aelius-aristides.ieroi-lo-goi 281
πρὸς τὸν αὐτοκράτορα , ἐπεπόμφειν δὲ ὡς τὸν ἐν τῇ Συρίᾳ τότε αὐτοκράτορα , καὶ συνέβη καλῶς . ἑβδόμῃ ἔν τινι ἀποδυτηρίῳ βαλανείου Χαρίδημον ἰδεῖν τὸν ῥήτορα τὸν ἐκ Φοινίκης φαιδρόν τε καὶ ἄρτι λελουμένον , καὶ φάναι δὴ πρὸς αὐτὸν ἅμα τῇ προσρήσει οὑτωσὶ , ὅτι πρῳαίτερον λούσαιτο · καὶ αὐτὸς ἅμα ἀποδύεσθαι , ἐλουσάμην . καὶ πάλιν τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνὸς ἐδόκει μοι Ἀντωνῖνος ὁ Πυθοδώρου διαλέγεσθαι περὶ Νυμφῶν ἐπαίνων · εἰπεῖν οὖν καὶ αὐτὸς ὅτι οὐκ εἶεν θεαὶ χαριέστεραι , πάντως δὲ εἶναι καὶ τῷ ἐπιεικεῖ ἀπολαύειν αὐτῶν , εἰ καὶ μὴ πολλὰ λουμένῳ , τά γε μέτρια . ταῦτά τε δὴ καὶ ὑγιείας ἐδόκουν τι λέγειν ἐγκώμιον . δωδεκάτῃ ἐδόκουν Ἀντωνῖνον τὸν αὐτοκράτορα τὸν πρεσβύτερον καὶ τὸν τῶν πολεμίων βασιλέα σπονδὰς καὶ φιλίαν πεποιῆσθαι πρὸς ἀλλήλους · προσιόντων δὲ τῶν περὶ τὸν Βολόγεσον φωνὴν εἶναι οὐκ ὀλίγην , καὶ δοκεῖν αὐτοὺς ἑλληνίζειν . ἔπειτα ἀφικέσθαι παρʼ ἐμὲ ἀμφοτέρους μετὰ τοῦ σχήματος τοῦ βασιλικοῦ , καὶ εἶναι τόν τε Ἀντωνῖνον ἐπιεικῶς ἐν ἀκμῇ κἀκεῖνον βλοσυρόν τι ἰδεῖν · καθέζεσθαι δέ μου αὐτὸν οὐκ ἀπὸ πολλοῦ , ἑτέρωθεν δὲ ἐν θρόνῳ τὸν Ἀντωνῖνον . ἐδόκει δέ μοι καὶ ἰατρικῶν τινῶν ἐμπείρως ἔχειν ὁ Μῆδος , δεξιούμενος δέ με εἰπεῖν , πότε ἡμῖν ἀναγιγνώσκεις ; κἀγὼ ἡσθῆναί τε τῷ ῥήματι καὶ φάναι , ὅταν ὑμεῖς κελεύητε . καὶ οἱ μὲν παρεσκευάζοντο πρὸς τὴν ἀκρόασιν , ἐγὼ δὲ ἀπῄειν ἐκλέξων τῶν βιβλίων . καί μοι ἔδοξε πρόλογόν τινα ὡς ἐν βραχεῖ συνθεῖναι εἰς αὐτοὺς , καὶ εἶχεν οὕτω πως — ἐδόκουν δὲ καὶ πάνυ τοῦ συντεθέντος ἅπαντος μνημονεύειν—ἃ δʼ οὖν διεσωσάμην · ἤδη μέν τις καὶ ἄλλος χρηστοῦ τινος αὐτῷ συμβάντος καὶ βουλόμενος ἐνδείξασθαι τὴν ἡδονὴν εἶπεν ὡς ἄρα εἴη πλεῖν ἢ διπλάσιος γεγονὼς , ἄλλος δέ τις ὡς ἐν μακάρων νήσοις εἶναι δοκοίη , ἐγὼ δὲ καὶ αὐτὸς οὕτως ὑπὸ τῆς παρούσης ἡμέρας τε καὶ τύχης διάκειμαι · καὶ ἅμα ἐσκοπούμην εἰ κοινοῦν χρὴ τὸν
