aelius-aristides.ieroi-lo-goi 278
θάλατταν ἠρόμην εἰ καὶ ἐνταῦθα ἄμεινον λοῦσθαι , ἢ ἐν μικρῷ . ἐν μικρῷ , ἔφη . μετὰ δὲ τοῦτο λίμνην τινὰ ἔδειξα καὶ ἠρόμην εἰ καὶ ἐν λίμνῃ τοσαύτῃ κρεῖττον , ἢ ἐν μικρῷ . συνεχώρει κἀνταῦθα ὅτι αἱρετώτερον τὸ ἐν μικρῷ . οὐκ ἄρα , ἔφην , πανταχοῦ τό γε μεῖζον αἱρετώτερον , ἀλλʼ ἔστι τις καὶ μικροῦ χάρις . καὶ ἅμα ἐνενόησα πρὸς ἐμαυτὸν ὡς καὶ ἐπιδεικνυμένῳ ποῦ καλὸν εἰπεῖν ὅτι τῶν μὲν ἄλλων ἀνθρώπων αἱ ἡδοναὶ κινδυνεύουσιν ὑῶν τινῶν εἶναι ἡδοναὶ , ἡ δὲ ἐμὴ καθαρῶς ἄρα ἀνθρώπου εἴη , ὅστις σύνειμί τε καὶ χαίρω λόγοις . ἐδόκει δʼ οὖν ταῦτα λέγειν ὁ νεανίσκος περὶ τοῦ βαλανείου τοῦ πρὸς ταῖς πύλαις ταῖς εἰς Ἔφεσον φερούσαις . καὶ τέλος ἔδοξέ μοι χρῆναι ἀποπειραθῆναι—πότε γὰρ δὴ καὶ ἄλλοτε θαρρῆσαι , εἰ μὴ νῦν ; — οὕτω δὴ συνθέσθαι εἰς ὥραν ἕκτην ὡς τηνικαῦτα ἀσφαλέστατον ὂν κινεῖσθαι · ἐπεὶ δὲ ἀφίκετο ἡ ὥρα , αἰτιᾶσθαι Βάσσον ὡς διατρίβοντα . ὁρᾷς , ἔφην , ὡς καὶ δὴ παρέρχεται ἡ σκιά ; δεικνὺς τὴν τῶν κιόνων . ἐπορευόμεθά τε , καὶ ὡς ἠνύσαμεν , ἐπιστὰς τῇ δεξαμενῇ τοῦ ψυχροῦ τοῦ ἔξω ἐπειρώμην τοῦ ὕδατος , καί μοι ἔδοξε παρʼ ἐλπίδας οὐ μάλα ψυχρὸν εἶναι , κυανοῦν δὲ καὶ ἡδὺ ἰδεῖν . κἀγὼ , καλὸν , ἔφην , οἷα δὴ γνωρίζων τὸ τοῦ ὕδατος ἀγαθόν . ὡς δὲ παρῆλθον εἴσω , πάλιν εὗρον ἕτερον ἐν θερμοτέρῳ οἴκῳ ἀνειμένον μᾶλλον . καὶ ἅμα ἐγιγνόμην τε ἐν τῷ θερμῷ καὶ ἀπεδυόμην , ἐλουσάμην καὶ μάλα ἡδέως . ὀγδόῃ ἔμετος εἰς ἑσπέραν κατὰ ὄναρ καὶ οὗτος . ἑβδόμῃ ἐδόκουν ἐν ὕδασιν εἶναί που θερμοῖς . τυχεῖν οὖν τινας πλησίον ἀνθρώπους ἐγχειρίδια ἔχοντας καὶ ἄλλως οὐκ ἀνυπόπτους . καὶ δῆτα προσελθεῖν μοί τινας αὐτῶν , ὥς τινος προστασίας χρῄζοντας , ἐγκαλεῖσθαι γὰρ ὑπό τινων . ὡς δʼ ἅπαξ περιεσχέθην , ἐν παντὶ εἶναι , οὔτε πιστεύων ἐνδείξασθαί τε οὐκ ἐθέλων ὅτι ἀπιστοίην . ἰέναι τε δή τινα ὁδὸν καὶ ἐκδέχεσθαι ψαλίδα πάνυ μακρὰν , ἐν ᾗ καὶ σφόδρα δεῖσαι μὴ ἐπιθεῖντό μοι . ὡς δὲ διεξελθεῖν ἀσμένως , φανῆναί τε ἐν τῇ πόλει τῶν Σμυρναίων ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ σκοπεῖν ὅπως ὡς τάχιστα πολλοί τε ἀθροισθεῖεν καὶ ἐνδειξαίμην τὸ ὄν . κἀκ τούτου αὐτός τε λαμπάδα λαμβάνω
