aelius-aristides.ieroi-lo-goi-g 312
ὅμως δὲ ἔδοξέ μοι διακαρτερεῖν καὶ παρέχειν τῷ φαρμάκῳ , εἰ ἄρα ἀλλὰ τῷ χρόνῳ τι ἀνύσειε . καὶ οὕτω δὴ τό τε στῆθος ψύχεται ψύξιν δεινὴν καὶ βὴξ ἐπιγίγνεται πυκνή τε καὶ ἰσχυρὰ , καὶ ἀπορίᾳ εἰχόμην , καὶ ὁ θεὸς σημαίνει φθόην εἶναι . καὶ τῆς ἐπιούσης οἱ κρόταφοι καὶ ὁ κύκλος τοῦ προσώπου ἅπας κατετείνετο , καὶ σιαγόνες συνεκέκλειντο καὶ θόρυβος ἦν εἴπερ ποτέ . ὡς δὲ ἐχάλασα μικρόν τι , ἐνθύμιον γίγνεταί μοι χρήσασθαι τῷ θεῷ τῷ ἐν Κολοφῶνι καὶ περὶ τῶν παρόντων καὶ περὶ πάσης τῆς ἀσθενείας . ἀπέχει δὲ ἡ Κολοφὼν τῆς Λεβέδου οὐ πολὺ , καὶ ἡ νὺξ ἐτύγχανεν ἡ ἱερὰ ἐπικειμένη . δόξαν ταῦτα , πέμπω τὸν Ζώσιμον . ἐπελθούσης δὲ τῆς νυκτὸς τῷ μὲν Ζωσίμῳ γίγνεται τόδε τὸ μαντεῖον φέρον εἰς ἐμὲ ἰήσεταί σε νοῦσον ἠδʼ ἀκέσσεται Ἀσκληπιὸς , πόλισμα Τηλέφου κλυτὸν τιμῶν , Καίκου ναμάτων οὐ τηλόθεν . ἐμοὶ δὲ τῆς αὐτῆς νυκτὸς τάδε ἐγίγνετο , ὡς κεφαλαίων ἀπομνημονεῦσαι . ἐδόκουν ἐπὶ τῆς πατρῴας ἑστίας εἶναι , ἐν δὲ τῷ τοίχῳ οὗ τὰ ἕδη τῶν θεῶν ἐπιγράμματα εἶναι τοιάδε · οἱ δεῖνες σωθέντες ἐκ τῶν ἐσχάτων θεοῖς πᾶσι χαριστήρια · καὶ ἐφαίνετο δὴ τῶν θυσιῶν ἴχνη . καὶ ἐμοὶ μέν γε ἡ ὄψις αὕτη τῆς συνεχείας τῶν θυσιῶν ἦρξεν , οὐ μᾶλλόν τι πρὸς τὸ ὄναρ ἀφορῶντι , ἀλλʼ ἅμα μὲν τοιαῦτʼ ἦν τὰ γιγνόμενα ἐκ τῶν θεῶν , ἅμα δʼ ἡ γνώμη οὕτω κατεσκευάσθη . ἐκ δʼ οὖν τῆς Λεβέδου μετʼ εὐθυμίας ἀνεχωρήσαμεν , ἡνίκα ἐδόκει τῷ θεῷ , καὶ ῥᾳστώνης ἀπέλαυσα λόγου ἀξίας . ὃ δʼ εἶπον περὶ τῆς φθόης , ἐπεσημήνατο ὕστερον πρὸς τὸν νεωκόρον ὁ θεὸς , ὡς αὐτὸς ἐμοὶ διηγεῖτο ὁ Ἀσκληπιακὸς , οὐδὲν παρʼ ἐμοῦ προακηκοώς · ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τοῦ θεοῦ λέγοντος ὡς ἄρα φθόην μὲν καὶ κατάρρουν περιῃρηκὼς εἴη μου , τὸν δὲ στόμαχον ἰῷτο . ἐν δὲ δὴ καὶ Νηρίτῳ τῶν τροφέων ἑνὶ τῶν ἐμῶν περὶ τὸν αὐτὸν μάλιστα χρόνον θαυμαστὰ οἷα ἐνεδείξατο . οἶμαι γὰρ δόξαι τὸν θεὸν αὐτῷ λέγειν ἅμα τῷ Τελεσφόρῳ γενόμενον , βλέποντα εἰς ἐμὲ , ὡς ἄρα τούτου τά τε ὀστᾶ δέοι ἐξελεῖν καὶ νεῦρα ἐνθεῖναι , τὰ γὰρ ὄντα ἀπειρηκέναι · καὶ αὐτὸν μὲν δὴ ἐν παντὶ εἶναι καὶ ἀγωνιᾶν , ταῦτα
