aelius-aristides.epi-aleca-ndrw-e-pita-fios 87
καίτοι πάντα τὸν αὐτὸν λαβεῖν ἐδόκει μέχρι τούτου τῶν ἀδυνάτων εἶναι , ὁ δὲ ἢ τῶν γε δὴ πλείστων ἀνὴρ εἷς τυχὼν φαίνεται . γνοίη δʼ ἄν τις ἐξετάσας ἓν μόνον αὐτοῦ τὸ περὶ τὴν συνουσίαν τὴν πρὸς τοὺς βασιλέας καὶ παραθεὶς τὴν Ἀριστοτέλους πρὸς Φίλιππον καὶ Ἀλέξανδρον γενομένην . ὡς ἡ μὲν ἐκείνου οὐ παντάπασιν ἀναίτιος τοῖς Ἕλλησιν , ἀλλʼ ἐδόκει τοῖς ἀνταγωνισταῖς καὶ τοῖς πολεμίοις συνεῖναι τοῦ κοινοῦ γένους , ἡ δὲ τούτου μετὰ τῆς δυνάμεως τὴν εὐδοξίαν εἶχεν . οὐ γὰρ δυσμενέσι καὶ τοῖς πολεμίοις τῶν Ἑλλήνων , ἀλλʼ εὐεργέταις , οὐδʼ ἐπὶ τῷ κοινῷ κακῷ τῶν ὁμοφύλων συνῆν , ἀλλὰ καὶ πρὸς τῷ μηδὲν ἐναντιοῦσθαι καὶ ὠφελῶν εἴ τι δυνατὸν ἀεὶ τὸν εἰς χρείαν ἐλθόντα τῶν Ἑλλήνων καὶ δημοσίᾳ πᾶσιν ἀντὶ προξένου κοινοῦ καθεστηκώς . τὴν δʼ αὖ Πλάτωνος πρὸς Διονύσιον , ὄντα μὲν δή που τὸν Διονύσιον ὅστις ὤφθη καλῶς ὕστερον ἐν Κορίνθῳ . ἀλλʼ ἐῶ τοῦτο . ἀλλʼ ὅ γε ἐβουλόμην εἰπεῖν περὶ τῆς ὁμιλίας , ὅτι γενναίαν μὲν , εὐτυχῆ δὲ οὐκ ἔξεστι προσειπεῖν , αὐτῷ δὲ ὑπῆρξεν ἀμφότερα , καὶ βούλεσθαι τὰ βέλτιστα ἀεὶ καὶ τυγχάνειν . καὶ γὰρ οὖν οὐ ῥᾴδιον εὑρεῖν ὁποτέρῳ τῷ γένει μᾶλλον ἀνὴρ τίμιος , πότερα τῷ Ῥωμαίων , ἢ τῷ Ἑλληνικῷ , οὕτω πολλοῦ τοῖς ἄρχουσιν ἄξιον παρέσχεν ἑαυτόν . ἐν τίσι δὲ ἀνθρώπων οὐκ εἰκὸς ἐκείνου λόγον εἶναι καὶ πάλαι καὶ νῦν ; τίνες οὕτως ἐπʼ ἐσχάτοις οἰκοῦσι ; τίνες οὕτω τῶν καλῶν ἀναίσθητοι ; τίς οὐ δακρύσει τῆς φήμης ἐπελθούσης ; καὶ γὰρ εἰ καθʼ ὥραν ὁ θάνατος , ἀλλʼ οὐ τοῖς γε Ἕλλησιν ὡραῖον ἀνδρὸς τοιούτου στερηθῆναι . ἦ που νῦν ἅπασα μὲν ποίησις ἀπήνθηκε , πᾶσα δὲ συγγραφὴ συνέσταλται , πάντα δʼ ὑπολέλοιπε τὸν ἐξηγητὴν καὶ προστάτην οὐκ ἔχοντα , χήρα δʼ ἡ τέχνη . συνέσταλται δʼ ἀναγκαίως μικρὰ μικρῶς τοῖς πολλοῖς . ὃ δέ φησιν Ἀριστοφάνης περὶ Αἰσχύλου σκότον εἶναι τεθνηκότος , τοῦτʼ ἄξιον καὶ περὶ τούτου νῦν εἰπεῖν
