aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 23
θαλάττῃ · πάντα τε δεῦρο φοιτᾶν τὰ πανταχόθεν κατά τε γῆν καὶ κατὰ θάλατταν , καὶ τοῦτʼ εἶναι ὑφʼ οὗ καὶ ἐκ παλαιοτάτου ἀφνειόν τε ὕμνηται χωρίον ὑπὸ τῶν ποιητῶν , ἅμα μὲν διὰ τὸ πλῆθος τῶν παρόντων ἀγαθῶν , ἅμα δὲ καὶ διὰ τὴν ὑπάρχουσαν εὐδαιμονίαν ἐν αὐτῷ . ἔστι γὰρ οἷον ἀγορά τις καὶ αὐλὴ κοινὴ τῶν Ἑλλήνων καὶ πανήγυρις , οὐχ ἣν διὰ δυοῖν ἐτοῖν συμπληροῖ αὐτῇ τὸ Ἑλληνικὸν , καθάπερ ἡ παροῦσα αὕτη , ἀλλʼ ἣν διὰ παντὸς ἔτους καὶ καθʼ ἡμέραν ἑκάστην . εἰ δὲ ἦν ὥσπερ ἀνδράσιν , οὕτως δὴ καὶ πόλεσι προξενία πρὸς ἀλλήλας , τοῦτʼ ἂν εἶχεν ἡ πόλις τοὔνομα καὶ τὴν τιμὴν ταύτην ἁπανταχοῦ · ὑποδέχεται γὰρ ἁπάσας εἰς ἑαυτὴν καὶ προπέμπει πάλιν ἐξ αὑτῆς , καὶ κοινὴ πάντων ἐστὶ καταφυγή · καθάπερ τις ὁδὸς καὶ διέξοδος ἁπάντων ἀνθρώπων , ὅποι καὶ μόνον πορεύοιτό τις , καὶ κοινὸν ἄστυ τῶν Ἑλλήνων , οἷον μητρόπολίς τις ἀτεχνῶς καὶ μήτηρ αὐτὸ τοῦτο . τά τε γὰρ ἄλλα καὶ οὐκ ἔσθʼ ὅπη τις ἀναπαύσαιτο καθάπερ ἐν μητρὸς κόλποις οὔτε ἥδιον οὔτε προσφιλέστερον , οἷον αὐτὴ ἀνάπαυλά τέ ἐστι καὶ καταφυγὴ καὶ σωτηρία πᾶσι τοῖς ἐντυγχάνουσιν . ἀλλὰ δῆτα τοῦ κάλλους αὐτῆς καὶ τῶν ἱμέρων καὶ τῶν ἐρώτων ὅσον ἐξῆπται τὸ πλῆθος , ὡς πάντας μὲν ἀναδήσασθαι τῷ ἡδεῖ , φλέγεσθαί τε ἅπαντας ἐπʼ αὐτῇ ὁμοίως , ἔχειν δὲ ἐν ἑαυτῇ φιλότητας , ἱμέρους , ὀαριστὺν , πάρφασιν , ὡς κλέψαι τὸν νοῦν καὶ τῶν μέγα ἐφʼ ἑαυτοῖς φρονούντων , καὶ εἰ δεῖ τι ἄλλο πρὸς τούτοις πάντα ὅσα λέγεται τῆς θεοῦ φάρμακα , ὡς εἶναι σαφῶς τε Ἀφροδίτης τὴν πόλιν , ἣν ἐμοὶ ἐπονομάζειν ἔπεισιν · ὅστις ποτὲ οὗτος ὁ κεστός ἐστιν , ᾧ πάντας ἡ θεὸς ἀναδεῖται πρὸς ἑαυτὴν , καὶ καθάπερ τινὰ ὅρμον καὶ περιδέραιον συμπάσης τῆς Ἑλλάδος τοῦτʼ εἶναι , καὶ τέμενος Νυμφῶν , Ναΐδων ἁπασῶν ἐνταυθοῖ ναουσῶν , καὶ θάλαμον Ὡρῶν , ᾧ πάντα τὸν χρόνον ἐγκάθηνται καὶ ὅθεν προέρχονται ἀνοιγνῦσαι τὰς πύλας εἴτε Διὸς σύ γε βούλει καλεῖν εἴτε Ποσειδῶνος . εἰ δὲ καὶ ἔρις ποτὲ περὶ κάλλους
