aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 307
νῦν δὲ ὅθεν ἐξέβημεν τρεπώμεθα πρὸς τὰ λουτρὰ τὰ θεῖα · ὀδύναι δὲ καὶ νόσοι καὶ κίνδυνοι πάντες ἐρρόντων . ἐγκατεκεκλίμην μεταξὺ τῶν τε θυρῶν καὶ τῶν κιγκλίδων τοῦ νεὼ κατὰ δή τινα ὀνείρατος ὄψιν · καί μοι χρῇ ὁ θεὸς τὸ ἔπος τόδε ἑσπέριοι δʼ ἤκμαζον ἐπὶ κρήναις χλοεραῖσιν . ἔπειτα ἐχριόμην τε ἐν τῷ ὑπαίθρῳ ἐν τῷ περιβόλῳ τοῦ ἱεροῦ καὶ ἐλούμην τῷ φρέατι τῷ ἱερῷ , καὶ οὐδεὶς ἦν ὅστις οὐχ ὁρῶν ἠπίστει . καὶ μικροῦ πᾶσαν ἐξέβαλον τὴν νόσον , εἰ μὴ τοῦ θεοῦ σημεῖα φαίνοντος καὶ μεταβάλλοντος ἤδη τὴν δίαιταν αὐτὸς μὲν οὕτως εἶχον ὡς ταύτῃ ποιήσων , βουλὴ δὲ κακὴ νίκησεν ἑταίρων , οἳ σοφίας τε ἀντιποιούμενοι καί τινα ἔχειν περὶ ταῦτα δοκοῦντες δεινότητα ἀτοπώτερον τὰ ἐνύπνια ἐξηγοῦντο , φάσκοντες διʼ ὑπερβολῆς ἐνδείκνυσθαι τὸν θεὸν ὅτι χρὴ μένειν ἐπὶ τῶν αὐτῶν . κἀγὼ συνεχώρησα ἄκων μὲν καὶ ὑφορώμενος καὶ νομίζων αὐτὸς ἄμεινον γιγνώσκειν , ὡς δʼ ἂν μὴ δοκοίην ἐμαυτῷ τις εἶναι μόνῳ πειθόμενος . παθὼν δʼ ἔγνων καλῶς ὡς ὀρθῶς ἐγίγνωσκον . ἀλλʼ ὅσα μὲν σύμβουλοι διήμαρτον χωρὶς ἔστω · καίτοι καὶ ταῦτα ἔοικε τῶν σφόδρα πρὸς τὸν θεὸν εἶναι . τὸ γὰρ τὴν αὐτὴν δίαιταν καὶ τὰ αὐτὰ πράγματα , ὁπότε μὲν ὁ θεὸς ἡγοῖτό τε καὶ διαρρήδην εἴποι , σωτηρίαν , ἰσχὺν , κουφότητα , ῥᾳστώνην , εὐθυμίαν , πάντα τὰ κάλλιστα καὶ τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ φέρειν , ἄλλου δέ του συμβουλεύσαντος καὶ μὴ στοχασαμένου τῆς γνώμης τοῦ θεοῦ πάντα τἀναντία τούτοις ἐπιφέρειν , πῶς οὐ μέγιστον σημεῖον τοῦ θεοῦ τῆς δυνάμεως ; φέρε δὴ πάλιν τῶν παρʼ αὐτοῦ μνημονεύσωμεν . ἦν ἰσημερία ἡ μετὰ χειμῶνα ὅτε πηλοῦνται τῷ θεῷ , ἐμοὶ δʼ οὐχ οἷόν τʼ ἦν , εἰ μή τι σημήνειε παρακινεῖν . ἀπώκνησα οὖν · ἡ δὲ ἡμέρα κατὰ μνήμην ἐμὴν καὶ πάνυ ἀλεεινὴ ἐγένετο . οὐ πολλαῖς δὲ ὕστερον ἡμέραις χειμὼν ἐπιγίγνεται καὶ βορέας ἐώθει πάντα τὸν οὐρανὸν , καὶ νεφέλαι μέλαιναι ἠγείροντο συνεχεῖς , καὶ πάλιν ἐκ νέας χειμών . τοιούτων δʼ ὄντων προσέταξε χρήσασθαι τῷ πηλῷ πρὸς τῷ φρέατι τῷ ἱερῷ καὶ λούσασθαι αὐτόθεν . παρέσχον
