aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 292
ἀναμιμνησκόμενον , ὅπως ἂν ὁ θεὸς ἄγῃ τε καὶ κινῇ · καλοῦμεν δʼ αὐτὸν καὶ πρὸς αὐτὰ ταῦτα , ὥσπερ πρὸς ἅπαντα . πάντως δʼ ἐστὶ πρὸς ἅπαντα κλητὸς , εἰ δή τις θεῶν . ἐπειδὴ γὰρ ἐκομίσθην ἀπὸ τῆς Ἰταλίας , πολλὰ καὶ παντοῖα συνειλοχὼς τῷ σώματι ἀπὸ τῶν συνεχῶν καμάτων τε καὶ χειμώνων , οἷς ἐχρησάμην ἀπιὼν διὰ Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας , ἔτι κάμνων ἐξελθὼν οἴκοθεν , ἦν τοῖς ἰατροῖς ἀπορία πολλὴ μὴ ὅτι ὠφελεῖν οὐκ ἔχουσιν , ἀλλʼ οὐδὲ γνωρίσαι ὅ τι εἴη τὸ σύμπαν . χαλεπώτατον δʼ ἁπάντων καὶ ἀπορώτατον ὅτι τοῦ πνεύματος ἀπεκεκλείμην , καὶ μετὰ πολλῆς τῆς πραγματείας καὶ ἀπιστίας μόλις ἄν ποτε ἀνέπνευσα βιαίως καὶ ἀγαπητῶς , πνιγμοί τε παρηκολούθουν συνεχεῖς ἐν τῷ τραχήλῳ καὶ τὰ νεῦρα ἐπεφρίκει καὶ σκέπης ἔδει πλείονος ἢ φέρειν δυναίμην · χωρὶς δʼ ἕτερα ἀμύθητα ἠνώχλει . ἐδόκει δὴ χρῆναι τοῖς ὕδασι χρήσασθαι τοῖς θερμοῖς , εἴ τι δυναίμην γενέσθαι ῥᾴων , ἢ τὸν ἀέρα μᾶλλόν πως ἀνασχέσθαι · καὶ γὰρ ἦν ἤδη χειμῶνος ὥρα , ἀπέχει δὲ τῆς πόλεως οὐ πολύ . ἐνταῦθα πρῶτον ὁ σωτὴρ χρηματίζειν ἤρξατο . ἀνυπόδητόν τε γὰρ προελθεῖν ἐπέταξε καὶ ἐβόων δὴ ἐν τῷ ὀνείρατι ὡς ἂν ὕπαρ τε καὶ ἐπʼ ὀνείρατι τετελεσμένῳ , μέγας ὁ Ἀσκληπιὸς , τετέλεσται τὸ πρόσταγμα . ταῦθʼ ἅμα προϊὼν ἐδόκουν βοᾶν . μετὰ ταῦτα κλῆσις καὶ ἄφιξις ἀπὸ Σμύρνης εἰς Πέργαμον μετὰ τῆς ἀγαθῆς τύχης . τὰ δʼ ἐντεῦθεν ἔστι μὲν οὐ κατʼ ἄνθρωπον διηγήσασθαι , ἐγχειρητέον δὲ , ὥσπερ ὑπεθέμην , ἐξ ἐπιδρομῆς ἔνια αὐτῶν διελθεῖν . εἰ δέ τις τὰ ἀκριβέστατα γνῶναι βουλήσεται τῶν γεγενημένων ἡμῖν παρὰ τοῦ θεοῦ , ὥρα τὰς διφθέρας αὐτῷ ζητεῖν καὶ τὰ ὀνείρατα αὐτά . καὶ γὰρ ἰάματα παντὸς εἴδους καὶ διαλόγους τινὰς εὑρήσει καὶ λόγους ἐν μήκει καὶ φάσματα παντοῖα καὶ προρρήσεις ἁπάσας καὶ χρησμῳδίας περὶ παντοδαπῶν πραγμάτων , τὰς μὲν καταλογάδην , τὰς δὲ ἐν μέτροις γεγονυίας , καὶ χαρίτων πάντʼ ἄξια τῷ θεῷ μειζόνων ἤ τις ἂν εἰκάσαι . νῦν δὲ ἐνθένδε ποθὲν ἀρξώμεθα , ὡς ἐπειδὴ ἐγενόμεθα ἐν τῷ ἱερῷ , τῇ πρώτῃ τῶν νυκτῶν φανεὶς ὁ θεὸς τῷ τροφεῖ μου ἐν τῷ Σαλβίου τοῦ νῦν ὑπάτου σχήματι—ὅστις δὲ ὁ Σάλβιος οὔπω τότε γε
