aelius-aristides.ieroi-lo-goi-g 315
νεωκόρον ἔγνων ὅτι εἴη κάθαρσις τριῶν , ὀποῦ τε ᾧ χριόμεθα καὶ μύρου ναρδίνου καὶ ἑτέρου μύρου τῶν πολυτελῶν , ἔστι δʼ , οἶμαι , τοῦ φύλλου ἐπώνυμον . σκευάσας δὲ ἐχρώμην οὕτως τὸ λοιπὸν καὶ πάντα ἐκεῖνα ἐκεχάλαστο . ἐφάνη δὲ καὶ ὁ Τελεσφόρος νύκτωρ , χορεύων περὶ τὸν τράχηλόν μου , καὶ ἀπέλαμπεν ἐν τῷ καταντικρὺ τοίχῳ σέλας ὥσπερ ἐξ ἡλίου . περὶ δὲ τὸν χρόνον τοῦτον ἅμα τοιόνδε ἦν μοι , εἴτε ἐμοῦντι τῆς ἑσπέρας ἤδη εἴτε καὶ οὔπω ἦσαν οἱ ἔμετοι . κάρυον καὶ ἰσχάδα καὶ φοίνικος βάλανον καὶ ἅμα ἄρτου τι πρὸς αὐτοῖς ἐσθίειν ἐδεῖτο ἐξ εὐνῆς . τούτοις δὲ ἐχρώμην τε ἐκ τοῦδε ἐπὶ τῷ χρήματι . στομάχου τε καὶ ὑποχονδρίων καὶ τοῦ περὶ ταῦτα τόπου φάρμακον δίδωσι καταπλαστὸν ἀνωτέρω μοι δοκεῖν τούτων . δίδωσι δὲ τοιαύτην δόξαν παραστήσας · Ἀσκληπιακὸν τὸν ἰατρὸν ἐδόκουν εἰσελθόντα ὡς ἐμὲ καὶ ἐπισκοποῦντα καταπλάττειν , διὰ δικτάμνου καλουμένῳ φαρμάκῳ , καὶ ἅμα προλέγειν τριάκονθʼ ἡμέρας χρήσασθαι . ἐχρώμην , καὶ ἥ τε δὴ τριακοστὴ νὺξ ἧκε καὶ τὸν Ἀσκληπιακὸν αὖθις ἐδόκουν ἐλθόντα ἀφαιρεῖν τὸ κατάπλασμα . χρόνῳ δὲ ὕστερον ἐκ τεττάρων τι συνθεὶς ἐπέθηκεν , ὧν τὰ μὲν δύο μέμνημαι , πίτταν ἐξ οἴνου καὶ οἴσυπον , τὼ δύο δὲ , εἰ φανείη τὰ ὀνείρατα , ἀναπληρώσομεν . καὶ μὴν περί γε τοῦ ὀνόματος τοῦ φαρμάκου τοῦ θηρείου τοιόνδε μέμνημαι . ἔτυχον μὲν ἅπας ἐσθίων καὶ πολὺ τῆς ἡμέρας ἀπολιπὼν , ὁ δὲ δειπνεῖν τε ἐπέταξε καὶ ἀναστάντα πιεῖν τοῦ φαρμάκου τούτου · καὶ εἰς πέντε ἑξῆς ἡμέρας ἐγένετο , οὗ τοὺς ἰατροὺς τἀναντία ᾔδειν κελεύοντας , ὁπότε τις μέλλοι πίεσθαι , μὴ δειπνεῖν , καὶ τέως εἰώθει . αὖθις δὲ ἐκέλευσε πρὸς ἄρτῳ φαγεῖν τοῦ αὐτοῦ τούτου φαρμάκου , καὶ ἔφαγον πρὸς τῷ τρίποδι τῷ ἱερῷ , ἀφορμήν τινα ταύτην ἀσφαλείας ποιούμενος . Φίλωνος δέ τις ἐστὶν , οἶμαι , κρᾶσις φάρμακον ἕτερον . ταύτης ἐγὼ μὲν οὐδʼ ὀσφρᾶσθαι οἷός τʼ ἦν πρὸ τοῦ , τοῦ δὲ θεοῦ σημήναντος χρῆσθαί τε καὶ ἅμα τὴν ὥραν ἣν ἔδει , οὐ μόνον εὐχερῶς ἔπιον , ἀλλὰ καὶ πιὼν ἡδίων καὶ ῥᾴων εὐθὺς ἦν . ἄλλα τοίνυν μυρία ἂν εἴη λέγειν
