aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 19
καὶ ἔτι γε νάματα · καὶ εἶναί τε πάντα ἐνθένδε ὁπόσα γενέσεως μέτοχα καὶ ἀπιέναι πάλιν ἐκεῖσε κατὰ τὴν φθορὰν αὐτῶν , καὶ τοῦτʼ εἶναι τὴν ἀρὰν τὴν Ὁμήρου ἐπαρωμένου εἰς ὕδωρ πάντα ἐλθεῖν , ὡς ἔχει καὶ τὸ ἔπος ἀλλʼ ὑμεῖς γε πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθε , καὶ ὅσα ἄλλα τοιουτότροπα ὑπό τε ἀνδρῶν καὶ ποιητῶν σοφῶν εἴρηταί τε καὶ ἐξεύρηται , ταῦτα μὲν ἤτοι τέλεον ἡμῖν παρείσθω ἢ ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω ἐν γοῦν τῷ παρόντι . ἃ δέ ἐστι κοινὰ πάντων καὶ γνώριμα καὶ ἐν τοῖς πάντων ὀφθαλμοῖς , τούτων δὲ καὶ νῦν ἄν πως πρέποι μνησθῆναι . ἔστι δὲ οὐδὲ ταῦτα καθʼ ἑαυτὰ , ἀλλὰ καὶ ταῦτα σὺν μάρτυσι τοῖς ποιηταῖς λεγόμενα . ὁμολογεῖται μὲν γὰρ Κρόνῳ τρεῖς παῖδας γενέσθαι ἐκ Ῥέας τῆς μητρὸς αὐτῶν , Ποσειδῶν καὶ Ζεὺς καὶ τρίτος ὃν ἐπὶ τούτοις ἀκούομεν . καὶ δῆτα διαλαχεῖν ἐπὶ τούτοις τὸν κλῆρον τοῦ πατρὸς , τὸ πᾶν τοῦτο νομῇ δικαιοτάτῃ δασαμένους . Δία μὲν σχεῖν τόν τε οὐρανὸν καὶ τὸν αἰθέρα καὶ τὰ ἐν τούτοις , καὶ αὐτόθεν ὁρμᾶσθαι , τὸν δὲ Ποσειδῶ τὴν θάλατταν , τὸν δὲ τρίτον ἀδελφὸν τὸν ὑπὸ γῆς τόπον . θεασώμεθα δὴ νῦν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς πότερος αὐτῶν τὴν ἀρχὴν φιλανθρωποτέραν ἐποιήσατο τὴν αὑτοῦ καὶ κοινοτέραν , πότερον ὁ μηδὲ μεταδοὺς μηδὲν αὐτῆς μηδενὶ , ἢ ὁ μεταδιδοὺς μὲν , οὐ πρότερον δὲ πρὶν ἢ οἴχεσθαι , ἢ ὁ ζῶντάς τε ὑποδεχόμενος ἅπαντας καὶ παρέχων ἑαυτῷ συζῆν καὶ συνεῖναί τε καὶ συμπολιτεύεσθαι , καὶ ἐπεργάζεσθαι τὸν κάλλιστον τῶν κλήρων τὴν θάλατταν , καὶ πάνθʼ ὅσα ἀγαθὰ ἀπὸ θαλάττης ἔκ τε αὐτῆς καὶ διʼ αὐτῆς ἐξεύρηται , καὶ δοὺς ἑαυτὸν εἰς ἅπαντα τῷ γένει τῷ τῶν ἀνθρώπων . καὶ μὴν ἄνθρωπός γε τί μὲν τῶν δένδρων διέφερε τῶν ἐν τῇ γῇ τῶν αὐτοφυῶν , ἕως ἐν γῇ μόνον ἦν ; τί δὲ ἦν αὐτῷ καλὸν , πρὶν παρανοῖξαι τὸν θεὸν τοῦτον τὴν θάλατταν , ἔπειτα δὲ καὶ ἀναπετάσαι ; ἢ τί μὲν ἰδεῖν , τί δὲ ἀκοῦσαι ; ὃς οὐδὲ τὴν γῆν αὐτὴν ἐν ᾗ ἦν ἠπίστατο , πλὴν τὰ ἐν ποσὶν , οὐχ ὅπως τὰ πέρατα
