aelius-aristides.ieroi-lo-goi-g 313
ἀκούοντα περὶ ἐμοῦ , τὸν δὲ θεὸν φάναι παραμυθούμενον καὶ διδάσκοντα ὡς ἄρα οὐκ ἄντικρυς ἐκκόψαι τὰ ὀστᾶ οὐδὲ τὰ νεῦρα τὰ ὄντα ἐκτεμεῖν , ἀλλὰ δεῖν οἷον ἀλλοίωσίν τινα τῶν ὄντων γίγνεσθαι , οὕτω πολλῆς καὶ ἀτόπου δεῖν τῆς ἐπανορθώσεως . καὶ δίδωσιν ἴαμα τῷ Νηρίτῳ φράζειν ἐμοὶ , τῆς ἡμέρας εἰς τρὶς ἐλαίῳ ἁλῶν οὐκ ἔχοντι · καὶ ἐποίουν ἐξ ἐκείνου οὕτως , καὶ πειρωμένῳ συνέφερεν ἐπὶ τὸ βέλτιον . ταυτὶ δὲ ἕτερα ἐπὶ τῆς πατρῴας ἑστίας συνέβη μοι , κατʼ αὐτὴν ἀκμὴν χειμῶνός τε καὶ ἅμα τῆς νόσου . κατεκείμην ἐπʼ ἀρίστῳ , καὶ ἐπῆλθε τῆς κεφαλῆς ἀλγήματα ἰσχυρὰ καὶ δεινὰ , καὶ τὸ πρόσωπον κατετείνετο , καὶ τὰ χείλη συνεκέκλειτο , καὶ ἦν ἀπορία πολλή . συσπειραθεὶς δὲ ὡς εἶχον εἰσῇξα εἰς τὸ δωμάτιον οὗ κάθευδον , καὶ κατακλίνομαι ὅντινα δὴ τρόπον , καὶ πῦρ ἐπιγίγνεται πολὺ καὶ σφοδρόν · καὶ ὅπως ἀναπνεύσαιμι οὐκ εἶχον , ἀλλʼ ἦν οἰμωγὴ τῆς τε μητρὸς καὶ τροφοῦ καὶ τῶν ἄλλων οἰκετῶν , καὶ ὅτε δὴ Ζώσιμος συνετετάρακτο , καί πως ἔνευσα τοῖς πλείοσιν ἔξοδον καὶ παρετετάγμην πρὸς τὸ συμβησόμενον . καὶ δὴ μετὰ τοῦτο ἡλίου τε ἦν δύσις , ἢ καὶ ἔτι πορρωτέρω , καὶ ἐπιγίγνεται σπασμὸς ἐπὶ τῷ πυρετῷ οὔτε τις ῥητὸς οὔθʼ οἷον ἄν τις καὶ διανοηθείη , ἀλλʼ εἵλκετο πάσας ἕλξεις τὸ σῶμα , καὶ τὰ μὲν γόνατα ἄνω πρὸς τὴν κεφαλὴν ἐφέρετο , καὶ προσερρήγνυτο , τὰς δὲ χεῖρας οὐχ οἷόν τʼ ἦν κατέχειν , ἀλλʼ εἰς τὸν τράχηλον καὶ τὸ πρόσωπον ἐνέπιπτον · τὸ δὲ στῆθος ἔξω προεωθεῖτο καὶ τὸ νῶτον εἰς τοὔπισθεν ἀντεσπᾶτο ὥσπερ ἱστίον ἐξ ἀνέμου κεκυρτωκός . ἠρέμει δὲ οὐδὲν τοῦ σώματος οὐδὲ μικρόν τι παρήλλαττε τοῦ κατὰ φύσιν , ἀλλʼ ἦν ἐπὶ πλεῖστον ἡ κίνησις καὶ ἡ τῶν ὀδυνῶν κατάτασις ἄρρητος , οὔτε σιωπᾶν ἐῶσα καὶ πρὸς τὴν φωνὴν ἔτι μεῖζον ἀπαντῶσα . ταῦτα δʼ ἐγίγνετο καὶ εἰς μέσας νύκτας καὶ πρόσω μηδὲ μικρὸν ἀνιέντα · ἔπειτα τῆς μὲν ἀκμῆς ἀφεῖλέ τι , οὐ μὴν παντάπασί γε ἐπαύσατο . ἐρίων δʼ ἦν θερμῶν ὑποβολή τε καὶ περιβολὴ συνεχὴς καὶ πυρίας πᾶσα ἰδέα , καὶ μόλις οὕτω διαγίγνομαι . καὶ πρὶν ἡμέραν εἶναι , ἔθει τις ἰατρὸν καλῶν . ἧκεν εἴτε δὴ τῆς ἐπιούσης εἴτε καὶ ἡμέρᾳ