Lemmas: καίτοι πᾶς ὁ αὐτός λαμβάνω δοκέω μέχρι οὗτος ὁ ἀδύνατος εἰμί , ὁ δέ ἤ ὁ γε δή πολύς ἀνήρ εἷς τυγχάνω φαίνω . γιγνώσκω δέ ἄν τις ἐξετάζω εἷς μόνος αὐτός ὁ περί ὁ συνουσία ὁ πρός ὁ βασιλεύς καί παρατίθημι ὁ Ἀριστοτέλης πρός Φίλιππος καί Ἀλέξανδρος γίγνομαι . ὡς ὁ μέν ἐκεῖνος οὐ παντάπασι ἀναίτιος ὁ Ἕλλην , ἀλλά δοκέω ὁ ἀνταγωνιστής καί ὁ πολέμιος σύνειμι ὁ κοινός γένος , ὁ δέ οὗτος μετά ὁ δύναμις ὁ εὐδοξία ἔχω . οὐ γάρ δυσμενής καί ὁ πολέμιος ὁ Ἕλλην , ἀλλά εὐεργέτης , οὐδέ ἐπί ὁ κοινός κακός ὁ ὁμόφυλος σύνειμι , ἀλλά καί πρός ὁ μηδείς ἐναντιόομαι καί ὠφελέω εἰ τις δυνατός ἀεί ὁ εἰς χρεία ἔρχομαι ὁ Ἕλλην καί δημοσίᾳ πᾶς ἀντί πρόξενος κοινός καθίστημι . ὁ δέ αὖ Πλάτων πρός Διονύσιος , εἰμί μέν δή που ὁ Διονύσιος ὅστις ὁράω καλός ὕστερον ἐν Κόρινθος . ἀλλά ἐάω οὗτος . ἀλλά ὅς γε βούλομαι λέγω περί ὁ ὁμιλία , ὅτι γενναῖος μέν , εὐτυχής δέ οὐ ἔξεστι προσλέγω , αὐτός δέ ὑπάρχω ἀμφότερος , καί βούλομαι ὁ ἀγαθός ἀεί καί τυγχάνω . καί γάρ οὖν οὐ ῥᾴδιος εὑρίσκω ὁπότερος ὁ γένος μάλα ἀνήρ τίμιος , πότερος ὁ Ῥωμαῖος , ἤ ὁ Ἑλληνικός , οὕτως πολύς ὁ ἄρχω ἄξιος παρέχω ἑαυτοῦ . ἐν τίς δέ ἄνθρωπος οὐ ἔοικα ἐκεῖνος λόγος εἰμί καί πάλαι καί νῦν ; τίς οὕτως ἐπί ἔσχατος οἰκέω ; τίς οὕτως ὁ καλός ἀναίσθητος ; τίς οὐ δακρύω ὁ φήμη ἐπέρχομαι ; καί γάρ εἰ κατά ὥρα ὁ θάνατος , ἀλλά οὐ ὁ γε Ἕλλην ὡραῖος ἀνήρ τοιοῦτος στερέω . ἦ που νῦν ἅπας μέν ποίησις ἀπανατίθημι , πᾶς δέ συγγραφή συστέλλω , πᾶς δέ ὑπολείπω ὁ ἐξηγητής καί προστάτης οὐ ἔχω , χήρα δέ ὁ τέχνη . συστέλλω δέ ἀναγκαῖος μικρός μικρός ὁ πολύς . ὅς δέ φημί Ἀριστοφάνης περί Αἰσχύλος σκότος εἰμί θνῄσκω , οὗτος ἄξιος καί περί οὗτος νῦν λέγω