aelius-aristides.ei-s-fre-ar-tou-asklhpiou 254
οὔτε Στυγός ἐστιν ἀπορρὼξ τόδε τὸ ῥεῦμα οὔτε ἄλλο ἔχει φρικῶδες οὐδὲν , ἀλλʼ ὑγιείας ἂν αὐτὸ προσείποις , ἢ νέκταρος , ἤ τινος τῶν τοιούτων ἀπορρῶγα . τεκμηριοῖ δὲ καὶ τοῦτο , ὁ χρόνος γοῦν αὐτοῦ οὐχ ἅπτεται , ἀλλʼ ἀπαντληθὲν τὸ ὕδωρ καὶ ἔξω γενόμενον τὸ αὐτὸ ποιεῖ οἷόν περ τὸ ἀεὶ λειπόμενον ἐν τῷ φρέατι , ἄσηπτον καὶ ἀπαθὲς μένει . πλῆθος δʼ αὖ τοῦ φρέατος τούτου τοσοῦτον ὅσον ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενὸς ἑτέρου φρέατος · μάλα ἀκμῆτας εἶναι δεῖ τοὺς ἀρυτομένους καὶ νοῦν ἔχοντας , ἵνα μὴ φθάνῃ τὸ ἐγκαταλαμβάνον . μόνον γοῦν τοῦτο πάντων φρεάτων ἀρυτομένων καὶ ἐώντων τὸ ἴσον ἀεὶ μέτρον παρέχεται , τῷ τετρημένῳ πίθῳ τὸ ἀντίστροφον ποιοῦν . ὁ μὲν γὰρ οὐδέποτε πληροῦται , τὸ δὲ ἀεὶ τοῦ χείλους ἐγγύς ἐστιν . ἅτε γὰρ ὂν διάκονόν τε καὶ συνεργὸν τοῦ φιλανθρωποτάτου τῶν θεῶν ἑτοιμότατον πρὸς τὴν ὑπηρεσίαν καὶ ἀεὶ πλῆρές ἐστι , καὶ οὔτε ἐκεῖνος ἄγει σχολὴν ἄλλο τι πράττειν ἢ σώζειν ἀνθρώπους καὶ τοῦτο μιμούμενον τὸν δεσπότην ἀεὶ πληροῖ τὴν τῶν δεομένων χρείαν , καὶ ἔστιν ὥσπερ ἄλλο τι θρέμμα ἢ δῶρον Ἀσκληπιοῦ , ὥσπερ Ὅμηρος ἐποίησεν ὅπλα καὶ ἔργα Ἡφαίστου , πρὸς τὸ ἐκείνῳ δοκοῦν κινούμενα . ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα ἤδη ἐγενόμην , ποῖον ὕδωρ ἂν τῶν κατʼ ἀνθρώπους τούτῳ παραβληθείη χρείας ἕνεκα ; οὐ γὰρ μόνον πόμα , τὸ δʼ αὐτὸ καὶ λουτρόν ἐστιν ἥδιστον καὶ ἀβλαβέστατον , οὐδʼ ἀντέστραπται πρὸς τὰς ὥρας τοῦ ἔτους , θέρους μὲν ψυχρότατον ὂν αὐτὸ αὑτοῦ , χειμῶνος δὲ ὡς ἠπιώτατον γιγνόμενον , τὰ τοῦ παρόντος ἀεὶ καιροῦ δυσχερῆ λῦον καὶ παραμυθούμενον , οἵαν χρὴ τὴν Ἀσκληπιοῦ πηγὴν ἱερὰν εἶναι . καλὰ μὲν γὰρ ταῦτα καὶ ἡδέα καὶ αὐτῷ χρωμένῳ καὶ ἑτέρους ὁρῶντι τοῦτο μὲν θέρους ὥρᾳ περὶ τὰ χείλη τοῦ φρέατος περιεστηκότας ἑξῆς ὥσπερ ἐσμὸν μελιττῶν ἢ μυίας περὶ γάλα , ἐξ ἕω ζητοῦντας τὸ πνῖγος προκαταλαβεῖν ἀντʼ ἄλλου πόματος τῶν κωλυόντων
Lemmas: οὔτε Στύξ εἰμί ἀπορρώξ ὅδε ὁ ῥεῦμα οὔτε ἄλλος ἔχω φρικώδης οὐδείς , ἀλλά ὑγίεια ἄν αὐτός προσλέγω , ἤ νέκταρ , ἤ τις ὁ τοιοῦτος ἀπορρώξ . τεκμηριόω δέ καί οὗτος , ὁ χρόνος γοῦν αὐτός οὐ ἅπτω , ἀλλά ἀπαντλέω ὁ ὕδωρ καί ἔξω γίγνομαι ὁ αὐτός ποιέω οἷος περ ὁ ἀεί λείπω ἐν ὁ φρέαρ , ἄσηπτος καί ἀπαθής μένω . πλῆθος δέ αὖ ὁ φρέαρ οὗτος τοσοῦτος ὅσος ὡς ἔπος λέγω οὐδείς ἕτερος φρέαρ · μάλα ἀκμής εἰμί δέω ὁ ἀρύω καί νόος ἔχω , ἵνα μή φθάνω ὁ ἐγκαταλαμβάνω . μόνος γοῦν οὗτος πᾶς φρέαρ ἀρύω καί ἐάω ὁ ἴσος ἀεί μέτρον παρέχω , ὁ τετραίνω πίθος ὁ ἀντίστροφος ποιέω . ὁ μέν γάρ οὐδέποτε πληρόω , ὁ δέ ἀεί ὁ χεῖλος ἐγγύς εἰμί . ἅτε γάρ εἰμί διάκονος τε καί συνεργός ὁ φιλάνθρωπος ὁ θεός ἑτοῖμος πρός ὁ ὑπηρεσία καί ἀεί πλήρης εἰμί , καί οὔτε ἐκεῖνος ἄγω σχολή ἄλλος τις πράσσω ἤ σῴζω ἄνθρωπος καί οὗτος μιμέομαι ὁ δεσπότης ἀεί πληρόω ὁ ὁ δέω χρεία , καί εἰμί ὥσπερ ἄλλος τις θρέμμα ἤ δῶρον Ἀσκληπιός , ὥσπερ Ὅμηρος ποιέω ὅπλον καί ἔργον Ἥφαιστος , πρός ὁ ἐκεῖνος δοκέω κινέω . ἐπεί δέ ἐνταῦθα ἤδη γίγνομαι , ποῖος ὕδωρ ἄν ὁ κατά ἄνθρωπος οὗτος παραβάλλω χρεία ἕνεκα ; οὐ γάρ μόνος πόμα , ὁ δέ αὐτός καί λουτρόν εἰμί ἡδύς καί ἀβλαβής , οὐδέ ἀντιστρέφω πρός ὁ ὥρα ὁ ἔτος , θέρος μέν ψυχρός εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ , χειμών δέ ὡς ἤπιος γίγνομαι , ὁ ὁ πάρειμι ἀεί καιρός δυσχερής λύω καί παραμυθέομαι , οἷος χρή ὁ Ἀσκληπιός πηγή ἱερός εἰμί . καλός μέν γάρ οὗτος καί ἡδύς καί αὐτός χράω καί ἕτερος ὁράω οὗτος μέν θέρος ὥρα περί ὁ χεῖλος ὁ φρέαρ περιίστημι ἑξῆς ὥσπερ ἑσμός μέλισσα ἤ μυῖα περί γάλα , ἐκ ἠώς ζητέω ὁ πνῖγος προκαταλαμβάνω ἀντί ἄλλος πόμα ὁ κωλύω