aelius-aristides.ieroi-lo-goi 285
Πέργαμον διὰ τὰ πρόσθεν ὀνείρατα · ἐνταῦθα δὴ σαφῶς ἐδηλοῦτο ἐπισχεῖν . τοῦτο μὲν γὰρ περὶ ἑσπέραν ποι κεκινῆσθαι καὶ μεταγιγνώσκειν καὶ φάσκειν ὅτι ἀδύνατον εἴη Ἀδριανοῦ θήρας κατατυχεῖν , τοῦτο δὲ ἐδόκουν ἀπὸ Ἀδριανοῦ θήρας τινὰ ἐλθεῖν , βιβλίον τι κομίζοντα τῶν Μενάνδρου , καὶ λέγειν ὅτι πηλός τε εἴη ἀμήχανος καὶ τέλμα καὶ ἀνύσαι ἀδύνατον . πάλιν δὲ ὕειν τε ἔδοξα καὶ προσελθόντα μοι τινὰ λέγειν ὡς ἄρα τῶν ἀντιδίκων τις εἴη ἐν Ἀδριανοῦ θήρᾳ καὶ δέοι κατιέναι ὥστε τι πρᾶξαι . καὶ τί , φάναι , πλέον τοῦ θεοῦ μένειν προειρηκότος ; τοῦτο καὶ αὖθις ἔδοξα πρός τινας λέγειν καὶ τὸ πᾶν οὕτω λαμβάνειν , ὅτι ἐπειδὴ δυσχερέστερον εἶχον πρὸς τὴν μονὴν , ἔξοδον προὔδειξεν ὁ θεὸς , βουλόμενος μεταβαλεῖν μου τὴν γνώμην , ἵνα ἥδιον μένοιμι . ἐνῆν δὲ καὶ ἀλουσίας σύμβολα . καὶ ἐπεγένετο ὑετὸς καὶ χειμὼν ἀμήχανος ἐξ ἑσπέρας . τῇ δʼ ὑστεραίᾳ ἀλουσία καὶ ἔμετος τροφῆς ἦν . καὶ ἐπειδὴ ἤμεσα , ἐγὼ μὲν οὕτως εἶχον ὥστε ἀγαπᾶν εἰ ἐξαρκέσαιμι εἰς τὴν ἐπιοῦσαν . τῇ δʼ ἐπιούσῃ ἀσιτία ἐπετάχθη , ἐπετάχθη δὲ οὕτως · ἐδόκουν εἶναι ἐν Σμύρνῃ , πᾶσαν ἀπιστίαν ἀπιστῶν τοῖς φανεροῖς καὶ ὁρωμένοις , διὰ τὸ μὴ συνειδέναι ἐμαυτῷ ὁδοιπορήσαντι . παρατίθεσθαι δέ μοι σῦκα · ἔπειτα παρόντα Κόρον τὸν μάντιν δεῖξαι ὅτι ἐνείη φάρμακον τῶν ἐφημέρων · ἐκ δὲ τούτου ὑποψίας τε μεστὸς γενέσθαι καὶ κατὰ σπουδὴν ἐμεῖν καὶ ἅμα ἐνθυμεῖσθαι , τί δὲ εἰ μὴ ἀκριβῶς ἐξεμέσαιμι ; ἔπειτα φάναι τινὰ ὅτι καὶ ἐν ἄλλῳ τῳ τῶν σύκων ἐνείη τοῦ φαρμάκου · ἔτι οὖν μειζόνως ἀπορεῖν καὶ ἀσχάλλειν ὅτι οὐ θᾶττον ἤκουσα . τούτων ὀφθέντων ὑπενόησα μὲν ἀσιτίαν δηλοῦσθαι , εἰ δὲ μὴ , ἀλλʼ ᾑρούμην γε . ἐδεόμην δὲ τοῦ θεοῦ σημῆναι σαφέστερον ὁπότερα λέγοι , ἀσιτίαν ἢ ἔμετον . ἐπικατέδαρθόν τε δὴ καὶ ἔδοξα εἶναι πρὸς τῷ ἱερῷ τῷ ἐν Περγάμῳ , καὶ ἤδη τε μέσην ἡμέραν ἐξήκειν , ἀσιτίας οὔσης μοι , καὶ Θεόδοτον ἐπελθεῖν μετὰ δή τινων φίλων , εἰσελθόντα δὲ
