aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 27
μέγιστον τὴν τοῦ ἀθανάτου μοῖραν , καὶ φῦναι εὐθὺς οὕτως ἔχοντα . ἦν οὖν Λευκοθέα θεὸς εὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς , καὶ οὐχ αἱ συμφοραὶ εἰς τοῦτό γε ἤγαγον αὐτὴν , ἀλλὰ τὸ εἶναι τοιαύτην εὐθὺς ἀπὸ γενεᾶς μηδὲ ἐν συμφορᾷ τινι τὸ παράπαν γενέσθαι παρεσκεύασεν αὐτήν . — οὐδʼ ἂν ἦν μετὰ θεῶν θεὸς οὖσα , οὐδʼ ἂν ἔσχεν ἰσχὺν τοσαύτην ὅσην ἀκούομεν . νυνὶ δὲ ἐπειδὴ δεῖ πείθεσθαι τῷ Ὁμήρου λόγῳ , κινδυνεύει τὸ κατʼ αὐτὴν μοναρχία τις εἶναι τῆς ἀρχῆς τῆς κατὰ θάλατταν , καὶ οὐδὲ τῷ Ποσειδῶνι αὐτῷ ἐξεῖναι οὐδὲν μὴ συνεθελούσης ταύτης . εἰρήσθω γὰρ οὖν , εἴ γε οὐδὲ τὸν φονέα τοῦ παιδὸς παρῆν αὐτῷ τιμωρήσασθαι , ἔχοντα καὶ ταῦτα ἐν ταῖς χερσὶν ὡς ἂν εἴποι τις , ἀλλὰ τηνάλλως ῥοιβδεῖν , καὶ μηδὲν εἶναι τὸ κυκᾶν πάντα χρήματα μηδʼ ὅσα ἐποίει τὴν τρίαιναν ἡρπακὼς πρὸς τὸ τῆς θεοῦ ταύτης πρόβλημα , εἴτʼ οὖν κρήδεμνον τῷ ποιητικῷ λόγῳ εἴτε καὶ ἄλλως πως χρὴ φάναι , τὸ δʼ ἦν σωτηρία καὶ ἀσφάλεια ἐν μέσοις τοῖς δεινοῖς , δῆλον ὡς οὐ πρὸς βίαν τούτων γιγνομένων οὐδὲ ἀκουσίως τοῦ θεοῦ , ἀλλʼ ὑφιεμένου τοῦ Ποσειδῶνος πρὸς ἅπαντα αὐτῇ καὶ ἐφιέντος ποιεῖν ὅ τι βούλοιτο . καὶ καλῶς γε ἐποίησεν ὁ λόγος εἰς τοῦτο ἐλθὼν , ἄλλως τε καὶ ὅτι καλόν τι ἡμῖν ἐξ αὐτοῦ ἀνεφάνη φιλόσοφός τις οὖσα ἡμῖν ἡ Λευκοθέα , οὐ φιλοικτίρμων μόνον καὶ φιλοῦσα τοὺς Ἕλληνας · ἥ γε καὶ τὸν Ὀδυσσέα ἔσωζεν ἄρα τὸν σοφώτατον τῶν Ἑλλήνων καὶ ἄριστον , ὡς καὶ ἄλλον τινὰ , καὶ πάντας ὁπόσοις σοφίας ἔρως ἦν , καὶ ἐπηταὶ βούλονται εἶναι καὶ ἀγχίνοι καὶ ἐχέφρονες , τὰ καὶ κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως λεγόμενα . ταῦτα μὲν δὴ περὶ αὐτῆς , φίλα καὶ αὐτῷ τῷ Ποσειδῶνι , ὡς οἴομαι . Παλαίμονα δὲ καὶ εἰπεῖν καλὸν καὶ τοὔνομα αὐτοῦ ὀνομάσαι , καὶ ὅρκον ποιήσασθαι , καὶ τῆς τελετῆς ἐπʼ αὐτῷ καὶ τοῦ ὀργιασμοῦ μετασχεῖν , τοσοῦτός τις ἵμερος πρόσεστι τῷ παιδὶ καὶ ἰδεῖν γε καὶ ἐν γράμματι , ὅπου μὲν ἐπὶ δελφῖνος φερόμενον , ὅπου δὲ καὶ ἐπʼ αὐτῶν τῶν νώτων τῆς θαλάττης , ὅπου δὲ καὶ ἐν ταῖς χερσὶ τῆς
