aelius-aristides.ieroi-lo-goi-e 349
αἵ τε θύραι παρέσχον ψόφον . ὡς δὲ ἀφυπνίσθην , οὐδὲν ἔτι διέτριψα , ἀλλʼ εἰπὼν τοῖς οἰκέταις μεταδιώκειν ἐπιβὰς τοῦ ὀχήματος ἤλαυνον ὡς ἤνυτον . καὶ ὁ βορέας ἐπέκειτο πάντα κινῶν . ἦν δὲ τὸν χρόνον τοῦτον ἐργώδη τὰ περὶ τὴν φάρυγγα , ὑπό τε φλυκταίνης συνεχοῦς πιεζόμενα καὶ ὑπὸ παντὸς ἀεὶ τοῦ συντυχόντος ἀναξαινόμενα . τότε δὲ τῆς τε ἄμμου πολλῆς ἅμα τῷ ἀνέμῳ φερομένης ἐπὶ τοῦ προσώπου καὶ τοῦ κονιορτοῦ σύρδην ἁπανταχόθεν ἐμπίπτοντος οὐκ ἀγωνιᾶν μᾶλλόν τι παρειστήκει μοι ἢ θαρρεῖν · ἅμα μὲν οἷον ἀπονοίᾳ τινὶ καὶ παρατάξει , οὐ γὰρ ἦν ἀναφυγὴ , ἅμα δʼ ὡς ἀντεῖχον παρὰ πᾶν τὸ εἰκός . οἱ δὲ ἰατροὶ τὰ πρὸ τοῦδε ἀνακογχυλιάζειν τε ἐκέλευον καὶ σκέπην ἀκριβεστάτην καὶ τὰ τοιαῦτα εἰσηγοῦντο . δευτέρᾳ δὲ ἢ τρίτῃ ἡμέρᾳ παρελθὼν τὴν πατρῴαν οἰκίαν γίγνομαι ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου · καὶ θύω πρὶν καταλῦσαι τὴν ὁδὸν , ὥσπερ μοι καὶ τὸ ἐξ ἀρχῆς εὐθὺς ἐν Σμύρνῃ προείρητο , ἐλαύνειν ὀρθὴν εἰς Διὸς χωρίον . καὶ μετὰ τοῦτο ἤδη ῥᾴω τὰ τῆς διαίτης ἐπιφανῶς ἦν . περιιόντι δὲ τῷ ἔτει καὶ μηνὶ μάλιστα θᾶττον ἦγον Κυζικηνοὶ τὴν ἱερομηνίαν τὴν ἐπὶ τῷ νεῷ , ἐμοὶ δὲ ὕπνοι τε ἦσαν ἐργώδεις καὶ πέψις ἀπήντα μόλις ἐν συχνῷ τινι μέρει τῆς ἐπιούσης ἡμέρας ἡσυχάζοντι μὲν , καθεύδοντι δʼ οὔ . τότε δʼ οὖν ἡνίχʼ ἧκε τὸ ὄναρ , ἡμέρα τε ἦν ἐκ πολλοῦ καὶ ὕπνου τοσούτου σχεδὸν ἔλαχον ὅσον δόξαι ἃ ἔδοξα . ταῦτα δʼ ἦν , Πορφυρίων ὁ ἰατρὸς ἐδόκει μοι τοὺς Κυζικηνοὺς ἐπιὼν παραπλήσια τοῖς τῆς Ἀθηνᾶς πρὸς τοὺς Φαίακας λέγειν , μέγαν τε ἄγων ἐμὲ καὶ προμνώμενος συνουσίας περὶ λόγους . οἱ δὲ πείθεσθαι καὶ ἅμα θέατρόν τε εἶναι καὶ αὐτὸς ἐν τῷ θεάτρῳ , καὶ ἄλλʼ ἄττα εἰς τοῦτο φέροντα ἦν . ἀνίσταμαι καὶ συσκευάζεσθαι τοῖς οἰκέταις εἰπὼν , ὡς αὐτίκα ἐξιόντας , ἐξήλαυνον , μεσημβρίας οὐ πολλῷ τινι θᾶττον . οἷα δʼ ἐπαναμένων τοὺς οἰκέτας προῄειν σχολαίτερον , κἀν τούτῳ ἐτρίβη τι τῆς ὥρας . καὶ γίγνομαι περὶ δείλην ὀψίαν ἐπὶ τοῖς ὕδασι τοῖς θερμοῖς , καὶ πάντα ἦν θορύβου μεστὰ καὶ πλήθους
