aelius-aristides.ieroi-lo-goi-e 354
ὕπαρ . καλέσας δὲ τῶν φίλων τοὺς ἐπικαίρους φράζω τὸ πρόσταγμα . καὶ τότε δὴ γράμμα ἐξετίθετο , καὶ γὰρ προσῆγεν ἡ ἐκ τοῦ ὀνείρατος ὥρα , καὶ παρῆμεν εὐθὺς ἐπʼ αὐτῷ . ὅμως δὲ καίπερ οὕτως ἐξ ὑπογυίου τῆς παρόδου γιγνομένης καὶ τῶν πολλῶν ἀγνοησάντων , οὕτω δή τι μεστὸν γίγνεται τὸ βουλευτήριον ὥστε οὐδὲν ἦν πλὴν ἀνθρώπων κεφαλὰς ὁρᾶν καὶ οὐδʼ ἂν τὴν χεῖρα διέωσας μέσην οὐδαμοῦ . καὶ μὴν τό γε τοῦ θορύβου τε καὶ τῆς εὐνοίας , μᾶλλον δὲ , εἰ χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν , ἐνθουσιασμοῦ , τοσοῦτον παρὰ πάντων συνέβη ὥστε οὐδεὶς ὤφθη καθήμενος οὔτʼ ἐπὶ τοῦ προαγῶνος οὔθʼ ἡνίκα ἀναστὰς ἠγωνιζόμην , ἀλλʼ ἐκ πρώτου ῥήματος εἱστήκεσαν , ὤδινον , ἐγάνυντο , ἐξεπλήττοντο , συμπαρένευον τοῖς λεγομένοις , ἠφίεσαν φωνὰς οὔπω πρόσθεν γενομένας , πᾶς τις αὑτοῦ τὸ κέρδος ποιούμενος , εἴ τι νείμαι τῶν μεγίστων ἐμοί . ὡς δʼ ἀπηλλάγημεν ἀπὸ τοῦ βουλευτηρίου καὶ περὶ λουτρὸν ἦμεν , τότε δή τις ἀγγέλλει μοι ὅτι καὶ ὁ δεῖνα προγράψας πρότριτα εἰς τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς τὸ ᾠδεῖον ἑπτακαίδεκα εἴη τοὺς σύμπαντας ἠθροικώς . καὶ μέντοι καὶ ἦρξεν αὐτῷ σωφροσύνης ἐκείνη ἡ ἡμέρα , τὸ πέρα δʼ οὐ λέγω , οὐδʼ ἂν τούτων ἐμνήσθην , εἰ μὴ τό τε ἐνύπνιον ὡς ἐναργὲς ἐξέβη ἐβουλόμην ἐνδείξασθαι καὶ ὅτι καὶ τούτων ἐμέλησε τῷ θεῷ , καὶ ἅμα τοῖς ἐξ ἀρχῆς ὡμολόγει λόγοις ὡς αὐτὸς ἀνέστησέ τε καὶ κατέστησεν εἰς τὴν Σμύρναν . οὐ πολλῷ δʼ ὕστερον εἰς Ἔφεσον κομίζει στεφάνους τε προειπὼν ὡς ἀγωνιστῇ καὶ κατασκευάσας οὕτως ὥστε ἀφυπνιζόμην , Ἔφεσον βοῶν . ἀλλὰ μὴν τά γε ἐκεῖ πραχθέντα ἐμοὶ μὲν οὐκ εὐπρεπέστερόν ἐστι λέγειν , πολλοὶ δὲ οἱ διηγησόμενοι τοῖς δεομένοις εἰδέναι . ἀλλʼ ὅσον μὲν εἰς τὸν θεὸν ἔρχεται τῶν λόγων , ἀνάγκη φράζειν πειρᾶσθαι καὶ μὴ παραλιπεῖν ἐκ τῶν δυνατῶν . ἄτοπον γὰρ εἰ μέν τι τῷ σώματι καὶ κατʼ οἶκον ἔδωκεν ἴαμα , διηγεῖσθαι τοῦτʼ ἂν καὶ αὐτὸν καὶ ἕτερον , ἐκεῖνα δὲ ἃ ὁμοῦ τὸ σῶμα ἀνίστη , τὴν ψυχὴν ἐπερρώννυ , τοὺς λόγους ηὖξε μετʼ εὐδοξίας , ταῦτα δὲ οὑτωσὶ παρελθεῖν σιωπῇ . ὅτι δὲ οὐδὲν πώποτε τῶν ἀνθρωπείων ἔμεγε ἐχαύνωσεν οὐδὲ ἐπῄρθην οὔτʼ ὀλίγους οὔτε
