aelius-aristides.ieroi-lo-goi-b 298
ἐδόκει · ἐμοὶ δὲ αὐτῷ τοιάδε ἐγίγνετο . ἐδόκουν ἐν τοῖς προπυλαίοις ἑστάναι τοῦ ἱεροῦ , συνειλέχθαι δὲ καὶ ἄλλους πολλούς τινας , ὥσπερ ἡνίκα ἂν τὸ ἱερὸν καθάρσιον γίγνηται , εἶναι δὲ λευχείμονάς τε καὶ τἄλλα πρέποντα τῷ σχήματι . ἐνταῦθα δὴ ἄλλας τε φωνὰς ἠφίειν εἰς τὸν θεὸν καὶ δὴ καὶ μοιρονόμον προσεῖπον αὐτὸν , ὡς τὰς μοίρας τοῖς ἀνθρώποις διανέμοντα . ὡρμᾶτο δέ μοι τὸ ῥῆμα ἀπὸ τῶν εἰς ἐμαυτόν . κἀπὶ τούτοις ἦν τὸ ἀψίνθιον ὅντινα δὴ τρόπον δηλωθὲν , ἐδηλώθη δὲ ὡς ἐναργέστατα , ὥσπερ οὖν καὶ μυρία ἕτερα ἐναργῆ τὴν παρουσίαν εἶχε τοῦ θεοῦ . καὶ γὰρ οἷον ἅπτεσθαι δοκεῖν ἦν καὶ διαισθάνεσθαι ὅτι αὐτὸς ἥκοι καὶ μέσως ἔχειν ὕπνου καὶ ἐγρηγόρσεως καὶ βούλεσθαι ἐκβλέπειν , καὶ ἀγωνιᾶν μὴ προαπαλλαγείη , καὶ ὦτα παραβεβληκέναι καὶ ἀκούειν , τὰ μὲν ὡς ὄναρ , τὰ δὲ ὡς ὕπαρ , καὶ τρίχες ὀρθαὶ καὶ δάκρυα σὺν χαρᾷ καὶ γνώμης ὄγκος ἀνεπαχθὴς , καὶ τίς ἀνθρώπων ταῦτά γʼ ἐνδείξασθαι λόγῳ δυνατός ; εἰ δέ τις τῶν τετελεσμένων ἐστὶ , σύνοιδέ τε καὶ γνωρίζει . ὀφθέντων δὲ τούτων , ἐπειδὴ ἕως ἐγένετο , καλῶ τὸν ἰατρὸν Θεόδοτον · καὶ ὡς ἧκε , διηγοῦμαι τὰ ὀνείρατα . ὁ δʼ ἐθαύμαζε μὲν ὡς εἶχε δαιμονίως , ἠπόρει δὲ ὅ τι χρήσοιτο , χειμῶνός τε ὥρᾳ καὶ ἅμα τὴν ἄγαν ἀσθένειαν τοῦ σώματος δεδιώς · μηνῶν γὰρ ἤδη συχνῶν ἐκείμην ἔνδον . ἔδοξεν οὖν ἡμῖν οὐ χεῖρον εἶναι μεταπέμψασθαι καὶ τὸν νεωκόρον τὸν Ἀσκληπιακὸν , ᾤκουν δʼ ἐν αὐτοῦ κατʼ ἐκεῖνον τὸν χρόνον , καὶ ἅμα εἰώθειν κοινοῦσθαι τὰ πολλὰ τῶν ἐνυπνίων αὐτῷ . ἧκεν ὁ νεωκόρος · καὶ οὐκ ἔφθημεν ἡμεῖς ἀρξάμενοι πρὸς αὐτὸν λόγου , καὶ ὃς ἄρχεται διηγεῖσθαι ἡμῖν · ἄρτι , ἔφη , ἥκω παρὰ τοῦ συννόμου , τὸν Φιλάδελφον λέγων , αὐτὸς δέ με καὶ ἐκάλεσεν · εἶδε γὰρ νυκτὸς ὄψιν θαυμαστὴν σοὶ διαφέρουσαν . καὶ οὕτω διηγεῖτο μὲν ὁ Ἀσκληπιακὸς ἃ εἶδεν ὁ Φιλάδελφος , ἐπιδιηγεῖται δὲ αὐτὸς ὁ Φιλάδελφος ὑφʼ ἡμῶν κληθείς . ὡς δὲ συνέβαινε τὰ ὀνείρατα , ἐχρώμεθα ἤδη ἰάματι , καὶ ἔπιον δὴ ὅσον οὐδείς πω πρόσθεν , καὶ τῆς ὑστεραίας κατὰ τὰ αὐτὰ ἐπισημήναντος τοῦ θεοῦ . καὶ τὴν μὲν ῥᾳστώνην τὴν περὶ τὴν πόσιν ἢ ὅσον ὤνησε τί τις ἂν λέγοι ; ὅθεν δʼ οὖν ὁ λόγος οὗτος ὡρμήθη , τὰ γὰρ τῶν μοιρῶν ὡς κατεστήσατό μοι , πρὸς πολλοῖς ἄλλοις
