aelius-aristides.ieroi-lo-goi-e 358
συμπαραθέοντα . ἐνεθυμήθην δʼ αὐτὸ διὰ τὸ εἶναι ἐν μεσογείᾳ , ἐδόκει σαφὲς εἶναι καὶ χρῆναι οὕτω ποιεῖν . ἔπειτά πως ἐκ τούτων ἔδοξα κατακεῖσθαι μὲν ὡς ἐπʼ ἀρίστῳ , ἀναμνησθεὶς δʼ ὅτι λούσασθαι χρὴ πρότερον τῷ ψυχρῷ κατὰ τὴν πρόρρησιν , αὐτός τε ἀνίστασθαι καὶ τοὺς ἄλλους κελεύειν . ἐρομένου δὲ τοῦ ἑτέρου τῶν ἰατρῶν περὶ τῆς ὥρας τοῦ λουτροῦ , φάναι ὅτι πέμπτην δέοι κινηθῆναι , συμβήσεσθαι γὰρ εἰς τὴν ἕκτην · πάλιν γὰρ αὖ τὸ πρῳαίτερον τοῦ δέοντος ἢ λοῦσθαι ἢ ἐσθίειν ἐργῶδες εἶναι · οὐδὲ γὰρ εἰς αὐτὸ τοῦτο φέρειν ὃ δοκεῖ αὐτοῦ χρήσιμον εἶναι , τὸ πέψαι ῥᾷον , ἀγρυπνίας γὰρ ἀπʼ αὐτοῦ γίγνεσθαι . τί οὖν , ἔφη ὁ ἰατρὸς , οὐκ ἐμελέτησας ἡμῖν ἐν τῷ τέως ; ὅτι νὴ Δίʼ , ἔφην ἐγὼ , σπουδαιότερόν μοί ἐστιν ἐπελθεῖν τινα τῶν γεγραμμένων · δεῖ γάρ με καὶ τοῖς ὕστερον ἀνθρώποις διαλέγεσθαι . καὶ ἅμα ἐνεδειξάμην ὅτι ἐπειγοίμην , μὴ ἄρα τι συμβαίη πρότερον . καὶ ὃς οἰωνίζετο ἔτη πολλά μοι . κἀγὼ εἶπον , βουλοίμην ἂν καὶ πολλὰ ἔτη βιῶναι , εἰ μέλλοιμι ἔσεσθαι πρὸς λόγοις . τὸ μὲν δὴ ὄναρ τοιοῦτον ἐγένετο . τὸ δὲ χωρίον οὗ διέτριβον παραρρεῖ μὲν ποταμὸς , κάθοδος δʼ ἐπʼ αὐτόν ἐστι τραχυτέρα καὶ κατάντης μᾶλλον , καὶ ἅμα ἐντὸς τῶν δέκα σταδίων . ἔτι δʼ οὐκ ἐνῆν θεῖν τῷ ποταμῷ συμπαραθέοντα , ἀλλʼ ἐγκάρσιον καὶ εἰς ὄχθην . ἔπειτα μέντοι προϊὼν ὁ ποταμὸς παραρρεῖ χωρίον ἕτερον , ἔμβασίν τε ἔχον παγκάλην καὶ μάλα εὐειδῆ , ἐνταῦθα ἤδη ἐπενόησα τοιόνδε . ἐκέλευσα μετρῆσαι σχοινίῳ ὁπόσον τι ἀπέχει τὸ χωρίον ἀπὸ τοῦ χωρίου , κατὰ δὲ ἕκαστον στάδιον σημεῖον καταλιπεῖν . ὡς δὲ ἐφάνησαν οἱ σύμπαντες ἑκκαίδεκα , δέκα μὲν τοὺς τελευταίους ὑπελειπόμην εἰς τὸν δρόμον , τοὺς δὲ πρώτους προῆλθον ἐπὶ τοῦ ζεύγους . ἔπειτα καταβὰς ἔθεον τούς τε πόδας ἀνέλκων μόλις καὶ ἅμα ὁ βορέας ἐπαιγίζων ἀνέστελλε τὸ εἰς τοὐπίσω , καὶ παρεῖχεν ἱδρῶτα θαυμαστὸν ὅσον . ὥσθʼ ὅτε δὴ ἀπέραντον ἦν , παρεῖχον ψύχειν ὁπόσα βούλοιτο . λαβομένης δὲ τῆς ὄχθης ἄσμενος εἰς τὸ ὕδωρ
