aelius-aristides.ei-s-fre-ar-tou-asklhpiou 252
τί δʼ ἂν εἴποις τὸ φρέαρ τὸ ἱερόν ; ἢ δῆλον ὅτι τὴν τοῦ λόγου μέμφει φύσιν ὡς οὐχ ἱκανῶς ἐπὶ πάντα ἀφικνουμένην οὐδʼ ἐνδείξασθαι δυναμένην ἐνίοτε ἀρκούντως τὸ ὄν ; τοῦτο γοῦν οὐδʼ ἂν εἷς λόγος ὁποῖόν τι τὸ κάλλος καὶ τὴν ἡδονήν ἐστιν ἐνδείξαιτο , ἀλλʼ ἀμείνους ἐσμὲν πίνειν τούτου τοῦ ὕδατος καὶ λούεσθαι καὶ προσορᾶν ἡδέως ἢ ἔχειν εἰπεῖν τι περὶ αὐτοῦ , ὥσπερ οἱ τῶν καλῶν ἐρῶντες , οἳ τῇ μὲν δυνάμει τοῦ κάλλους ἑαλώκασι καὶ ἴσασιν οἵων ἐρῶσιν , ἐὰν δέ τις αὐτοὺς ἔρηται , οὐκ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν περὶ ἀπόντων , παρόντας δὲ οἶμαι δείξαιεν ἄν . τὸ δʼ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ φρέατος πεπόνθαμεν , καὶ ἐσμὲν ἐρασταὶ μὲν αὐτοῦ πάμπολλοι , μᾶλλον δὲ πάντες σχεδὸν , ὁποίου δὲ ὄντος οὐκ ἔχομεν εἰπεῖν . ἀλλʼ ἐάν τινα ἡμῶν ἀπολαβών τις ἐρωτᾷ , παραλαβόντες ἂν αὐτὸν ἄγειν ἀξιοίημεν ἐπʼ αὐτὸ καὶ δεικνύοιμεν . τῷ δὲ οὐδὲ τοῦτο ἀποχρήσει , γευσάμενος δὲ καὶ πειραθεὶς τοῦ παρʼ Ὁμήρῳ λωτοῦ γεγεῦσθαι δόξει , μένειν ἐθέλων καὶ χαλεπῶς ἀξιῶν ἀποχωρεῖν ἀπʼ αὐτοῦ . ἀλλʼ οὐ μὲν δὴ χρὴ τὸ τῶν διψώντων , φασὶ , πίνειν σιωπῇ , ἀλλʼ ἐπικοσμῆσαί τι καὶ λόγῳ , καὶ προσειπεῖν τόν τε σωτῆρα θεὸν , οὗ καὶ τόδʼ ἐστὶν ἔργον τε καὶ ποίημα , καὶ τὰς ἐχούσας αὐτὸ Νύμφας καὶ συνεργαζομένας , καὶ ἡμῖν χρῆσθαι τῇ χάριτι τοῦ θεοῦ χαριζομένας τε καὶ συνυπηρετούσας . τίς οὖν δὴ γένοιτʼ ἂν ἀρχὴ , ἢ ὥσπερ ἡνίκʼ ἂν ἀπʼ αὐτοῦ πίνωμεν , προσθέντες τοῖς χείλεσι τὴν κύλικα οὐκέτι ἀφίσταμεν , ἀλλʼ ἀθρόον εἰσεχεάμεθα , οὕτω καὶ ὁ λόγος ἀθρόα πάνθʼ ἕξει λεγόμενα ; ἔστω δὲ ἀντὶ τῆς τῷ χείλει προσαγωγῆς ἐκεῖνο ἡμῖν , ὅτι ἐν τῷ καλλίστῳ τῆς πάσης οἰκουμένης ἐστίν . ὃ γὰρ ἐξ ἁπάντων χωρίων εἵλετο ὁ θεὸς ὡς ὑγιεινότατον καὶ καθαρώτατον , καὶ ὃ ταῖς εὐεργεσίαις ταῖς παρʼ αὑτοῦ πεποίηκεν ἁπάντων ἐκφανέστατον , ἦ που σφόδρα τοῦτο
Lemmas: τίς δέ ἄν λέγω ὁ φρέαρ ὁ ἱερός ; ἤ δῆλος ὅτι ὁ ὁ λόγος μέμφομαι φύσις ὡς οὐ ἱκανός ἐπί πᾶς ἀφικνέομαι οὐδέ ἐνδείκνυμι δύναμαι ἐνίοτε ἀρκεόντως ὁ εἰμί ; οὗτος γοῦν οὐδέ ἄν εἷς λόγος ὁποῖος τις ὁ κάλλος καί ὁ ἡδονή εἰμί ἐνδείκνυμι , ἀλλά ἀγαθός εἰμί πίνω οὗτος ὁ ὕδωρ καί λούω καί προσοράω ἡδύς ἤ ἔχω λέγω τις περί αὐτός , ὥσπερ ὁ ὁ καλός ἐράω , ὅς ὁ μέν δύναμις ὁ κάλλος ἁλίσκομαι καί οἶδα οἷος ἐράω , ἐάν δέ τις αὐτός ἔρομαι , οὐ ἄν ἔχω λέγω περί ἄπειμι , πάρειμι δέ οἴομαι δείκνυμι ἄν . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ φρέαρ πάσχω , καί εἰμί ἐραστής μέν αὐτός πάμπολυς , μάλα δέ πᾶς σχεδόν , ὁποῖος δέ εἰμί οὐ ἔχω λέγω . ἀλλά ἐάν τις ἐγώ ἀπολαμβάνω τις ἐρωτάω , παραλαμβάνω ἄν αὐτός ἄγω ἀξιόω ἐπί αὐτός καί δείκνυμι . ὁ δέ οὐδέ οὗτος ἀποχράω , γεύω δέ καί πειράω ὁ παρά Ὅμηρος λωτός γεύω δοκέω , μένω ἐθέλω καί χαλεπός ἀξιόω ἀποχωρέω ἀπό αὐτός . ἀλλά οὐ μέν δή χρή ὁ ὁ διψάω , φημί , πίνω σιωπή , ἀλλά ἐπικοσμέω τις καί λόγος , καί προσλέγω ὁ τε σωτήρ θεός , ὅς καί ὅδε εἰμί ἔργον τε καί ποίημα , καί ὁ ἔχω αὐτός Νύμφη καί συνεργάζομαι , καί ἐγώ χράω ὁ χάρις ὁ θεός χαρίζω τε καί συνυπηρετέω . τίς οὖν δή γίγνομαι ἄν ἀρχή , ἤ ὥσπερ ἡνίκα ἄν ἀπό αὐτός πίνω , προστίθημι ὁ χεῖλος ὁ κύλιξ οὐκέτι ἀφίστημι , ἀλλά ἀθρόος εἰσχέω , οὕτως καί ὁ λόγος ἀθρόος πᾶς ἔχω λέγω ; εἰμί δέ ἀντί ὁ ὁ χεῖλος προσαγωγή ἐκεῖνος ἐγώ , ὅτι ἐν ὁ καλός ὁ πᾶς οἰκουμένη εἰμί . ὅς γάρ ἐκ ἅπας χωρίον αἱρέω ὁ θεός ὡς ὑγιεινός καί καθαρός , καί ὅς ὁ εὐεργεσία ὁ παρά ἑαυτοῦ ποιέω ἅπας ἐκφανής , ἦ που σφόδρα οὗτος