aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 308
οὖν θέαν καὶ τότε , τοσαύτη δʼ ἦν τοῦ τε πηλοῦ καὶ τοῦ ἀέρος ἡ ψυχρότης ὥστε ἕρμαιον ἐποιησάμην προσδραμεῖν τῷ φρέατι , καί μοι τὸ ὕδωρ ἀντʼ ἄλλης ἀλέας ἤρκεσε . καὶ ταῦτʼ ἐστὶ τὰ πρῶτα τοῦ θαύματος . τῇ δʼ ἐπιούσῃ νυκτὶ προστάττει τῷ τε πηλῷ πάλιν κατὰ τὰ αὐτὰ χρήσασθαι καὶ δραμεῖν κύκλῳ περὶ τοὺς νεὼς εἰς τρίς · καὶ τοῦ βορέου τὸ χρῆμα ἀμύθητον ἦν καὶ ὁ κρυμὸς ἐπηύξητο , οὐχ οὕτως πυκνὴν εὗρες ἂν ἐσθῆτα ὥστε ἱκανὴν εἶναι στέγειν , ἀλλὰ διεξῄει καὶ προσέπιπτε ταῖς πλευραῖς ὥσπερ βέλος . τῶν οὖν ἑταίρων τινὲς ὡσπερεὶ παραμυθεῖσθαί με βουλόμενοι καὶ ταῦτα οὐδὲν δεόμενον ἔγνωσαν παρακινδυνεῦσαί τε καὶ μιμήσασθαι . ἐγὼ μὲν δὴ χρισάμενος περιέθεον παρέχων τῷ βορέᾳ ξαίνειν εὖ καὶ καλῶς , καὶ τελευτῶν προσελθὼν πρὸς τὸ φρέαρ ἀπελουσάμην · τῶν δὲ ὁ μέν τις εὐθὺς ἀπεστράφη , ὁ δὲ σπασμῷ τε εἴχετο καὶ κομισθεὶς ὑπὸ σπουδῆς εἰς βαλανεῖον μετὰ πολλῶν πραγμάτων ἐξεθερμαίνετο . ἡμεῖς δὲ ἤδη τὸ μετὰ τοῦτο ἠρινὴν ἤγομεν ἡμέραν · αὖθις δὲ χειμῶνος ὥρᾳ καὶ πάγου καὶ πνεύματος οἵου ψυχροτάτου κελεύει λαβόντα τοῦ πηλοῦ καὶ περιχεάμενον καθέζεσθαι εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἱεροῦ , καλοῦντα Δία , θεὸν ὕπατον καὶ ἄριστον . ἐγίγνετο καὶ ταῦτα ἐν πολλοῖς τοῖς θεαταῖς . ὃ τοίνυν οὐδενὸς ἧττον ἐθαυμάσθη τῶν εἰρημένων , ὅτε γὰρ ἡ συνέχεια τῶν πυρετῶν ἦν ἡμέρας τετταράκοντα καὶ ἔτι πλείους , καί τινες καὶ τῶν λιμένων ἐπάγησαν καὶ τῆς πρὸς Ἐλαίᾳ θαλάττης ὅσον ἐκ Περγάμου κατιόντι ὁ αἰγιαλὸς ἐπέχει , τότε μοι προστάττει χιτωνίσκον ἐνδῦναι λινοῦν καὶ μηδʼ ὁτιοῦν ἄλλο , ἀλλʼ ἐν τούτῳ διακαρτερεῖν , καὶ προελθόντα ἐξ εὐνῆς ἀπονίψασθαι ἐπὶ τῆς κρήνης ἔξω . ἦν δʼ ἔργον τυχεῖν ὕδατος , ἀλλὰ πάντα ἐπεπήγει , καὶ ὁ κρουνὸς εὐθὺς ἀπεψύχετο ἐν αὐτῷ , καὶ οἷον κρυστάλλου τις αὐλὸς ἦν , καὶ ὅ τι δὲ ἐγχέαις θερμὸν , παραχρῆμα ἐπήγνυτο . ὅμως δὲ τῇ τε κρήνῃ ὡμιλήσαμεν καὶ ὁ λινοῦς ἤρκεσε , καὶ πάντες μᾶλλον ἐρίγων , καὶ ἡ δίαιτα σχεδὸν ἡ πλείστη περὶ τὸ ἱερὸν ἠνύσθη μοι . ἀδελφὰ δὲ τούτων καὶ αἱ τῶν χειμώνων ἀνυποδησίαι αἱ συνεχεῖς καὶ
