aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 303
Ἀσκληπιὸν ὁρμοῦν ἐπὶ τῷ στόματι τοῦ λιμένος , καθʼ ὃ ῥῖψαι δεῖν ἑαυτὸν , καὶ φωνάς τινας τῶν ναυτῶν καὶ ἕτερα ἃ οὐ μέμνημαι πάνθʼ ἑξῆς τοῖς μεθʼ ἡμέραν ἀποβᾶσιν ὁμολογήσαντα . ὡς οὖν κατήλθομεν εἰς τὴν Ἐλαίαν , παρῆμεν ἔξω πρὸς τὸν λιμένα , καὶ εὐθὺς μὲν τὸ πλοῖον εὑρίσκετο , Ἀσκληπιὸς ὄνομα , εὐθὺς δʼ ἐβόων οἱ ναῦται τὸν θεὸν , ὡς εἶδον τὰ γιγνόμενα . ἦν δὲ ἀπαρκτίας λαμπρὸς , ὥστʼ ἐκβὰς ἐδεήθην σκέπης . πάλιν οὖν τῆς ἐπιούσης νυκτὸς κελεύει τῇ μὲν θαλάττῃ κατὰ ταὐτὰ χρῆσθαι , ἐκβάντα δὲ τοῦ ὕδατος στάντα ἐναντίον τοῦ ἀνέμου οὕτω θεραπεῦσαι τὸ σῶμα . καὶ ὅτι μὲν πολλοῖς ἤδη τοιαῦτα ἐπιτέτακται σύνοιδα · ἀλλὰ πρῶτον μὲν κατʼ αὐτὸ τοῦτο θαυμαστότερον τὸ τοῦ θεοῦ , ἐπὶ πολλῶν καὶ συνεχῶς τὴν αὑτοῦ δύναμιν καὶ πρόνοιαν ἐμφανίζοντος , ἔπειτα εἴ τις ἅπαν τὸ ἡμέτερον ἐνθυμηθείη . καίτοι τίς οἷός τʼ ἂν εἴη λογισμῷ λαβεῖν ἐν οἷς ἡμεῖς ἦμεν τότε ; ἴσασι δὲ οἱ ἐφʼ ἑκάστων παρόντες , τοῦτο μὲν ὡς τὰ τοῦ χρωτὸς εἶχε , τοῦτο δὲ ὡς τἄνδοθεν . ἔτι δὲ ῥεῦμα ἐκ τῆς κεφαλῆς ὅσαι καὶ ἡμέραι καὶ νύκτες φερόμενον καὶ κλυδώνιον ἐν τῷ στήθει καὶ πνεῦμα ἀντανιὸν πρὸς τὸ ῥεῦμα ἄνω καὶ συνισχόμενον ἐν τῷ τραχήλῳ , καὶ πιμπρὰν , καὶ τοσαύτην ἀεὶ τοῦ θανάτου τὴν προσδοκίαν , ὥστε μηδʼ οἰκέτην καλέσαι θαρρεῖν , ἀλλὰ νομίζειν μάτην ἂν καλεῖν , φθῆναι γὰρ ἂν τὸ χρῆμα περανθέν . πρὸς δὲ τούτοις ὤτων καὶ ὀδόντων παντοῖα συμπτώματα καὶ τάσιν ἐν κύκλῳ τῶν φλεβῶν καὶ τροφὴν ἄπορον μὲν κατέχειν , ἄπορον δὲ ἐμεῖν · ὅ τι γὰρ καὶ μικρὸν ψαύσειε τῆς φάρυγγος ἢ τῆς ὑπερώας , ἔκλειε τὸν πόρον , κᾆτα ἀναλαβεῖν οὐκ ἦν . ὀδύνη δὲ εἰς ἐγκέφαλον διάπυρος καὶ προσβολαὶ πᾶσαι , κἀν ταῖς νυξὶν ἀμηχανία κατακλίσεως , ἀλλʼ ἔδει μετεωρίσαντα αὑτὸν καρτερεῖν προκεκυφότα , τὴν κεφαλὴν ἔχοντα πρὸς τοῖς γόνασι . τούτοις δʼ , οἶμαι , τοιούτοις οὖσι καὶ ἑτέροις μυρίοις ἀναγκαίως εἵπετο ἐρίοις τε κατειλίχθαι καὶ ἑτέροις σκεπάσμασι · καὶ κάθειρξις ἦν ἀκριβὴς , συγκεκλειμένων πάντων , ὥστε ἡμέρα μὲν νύκτα ἠδύνατο , αἱ
