aelius-aristides.ieroi-lo-goi 287
ἑκάστῃ τῇ ἐπιούσῃ πράξαντες ἂν πάλιν τὰ εἰωθότα οὕτω τροφὴν ᾑρούμεθα ὅσην δὴ , καὶ ὅτε γε ἐπὶ τῷ ἐμέτῳ ἀσιτία ἐγκατέλαβε , τοῦτο ἦν τὸ παραμυθησάμενον , ἡ περὶ ταῦτα ἀσχολία τε καὶ διατριβή · ὥσθʼ ὅταν ἐνθυμηθῶ τοῦ ἐκ τοῦ συμποσίου Σωκράτους ἐν Λυκείῳ διημερεύοντος , μηδὲν ἐλάττω μοι προσήκειν οἴεσθαι τῆς περὶ ταῦτα καρτερίας τε καὶ δυνάμεως χάριν εἰδέναι τῷ θεῷ . τοσαῦτα μὲν τὰ παρὰ τοῦ ἤτρου . ὅμοιον δὲ τῷ περὶ τὸ ἦτρον συνέβη καὶ τὸ τοῦ φύματος πολλοῖς ἔτεσι πρότερον . ὁ μὲν γὰρ θεὸς προὔλεγεν ἐκ πολλοῦ δεῖν ὕδερον φυλάττεσθαι , καὶ ἄλλα τε ἔδωκεν ἀλεξιφάρμακα καὶ ὑποδήματα Αἰγύπτια , οἷσπερ οἱ ἱερεῖς χρῆσθαι νομίζουσι . καὶ δὴ καὶ ἔδοξεν αὐτῷ τὸ ῥεῦμα ἀπάγειν κάτω . καὶ γίγνεται φῦμα ἀπʼ ἀρχῆς οὐδεμιᾶς φανερᾶς τὸ μὲν πρῶτον οἷον ἄν τῳ καὶ ἄλλῳ γένοιτο , ἔπειτα προῆλθεν εἰς ὄγκον ἐξαίσιον , καὶ ὅ τε βουβὼν μεστὸς ἦν καὶ πάντα ἐξῴδει , καὶ ὀδύναι παρηκολούθουν δειναὶ καὶ πυρετὸς ἔστιν ἃς ἡμέρας . ἐνταῦθα οἱ μὲν ἰατροὶ πάσας φωνὰς ἠφίεσαν , οἱ μὲν τέμνειν , οἱ δὲ ἐπικάειν φαρμάκοις , ἢ πάντως δεῖν ὑπόπυον γενόμενον διαφθαρῆναι . ὁ δὲ θεὸς τὴν ἐναντίαν ἐτίθετο , ἀντέχειν καὶ τρέφειν τὸν ὄγκον · καὶ δηλαδὴ οὐχ αἵρεσις ἦν ἢ τῶν ἰατρῶν ἀκούειν , ἢ τοῦ θεοῦ . ὁ δὲ ὄγκος ἔτι ἐπὶ μᾶλλον ᾔρετο καὶ ἦν ἀπορία πολλή . τῶν δὲ φίλων οἱ μὲν ἐθαύμαζον τὴν καρτερίαν , οἱ δὲ ἐνεκάλουν ὡς λίαν ἅπαντα ἐπὶ τοῖς ὀνείρασι ποιουμένῳ , τινὲς δὲ καὶ ὡς ἄτολμον ἐπῃτιῶντο , ἐπειδὴ οὐ παρεῖχον τέμνειν οὐδʼ αὖ φαρμάκων ἠνειχόμην . ὁ δʼ αὖ θεὸς διὰ τέλους ἀντεῖχε , κελεύων φέρειν τὸ παρόν · πάντως γὰρ αὐτὸ ὑπὲρ σωτηρίας εἶναι , εἶναι γὰρ τοῦ ῥύματος τούτου τὰς πηγὰς ἄνω , τοὺς δὲ κηπουροὺς τούτους οὐκ εἰδέναι τοὺς ὀχετοὺς ᾗ χρὴ τρέπειν . συνέβαινε δὴ θαυμαστά . ἐγένοντο γὰρ μῆνες τέτταρες μάλιστα τῆς διατριβῆς ταύτης . ἐν δὲ τούτοις κεφαλὴ μὲν οὕτω κούφη καὶ τὰ ἄνω τῆς κοιλίας , ὡς ἂν μάλιστά τις εὔξαιτο · ἔτι δὲ οἷον πανήγυρις ἦν κατὰ τὴν οἰκίαν . οἱ γὰρ φίλοι τὰ πρῶτα τῶν τότε Ἑλλήνων ὄντες ἀπήντων ἀεὶ καὶ συνῆσάν μοι κατὰ τοὺς λόγους αὐτόθεν ἐκ κλίνης τοὺς ἀγῶνας ποιουμένῳ .
