aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 293
ᾔδειμεν · ὁ δʼ ἐτύγχανε προσεδρεύων τῷ θεῷ κατʼ ἐκεῖνον τὸν χρόνον—ἔφη δʼ οὖν ὁ τροφεὺς ὡς ἐν τούτῳ δὴ τῷ σχήματι διαλεχθείη πρὸς αὐτὸν περὶ τῶν λόγων τῶν ἐμῶν ἄλλα τε δὴ , οἶμαι , καὶ ὅτι ἐπισημήναιτο ὡδὶ λέγων , ἱεροὶ λόγοι . ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον . μετὰ δὲ ταῦτα ἐδίδου τὰ ἰάματα αὐτῷ μοι , ὧν πρῶτον ἦν , ὡς ἔγωγε μέμνημαι , ὁ τοῦ βαλσάμου ὀπὸς , εἶναι δʼ αὐτὸν δωρεὰν τοῦ Τελεσφόρου τοῦ Περγαμηνοῦ · ἔδει δʼ αὐτῷ χρῆσθαι λούμενον ἐξιόντα ἐκ τοῦ θερμοῦ ὕδατος εἰς τὸ ψυχρόν · ἔπειτα ῥύμματα ἄττα διὰ σταφίδων τε καὶ ἑτέρων μικτὰ , ἔπειτα μυρία ἐπὶ μυρίοις , ἃ πάντα παρεὶς ἀναγκαίως τῶν παραδόξων μνησθῆναι βούλομαι . πόθεν οὖν τις ἄρξηται , πολλῶν τε καὶ παντοίων ὄντων , καὶ ἅμα οὐκ ἐν μνήμῃ πάντων , πλήν γε δὴ τῆς χάριτος τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ; ἔπεμψέ με εἰς Χίον φήσας πέμπειν καθάρσεως ἕνεκα . ἀπῄειμεν οὖν τὴν ἐπὶ Σμύρνης , καὶ μάλα ἐν ἀηδίᾳ ποιούμενοι καὶ νομίζοντες ἄνευ προστάτου γίγνεσθαι καὶ ὡς ἀληθῶς ἐφʼ ἡμῶν αὐτῶν πλεῖν , ἐπειδὴ τοῦ ἱεροῦ ἐγιγνόμεθα ἔξω . ὃν μὲν οὖν τρόπον ἅπαντες ἐξεπλάγησαν ἐν τῇ Σμύρνῃ , ὡς εἶδον φανέντα παρʼ ἐλπίδας αὐτοῖς , τί τις ἂν λέγοι ; ὡς δʼ ἐγενόμεθα ἐν Κλαζομεναῖς , ἐδόκει χρῆναι περαιώσασθαι εὐθὺ Φωκαίας . καὶ ἐπειδὴ ἦμεν περὶ τὰς νήσους , Δρυμοῦσαν καὶ Πήλην , αὔρα τις εὔρου ὑπήρχετο καὶ περαιτέρω προϊόντων εὖρος ἤδη λαμπρὸς , καὶ τέλος ἐξερράγη πνεῦμα ἐξαίσιον . καὶ τὸ πλοῖον ἐκ πρῴρας ἀρθὲν ἐπὶ πρύμναν ὤκλασε καὶ μικροῦ κατέδυ · ἔπειτα ἐπεκλύζετο ἔνθεν καὶ ἔνθεν · ἔπειτα ἀπεστράφη ἔξω πρὸς τὸ πέλαγος . ἱδρὼς δὲ καὶ θόρυβος ναυτῶν καὶ βοαὶ πᾶσαι τῶν ἐμπλεόντων , συνέπλεον γὰρ δὴ καὶ τῶν ἐπιτηδείων τινές · ἐμοὶ δὲ τοσοῦτον ἤρκεσεν εἰπεῖν , ὦ Ἀσκληπιέ . πολλὰ δὲ καὶ παντοῖα κινδυνεύσαντες καὶ τέλος περὶ αὐτὴν τὴν καταγωγὴν μυριάκις ἀνατραπέντες καὶ ἀπωσθέντες καὶ πολλὴν ἀγωνίαν τοῖς ὁρῶσι παρασχόντες διεσώθημεν ἀγαπητῶς καὶ μόλις . ἐπεὶ δὲ νὺξ ἧκε , τήν τε κάθαρσιν ὁ θεὸς κελεύει ποιεῖσθαι , σημήνας ἀφʼ ὧν . καὶ ἐγένετο μέντοι οὐδὲν ἐλάττων ἢ ὑπὸ