Lemmas: Πέργαμον διά ὁ πρόσθεν ὄνειρος · ἐνταῦθα δή σαφής δηλόω ἐπέχω . οὗτος μέν γάρ περί ἑσπέρα ποι κινέω καί μεταγιγνώσκω καί φάσκω ὅτι ἀδύνατος εἰμί Ἀδριανός θήρα κατατυγχάνω , οὗτος δέ δοκέω ἀπό Ἀδριανός θήρα τις ἔρχομαι , βιβλίον τις κομίζω ὁ Μένανδρος , καί λέγω ὅτι πηλός τε εἰμί ἀμήχανος καί τέλμα καί ἀνύω ἀδύνατος . πάλιν δέ ὕω τε δοκέω καί προσέρχομαι ἐγώ τις λέγω ὡς ἄρα ὁ ἀντίδικος τις εἰμί ἐν Ἀδριανός θήρα καί δέω κατέρχομαι ὥστε τις πράσσω . καί τίς , φημί , πολύς ὁ θεός μένω προλέγω ; οὗτος καί αὖθις δοκέω πρός τις λέγω καί ὁ πᾶς οὕτως λαμβάνω , ὅτι ἐπειδή δυσχερής ἔχω πρός ὁ μονή , ἔξοδος προδείκνυμι ὁ θεός , βούλομαι μεταβάλλω ἐγώ ὁ γνώμη , ἵνα ἡδύς μένω . ἔνειμι δέ καί ἀλουσία σύμβολον . καί ἐπιγίγνομαι ὑετός καί χειμών ἀμήχανος ἐκ ἑσπέρα . ὁ δέ ὑστεραῖος ἀλουσία καί ἔμετος τροφή εἰμί . καί ἐπειδή ἐμέω , ἐγώ μέν οὕτως ἔχω ὥστε ἀγαπάω εἰ ἐξαρκέω εἰς ὁ ἐπέρχομαι . ὁ δέ ἐπέρχομαι ἀσιτία ἐπιτάσσω , ἐπιτάσσω δέ οὕτως · δοκέω εἰμί ἐν Σμύρνα , πᾶς ἀπιστία ἀπιστέω ὁ φανερός καί ὁράω , διά ὁ μή σύνοιδα ἐμαυτοῦ ὁδοιπορέω . παρατίθημι δέ ἐγώ σῦκον · ἔπειτα πάρειμι Κόρος ὁ μάντις δείκνυμι ὅτι ἔνειμι φάρμακον ὁ ἐφήμερος · ἐκ δέ οὗτος ὑποψία τε μεστός γίγνομαι καί κατά σπουδή ἐμέω καί ἅμα ἐνθυμέομαι , τίς δέ εἰ μή ἀκριβής ἐξεμέω ; ἔπειτα φημί τις ὅτι καί ἐν ἄλλος τις ὁ σῦκον ἔνειμι ὁ φάρμακον · ἔτι οὖν μέγας ἀπορέω καί ἀσχάλλω ὅτι οὐ ταχύς ἀκούω . οὗτος ὁράω ὑπονοέω μέν ἀσιτία δηλόω , εἰ δέ μή , ἀλλά αἱρέω γε . δέω δέ ὁ θεός σημαίνω σαφής ὁπότερος λέγω , ἀσιτία ἤ ἔμετος . ἐπικαταδαρθάνω τε δή καί δοκέω εἰμί πρός ὁ ἱερός ὁ ἐν Πέργαμος , καί ἤδη τε μέσος ἡμέρα ἐξήκω , ἀσιτία εἰμί ἐγώ , καί Θεόδοτος ἐπέρχομαι μετά δή τις φίλος , εἰσέρχομαι δέ