aelius-aristides.ieroi-lo-goi-d 341
ἀδωροδοκήτου , ὡς πρότερον τὰ ῥεῖθρα τῶν ποταμῶν ἄν τινα στῆσαι ἢ ʼκεῖνον πρίασθαι , οὕτω δʼ αὖ δεινοῦ περὶ πράγματα καὶ πάντων ἥκιστα ἂν ἐξαπατηθέντος ; ἔοικεν ἡ ὑπόσχεσις ἄρνησις εἶναι , ἐπεῖναι γὰρ τὸ ἀδύνατον . ταῦτα ἠπόρουν · κἀν τούτῳ ἐκάλει ὁ θεὸς πάλιν εἰς Πέργαμον , καὶ ἐτύγχανε Ῥουφῖνος ἐπιδημῶν , ἔμελε δʼ αὐτῷ τοῦ τιμᾶν ἡμᾶς εἰς ὅσον οἷός τʼ ἦν . συντυχὼν δʼ αὐτῷ διηγοῦμαι τὰ πεπραγμένα καὶ βοηθεῖν ἠξίουν . πάντως δὲ καὶ αὐτὸν Σεβῆρον ὡμολογηκέναι κυρίαν εἶναί μοι τὴν ἀτέλειαν · τοῦτο δʼ οὐκ ἐξαρκεῖν γεγράφθαι · καὶ γὰρ ἄλλῳ παντὶ τῶν ἡγεμόνων ὑπάρξειν ἄλλο τι προστάττειν ἐμοὶ μετὰ τοῦ αὐτοῦ τούτου παραγράμματος , καὶ οὕτω λυθήσεσθαι τὴν ἀτέλειαν διὰ προσθήκης τοῦ μένειν . δεῖσθαι δὲ οὐ τῆς τοῦ ῥήματος εὐπρεπείας , ἀλλὰ τοῦ πράγματος , τὸ γὰρ σῶμα οὕτως ἔχειν μοι . ἔδοξα δίκαια λέγειν τῷ Ῥουφίνῳ καί μοι δίδωσι πρὸς αὐτὸν ἐπιστολὴν τῇ αὑτοῦ φωνῇ γράψας ὡς δυνατὸν προθυμότατα , ἐν ᾗ τά τε ἄλλα ἐπεξῄει , τὰ μὲν ὡς συνιστὰς , τὰ δʼ ὡς συμβουλεύων , καὶ περὶ μὲν τοῦ μέλλοντος ᾐνίττετο ὁποῖόν τι ἔσοιτο , εἰ μή με ἑκὼν ἀφίοι . ἵνα δʼ ἐκπεράνω , γιγνόμεθα ἐν τῇ Σμύρνῃ Διονυσίοις , καὶ παρῆν ὁ Σεβῆρος κατὰ τὴν ἑορτήν · ἦν οὖν τις τῶν καλουμένων πρεσβευτῶν τά τε ἄλλα θαυμαστὸς ὡς ἐπιτηδείως ἔχων αὐτῷ , καὶ σχεδὸν ὡσπερεὶ γραμματεὺς αὐτοῦ · πάντων γὰρ ὅσα ἐν γράμμασι κύριος αὐτὸς ἦν . καὶ δὴ καὶ τότε τὴν ἐπιστολὴν τούτῳ δείκνυμεν , ἐντυχόντες πρώτῳ · καὶ γὰρ ἦν ἐπὶ τῆς διοικήσεως τῆς περὶ Σμύρναν . καὶ μὴν ὅσα γε ἀπὸ στόματος εἰπεῖν ἔδει , πάντα διῆλθον πρὸς αὐτὸν , ἵνα εἰδὼς ἀκριβῶς φράζοι πρὸς τὸν ἡγεμόνα . καὶ ὡς ἑώρων τούς τε λόγους δεχόμενον καὶ πρὸς τὰ δίκαια καμπτόμενον , ἐνθύμιον ποιοῦμαι τὴν τοῦ ἐνυπνίου φωνὴν , ὡς ὁ γραμματεὺς ὑπισχνεῖτό μοι συμπράξειν . καὶ τό τε ὄναρ αὐτὸ διηγοῦμαι πρὸς αὐτὸν καὶ ἠξίουν ὑπακοῦσαι τῷ θεῷ , φάσκων τοῦτον ἐκεῖνον εἶναι τὸν ὑπισχνούμενον , αὐτὸν δὴ λέγων . ἥσθη τοῖς λόγοις , προσῆγεν ἡμᾶς τῷ ἡγεμόνι , ἀπεδίδου τὰ γράμματα
