aelius-aristides.ieroi-lo-goi 274
πρᾶξιν δέ τινα αὐτοῦ μίαν ἀπολαβοῦσα , οἶμαι , διηγεῖται πρὸς τὸν Τηλέμαχον καὶ Μενέλεων · κἀγὼ πάντα μὲν οὐκ ἂν εἴποιμι τὰ τοῦ σωτῆρος ἀγωνίσματα , ὅσων ἀπέλαυσα εἰς τήνδε τὴν ἡμέραν . καὶ οὐκέτʼ ἐνταῦθα τὸ τοῦ Ὁμήρου προσθήσω , οὐδʼ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι , δέκα δὲ στόματʼ εἶεν · μικρὸν γὰρ τοῦτό γε . ἀλλʼ οὐδʼ ἂν εἰ πᾶσαν ὑπερβαλοίμην τὴν ἐν ἀνθρώποις δύναμίν τε καὶ φωνὴν καὶ γνώμην , οὐκ ἄν ποτε οὐδʼ ἐγγὺς αὐτῶν ἀφικοίμην . ἀλλὰ καὶ ὅσοι πώποτε τῶν φίλων ἐδεήθησαν ἢ προὔτρεψαν εἰπεῖν καὶ συγγράψαι περὶ αὐτῶν , οὐδενὶ πώποτε ἐπείσθην , φεύγων τὸ ἀδύνατον . ἐδόκει γάρ μοι παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ διὰ παντὸς τοῦ πελάγους ὕφαλος διεξελθὼν εἶτʼ ἠναγκαζόμην ἀποδιδόναι λόγον πόσοις τισὶ τοῖς πᾶσι ῥοθίοις ἐνέτυχον καὶ ποίας τινὸς τῆς θαλάττης παρʼ ἕκαστον αὐτῶν ἐπειρώμην καὶ τί τὸ σῶζον ἦν . ἑκάστη γὰρ τῶν ἡμετέρων ἡμερῶν , ὡσαύτως δὲ νυκτῶν , ἔχει συγγραφὴν , εἴ τις παρὼν , ἢ τὰ συμπίπτοντα ἀπογράφειν ἐβούλετο , ἢ τὴν τοῦ θεοῦ πρόνοιαν διηγεῖσθαι , ὧν τὰ μὲν ἐκ τοῦ φανεροῦ παρὼν , τὰ δὲ τῇ πομπῇ τῶν ἐνυπνίων ἐνεδείκνυτο , ὅσα γε δὴ καὶ ὕπνου λαχεῖν ἐξῆν · σπάνιον δʼ ἦν ὑπὸ τῶν περὶ τὸ σῶμα τρικυμιῶν . ταῦτʼ οὖν ἐνθυμούμενος ἐγνώκειν παρέχειν ὡς ἀληθῶς ὥσπερ ἰατρῷ τῷ θεῷ σιγῇ ποιεῖν ὅ τι βούλεται . νῦν δὲ ὡς ἔσχε τὸ τοῦ ἤτρου δηλῶσαι πρὸς ὑμᾶς βούλομαι . λογιοῦμαι δὲ ἕκαστα πρὸς ἡμέραν . ἦν μὲν γὰρ Ποσειδεὼν μὴν , ἴστε οἵου χειμῶνος · ἔκαμνε δὲ ὁ στόμαχος τὰς νύκτας καὶ ἀγρυπνίαι ἦσαν ὑπερφυεῖς , ὥστε οὐδὲ τὰ βραχύτατα πέττειν ἦν . αἰτία δʼ οὐχ ἥκιστα ἡ συνέχεια τῶν χειμώνων , ἣν οὐδὲ κέραμος οὐδεὶς ἐνέγκαι ἐλέγετο · ἐπεὶ καὶ ὁ ἱδρὼς ἔστη πάντα τοῦτον τὸν χρόνον , πλὴν ὅσα λουμένῳ . δωδεκάτῃ δὲ τοῦ μηνὸς ἀλουσίαν προστάττει ὁ θεὸς καὶ τῇ ὑστεραίᾳ τὸ αὐτὸ τοῦτο καὶ τῇ μετʼ ἐκείνην . ταύτας τρεῖς ἡμέρας ἑξῆς διήγαγον παντελῶς ἀνιδρωτὶ νύκτα καὶ ἡμέραν , ὥστε μηδὲ χιτωνίσκου δεῆσαι μεταλαβεῖν , καὶ οὔπω
