aelius-aristides.ieroi-lo-goi-d 340
ἐκέλευεν ἀπαντᾶν ἐκεῖσε . ἐγὼ δʼ ἔπεμπον . ὡς δʼ ἧκεν ἡ κυρία καὶ τοὔνομα ἐκλήθη , παρῄεσαν οἱ σύνδικοι . καὶ πρὶν φθέγξασθαι μόνον αὐτοὺς , ὁ Σεβῆρος ἄνωθεν , Ἀριστείδην , ἔφη , γιγνώσκω , καὶ τῆς δόξης ἄγαμαι , καὶ σύμφημι πρωτεύειν περὶ λόγους , καὶ ταῦτά μοι καὶ παρὰ τῶν ἐν Ῥώμῃ φίλων ἐπέσταλται . αἰτοῦμαι δʼ αὐτὸν , ἔφη , συνάρξαι μοι . τὰ δὲ δίκαια τῆς ἀτελείας αὐτῷ καὶ βεβαιῶ καὶ μένει . ταῦτʼ εἶπε δημοσίᾳ , ταῦτʼ ἐνέγραψε τοῖς ὑπομνήμασι . γενομένης δὲ τῆς γνώσεως τοιαύτης οἱ πεμφθέντες παρʼ ἐμοῦ τῆς δίκης ἕνεκα ἅμα μὲν τῶν τε συνδίκων συγχαιρόντων τῇ τιμῇ καὶ τῶν ἄλλων μέγα ποιουμένων ὅτι ἐν παρακλήσεως μέρει ταῦτʼ ἔφη ποιεῖν ὁ Σεβῆρος καὶ ὅτι τὴν ἀτέλειαν ἐκύρου πρὸς ἅπαντα τὸν λοιπὸν χρόνον καὶ ταῦτα ἀπόντι , καί τι καὶ αὑτοῖς εἰς τὸ πρόσω πεπεράνθαι νομίζοντες , καὶ οὐ παντάπασιν ἄπρακτοι δοκεῖν ἐπανήκειν , ἅμα δὲ οὐκ ἔχοντες ὅπως χρὴ ποιήσασθαι τὴν ἔφεσιν , ἀνθρώπου μὴ κρίσεως νόμῳ τὴν ἀρχὴν ἀνατιθέντος , ἀλλʼ ὡσπερεὶ χάριν αἰτοῦντος καὶ φιλίας ἀρχήν τινα ταύτην καθισταμένου , στέρξαντες τοῖς παροῦσιν , ἐπανελθόντες ὡς ἐμὲ , διηγοῦνται τὸ πᾶν · ἐν δὲ τούτῳ καὶ ἡ προθεσμία παρεληλύθει ἡ τῆς ἐφέσεως . ἔτι οὖν ἀπορώτερον ἢ πρότερον διεκείμεθα , οὐ γὰρ ἔμοιγε ἤρκει τετιμῆσθαι διὰ κενῆς . πάλιν δὴ προσεκείμην τῷ θεῷ , δεόμενός τε καὶ πυνθανόμενος τί τις ἂν χρήσαιτο τῷ πράγματι τούτῳ . καί μοι δίδωσιν ὄναρ θαυμαστὸν οἷον , οὗ τὰ μὲν καθʼ ἕκαστα οὐκ ἂν οἷός τʼ εἴην εἰπεῖν , τὸ δʼ ὡσπερεὶ κεφάλαιον οὕτως εἶχεν . ἐδόκουν τῷ γραμματεῖ τοῦ ἡγεμόνος διαλέγεσθαι περὶ τούτων , ἥκειν δʼ αὐτὸν ὡς ἐμέ . ὡς δʼ ἀκοῦσαι πάντων , ὑπισχνεῖσθαι λύσειν καὶ μεταθήσειν τὰ γεγραμμένα , προέσθαι δὲ κελεύειν ὅσον δραχμὰς πεντακοσίας . γενομένου δὲ τοῦ ὀνείρατος τῇ μὲν ἡδίων γίγνομαι , ὅτι ἐπαγγελία τις ἐφαίνετο ἐνεῖναι καὶ οὐκ ἄντικρυς ἄρνησις ἦν , τῇ δʼ ὥσπερ εἰς ταυτὸν φέρειν ἐδόκει μοι . ποῦ γὰρ ἄν τις πεντακοσίων δραχμῶν πρίαιτο πρᾶγμα τοσοῦτον , καὶ ταῦτα παρʼ ἀνδρὸς οὕτω μὲν
