aelius-aristides.ieroi-lo-goi-e 351
καὶ ἅμα ἕῳ νέφη τε ἦν καὶ ὑετὸς οὐ πολὺ ὕστερον . ὥσθʼ οἱ μὲν συνέχαιρον ὡς οὐ προεξῆλθον , οἱ δʼ ἐθαύμαζον τῆς προρρήσεως τὴν ἀκρίβειαν . μένοντι δέ μοι αὐτόθι ἡμέρας τινὰς ἀγγέλλεται ἡ τῆς τροφοῦ θυγάτηρ ἀσθενοῦσα καὶ ἔχουσα σφαλερῶς . κἀκείνῃ μὲν ἰατρὸν ἔπεμπον , αὐτὸς δὲ , ἐπειδὴ τάχιστα παρέσχεν , εἰχόμην τῆς ὁδοῦ . καί μου προϊόντος ἤδη ὑπεκινεῖτο ὁ ἀὴρ , ὡς πρὸς ὕδωρ τε καὶ χειμῶνα . καὶ δέος ἦν μὴ καταληφθῶμεν , ἄλλως τε καὶ δυσπόρων ὄντων . ὅμως δὲ τοσοῦτον ἀντέσχεν ὅσον δύο σταδίους ἐλλείπεσθαι πρὸς τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος . τηνικαῦτα δὲ ὁμίχλη τε κατέβη βαθεῖα καὶ ψακάς τις διέθει · καὶ παρελθόντων εἴσω λαμπρῶς ἤδη τὸ ὕδωρ παρῆν , ὥστε ἑορτὴν ἤγομεν . ἐπισχόντων δέ με κἀνταῦθα ὀνειράτων ἐπέμεινα . πρὸς δὲ τοῖς ἐπισχοῦσι καὶ τοιόνδε ἐγεγόνει . ἐδόκουν ἱερεῖόν τι τεθυκὼς ἐπισκοπεῖσθαι τόν τε δὴ θεὸν , οἶμαι , καλούμενον καὶ λυτῆρα , καί τινος τῶν μάντεων ἐπελθόντος πυνθάνεσθαι τί βούλοιτο ὁ λυτὴρ , πότερον καθάπαξ λύοι τι ἢ μικρότερον ἀντὶ μείζονος ποιοίη καὶ ἀναβολῆς εἴη σημεῖον . ὁ δʼ ἐῴκει οὐ πάνυ τι ἰσχυρότατα ἡγουμένῳ εἰς τὸ καθάπαξ , ἀλλὰ καὶ ἀέρας καὶ ἀστέρας καὶ τὰ τοιαῦτα ᾐτιᾶτο . κἀν τούτῳ ἠγγέλθη περὶ τῆς κόρης ὅτι εἴη τεθνεῶσα . εὐθὺς μὲν οὖν ἀκούσασιν ἐδόκει θεῖον εἶναι τὸ μὴ τυχεῖν παρόντα ἐμὲ τῇ συμφορᾷ , ἀλλὰ προεξελθεῖν · ἔτι δὲ σαφέστερον ἐκ τῶν ὕστερον χρησμῶν ἐγένετο ὡς οὐκ ἄνευ δαιμονίου τινὸς πᾶν τοῦτο συνέβη . ἐπειδὴ γὰρ κατέβην ἀπὸ τοῦ ὄρους δευτέρᾳ νυκτὶ ὕστερον , ὤφθη τοιάδε , ἔμεινα δὲ καὶ πλείους κατέχοντος τοῦ θεοῦ . Τελεσφόρος ἦν ὀρεωκόμος · οὗτος ἐδόκει μοι ὁρμηθεὶς αὐτόθεν βαδίζειν ὀπίσω , τὰ χρησθέντα ἐπὶ τῇ Φιλουμένῃ σημαίνων , τοῦτο γὰρ ὄνομα τῇ κόρῃ , κεχρῆσθαι δʼ αὐτὰ Ἀλκίμῳ πατρὶ τῆς κόρης , καὶ δὴ καὶ γράμματα ἔχειν , εἴτε δὴ σεσημασμένα εἴτε καὶ μή · ἃ τὸν Ἄλκιμον νύκτωρ ἀκούσαντα παρʼ αὐτῆς ἀπομνημονεύσαντα γράψασθαι , θαυμαστὰ πλήθει καὶ δυνάμει , φέροντα εἰς ἐμὲ , ὥστε