Lemmas: πρός ὁ αὐτοκράτωρ , πέμπω δέ ὡς ὁ ἐν ὁ Συρία τότε αὐτοκράτωρ , καί συμβαίνω καλός . ἕβδομος ἐν τις ἀποδυτήριον βαλανεῖον Χαρίδημος ὁράω ὁ ῥήτωρ ὁ ἐκ Φοινίκη φαιδρός τε καί ἄρτι λούω , καί φημί δή πρός αὐτός ἅμα ὁ πρόσρησις οὕτως , ὅτι πρωΐ λούω · καί αὐτός ἅμα ἀποδύω , λούω . καί πάλιν ὁ δέκατος ὁ μείς δοκέω ἐγώ Ἀντωνῖνος ὁ Πυθόδωρος διαλέγω περί Νύμφη ἔπαινος · λέγω οὖν καί αὐτός ὅτι οὐ εἰμί θεά χαρίεις , πάντως δέ εἰμί καί ὁ ἐπιεικής ἀπολαύω αὐτός , εἰ καί μή πολύς λούω , ὁ γε μέτριος . οὗτος τε δή καί ὑγίεια δοκέω τις λέγω ἐγκώμιον . δωδέκατος δοκέω Ἀντωνῖνος ὁ αὐτοκράτωρ ὁ πρέσβυς καί ὁ ὁ πολέμιος βασιλεύς σπονδή καί φιλία ποιέω πρός ἀλλήλων · προσέρχομαι δέ ὁ περί ὁ Βολόγεσος φωνή εἰμί οὐ ὀλίγος , καί δοκέω αὐτός ἑλληνίζω . ἔπειτα ἀφικνέομαι παρά ἐγώ ἀμφότερος μετά ὁ σχῆμα ὁ βασιλικός , καί εἰμί ὁ τε Ἀντωνῖνος ἐπιεικής ἐν ἀκμή ἐκεῖνος βλοσυρός τις ὁράω · καθέζομαι δέ ἐγώ αὐτός οὐ ἀπό πολύς , ἑτέρωθεν δέ ἐν θρόνος ὁ Ἀντωνῖνος . δοκέω δέ ἐγώ καί ἰατρικός τις ἔμπειρος ἔχω ὁ Μῆδος , δεξιόομαι δέ ἐγώ λέγω , πότε ἐγώ ἀναγιγνώσκω ; ἐγώ ἥδομαι τε ὁ ῥῆμα καί φημί , ὅταν σύ κελεύω . καί ὁ μέν παρασκευάζω πρός ὁ ἀκρόασις , ἐγώ δέ ἀπέρχομαι ἐκλέγω ὁ βιβλίον . καί ἐγώ δοκέω πρόλογος τις ὡς ἐν βραχύς συντίθημι εἰς αὐτός , καί ἔχω οὕτως πως — δοκέω δέ καί πάνυ ὁ συντίθημι ἅπας μνημονεύω δέ οὖν διασῴζω · ἤδη μέν τις καί ἄλλος χρηστός τις αὐτός συμβαίνω καί βούλομαι ἐνδείκνυμι ὁ ἡδονή λέγω ὡς ἄρα εἰμί πλέω ἤ διπλάσιος γίγνομαι , ἄλλος δέ τις ὡς ἐν μάκαρ νῆσος εἰμί δοκέω , ἐγώ δέ καί αὐτός οὕτως ὑπό ὁ πάρειμι ἡμέρα τε καί τύχη διάκειμαι · καί ἅμα σκοπέω εἰ κοινόω χρή ὁ