aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 295
τῶν ναῶν τῶν τριῶν ἐστιν . ἐν τούτῳ τῷ σχήματι στὰς ἔμπροσθεν τῆς εὐνῆς προβαλὼν τοὺς δακτύλους καὶ χρόνους τινὰς συλλογισάμενος , ἔχεις , ἔφη , δέκα ἔτη παρʼ ἐμοῦ καὶ τρία παρὰ τοῦ Σαράπιδος—καὶ ἅμα τὰ τρία καὶ δέκα ὡς ἑπτακαίδεκα ἐφάνη τῇ θέσει τῶν δακτύλων — ταῦτα δὲ εἶναι οὐκ ὄναρ , ἀλλʼ ὕπαρ , εἴσεσθαι δὲ καὶ αὐτόν . καὶ ἅμα κελεύει καταβάντα εἰς τὸν ποταμὸν τὸν πρὸ τῆς πόλεως ῥέοντα λούσασθαι , ἡγήσεσθαι δὲ τῆς ὁδοῦ παῖδα ἄνηβον , καὶ δείκνυσι τὸν παῖδα . καὶ τὰ μὲν κεφάλαια τῆς ἐπιφανείας ταῦτά ἐστιν , ὡς ἀντὶ τοῦ παντός γʼ ἂν ἐποιησάμην καὶ καθʼ ἕκαστα δύνασθαι διʼ ἀκριβείας διεξελθεῖν . ἦν δὲ καὶ δὴ μέσος χειμὼν καὶ βορέας μέγας καὶ κρυμὸς , καὶ αἱ ψηφῖδες οὕτως ὑπὸ τοῦ πάγου πρὸς ἀλλήλας ἐδέδεντο ὥστε ἐοικέναι κρυστάλλῳ συνεχεῖ , καὶ τὸ ὕδωρ οἷον εἰκὸς ἐν τοιούτῳ ἀέρι . ἐπεὶ δʼ ἐξηγγέλθη τὰ τῆς ἐπιφανείας , παρέπεμπον ἡμᾶς οἱ φίλοι , καὶ τῶν ἰατρῶν οἵ τε δὴ συνήθεις καὶ ἄλλοι οἱ μὲν ὡς ἀγωνιῶντες , οἱ δὲ καὶ τῆς ἱστορίας ἕνεκα · ἐπεγένετο δὲ καὶ ἄλλος ὄχλος συχνὸς , καὶ γάρ τις καὶ διάδοσις ἔτυχεν ἔξω πυλῶν οὖσα καὶ πάντʼ ἦν κάτοπτα ἀπὸ τῆς γεφύρας . ἦν δέ τις Ἡρακλέων ἰατρὸς , ἑταῖρος ἡμέτερος , ὃς πρὸς ἐμὲ ὡμολόγησε τῇ ὑστεραίᾳ ἦ μὴν πεπεικὼς αὑτὸν ἰέναι , ὡς εἰ τὰ κράτιστα πράξαιμι , ὀπισθοτόνῳ συνέξομαι , ἤ τῳ ἄλλῳ τοιούτῳ . ὡς δὴ ἐγενόμεθα ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ , οὐδὲν ἔδει τοῦ παρακελευσομένου , ἀλλʼ ἔτι τῆς θέρμης τῆς ἐκ τῆς ὄψεως τοῦ θεοῦ μεστὸς ὢν ἀπορρίψας τὰ ἱμάτια οὐδʼ ἀνατρίψασθαι δεηθεὶς , ἵεμαι οὗ τοῦ ποταμοῦ τὸ βαθύτατον ἦν . ἔπειθʼ ὥσπερ ἐν κολυμβήθρᾳ καὶ μάλα ἠπίου καὶ κεκραμένου ὕδατος ἐχρώμην διατριβῇ , ἐννέων τε καὶ ἀνακλύζων ἐμαυτὸν πάντη . ὡς δʼ ἐξέβην , ὅτε δὴ χρὼς πᾶς ἤνθει καὶ τὸ σῶμα πάντη κοῦφον ἦν , καὶ βοὴ πολλὴ τῶν τε παρόντων καὶ ἐπιόντων , τὸ πολυύμνητον δὴ τοῦτο βοώντων , μέγας ὁ Ἀσκληπιός . καὶ τὰ ἀπὸ τούτου τίς ἂν ἐνδείξασθαι δυνηθείη ; ἅπαν γὰρ τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς
Lemmas: ὁ ναῦς ὁ τρεῖς εἰμί . ἐν οὗτος ὁ σχῆμα ἵστημι ἔμπροσθεν ὁ εὐνή προβάλλω ὁ δάκτυλος καί χρόνος τις συλλογίζομαι , ἔχω , φημί , δέκα ἔτος παρά ἐγώ καί τρεῖς παρά ὁ Σαράπιδος—καὶ ἅμα ὁ τρεῖς καί δέκα ὡς ἑπτακαίδεκα φαίνω ὁ θέσις ὁ δάκτυλος — οὗτος δέ εἰμί οὐ ὄναρ , ἀλλά ὕπαρ , οἶδα δέ καί αὐτός . καί ἅμα κελεύω καταβαίνω εἰς ὁ ποταμός ὁ πρό ὁ πόλις ῥέω λούω , ἡγέομαι δέ ὁ ὁδός παῖς ἄνηβος , καί δείκνυμι ὁ παῖς . καί ὁ μέν κεφάλαιος ὁ ἐπιφάνεια οὗτος εἰμί , ὡς ἀντί ὁ πᾶς γε ἄν ποιέω καί κατά ἕκαστος δύναμαι διά ἀκρίβεια διεξέρχομαι . εἰμί δέ καί δή μέσος χειμών καί βορέας μέγας καί κρυμός , καί ὁ ψηφίς οὕτως ὑπό ὁ πάγος πρός ἀλλήλων δέω ὥστε ἔοικα κρύσταλλος συνεχής , καί ὁ ὕδωρ οἷος ἔοικα ἐν τοιοῦτος ἀήρ . ἐπεί δέ ἐξαγγέλλω ὁ ὁ ἐπιφάνεια , παραπέμπω ἐγώ ὁ φίλος , καί ὁ ἰατρός ὁ τε δή συνήθης καί ἄλλος ὁ μέν ὡς ἀγωνιάω , ὁ δέ καί ὁ ἱστορία ἕνεκα · ἐπιγίγνομαι δέ καί ἄλλος ὄχλος συχνός , καί γάρ τις καί διάδοσις τυγχάνω ἔξω πύλη εἰμί καί πᾶς εἰμί κάτοπτος ἀπό ὁ γέφυρα . εἰμί δέ τις Ἡρακλέων ἰατρός , ἑταῖρος ἡμέτερος , ὅς πρός ἐγώ ὁμολογέω ὁ ὑστεραῖος ἦ μήν πείθω ἑαυτοῦ ἔρχομαι , ὡς εἰ ὁ κρατύς πράσσω , ὀπισθότονος σύνειμι , ἤ τις ἄλλος τοιοῦτος . ὡς δή γίγνομαι ἐπί ὁ ποταμός , οὐδείς δέω ὁ παρακελεύομαι , ἀλλά ἔτι ὁ θέρμη ὁ ἐκ ὁ ὄψις ὁ θεός μεστός εἰμί ἀπορρίπτω ὁ ἱμάτιον οὐδέ ἀνατρίβω δέω , ἵημι οὗ ὁ ποταμός ὁ βαθύς εἰμί . ἔπειτα ὥσπερ ἐν κολυμβήθρα καί μάλα ἤπιος καί κεράννυμι ὕδωρ χράω διατριβή , ἐννέω τε καί ἀνακλύζω ἐμαυτοῦ πάντῃ . ὡς δέ ἐκβαίνω , ὅτε δή χρώς πᾶς ἀνθέω καί ὁ σῶμα πάντῃ κοῦφος εἰμί , καί βοή πολύς ὁ τε πάρειμι καί ἐπέρχομαι , ὁ πολυύμνητος δή οὗτος βοάω , μέγας ὁ Ἀσκληπιός . καί ὁ ἀπό οὗτος τίς ἄν ἐνδείκνυμι δύναμαι ; ἅπας γάρ ὁ λοιπός ὁ ἡμέρα καί ὁ νύξ