Lemmas: οὖν θέα καί τότε , τοσοῦτος δέ εἰμί ὁ τε πηλός καί ὁ ἀήρ ὁ ψυχρότης ὥστε ἕρμαιον ποιέω προστρέχω ὁ φρέαρ , καί ἐγώ ὁ ὕδωρ ἀντί ἄλλος ἀλέα ἀρκέω . καί οὗτος εἰμί ὁ πρῶτος ὁ θαῦμα . ὁ δέ ἐπέρχομαι νύξ προστάσσω ὁ τε πηλός πάλιν κατά ὁ αὐτός χράω καί τρέχω κύκλος περί ὁ ναῦς εἰς τρίς · καί ὁ βορέας ὁ χρῆμα ἀμύθητος εἰμί καί ὁ κρυμός ἐπαυξάνω , οὐ οὕτως πυκνός εὑρίσκω ἄν ἐσθής ὥστε ἱκανός εἰμί στέγω , ἀλλά διεξέρχομαι καί προσπίπτω ὁ πλευρά ὥσπερ βέλος . ὁ οὖν ἑταῖρος τις ὡσπερεί παραμυθέομαι ἐγώ βούλομαι καί οὗτος οὐδείς δέω γιγνώσκω παρακινδυνεύω τε καί μιμέομαι . ἐγώ μέν δή χρίω περιθέω παρέχω ὁ Βορέας ξαίνω εὖ καί καλός , καί τελευτάω προσέρχομαι πρός ὁ φρέαρ ἀπολούω · ὁ δέ ὁ μέν τις εὐθύς ἀποστρέφω , ὁ δέ σπασμός τε ἔχω καί κομίζω ὑπό σπουδή εἰς βαλανεῖον μετά πολύς πρᾶγμα ἐκθερμαίνω . ἐγώ δέ ἤδη ὁ μετά οὗτος ἠρινός ἄγω ἡμέρα · αὖθις δέ χειμών ὥρα καί πάγος καί πνεῦμα οἷος ψυχρός κελεύω λαμβάνω ὁ πηλός καί περιχέω καθέζομαι εἰς ὁ αὐλή ὁ ἱερός , καλέω Ζεύς , θεός ὕπατος καί ἀγαθός . γίγνομαι καί οὗτος ἐν πολύς ὁ θεατής . ὅς τοίνυν οὐδείς ἥσσων θαυμάζω ὁ λέγω , ὅτε γάρ ὁ συνέχεια ὁ πυρετός εἰμί ἡμέρα τεσσαράκοντα καί ἔτι πολύς , καί τις καί ὁ λιμήν ἐπαγάω καί ὁ πρός Ἐλαία θάλασσα ὅσος ἐκ Πέργαμον κατέρχομαι ὁ αἰγιαλός ἐπέχω , τότε ἐγώ προστάσσω χιτωνίσκος ἐνδύω λίνεος καί μηδέ ὁστισοῦν ἄλλος , ἀλλά ἐν οὗτος διακαρτερέω , καί προέρχομαι ἐκ εὐνή ἀπονίζω ἐπί ὁ κρήνη ἔξω . εἰμί δέ ἔργον τυγχάνω ὕδωρ , ἀλλά πᾶς πήγνυμι , καί ὁ κρουνός εὐθύς ἀποψύχω ἐν αὐτός , καί οἷος κρύσταλλος τις αὐλός εἰμί , καί ὅς τις δέ ἐγχύνω θερμός , παραχρῆμα πήγνυμι . ὅμως δέ ὁ τε κρήνη ὁμιλέω καί ὁ λίνεος ἀρκέω , καί πᾶς μάλα ῥιγόω , καί ὁ δίαιτα σχεδόν ὁ πολύς περί ὁ ἱερός ἀνύω ἐγώ . ἀδελφός δέ οὗτος καί ὁ ὁ χειμών ἀνυποδησία ὁ συνεχής καί