aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 296
τὸ εἰς εὐνὴν διεσωσάμην τὴν ἐπὶ τῷ λουτρῷ σχέσιν , καὶ οὔτε τι ξηροτέρου οὔτε ὑγροτέρου τοῦ σώματος ᾐσθόμην , οὐ τῆς θέρμης ἀνῆκεν οὐδὲν , οὐ προσεγένετο , οὐδʼ αὖ τοιοῦτον ἡ θέρμη ἦν , οἷον ἄν τῳ καὶ ἀπʼ ἀνθρωπίνης μηχανῆς ὑπάρξειεν , ἀλλά τις ἦν ἀλέα διηνεκὴς , δύναμιν φέρουσα ἴσην διὰ παντὸς τοῦ σώματός τε καὶ τοῦ χρόνου . παραπλησίως δὲ καὶ τὰ τῆς γνώμης εἶχεν . οὔτε γὰρ οἷον ἡδονὴ περιφανὴς ἦν οὔτε κατʼ ἀνθρωπίνην σωφροσύνην ἔφησθα ἂν εἶναι αὐτὸ , ἀλλʼ ἦν τις ἄρρητος εὐθυμία , πάντα δεύτερα τοῦ παρόντος καιροῦ τιθεμένη , ὥστε οὐδʼ ὁρῶν τὰ ἄλλα ἐδόκουν ὁρᾶν · οὕτω πᾶς ἦν πρὸς τῷ θεῷ . ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν σὸν ἤδη , ὦ δέσποτα , γίγνεται δεῖξαι καὶ παραστῆσαι ὅ τι ἑξῆς λέγοντες καὶ ὅποι τραπόμενοι σοί τʼ ἂν κεχαρισμένα ποιοῖμεν καὶ τοῦ λόγου προΐοιμεν ὡς κάλλιστα . πότερα ἐπειδὴ ποταμοῦ καὶ χειμῶνος τοιούτου καὶ λουτροῦ μνείαν ἐποιησάμην , ἕτερα ἐφεξῆς τῆς αὐτῆς ἰδέας λέγω καὶ οἷον κατάλογόν τινα λουτρῶν ποιῶμαι χειμερίων τε καὶ θείων καὶ πάντως παραδόξων ; ἢ διαλαβὼν τὸν λόγον καί τινα τῶν ἐν μέσῳ διηγήσωμαι ; ἢ κράτιστον καὶ τἀν τῷ μέσῳ πάντα ὑπερβάντα ἀποδοῦναι τὸ τέλος τῷ πρώτῳ λόγῳ , πῶς ἔσχε τὰ τῆς χρησμῳδίας τῆς περὶ τῶν ἐτῶν καὶ πῶς ἅπαντα ἀπέβη ; πολλὰ μὲν γὰρ καὶ ἄλλα ἐπεσήμηνεν ὁ θεὸς ἐκ τῶν ἐφεστηκότων ἀεὶ κινδύνων ἐξαρπάζων , οἳ πυκνοὶ νυκτὸς ἑκάστης καὶ ἡμέρας ἦσαν , ἄλλοτε ἄλλοι προσβάλλοντες , τότε δὲ ἐπανιόντες οἱ αὐτοὶ , καὶ ὁπότε ἀπαλλαγείη τις , ἀντιλαμβάνοντες ἕτεροι , καὶ πρὸς ἕκαστα τούτων ἀλεξιφάρμακα ᾔει παρὰ τοῦ θεοῦ καὶ παραμυθίαι παντοῖαι καὶ ἔργῳ καὶ λόγῳ · ἓν δὲ δὴ καὶ τόδε μέμνημαι πραχθὲν αὐτῷ ποτε . ἔφη χρῆναι τελευτᾶν εἰς τρίτην ἡμέραν , καὶ ταῦτα ἀναγκαίως ἔχειν , καὶ ἅμα σύμβολα ἔδωκε , καὶ ὁποῖʼ ἄττα ἔσται τὰ τῆς ἐπιούσης ἡμέρας , καὶ γὰρ τὸν ἀέρα ὁποῖος καὶ τὸν ἡνίοχον ὅπου φανήσοιτο καὶ ἄλλα ἔδωκε σύμβολα τῆς ἀληθείας · ἀλλὰ δεῖν οὕτω ποιεῖν , πρῶτον μὲν ἀναβάντα ἐπὶ τὸ ζεῦγος ἐλθεῖν ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν διὰ τῆς πόλεως ῥέοντα , γενόμενον δὲ οὗ ἐστιν ἤδη ἔξω τῆς πόλεως ἱερὰ δρᾶσαι
