aelius-aristides.ieroi-lo-goi-d 328
τῷ ῥήματι , τὸν κορυφαῖον δὴ λέγοντα τῶν ἐφʼ ἡμῶν . καὶ αὐτὸς συνεὶς εἰπεῖν πρὸς τουτονὶ Βάσσον , ὁρᾷς οἷα ὁ θεὸς περὶ ἐμοῦ λέγει , οὗτος ὁ Ῥουφῖνος δή ; ἐκέλευε δὲ καὶ συντιθέναι λόγους , οὐ μόνον ἐκ τοῦ παραχρῆμα ἀγωνίζεσθαι , καὶ προσέτι γε ἐκμανθάνειν ἔστιν ὅτε κατὰ ῥῆμα . καί μοι τὸ πρᾶγμα πολλὴν παρεῖχε τὴν ἀπορίαν , οὐδὲν τῶν ὕστερον οὔτʼ ἐνθυμηθῆναι δή που δυναμένῳ οὔτε πιστεῦσαι τί ποτʼ αὐτῷ βούλεται ταῦτα . πάνυ γοῦν ἐν τούτοις ἐμοὶ ** ποῦ δὲ ἔξεστι σχολάσαι , τοσοῦτον σωθῆναι πρότερον ἦν · τῷ δὲ , ὡς ἔοικεν , ἅμα μὲν σοφίσματα ταῦτʼ ἦν εἰς τὰ παρόντα , ἅμα δʼ ἐδόκει τι κρεῖττον αὐτῷ ἢ σῶσαι μόνον . ἔσωζεν οὖν διὰ πλείονος ἀξιῶν ἢ ὅσου περ ἦν τὸ σωθῆναι . καὶ δὴ καὶ ὀδόντας ἀλγῶν ποτε ἔτυχον καὶ οὔτε διᾶραι τὸ στόμα οἷός τʼ ἦν , ἀπορίᾳ τε εἰχόμην δεινῇ · ὁ δὲ προστάττει τῶν λόγων τινὰ ἀναγνῶναι τῶν πεποιημένων μοι τοῖς φίλοις ἐπαγγείλαντα συνουσίαν . εἶχον δὲ τότʼ ἐν χερσὶ τὸν τρίτον τῶν εἰς αὐτὸν λόγων · τοῦτον ἀνέγνων διὰ τέλους , καὶ πρὶν ἅπαντα διελθεῖν , τῆς ὀδύνης ἀπαλλάγμην . ἐνῆγε δέ με καὶ πρὸς τὴν τῶν μελῶν ποίησιν . ἀρχὴ μὲν οὖν τις ἐγένετο ἐν Ῥώμῃ ἐξ Ἀπόλλωνος . ἦλθε γάρ μοι ἐνύπνιον φράζον τόν τε Παιᾶνα ὡς δέον ποιῆσαι τῷ θεῷ καὶ ἅμα τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ , καὶ εἶχεν οὕτω πως , Φορμίγγων ἄνακτα Παιᾶνα κληίσω . ἠπόρησα μὲν δὴ ὅ τι χρήσομαι , διὰ τὸ μήπω πρόσθεν ἐμαυτοῦ πεῖραν ἐσχηκέναι περὶ ταῦτα · ἀλλʼ ἐδόκουν παντελῶς ἔχειν ἀδυνάτως , ὅμως δʼ ἐνεχείρησα καὶ τῆς ἀρχῆς οἷον ἐπὶ βάθρας ἐχόμενος ἐπέρανα τὸ ᾆσμα ἐν δυοῖν στροφαῖν , καὶ τρίτην , οἶμαι , τινὰ ἐπήγαγον , ἣν καλοῦσιν οἱ γραμματικοί μοι δοκεῖν ἐπῳδόν . καὶ ἄρτι τε ἀπείργαστο τὸ ᾆσμα καὶ προσαγγέλλει μοί τις ἑορτὴν Ἀπόλλωνος εἶναι , Ἀπολλώνια , ἐν ᾗ τὴν ἱπποδρομίαν Ῥωμαῖοι ποιοῦσι τῷ θεῷ . τοῦτο μὲν δὴ τοιοῦτον ἐγένετο . καὶ τύχῃ δή τινι θείᾳ ὡς ἀνεκομιζόμεθα ἐκ τῆς Ἑλλάδος συμβάντος χειμῶνος , πρῶτον μὲν εἰς Δῆλον , ἔπειτα εἰς Μίλητον ἀπεσώθημεν , ἀμφοτέρας ἱερὰς Ἀπόλλωνος . ἄξιον δὲ καὶ τοῦτο