Lemmas: ἀδωροδόκητος , ὡς πρότερος ὁ ῥεῖθρον ὁ ποταμός ἄν τις ἵστημι ἤ ἐκεῖνος πρίαμαι , οὕτως δέ αὖ δεινός περί πρᾶγμα καί πᾶς ἦκα ἄν ἐξαπατάω ; ἔοικα ὁ ὑπόσχεσις ἄρνησις εἰμί , ἐφίημι γάρ ὁ ἀδύνατος . οὗτος ἀπορέω · ἐν οὗτος καλέω ὁ θεός πάλιν εἰς Πέργαμον , καί τυγχάνω Ῥουφῖνος ἐπιδημέω , μέλω δέ αὐτός ὁ τιμάω ἐγώ εἰς ὅσος οἷος τε εἰμί . συντυγχάνω δέ αὐτός διηγέομαι ὁ πράσσω καί βοηθέω ἀξιόω . πάντως δέ καί αὐτός Σεβῆρος ὁμολογέω κύριος εἰμί ἐγώ ὁ ἀτέλεια · οὗτος δέ οὐ ἐξαρκέω γράφω · καί γάρ ἄλλος πᾶς ὁ ἡγεμών ὑπάρχω ἄλλος τις προστάσσω ἐγώ μετά ὁ αὐτός οὗτος παράγραμμα , καί οὕτως λύω ὁ ἀτέλεια διά προσθήκη ὁ μένω . δέω δέ οὐ ὁ ὁ ῥῆμα εὐπρέπεια , ἀλλά ὁ πρᾶγμα , ὁ γάρ σῶμα οὕτως ἔχω ἐγώ . δοκέω δίκαιος λέγω ὁ Ῥουφῖνος καί ἐγώ δίδωμι πρός αὐτός ἐπιστολή ὁ ἑαυτοῦ φωνή γράφω ὡς δυνατός πρόθυμος , ἐν ὅς ὁ τε ἄλλος ἐπεξέρχομαι , ὁ μέν ὡς συνίστημι , ὁ δέ ὡς συμβουλεύω , καί περί μέν ὁ μέλλω αἰνίσσομαι ὁποῖος τις εἰμί , εἰ μή ἐγώ ἑκών ὀφίω . ἵνα δέ ἐκπεραίνω , γίγνομαι ἐν ὁ Σμύρνα Διονύσιον , καί πάρειμι ὁ Σεβῆρος κατά ὁ ἑορτή · εἰμί οὖν τις ὁ καλέω πρεσβευτής ὁ τε ἄλλος θαυμαστός ὡς ἐπιτήδειος ἔχω αὐτός , καί σχεδόν ὡσπερεί γραμματεύς αὐτός · πᾶς γάρ ὅσος ἐν γράμμα κύριος αὐτός εἰμί . καί δή καί τότε ὁ ἐπιστολή οὗτος δείκνυμι , ἐντυγχάνω πρῶτος · καί γάρ εἰμί ἐπί ὁ διοίκησις ὁ περί Σμύρνα . καί μήν ὅσος γε ἀπό στόμα λέγω δέω , πᾶς διέρχομαι πρός αὐτός , ἵνα οἶδα ἀκριβής φράζω πρός ὁ ἡγεμών . καί ὡς ὁράω ὁ τε λόγος δέχομαι καί πρός ὁ δίκαιος κάμπτω , ἐνθύμιος ποιέω ὁ ὁ ἐνύπνιον φωνή , ὡς ὁ γραμματεύς ὑπισχνέομαι ἐγώ συμπράσσω . καί ὁ τε ὄναρ αὐτός διηγέομαι πρός αὐτός καί ἀξιόω ὑπακούω ὁ θεός , φάσκω οὗτος ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὑπισχνέομαι , αὐτός δή λέγω . ἥδομαι ὁ λόγος , προσάγω ἐγώ ὁ ἡγεμών , ἀποδίδωμι ὁ γράμμα