aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 300
ἔδοξα δὲ καὶ δὴ ἐπὶ τέλει τοῦ δράματος εἶναι , καὶ τοὺς ἐμβάτας ἀποτίθεσθαι , καὶ τὰς κρηπῖδας μεταλήψεσθαι τοῦ πατρός . κἀν τούτοις ὄντα στρέφει μὲ ὁ σωτὴρ Ἀσκληπιὸς τὴν εἰς τὸ ἔξω στροφὴν ἐξαίφνης . ἔπειτα οὐ πολὺ ὕστερον ἡ Ἀθηνᾶ φαίνεται τήν τε αἰγίδα ἔχουσα καὶ τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος καὶ σύμπαν δὴ σχῆμα οἵα περ ἡ Ἀθήνησιν ἡ Φειδίου . ἀπῶζε δὲ καὶ τῆς αἰγίδος ὅτι ἥδιστον , καὶ ἦν κηρῷ τινι προσφερὴς , θαυμαστὴ καὶ αὕτη τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος . ἐφαίνετο μὲν δὴ μόνῳ στᾶσα καταντικρὺ καὶ ὅθεν αὐτὴν ὡς κάλλιστα ἔμελλεν ὄψεσθαι . ἐγὼ δὲ ἐπεδείκνυν καὶ τοῖς παροῦσι , δύο δʼ ἤστην τῶν φίλων καὶ τροφὸς , βοῶν καὶ ὀνομάζων τὴν Ἀθηνᾶν ὅτι ἑστήκοι τε αὕτη ἀπαντικρὺ καὶ διαλέγοιτο καὶ τὴν αἰγίδα ἀπεδείκνυν · οἱ δʼ οὐκ εἶχον ὅ τι χρήσοιντο , ἀλλʼ ἠπόρουν τε καὶ ἐδεδοίκεσαν μὴ παραληρῶν ἄρα τυγχάνω , πρίν γε δὴ τήν τε δύναμιν συνεώρων ἀναφερομένην καὶ τῶν λόγων ἤκουσαν ὧν ἤκουσα παρὰ τῆς θεοῦ . καὶ ἔστιν ἃ μέμνημαι τοιάδε . ἀνεμίμνησκέ με τῆς Ὀδυσσείας καὶ ἔφασκεν οὐ μύθους εἶναι ταῦτα , τεκμαίρεσθαι δὲ χρῆναι καὶ τοῖς παροῦσι . δεῖν οὖν καρτερεῖν , εἶναι δʼ αὐτὸν πάντως καὶ τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν Τηλέμαχον καὶ δεῖν αὐτῷ βοηθεῖν · καὶ ἄλλα τοιουτότροπα ἤκουσα . οὕτως ἐφάνη τε ἡ θεὸς καὶ παρεμυθήσατο καὶ ἀνέσωσε καὶ δὴ κείμενον καὶ τῶν εἰς τὴν τελευτὴν οὐδενὸς ἔτι ἐλλείποντος . καὶ δῆτα εὐθύς με εἰσῆλθε κλύσματι χρήσασθαι μέλιτος Ἀττικοῦ , καὶ ἐγένετο κάθαρσις χολῆς . καὶ μετὰ ταῦτα ἧκεν ἰάματα καὶ τροφαί · πρῶτον μὲν ἧπαρ , οἶμαι , χηνὸς μετὰ τὴν πολλὴν ἀπόρρησιν πρὸς ἅπαντα τὰ σιτία · ἔπειτα ὑείου τι ὑπογαστρίου . ἔπειτʼ ἐκομίσθην εἰς τὴν πόλιν ἐπʼ ὀχήματος καταστέγου καὶ μακροῦ , καὶ κατὰ μικρὸν οὕτω συνηγειρόμην μόλις τε καὶ χαλεπῶς , οὐ μέντοι πρότερόν γε ὁ πυρετὸς παντελῶς ἐξέλιπε πρὶν ἐτελεύτησέ μοι τῶν τροφίμων ὁ πλείστου ἄξιος . τῇ δʼ αὐτῇ ἡμέρᾳ , ὡς ὕστερον ἔγνων , ἐκεῖνός τε ἐτεθνήκει καὶ ἡ νόσος ᾤχετο ἀπιοῦσα . οὕτω τόν τε ἄχρι