Lemmas: δοκέω · ἐγώ δέ αὐτός τοιόσδε γίγνομαι . δοκέω ἐν ὁ προπύλαιος ἵστημι ὁ ἱερός , συλλέγω δέ καί ἄλλος πολύς τις , ὥσπερ ἡνίκα ἄν ὁ ἱερός καθάρσιος γίγνομαι , εἰμί δέ λευχείμων τε καί ἄλλος πρέπω ὁ σχῆμα . ἐνταῦθα δή ἄλλος τε φωνή ἀφίημι εἰς ὁ θεός καί δή καί μοιρονόμος προσλέγω αὐτός , ὡς ὁ μοῖρα ὁ ἄνθρωπος διανέμω . ὁρμάω δέ ἐγώ ὁ ῥῆμα ἀπό ὁ εἰς ἐμαυτοῦ . ἐπί οὗτος εἰμί ὁ ἀψίνθιον ὅστις δή τρόπος δηλόω , δηλόω δέ ὡς ἐναργής , ὥσπερ οὖν καί μυρίος ἕτερος ἐναργής ὁ παρουσία ἔχω ὁ θεός . καί γάρ οἷος ἅπτω δοκέω εἰμί καί διαισθάνομαι ὅτι αὐτός ἥκω καί μέσος ἔχω ὕπνος καί ἐγρήγορσις καί βούλομαι ἐκβλέπω , καί ἀγωνιάω μή προαπαλλάσσω , καί οὖς παραβάλλω καί ἀκούω , ὁ μέν ὡς ὄναρ , ὁ δέ ὡς ὕπαρ , καί θρίξ ὀρθός καί δάκρυον σύν χαρά καί γνώμη ὄγκος ἀνεπαχθής , καί τίς ἄνθρωπος οὗτος γε ἐνδείκνυμι λόγος δυνατός ; εἰ δέ τις ὁ τελέω εἰμί , σύνοιδα τε καί γνωρίζω . ὁράω δέ οὗτος , ἐπειδή ἕως γίγνομαι , καλέω ὁ ἰατρός Θεόδοτος · καί ὡς ἵημι , διηγέομαι ὁ ὄνειρος . ὁ δέ θαυμάζω μέν ὡς ἔχω δαιμόνιος , ἀπορέω δέ ὅς τις χράω , χειμών τε ὥρα καί ἅμα ὁ ἄγαν ἀσθένεια ὁ σῶμα δείδω · μείς γάρ ἤδη συχνός κεῖμαι ἔνδον . δοκέω οὖν ἐγώ οὐ κακός εἰμί μεταπέμπομαι καί ὁ νεωκόρος ὁ Ἀσκληπιακός , οἰκέω δέ ἐν αὐτός κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος , καί ἅμα εἴωθα κοινόω ὁ πολύς ὁ ἐνύπνιον αὐτός . ἥκω ὁ νεωκόρος · καί οὐ φθάνω ἐγώ ἄρχω πρός αὐτός λόγος , καί ὅς ἄρχω διηγέομαι ἐγώ · ἄρτι , φημί , ἥκω παρά ὁ σύννομος , ὁ Φιλάδελφος λέγω , αὐτός δέ ἐγώ καί καλέω · ὁράω γάρ νύξ ὄψις θαυμαστός σύ διαφέρω . καί οὕτως διηγέομαι μέν ὁ Ἀσκληπιακός ὅς ὁράω ὁ Φιλάδελφος , ἐπιδιηγέομαι δέ αὐτός ὁ Φιλάδελφος ὑπό ἐγώ καλέω . ὡς δέ συμβαίνω ὁ ὄνειρος , χράω ἤδη ἴαμα , καί πίνω δή ὅσος οὐδείς πω πρόσθεν , καί ὁ ὑστεραῖος κατά ὁ αὐτός ἐπισημαίνω ὁ θεός . καί ὁ μέν ῥᾳστώνη ὁ περί ὁ πόσις ἤ ὅσος ὀνίνημι τίς τις ἄν λέγω ; ὅθεν δέ οὖν ὁ λόγος οὗτος ὁρμάω , ὁ γάρ ὁ μοῖρα ὡς καθίστημι ἐγώ , πρός πολύς ἄλλος