Lemmas: ὁ ῥῆμα , ὁ κορυφαῖος δή λέγω ὁ ἐπί ἐγώ . καί αὐτός συνίημι λέγω πρός οὗτος Βάσσος , ὁράω οἷος ὁ θεός περί ἐγώ λέγω , οὗτος ὁ Ῥουφῖνος δή ; κελεύω δέ καί συντίθημι λόγος , οὐ μόνος ἐκ ὁ παραχρῆμα ἀγωνίζομαι , καί προσέτι γε ἐκμανθάνω εἰμί ὅτε κατά ῥῆμα . καί ἐγώ ὁ πρᾶγμα πολύς παρέχω ὁ ἀπορία , οὐδείς ὁ ὕστερον οὔτε ἐνθυμέομαι δή που δύναμαι οὔτε πιστεύω τίς ποτέ αὐτός βούλομαι οὗτος . πάνυ γοῦν ἐν οὗτος ἐγώ ** ποῦ δέ ἔξεστι σχολάζω , τοσοῦτος σῴζω πρότερος εἰμί · ὁ δέ , ὡς ἔοικα , ἅμα μέν σόφισμα οὗτος εἰμί εἰς ὁ πάρειμι , ἅμα δέ δοκέω τις κρατύς αὐτός ἤ σῴζω μόνος . σῴζω οὖν διά πολύς ἀξιόω ἤ ὅσος περ εἰμί ὁ σῴζω . καί δή καί ὀδούς ἀλγέω ποτέ τυγχάνω καί οὔτε διαίρω ὁ στόμα οἷος τε εἰμί , ἀπορία τε ἔχω δεινός · ὁ δέ προστάσσω ὁ λόγος τις ἀναγιγνώσκω ὁ ποιέω ἐγώ ὁ φίλος ἐπαγγέλλω συνουσία . ἔχω δέ τότε ἐν χείρ ὁ τρίτος ὁ εἰς αὐτός λόγος · οὗτος ἀναγιγνώσκω διά τέλος , καί πρίν ἅπας διέρχομαι , ὁ ὀδύνη ἀπαλλάσσω . ἐνάγω δέ ἐγώ καί πρός ὁ ὁ μέλος ποίησις . ἀρχή μέν οὖν τις γίγνομαι ἐν Ῥώμη ἐκ Ἀπόλλων . ἔρχομαι γάρ ἐγώ ἐνύπνιον φράζω ὁ τε Παιάν ὡς δέω ποιέω ὁ θεός καί ἅμα ὁ ἀρχή αὐτός , καί ἔχω οὕτως πως , Φόρμιγξ ἄναξ Παιάν κλείω . ἀπορέω μέν δή ὅς τις χράω , διά ὁ μήπω πρόσθεν ἐμαυτοῦ πεῖρα ἔχω περί οὗτος · ἀλλά δοκέω παντελής ἔχω ἀδύνατος , ὅμως δέ ἐγχειρέω καί ὁ ἀρχή οἷος ἐπί βάθρα ἔχω ἐπιρραίνω ὁ ᾆσμα ἐν δύο στροφή , καί τρίτος , οἴομαι , τις ἐπάγω , ὅς καλέω ὁ γραμματικός ἐγώ δοκέω ἐπῳδός . καί ἄρτι τε ἀπεργάζομαι ὁ ᾆσμα καί προσαγγέλλω ἐγώ τις ἑορτή Ἀπόλλων εἰμί , Ἀπολλώνιον , ἐν ὅς ὁ ἱπποδρομία Ῥωμαῖος ποιέω ὁ θεός . οὗτος μέν δή τοιοῦτος γίγνομαι . καί τύχη δή τις θεῖος ὡς ἀνακομίζω ἐκ ὁ Ἑλλάς συμβαίνω χειμών , πρῶτος μέν εἰς Δῆλος , ἔπειτα εἰς Μίλητος ἀποσῴζω , ἀμφότερος ἱερός Ἀπόλλων . ἄξιος δέ καί οὗτος