Lemmas: πρᾶξις δέ τις αὐτός εἷς ἀπολαμβάνω , οἴομαι , διηγέομαι πρός ὁ Τηλέμαχος καί Μενέλαος · ἐγώ πᾶς μέν οὐ ἄν λέγω ὁ ὁ σωτήρ ἀγώνισμα , ὅσος ἀπολαύω εἰς ὅδε ὁ ἡμέρα . καί οὐκέτι ἐνταῦθα ὁ ὁ Ὅμηρος προστίθημι , οὐδέ εἰ ἐγώ δέκα μέν γλῶσσα , δέκα δέ στόμα εἰμί · μικρός γάρ οὗτος γε . ἀλλά οὐδέ ἄν εἰ πᾶς ὑπερβάλλω ὁ ἐν ἄνθρωπος δύναμις τε καί φωνή καί γνώμη , οὐ ἄν ποτέ οὐδέ ἐγγύς αὐτός ἀφικνέομαι . ἀλλά καί ὅσος πώποτε ὁ φίλος δέω ἤ προτρέπω λέγω καί συγγράφω περί αὐτός , οὐδείς πώποτε πείθω , φεύγω ὁ ἀδύνατος . δοκέω γάρ ἐγώ παραπλήσιος εἰμί ὥσπερ ἄν εἰ διά πᾶς ὁ πέλαγος ὕφαλος διεξέρχομαι εἶτα ἀναγκάζω ἀποδίδωμι λόγος πόσος τις ὁ πᾶς ῥόθιος ἐντυγχάνω καί ποῖος τις ὁ θάλασσα παρά ἕκαστος αὐτός πειράω καί τίς ὁ σῴζω εἰμί . ἕκαστος γάρ ὁ ἡμέτερος ἡμέρα , ὡσαύτως δέ νύξ , ἔχω συγγραφή , εἰ τις πάρειμι , ἤ ὁ συμπίπτω ἀπογράφω βούλομαι , ἤ ὁ ὁ θεός πρόνοια διηγέομαι , ὅς ὁ μέν ἐκ ὁ φανερός πάρειμι , ὁ δέ ὁ πομπή ὁ ἐνύπνιον ἐνδείκνυμι , ὅσος γε δή καί ὕπνος λαγχάνω ἔξεστι · σπάνιος δέ εἰμί ὑπό ὁ περί ὁ σῶμα τρικυμία . οὗτος οὖν ἐνθυμέομαι γιγνώσκω παρέχω ὡς ἀληθής ὥσπερ ἰατρός ὁ θεός σιγή ποιέω ὅς τις βούλομαι . νῦν δέ ὡς ἔχω ὁ ὁ ἦτρον δηλόω πρός σύ βούλομαι . λογίζομαι δέ ἕκαστος πρός ἡμέρα . εἰμί μέν γάρ Ποσειδῶν μήν , οἶδα οἷος χειμών · κάμνω δέ ὁ στόμαχος ὁ νύξ καί ἀγρυπνία εἰμί ὑπερφυής , ὥστε οὐδέ ὁ βραχύς πέσσω εἰμί . αἰτία δέ οὐ ἦκα ὁ συνέχεια ὁ χειμών , ὅς οὐδέ κέραμος οὐδείς φέρω λέγω · ἐπεί καί ὁ ἱδρώς ἵστημι πᾶς οὗτος ὁ χρόνος , πλήν ὅσος λούω . δωδέκατος δέ ὁ μείς ἀλουσία προστάσσω ὁ θεός καί ὁ ὑστεραῖος ὁ αὐτός οὗτος καί ὁ μετά ἐκεῖνος . οὗτος τρεῖς ἡμέρα ἑξῆς διάγω παντελής ἀνιδρωτί νύξ καί ἡμέρα , ὥστε μηδέ χιτωνίσκος δέω μεταλαμβάνω , καί οὔπω