aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 294
ἐλλεβόρου , ὡς ἔφασκον οἱ τούτου ἔμπειροι , ἅτε καὶ ὑπὸ τοῦ κλυδωνίου πάντων κεκινημένων . καὶ φράζει δὴ τὸ πᾶν , ὡς εἱμαρμένον τε εἴη ναυαγῆσαί μοι καὶ τούτου ἄρα ἕνεκα καὶ ταῦτα συμβαίη · καὶ νῦν ἔτι δέοι ὑπὲρ ἀσφαλείας καὶ τοῦ παντάπασιν ἐκπλῆσαι τὸ χρεὼν , ἐμβάντα εἰς λέμβον ἐν τῷ λιμένι οὕτω ποιῆσαι , ὡς τὸν μὲν λέμβον ἀνατραπῆναι καὶ καταδῦναι , αὐτὸν δὲ ἐξάραντός τινος ἐξενεχθῆναι πρὸς τὴν γῆν · ἐν γὰρ τούτῳ τελεῖσθαι τὰ ἀναγκαῖα . ἐποιοῦμεν ταῦτα ἄσμενοι δηλονότι . καὶ πᾶσι δὴ θαυμαστὸν ἐδόκει τὸ σόφισμα τῆς ναυαγίας ἐπʼ ἀληθινῷ τῷ κινδύνῳ γενόμενον . οὗ δὴ καὶ ἔγνωμεν ὅτι κἀκ τοῦ πελάγους ἄρα αὐτὸς ὁ σεσωκὼς ἦν . ἐπιθήκη δὲ τῆς εὐεργεσίας ἡ κάθαρσις . μετὰ δὲ ταῦτα κατεῖχεν ἐν τῇ Φωκαίᾳ , θαυμαστὰ οἷα σημαίνων , οὐ μόνον εἰς τὸ σῶμα ἔχοντα , ἀλλὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐπὶ πολλοῖς . καὶ δὴ καὶ τῶν ἀνέμων ἐπιεικῶς τοὺς μέλλοντας ἔσεσθαι προηκούομεν , ὥστε ὁπότε ἀκούοι τὰ ὀνείρατα ὁ ξένος ἡμῶν ὁ Ῥοῦφος—ἦν δὲ καὶ τἄλλα πρῶτος Φωκαέων , καί πως οὐδʼ αὐτὸς ἀνήκοος Ἀσκληπιοῦ—πολλὴν εἶναι τὴν ἔκπληξιν αὐτῷ ταῦτα ἀκούοντι παρʼ ἡμῶν ἔνδον , ἃ ἔξω καταλελοιπὼς εἰσῄει . καὶ δὴ γάλακτός ποτε ἐδέησε τοῦ θεοῦ κελεύσαντος · ἦν δὲ οὔπω · σχεδὸν γὰρ ἦν τετρὰς ἐπὶ δέκα τοῦ δευτέρου μηνὸς , ὡς νομίζομεν οἱ ταύτῃ , ἐδόκει δὲ χρῆναι ζητεῖν . καὶ πορευθεὶς ὁ Ῥοῦφος εἰς ἐσχατιάν τινα τῶν αὑτοῦ εὑρίσκει τετοκυῖαν ὄϊν αὐτονυχὶ , καὶ κομίσας δίδωσι τὸ γάλα . τέλος δὲ ἀφίησιν ἡμᾶς ὁ θεὸς τοῦ πλοῦ τοῦ εἰς τὴν Χίον , ἄλλα τε δὴ καὶ δείξας καὶ προειπὼν , καὶ ἐφʼ ἅπασιν ἔδοξα ὡς κατεσχισμένον τε εἴη τὸ πλοῖον καὶ οὐδὲν ἔτι . ἔστι δὲ χωρίον Γενναῒς , ἀπέχον τῆς Φωκαίας οὐ πολὺ , ἐνταῦθα ἡμέρας τινὰς διαγαγὼν ἡμᾶς ἐν τοῖς ὕδασιν ἐπανῆγεν εἰς τὴν Σμύρναν . ὡς τοίνυν ἐγενόμεθα ἐν τῇ Σμύρνῃ , φαίνεταί μοι ἐν τοιῷδέ τινι σχήματι . ἦν ἅμα μὲν Ἀσκληπιὸς , ἅμα δὲ Ἀπόλλων , ὅ τε δὴ Κλάριος καὶ ὁ καλλίτεκνος καλούμενος ἐν Περγάμῳ , οὗ ὁ πρῶτος