Lemmas: καί ἅμα ἠώς νέφος τε εἰμί καί ὑετός οὐ πολύς ὕστερον . ὥστε ὁ μέν συγχαίρω ὡς οὐ προεξέρχομαι , ὁ δέ θαυμάζω ὁ πρόρρησις ὁ ἀκρίβεια . μένω δέ ἐγώ αὐτόθι ἡμέρα τις ἀγγέλλω ὁ ὁ τροφός θυγάτηρ ἀσθενέω καί ἔχω σφαλερός . ἐκεῖνος μέν ἰατρός πέμπω , αὐτός δέ , ἐπειδή ταχύς παρέχω , ἔχω ὁ ὁδός . καί ἐγώ προέρχομαι ἤδη ὑποκινέω ὁ ἀήρ , ὡς πρός ὕδωρ τε καί χειμών . καί δέος εἰμί μή καταλαμβάνω , ἄλλος τε καί δύσπορος εἰμί . ὅμως δέ τοσοῦτος ἀντέχω ὅσος δύο στάδιον ἐλλείπω πρός ὁ ἱερός ὁ Ἀπόλλων . τηνικαῦτα δέ ὁμίχλη τε καταβαίνω βαθύς καί ψακάς τις διαθέω · καί παρέρχομαι εἴσω λαμπρός ἤδη ὁ ὕδωρ πάρειμι , ὥστε ἑορτή ἄγω . ἐπέχω δέ ἐγώ ἐνταῦθα ὄνειρος ἐπιμένω . πρός δέ ὁ ἐπέχω καί τοιόσδε γίγνομαι . δοκέω ἱερεῖον τις θύω ἐπισκοπέω ὁ τε δή θεός , οἴομαι , καλέω καί λυτήρ , καί τις ὁ μάντις ἐπέρχομαι πυνθάνομαι τίς βούλομαι ὁ λυτήρ , πότερος καθάπαξ λύω τις ἤ μικρός ἀντί μέγας ποιέω καί ἀναβολή εἰμί σημεῖον . ὁ δέ ἔοικα οὐ πάνυ τις ἰσχυρός ἡγέομαι εἰς ὁ καθάπαξ , ἀλλά καί ἀήρ καί ἀστήρ καί ὁ τοιοῦτος αἰτιάομαι . ἐν οὗτος ἀγγέλλω περί ὁ κόρη ὅτι εἰμί θνῄσκω . εὐθύς μέν οὖν ἀκούω δοκέω θεῖος εἰμί ὁ μή τυγχάνω πάρειμι ἐγώ ὁ συμφορά , ἀλλά προεξέρχομαι · ἔτι δέ σαφής ἐκ ὁ ὕστερον χρησμός γίγνομαι ὡς οὐ ἄνευ δαιμόνιον τις πᾶς οὗτος συμβαίνω . ἐπειδή γάρ καταβαίνω ἀπό ὁ ὄρος δεύτερος νύξ ὕστερον , ὁράω τοιόσδε , μένω δέ καί πολύς κατέχω ὁ θεός . Τελεσφόρος εἰμί ὀρεωκόμος · οὗτος δοκέω ἐγώ ὁρμάω αὐτόθεν βαδίζω ὀπίσω , ὁ χράω ἐπί ὁ Φιλουμένη σημαίνω , οὗτος γάρ ὄνομα ὁ κόρη , χράω δέ αὐτός Ἄλκιμος πατήρ ὁ κόρη , καί δή καί γράμμα ἔχω , εἴτε δή σημαίνω εἴτε καί μή · ὅς ὁ Ἄλκιμος νύκτωρ ἀκούω παρά αὐτός ἀπομνημονεύω γράφω , θαυμαστός πλῆθος καί δύναμις , φέρω εἰς ἐγώ , ὥστε