aelius-aristides.ei-s-n-sa-rapin 54
ἐν ἅπασι καιροῖς καὶ τόποις συγκατεργαζόμενος , γῆς καὶ θαλάττης , φαῖεν ἂν ποιηταὶ , κλῇδας ἔχων , ἐπεὶ καὶ μετὰ τὴν ἀναγκαίαν τοῦ βίου τελευτὴν ἔτι οὗτος ἄρχων ἀνθρώποις μένει . καὶ παρὰ τοῦτον δεῖ βαδίζειν παρʼ αὐτοῦ , τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον οἴκοθεν οἴκαδε , ὡς αὐτόν . χώρους τε ὁ διαιρῶν ἑκάστοις οὗτός ἐστι πρὸς ἀξίαν τῆς ἐν τῇ γῇ διαίτης καὶ δίκης τῆς τῶν ὕστερον γιγνομένων , ἡμέρας μὲν τὰ ὑπὲρ γῆς ἐπιὼν , νυκτὸς δὲ τὰς ἀθεάτους ζῶσι κρίσεις ποιούμενος , σωτὴρ αὐτὸς καὶ ψυχοπομπὸς , ἄγων εἰς φῶς καὶ πάλιν δεχόμενος , πανταχῆ πάντας περιέχων . εἰ δέ του θεῶν , καὶ Σαράπιδος μνησθεὶς ἀνὴρ εὐθυμίας ἅμα καὶ δέους ἐμπίπλαται . φιλανθρωπότατος γὰρ θεῶν καὶ φοβερώτατος αὐτὸς , τὸν λυσιτελῆ φόβον ἀνθρώποις ἔχων , ὅπως μήτε ποιήσουσι μήτε πείσονται κακῶς ἀλλήλους μηδʼ ὑπʼ ἀλλήλων . πρὸς δʼ οὖν τὸν ἔλεον μᾶλλον τέτραπται καὶ ὅπερ εἶπε περὶ πάντων τῶν θεῶν Ὅμηρος , στρεπτοὺς εἶναι καὶ παραιτητοὺς , μάλιστα οὗτος βεβαιοῖ , τοσαύτας στρέφεται στροφὰς ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀεὶ δεομένων . καὶ τοίνυν καὶ θυσιῶν μόνῳ τούτῳ θεῷ διαφερόντως κοινωνοῦσιν ἄνθρωποι τὴν ἀκριβῆ κοινωνίαν , καλοῦντές τε ἐφʼ ἑστίαν καὶ προϊστάμενοι δαιτυμόνα αὐτὸν καὶ ἑστιάτορα , ὥστε ἄλλων ἄλλους ἐράνους πληρούντων κοινὸς ἁπάντων ἐράνων οὗτός ἐστι πληρωτὴς , συμποσιάρχου τάξιν ἔχων τοῖς ἀεὶ κατὰ ταυτὸν συλλεγομένοις . ὥσπερ Ὅμηρος ἔφη τὴν Ἀθηνᾶν αὐτὴν ἅμα σπένδειν τε καὶ τελεῖν ἕκαστα , αὐτὸς ὢν ὁμόσπονδός τε καὶ ὁ τὰς σπονδὰς δεχόμενος , ἐπὶ κῶμόν τε ἀφικνούμενος καὶ καλῶν ὡς αὑτὸν κωμαστὰς , οἳ χορεύοντες ὑπʼ αὐτῷ τὴν ἀδεᾶ κακῶν χορείαν , ἅμα τοῖς στεφάνοις τὴν ἀγαθὴν εὐθυμίαν οἴκαδε εἰσενεγκάμενοι , τὴν δευτέραν ἀποδιδόασιν ἐπικαλεσάμενοι . παραπλησία δὲ καὶ ἡ κατὰ τὰ ἄλλα πρὸς αὐτὸν κοινωνία ὁμότιμος , οὐ πρὸς ὁμότιμον , οἷον
Lemmas: ἐν ἅπας καιρός καί τόπος συγκατεργάζομαι , γῆ καί θάλασσα , φημί ἄν ποιητής , κλείς ἔχω , ἐπεί καί μετά ὁ ἀναγκαῖος ὁ βίος τελευτή ἔτι οὗτος ἄρχω ἄνθρωπος μένω . καί παρά οὗτος δέω βαδίζω παρά αὐτός , οὗτος δή ὁ λέγω οἴκοθεν οἴκαδε , ὡς αὐτός . χῶρος τε ὁ διαιρέω ἕκαστος οὗτος εἰμί πρός ἀξία ὁ ἐν ὁ γῆ δίαιτα καί δίκη ὁ ὁ ὕστερον γίγνομαι , ἡμέρα μέν ὁ ὑπέρ γῆ ἐπέρχομαι , νύξ δέ ὁ ἀθέατος ζάω κρίσις ποιέω , σωτήρ αὐτός καί ψυχοπομπός , ἄγω εἰς φάος καί πάλιν δέχομαι , πανταχῇ πᾶς περιέχω . εἰ δέ τις θεός , καί Σάραπις μιμνῄσκω ἀνήρ εὐθυμία ἅμα καί δέος ἐμπίμπλημι . φιλάνθρωπος γάρ θεός καί φοβερός αὐτός , ὁ λυσιτελής φόβος ἄνθρωπος ἔχω , ὅπως μήτε ποιέω μήτε πάσχω κακός ἀλλήλων μηδέ ὑπό ἀλλήλων . πρός δέ οὖν ὁ ἔλεος μάλα τρέπω καί ὅς λέγω περί πᾶς ὁ θεός Ὅμηρος , στρεπτός εἰμί καί παραιτητός , μάλα οὗτος βεβαιόω , τοσοῦτος στρέφω στροφή ἐπί σωτηρία ὁ ἀεί δέω . καί τοίνυν καί θυσία μόνος οὗτος θεός διαφερόντως κοινωνέω ἄνθρωπος ὁ ἀκριβής κοινωνία , καλέω τε ἐπί ἑστία καί προΐστημι δαιτυμών αὐτός καί ἑστιάτωρ , ὥστε ἄλλος ἄλλος ἔρανος πληρόω κοινός ἅπας ἔρανος οὗτος εἰμί πληρωτής , συμποσίαρχος τάξις ἔχω ὁ ἀεί κατά τατός συλλέγω . ὥσπερ Ὅμηρος φημί ὁ Ἀθήνη αὐτός ἅμα σπένδω τε καί τελέω ἕκαστος , αὐτός εἰμί ὁμόσπονδος τε καί ὁ ὁ σπονδή δέχομαι , ἐπί κῶμος τε ἀφικνέομαι καί καλέω ὡς ἑαυτοῦ κωμαστής , ὅς χορεύω ὑπό αὐτός ὁ ἀδεής κακός χορεία , ἅμα ὁ στέφανος ὁ ἀγαθός εὐθυμία οἴκαδε εἰσφέρω , ὁ δεύτερος ἀποδίδωμι ἐπικαλέω . παραπλήσιος δέ καί ὁ κατά ὁ ἄλλος πρός αὐτός κοινωνία ὁμότιμος , οὐ πρός ὁμότιμος , οἷος