Lemmas: κελεύω ἀπαντάω ἐκεῖσε . ἐγώ δέ πέμπω . ὡς δέ ἥκω ὁ κύριος καί ὄνομα καλέω , παρέρχομαι ὁ σύνδικος . καί πρίν φθέγγομαι μόνος αὐτός , ὁ Σεβῆρος ἄνωθεν , Ἀριστείδης , φημί , γιγνώσκω , καί ὁ δόξα ἄγαμαι , καί σύμφημι πρωτεύω περί λόγος , καί οὗτος ἐγώ καί παρά ὁ ἐν Ῥώμη φίλος ἐπιστέλλω . αἰτέω δέ αὐτός , φημί , συνάρχω ἐγώ . ὁ δέ δίκαιος ὁ ἀτέλεια αὐτός καί βεβαιόω καί μένω . οὗτος λέγω δημοσίᾳ , οὗτος ἐγγράφω ὁ ὑπόμνημα . γίγνομαι δέ ὁ γνῶσις τοιοῦτος ὁ πέμπω παρά ἐγώ ὁ δίκη ἕνεκα ἅμα μέν ὁ τε σύνδικος συγχαίρω ὁ τιμή καί ὁ ἄλλος μέγας ποιέω ὅτι ἐν παράκλησις μέρος οὗτος φημί ποιέω ὁ Σεβῆρος καί ὅτι ὁ ἀτέλεια κυρόω πρός ἅπας ὁ λοιπός χρόνος καί οὗτος ἄπειμι , καί τις καί ἑαυτοῦ εἰς ὁ πρόσω περαίνω νομίζω , καί οὐ παντάπασι ἄπρακτος δοκέω ἐπανήκω , ἅμα δέ οὐ ἔχω ὅπως χρή ποιέω ὁ ἔφεσις , ἄνθρωπος μή κρίσις νόμος ὁ ἀρχή ἀνατίθημι , ἀλλά ὡσπερεί χάρις αἰτέω καί φιλία ἀρχή τις οὗτος καθίστημι , στέργω ὁ πάρειμι , ἐπανέρχομαι ὡς ἐγώ , διηγέομαι ὁ πᾶς · ἐν δέ οὗτος καί ὁ προθεσμία παρέρχομαι ὁ ὁ ἔφεσις . ἔτι οὖν ἄπορος ἤ πρότερος διάκειμαι , οὐ γάρ ἐγώ ἀρκέω τιμάω διά κενός . πάλιν δή πρόσκειμαι ὁ θεός , δέω τε καί πυνθάνομαι τίς τις ἄν χράω ὁ πρᾶγμα οὗτος . καί ἐγώ δίδωμι ὄναρ θαυμαστός οἷος , ὅς ὁ μέν κατά ἕκαστος οὐ ἄν οἷος τε εἰμί λέγω , ὁ δέ ὡσπερεί κεφάλαιος οὕτως ἔχω . δοκέω ὁ γραμματεύς ὁ ἡγεμών διαλέγω περί οὗτος , ἥκω δέ αὐτός ὡς ἐγώ . ὡς δέ ἀκούω πᾶς , ὑπισχνέομαι λύω καί μετατίθημι ὁ γράφω , προίημι δέ κελεύω ὅσος δραχμή πεντακόσιοι . γίγνομαι δέ ὁ ὄνειρος ὁ μέν ἡδύς γίγνομαι , ὅτι ἐπαγγελία τις φαίνω ἔνειμι καί οὐ ἄντικρυς ἄρνησις εἰμί , ὁ δέ ὥσπερ εἰς τατός φέρω δοκέω ἐγώ . ποῦ γάρ ἄν τις πεντακόσιοι δραχμή πρίαμαι πρᾶγμα τοσοῦτος , καί οὗτος παρά ἀνήρ οὕτως μέν