Lemmas: ἀναμιμνῄσκω , ὅπως ἄν ὁ θεός ἄγω τε καί κινέω · καλέω δέ αὐτός καί πρός αὐτός οὗτος , ὥσπερ πρός ἅπας . πάντως δέ εἰμί πρός ἅπας κλητός , εἰ δή τις θεός . ἐπειδή γάρ κομίζω ἀπό ὁ Ἰταλία , πολύς καί παντοῖος συλλέγω ὁ σῶμα ἀπό ὁ συνεχής κάματος τε καί χειμών , ὅς χράω ἀπέρχομαι διά Θρᾴκη καί Μακεδονία , ἔτι κάμνω ἐξέρχομαι οἴκοθεν , εἰμί ὁ ἰατρός ἀπορία πολύς μή ὅτι ὠφελέω οὐ ἔχω , ἀλλά οὐδέ γνωρίζω ὅς τις εἰμί ὁ σύμπας . χαλεπός δέ ἅπας καί ἄπορος ὅτι ὁ πνεῦμα ἀποκλείω , καί μετά πολύς ὁ πραγματεία καί ἀπιστία μόλις ἄν ποτέ ἀναπνέω βίαιος καί ἀγαπητός , πνιγμός τε παρακολουθέω συνεχής ἐν ὁ τράχηλος καί ὁ νεῦρον φρίσσω καί σκέπη δέω πολύς ἤ φέρω δύναμαι · χωρίς δέ ἕτερος ἀμύθητος ἀνοχλέω . δοκέω δή χρή ὁ ὕδωρ χράω ὁ θερμός , εἰ τις δύναμαι γίγνομαι ῥᾴδιος , ἤ ὁ ἀήρ μάλα πως ἀνέχω · καί γάρ εἰμί ἤδη χειμών ὥρα , ἀπέχω δέ ὁ πόλις οὐ πολύς . ἐνταῦθα πρῶτος ὁ σωτήρ χρηματίζω ἄρχω . ἀνυπόδητος τε γάρ προέρχομαι ἐπιτάσσω καί βοάω δή ἐν ὁ ὄνειρος ὡς ἄν ὕπαρ τε καί ἐπί ὄνειρος τελέω , μέγας ὁ Ἀσκληπιός , τελέω ὁ πρόσταγμα . οὗτος ἅμα προέρχομαι δοκέω βοάω . μετά οὗτος κλῆσις καί ἄφιξις ἀπό Σμύρνα εἰς Πέργαμον μετά ὁ ἀγαθός τύχη . ὁ δέ ἐντεῦθεν εἰμί μέν οὐ κατά ἄνθρωπος διηγέομαι , ἐγχειρητέον δέ , ὥσπερ ὑποτίθημι , ἐκ ἐπιδρομή ἔνιοι αὐτός διέρχομαι . εἰ δέ τις ὁ ἀκριβής γιγνώσκω βούλομαι ὁ γίγνομαι ἐγώ παρά ὁ θεός , ὁράω ὁ διφθέρα αὐτός ζητέω καί ὁ ὄνειρος αὐτός . καί γάρ ἴαμα πᾶς εἶδος καί διάλογος τις εὑρίσκω καί λόγος ἐν μῆκος καί φάσμα παντοῖος καί πρόρρησις ἅπας καί χρησμῳδία περί παντοδαπής πρᾶγμα , ὁ μέν καταλογάδην , ὁ δέ ἐν μέτρον γίγνομαι , καί χάρις πᾶς ἄξιος ὁ θεός μέγας ἤ τις ἄν εἰκάζω . νῦν δέ ἐνθένδε ποθεν ἄρχω , ὡς ἐπειδή γίγνομαι ἐν ὁ ἱερός , ὁ πρῶτος ὁ νύξ φαίνω ὁ θεός ὁ τροφεύς ἐγώ ἐν ὁ Σάλβιος ὁ νῦν ὕπατος σχηματι—οσε δέ ὁ Σάλβιος οὔπω τότε γε