aelius-aristides.isqmiko-s-ei-s-poseidw-na 20
αὐτῆς , ἢ τὴν ἑτέραν ἤπειρον , ἢ τὴν καταντικρύ . ἀλλʼ ἔζων τρόπον θηρίων οἱ πρότερον ἐκεῖνοι , κατὰ χειὰς καὶ χηραμοὺς καὶ δένδρα , οἱ μακάριοι καλούμενοι . ὧν τί ἦν ἀθλιώτερον , μήτε εἰδότων μηδὲν μήτε ἑορακότων μήτʼ ἐχόντων , πλὴν ὅσα ἐφʼ ἡμέραν ἑκάστην ἐπʼ ἴσης τοῖς ἀλόγοις ζώοις ; ἐπειδὴ δὲ ἀνεῖπεν οὗτος ὁ θεὸς φοιτᾶν παρʼ αὑτὸν θαρρούντως καὶ ἐπινέμεσθαι τὴν θάλατταν , καὶ τρόπον τε ὑπέδειξε διʼ ὅτου καὶ τὸ δεῖμα ἐξεῖλε τῆς ψυχῆς , ὃ καθάπερ πρὸς θηρίον δεινόν τε καὶ φοβερὸν εἶχον τὴν θάλατταν συναρπασθήσεσθαι προσδοκῶντες ἀεὶ καὶ αὐτοὶ καὶ τὴν γῆν σύμπασαν ἅμα τοῖς ἀνέμοις βλέποντες , τηνικαῦτα δὲ οὐδὲ εἰπεῖν τῷ λόγῳ ῥᾴδιον τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν τῶν φοιτώντων εἰς τὴν γῆν παρὰ τῆς θαλάττης . συνελθεῖν τε εἰς ταυτὸν ἄμφω ταῦτα τὸ μέγιστον ἔργον Ποσειδῶνος , καὶ φιλίαν αὐτοῖς γενέσθαι καὶ ἐπιμιξίαν . πρότερον δὲ οὐδὲ τοῦτο ἦν , ἀλλὰ πολεμίω ἤστην ἀλλήλοιν ἥ τε γῆ καὶ ἡ θάλαττα . νυνὶ δὲ συνῳκισθήτην ὑπὸ τοῦ θεοῦ τούτου καὶ πόλεις τε ἐπολίσατο τοῖς ἀνθρώποις αὐτόθι , ἃς δὴ νήσους νυνὶ καλοῦμεν , ὡς μηδὲ ἐν θαλάττῃ ποθεῖν τὴν γῆν , μηδὲ ἄλλο τι ἢ ἐν γῇ εἶναι . καὶ πάντα τὰ ὄντα ἀνῆκε καὶ ζῶα παντοδαπά . ὅπου δὲ καὶ φυτὰ τὰ μὲν εἰς χρῆσιν τῷ ἀνθρώπῳ , τὰ δὲ καὶ τέρψιν τε καὶ ἡδονήν . καὶ μὴν καὶ τράπεζαν πολλῷ ἀφθονωτέραν παρέθηκε τῆς γῆς , ἀναπαύλας τε μυρίας ἐξεῦρε , καὶ τὸν ἄνθρωπον ἁπλῶς εἰπεῖν πτηνὸν ἀπέδειξε , μόνον οὐχ ὡς πτεροῖς τισι διὰ τῆς θαλάττης χρώμενον , τάξας μετὰ τῶν ἀνέμων φέρεσθαι , καὶ οὐδὲ τούτου φθονήσας , οὐχ ὅπως ἄλλου τινὸς , οὐχ ὥσπερ ὁ πρεσβύτατος ἀδελφὸς αὐτοῦ ἕνα τὸν Περσέα παρεῖναι λέγεται εἰς τὴν ἀρχὴν τὴν αὐτοῦ , καὶ τοῦτον μικρὸν ἀπέχοντα τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάττης , καὶ τὸν Βελλεροφόντην τὸν ἐνθένδε μετὰ ταῦτα οὐκ ἐπὶ καλῷ . οὗτος δὲ πάντα τινὰ τὸν βουλόμενον καὶ ἄνδρα καὶ γυναῖκα καὶ αὐτοὺς τοὺς παῖδας · καὶ ἔστι γε