Lemmas: θάλασσα · πᾶς τε δεῦρο φοιτάω ὁ πανταχόθεν κατά τε γῆ καί κατά θάλασσα , καί οὗτος εἰμί ὑπό ὅς καί ἐκ παλαιός ἀφνειός τε ὑμνέω χωρίον ὑπό ὁ ποιητής , ἅμα μέν διά ὁ πλῆθος ὁ πάρειμι ἀγαθός , ἅμα δέ καί διά ὁ ὑπάρχω εὐδαιμονία ἐν αὐτός . εἰμί γάρ οἷος ἀγορά τις καί αὐλή κοινός ὁ Ἕλλην καί πανήγυρις , οὐ ὅς διά δύο ἔτος συμπληρόω αὐτός ὁ Ἑλληνικός , καθά ὁ πάρειμι οὗτος , ἀλλά ὅς διά πᾶς ἔτος καί κατά ἡμέρα ἕκαστος . εἰ δέ εἰμί ὥσπερ ἀνήρ , οὕτως δή καί πόλις προξενία πρός ἀλλήλων , οὗτος ἄν ἔχω ὁ πόλις ὄνομα καί ὁ τιμή οὗτος ἁπανταχοῦ · ὑποδέχομαι γάρ ἅπας εἰς ἑαυτοῦ καί προπέμπω πάλιν ἐκ ἑαυτοῦ , καί κοινός πᾶς εἰμί καταφυγή · καθά τις ὁδός καί διέξοδος ἅπας ἄνθρωπος , ὅποι καί μόνος πορεύω τις , καί κοινός ἄστυ ὁ Ἕλλην , οἷος μητρόπολις τις ἄτεχνος καί μήτηρ αὐτός οὗτος . ὁ τε γάρ ἄλλος καί οὐ εἰμί ὅπῃ τις ἀναπαύω καθά ἐν μήτηρ κόλπος οὔτε ἡδύς οὔτε προσφιλής , οἷος αὐτός ἀνάπαυλα τε εἰμί καί καταφυγή καί σωτηρία πᾶς ὁ ἐντυγχάνω . ἀλλά δῆτα ὁ κάλλος αὐτός καί ὁ ἵμερος καί ὁ ἔρως ὅσος ἐξάπτω ὁ πλῆθος , ὡς πᾶς μέν ἀναδέω ὁ ἡδύς , φλέγω τε ἅπας ἐπί αὐτός ὅμοιος , ἔχω δέ ἐν ἑαυτοῦ φιλότης , ἵμερος , ὀαριστύς , παράφασις , ὡς κλέπτω ὁ νόος καί ὁ μέγας ἐπί ἑαυτοῦ φρονέω , καί εἰ δέω τις ἄλλος πρός οὗτος πᾶς ὅσος λέγω ὁ θεός φάρμακον , ὡς εἰμί σαφής τε Ἀφροδίτη ὁ πόλις , ὅς ἐγώ ἐπονομάζω ἐπέρχομαι · ὅστις ποτέ οὗτος ὁ κεστός εἰμί , ὅς πᾶς ὁ θεός ἀναδέω πρός ἑαυτοῦ , καί καθά τις ὅρμος καί περιδέραιος σύμπας ὁ Ἑλλάς οὗτος εἰμί , καί τέμενος Νύμφη , Ναίς ἅπας ἐνταυθοῖ νάω , καί θάλαμος Ὥρα , ὅς πᾶς ὁ χρόνος ἐγκάθημαι καί ὅθεν προέρχομαι ἀνοίγνυμι ὁ πύλη εἴτε Ζεύς σύ γε βούλομαι καλέω εἴτε Ποσειδῶν . εἰ δέ καί ἔρις ποτέ περί κάλλος