aelius-aristides.ieroi-lo-goi 280
ὅτι δῆλον ἦν ἐξ ὧν ἀνεγίγνωσκον ὅτι οὐχὶ δεήσοι φαγεῖν . καὶ δῆτα εὐθὺς εἶχον ἐν νῷ ὡς διατελέσων ἄσιτος τὴν ἡμέραν · ἠσίτησα δή . ἡ δὲ ἐπιοῦσα ἀλουσίας πάλιν ἦν . τρίτῃ φθίνοντος ἐδόκουν ἐφθαρμένης μοι τῆς τροφῆς συμβουλεύεσθαι περὶ λουτροῦ Ζωσίμῳ τῷ τροφεῖ καὶ ἐρωτᾶν εἰ δέοι πλείω λούσασθαι . τὸν δὲ οὐ συμφῆσαι . μετὰ δὲ τοῦτο λελοῦσθαί γε καὶ τῆς γαστρὸς φαύλως ἔχειν , καὶ φάναι πρὸς τὸν Ζώσιμον , ἔδει γὰρ ἠσιτηκέναι ; καὶ τὸν εἰπεῖν , ἔδει · ἠσίτησα αὖθις . καὶ τῆς ἐπιούσης ἤμουν πάλιν εἰς ἑσπέραν . ἦν δὲ τὸ ὄναρ ὡς ὀστοῦ γε ἐγκειμένου καὶ δέον ἐκβαλεῖν , ἔννοια δὲ καὶ αἵματος ἀφαιρέσεως ἀπὸ τῶν σφυρῶν · καὶ ἐποίησα οὕτω καὶ προῆλθον οὐ πολύ . Ληναιῶνος νουμηνίᾳ ἐδόκουν ἐν τῷ Ἀδριανείῳ κεχρῖσθαι μὲν , λελοῦσθαι δʼ οὔ · ὡς δʼ ἐπανελθεῖν , φάναι πρός τινα τῶν φίλων ὅτι οὐ λουσαίμην , ἀλλὰ χρισαίμην · τὸν δὲ , καὶ γὰρ ἐγὼ , φάναι , κέχρισμαι μόνον . ἀλουσία ἡμερῶν ἕξ . δευτέρᾳ ἐδόκουν ἐν τῷ ἱερῷ εἶναι τοῦ Ἀσκληπιοῦ ὄρθριον εὐθὺς ἐξ ὁδοῦ ποθὲν ἥκων , καὶ χαίρειν ὡς ταχέως ἀνεῴγνυτο . ἐδόκουν δὲ καὶ τοὺς παῖδας ᾁδειν τὸ ἀρχαῖον ᾆσμα , οὗ ἡ ἀρχή ἐστι Δία τὸν πάντων ὕπατον κλῄζω · καὶ εἶναι ἐν ἐκείνῳ τῷ μέρει τοῦ ᾁσματος πολὺ γὰρ πολύ μοι τὸ μέσον βιότου μέλπειν τε θεοὺς ἔν τʼ εὐφροσύναις ἦτορ ἰαίνειν τοιῷδʼ ὑπὸ παιδονόμῳ . ὥστʼ ἐθαύμαζον ὡς αὐτόματον τὸ ᾆσμα εἰς μέσον ἧκε . πάλιν δὲ ὡς γενεθλίων προσιόντων προπέμπειν εἰς τὸ ἱερὸν τοὺς οἰκέτας ἀποκομίζοντας δή τινα καὶ ἅμα γράμματα ἐγγράφειν ἐπʼ αὐτῶν ὧν ἀπεκόμιζον · καὶ φιλοτεχνεῖν ὑπὲρ συμβούλου ἀγαθοῦ ὅπως χορηγήσειεν ὅσων ἔδει τῷ λόγῳ . τρίτῃ λύχνων εἰσφορά τις ἐφαίνετο εἰς τὸ ἱερὸν ὑπὸ τοῦ θυρωροῦ κατʼ εὐχὴν ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ ἐμεῖν ἔδει , ἤμεσα . πέμπτῃ θεοῖς ἐδόκουν εὔχεσθαι , τὰ μὲν οἷς εἴωθα κοινῇ , πάλιν δὲ ἰδίᾳ Διὶ καὶ Ἄρει καὶ θεοῖς οἳ Συρίαν ἔχουσι · καὶ παραπλήσια τἀκεῖ τοῖς οἴκοι κατὰ τὴν οἴκησιν ἐφαίνετο . καὶ μετὰ τοῦτο ἐγίγνετο ἡ πρόσοδος ἡ
