aelius-aristides.ieroi-lo-goi-d 322
αὐτὸν τὸν σωτῆρα ἐποιήθη μέλη , ὡς ἔτυχον καθήμενος ἐπὶ τοῦ ζεύγους · πολλὰ δὲ εἴς τε τὸν Αἴσηπον καὶ Νύμφας καὶ τὴν Θερμαίαν Ἄρτεμιν , ἣ τὰς πηγὰς τὰς θερμὰς ἔχει , δοῦναι λύσιν ἁπάντων ἤδη τῶν δυσχερῶν , καὶ καταστῆσαι πάλιν εἰς τὸ ἐξ ἀρχῆς . ὡς δὲ ἐγενόμην ἐν τῷ Ποιμανηνῷ , χρηματίζει τε ὁ θεὸς καὶ ἐπίσχει τινὰς ἡμέρας · καὶ καθαίρει τὴν ἄνω , καὶ σχεδὸν οὐκ εἰσάπαξ . καὶ γίγνεται ὄναρ ἀνθρώπῳ γεωργῷ , ὃς ἐμὲ οὐκ ᾔδει πω , πλὴν ὅσον ἤκουεν · ἐδόκει τινὰ αὑτῷ λέγειν ὅτι Ἀριστείδης ἐχίδνης κεφαλὴν ἐξεμημεκὼς εἴη . ταύτην δὲ ἰδὼν τὴν ὄψιν φράζει τῶν ἐμῶν τινὶ , ὁ δʼ ἐμοί . καὶ τοῦτο μὲν δὴ τοιοῦτον . ὡς δʼ ἀπέπεμπεν ἐπὶ τὸν Αἴσηπον , λουτρῶν μὲν ἐκείνων αὐτόθεν προσέταξεν ἀπέχεσθαι , τὴν δʼ ἄλλην δίαιταν ἔφραζεν ἐφʼ ἡμέρᾳ . κἀνταῦθα δὴ καθαρμοί τε ἐγίγνοντο ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ ὑπὸ σπονδῶν καὶ καθάρσεις οἴκοι διʼ ἐμέτου . καὶ τριῶν ἢ τεττάρων ἡμερῶν διαγενομένων γίγνεται φωνὴ διʼ ὀνείρατος , ὅτι πέρας τε ἔχοι καὶ ἐπανήκειν δεῖ . ἦν οὖν οὐ μόνον τελετῇ τινι ἐοικὸς , οὕτω θείων τε καὶ παραδόξων τῶν δρωμένων ὄντων , ἀλλὰ καὶ συνέπιπτέ τι θαυμαστὸν ἀηθείᾳ , ἅμα μὲν γὰρ ἦν εὐθυμεῖσθαι , χαίρειν , ἐν εὐκόλοις εἶναι καὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος , ἅμα θʼ οἷον ἀπιστεῖν εἴ ποτε ταύτην ἰδεῖν ἐξέσται τὴν ἡμέραν , ἐν ᾗ τις ἐλεύθερον αὑτὸν τῶν τοσούτων πραγμάτων ὄψεται , πρὸς δὲ καὶ δεδιέναι μή πού τι τῶν εἰωθότων αὖθις συμβὰν λυμήνηται ταῖς περὶ τῶν ὅλων ἐλπίσι . κατεσκεύαστο μὲν οὕτω τὰ τῆς γνώμης καὶ μετὰ τοιαύτης ἡδονῆς ἅμα καὶ ἀγωνίας ἡ ἀναχώρησις ἐγίγνετο · θεῶν δὲ οὕτω διδόντων ἐγένετο ἀπὸ τούτων ἤδη τῶν χρόνων μεταβολὴ περὶ πᾶν τὸ σῶμα καὶ τὴν δίαιταν σαφὴς , καὶ τόν τε ἀέρα ὑπῆρξε μᾶλλον φέρειν καὶ ὁδοιπορεῖν ἐπιεικῶς οὐδὲν ἔλαττον τῶν πρὸς ὑπερβολὴν ἐρρωμένων . καὶ τῶν σκεπασμάτων τὰ περιττὰ ἀφῃρέθη , οἵ τε ἀνώνυμοι κατάρροι καὶ σφάκελοι περὶ τὰς φλέβας καὶ τὰ νεῦρα ἀπεπαύσαντο . τροφὴ δέ πως ἤδη διῳκεῖτο καὶ ἀγῶνας ἐντελεῖς ἠγωνιζόμεθα οἴκοι τε κἀν τοῖς δημοσίοις . καὶ δὴ καὶ πόλεις εἰσήλθομεν ἡγουμένου τοῦ θεοῦ μετὰ τῆς ἀγαθῆς