Lemmas: ἕκαστος ὁ ἐπέρχομαι πράσσω ἄν πάλιν ὁ εἴωθα οὕτως τροφή αἱρέω ὅσος δή , καί ὅτε γε ἐπί ὁ ἔμετος ἀσιτία ἐγκαταλαμβάνω , οὗτος εἰμί ὁ παραμυθέομαι , ὁ περί οὗτος ἀσχολία τε καί διατριβή · ὥστε ὅταν ἐνθυμέομαι ὁ ἐκ ὁ συμπόσιον Σωκράτης ἐν Λύκειον διημερεύω , μηδείς ἐλαχύς ἐγώ προσήκω οἴομαι ὁ περί οὗτος καρτερία τε καί δύναμις χάριν οἶδα ὁ θεός . τοσοῦτος μέν ὁ παρά ὁ ἦτρον . ὅμοιος δέ ὁ περί ὁ ἦτρον συμβαίνω καί ὁ ὁ φῦμα πολύς ἔτος πρότερος . ὁ μέν γάρ θεός προλέγω ἐκ πολύς δέω ὕδερος φυλάσσω , καί ἄλλος τε δίδωμι ἀλεξιφάρμακον καί ὑπόδημα Αἰγύπτιος , ὅς ὁ ἱερεύς χράω νομίζω . καί δή καί δοκέω αὐτός ὁ ῥεῦμα ἀπάγω κάτω . καί γίγνομαι φῦμα ἀπό ἀρχή οὐδείς φανερός ὁ μέν πρῶτος οἷος ἄν τις καί ἄλλος γίγνομαι , ἔπειτα προέρχομαι εἰς ὄγκος ἐξαίσιος , καί ὁ τε βουβών μεστός εἰμί καί πᾶς ἐξοιδέω , καί ὀδύνη παρακολουθέω δεινός καί πυρετός εἰμί ὅς ἡμέρα . ἐνταῦθα ὁ μέν ἰατρός πᾶς φωνή ἀφίημι , ὁ μέν τέμνω , ὁ δέ ἐπικαίω φάρμακον , ἤ πάντως δέω ὑπόπυος γίγνομαι διαφθείρω . ὁ δέ θεός ὁ ἐναντίος τίθημι , ἀντέχω καί τρέφω ὁ ὄγκος · καί δηλαδή οὐ αἵρεσις εἰμί ἤ ὁ ἰατρός ἀκούω , ἤ ὁ θεός . ὁ δέ ὄγκος ἔτι ἐπί μάλα ἀείρω καί εἰμί ἀπορία πολύς . ὁ δέ φίλος ὁ μέν θαυμάζω ὁ καρτερία , ὁ δέ ἐγκαλέω ὡς λίαν ἅπας ἐπί ὁ ὄνειρος ποιέω , τις δέ καί ὡς ἄτολμος ἐπαιτιάομαι , ἐπειδή οὐ παρέχω τέμνω οὐδέ αὖ φάρμακον ἀνέχω . ὁ δέ αὖ θεός διά τέλος ἀντέχω , κελεύω φέρω ὁ πάρειμι · πάντως γάρ αὐτός ὑπέρ σωτηρία εἰμί , εἰμί γάρ ὁ ῥῦμα οὗτος ὁ πηγή ἄνω , ὁ δέ κηπουρός οὗτος οὐ οἶδα ὁ ὀχετός ᾗ χρή τρέπω . συμβαίνω δή θαυμαστός . γίγνομαι γάρ μείς τέσσαρες μάλα ὁ διατριβή οὗτος . ἐν δέ οὗτος κεφαλή μέν οὕτως κοῦφος καί ὁ ἄνω ὁ κοιλία , ὡς ἄν μάλα τις εὔχομαι · ἔτι δέ οἷος πανήγυρις εἰμί κατά ὁ οἰκία . ὁ γάρ φίλος ὁ πρῶτος ὁ τότε Ἕλλην εἰμί ἀπαντάω ἀεί καί σύνειμι ἐγώ κατά ὁ λόγος αὐτόθεν ἐκ κλίνη ὁ ἀγών ποιέω .