aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 297
ἐπιβόθρια , οὕτω γὰρ αὐτὰ προσεῖπεν , ἔδει δὲ ἄρα βόθρους ὀρύξαντα ἐπʼ αὐτῶν δρᾶσαι τὰ ἱερὰ οἷστισι δὴ καὶ ἔδει θεῶν · ἔπειτα ἀναστρέφοντα λαβόντα κέρματα διαβαίνειν τε τὸν ποταμὸν καὶ ἀπορρίπτειν , καὶ ἕτερʼ ἄττα , οἶμαι , πρὸς τούτοις ἐκέλευσε . μετὰ δὲ ταῦτα ἐλθόντα εἰς τὸ ἱερὸν θῦσαι τῷ Ἀσκληπιῷ τέλεια καὶ στῆσαι κρατῆρας ἱεροὺς καὶ νεῖμαι μοίρας ἱερὰς ἅπασι τοῖς συμφοιτηταῖς · δεῖν δὲ καὶ τοῦ σώματος αὐτοῦ παρατέμνειν ὑπὲρ σωτηρίας τοῦ παντός . ἀλλὰ γὰρ εἶναι τοῦτο ἐργῶδες , τοῦτο μὲν καὶ δὴ παριέναι μοι , ἀντὶ δὲ τούτου τὸν δακτύλιον ὃν ἐφόρουν περιελόμενον ἀναθεῖναι τῷ Τελεσφόρῳ , τὸ γὰρ αὐτὸ ποιεῖν ὥσπερ ἂν εἰ τὸν δάκτυλον αὐτὸν προείμην , ἐπιγράψαι δὲ εἰς τὴν σφενδόνην τοῦ δακτυλίου , Κρόνου παῖ · ταῦτα ποιοῦντι σωτηρίαν εἶναι . τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ἔξεστιν εἰκάζειν ὅπως διεκείμεθα , καὶ ὁποίαν τινὰ ἁρμονίαν πάλιν ἡμᾶς ἡρμόσατο ὁ θεός . σχεδὸν γὰρ ὥσπερ ἐν τελετῇ περὶ πάντα ταῦτα διήγομεν , παρεστώσης ἅμα τῷ φόβῳ τῆς ἀγαθῆς ἐλπίδος . ἀκόλουθα δὲ τούτοις καὶ εἰς ταυτὸν φέροντα καὶ τὰ χρόνῳ ὕστερον γενόμενα , ἐξ ὧν τὸ ἀψίνθιον ἔπιον . ὅτι μὲν δὴ τῷ παντὶ φρικωδέστερον καὶ ἐναργέστερον αὐτὰς τὰς ὄψεις καθαρὰς διηγεῖσθαι δῆλον , ἀνάγκη δὲ ἐπὶ τῶν πλείστων χρῆσθαι τῇ ὑποθέσει ᾗπερ ἐνεστησάμην , καὶ κεφάλαια ἐπιτρέχειν , ὅπως ἂν ἀπαντᾷ τῷ λόγῳ . ἦν Φιλάδελφος τῶν νεωκόρων ἅτερος · τούτῳ γίγνεται τῆς αὐτῆς νυκτὸς ὄψις ὀνείρατος ἥπερ κἀμοὶ , μικρὰ δέ πως παρήλλαττεν . ἐδόκει ὁ μὲν Φιλάδελφος , τοσαῦτα γὰρ οὖν ἔχω διαμνημονεῦσαι , ἐν τῷ θεάτρῳ τῷ ἱερῷ πλῆθος ἀνθρώπων εἶναι λευχειμονούντων καὶ συνεληλυθότων κατὰ τὸν θεὸν , ἐν δʼ αὐτοῖς ἑστῶτα ἐμὲ δημηγορεῖν τε καὶ ὑμνεῖν τὸν θεὸν , ἄλλα τε δὴ λέγοντα παντοῖα καὶ ὡς παρατρέψειέ μου τὰς μοίρας πολλαχῆ μὲν καὶ ἄλλῃ , ἔναγχος δὲ ὅτε καὶ ἀψίνθιον προσευρὼν προστάξειε πιεῖν ὄξει διειμένον , ὡς μὴ δυσχεράναιμι . καί τινα κλίμακα , οἶμαι , ἐξήγγελλεν ἱερὰν καὶ παρουσίαν καὶ δυνάμεις τινὰς τοῦ θεοῦ θαυμαστάς . ταῦτα μὲν ὁ Φιλάδελφος