Lemmas: αὐτός ὁ σωτήρ ποιέω μέλος , ὡς τυγχάνω κάθημαι ἐπί ὁ ζεῦγος · πολύς δέ εἰς τε ὁ Αἴσηπος καί Νύμφη καί ὁ Θερμαῖος Ἄρτεμις , ὅς ὁ πηγή ὁ θερμός ἔχω , δίδωμι λύσις ἅπας ἤδη ὁ δυσχερής , καί καθίστημι πάλιν εἰς ὁ ἐκ ἀρχή . ὡς δέ γίγνομαι ἐν ὁ Ποιμανηνός , χρηματίζω τε ὁ θεός καί ἐπίσχω τις ἡμέρα · καί καθαίρω ὁ ἄνω , καί σχεδόν οὐ εἰσάπαξ . καί γίγνομαι ὄναρ ἄνθρωπος γεωργός , ὅς ἐγώ οὐ οἶδα πω , πλήν ὅσος ἀκούω · δοκέω τις ἑαυτοῦ λέγω ὅτι Ἀριστείδης ἔχιδνα κεφαλή ἐξεμέω εἰμί . οὗτος δέ ὁράω ὁ ὄψις φράζω ὁ ἐμός τις , ὁ δέ ἐγώ . καί οὗτος μέν δή τοιοῦτος . ὡς δέ ἀποπέμπω ἐπί ὁ Αἴσηπος , λουτρόν μέν ἐκεῖνος αὐτόθεν προστάσσω ἀπέχω , ὁ δέ ἄλλος δίαιτα φράζω ἐπί ἡμέρα . ἐνταῦθα δή καθαρμός τε γίγνομαι ἐπί ὁ ποταμός ὑπό σπονδή καί κάθαρσις οἴκοι διά ἔμετος . καί τρεῖς ἤ τέσσαρες ἡμέρα διαγίγνομαι γίγνομαι φωνή διά ὄνειρος , ὅτι πέρας τε ἔχω καί ἐπανήκω δέω . εἰμί οὖν οὐ μόνος τελετή τις ἔοικα , οὕτως θεῖος τε καί παράδοξος ὁ δράω εἰμί , ἀλλά καί συμπίπτω τις θαυμαστός ἀήθεια , ἅμα μέν γάρ εἰμί εὐθυμέω , χαίρω , ἐν εὔκολος εἰμί καί ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα , ἅμα τε οἷος ἀπιστέω εἰ ποτέ οὗτος ὁράω ἔξεστι ὁ ἡμέρα , ἐν ὅς τις ἐλεύθερος ἑαυτοῦ ὁ τοσοῦτος πρᾶγμα ὁράω , πρός δέ καί δείδω μή που τις ὁ εἴωθα αὖθις συμβαίνω λυμαίνομαι ὁ περί ὁ ὅλος ἐλπίς . κατασκευάζω μέν οὕτως ὁ ὁ γνώμη καί μετά τοιοῦτος ἡδονή ἅμα καί ἀγωνία ὁ ἀναχώρησις γίγνομαι · θεός δέ οὕτως δίδωμι γίγνομαι ἀπό οὗτος ἤδη ὁ χρόνος μεταβολή περί πᾶς ὁ σῶμα καί ὁ δίαιτα σαφής , καί ὁ τε ἀήρ ὑπάρχω μάλα φέρω καί ὁδοιπορέω ἐπιεικής οὐδείς ἐλαχύς ὁ πρός ὑπερβολή ῥώννυμι . καί ὁ σκέπασμα ὁ περισσός ἀφαιρέω , ὁ τε ἀνώνυμος κατάρρος καί σφάκελος περί ὁ φλέψ καί ὁ νεῦρον ἀποπαύω . τροφή δέ πως ἤδη διοικέω καί ἀγών ἐντελής ἀγωνίζομαι οἴκοι τε ἐν ὁ δημόσιος . καί δή καί πόλις εἰσέρχομαι ἡγέομαι ὁ θεός μετά ὁ ἀγαθός