Lemmas: ὕπαρ . καλέω δέ ὁ φίλος ὁ ἐπίκαιρος φράζω ὁ πρόσταγμα . καί τότε δή γράμμα ἐκτίθημι , καί γάρ προσάγω ὁ ἐκ ὁ ὄνειρος ὥρα , καί πάρειμι εὐθύς ἐπί αὐτός . ὅμως δέ καίπερ οὕτως ἐκ ὑπόγυιος ὁ πάροδος γίγνομαι καί ὁ πολύς ἀγνοέω , οὕτως δή τις μεστός γίγνομαι ὁ βουλευτήριον ὥστε οὐδείς εἰμί πλήν ἄνθρωπος κεφαλή ὁράω καί οὐδέ ἄν ὁ χείρ διωθέω μέσος οὐδαμοῦ . καί μήν ὁ γε ὁ θόρυβος τε καί ὁ εὔνοια , μάλα δέ , εἰ χρή ἀληθής λέγω , ἐνθουσιασμός , τοσοῦτος παρά πᾶς συμβαίνω ὥστε οὐδείς ὁράω κάθημαι οὔτε ἐπί ὁ προαγών οὔτε ἡνίκα ἀνίστημι ἀγωνίζομαι , ἀλλά ἐκ πρῶτος ῥῆμα ἵστημι , ὠδίνω , γάνυμαι , ἐκπλήσσω , συμπαρανεύω ὁ λέγω , ἀφίημι φωνή οὔπω πρόσθεν γίγνομαι , πᾶς τις ἑαυτοῦ ὁ κέρδος ποιέω , εἰ τις νέμω ὁ μέγας ἐγώ . ὡς δέ ἀπαλλάσσω ἀπό ὁ βουλευτήριον καί περί λουτρόν εἰμί , τότε δή τις ἀγγέλλω ἐγώ ὅτι καί ὁ δεῖνα προγράφω πρότριτα εἰς ὁ ἡμέρα οὗτος εἰς ὁ ᾠδεῖον ἑπτακαίδεκα εἰμί ὁ σύμπας ἀθροίζω . καί μέντοι καί ἄρχω αὐτός σωφροσύνη ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , ὁ πέρα δέ οὐ λέγω , οὐδέ ἄν οὗτος μιμνῄσκω , εἰ μή ὁ τε ἐνύπνιον ὡς ἐναργής ἐκβαίνω βούλομαι ἐνδείκνυμι καί ὅτι καί οὗτος μέλω ὁ θεός , καί ἅμα ὁ ἐκ ἀρχή ὁμολογέω λόγος ὡς αὐτός ἀνίστημι τε καί καθίστημι εἰς ὁ Σμύρνα . οὐ πολύς δέ ὕστερον εἰς Ἔφεσος κομίζω στέφανος τε προλέγω ὡς ἀγωνιστής καί κατασκευάζω οὕτως ὥστε ἀφυπνίζω , Ἔφεσος βοάω . ἀλλά μήν ὁ γε ἐκεῖ πράσσω ἐγώ μέν οὐ εὐπρεπής εἰμί λέγω , πολύς δέ ὁ διηγέομαι ὁ δέω οἶδα . ἀλλά ὅσος μέν εἰς ὁ θεός ἔρχομαι ὁ λόγος , ἀνάγκη φράζω πειράω καί μή παραλείπω ἐκ ὁ δυνατός . ἄτοπος γάρ εἰ μέν τις ὁ σῶμα καί κατά οἶκος δίδωμι ἴαμα , διηγέομαι οὗτος ἄν καί αὐτός καί ἕτερος , ἐκεῖνος δέ ὅς ὁμοῦ ὁ σῶμα ἀνίστημι , ὁ ψυχή ἐπιρρώννυμι , ὁ λόγος αὐξάνω μετά εὐδοξία , οὗτος δέ οὕτως παρέρχομαι σιωπή . ὅτι δέ οὐδείς πώποτε ὁ ἀνθρώπειος ἐγώ χαυνόω οὐδέ ἐπαίρω οὔτε ὀλίγος οὔτε