Lemmas: δοκέω δέ καί δή ἐπί τέλος ὁ δρᾶμα εἰμί , καί ὁ ἐμβάτης ἀποτίθημι , καί ὁ κρηπίς μεταλαμβάνω ὁ πατήρ . ἐν οὗτος εἰμί στρέφω ἐγώ ὁ σωτήρ Ἀσκληπιός ὁ εἰς ὁ ἔξω στροφή ἐξαίφνης . ἔπειτα οὐ πολύς ὕστερον ὁ Ἀθήνη φαίνω ὁ τε αἰγίς ἔχω καί ὁ κάλλος καί ὁ μέγεθος καί σύμπας δή σχῆμα οἷος περ ὁ Ἀθήνησι ὁ Φειδίας . ἀπόζω δέ καί ὁ αἰγίς ὅτι ἡδύς , καί εἰμί κηρός τις προσφερής , θαυμαστός καί οὗτος ὁ κάλλος καί ὁ μέγεθος . φαίνω μέν δή μόνος ἵστημι καταντικρύ καί ὅθεν αὐτός ὡς καλός μέλλω ὁράω . ἐγώ δέ ἐπιδείκνυμι καί ὁ πάρειμι , δύο δέ εἰμί ὁ φίλος καί τροφός , βοάω καί ὀνομάζω ὁ Ἀθήνη ὅτι ἵστημι τε οὗτος ἀπαντικρύ καί διαλέγω καί ὁ αἰγίς ἀποδείκνυμι · ὁ δέ οὐ ἔχω ὅς τις χράω , ἀλλά ἀπορέω τε καί δείδω μή παραληρέω ἄρα τυγχάνω , πρίν γε δή ὁ τε δύναμις συνοράω ἀναφέρω καί ὁ λόγος ἀκούω ὅς ἀκούω παρά ὁ θεός . καί εἰμί ὅς μιμνῄσκω τοιόσδε . ἀναμιμνῄσκω ἐγώ ὁ Ὀδύσσεια καί φάσκω οὐ μῦθος εἰμί οὗτος , τεκμαίρομαι δέ χρή καί ὁ πάρειμι . δέω οὖν καρτερέω , εἰμί δέ αὐτός πάντως καί ὁ Ὀδυσσεύς καί ὁ Τηλέμαχος καί δέω αὐτός βοηθέω · καί ἄλλος τοιουτότροπος ἀκούω . οὕτως φαίνω τε ὁ θεός καί παραμυθέομαι καί ἀνασῴζω καί δή κεῖμαι καί ὁ εἰς ὁ τελευτή οὐδείς ἔτι ἐλλείπω . καί δῆτα εὐθύς ἐγώ εἰσέρχομαι κλύσμα χράω μέλι Ἀττικός , καί γίγνομαι κάθαρσις χολή . καί μετά οὗτος ἥκω ἴαμα καί τροφή · πρῶτος μέν ἧπαρ , οἴομαι , χήν μετά ὁ πολύς ἀπόρρησις πρός ἅπας ὁ σιτίον · ἔπειτα ὕειος τις ὑπογάστριον . ἔπειτα κομίζω εἰς ὁ πόλις ἐπί ὄχημα κατάστεγος καί μακρός , καί κατά μικρός οὕτως συναγείρω μόλις τε καί χαλεπός , οὐ μέντοι πρότερος γε ὁ πυρετός παντελής ἐκλείπω πρίν τελευτάω ἐγώ ὁ τρόφιμος ὁ πολύς ἄξιος . ὁ δέ αὐτός ἡμέρα , ὡς ὕστερον γιγνώσκω , ἐκεῖνος τε θνῄσκω καί ὁ νόσος οἴχομαι ἀπέρχομαι . οὕτως ὁ τε ἄχρι