aelius-aristides.epi-aleca-ndrw-e-pita-fios 81
ἐν οἰκείας δόξης μέρει τὸ καθʼ ἡμᾶς τιθέμενος . ἕως μὲν οὖν ἐξῆν ὡς ἐκεῖνον πέμπειν , ἐποίουν τοῦτο , καί τις ἦν ἡμῖν οὐκ ἄμουσος διατριβὴ περὶ λόγους διὰ γραμμάτων . ἐπειδὴ δʼ οὐκέτʼ ἔξεστιν ἐκείνῳ διαλέγεσθαι καὶ οὐδʼ ἃ πρώην ἔτυχον πέμψας ἀπεδέξατο ταῖς ἡδίσταις ἐμοὶ χερσὶν , ὑπόλοιπον ἦν ὡς ὑμᾶς ἀποστεῖλαι τὴν τῆς πόλεως ἑστίαν ἀντʼ ἐκείνου θέμενον . ἐδόκουν γὰρ οὕτως Ἀλέξανδρόν τε διπλῇ τιμῇ τιμῆσαι , ἅμα μὲν αὐτοῦ μεμνημένος τὰ πρέποντα , ἅμα δὲ ὑμᾶς οἰκειούμενος διʼ ἐκεῖνον , ὑμῖν τε δὶς ἂν ποιεῖν κεχαρισμένα , δημοσίᾳ τε θαρρῶν ὑμῖν καὶ μεμνημένος ἀνδρὸς οὗ πλεῖστον λόγον ποιεῖσθε · οἶμαι δʼ οὐχ ὑμεῖς μόνον , ἀλλὰ καὶ πάντες ὅσοι καὶ ὁπωσοῦν τελοῦσιν εἰς Ἕλληνας . συμβαίνει δʼ ἐμοὶ τῇ μὲν μνήμῃ πάντων ἐφικνεῖσθαι τῶν ἐκείνου καλῶν , τῷ λόγῳ δὲ ἀπόρως ἔχειν ἐπεξελθεῖν . ἀθρόα γὰρ πάντα ἐπέρχεται , ἃ καθʼ ἕκαστον μὲν εἰπεῖν ἀδύνατον , ἀρχὴν δὲ οὐδὲ πειρᾶσθαι καιρὸν ἔχειν μοι δοκεῖ · ἀπὸ μέρους δʼ εἰ λέγοιμι , δέδοικα μὴ βελτίων ὦ σιωπῶν . ἐκεῖνος γὰρ ἓν μὲν καὶ πρῶτον ἁπάντων μετέθηκε τὸ γιγνόμενον περὶ τοὺς ἐπαίνους . τοσοῦτον γὰρ ἀπέσχε τοῦ διὰ κοινότητα γένους εὐδοκιμεῖν , οἷον ἔθνει προσφεύγων ἢ πόλει , ὥστε παλαιότατον μὲν δή που γενῶν τὸ ὑμέτερον καὶ ἐν τῷ κοινῷ γένει τῶν Φρυγῶν ἡ πόλις αὖ , καθά φασιν , ἡ ὑμετέρα , ὁ δὲ καὶ τῇ πόλει καὶ τῷ γένει σύμπαντι τὴν φιλοτιμίαν αὑτοῦ κατέστησε , καὶ πᾶσιν ὑμῖν οὐ μικρὸν καύχημα πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἐκείνου πολίτας εἶναι . διδασκάλοις δὲ χρήσασθαι μὲν λέγεται τοῖς ἀρίστοις , ὑπερβαλόμενος δʼ ὅσον παῖδας ἅπαντας φαίνεται . ἐφαψάμενος δὲ τοῖς χρόνοις τῆς ἡλικίας ἁπάντων τῶν ἐνδοξοτάτων τῶν μὲν ἀρχαιοτάτων μαθητὴς , τῶν δʼ ἐπὶ τούτοις ἁπάντων τῶν μὲν διδάσκαλος , τῶν δὲ συνεργὸς κατέστη . καὶ ὁποίους μέν τινας ἀπειργάσατο ἐροῦσιν ἕτεροι , οἷς δʼ αὖ συνεπαίδευσεν
Lemmas: ἐν οἰκεῖος δόξα μέρος ὁ κατά ἐγώ τίθημι . ἕως μέν οὖν ἔξεστι ὡς ἐκεῖνος πέμπω , ποιέω οὗτος , καί τις εἰμί ἐγώ οὐ ἄμουσος διατριβή περί λόγος διά γράμμα . ἐπειδή δέ οὐκέτι ἔξεστι ἐκεῖνος διαλέγω καί οὐδέ ὅς πρῴην τυγχάνω πέμπω ἀποδέχομαι ὁ ἡδύς ἐγώ χείρ , ὑπόλοιπος εἰμί ὡς σύ ἀποστέλλω ὁ ὁ πόλις ἑστία ἀντί ἐκεῖνος τίθημι . δοκέω γάρ οὕτως Ἀλέξανδρος τε διπλός τιμή τιμάω , ἅμα μέν αὐτός μιμνῄσκω ὁ πρέπω , ἅμα δέ σύ οἰκειόω διά ἐκεῖνος , σύ τε δίς ἄν ποιέω χαρίζω , δημοσίᾳ τε θαρσέω σύ καί μιμνῄσκω ἀνήρ ὅς πολύς λόγος ποιέω · οἴομαι δέ οὐ σύ μόνος , ἀλλά καί πᾶς ὅσος καί ὁπωσοῦν τελέω εἰς Ἕλλην . συμβαίνω δέ ἐγώ ὁ μέν μνήμη πᾶς ἐφικνέομαι ὁ ἐκεῖνος καλός , ὁ λόγος δέ ἄπορος ἔχω ἐπεξέρχομαι . ἀθρόος γάρ πᾶς ἐπέρχομαι , ὅς κατά ἕκαστος μέν λέγω ἀδύνατος , ἀρχή δέ οὐδέ πειράω καιρός ἔχω ἐγώ δοκέω · ἀπό μέρος δέ εἰ λέγω , δείδω μή ἀγαθός εἰμί σιωπάω . ἐκεῖνος γάρ εἷς μέν καί πρῶτος ἅπας μετατίθημι ὁ γίγνομαι περί ὁ ἔπαινος . τοσοῦτος γάρ ἀπέχω ὁ διά κοινότης γένος εὐδοκιμέω , οἷος ἔθνος προσφεύγω ἤ πόλις , ὥστε παλαιός μέν δή που γένος ὁ ὑμέτερος καί ἐν ὁ κοινός γένος ὁ Φρύξ ὁ πόλις αὖ , καθά φημί , ὁ ὑμέτερος , ὁ δέ καί ὁ πόλις καί ὁ γένος σύμπας ὁ φιλοτιμία ἑαυτοῦ καθίστημι , καί πᾶς σύ οὐ μικρός καύχημα πρός ὁ Ἕλλην ἐκεῖνος πολίτης εἰμί . διδάσκαλος δέ χράω μέν λέγω ὁ ἀγαθός , ὑπερβάλλω δέ ὅσος παῖς ἅπας φαίνω . ἐφάπτω δέ ὁ χρόνος ὁ ἡλικία ἅπας ὁ ἔνδοξος ὁ μέν ἀρχαῖος μαθητής , ὁ δέ ἐπί οὗτος ἅπας ὁ μέν διδάσκαλος , ὁ δέ συνεργός καθίστημι . καί ὁποῖος μέν τις ἀπεργάζομαι λέγω ἕτερος , ὅς δέ αὖ συμπαιδεύω