aelius-aristides.ieroi-lo-goi 288
πολλὰ μὲν οὖν καὶ παράδοξα ἐπετάχθημεν · ὧν δὲ ἀπομνημονεύω , δρόμος τέ ἐστιν ὃν ἔδει δραμεῖν ἀνυπόδητον χειμῶνος ὥρᾳ · καὶ πάλιν ἱππασία πραγμάτων ἀπορώτατον . καί τι καὶ τοσοῦτον μέμνημαι · τοῦ γὰρ λιμένος κυμαίνοντος ἐξ ἀνέμου λιβὸς καὶ τῶν πλοίων ταραττομένων , ἔδει διαπλεύσαντα εἰς τὸ ἀντιπέρας μέλιτος καὶ δρυὸς βαλάνων φαγόντα ἐμέσαι , καὶ γίγνεται δὴ κάθαρσις ἐντελής . πάντα δὲ ταῦτα ἐν ἀκμῇ τῆς φλεγμονῆς οὔσης ἐπράττετο καὶ δὴ πρὸς αὐτὸν ἀναχωρούσης τὸν ὀμφαλόν . τέλος δὲ ὁ σωτὴρ σημαίνει τῆς αὐτῆς νυκτὸς ταυτὸν ἐμοί τε καὶ τῷ τροφεῖ , περιῆν γὰρ δὴ τότε ὁ Ζώσιμος , ὥστε ἐγὼ μὲν ἔπεμπον ἐκείνῳ φράσων ἃ εἰρηκὼς εἴη ὁ θεὸς , ὁ δʼ ἀπήντα φράσων αὐτός μοι ἃ ἀκηκόει τοῦ θεοῦ . ἦν δέ τι φάρμακον οὗ τὰ μὲν καθʼ ἕκαστα οὐ μέμνημαι , ἁλῶν δὲ ὅτι μετεῖχεν . ὡς δὲ ἐπεπάσαμεν , ἔρρει δὴ ταχὺ τοῦ ὄγκου τὸ πλεῖστον , καὶ ἅμα ἕω παρῆσαν οἱ ἐπιτήδειοι χαίροντες μετὰ ἀπιστίας . ἐντεῦθεν δὲ ἤδη τῶν μὲν ἐγκλημάτων ἐπαύσαντο ἰατροὶ καὶ ἐθαύμαζον ὑπερφυῶς ἐφʼ ἑκάστῳ τοῦ θεοῦ τὴν πρόνοιαν , καὶ ὡς ἕτερόν τι ἦν ἄρα μεῖζον , ὃ λάθρα ἰᾶτο , τὸ δὲ τοῦ κόλπου τίνα ἂν τρόπον κατασταίη διεσκοποῦντο · καὶ ἐδόκει αὐτοῖς νῦν γε δὴ πάντως δεῖν τομῆς , οὐ γὰρ εἶναι ἄλλως εἰς τὸ ἀρχαῖον καταστῆναι . καὶ μετὰ τοῦτό γε ἠξίουν συγχωρῆσαι , πάντως δὲ ἤδη πεπρᾶχθαι τά γε τοῦ θεοῦ . ὁ δʼ ἄρα οὐδὲ τοῦτο ἐκείνοις παρῆκεν , ἀλλʼ οὔσης τῆς ἀποστάσεως θαυμαστῆς ὅσης καὶ δοκοῦντος ἅπαντος ἀπηλλοτριῶσθαι τοῦ δέρματος , ὠὸν κελεύσας ἐπιχρίειν οὕτως ἰάσατο καὶ συνήγαγε πάντα εἰς ταυτὸν , ὥστε ὀλίγων ἡμερῶν παρελθουσῶν οὐδεὶς οἷός τʼ ἦν εὑρεῖν ἐν ὁποτέρῳ μηρῷ τὸ φῦμα ἐκεῖνο ἐγένετο , ἀλλʼ ἤστην ἀμφοτέρω καθαρὼ τοῖς ἅπασι . Ζώσιμος δὲ ἦν οὗτος , ᾧ μεγάλη δωρεὰ γίγνεται παρὰ τοῦ θεοῦ χρόνῳ ὕστερον · ἔσχε δὲ οὑτωσί . ἀπῄειμεν διὰ Μυσίας εἰς Πέργαμον , ἐπισχόντος δὲ ὀνείρατος καθʼ ὁδὸν ἔμεινα ἡμέρας πλείους , συνεχῶς