Lemmas: ὅτι δῆλος εἰμί ἐκ ὅς ἀναγιγνώσκω ὅτι οὐ δέω ἐσθίω . καί δῆτα εὐθύς ἔχω ἐν νόος ὡς διατελέω ἄσιτος ὁ ἡμέρα · ἀσιτέω δή . ὁ δέ ἐπέρχομαι ἀλουσία πάλιν εἰμί . τρίτος φθίω δοκέω φθείρω ἐγώ ὁ τροφή συμβουλεύω περί λουτρόν Ζώσιμος ὁ τροφεύς καί ἐρωτάω εἰ δέω πολύς λούω . ὁ δέ οὐ σύμφημι . μετά δέ οὗτος λούω γε καί ὁ γαστήρ φαῦλος ἔχω , καί φημί πρός ὁ Ζώσιμος , δέω γάρ ἀσιτέω ; καί ὁ λέγω , δέω · ἀσιτέω αὖθις . καί ὁ ἐπέρχομαι ἀμόω πάλιν εἰς ἑσπέρα . εἰμί δέ ὁ ὄναρ ὡς ὀστέον γε ἔγκειμαι καί δέω ἐκβάλλω , ἔννοια δέ καί αἷμα ἀφαίρεσις ἀπό ὁ σφυρόν · καί ποιέω οὕτως καί προέρχομαι οὐ πολύς . Ληναιών νουμηνία δοκέω ἐν ὁ Ἀδριάνειον χρίω μέν , λούω δέ οὐ · ὡς δέ ἐπανέρχομαι , φημί πρός τις ὁ φίλος ὅτι οὐ λούω , ἀλλά χρίω · ὁ δέ , καί γάρ ἐγώ , φημί , χρίω μόνος . ἀλουσία ἡμέρα ἕξ . δεύτερος δοκέω ἐν ὁ ἱερόν εἰμί ὁ Ἀσκληπιός ὄρθριος εὐθύς ἐκ ὁδός ποθεν ἥκω , καί χαίρω ὡς ταχύς ἀναῴγνυμαι . δοκέω δέ καί ὁ παῖς ᾁδω ὁ ἀρχαῖος ᾆσμα , ὅς ὁ ἀρχή εἰμί Ζεύς ὁ πᾶς ὕπατος κλῄζω · καί εἰμί ἐν ἐκεῖνος ὁ μέρος ὁ ᾁσμα πολύς γάρ πολύς ἐγώ ὁ μέσος βίοτος μέλπω τε θεός ἐν τε εὐφροσύνη ἦτορ ἰαίνω τοιόσδε ὑπό παιδονόμος . ὥστε θαυμάζω ὡς αὐτόματος ὁ ᾆσμα εἰς μέσος ἵημι . πάλιν δέ ὡς γενέθλιος προσέρχομαι προπέμπω εἰς ὁ ἱερός ὁ οἰκέτης ἀποκομίζω δή τις καί ἅμα γράμμα ἐγγράφω ἐπί αὐτός ὅς ἀποκομίζω · καί φιλοτεχνέω ὑπέρ σύμβουλος ἀγαθός ὅπως χορηγέω ὅσος δέω ὁ λόγος . τρίτος λύχνος εἰσφορά τις φαίνω εἰς ὁ ἱερός ὑπό ὁ θυρωρός κατά εὐχή ὑπέρ ἐγώ καί ἐμέω δέω , ἐμέω . πέμπτος θεός δοκέω εὔχομαι , ὁ μέν ὅς εἴωθα κοινῇ , πάλιν δέ ἴδιος Ζεύς καί Ἄρης καί θεός ὅς Συρία ἔχω · καί παραπλήσιος ἐκεῖ ὁ οἴκοι κατά ὁ οἴκησις φαίνω . καί μετά οὗτος γίγνομαι ὁ πρόσοδος ὁ