aelius-aristides.ieroi-lo-goi-g 319
τὴν πόλιν κληθῆναι . ἔπειθʼ ὅπως μὴ δοκοίην δημοκοπικός τις εἶναι , ἐπέσχον , πρὸς δὲ τοὺς συνόντας διεμαρτυράμην , ὅπως ἀδείας ἔχοιμι , αὐτοὺς δὴ τούτους τοὺς λόγους εἰπών . τὰ μὲν δὴ περὶ τῶν σεισμῶν καὶ ὡς βοῦν θύειν αὐτοῖς ἠρξάμεθα εἴρηται . ᾠὸν δή ποτε χήνειον ἐζητοῦμεν , τοῦ θεοῦ σημήναντος ἐπὶ τῆς ἐν Περγάμῳ καθέδρας , καὶ εὑρίσκετο οὐδαμοῦ τῆς ἀγορᾶς , ἀλλʼ ἦν Μειλάτης ἐξ ἀκροπόλεως , παρὰ τοῦτον ἔρχονται τελευτῶντες οἱ πρὸς τῇ ζητήσει , κατὰ δὴ τύχην ἅμα καὶ μήνυσιν . καὶ λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Μειλάτης ἔχειν ᾠὸν , φυλάττειν δὲ ἰάματος ἕνεκα · οὕτω γὰρ αὐτῷ προειρηκέναι τὸν θεόν . οὐκοῦν ἡμεῖς γε ἐκεῖθεν , ἔφασαν οἱ ζητοῦντες , καὶ ὃς προσκυνήσας δίδωσιν . ὅ τι δʼ ἐχρησάμην λαβὼν οὐκ οἶδα ὑπό γε πλήθους ἐτῶν . παραπλήσιον δὲ τούτῳ τὸ ἐκ τῆς Ἴσιδος , κατʼ ἀρχὰς ἔτι τῆς ἀσθενείας περὶ χηνῶν αὐτῶν γενόμενον . διέτριβον ἐν τοῖς ὕδασι τοῖς θερμοῖς καὶ ἡ θεὸς κελεύει θῦσαι ἑαυτῇ χῆνας δύο . ᾔειν εἰς τὴν πόλιν προπέμψας τοὺς σκεψομένους , καὶ προειπὼν ἀπαντᾶν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ἴσιδος τοὺς χῆνας ἔχοντας . ἄλλοι μὲν οὖν χῆνες οὐκ ἦσαν ἐκείνην τὴν ἡμέραν , δύο δʼ ἤστην μόνω . προσελθοῦσι δʼ αὐτοῖς καὶ ὠνουμένοις ἔφη ὁ τρέφων τοὺς χῆνας ὡς οὐχ οἷός τʼ εἴη πωλῆσαι · προειρῆσθαι γὰρ αὐτῷ ὑπὸ τῆς Ἴσιδος φυλάττειν Ἀριστείδῃ · πάντως δʼ ἥξειν καὶ θύσειν . ὡς δʼ ἔγνω τὸ πᾶν , ἐξεπλάγη τε καὶ προσκυνήσας δίδωσι · καὶ ταῦτα ἐπʼ αὐτῆς τῆς θυσίας ἔγνων ἐγώ . ἐγένετο δὲ καὶ φῶς παρὰ τῆς Ἴσιδος καὶ ἕτερα ἀμύθητα φέροντα εἰς σωτηρίαν . ἐφάνη δὲ καὶ ὁ Σάραπις τῆς αὐτῆς νυκτὸς , ἅμα αὐτός τε καὶ ὁ Ἀσκληπιὸς , θαυμαστοὶ τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος καί τινα τρόπον ἀλλήλοις ἐμφερεῖς . γενομένης δὲ τῆς περὶ Ζώσιμον συμφορᾶς , ἃ γὰρ μελλούσης προεῖπε καὶ παρεμυθήσατο ὁ θεὸς παρίημι , ἀλλʼ ἐπειδὴ ἐγένετο καὶ χαλεπῶς εἶχον ἀπὸ τῆς λύπης , ἐδόκει μοι σμίλην τινʼ ἔχων ὁ Σάραπις , ὥσπερ κάθηται τῷ σχήματι , περιτέμνειν μου τὰ κύκλῳ τοῦ προσώπου ὑπʼ αὐτό πως