Lemmas: ἀκούω περί ἐγώ , ὁ δέ θεός φημί παραμυθέομαι καί διδάσκω ὡς ἄρα οὐ ἄντικρυς ἐκκόπτω ὁ ὀστέον οὐδέ ὁ νεῦρον ὁ εἰμί ἐκτέμνω , ἀλλά δέω οἷος ἀλλοίωσις τις ὁ εἰμί γίγνομαι , οὕτως πολύς καί ἄτοπος δέω ὁ ἐπανόρθωσις . καί δίδωμι ἴαμα ὁ Νήριτος φράζω ἐγώ , ὁ ἡμέρα εἰς τρίς ἔλαιον ἅλς οὐ ἔχω · καί ποιέω ἐκ ἐκεῖνος οὕτως , καί πειράω συμφέρω ἐπί ὁ ἀγαθός . οὗτος δέ ἕτερος ἐπί ὁ πατρῷος ἑστία συμβαίνω ἐγώ , κατά αὐτός ἀκμή χειμών τε καί ἅμα ὁ νόσος . κατάκειμαι ἐπί ἀγαθός , καί ἐπέρχομαι ὁ κεφαλή ἄλγημα ἰσχυρός καί δεινός , καί ὁ πρόσωπον κατατείνω , καί ὁ χεῖλος συγκλείω , καί εἰμί ἀπορία πολύς . συσπειράω δέ ὡς ἔχω εἰσαίσσω εἰς ὁ δωμάτιον οὗ καθεύδω , καί κατακλίνω ὅστις δή τρόπος , καί πῦρ ἐπιγίγνομαι πολύς καί σφοδρός · καί ὅπως ἀναπνέω οὐ ἔχω , ἀλλά εἰμί οἰμωγή ὁ τε μήτηρ καί τροφός καί ὁ ἄλλος οἰκέτης , καί ὅτε δή Ζώσιμος συνταράσσω , καί πως νεύω ὁ πολύς ἔξοδος καί παρατάσσω πρός ὁ συμβαίνω . καί δή μετά οὗτος ἥλιος τε εἰμί δύσις , ἤ καί ἔτι πρόσω , καί ἐπιγίγνομαι σπασμός ἐπί ὁ πυρετός οὔτε τις ῥητός οὔτε οἷος ἄν τις καί διανοέω , ἀλλά ἕλκω πᾶς ἕλξις ὁ σῶμα , καί ὁ μέν γόνυ ἄνω πρός ὁ κεφαλή φέρω , καί προσρήγνυμι , ὁ δέ χείρ οὐ οἷος τε εἰμί κατέχω , ἀλλά εἰς ὁ τράχηλος καί ὁ πρόσωπον ἐμπίπτω · ὁ δέ στῆθος ἔξω προωθέω καί ὁ νῶτον εἰς ὄπισθεν ἀντισπάω ὥσπερ ἱστίον ἐκ ἄνεμος κυρτόω . ἠρεμέω δέ οὐδείς ὁ σῶμα οὐδέ μικρός τις παραλλάσσω ὁ κατά φύσις , ἀλλά εἰμί ἐπί πολύς ὁ κίνησις καί ὁ ὁ ὀδύνη κατάτασις ἄρρητος , οὔτε σιωπάω ἐάω καί πρός ὁ φωνή ἔτι μέγας ἀπαντάω . οὗτος δέ γίγνομαι καί εἰς μέσος νύξ καί πρόσω μηδέ μικρός ἀνίημι · ἔπειτα ὁ μέν ἀκμή ἀφαιρέω τις , οὐ μήν παντάπασι γε παύω . ἔριον δέ εἰμί θερμός ὑποβολή τε καί περιβολή συνεχής καί πυρία πᾶς ἰδέα , καί μόλις οὕτως διαγίγνομαι . καί πρίν ἡμέρα εἰμί , θέω τις ἰατρός καλέω . ἥκω εἴτε δή ὁ ἐπέρχομαι εἴτε καί ἡμέρα