aelius-aristides.ieroi-lo-goi-d 327
καὶ μὴν τό γε πλεῖστον καὶ πλείστου ἄξιον τῆς ἀσκήσεως ἡ τῶν ἐνυπνίων ἦν ἔφοδος καὶ ὁμιλία . πολλὰ μὲν γὰρ ἤκουσα νικῶντα καθαρότητι καὶ λαμπρῶς ἐπέκεινα τῶν παραδειγμάτων , πολλὰ δʼ αὐτὸς λέγειν ἐδόκουν κρείττω τῆς συνηθείας καὶ ἃ οὐδεπώποτε ἐνεθυμήθην · ὧν ὅσα γε ἐμνήσθην ἐν ταῖς ἀπογραφαῖς τῶν ὀνειράτων ἔστησα , ἐν οἷς ὅ τε ὑπὲρ τοῦ δρόμου λόγος λεχθείς ἐστιν , ὅτε ἐκέλευε χρῆσθαι δρόμῳ , καὶ πολλὰ ἕτερά ἐστι . καὶ ἐν τοῖς βιβλίοις ἐνέσπαρται τοῖς ἡμετέροις Ἀθηνᾶς τε ἐγκώμιον καὶ Διονύσου καὶ ἑτέροις ὡς ἕκαστόν που συμβαίνοι . πολλὰ δὲ καὶ προβλήματα ἀφίκετο καὶ ὅπως χρὴ τὸ σύμπαν μεταχειρίσασθαι παρεδείχθη , χωρὶς τῶν εἰς μνήμην διʼ ἀκριβείας ἐλθόντων ῥημάτων . ἦν δέ τις καὶ οὗτος τρόπος , φέρων εἰς ἐπίδοσιν , ὁ τῆς ἀδήλου παρασκευῆς · ἔδει γὰρ ἀναστῆναι κεκεντρωμένον εἰς λόγους καὶ παρεσκευασμένον ἐκ νυκτὸς , ὥσπερ ὅταν ἀθλητὴς προγυμνάσηται τὰ ἑωθινά . ἧκε δέ ποτε καὶ τοιοῦτον ἐπίταγμα , πλέξαι λόγον διὰ ψιλοῦ τοῦ νοῦ , καθάπερ διὰ ῥημάτων , καί μοι δῆλον ἦν ὅτι πολύνοιαν εἰσηγοῖτο ὁ θεός . ὅτι δʼ οὖν ἡ τῶν λόγων ἕξις ἡμῖν σὺν αὐτῷ γʼ εἰρῆσθαι , εἰ τὰ μάλιστα καὶ πρόσθεν μὴ σφόδρα εὐκαταφρόνητος ἦν , ἑτέρα τις ἐξ ἑτέρας ἐγένετο αὐτοί τε σύνισμεν καὶ ὑπὸ τῶν εἰδότων γνωρίζεται . καὶ δὴ Πάρδαλός ποτε ἐκεῖνος , ὃν ἐγὼ φαίην ἂν ἄκρον τῶν ἐφʼ ἡμῶν Ἑλλήνων γενέσθαι γνῶναι λόγους , ἐτόλμησεν εἰπεῖν πρὸς ἐμὲ καὶ διισχυρίσασθαι , ἦ μὴν νομίζειν τύχης συνηθείᾳ συμβῆναί μοι τὴν νόσον , ὅπως τῷ θεῷ συγγενόμενος ἐπιδοίην ταύτην τὴν ἐπίδοσιν . ὅσα δὲ ἄλλα ἢ ʼκεῖνος εἰώθει φθέγγεσθαι κοσμῶν τοὺς ἡμετέρους λόγους , ἢ τῶν ἄλλων πρεσβυτῶν οἱ βέλτιστοι καὶ γνωριμώτατοι κατʼ ἐκείνους τοὺς χρόνους , ἔξω τῆς τε ὑποθέσεως καὶ ἅμα τῆς γνώμης τῆς ἐμῆς λέγειν ἐστίν . ἀλλʼ ὄναρ εἰπεῖν βούλομαι . ἐν χωρίῳ μὲν ἐδόκουν εἶναι οὗπερ ἐτράφην , παρεῖναι δὲ Ῥουφῖνον , οὗ τὰ μεγάλα ἀναθήματα καὶ νεὼς ὁ πολυειδής · καὶ δῆτα τά τε ἄλλα χαίρειν αὐτόν μοι διαφερόντως καὶ φάναι εἰς τὸ μέσον ποῦ νῦν ἂν ἦν εἰ περιῆν ὁ δεῖνα ὁ μελετητής . οὕτω γὰρ εἰπεῖν