Lemmas: ὁ πόλις καλέω . ἔπειτα ὅπως μή δοκέω δημοκοπικός τις εἰμί , ἐπέχω , πρός δέ ὁ σύνειμι διαμαρτύρομαι , ὅπως ἄδεια ἔχω , αὐτός δή οὗτος ὁ λόγος λέγω . ὁ μέν δή περί ὁ σεισμός καί ὡς βοῦς θύω αὐτός ἄρχω λέγω . ᾠόν δή ποτέ χήνειος ζητέω , ὁ θεός σημαίνω ἐπί ὁ ἐν Πέργαμος καθέδρα , καί εὑρίσκω οὐδαμοῦ ὁ ἀγορά , ἀλλά εἰμί Μειλάτης ἐκ ἀκρόπολις , παρά οὗτος ἔρχομαι τελευτάω ὁ πρός ὁ ζήτησις , κατά δή τύχη ἅμα καί μήνυσις . καί λέγω πρός αὐτός ὁ Μειλάτης ἔχω ᾠόν , φυλάσσω δέ ἴαμα ἕνεκα · οὕτως γάρ αὐτός προλέγω ὁ θεός . οὐκοῦν ἐγώ γε ἐκεῖθεν , φημί ὁ ζητέω , καί ὅς προσκυνέω δίδωμι . ὅς τις δέ χράω λαμβάνω οὐ οἶδα ὑπό γε πλῆθος ἔτος . παραπλήσιος δέ οὗτος ὁ ἐκ ὁ Ἶσις , κατά ἀρχή ἔτι ὁ ἀσθένεια περί χήν αὐτός γίγνομαι . διατρίβω ἐν ὁ ὕδωρ ὁ θερμός καί ὁ θεός κελεύω θύω ἑαυτοῦ χήν δύο . ἔρχομαι εἰς ὁ πόλις προπέμπω ὁ σκοπέω , καί προλέγω ἀπαντάω εἰς ὁ ἱερός ὁ Ἶσις ὁ χήν ἔχω . ἄλλος μέν οὖν χήν οὐ εἰμί ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , δύο δέ εἰμί μόνος . προσέρχομαι δέ αὐτός καί ὠνέομαι φημί ὁ τρέφω ὁ χήν ὡς οὐ οἷος τε εἰμί πωλέω · προλέγω γάρ αὐτός ὑπό ὁ Ἶσις φυλάσσω Ἀριστείδης · πάντως δέ ἥκω καί θύω . ὡς δέ γιγνώσκω ὁ πᾶς , ἐκπλήσσω τε καί προσκυνέω δίδωμι · καί οὗτος ἐπί αὐτός ὁ θυσία γιγνώσκω ἐγώ . γίγνομαι δέ καί φάος παρά ὁ Ἶσις καί ἕτερος ἀμύθητος φέρω εἰς σωτηρία . φαίνω δέ καί ὁ Σάραπις ὁ αὐτός νύξ , ἅμα αὐτός τε καί ὁ Ἀσκληπιός , θαυμαστός ὁ κάλλος καί ὁ μέγεθος καί τις τρόπος ἀλλήλων ἐμφερής . γίγνομαι δέ ὁ περί Ζώσιμος συμφορά , ὅς γάρ μέλλω προλέγω καί παραμυθέομαι ὁ θεός παρίημι , ἀλλά ἐπειδή γίγνομαι καί χαλεπός ἔχω ἀπό ὁ λύπη , δοκέω ἐγώ σμίλη τις ἔχω ὁ Σάραπις , ὥσπερ κάθημαι ὁ σχῆμα , περιτέμνω ἐγώ ὁ κύκλος ὁ πρόσωπον ὑπό αὐτός πως