aelius-aristides.ieroi-lo-goi 275
πρόσθεν ἐμαυτοῦ ῥᾴονος ᾐσθόμην . διήγαγον δὲ περιπάτῳ χρώμενος κατʼ οἰκίαν , καὶ ἅμα παιδιᾷ , οἷα ἑορτῶν οὐσῶν . καὶ γὰρ ἡ τοῦ θεοῦ παννυχὶς ἐγκατειλήφει τὴν προτέραν ἑορτὴν , τὴν τοῦ Ποσειδῶνος . μετὰ δὲ τοῦτο ὄναρ γίγνεται , ἔχον μέν τινα ἔννοιαν λουτροῦ , οὐ μέντοι χωρίς γε ὑπονοίας · ἀλλʼ ἐδόκουν τι καὶ μολυνθῆναι · ὅμως δὲ ἔδοξε λούσασθαι , πάντως δʼ εἰ καὶ τῷ ὄντι τοῦτʼ ἐπεπόνθειν , ὕδατος δεῖν . εὐθύς τε οὖν οὐχ ὡς ἥδιστα ἔσχον ἐν τῷ βαλανείῳ καὶ ἐπειδὴ ἐπανῆλθον , ἐδόκει πάντα πλήρη εἶναι , καὶ τὸ πνεῦμα οἷον ἀσθμαίνοντος ἦν . ὥστε ἐπʼ ἀρχῇ τῆς τροφῆς εὐθὺς ἐπαυσάμην . διαφθορὰ μετὰ τοῦτο ἐκ νυκτὸς , καὶ προῆλθεν εἰς τοῦτο , ὥστε μόλις κατέστη πρὸ μεσημβρίας μικρόν . ὄψις δὲ ὀνείρατος οὑτωσί πως εἶχεν , ὡς ἄρα εἴην ἐν ὕδασι θερμοῖς , προκεκυφὼς δὲ εἰς τὸ πρόσθεν ὁρῴην τὰ κάτω τῆς κοιλίας ἀτοπώτερον διακείμενα . ἐβουλευσάμην μὲν δὴ μεῖναι ἐπʼ ἀλουσίας . ἔφη δέ τις ὡς οὐκ ἐπʼ αὐτοῦ γε τοῦ λουτροῦ τὸ δυσχερὲς ἦν τὸ φαινόμενον , οὐδʼ εἰκὸς ὡς αἴτιον φυλάξασθαι . ἐλουσάμην τε εἰς ἑσπέραν , καὶ ἅμα τῷ ὄρθρῳ τὸ ἦτρον ἤλγουν , καὶ ἐπεχώρει τὸ ἄλγημα ἐπὶ δεξιᾷ καὶ μέχρι βουβῶνος κάτω . ἑβδόμῃ δʼ ἐπὶ δέκα ἀλουσία ἐξ ὀνείρατος , ὀγδόῃ δʼ ἐπὶ δέκα ἀλουσία . ἐνάτῃ ἐπὶ δέκα δʼ ἔδοξά τινας τῶν βαρβάρων ἐγκρατεῖς γεγενῆσθαί μου , καί τινα αὐτῶν ἐπιέναι μοι καὶ δόξαν παρασχεῖν ὡς στίξοντα · ἔπειτα καθεῖναι τὸν δάκτυλον οὑτωσὶ μέχρι τοῦ λαιμοῦ , καί τι ἐγχέαι , κατὰ δή τινα ἐπιχώριον νόμον , ὀνομάσαι δὲ αὐτὸ ὀξυσιτίαν · ταῦτα δὲ ὕστερον ὡς ὄναρ διηγεῖσθαι καὶ τοὺς ἀκούοντας θαυμάζειν καὶ λέγειν ὡς ἄρα τοῦτο αἴτιον εἴη τοῦ διψῆν μὲν , μὴ δύνασθαι δὲ πιεῖν , τὸ τρέπεσθαι εἰς ὄξος τὰ σιτία . ἐκ δὴ τούτου ἔμετός τε ἐδείκνυτο καὶ προσέταξεν ὁ βάρβαρος λουτροῦ τε ἀποσχέσθαι καὶ διάκονον ἕνα παραστήσασθαι . τὸ τήμερον εἶναι ἀλουσία καὶ ἔμετος μετὰ ῥᾳστώνης , ὡς εἰκάσαι ἐδόκουν ἐν προπυλαίοις εἶναι τοῦ Ἀσκληπιοῦ , καί τινα τῶν ἐπιτηδείων ἐντυχόντα μοι περιβάλλειν καὶ φιλοφρονεῖσθαι , οἷα δὴ διὰ χρόνου ἑορακότα · εἰπεῖν δὴ πρὸς αὐτὸν ὡς ἐν ἀηδίᾳ τε εἴην γεγονὼς
