aelius-aristides.ieroi-lo-goi-g 318
περιῄεσαν , οὐδεὶς οἴκοι μένειν θαρρῶν · καὶ τελευτῶντες ἱκετεύοντες ἀπεῖπον . τοιούτων δὲ ὄντων ὁ θεὸς κελεύει μοι διατρίβοντι τότε ἐν Σμύρνῃ , μᾶλλον δὲ ἐν τῷ πρὸ τῆς πόλεως χωρίῳ , θῦσαι βοῦν δημοσίᾳ τῷ Διὶ τῷ σωτῆρι . ἀναχωροῦντος δέ μου καὶ ὑποπτεύοντος , καὶ δεδιότος τὴν προτέραν ἐκείνην πρόρρησιν , ἐγένετο μέν τι καὶ τοιοῦτον ἐννοίας , ὡς οὐ θήλειάν γε μέλλοιμι θύσειν , καὶ ὡς οὐδʼ ἀνάγκη γεύεσθαι . σαφέστατον δὲ καὶ ᾧ θαρρήσας ἔθυσα τόδε γίγνεται . ἔδοξα γὰρ ἑστῶτί μοι παρʼ αὐτὸν τὸν βωμὸν τοῦ Διὸς ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ δεομένῳ φῆναι σημεῖον εἰ λῷον θύσαι , ἀστέρα λαμπρὸν διᾷξαι διʼ ἀγορᾶς κυροῦντα τὴν θυσίαν . οὕτω θαρρήσας ἔθυσα . τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ὅτῳ μὲν φίλον πιστεύειν πιστευέτω , ὅτῳ δὲ μὴ , χαιρέτω . ἔστη γὰρ ἅπαντα ἐκεῖνα καὶ οὐδὲν ἔτι ἠνώχλησε μετʼ ἐκείνην τὴν ἡμέραν , προνοίᾳ μὲν καὶ δυνάμει τῶν θεῶν , διακονίᾳ δʼ ἡμῶν ἀναγκαίᾳ . οὐχ ἧττον τούτου θαυμαστὸν , εἰ μὴ καὶ μᾶλλον , ἕκτῃ γὰρ σχεδὸν ἢ ἑβδόμῃ ἡμέρᾳ πρότερον ἢ σεῖσαι τὸ ἐξ ἀρχῆς ἐκέλευσε πέμψαντα εἰς τὴν ἀρχαίαν ἑστίαν , ἥ ἐστι πρὸς τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου , ἱερά τε δὴ δρᾶσαι καὶ βωμοὺς ἱδρύσασθαι ἐν κορυφῇ τοῦ λόφου τοῦ Ἄτυος . καὶ ταῦτά τε ἀρτίως ἐπιτετέλεστο καὶ ὁ σεισμὸς ἐπελθὼν τῆς μὲν ἄλλης τῆς ἐν μέσῳ ἁπάσης χώρας οὕτως ἥψατο ὥστε μηδὲν τῶν καταγωγίων λιπεῖν , εἰ μή τί που μικρὸν ἐρείπιον · ἄνω δὲ Ἄτυος οὐ προὔβη , οὐδὲ τοῦ πρὸς μεσημβρίαν Ἄτυος ἡμετέρου χωρίου Λανείου , πλὴν ὅσον αἰσθέσθαι , πέρα δʼ οὐχ ἥψατο οὐδενός . καὶ γάρ τοι πρὸς τοσοῦτον ἧκον τοῦ θαρρεῖν ὥστε καὶ μεσούντων μάλιστα τῶν σεισμῶν ἐκ τῶν ὑδάτων τῶν θερμῶν ἐπανιὼν εἰς τὴν πόλιν ἐξ ἐνυπνίων ἰδὼν ἱκετεύοντας καὶ τεταραγμένους τοὺς ἀνθρώπους , ἐμέλλησα μὲν εἰπεῖν ὡς οὐδὲν δέοι δεδιέναι , οὐδὲν γὰρ ἔσεσθαι δυσχερές · οὐ γὰρ ἂν αὐτὸς ἐπὶ τούτοις εἰς
Lemmas: περίειμι , οὐδείς οἴκοι μένω θαρσέω · καί τελευτάω ἱκετεύω ἀπολέγω . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ θεός κελεύω ἐγώ διατρίβω τότε ἐν Σμύρνα , μάλα δέ ἐν ὁ πρό ὁ πόλις χωρίον , θύω βοῦς δημοσίᾳ ὁ Ζεύς ὁ σωτήρ . ἀναχωρέω δέ ἐγώ καί ὑποπτεύω , καί δείδω ὁ πρότερος ἐκεῖνος πρόρρησις , γίγνομαι μέν τις καί τοιοῦτος ἔννοια , ὡς οὐ θῆλυς γε μέλλω θύω , καί ὡς οὐδέ ἀνάγκη γεύω . σαφής δέ καί ὅς θαρσέω θύω ὅδε γίγνομαι . δοκέω γάρ ἵστημι ἐγώ παρά αὐτός ὁ βωμός ὁ Ζεύς ἐν ὁ ἀγορά καί δέω φαίνω σημεῖον εἰ λωΐων θύω , ἀστήρ λαμπρός διαίσσω διά ἀγορά κυρέω ὁ θυσία . οὕτως θαρσέω θύω . ὁ δή μετά οὗτος ὅστις μέν φίλος πιστεύω πιστεύω , ὅστις δέ μή , χαίρω . ἵστημι γάρ ἅπας ἐκεῖνος καί οὐδείς ἔτι ἀνοχλέω μετά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , πρόνοια μέν καί δύναμις ὁ θεός , διακονία δέ ἐγώ ἀναγκαῖος . οὐ ἥσσων οὗτος θαυμαστός , εἰ μή καί μάλα , ἕκτος γάρ σχεδόν ἤ ἕβδομος ἡμέρα πρότερος ἤ σείω ὁ ἐκ ἀρχή κελεύω πέμπω εἰς ὁ ἀρχαῖος ἑστία , ὅς εἰμί πρός ὁ ἱερόν ὁ Ζεύς ὁ Ὀλύμπιος , ἱερός τε δή δράω καί βωμός ἱδρύω ἐν κορυφή ὁ λόφος ὁ Ἄτυς . καί οὗτος τε ἄρτιος ἐπιτελέω καί ὁ σεισμός ἐπέρχομαι ὁ μέν ἄλλος ὁ ἐν μέσος ἅπας χώρα οὕτως ἅπτω ὥστε μηδείς ὁ καταγώγιον λείπω , εἰ μή τις που μικρός ἐρείπιον · ἄνω δέ Ἄτυς οὐ προβαίνω , οὐδέ ὁ πρός μεσημβρία Ἄτυς ἡμέτερος χωρίον Λήνειος , πλήν ὅσος αἰσθάνομαι , πέρα δέ οὐ ἅπτω οὐδείς . καί γάρ τοι πρός τοσοῦτος ἥκω ὁ θαρσέω ὥστε καί μεσόω μάλα ὁ σεισμός ἐκ ὁ ὕδωρ ὁ θερμός ἐπανέρχομαι εἰς ὁ πόλις ἐκ ἐνύπνιον ὁράω ἱκετεύω καί ταράσσω ὁ ἄνθρωπος , μέλλω μέν λέγω ὡς οὐδείς δέω δείδω , οὐδείς γάρ εἰμί δυσχερής · οὐ γάρ ἄν αὐτός ἐπί οὗτος εἰς