Εὐρώπη ὁ καλός , τάχα δέ που καί ἄλλος καί ἄλλος , ὅς ἔτι καί νῦν ὄνομα κατά ἄνθρωπος . ὁ δέ παῖς ὁ καλός ὁ μετά ὁ μήτηρ ὁ καλός καί παῖς τίθημι ἑαυτοῦ καί κοινωνός ὁ ἀρχή ποιέω αὐτός τε καί ὁ μήτηρ . ἀλλά οὗτος μέν ὁ λόγος ἀναμένω ἐγώ εἰς ὁ ἐπειδάν αὐτός καθήκω , νῦν δέ ὁ Ποσειδῶν ἔργον διεξέρχομαι ἐν ἀλλήλων , οἷος τε καί ἡλίκος καί ὁ ἀρχή αὐτός ὁπόσος ἄξιος . ἐφεξῆς δέ ἄν ἴσως εἰμί καί ὁ τιμή ὁ κατά ἄνθρωπος ὁποῖος τις καί ὁπόσος ἄξιος . πᾶς γάρ ὁπόσος μέρος ὁ γῆ ἐπίσημος καί ὀνομαστός Ποσειδῶν ἐπιφημίζω . ἐπί μέν ὁ εἰσβολή ὁ Εὔξεινος πόντος ὅς ὁ στενός ὁ θάλασσα ἀναπετάννυμι ἐκ ἑαυτοῦ ὁ πολύς θάλασσα , καί πέτρα τε κυάνεος αὐτόθι ὀνομάζω καί πύλη θάλασσα πρότερος εἰμί κλειστός δοκέω , ἱερόν τε αὐτός καί τέμενος καί βωμός , ἄλλος τε καί ὁ καταίρω πρός ἐγώ ἐκεῖθεν θάλασσα , Λευκάτας τε οὕτως ἐπονομάζω κατά ὁ ἐνταυθοῖ Λευκάτας ὁ ἐπί ὁ Ἄκτιον , οὐ πέτρα τις εἰμί ὥσπερ οὗτος , ἀλλά γῆ πολύς προχωρέω εἰς θάλασσα , προχόω ἐπί πολύς αὐτός σχῆμα κυκλοτερής ἐκ ἥμισυς , δρεπάνη τις τρόπος ἄτεχνος ὡς καί ὁ ὄνομα εἰμί οὗτος ὁ προχόω , καί λέγω γε ἐπί αὐτός καί λόγος τις καί μῦθος , ὡς ἄρα ἐνταῦθα πράσσω ὁ ἔργον ὁ περί ὁ Κρόνος ὑπό ὁ παῖς αὐτός , ὁ περί ὁ ἐκτομή . ὑπερβαίνω δέ ὁ Προποντίς καί ὁ