Lemmas: αὐτός , ἤ ὁ ἕτερος ἤπειρος , ἤ ὁ καταντικρύ . ἀλλά ζάω τρόπος θηρίον ὁ πρότερος ἐκεῖνος , κατά χειά καί χηραμός καί δένδρον , ὁ μακάριος καλέω . ὅς τίς εἰμί ἄθλιος , μήτε οἶδα μηδείς μήτε ὁράω μήτε ἔχω , πλήν ὅσος ἐπί ἡμέρα ἕκαστος ἐπί ἴσος ὁ ἄλογος ζῷον ; ἐπειδή δέ ἀναλέγω οὗτος ὁ θεός φοιτάω παρά ἑαυτοῦ θαρσούντως καί ἐπινέμω ὁ θάλασσα , καί τρόπος τε ὑποδείκνυμι διά ὅστις καί ὁ δεῖμα ἐξαιρέω ὁ ψυχή , ὅς καθά πρός θηρίον δεινός τε καί φοβερός ἔχω ὁ θάλασσα συναρπάζω προσδοκάω ἀεί καί αὐτός καί ὁ γῆ σύμπας ἅμα ὁ ἄνεμος βλέπω , τηνικαῦτα δέ οὐδέ λέγω ὁ λόγος ῥᾴδιος ὁ πλῆθος ὁ ἀγαθός ὁ φοιτάω εἰς ὁ γῆ παρά ὁ θάλασσα . συνέρχομαι τε εἰς τατός ἄμφω οὗτος ὁ μέγας ἔργον Ποσειδῶν , καί φιλία αὐτός γίγνομαι καί ἐπιμιξία . πρότερος δέ οὐδέ οὗτος εἰμί , ἀλλά πολέμιος εἰμί ἀλλήλων ὁ τε γῆ καί ὁ θάλασσα . νυνί δέ συνοικίζω ὑπό ὁ θεός οὗτος καί πόλις τε πολίζω ὁ ἄνθρωπος αὐτόθι , ὅς δή νῆσος νυνί καλέω , ὡς μηδέ ἐν θάλασσα ποθέω ὁ γῆ , μηδέ ἄλλος τις ἤ ἐν γῆ εἰμί . καί πᾶς ὁ εἰμί ἀνίημι καί ζῷον παντοδαπός . ὅπου δέ καί φυτόν ὁ μέν εἰς χρῆσις ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ καί τέρψις τε καί ἡδονή . καί μήν καί τράπεζα πολύς ἄφθονος παρατίθημι ὁ γῆ , ἀνάπαυλα τε μυρίος ἐξευρίσκω , καί ὁ ἄνθρωπος ἁπλῶς λέγω πτηνός ἀποδείκνυμι , μόνος οὐ ὡς πτερόν τις διά ὁ θάλασσα χράω , τάσσω μετά ὁ ἄνεμος φέρω , καί οὐδέ οὗτος φθονέω , οὐ ὅπως ἄλλος τις , οὐ ὥσπερ ὁ πρέσβυς ἀδελφός αὐτός εἷς ὁ Περσεύς πάρειμι λέγω εἰς ὁ ἀρχή ὁ αὐτός , καί οὗτος μικρός ἀπέχω ὁ γῆ καί ὁ θάλασσα , καί ὁ Βελλεροφόντης ὁ ἐνθένδε μετά οὗτος οὐ ἐπί καλός . οὗτος δέ πᾶς τις ὁ βούλομαι καί ἀνήρ καί γυνή καί αὐτός ὁ παῖς · καί εἰμί γε