Lemmas: ὁ εἰς εὐνή διασῴζω ὁ ἐπί ὁ λουτρόν σχέσις , καί οὔτε τις ξηρός οὔτε ὑγρός ὁ σῶμα αἰσθάνομαι , οὐ ὁ θέρμη ἀνίημι οὐδείς , οὐ προσγίγνομαι , οὐδέ αὖ τοιοῦτος ὁ θέρμη εἰμί , οἷος ἄν τις καί ἀπό ἀνθρώπινος μηχανή ὑπάρχω , ἀλλά τις εἰμί ἀλέα διηνεκής , δύναμις φέρω ἴσος διά πᾶς ὁ σῶμα τε καί ὁ χρόνος . παραπλήσιος δέ καί ὁ ὁ γνώμη ἔχω . οὔτε γάρ οἷος ἡδονή περιφανής εἰμί οὔτε κατά ἀνθρώπινος σωφροσύνη φημί ἄν εἰμί αὐτός , ἀλλά εἰμί τις ἄρρητος εὐθυμία , πᾶς δεύτερος ὁ πάρειμι καιρός τίθημι , ὥστε οὐδέ ὁράω ὁ ἄλλος δοκέω ὁράω · οὕτως πᾶς εἰμί πρός ὁ θεός . ἀλλά ὁ ἐντεῦθεν σός ἤδη , ὦ δεσπότης , γίγνομαι δείκνυμι καί παρίστημι ὅς τις ἑξῆς λέγω καί ὅποι τρέπω σύ τε ἄν χαρίζω ποιέω καί ὁ λόγος πρόειμι ὡς καλός . πότερος ἐπειδή ποταμός καί χειμών τοιοῦτος καί λουτρόν μνεία ποιέω , ἕτερος ἐφεξῆς ὁ αὐτός ἰδέα λέγω καί οἷος κατάλογος τις λουτρόν ποιέω χειμέριος τε καί θεῖος καί πάντως παράδοξος ; ἤ διαλαμβάνω ὁ λόγος καί τις ὁ ἐν μέσος διηγέομαι ; ἤ κρατύς καί ἐν ὁ μέσος πᾶς ὑπερβαίνω ἀποδίδωμι ὁ τέλος ὁ πρῶτος λόγος , πῶς ἔχω ὁ ὁ χρησμῳδία ὁ περί ὁ ἔτος καί πῶς ἅπας ἀποβαίνω ; πολύς μέν γάρ καί ἄλλος ἐπισημαίνω ὁ θεός ἐκ ὁ ἐφίστημι ἀεί κίνδυνος ἐξαρπάζω , ὅς πυκνός νύξ ἕκαστος καί ἡμέρα εἰμί , ἄλλοτε ἄλλος προσβάλλω , τότε δέ ἐπανέρχομαι ὁ αὐτός , καί ὁπότε ἀπαλλάσσω τις , ἀντιλαμβάνω ἕτερος , καί πρός ἕκαστος οὗτος ἀλεξιφάρμακον ἔρχομαι παρά ὁ θεός καί παραμυθία παντοῖος καί ἔργον καί λόγος · εἷς δέ δή καί ὅδε μιμνῄσκω πράσσω αὐτός ποτέ . φημί χρή τελευτάω εἰς τρίτος ἡμέρα , καί οὗτος ἀναγκαῖος ἔχω , καί ἅμα σύμβολον δίδωμι , καί ὁποῖος τις εἰμί ὁ ὁ ἐπέρχομαι ἡμέρα , καί γάρ ὁ ἀήρ ὁποῖος καί ὁ ἡνίοχος ὅπου φανάω καί ἄλλος δίδωμι σύμβολον ὁ ἀλήθεια · ἀλλά δέω οὕτως ποιέω , πρῶτος μέν ἀναβαίνω ἐπί ὁ ζεῦγος ἔρχομαι ἐπί ὁ ποταμός ὁ διά ὁ πόλις ῥέω , γίγνομαι δέ οὗ εἰμί ἤδη ἔξω ὁ πόλις ἱερός δράω