Lemmas: οἶδα · ὁ δέ τυγχάνω προσεδρεύω ὁ θεός κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνον—ἔφη δέ οὖν ὁ τροφεύς ὡς ἐν οὗτος δή ὁ σχῆμα διαλέγω πρός αὐτός περί ὁ λόγος ὁ ἐμός ἄλλος τε δή , οἴομαι , καί ὅτι ἐπισημαίνω ὡδί λέγω , ἱερός λόγος . οὗτος μέν εἰς τοσοῦτος . μετά δέ οὗτος δίδωμι ὁ ἴαμα αὐτός ἐγώ , ὅς πρῶτος εἰμί , ὡς ἐγώ μιμνῄσκω , ὁ ὁ βάλσαμον ὄψ , εἰμί δέ αὐτός δωρεάν ὁ Τελεσφόρος ὁ Περγαμηνός · δέω δέ αὐτός χράω λόω ἐξέρχομαι ἐκ ὁ θερμός ὕδωρ εἰς ὁ ψυχρός · ἔπειτα ῥύμμα τις διά σταφίς τε καί ἕτερος μικτός , ἔπειτα μυρίος ἐπί μυρίος , ὅς πᾶς παρίημι ἀναγκαῖος ὁ παράδοξος μιμνῄσκω βούλομαι . πόθεν οὖν τις ἄρχω , πολύς τε καί παντοῖος εἰμί , καί ἅμα οὐ ἐν μνήμη πᾶς , πλήν γε δή ὁ χάρις ὁ ὑπέρ αὐτός ; πέμπω ἐγώ εἰς Χίος φημί πέμπω κάθαρσις ἕνεκα . ἀπέρχομαι οὖν ὁ ἐπί Σμύρνα , καί μάλα ἐν ἀηδία ποιέω καί νομίζω ἄνευ προστάτης γίγνομαι καί ὡς ἀληθής ἐπί ἐγώ αὐτός πλέω , ἐπειδή ὁ ἱερός γίγνομαι ἔξω . ὅς μέν οὖν τρόπος ἅπας ἐκπλήσσω ἐν ὁ Σμύρνα , ὡς ὁράω φαίνω παρά ἐλπίς αὐτός , τίς τις ἄν λέγω ; ὡς δέ γίγνομαι ἐν Κλαζομεναί , δοκέω χρή περαιόω εὐθύς Φώκαια . καί ἐπειδή εἰμί περί ὁ νῆσος , Δρυμοῦσα καί Πήλη , αὔρα τις εὔρος ὑπέρχομαι καί περαιτέρω προέρχομαι εὖρος ἤδη λαμπρός , καί τέλος ἐξαράσσω πνεῦμα ἐξαίσιος . καί ὁ πλοῖον ἐκ πρῷρα ἀραρίσκω ἐπί πρύμνα ὀκλάζω καί μικρός καταδύω · ἔπειτα ἐπικλύζω ἔνθεν καί ἔνθεν · ἔπειτα ἀποστρέφω ἔξω πρός ὁ πέλαγος . ἱδρώς δέ καί θόρυβος ναύτης καί βοή πᾶς ὁ ἐμπλέω , συμπλέω γάρ δή καί ὁ ἐπιτήδειος τις · ἐγώ δέ τοσοῦτος ἀρκέω λέγω , ὦ Ἀσκληπιός . πολύς δέ καί παντοῖος κινδυνεύω καί τέλος περί αὐτός ὁ καταγωγή μυριάκις ἀνατρέπω καί ἀπωθέω καί πολύς ἀγωνία ὁ ὁράω παρέχω διασῴζω ἀγαπητός καί μόλις . ἐπεί δέ νύξ ἵημι , ὁ τε κάθαρσις ὁ θεός κελεύω ποιέω , σημαίνω ἀπό ὅς . καί γίγνομαι μέντοι οὐδείς ἐλαχύς ἤ ὑπό