aelius-aristides.ieroi-lo-goi 277
τινὰ ὑποχωλεύοντα ἰδὼν ἐκ τῶν περὶ τὴν ἕδραν φάναι πρὸς αὐτὸν ὅτι ταῦτα ἡσυχία θεραπεύοι . ἐπετάχθη καὶ ἔμετος διὰ πολλῶν · καὶ ἦν αὕτη πέμπτη ἀλουσιῶν ἑξῆς . ἄξιον δὲ καὶ τὸ πάρεργον τῶν ὀνειράτων εἰπεῖν . ἐδόκουν γὰρ ὡς ἐπὶ τῇ εἰωθυίᾳ μελέτῃ τῶν λόγων Δημοσθένη τινὰ μεταχειρίζεσθαι καὶ λέγειν δὴ πρὸς τοὺς Ἀθηναίους ὡς ἐκεῖνος ὤν · ὑμεῖς μὲν οὖν διὰ τοῦ κήρυκος ἐρωτᾶτε τίς ἀγορεύειν βούλεται , ἐγὼ δὲ ὑμᾶς ἡδέως ἂν ἐροίμην τίς ὑμῶν βούλεται πράττειν . ἡ κωμῳδία γε τὸ λοιπόν ἐστιν , ἔλεγον δὲ ἀναφέρων εἰς τοὺς Τελμισσέας τοῦ Ἀριστοφάνους ὡς ἐκεῖ λόγῳ τις ἠγωνίζετο , ἔργῳ δὲ οὔ . ἐνάτῃ δὲ ἐδόκουν ὡς ἐν Σμύρνῃ περὶ ἑσπέραν προσιέναι τῷ ἱερῷ τοῦ Ἀσκληπιοῦ τοῦ ἐν τῷ γυμνασίῳ , προσιέναι δὲ μετὰ Ζήνωνος , καὶ εἶναι τὸν νεὼν μείζω τε καὶ ἐπειληφότα τῆς στοᾶς ὅσον ἐστὶ τὸ ἐστρωμένον . ἅμα δὲ καὶ ὡς περὶ προνάου τούτου διενοούμην . προσευχομένου δέ μου καὶ ἀνακαλοῦντος τὸν θεὸν ὁ Ζήνων οὐδὲν ἔφη προσηνέστερον , λέγων δὴ καὶ αὐτὸς τὸν θεὸν , καταφυγήν τε καὶ τοιαῦτα ὠνόμαζε . περιεσκόπουν δὲ , ὡς ἐν τῷ προνάῳ δὴ τούτῳ , ἀνδριάντα ἐμαυτοῦ · καὶ τότε μέν γε ὡς ἐμαυτοῦ ὄντα ἑώρων , πάλιν δὲ ἐδόκει μοι εἶναι αὐτοῦ τοῦ Ἀσκληπιοῦ μέγας τις καὶ καλός . ταῦτα καὶ ὡς ὄναρ μοι φανθέντα αὖθις διηγεῖσθαι πρὸς αὐτὸν τὸν Ζήνωνα · καὶ ἐδόκει σφόδρα ἔντιμον τὸ τοῦ ἀνδριάντος εἶναι . αὖθις δὲ αὖ τὸν ἀνδριάντα ἑώρων , ὡς ἐν τῇ στοᾷ τῇ προμήκει τοῦ γυμνασίου . περὶ δὲ βαλανείου τοιάδε ἔδοξα . πρῶτον μὲν ὡς μεταξὺ ἀνατριβόμενος εἰσελθεῖν εἴς τι βαλανεῖον τῶν ἰδιωτικῶν · ἔπειτα φάναι ὡς ἔλαθον ἐμαυτὸν εἰσελθὼν , ἀλούτων ἡμερῶν ἤδη . ἔπειτα ἐδόκει μοι παραθαρρύνειν Φοῖβος παρὼν , ὥστε καὶ εἰς τὸ ὕδωρ εἰσέβαινον ἀνυπόπτως ἤδη . αὖθις δὲ ἐδόκουν πρὸς αὐτῷ τῷ Ἀσκληπιῷ νεανίσκον τινὰ τῶν γυμναστικῶν ἔτι ἀγένειον περὶ βαλανείων διαλέγεσθαι , τὰ μεγάλα δὴ ἐπαινοῦντα καὶ τοιαύτας τινὰς τὰς ἀπολαύσεις τοῦ βίου τιθέμενον . δείξας οὖν αὐτῷ τὴν