Lemmas: πολύς μέν οὖν καί παράδοξος ἐπιτάσσω · ὅς δέ ἀπομνημονεύω , δρόμος τε εἰμί ὅς δέω τρέχω ἀνυπόδητος χειμών ὥρα · καί πάλιν ἱππασία πρᾶγμα ἄπορος . καί τις καί τοσοῦτος μιμνῄσκω · ὁ γάρ λιμήν κυμαίνω ἐκ ἄνεμος λίψ καί ὁ πλοῖον ταράσσω , δέω διαπλέω εἰς ὁ ἀντιπέρας μέλι καί δρῦς βάλανος ἐσθίω ἐμέω , καί γίγνομαι δή κάθαρσις ἐντελής . πᾶς δέ οὗτος ἐν ἀκμή ὁ φλεγμονή εἰμί πράσσω καί δή πρός αὐτός ἀναχωρέω ὁ ὀμφαλός . τέλος δέ ὁ σωτήρ σημαίνω ὁ αὐτός νύξ τατός ἐγώ τε καί ὁ τροφεύς , περίειμι γάρ δή τότε ὁ Ζώσιμος , ὥστε ἐγώ μέν πέμπω ἐκεῖνος φράζω ὅς λέγω εἰμί ὁ θεός , ὁ δέ ἀπαντάω φράζω αὐτός ἐγώ ὅς ἀκούω ὁ θεός . εἰμί δέ τις φάρμακον ὅς ὁ μέν κατά ἕκαστος οὐ μιμνῄσκω , ἅλς δέ ὅτι μετέχω . ὡς δέ ἐπιπάσσω , ἔρρω δή ταχύς ὁ ὄγκος ὁ πολύς , καί ἅμα ἠώς πάρειμι ὁ ἐπιτήδειος χαίρω μετά ἀπιστία . ἐντεῦθεν δέ ἤδη ὁ μέν ἔγκλημα παύω ἰατρός καί θαυμάζω ὑπερφυής ἐπί ἕκαστος ὁ θεός ὁ πρόνοια , καί ὡς ἕτερος τις εἰμί ἄρα μέγας , ὅς λάθρῃ ἰάομαι , ὁ δέ ὁ κόλπος τίς ἄν τρόπος καθίστημι διασκοπέω · καί δοκέω αὐτός νῦν γε δή πάντως δέω τομή , οὐ γάρ εἰμί ἄλλος εἰς ὁ ἀρχαῖος καθίστημι . καί μετά οὗτος γε ἀξιόω συγχωρέω , πάντως δέ ἤδη πράσσω ὁ γε ὁ θεός . ὁ δέ ἄρα οὐδέ οὗτος ἐκεῖνος παρίημι , ἀλλά εἰμί ὁ ἀπόστασις θαυμαστός ὅσος καί δοκέω ἅπας ἀπαλλοτριόω ὁ δέρμα , ᾠόν κελεύω ἐπιχρίω οὕτως ἰάομαι καί συνάγω πᾶς εἰς τατός , ὥστε ὀλίγος ἡμέρα παρέρχομαι οὐδείς οἷος τε εἰμί εὑρίσκω ἐν ὁπότερος μηρός ὁ φῦμα ἐκεῖνος γίγνομαι , ἀλλά εἰμί ἀμφότερος καθαρός ὁ ἅπας . Ζώσιμος δέ εἰμί οὗτος , ὅς μέγας δωρεά γίγνομαι παρά ὁ θεός χρόνος ὕστερον · ἔχω δέ οὕτως . ἀπέρχομαι διά Μυσία εἰς Πέργαμον , ἐπέχω δέ ὄνειρος κατά ὁδός μένω ἡμέρα πολύς , συνεχής