Lemmas: καί ἔτι γε νᾶμα · καί εἰμί τε πᾶς ἐνθένδε ὁπόσος γένεσις μέτοχος καί ἀπέρχομαι πάλιν ἐκεῖσε κατά ὁ φθορά αὐτός , καί οὗτος εἰμί ὁ ἀρά ὁ Ὅμηρος ἐπαράομαι εἰς ὕδωρ πᾶς ἔρχομαι , ὡς ἔχω καί ὁ ἔπος ἀλλά σύ γε πᾶς ὕδωρ καί γῆ γίγνομαι , καί ὅσος ἄλλος τοιουτότροπος ὑπό τε ἀνήρ καί ποιητής σοφός λέγω τε καί ἐξευρίσκω , οὗτος μέν ἤτοι τέλειος ἐγώ παρίημι ἤ ἐπί τοσοῦτος λέγω ἐν γοῦν ὁ πάρειμι . ὅς δέ εἰμί κοινός πᾶς καί γνώριμος καί ἐν ὁ πᾶς ὀφθαλμός , οὗτος δέ καί νῦν ἄν πως πρέπω μιμνῄσκω . εἰμί δέ οὐδέ οὗτος κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά καί οὗτος σύν μάρτυς ὁ ποιητής λέγω . ὁμολογέω μέν γάρ Κρόνος τρεῖς παῖς γίγνομαι ἐκ Ῥέα ὁ μήτηρ αὐτός , Ποσειδῶν καί Ζεύς καί τρίτος ὅς ἐπί οὗτος ἀκούω . καί δῆτα διαλαγχάνω ἐπί οὗτος ὁ κλῆρος ὁ πατήρ , ὁ πᾶς οὗτος νομή δίκαιος δατέομαι . Ζεύς μέν ἔχω ὁ τε οὐρανός καί ὁ αἰθήρ καί ὁ ἐν οὗτος , καί αὐτόθεν ὁρμάω , ὁ δέ Ποσειδῶν ὁ θάλασσα , ὁ δέ τρίτος ἀδελφός ὁ ὑπό γῆ τόπος . θεάομαι δή νῦν ἐν ἐγώ αὐτός πότερος αὐτός ὁ ἀρχή φιλάνθρωπος ποιέω ὁ ἑαυτοῦ καί κοινός , πότερος ὁ μηδέ μεταδίδωμι μηδείς αὐτός μηδείς , ἤ ὁ μεταδίδωμι μέν , οὐ πρότερος δέ πρίν ἤ οἴχομαι , ἤ ὁ ζάω τε ὑποδέχομαι ἅπας καί παρέχω ἑαυτοῦ συζάω καί σύνειμι τε καί συμπολιτεύω , καί ἐπεργάζομαι ὁ καλός ὁ κλῆρος ὁ θάλασσα , καί πᾶς ὅσος ἀγαθός ἀπό θάλασσα ἐκ τε αὐτός καί διά αὐτός ἐξευρίσκω , καί δίδωμι ἑαυτοῦ εἰς ἅπας ὁ γένος ὁ ὁ ἄνθρωπος . καί μήν ἄνθρωπος γε τίς μέν ὁ δένδρον διαφέρω ὁ ἐν ὁ γῆ ὁ αὐτοφυής , ἕως ἐν γῆ μόνος εἰμί ; τίς δέ εἰμί αὐτός καλός , πρίν παρανοίγνυμι ὁ θεός οὗτος ὁ θάλασσα , ἔπειτα δέ καί ἀναπετάννυμι ; ἤ τίς μέν ὁράω , τίς δέ ἀκούω ; ὅς οὐδέ ὁ γῆ αὐτός ἐν ὅς εἰμί ἐπίσταμαι , πλήν ὁ ἐν πούς , οὐ ὅπως ὁ πέρας