aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 299
λογίοις καὶ πρότερον καὶ ὕστερον γενομένοις , κατὰ ταυτὸν ἀμφοτέροις ἐδηλώθη μετὰ τοιαύτης τῆς βοηθείας . φέρε δὴ τὸν ἐξ ἀρχῆς ἀποδῶμεν λόγον , καὶ συνάψωμεν ὡς ἔσχε τὰ τῆς χρησμῳδίας τῆς περὶ τῶν ἐτῶν . ὅτι μὲν γὰρ ἅπαντα τοῦτον τὸν χρόνον αὐτὸς ἦν ὁ σώζων καὶ ἡμέραν ἐφʼ ἡμέρᾳ δωρούμενος , μᾶλλον δὲ καὶ νῦν αὐτός ἐστιν ὁ σώζων , συνίσασιν ὅσοι καὶ μικρόν τι τῶν ἡμετέρων ἴσασιν . ἀλλʼ ἐπειδὴ διεγένετο χρόνος ὁ τῆς προρρήσεως , συνέβη τοιάδε . μικρὸν δὲ ἀναλήψομαι . ἔτυχον μὲν ὢν ἐν τῷ προαστείῳ κατὰ θέρους ἀκμὴν , νόσος δὲ κατέσχε λοιμώδης πάντας σχεδὸν τοὺς προσχώρους . τῶν δὲ οἰκετῶν τὸ μὲν πρῶτον δύο καὶ τρεῖς ἔκαμνον , ἔπειτα ἄλλος καὶ ἄλλος · ἔπειτʼ ἔκειντο ἅπαντες καὶ νεώτεροι καὶ πρεσβύτεροι · τελευταῖος δὲ ἐλήφθην ἐγώ . ἰατροὶ δὲ ἐφοίτων ἐξ ἄστεος καὶ τοῖς ἀκολούθοις αὐτῶν ἐχρώμεθα διακόνοις , οἱ δέ τινες καὶ αὐτοὶ προσεδρεύοντες ἀντὶ διακόνων ἦσαν . ἔκαμνε δὲ καὶ ὑποζύγια , καὶ εἴ που κινηθείη τις , εὐθὺς πρὸ θυρῶν ἔκειτο · ὥστε οὐδʼ ἂν πλῷ χρήσασθαι περὶ τῶν συμβαινόντων ἐξῆν ἔτι ῥᾳδίως . πάντα δʼ ἦν μεστὰ ἀθυμίας , οἰμωγῆς , στόνου , δυσκολίας ἁπάσης , ἦσαν δὲ κἀν τῇ πόλει νόσοι δειναί . τέως μὲν οὖν ἀντεῖχον οὐδὲν ἧττον τῆς τῶν ἄλλων σωτηρίας ἢ τῆς ἐμαυτοῦ προνοούμενος , ἔπειτα ἐπέτεινέ τε ἡ νόσος καὶ κατελήφθην ὑπὸ δεινοῦ πυρὸς χολῆς παντοίας , ἣ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν ἠνώχλει , καὶ τῆς τροφῆς ἀπεκεκλείμην καὶ ἡ δύναμις κατελέλυτο . καὶ οἱ ἰατροὶ ἀφίσταντο καὶ τελευτῶντες ἀπέγνωσαν παντάπασι , καὶ διηγγέλθη ὡς οἰχησομένου αὐτίκα . τὸ μέντοι τοῦ Ὁμήρου κἀν τούτοις εἶπες ἂν , τὸ νόος γε μὲν ἔμπεδος ἦεν . οὕτω παρηκολούθουν ἐμαυτῷ , ὥσπερ ἂν ἄλλῳ τινὶ , καὶ ᾐσθανόμην ὑπολείποντος ἀεὶ τοῦ σώματος , ἕως εἰς τοὔσχατον ἦλθον . τοιούτων δὲ ὄντων ἔτυχον μὲν εἰς τὸ εἴσω τετραμμένος τῆς κλίνης , ἔδοξα δὲ ὡς ὄναρ · αὐτὸ δὲ ἦν ἄρα ἡ λύσις ·
Lemmas: λόγιον καί πρότερος καί ὕστερον γίγνομαι , κατά τατός ἀμφότερος δηλόω μετά τοιοῦτος ὁ βοήθεια . φέρω δή ὁ ἐκ ἀρχή ἀποδίδωμι λόγος , καί συνάπτω ὡς ἔχω ὁ ὁ χρησμῳδία ὁ περί ὁ ἔτος . ὅτι μέν γάρ ἅπας οὗτος ὁ χρόνος αὐτός εἰμί ὁ σῴζω καί ἡμέρα ἐπί ἡμέρα δωρέω , μάλα δέ καί νῦν αὐτός εἰμί ὁ σῴζω , σύνοιδα ὅσος καί μικρός τις ὁ ἡμέτερος οἶδα . ἀλλά ἐπειδή διαγίγνομαι χρόνος ὁ ὁ πρόρρησις , συμβαίνω τοιόσδε . μικρός δέ ἀναλαμβάνω . τυγχάνω μέν εἰμί ἐν ὁ προάστειον κατά θέρος ἀκμή , νόσος δέ κατέχω λοιμώδης πᾶς σχεδόν ὁ πρόσχωρος . ὁ δέ οἰκέτης ὁ μέν πρῶτος δύο καί τρεῖς κάμνω , ἔπειτα ἄλλος καί ἄλλος · ἔπειτα κεῖμαι ἅπας καί νέος καί πρέσβυς · τελευταῖος δέ λαμβάνω ἐγώ . ἰατρός δέ φοιτάω ἐκ ἄστυ καί ὁ ἀκόλουθος αὐτός χράω διάκονος , ὁ δέ τις καί αὐτός προσεδρεύω ἀντί διάκονος εἰμί . κάμνω δέ καί ὑποζύγιον , καί εἰ που κινέω τις , εὐθύς πρό θύρα κεῖμαι · ὥστε οὐδέ ἄν πλόος χράω περί ὁ συμβαίνω ἔξεστι ἔτι ῥᾴδιος . πᾶς δέ εἰμί μεστός ἀθυμία , οἰμωγή , στόνος , δυσκολία ἅπας , εἰμί δέ ἐν ὁ πόλις νόσος δεινός . τέως μέν οὖν ἀντέχω οὐδείς ἥσσων ὁ ὁ ἄλλος σωτηρία ἤ ὁ ἐμαυτοῦ προνοέω , ἔπειτα ἐπιτείνω τε ὁ νόσος καί καταλαμβάνω ὑπό δεινός πῦρ χολή παντοῖος , ὅς συνεχής νύξ καί ἡμέρα ἀνοχλέω , καί ὁ τροφή ἀποκλείω καί ὁ δύναμις καταλύω . καί ὁ ἰατρός ἀφίστημι καί τελευτάω ἀπογιγνώσκω παντάπασι , καί διαγγέλλω ὡς οἴχομαι αὐτίκα . ὁ μέντοι ὁ Ὅμηρος ἐν οὗτος λέγω ἄν , ὁ νόος γε μέν ἔμπεδος εἰμί . οὕτως παρακολουθέω ἐμαυτοῦ , ὥσπερ ἄν ἄλλος τις , καί αἰσθάνομαι ὑπολείπω ἀεί ὁ σῶμα , ἕως εἰς ἔσχατος ἔρχομαι . τοιοῦτος δέ εἰμί τυγχάνω μέν εἰς ὁ εἴσω τρέπω ὁ κλίνη , δοκέω δέ ὡς ὄναρ · αὐτός δέ εἰμί ἄρα ὁ λύσις ·