Lemmas: συμπαραθέω . ἐνθυμέομαι δέ αὐτός διά ὁ εἰμί ἐν μεσόγεια , δοκέω σαφής εἰμί καί χρή οὕτως ποιέω . ἔπειτα πως ἐκ οὗτος δοκέω κατάκειμαι μέν ὡς ἐπί ἀγαθός , ἀναμιμνῄσκω δέ ὅτι λούω χρή πρότερος ὁ ψυχρός κατά ὁ πρόρρησις , αὐτός τε ἀνίστημι καί ὁ ἄλλος κελεύω . ἔρομαι δέ ὁ ἕτερος ὁ ἰατρός περί ὁ ὥρα ὁ λουτρόν , φημί ὅτι πέμπτος δέω κινέω , συμβαίνω γάρ εἰς ὁ ἕκτος · πάλιν γάρ αὖ ὁ πρωΐ ὁ δέω ἤ λούω ἤ ἐσθίω ἐργώδης εἰμί · οὐδέ γάρ εἰς αὐτός οὗτος φέρω ὅς δοκέω αὐτός χρήσιμος εἰμί , ὁ πέσσω ῥᾴδιος , ἀγρυπνία γάρ ἀπό αὐτός γίγνομαι . τίς οὖν , φημί ὁ ἰατρός , οὐ μελετάω ἐγώ ἐν ὁ τέως ; ὅτι νή Ζεύς , φημί ἐγώ , σπουδαῖος ἐγώ εἰμί ἐπέρχομαι τις ὁ γράφω · δέω γάρ ἐγώ καί ὁ ὕστερον ἄνθρωπος διαλέγω . καί ἅμα ἐνδείκνυμι ὅτι ἐπείγω , μή ἄρα τις συμβαίνω πρότερος . καί ὅς οἰωνίζομαι ἔτος πολύς ἐγώ . ἐγώ λέγω , βούλομαι ἄν καί πολύς ἔτος βιόω , εἰ μέλλω εἰμί πρός λόγος . ὁ μέν δή ὄναρ τοιοῦτος γίγνομαι . ὁ δέ χωρίον οὗ διατρίβω παραρρέω μέν ποταμός , κάθοδος δέ ἐπί αὐτός εἰμί τραχύς καί κατάντης μάλα , καί ἅμα ἐντός ὁ δέκα στάδιον . ἔτι δέ οὐ ἔνειμι θέω ὁ ποταμός συμπαραθέω , ἀλλά ἐγκάρσιος καί εἰς ὄχθη . ἔπειτα μέντοι προέρχομαι ὁ ποταμός παραρρέω χωρίον ἕτερος , ἔμβασις τε ἔχω πάγκαλος καί μάλα εὐειδής , ἐνταῦθα ἤδη ἐπινοέω τοιόσδε . κελεύω μετρέω σχοινίον ὁπόσος τις ἀπέχω ὁ χωρίον ἀπό ὁ χωρίον , κατά δέ ἕκαστος στάδιον σημεῖον καταλείπω . ὡς δέ φαίνω ὁ σύμπας ἑκκαίδεκα , δέκα μέν ὁ τελευταῖος ὑπολείπω εἰς ὁ δρόμος , ὁ δέ πρῶτος προέρχομαι ἐπί ὁ ζεῦγος . ἔπειτα καταβαίνω θέω ὁ τε πούς ἀνέλκω μόλις καί ἅμα ὁ βορέας ἐπαιγίζω ἀναστέλλω ὁ εἰς ὀπίσω , καί παρέχω ἱδρώς θαυμαστός ὅσος . ὥστε ὅτε δή ἀπέραντος εἰμί , παρέχω ψύχω ὁπόσος βούλομαι . λαμβάνω δέ ὁ ὄχθη ἄσμενος εἰς ὁ ὕδωρ