Lemmas: μέγας ὁ ὁ ἀθάνατος μοῖρα , καί φύω εὐθύς οὕτως ἔχω . εἰμί οὖν Λευκοθέα θεός εὐθύς ἀπό ἀρχή , καί οὐ ὁ συμφορά εἰς οὗτος γε ἄγω αὐτός , ἀλλά ὁ εἰμί τοιοῦτος εὐθύς ἀπό γενεά μηδέ ἐν συμφορά τις ὁ παράπαν γίγνομαι παρασκευάζω αὐτός . — οὐδέ ἄν εἰμί μετά θεός θεός εἰμί , οὐδέ ἄν ἔχω ἰσχύς τοσοῦτος ὅσος ἀκούω . νυνί δέ ἐπειδή δέω πείθω ὁ Ὅμηρος λόγος , κινδυνεύω ὁ κατά αὐτός μοναρχία τις εἰμί ὁ ἀρχή ὁ κατά θάλασσα , καί οὐδέ ὁ Ποσειδῶν αὐτός ἔξεστι οὐδείς μή συνεθέλω οὗτος . λέγω γάρ οὖν , εἰ γε οὐδέ ὁ φονεύς ὁ παῖς πάρειμι αὐτός τιμωρέω , ἔχω καί οὗτος ἐν ὁ χείρ ὡς ἄν λέγω τις , ἀλλά τηνάλλως ῥοιβδέω , καί μηδείς εἰμί ὁ κυκάω πᾶς χρῆμα μηδέ ὅσος ποιέω ὁ τρίαινα ἁρπάζω πρός ὁ ὁ θεός οὗτος πρόβλημα , εἴτε οὖν κρήδεμνον ὁ ποιητικός λόγος εἴτε καί ἄλλος πως χρή φημί , ὁ δέ εἰμί σωτηρία καί ἀσφάλεια ἐν μέσος ὁ δεινός , δῆλος ὡς οὐ πρός βία οὗτος γίγνομαι οὐδέ ἀκούσιος ὁ θεός , ἀλλά ὑφίημι ὁ Ποσειδῶν πρός ἅπας αὐτός καί ἐφίημι ποιέω ὅς τις βούλομαι . καί καλός γε ποιέω ὁ λόγος εἰς οὗτος ἔρχομαι , ἄλλος τε καί ὅτι καλός τις ἐγώ ἐκ αὐτός ἀναφαίνω φιλόσοφος τις εἰμί ἐγώ ὁ Λευκοθέα , οὐ φιλοικτίρμων μόνος καί φιλέω ὁ Ἕλλην · ὁ γε καί ὁ Ὀδυσσεύς σῴζω ἄρα ὁ σοφός ὁ Ἕλλην καί ἀγαθός , ὡς καί ἄλλος τις , καί πᾶς ὁπόσος σοφία ἔρως εἰμί , καί ἐπητής βούλομαι εἰμί καί ἀγχίνοος καί ἐχέφρων , ὁ καί κατά ὁ Ὀδυσσεύς λέγω . οὗτος μέν δή περί αὐτός , φίλος καί αὐτός ὁ Ποσειδῶν , ὡς οἴομαι . Παλαίμων δέ καί λέγω καλός καί ὄνομα αὐτός ὀνομάζω , καί ὅρκος ποιέω , καί ὁ τελετή ἐπί αὐτός καί ὁ ὀργιασμός μετέχω , τοσοῦτος τις ἵμερος πρόσειμι ὁ παῖς καί ὁράω γε καί ἐν γράμμα , ὅπου μέν ἐπί δελφίς φέρω , ὅπου δέ καί ἐπί αὐτός ὁ νῶτον ὁ θάλασσα , ὅπου δέ καί ἐν ὁ χείρ ὁ