Lemmas: ὁ τε θύρα παρέχω ψόφος . ὡς δέ ἀφυπνίζω , οὐδείς ἔτι διατρίβω , ἀλλά λέγω ὁ οἰκέτης μεταδιώκω ἐπιβαίνω ὁ ὄχημα ἐλαύνω ὡς ἀνύω . καί ὁ βορέας ἐπίκειμαι πᾶς κινέω . εἰμί δέ ὁ χρόνος οὗτος ἐργώδης ὁ περί ὁ φάρυγξ , ὑπό τε φλύκταινα συνεχής πιέζω καί ὑπό πᾶς ἀεί ὁ συντυγχάνω ἀναξαίνω . τότε δέ ὁ τε ἄμμος πολύς ἅμα ὁ ἄνεμος φέρω ἐπί ὁ πρόσωπον καί ὁ κονιορτός σύρδην ἁπανταχόθεν ἐμπίπτω οὐ ἀγωνιάω μάλα τις παρίστημι ἐγώ ἤ θαρσέω · ἅμα μέν οἷος ἀπόνοια τις καί παράταξις , οὐ γάρ εἰμί ἀναφυγή , ἅμα δέ ὡς ἀντέχω παρά πᾶς ὁ ἔοικα . ὁ δέ ἰατρός ὁ πρό ὅδε ἀνακογχυλιάζω τε κελεύω καί σκέπη ἀκριβής καί ὁ τοιοῦτος εἰσηγέομαι . δεύτερος δέ ἤ τρίτος ἡμέρα παρέρχομαι ὁ πατρῷος οἰκία γίγνομαι ἐν ὁ ἱερόν ὁ Ζεύς ὁ Ὀλύμπιος · καί θύω πρίν καταλύω ὁ ὁδός , ὥσπερ ἐγώ καί ὁ ἐκ ἀρχή εὐθύς ἐν Σμύρνα προλέγω , ἐλαύνω ὀρθός εἰς Ζεύς χωρίον . καί μετά οὗτος ἤδη ῥᾴδιος ὁ ὁ δίαιτα ἐπιφανής εἰμί . περιέρχομαι δέ ὁ ἔτος καί μείς μάλα ταχύς ἄγω Κυζικηνός ὁ ἱερομηνία ὁ ἐπί ὁ νέος , ἐγώ δέ ὕπνος τε εἰμί ἐργώδης καί πέψις ἀπαντάω μόλις ἐν συχνός τις μέρος ὁ ἐπέρχομαι ἡμέρα ἡσυχάζω μέν , καθεύδω δέ οὐ . τότε δέ οὖν ἡνίκα ἵημι ὁ ὄναρ , ἡμέρα τε εἰμί ἐκ πολύς καί ὕπνος τοσοῦτος σχεδόν λαγχάνω ὅσος δοκέω ὅς δοκέω . οὗτος δέ εἰμί , Πορφυρίων ὁ ἰατρός δοκέω ἐγώ ὁ Κυζικηνός ἐπέρχομαι παραπλήσιος ὁ ὁ Ἀθήνη πρός ὁ Φαίαξ λέγω , μέγας τε ἄγω ἐγώ καί προμνάομαι συνουσία περί λόγος . ὁ δέ πείθω καί ἅμα θέατρον τε εἰμί καί αὐτός ἐν ὁ θέατρον , καί ἄλλος τις εἰς οὗτος φέρω εἰμί . ἀνίστημι καί συσκευάζω ὁ οἰκέτης λέγω , ὡς αὐτίκα ἐξέρχομαι , ἐξελαύνω , μεσημβρία οὐ πολύς τις ταχύς . οἷος δέ ἐπαναμένω ὁ οἰκέτης πρόειμι σχολαῖος , ἐν οὗτος τρίβω τις ὁ ὥρα . καί γίγνομαι περί δείλη ὄψιος ἐπί ὁ ὕδωρ ὁ θερμός , καί πᾶς εἰμί θόρυβος μεστός καί πλῆθος