aelius-aristides.ieroi-lo-goi-e 356
ἀσιτία τῇ προτέρᾳ τῶν ἡμερῶν μοχθηρία τε ὕδατος · καὶ ἅμα ὑπὸ πλήθους ἐμπίδων συνέβη πρόδηλον ὂν ὡς ἀγρυπνῆσαι δεήσοι . καὶ τῆς ἐπιούσης ὡδοιπόρουν ἐξ ὄρθρου βαθέος ῥοφήματι χρησάμενος βραχεῖ . καὶ ὡς ἐπανῄειν , κατέλυσα μὲν πρὸς τοῖς ὕδασι τοῖς θερμοῖς ὑσθεὶς , προειρημένον καὶ τοῦτο , τὴν δὲ ἀσιτίαν ἀπέδωκα , ἐπειδὴ ἐπανῆλθον , ἐπιταχθεῖσαν εἰς τὴν ἐπιοῦσαν . καὶ μὴν τά γε τῆς διατριβῆς τῆς ἐν τῇ πόλει σχεδὸν ὥσπερ προείρητο οὕτως ἐχώρησεν . ἦν γὰρ τοιάδε τὰ φανθέντα · αὐτὸς δὲ καὶ ᾔτησα τὸν θεὸν σημῆναι , ἅτε καὶ δικῶν οὐσῶν καὶ τῶν φίλων δεομένων ἥκειν . ἐδόκουν ἐπιτηρεῖν προσόδου καιρὸν πρὸς τὸν βασιλέα , θύοντος δὲ αὐτοῦ τυγχάνειν κατακείμενος . ὡς δὲ πλησίον γενέσθαι τῶν χειρῶν μου ἀλεκτρυόνα ἀσπαίροντα , συλλαβεῖν τε καὶ οἰωνίσασθαι , καὶ ὡς εἶχον ἐν ταῖν χεροῖν ἄρχεσθαι τῆς προρρήσεως . ὥρμητο δέ μοι τοῦτο πᾶν ἀπὸ τοῦ Ὁμηρικοῦ , ὡς Ὀδυσσεὺς τὸ ἔκπωμα πλησάμενος προσαγορεύει τὸν Ἀχιλλέα καὶ λέγει · τὰ δὲ ῥήματα οὕτω πως εἶχεν , ἐπʼ ἀγαθῷ μὲν τῷ βασιλεῖ , ἐπʼ ἀγαθῷ δὲ καὶ ἀμφοτέροις τοῖς βασιλεῦσιν , ὣς δὲ καὶ ἡμῖν ἅπασιν . ὁ δὲ ἐθαύμασέ τε καὶ πειρώμενος τῶν λόγων ἀντὶ πάντων τε ἔφη τιμᾶσθαι χρημάτων αὐτοὺς καὶ ἐπεῖπε τούτοις τοῖς λόγοις εἰ προσῆσαν ἀκροαταὶ καὶ ὅσον πεντήκοντα , κἀγὼ ὑπολαβὼν , σοῦ γε , ἔφην , βουλομένου , βασιλεῦ , καὶ ἀκροαταὶ γενήσονται , καὶ ὅπως γʼ , ἔφην , θαυμάσῃς , ταῦτα ἃ νυνὶ λέγεις ἐμοὶ ὑπὸ τοῦ Ἀσκληπιοῦ προείρηται . καὶ ἕτοιμος ἦν αὐτῷ γεγραμμένα δεικνύναι . μετὰ ταῦτα δὲ ὁ μὲν οὐκ οἶδʼ ὅποι ἐτράπετο , ἐγὼ δʼ ἐνεθυμήθην ὅτι οὗτος ἐκεῖνος ὁ καιρὸς εἴη τῆς ἐπιδείξεως . ἐπὶ τούτοις ἐδόκουν βαδίζειν ἐπὶ Κυζίκου . τοιαῦτʼ ἦν τὰ κινήσαντα . ὡς τοίνυν ἐγενόμην ἐν τῇ πόλει , πολλὴ μὲν ἦν σπουδὴ τῶν ἡγεμόνων , πολλὴ δὲ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων , ὅμως δὲ εἰς μὲν τὸ δημόσιον οὐ παρῆλθον , προσδοκώντων ὁσημέραι καὶ θαυμαστὰ ποιούντων , κατʼ οἰκίαν δὲ συνῆν τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ σχεδὸν ἐξεπληροῦτο ἡ τοῦ ἐνυπνίου φήμη , ἦν γὰρ εἰς τοὺς πεντήκοντα ὁ