Lemmas: Ἀσκληπιός ὁρμάω ἐπί ὁ στόμα ὁ λιμήν , κατά ὅς ῥίπτω δέω ἑαυτοῦ , καί φωνή τις ὁ ναύτης καί ἕτερος ὅς οὐ μιμνῄσκω πᾶς ἑξῆς ὁ μετά ἡμέρα ἀποβαίνω ὁμολογέω . ὡς οὖν κατέρχομαι εἰς ὁ Ἐλαία , πάρειμι ἔξω πρός ὁ λιμήν , καί εὐθύς μέν ὁ πλοῖον εὑρίσκω , Ἀσκληπιός ὄνομα , εὐθύς δέ βοάω ὁ ναύτης ὁ θεός , ὡς ὁράω ὁ γίγνομαι . εἰμί δέ ἀπαρκτίας λαμπρός , ὥστε ἐκβαίνω δέω σκέπη . πάλιν οὖν ὁ ἐπέρχομαι νύξ κελεύω ὁ μέν θάλασσα κατά αὐτός χράω , ἐκβαίνω δέ ὁ ὕδωρ ἵστημι ἐναντίον ὁ ἄνεμος οὕτως θεραπεύω ὁ σῶμα . καί ὅτι μέν πολύς ἤδη τοιοῦτος ἐπιτάσσω σύνοιδα · ἀλλά πρῶτος μέν κατά αὐτός οὗτος θαυμαστός ὁ ὁ θεός , ἐπί πολύς καί συνεχής ὁ ἑαυτοῦ δύναμις καί πρόνοια ἐμφανίζω , ἔπειτα εἰ τις ἅπας ὁ ἡμέτερος ἐνθυμέομαι . καίτοι τίς οἷος τε ἄν εἰμί λογισμός λαμβάνω ἐν ὅς ἐγώ εἰμί τότε ; οἶδα δέ ὁ ἐπί ἕκαστος πάρειμι , οὗτος μέν ὡς ὁ ὁ χρώς ἔχω , οὗτος δέ ὡς ἔνδοθεν . ἔτι δέ ῥεῦμα ἐκ ὁ κεφαλή ὅσος καί ἡμέρα καί νύξ φέρω καί κλυδώνιον ἐν ὁ στῆθος καί πνεῦμα ἀντάνειμι πρός ὁ ῥεῦμα ἄνω καί συνίσχω ἐν ὁ τράχηλος , καί πίμπρημι , καί τοσοῦτος ἀεί ὁ θάνατος ὁ προσδοκία , ὥστε μηδέ οἰκέτης καλέω θαρσέω , ἀλλά νομίζω μάτην ἄν καλέω , φθάνω γάρ ἄν ὁ χρῆμα περαίνω . πρός δέ οὗτος οὖς καί ὀδούς παντοῖος σύμπτωμα καί τάσις ἐν κύκλος ὁ φλέψ καί τροφή ἄπορος μέν κατέχω , ἄπορος δέ ἐμέω · ὅς τις γάρ καί μικρός ψαύω ὁ φάρυγξ ἤ ὁ ὑπερώα , κλέω ὁ πόρος , εἶτα ἀναλαμβάνω οὐ εἰμί . ὀδύνη δέ εἰς ἐγκέφαλος διάπυρος καί προσβολή πᾶς , ἐν ὁ νύξ ἀμηχανία κατάκλισις , ἀλλά δέω μετεωρίζω ἑαυτοῦ καρτερέω προκύπτω , ὁ κεφαλή ἔχω πρός ὁ γόνυ . οὗτος δέ , οἴομαι , τοιοῦτος εἰμί καί ἕτερος μυρίος ἀναγκαῖος ἕπομαι ἔριον τε καθελίσσω καί ἕτερος σκέπασμα · καί κάθειρξις εἰμί ἀκριβής , συγκλείω πᾶς , ὥστε ἡμέρα μέν νύξ δύναμαι , ὁ