Lemmas: καί μήν ὁ γε πολύς καί πολύς ἄξιος ὁ ἄσκησις ὁ ὁ ἐνύπνιον εἰμί ἔφοδος καί ὁμιλία . πολύς μέν γάρ ἀκούω νικάω καθαρότης καί λαμπρός ἐπέκεινα ὁ παράδειγμα , πολύς δέ αὐτός λέγω δοκέω κρατύς ὁ συνήθεια καί ὅς οὐδεπώποτε ἐνθυμέομαι · ὅς ὅσος γε μιμνῄσκω ἐν ὁ ἀπογραφή ὁ ὄνειρος ἵστημι , ἐν ὅς ὁ τε ὑπέρ ὁ δρόμος λόγος λέγω εἰμί , ὅτε κελεύω χράω δρόμος , καί πολύς ἕτερος εἰμί . καί ἐν ὁ βιβλίον ἐνσπείρω ὁ ἡμέτερος Ἀθήνη τε ἐγκώμιον καί Διόνυσος καί ἕτερος ὡς ἕκαστος που συμβαίνω . πολύς δέ καί πρόβλημα ἀφικνέομαι καί ὅπως χρή ὁ σύμπας μεταχειρίζω παραδείκνυμι , χωρίς ὁ εἰς μνήμη διά ἀκρίβεια ἔρχομαι ῥῆμα . εἰμί δέ τις καί οὗτος τρόπος , φέρω εἰς ἐπίδοσις , ὁ ὁ ἄδηλος παρασκευή · δέω γάρ ἀνίστημι κεντρόω εἰς λόγος καί παρασκευάζω ἐκ νύξ , ὥσπερ ὅταν ἀθλητής προγυμνάζω ὁ ἑωθινός . ἵημι δέ ποτέ καί τοιοῦτος ἐπίταγμα , πλέκω λόγος διά ψιλός ὁ νόος , καθά διά ῥῆμα , καί ἐγώ δῆλος εἰμί ὅτι πολύνοια εἰσηγέομαι ὁ θεός . ὅτι δέ οὖν ὁ ὁ λόγος ἕξις ἐγώ σύν αὐτός γε λέγω , εἰ ὁ μάλα καί πρόσθεν μή σφόδρα εὐκαταφρόνητος εἰμί , ἕτερος τις ἐκ ἕτερος γίγνομαι αὐτός τε σύνοιδα καί ὑπό ὁ οἶδα γνωρίζω . καί δή Πάρδαλος ποτέ ἐκεῖνος , ὅς ἐγώ φημί ἄν ἄκρος ὁ ἐπί ἐγώ Ἕλλην γίγνομαι γιγνώσκω λόγος , τολμάω λέγω πρός ἐγώ καί διισχυρίζομαι , ἦ μήν νομίζω τύχη συνήθεια συμβαίνω ἐγώ ὁ νόσος , ὅπως ὁ θεός συγγίγνομαι ἐφοράω οὗτος ὁ ἐπίδοσις . ὅσος δέ ἄλλος ἤ ἐκεῖνος εἴωθα φθέγγομαι κοσμέω ὁ ἡμέτερος λόγος , ἤ ὁ ἄλλος πρεσβύτης ὁ ἀγαθός καί γνώριμος κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος , ἔξω ὁ τε ὑπόθεσις καί ἅμα ὁ γνώμη ὁ ἐμός λέγω εἰμί . ἀλλά ὄναρ λέγω βούλομαι . ἐν χωρίον μέν δοκέω εἰμί οὗπερ τρέφω , πάρειμι δέ Ῥουφῖνος , ὅς ὁ μέγας ἀνάθημα καί ναῦς ὁ πολυειδής · καί δῆτα ὁ τε ἄλλος χαίρω αὐτός ἐγώ διαφερόντως καί φημί εἰς ὁ μέσος ποῦ νῦν ἄν εἰμί εἰ περίειμι ὁ δεῖνα ὁ μελετητής . οὕτως γάρ λέγω