Lemmas: ἑλλέβορος , ὡς φάσκω ὁ οὗτος ἔμπειρος , ἅτε καί ὑπό ὁ κλυδώνιον πᾶς κινέω . καί φράζω δή ὁ πᾶς , ὡς μείρομαι τε εἰμί ναυαγέω ἐγώ καί οὗτος ἄρα ἕνεκα καί οὗτος συμβαίνω · καί νῦν ἔτι δέω ὑπέρ ἀσφάλεια καί ὁ παντάπασι ἐκπίμπλημι ὁ χρεών , ἐμβαίνω εἰς λέμβος ἐν ὁ λιμήν οὕτως ποιέω , ὡς ὁ μέν λέμβος ἀνατρέπω καί καταδύω , αὐτός δέ ἐξαίρω τις ἐκφέρω πρός ὁ γῆ · ἐν γάρ οὗτος τελέω ὁ ἀναγκαῖος . ποιέω οὗτος ἄσμενος δηλονότι . καί πᾶς δή θαυμαστός δοκέω ὁ σόφισμα ὁ ναυαγία ἐπί ἀληθινός ὁ κίνδυνος γίγνομαι . οὗ δή καί γιγνώσκω ὅτι ἐκ ὁ πέλαγος ἄρα αὐτός ὁ σῴζω εἰμί . ἐπιθήκη δέ ὁ εὐεργεσία ὁ κάθαρσις . μετά δέ οὗτος κατέχω ἐν ὁ Φώκαια , θαυμαστός οἷος σημαίνω , οὐ μόνος εἰς ὁ σῶμα ἔχω , ἀλλά καί ἄλλος πολύς ἐπί πολύς . καί δή καί ὁ ἄνεμος ἐπιεικής ὁ μέλλω εἰμί προακούω , ὥστε ὁπότε ἀκούω ὁ ὄνειρος ὁ ξένος ἐγώ ὁ Ῥοῦφος δέ καί ἄλλος πρῶτος Φωκαιεύς , καί πως οὐδέ αὐτός ἀνήκοος Ἀσκληπιοῦ—πολλὴν εἰμί ὁ ἔκπληξις αὐτός οὗτος ἀκούω παρά ἐγώ ἔνδον , ὅς ἔξω καταλείπω εἰσέρχομαι . καί δή γάλα ποτέ δέω ὁ θεός κελεύω · εἰμί δέ οὔπω · σχεδόν γάρ εἰμί τετράς ἐπί δέκα ὁ δεύτερος μείς , ὡς νομίζω ὁ ταύτῃ , δοκέω δέ χρή ζητέω . καί πορεύω ὁ Ῥοῦφος εἰς ἐσχατιά τις ὁ ἑαυτοῦ εὑρίσκω τίκτω ὄις αὐτονυχί , καί κομίζω δίδωμι ὁ γάλα . τέλος δέ ἀφίημι ἐγώ ὁ θεός ὁ πλόος ὁ εἰς ὁ Χίος , ἄλλος τε δή καί δείκνυμι καί προλέγω , καί ἐπί ἅπας δοκέω ὡς κατασχίζω τε εἰμί ὁ πλοῖον καί οὐδείς ἔτι . εἰμί δέ χωρίον Γενναίς , ἀπέχω ὁ Φώκαια οὐ πολύς , ἐνταῦθα ἡμέρα τις διάγω ἐγώ ἐν ὁ ὕδωρ ἐπανάγω εἰς ὁ Σμύρνα . ὡς τοίνυν γίγνομαι ἐν ὁ Σμύρνα , φαίνω ἐγώ ἐν τοιόσδε τις σχῆμα . εἰμί ἅμα μέν Ἀσκληπιός , ἅμα δέ Ἀπόλλων , ὁ τε δή Κλάριος καί ὁ καλλίτεκνος καλέω ἐν Πέργαμος , ὅς ὁ πρῶτος