Lemmas: ὅμως δέ δοκέω ἐγώ διακαρτερέω καί παρέχω ὁ φάρμακον , εἰ ἄρα ἀλλά ὁ χρόνος τις ἀνύω . καί οὕτως δή ὁ τε στῆθος ψύχω ψῦξις δεινός καί βήξ ἐπιγίγνομαι πυκνός τε καί ἰσχυρός , καί ἀπορία ἔχω , καί ὁ θεός σημαίνω φθόη εἰμί . καί ὁ ἐπέρχομαι ὁ κρόταφος καί ὁ κύκλος ὁ πρόσωπον ἅπας κατατείνω , καί σιαγών συγκλείω καί θόρυβος εἰμί εἴπερ ποτέ . ὡς δέ χαλάω μικρός τις , ἐνθύμιος γίγνομαι ἐγώ χράω ὁ θεός ὁ ἐν Κολοφών καί περί ὁ πάρειμι καί περί πᾶς ὁ ἀσθένεια . ἀπέχω δέ ὁ Κολοφών ὁ Λέβεδος οὐ πολύς , καί ὁ νύξ τυγχάνω ὁ ἱερός ἐπίκειμαι . δοκέω οὗτος , πέμπω ὁ Ζώσιμος . ἐπέρχομαι δέ ὁ νύξ ὁ μέν Ζώσιμος γίγνομαι ὅδε ὁ μαντεῖον φέρω εἰς ἐγώ ἰάομαι σύ νόσος ἠδέ ἀκέομαι Ἀσκληπιός , πόλισμα Τήλεφος κλυτός τιμάω , Κάϊκος νᾶμα οὐ τηλόθεν . ἐγώ δέ ὁ αὐτός νύξ ὅδε γίγνομαι , ὡς κεφάλαιος ἀπομνημονεύω . δοκέω ἐπί ὁ πατρῷος ἑστία εἰμί , ἐν δέ ὁ τοῖχος ὅς ὁ ἕδος ὁ θεός ἐπίγραμμα εἰμί τοιόσδε · ὁ δεῖν σῴζω ἐκ ὁ ἔσχατος θεός πᾶς χαριστήριος · καί φαίνω δή ὁ θυσία ἴχνος . καί ἐγώ μέν γε ὁ ὄψις οὗτος ὁ συνέχεια ὁ θυσία ἄρχω , οὐ μάλα τις πρός ὁ ὄναρ ἀφοράω , ἀλλά ἅμα μέν τοιοῦτος εἰμί ὁ γίγνομαι ἐκ ὁ θεός , ἅμα δέ ὁ γνώμη οὕτως κατασκευάζω . ἐκ δέ οὖν ὁ Λέβεδος μετά εὐθυμία ἀναχωρέω , ἡνίκα δοκέω ὁ θεός , καί ῥᾳστώνη ἀπολαύω λόγος ἄξιος . ὅς δέ λέγω περί ὁ φθόη , ἐπισημαίνω ὕστερον πρός ὁ νεωκόρος ὁ θεός , ὡς αὐτός ἐγώ διηγέομαι ὁ Ἀσκληπιακός , οὐδείς παρά ἐγώ προακούω · φημί γάρ ἀκούω ὁ θεός λέγω ὡς ἄρα φθόη μέν καί κατάρροος περιλέγω εἰμί ἐγώ , ὁ δέ στόμαχος ἰάομαι . ἐν δέ δή καί Νήριτος ὁ τροφεύς εἷς ὁ ἐμός περί ὁ αὐτός μάλα χρόνος θαυμαστός οἷος ἐνδείκνυμι . οἴομαι γάρ δοκέω ὁ θεός αὐτός λέγω ἅμα ὁ Τελεσφόρος γίγνομαι , βλέπω εἰς ἐγώ , ὡς ἄρα οὗτος ὁ τε ὀστέον δέω ἐξαιρέω καί νεῦρον ἐντίθημι , ὁ γάρ εἰμί ἀπολέγω · καί αὐτός μέν δή ἐν πᾶς εἰμί καί ἀγωνιάω , οὗτος