Lemmas: ἐπιβόθριος , οὕτως γάρ αὐτός προσλέγω , δέω δέ ἄρα βόθρος ὀρύσσω ἐπί αὐτός δράω ὁ ἱερόν ὅστις δή καί δέω θεός · ἔπειτα ἀναστρέφω λαμβάνω κέρμα διαβαίνω τε ὁ ποταμός καί ἀπορρίπτω , καί ἕτερος τις , οἴομαι , πρός οὗτος κελεύω . μετά δέ οὗτος ἔρχομαι εἰς ὁ ἱερός θύω ὁ Ἀσκληπιός τέλειος καί ἵστημι κρατήρ ἱερός καί νέμω μοῖρα ἱερός ἅπας ὁ συμφοιτητής · δέω δέ καί ὁ σῶμα αὐτός παρατέμνω ὑπέρ σωτηρία ὁ πᾶς . ἀλλά γάρ εἰμί οὗτος ἐργώδης , οὗτος μέν καί δή παρέρχομαι ἐγώ , ἀντί δέ οὗτος ὁ δακτύλιος ὅς φορέω περιαιρέω ἀνατίθημι ὁ Τελεσφόρος , ὁ γάρ αὐτός ποιέω ὥσπερ ἄν εἰ ὁ δάκτυλος αὐτός προίημι , ἐπιγράφω δέ εἰς ὁ σφενδόνη ὁ δακτύλιος , Κρόνος παῖς · οὗτος ποιέω σωτηρία εἰμί . ὁ δή μετά οὗτος ἔξεστι εἰκάζω ὅπως διάκειμαι , καί ὁποῖος τις ἁρμονία πάλιν ἐγώ ἁρμόζω ὁ θεός . σχεδόν γάρ ὥσπερ ἐν τελετή περί πᾶς οὗτος διάγω , παρίστημι ἅμα ὁ φόβος ὁ ἀγαθός ἐλπίς . ἀκόλουθος δέ οὗτος καί εἰς τατός φέρω καί ὁ χρόνος ὕστερον γίγνομαι , ἐκ ὅς ὁ ἀψίνθιον πίνω . ὅτι μέν δή ὁ πᾶς φρικώδης καί ἐναργής αὐτός ὁ ὄψις καθαρός διηγέομαι δῆλος , ἀνάγκη δέ ἐπί ὁ πολύς χράω ὁ ὑπόθεσις ὅς ἐνίστημι , καί κεφάλαιος ἐπιτρέχω , ὅπως ἄν ἀπαντάω ὁ λόγος . εἰμί Φιλάδελφος ὁ νεώκορος ἕτερος · οὗτος γίγνομαι ὁ αὐτός νύξ ὄψις ὄνειρος ὅς ἐγώ , μικρός δέ πως παραλλάσσω . δοκέω ὁ μέν Φιλάδελφος , τοσοῦτος γάρ οὖν ἔχω διαμνημονεύω , ἐν ὁ θέατρον ὁ ἱερός πλῆθος ἄνθρωπος εἰμί λευχειμονέω καί συνέρχομαι κατά ὁ θεός , ἐν δέ αὐτός ἵστημι ἐγώ δημηγορέω τε καί ὑμνέω ὁ θεός , ἄλλος τε δή λέγω παντοῖος καί ὡς παρατρέπω ἐγώ ὁ μοῖρα πολλαχῆ μέν καί ἄλλῃ , ἔναγχος δέ ὅτε καί ἀψίνθιον προσευρίσκω προστάσσω πίνω ὄξος διίημι , ὡς μή δυσχεραίνω . καί τις κλῖμαξ , οἴομαι , ἐξαγγέλλω ἱερός καί παρουσία καί δύναμις τις ὁ θεός θαυμαστός . οὗτος μέν ὁ Φιλάδελφος