Lemmas: πρόσθεν ἐμαυτοῦ ῥᾴδιος αἰσθάνομαι . διάγω δέ περίπατος χράω κατά οἰκία , καί ἅμα παιδιά , οἷος ἑορτή εἰμί . καί γάρ ὁ ὁ θεός παννυχίς ἐγκαταλαμβάνω ὁ πρότερος ἑορτή , ὁ ὁ Ποσειδῶν . μετά δέ οὗτος ὄναρ γίγνομαι , ἔχω μέν τις ἔννοια λουτρόν , οὐ μέντοι χωρίς γε ὑπόνοια · ἀλλά δοκέω τις καί μολύνω · ὅμως δέ δοκέω λούω , πάντως δέ εἰ καί ὁ εἰμί οὗτος πάσχω , ὕδωρ δέω . εὐθύς τε οὖν οὐ ὡς ἡδύς ἔχω ἐν ὁ βαλανεῖον καί ἐπειδή ἐπανέρχομαι , δοκέω πᾶς πλήρης εἰμί , καί ὁ πνεῦμα οἷος ἀσθμαίνω εἰμί . ὥστε ἐπί ἀρχή ὁ τροφή εὐθύς παύω . διαφθορά μετά οὗτος ἐκ νύξ , καί προέρχομαι εἰς οὗτος , ὥστε μόλις καθίστημι πρό μεσημβρία μικρός . ὄψις δέ ὄνειρος οὕτως πως ἔχω , ὡς ἄρα εἰμί ἐν ὕδωρ θερμός , προκύπτω δέ εἰς ὁ πρόσθεν ὁράω ὁ κάτω ὁ κοιλία ἄτοπος διάκειμαι . βουλεύω μέν δή μένω ἐπί ἀλουσία . φημί δέ τις ὡς οὐ ἐπί αὐτός γε ὁ λουτρόν ὁ δυσχερής εἰμί ὁ φαίνω , οὐδέ ἔοικα ὡς αἴτιος φυλάσσω . λούω τε εἰς ἑσπέρα , καί ἅμα ὁ ὄρθρος ὁ ἦτρον ἀλγέω , καί ἐπιχωρέω ὁ ἄλγημα ἐπί δεξιός καί μέχρι βουβών κάτω . ἕβδομος δέ ἐπί δέκα ἀλουσία ἐκ ὄνειρος , ὄγδοος δέ ἐπί δέκα ἀλουσία . ἔνατος ἐπί δέκα δέ δοκέω τις ὁ βάρβαρος ἐγκρατής γίγνομαι ἐγώ , καί τις αὐτός ἐπέρχομαι ἐγώ καί δόξα παρέχω ὡς στίζω · ἔπειτα καθίημι ὁ δάκτυλος οὕτως μέχρι ὁ λαιμός , καί τις ἐγχέω , κατά δή τις ἐπιχώριος νόμος , ὀνομάζω δέ αὐτός ὀξυσιτία · οὗτος δέ ὕστερον ὡς ὄναρ διηγέομαι καί ὁ ἀκούω θαυμάζω καί λέγω ὡς ἄρα οὗτος αἴτιος εἰμί ὁ διψάω μέν , μή δύναμαι δέ πίνω , ὁ τρέπω εἰς ὄξος ὁ σιτίον . ἐκ δή οὗτος ἔμετος τε δείκνυμι καί προστάσσω ὁ βάρβαρος λουτρόν τε ἀπέχω καί διάκονος εἷς παρίστημι . ὁ σήμερον εἰμί ἀλουσία καί ἔμετος μετά ῥᾳστώνη , ὡς εἰκάζω δοκέω ἐν προπύλαιος εἰμί ὁ Ἀσκληπιός , καί τις ὁ ἐπιτήδειος ἐντυγχάνω ἐγώ περιβάλλω καί φιλοφρονέομαι , οἷος δή διά χρόνος ὁράω · λέγω δή πρός αὐτός ὡς ἐν ἀηδία τε εἰμί γίγνομαι