Lemmas: ἀσιτία ὁ πρότερος ὁ ἡμέρα μοχθηρία τε ὕδωρ · καί ἅμα ὑπό πλῆθος ἐμπίς συμβαίνω πρόδηλος εἰμί ὡς ἀγρυπνέω δέω . καί ὁ ἐπέρχομαι ὁδοιπορέω ἐκ ὄρθρος βαθύς ῥόφημα χράω βραχύς . καί ὡς ἐπανέρχομαι , καταλύω μέν πρός ὁ ὕδωρ ὁ θερμός ὕω , προλέγω καί οὗτος , ὁ δέ ἀσιτία ἀποδίδωμι , ἐπειδή ἐπανέρχομαι , ἐπιτάσσω εἰς ὁ ἐπέρχομαι . καί μήν ὁ γε ὁ διατριβή ὁ ἐν ὁ πόλις σχεδόν ὥσπερ προλέγω οὕτως χωρέω . εἰμί γάρ τοιόσδε ὁ φαίνω · αὐτός δέ καί αἰτέω ὁ θεός σημαίνω , ἅτε καί δίκη εἰμί καί ὁ φίλος δέω ἥκω . δοκέω ἐπιτηρέω πρόσοδος καιρός πρός ὁ βασιλεύς , θύω δέ αὐτός τυγχάνω κατάκειμαι . ὡς δέ πλησίον γίγνομαι ὁ χείρ ἐγώ ἀλεκτρυών ἀσπαίρω , συλλαμβάνω τε καί οἰωνίζομαι , καί ὡς ἔχω ἐν ὁ χείρ ἄρχω ὁ πρόρρησις . ὁρμάω δέ ἐγώ οὗτος πᾶς ἀπό ὁ Ὁμηρικός , ὡς Ὀδυσσεύς ὁ ἔκπωμα πίμπλημι προσαγορεύω ὁ Ἀχιλλεύς καί λέγω · ὁ δέ ῥῆμα οὕτως πως ἔχω , ἐπί ἀγαθός μέν ὁ βασιλεύς , ἐπί ἀγαθός δέ καί ἀμφότερος ὁ βασιλεύς , ὡς δέ καί ἐγώ ἅπας . ὁ δέ θαυμάζω τε καί πειράω ὁ λόγος ἀντί πᾶς τε φημί τιμάω χρῆμα αὐτός καί ἐπιλέγω οὗτος ὁ λόγος εἰ πρόσειμι ἀκροατής καί ὅσος πεντήκοντα , ἐγώ ὑπολαμβάνω , σύ γε , φημί , βούλομαι , βασιλεύς , καί ἀκροατής γίγνομαι , καί ὅπως γε , φημί , θαυμάζω , οὗτος ὅς νυνί λέγω ἐγώ ὑπό ὁ Ἀσκληπιός προλέγω . καί ἑτοῖμος εἰμί αὐτός γράφω δείκνυμι . μετά οὗτος δέ ὁ μέν οὐ οἶδα ὅποι τρέπω , ἐγώ δέ ἐνθυμέομαι ὅτι οὗτος ἐκεῖνος ὁ καιρός εἰμί ὁ ἐπίδειξις . ἐπί οὗτος δοκέω βαδίζω ἐπί Κύζικος . τοιοῦτος εἰμί ὁ κινέω . ὡς τοίνυν γίγνομαι ἐν ὁ πόλις , πολύς μέν εἰμί σπουδή ὁ ἡγεμών , πολύς δέ ὁ ἄλλος ἄνθρωπος , ὅμως δέ εἰς μέν ὁ δημόσιος οὐ παρέρχομαι , προσδοκάω ὁσημέραι καί θαυμαστός ποιέω , κατά οἰκία δέ σύνειμι ὁ ἐπιεικής καί σχεδόν ἐκπληρόω ὁ ὁ ἐνύπνιον φήμη , εἰμί γάρ εἰς ὁ πεντήκοντα ὁ