Lemmas: τις ὑποχωλεύω ὁράω ἐκ ὁ περί ὁ ἕδρα φημί πρός αὐτός ὅτι οὗτος ἡσυχία θεραπεύω . ἐπιτάσσω καί ἔμετος διά πολύς · καί εἰμί οὗτος πέμπτος ἀλουσία ἑξῆς . ἄξιος δέ καί ὁ πάρεργον ὁ ὄνειρος λέγω . δοκέω γάρ ὡς ἐπί ὁ εἴωθα μελέτη ὁ λόγος Δημοσθένης τις μεταχειρίζω καί λέγω δή πρός ὁ Ἀθηναῖος ὡς ἐκεῖνος εἰμί · σύ μέν οὖν διά ὁ κῆρυξ ἐρωτάω τίς ἀγορεύω βούλομαι , ἐγώ δέ σύ ἡδύς ἄν λέγω τίς σύ βούλομαι πράσσω . ὁ κωμῳδία γε ὁ λοιπός εἰμί , λέγω δέ ἀναφέρω εἰς ὁ Τελμισσεύς ὁ Ἀριστοφάνης ὡς ἐκεῖ λόγος τις ἀγωνίζομαι , ἔργον δέ οὐ . ἔνατος δέ δοκέω ὡς ἐν Σμύρνα περί ἑσπέρα προσέρχομαι ὁ ἱερόν ὁ Ἀσκληπιός ὁ ἐν ὁ γυμνάσιον , προσέρχομαι δέ μετά Ζήνων , καί εἰμί ὁ ναός μέγας τε καί ἐπιλαμβάνω ὁ στοά ὅσος εἰμί ὁ στόρνυμι . ἅμα δέ καί ὡς περί πρόναον οὗτος διανοέω . προσεύχομαι δέ ἐγώ καί ἀνακαλέω ὁ θεός ὁ Ζήνων οὐδείς φημί προσηνής , λέγω δή καί αὐτός ὁ θεός , καταφυγή τε καί τοιοῦτος ὀνομάζω . περισκοπέω δέ , ὡς ἐν ὁ πρόναον δή οὗτος , ἀνδριάς ἐμαυτοῦ · καί τότε μέν γε ὡς ἐμαυτοῦ εἰμί ὁράω , πάλιν δέ δοκέω ἐγώ εἰμί αὐτός ὁ Ἀσκληπιός μέγας τις καί καλός . οὗτος καί ὡς ὄναρ ἐγώ φαίνω αὖθις διηγέομαι πρός αὐτός ὁ Ζήνων · καί δοκέω σφόδρα ἔντιμος ὁ ὁ ἀνδριάς εἰμί . αὖθις δέ αὖ ὁ ἀνδριάς ὁράω , ὡς ἐν ὁ στοά ὁ προμήκης ὁ γυμνάσιον . περί δέ βαλανεῖον τοιόσδε δοκέω . πρῶτος μέν ὡς μεταξύ ἀνατρίβω εἰσέρχομαι εἰς τις βαλανεῖον ὁ ἰδιωτικός · ἔπειτα φημί ὡς λανθάνω ἐμαυτοῦ εἰσέρχομαι , ἄλουτος ἡμέρα ἤδη . ἔπειτα δοκέω ἐγώ παραθαρσύνω Φοῖβος πάρειμι , ὥστε καί εἰς ὁ ὕδωρ εἰσβαίνω ἀνύποπτος ἤδη . αὖθις δέ δοκέω πρός αὐτός ὁ Ἀσκληπιός νεανίσκος τις ὁ γυμναστικός ἔτι ἀγένειος περί βαλανεῖον διαλέγω , ὁ μέγας δή ἐπαινέω καί τοιοῦτος τις ὁ ἀπόλαυσις ὁ βίος τίθημι . δείκνυμι οὖν αὐτός ὁ