Lemmas: θάλασσα ἔρομαι εἰ καί ἐνταῦθα ἀγαθός λούω , ἤ ἐν μικρός . ἐν μικρός , φημί . μετά δέ οὗτος λίμνη τις δείκνυμι καί ἔρομαι εἰ καί ἐν λίμνη τοσοῦτος κρατύς , ἤ ἐν μικρός . συγχωρέω ἐνταῦθα ὅτι αἱρετός ὁ ἐν μικρός . οὐ ἄρα , φημί , πανταχοῦ ὁ γε μέγας αἱρετός , ἀλλά εἰμί τις καί μικρός χάρις . καί ἅμα ἐννοέω πρός ἐμαυτοῦ ὡς καί ἐπιδείκνυμι ποῦ καλός λέγω ὅτι ὁ μέν ἄλλος ἄνθρωπος ὁ ἡδονή κινδυνεύω ὗς τις εἰμί ἡδονή , ὁ δέ ἐμός καθαρός ἄρα ἄνθρωπος εἰμί , ὅστις σύνειμι τε καί χαίρω λόγος . δοκέω δέ οὖν οὗτος λέγω ὁ νεανίσκος περί ὁ βαλανεῖον ὁ πρός ὁ πύλη ὁ εἰς Ἔφεσος φέρω . καί τέλος δοκέω ἐγώ χρή ἀποπειράω γάρ δή καί ἄλλοτε θαρσέω , εἰ μή νῦν ; — οὕτως δή συντίθημι εἰς ὥρα ἕκτος ὡς τηνικαῦτα ἀσφαλής εἰμί κινέω · ἐπεί δέ ἀφικνέομαι ὁ ὥρα , αἰτιάομαι Βάσσος ὡς διατρίβω . ὁράω , φημί , ὡς καί δή παρέρχομαι ὁ σκιά ; δείκνυμι ὁ ὁ κίων . πορεύω τε , καί ὡς ἀνύω , ἐφίστημι ὁ δεξαμενή ὁ ψυχρός ὁ ἔξω πειράω ὁ ὕδωρ , καί ἐγώ δοκέω παρά ἐλπίς οὐ μάλα ψυχρός εἰμί , κυάνεος δέ καί ἡδύς ὁράω . ἐγώ , καλός , φημί , οἷος δή γνωρίζω ὁ ὁ ὕδωρ ἀγαθός . ὡς δέ παρέρχομαι εἴσω , πάλιν εὑρίσκω ἕτερος ἐν θερμός οἶκος ἀνίημι μάλα . καί ἅμα γίγνομαι τε ἐν ὁ θερμός καί ἀποδύω , λούω καί μάλα ἡδύς . ὄγδοος ἔμετος εἰς ἑσπέρα κατά ὄναρ καί οὗτος . ἕβδομος δοκέω ἐν ὕδωρ εἰμί που θερμός . τυγχάνω οὖν τις πλησίον ἄνθρωπος ἐγχειρίδιον ἔχω καί ἄλλος οὐ ἀνύποπτος . καί δῆτα προσέρχομαι ἐγώ τις αὐτός , ὡς τις προστασία χρῄζω , ἐγκαλέω γάρ ὑπό τις . ὡς δέ ἅπαξ περιέχω , ἐν πᾶς εἰμί , οὔτε πιστεύω ἐνδείκνυμι τε οὐ ἐθέλω ὅτι ἀπιστέω . ἔρχομαι τε δή τις ὁδός καί ἐκδέχομαι ψαλίς πάνυ μακρός , ἐν ὅς καί σφόδρα δείδω μή ἐπιτίθημι ἐγώ . ὡς δέ διεξέρχομαι ἄσμενος , φαίνω τε ἐν ὁ πόλις ὁ Σμυρναῖος ἐν ὁ ἀγορά καί σκοπέω ὅπως ὡς ταχύς πολύς τε ἀθροίζω καί ἐνδείκνυμι ὁ εἰμί . ἐκ οὗτος αὐτός τε λαμπάς λαμβάνω