Lemmas: νεωκόρος γιγνώσκω ὅτι εἰμί κάθαρσις τρεῖς , ὀπός τε ὅς χράω καί μύρον νάρδινος καί ἕτερος μύρον ὁ πολυτελής , εἰμί δέ , οἴομαι , ὁ φύλλον ἐπώνυμος . σκευάζω δέ χράω οὕτως ὁ λοιπός καί πᾶς ἐκεῖνος χαλάω . φαίνω δέ καί ὁ Τελεσφόρος νύκτωρ , χορεύω περί ὁ τράχηλος ἐγώ , καί ἀπολάμπω ἐν ὁ καταντικρύ τοῖχος σέλας ὥσπερ ἐκ ἥλιος . περί δέ ὁ χρόνος οὗτος ἅμα τοιόσδε εἰμί ἐγώ , εἴτε ἐμέω ὁ ἑσπέρα ἤδη εἴτε καί οὔπω εἰμί ὁ ἔμετος . κάρυον καί ἰσχάς καί φοῖνιξ βάλανος καί ἅμα ἄρτος τις πρός αὐτός ἐσθίω δέω ἐκ εὐνή . οὗτος δέ χράω τε ἐκ ὅδε ἐπί ὁ χρῆμα . στόμαχος τε καί ὑποχόνδριος καί ὁ περί οὗτος τόπος φάρμακον δίδωμι καταπλαστός ἀνώτερος ἐγώ δοκέω οὗτος . δίδωμι δέ τοιοῦτος δόξα παρίστημι · Ἀσκληπιακός ὁ ἰατρός δοκέω εἰσέρχομαι ὡς ἐγώ καί ἐπισκοπέω καταπλήσσω , διά δίκταμνον καλέω φάρμακον , καί ἅμα προλέγω τριάκοντα ἡμέρα χράω . χράω , καί ὁ τε δή τριακοστός νύξ ἵημι καί ὁ Ἀσκληπιακός αὖθις δοκέω ἔρχομαι ἀφαιρέω ὁ κατάπλασμα . χρόνος δέ ὕστερον ἐκ τέσσαρες τις συντίθημι ἐπιτίθημι , ὅς ὁ μέν δύο μιμνῄσκω , πίσσα ἐκ οἶνος καί οἴσυπος , ὁ δύο δέ , εἰ φαίνω ὁ ὄνειρος , ἀναπληρόω . καί μήν περί γε ὁ ὄνομα ὁ φάρμακον ὁ θήρειος τοιόσδε μιμνῄσκω . τυγχάνω μέν ἅπας ἐσθίω καί πολύς ὁ ἡμέρα ἀπολείπω , ὁ δέ δειπνέω τε ἐπιτάσσω καί ἀνίστημι πίνω ὁ φάρμακον οὗτος · καί εἰς πέντε ἑξῆς ἡμέρα γίγνομαι , οὗ ὁ ἰατρός ἐναντίος οἶδα κελεύω , ὁπότε τις μέλλω πίνω , μή δειπνέω , καί τέως εἴωθα . αὖθις δέ κελεύω πρός ἄρτος ἐσθίω ὁ αὐτός οὗτος φάρμακον , καί ἐσθίω πρός ὁ τρίπους ὁ ἱερός , ἀφορμή τις οὗτος ἀσφάλεια ποιέω . Φίλων δέ τις εἰμί , οἴομαι , κρᾶσις φάρμακον ἕτερος . οὗτος ἐγώ μέν οὐδέ ὀσφράομαι οἷος τε εἰμί πρό ὁ , ὁ δέ θεός σημαίνω χράω τε καί ἅμα ὁ ὥρα ὅς δέω , οὐ μόνος εὐχερής πίνω , ἀλλά καί πίνω ἡδύς καί ῥᾴδιος εὐθύς εἰμί . ἄλλος τοίνυν μυρίος ἄν εἰμί λέγω