Lemmas: νῦν δέ ὅθεν ἐκβαίνω τρέπω πρός ὁ λουτρόν ὁ θεῖος · ὀδύνη δέ καί νόσος καί κίνδυνος πᾶς ἔρρω . ἐγκατακλίνω μεταξύ ὁ τε θύρα καί ὁ κιγκλίς ὁ ναός κατά δή τις ὄνειρος ὄψις · καί ἐγώ χράω ὁ θεός ὁ ἔπος ὅδε ἑσπέριος δέ ἀκμάζω ἐπί κρήνη χλωρός . ἔπειτα χράω τε ἐν ὁ ὕπαιθρος ἐν ὁ περίβολος ὁ ἱερός καί λόω ὁ φρέαρ ὁ ἱερός , καί οὐδείς εἰμί ὅστις οὐ ὁράω ἀπιστέω . καί μικρός πᾶς ἐκβάλλω ὁ νόσος , εἰ μή ὁ θεός σημεῖον φαίνω καί μεταβάλλω ἤδη ὁ δίαιτα αὐτός μέν οὕτως ἔχω ὡς οὗτος ποιέω , βουλή δέ κακός νικάω ἑταῖρος , ὅς σοφία τε ἀντιποιέω καί τις ἔχω περί οὗτος δοκέω δεινότης ἄτοπος ὁ ἐνύπνιον ἐξηγέομαι , φάσκω διά ὑπερβολή ἐνδείκνυμι ὁ θεός ὅτι χρή μένω ἐπί ὁ αὐτός . ἐγώ συγχωρέω ἄκων μέν καί ὑφοράω καί νομίζω αὐτός ἀγαθός γιγνώσκω , ὡς δέ ἄν μή δοκέω ἐμαυτοῦ τις εἰμί μόνος πείθω . πάσχω δέ γιγνώσκω καλός ὡς ὀρθός γιγνώσκω . ἀλλά ὅσος μέν σύμβουλος διαμαρτάνω χωρίς εἰμί · καίτοι καί οὗτος ἔοικα ὁ σφόδρα πρός ὁ θεός εἰμί . ὁ γάρ ὁ αὐτός δίαιτα καί ὁ αὐτός πρᾶγμα , ὁπότε μέν ὁ θεός ἡγέομαι τε καί διαρρήδην λέγω , σωτηρία , ἰσχύς , κουφότης , ῥᾳστώνη , εὐθυμία , πᾶς ὁ καλός καί ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή φέρω , ἄλλος δέ τις συμβουλεύω καί μή στοχάζομαι ὁ γνώμη ὁ θεός πᾶς ἐναντίος οὗτος ἐπιφέρω , πῶς οὐ μέγας σημεῖον ὁ θεός ὁ δύναμις ; φέρω δή πάλιν ὁ παρά αὐτός μνημονεύω . εἰμί ἰσημερία ὁ μετά χειμών ὅτε πηλόω ὁ θεός , ἐγώ δέ οὐ οἷος τε εἰμί , εἰ μή τις σημαίνω παρακινέω . ἀποκνέω οὖν · ὁ δέ ἡμέρα κατά μνήμη ἐμός καί πάνυ ἀλεεινός γίγνομαι . οὐ πολύς δέ ὕστερον ἡμέρα χειμών ἐπιγίγνομαι καί βορέας ὠθέω πᾶς ὁ οὐρανός , καί νεφέλη μέλας ἀγείρω συνεχής , καί πάλιν ἐκ ναῦς χειμών . τοιοῦτος δέ εἰμί προστάσσω χράω ὁ πηλός πρός ὁ φρέαρ ὁ ἱερός καί λούω αὐτόθεν . παρέχω